好的，这是佛法讲座的中文翻译： 从周一开始，หลวงตา就告诉我，让我少吃少睡，因为我太drama了。我确实很努力，就是没怎么吃东西，但只请了两天假，因为我还要回去工作，必须开车去上班，感觉都要晕倒了。 所以我就觉得必须吃东西，但我也尽量少吃，只吃一点点，为了不饿。 但是在做的过程中，我也会怀疑：我们少吃少睡是为了什么呢？我不太明白，但也不想去期待做了会有什么结果，หลวงตา让我做，我就做什么。 我也不知道，หลวงตา，我听了录音，也去Line里回顾，我发现没有什么佛法是像师兄们分享的那样发自内心的。 只有一些审视，当审视完成后，确实会看到真相，但时间久了，那份感动也会消失，会褪色。当我回到世俗生活，我发现我的心还是会动摇。 好像被拉来拉去，必须不断控制自己，有时候会放纵一下，然后又拉回来。就是这样来来回回。但我好像又没办法完全放弃修行，完全回到世俗生活也不行，但要完全投入进去，我又觉得不够确定。现在可以说我会努力，但当真正面对烦恼的时候，我就不够坚定。 不像หลวงตา说的，ครูบาอาจารย์说他们可以不吃不睡。 แตงโม还没有放下自己，一直沉溺在自己的事情里。 这完全是相反的，修行应该是放下自我，放下身体和心灵，视它们为无常的。 这个身体是不恒常的，由地、水、风、火组成。 （主持人说：ธารู้หรือวิญธาตุ。） 识蕴，六种元素结合在一起。 这是一个由无明力量组合而成的影像。 无明熄灭，元素就会分解。死亡时，各种元素会各归其位。 地归于地，水归于水，风归于风，火归于火，空气归于空气。识蕴也回归空无。 在五蕴、六入中，根本没有“我们”存在。 我们根本不理解这一点。 总是想着自己的事情。 沉迷于自我，自我，自我。 什么都不顺心，什么都不顺心。 我们还不理解，就想强行让自我从中解脱。 这是太爱自己了，想一直保护自我。 想通过修行让自己涅槃，想带着自己去涅槃。 还是沉迷于自己的事情，这个不顺心，那个不顺心。 一直想着“我不喜欢，我不喜欢，我不喜欢”。 不明白这一点。 听录音的时候，只会更加沉迷，根本无法理解。 因为内心无法平静。 心里只有自己的事情，沉溺于自己的事情。 不合心意，不如意，不顺心。 所以听不懂。 听不懂。 怎么办才好？ 怎样才能从自我中解脱？ 仅此而已。 只是如实地看待一切事物。 无法从自我中解脱，就会沉迷于自我，所以无法如实地看待世界。 就像井底之蛙，只能看到井口那么大的天空。 以为井里就是整个世界，只有自己，没有其他生物。 一直生活在自己的世界里。 什么时候才能打开井盖，看到外面的世界， 发现“哇，原来有这么多我从未见过、从未了解的东西”。 现在就像井底之蛙一样。 一直在沉迷。 可以说一点点。 呈现出这样的画面：一座无法攀登的高山。 这座山是… 最高的有为法。 我们的身心，就像五蕴，就像一座山。是涅槃之山。 而能够征服涅槃之巅的人，就像… 登山者。 热爱登山。 当他们到达顶峰时，他们会把金子留在那里，被称为“征服顶峰”。 也就是超越五蕴，超越有为法，超越“我们”的感觉，超越自我和自性。 最终，把金子插在顶峰。 这就是征服五蕴，或者说，是解放五蕴，超越五蕴。 但我们现在回头看看，你们的审视… 都沉溺在山脚下。 根本没有向上攀登。 一直停留在山脚下，在山脚下忙忙碌碌。 如果想要脱离痛苦，就要像登山者一样，征服自己的五蕴，放下五蕴。 征服五蕴，超越五蕴。 把金子插在顶峰，风景才会无限美好。 现在看起来，你们都沉迷于… 自己的事情，自己的事情，自己的事情。 所以你们才一直停留在山脚下，没有向上攀登。 修行这么多年… 无论怎么教导，你们都沉迷在山脚下。 如果一直沉迷于自我，就无法从五蕴中解脱。 只会感到忙碌、烦躁，充满痛苦和压力。 必须放下五蕴，放下对五蕴的执着。 才能从痛苦中解脱。我们的身心是痛苦之源。 你们要知道：“色是无常，受是无常。” “想是无常，行是无常，识也是无常。” “色是苦，受是苦，想是苦，行是苦，识也是苦。” “色是无我，受是无我，想是无我，行是无我，识也是无我。” 总而言之，我们的身心是无常的，是痛苦的，它是世界的牢笼。 一切痛苦都是牢笼。 一切痛苦都是牢笼。 一切痛苦都是牢笼。 它是一个充满衰老、疾病和死亡的地方。 受到衰老、疾病和死亡的压迫，必须衰老、生病、死亡，必须承受疾病的折磨。 它是无我的。 如果一样东西是无常的，它就没有内核，没有实体，它不是“我们”，没有永恒的存在。 它就是痛苦，是世界的牢笼。 无论什么事物，只要是有为法，它就是痛苦。 你们这些修行者… 是否应该执着于身心，执着于五蕴，认为它们是“我们”、“自我”和“自性”呢？ 既然它的自性并没有任何内核，没有任何恒久不变的实体，最终只会衰败、崩坏、消散。 最终会回归于地、水、风、火、空气和识蕴的原始状态。 身心也会消亡。 无法再感受到任何情绪和想法，因为死去的身体已经腐烂成尸体。 如果不恒常，就必然会带来痛苦。 你们是否应该执着于无常的事物，执着于痛苦的事物，让自己承受痛苦呢？ 弟子们齐声回答：不应该。 任何无常的事物… 都会变化，我们去执着… 不恒常的事物… 必然会带来痛苦。 它的名字已经说明了一切，这样的东西无法被执着，因为它是不恒常的。 但我们却执着于不恒常的事物。 痛苦必然会发生。 这个东西是痛苦的。 它无法维持原状。 它不可能永远带来快乐，永远保持澄澈，不可能永远光明，永远不悲伤，因为快乐、痛苦、光明和阴暗都不是五蕴，而是受蕴。 一会儿快乐，一会儿痛苦，一会儿光明，一会儿阴暗，这就是受蕴，它就是痛苦。 这是因为过去执着、不肯放下的业力，导致了我们的身体是由地、水、风、火等元素结合而成的。 被无明所束缚，不肯放下，不肯放下执着。 过去造下的业力，也尚未放下。 因此创造了… 地、水、风、火、空气。 识蕴。 组合在一起，成为了一个会根据业力而不断变化的身体。 有时是人类，有时是天神，很少有机会成为人类或天神，大多数时候会堕落为畜生或进入地狱。 我们所感受到的，所思考的情绪，并不是真正的“我们”，而是五蕴，是一种生灭不息的造作。 时而感到快乐，时而感到悲伤，时而感到平静，这些感受不断交替变化。 任何会移动、会生灭、会造作的事物都是痛苦的，都是有为法，必然是痛苦的。 任何超越造作的事物，就能从痛苦中解脱。 超越有为法。 现在，我们深陷于有为法之中。 沉迷于有为法。有为法，沉迷于有为法。 一直沉迷于有为法，无法从中解脱。 有为法就是痛苦。 无法从有为法中解脱，无法放下有为法。 必须放下有为法。打个比方，所有的有为法就像在天空中飞翔的鸟儿。 识蕴或觉知（识）的本质，与地、水、风、火融合在一起。 是一种空虚，就像天空或宇宙。 觉知（识），或者说我们的“心”。 就像空旷的天空或宇宙。它不会思考，不会有情绪，不会有感觉。 它不会造作，无法沾染任何东西。 它无法引导我们成为任何事物。 因为它无法造作任何东西。 它什么都没有。 它存在于世界之下。 它是世界的支撑。 佛陀说，五蕴就是一种疾病。我们所处的世界也是一种疾病。 我们所处的世界也是一种疾病。降低由接触而产生的感觉，通过与眼、耳、鼻、舌、身、意与外部世界产生联系，这种接触也是一种疾病。 内在的感官，即眼、耳、鼻、舌、身、意所对应的器官，也是疾病。 任何事物，只要是有为法，都是一种疾病。 世界就是无常。 没有内核，没有永恒不变的实体。 一切事物都会消散。 它从虚无中产生，也会被自然的力量强制回归虚无。即使是我们所居住的整个世界，也是从虚无中产生的。 佛陀说，在未来的某一天，我们所居住的整个世界也会完全崩解。 世界上的一切事物也会全部消融。 没有任何事物是永恒不变的。 所以不要执着。 为什么要再次执迷不悟呢？既然它是不恒常的。 让它超越世界。 或留在世界之下。 佛陀说： 世界是大地。 大地。 大地下有水支撑。 我们向下挖掘，挖掘到地下水。 这个世界由水支撑。 穿透水层。 有风支撑。 地底下有水支撑。 水下有风支撑。 风下有空气支撑。 也就是大气层。穿透地球，有大气层支撑。 穿透大气层。 有太空支撑。 我们的身心也是一样，由土元素组成。 穿透土元素，摧毁土元素，它遮蔽了智慧，遮蔽了内心。 土元素是什么呢？剥掉头发，扔掉，还有毛发、指甲、牙齿、皮肤、肌肉、肌腱、骨骼、肝脏、肾脏、大小肠等等，这些都是土元素。把它们全部扔掉，全部移除。 如果感到恶心，就把它扔掉，扔掉，扔掉，全部扔掉，那些土元素。 让它只剩下像水一样的元素，如血液、唾液。 尿液、脂肪等等。 穿透土元素，破坏土元素，就能找到水元素。 剥掉头发、毛发、指甲、皮肤、骨骼… 小肠、大肠、肝脏、肺、心脏，把它们剥掉，全部破坏掉。 如果不清楚，可以在 YouTube 上搜索。 输入“死亡冥想”、“尸体腐烂”、“崩解”、“溃烂”。 你就会看到它完全腐烂。 土元素已经分解了，水会流出来，它会完全腐烂。 破坏土元素，它遮蔽了智慧，遮蔽了智慧和内心。 当穿透土元素，就能到达水元素。 血液、淋巴液、唾液、尿液、液体脂肪、固体脂肪。 超越土元素，就能到达水元素。把所有的水剥离掉，就能看到风元素。 人们常说“人死了断气了”。 剥离风元素。 就能感受到热量和温暖，也就是火元素。 然后是空气。 会感受到空气。 超越空气，就是宇宙。 空无一物。 真的什么都没有。 所以把身体分解成土、水、风、火、空气。 观照五蕴，观照受、想、行、识，有什么是恒常的？ 有什么是恒久存在的自性？ 受、想、行、识。 你的“自我”在哪里？ 连坚硬的身体都是无常的，心灵就更加无常了。 根本找不到任何恒常不变的东西。 最终会回归到空无。 只会遇到空虚，什么都没有。 要如实地观照这一点。 不要只是想要空虚的心，想要平静轻松的心，但它始终无法平静轻松。 总是想要平静轻松的心，但它无法平静轻松，然后就开始抱怨。 因为我们没有触及实相，没有如实地观照。我们总是执着于虚假的事物。 我们总是想要平静轻松的心，一旦不如意就开始抱怨。 我们总是只想要自己喜欢的东西，总是只想要平静轻松，一旦不如意就抱怨。 他们教导我们去观照，去观照，去观照，让心中生起智慧。 智慧就是这样的，智慧会创造新的生命。人们常说，如果能再次转世为人，几率就像爪上的泥土。 如果转世为畜生或进入地狱。 进入地狱的几率就像大地上的泥土。 死亡后还能再次转世为人的机会是最渺茫的。 这一世，佛法依然存在，有佛陀、佛法和僧侣，还有老师教导我们，我们必须观照、摧毁心中的无明，将它一层层剥开。 头发、毛发、指甲、皮肤、肌肉、骨骼、肝脏、肾脏、小肠、大肠、心脏，这些土元素，要将它们剥开、扬弃、抛弃。 如果看不清楚，可以在YouTube上搜索，输入“尸体腐烂”、“不净观”。 一层层剥开，剥开，剥开。 最终，剥掉所有的土元素，只剩下水元素。 血液、唾液、尿液。 剥掉所有的水元素，只剩下风元素。 剥掉风元素，只剩下热量，热量也消失了。 风元素早就已经离开了。 死亡的时候，就是这样，风元素最先离开，只剩下土元素和水元素。 当你观照土元素和水元素的时候。 一层层剥开。 最终会发现什么都没有。 情绪，感觉和意识，这些精神上的事物，生起又灭去，生起又灭去。 生起又灭去。 找不到任何的自性和本质。 日夜不停地观照，他们让我们少睡、节食，是为了让我们有更多的时间。 吃得太多会使人浮躁。 少吃一点，浮躁就会减少，少睡一点，浮躁就没有了。 少吃少睡就能减少浮躁。 吃得多睡得多就会使人浮躁。 佛陀说，通往衰败的道路是：吃得多，睡得多，话说得多。 与他人过度亲近，不约束自己的感官，不羞于做坏事，精进懈怠，这些都是通往衰败的道路。 是在走一条通往衰败的道路。 这样只会越来越衰败。 应该反其道而行之，走一条通往繁荣的道路。 少吃少睡，少说话，不与他人过度亲近。 约束感官，不要让眼、耳、鼻、舌、身、意随意放纵，不要让烦恼随意滋生，不要让自己的想法随意蔓延。 对恶行感到羞愧和恐惧。 偷偷地想，偷偷地说，做一些在隐蔽或公开场合违背道德伦理的事情。 如果犯错了，就要忏悔，感到后悔，并下定决心，不要再犯同样的错误。 可以请求หลวงตา，并按照หลวงตา给的方法去做。 这样在修行的时候，才能有更多的时间。 如果我们不与他人过度亲近，不说太多的话。 不去看电影、听音乐、玩聊天软件、刷脸书、玩手机等等。 我们就能有更多的时间，有更多的时间去观照。 别人都在睡觉，但我们有更多的时间去观照，这样真相才会显现在心中。 去除无明和愚痴。 认为“我们”、“自我”、“自性”是真实存在的，这些都会被熄灭。在出生之前，这个世界上有“我们”吗？有长成这样的“我们”吗？有这样的名字吗？ 在出生之前，这个世界上没有“我们”，在母亲的子宫里也没有“我们”。 “自我”出现在父母结合的时候。 但那也还不是一个完整的“自我”，只是一个非常小的胚胎。 而这个新生的“自我”最终会长大，长大后会衰老，然后会崩解，回归虚无。 它从虚无中来，最终也会回到虚无，本来就没有“我们”，最终也会回到“没有我们”的状态。 如果我们这样反复观照，很快就能明白，这会在心中深深扎根。 不必怀疑，也不必询问任何人。 但我们并没有观照，我们总是想要平静轻松，想要平静轻松，总是想要自己喜欢的东西，总是做不到平静轻松，然后就开始抱怨。 我们不让你玩脸书，是为了让你有更多的时间去观照，但你立刻就开始抱怨。 这些都还只是微不足道的小事。 修行比这些要艰苦得多。 当观照身体的时候，我经常看一些解剖尸体的视频。 看到身体的真相，确实什么都没有。但我没有办法让它在心中扎根。 因为我看完后，又会回来检查自己。 感觉好像还是有一个“我”存在，所以我做不到，我会再次摧毁它，摧毁它，摧毁它。 因为它仍然感觉“我们”是一个恒久不变的个体，这意味着无明还没有被熄灭。不能只看一次，要看成千上万次，日夜不停地看，看无数次。 我们甚至可以不睡觉，整夜行走，无法入睡，一天到晚无法入睡。 我们在工作的时候，也可以在心里默默观照。 我们并不是说… 下班后才来观照，即使在工作的时候，我们的内心也在默默观照。 我们无时无刻不在观照无常。 一天二十四小时都在观照，实在太困了就打个盹，白天也可以打盹。 当我们醒来的时候，就继续工作。晚上也不睡觉，我们边走边观照，因为时间非常宝贵。我们已经睡了半辈子了，二十岁的时候睡了十年，四十岁的时候睡了… 二十年。 我们剩下的时间… 我们可以有足够的时间用来睡觉，我们可以有很长的时间用来睡觉，长到再也醒不过来。 所以我们并不太担心睡眠的问题。 我们的身体很强壮，我们不担心睡眠的问题。 我们知道以后会有很多时间用来睡觉，睡到永远醒不过来。 死亡。 我们四十岁了，已经睡了半辈子了。 已经睡了二十年，不会死的。很多ครูบาอาจารย์几个月不睡觉都不会死。 以前我的弟子和我在一起的时候，也是整天整夜不睡觉，四天、七天、八天、十多天的都有。 整天整夜不睡觉。 精进修行。 当内心仍然感觉有一个“自我”存在时，不能只观照一次，要观照成千上万次。 我们甚至都数不清有多少次，我们不停地观照，直到内心屈服为止。如果内心仍然顽固不化。 观照也会变得僵硬。 看到还是有一个“自我”存在，无论怎么观照都还是有一个“自我”存在，内心会非常僵硬。 所以我们整天整夜不停地攻击它，不给它任何喘息的机会，就像拳击手一样。 以前我们小时候，现在的小孩不认识，我们小时候有 เขาทราย，我们以前是 เขาทราย 的忠实粉丝。 มันชอบ（译者注：疑似指Khotsai Galaxy），它喜欢不断进攻，不给对手任何喘息的机会。 一旦对手有机会站稳脚跟，很快就会被打败。 如果一直进攻，不给对手任何喘息的机会。 对手就是烦恼。 如果内心有一点点僵硬，就立刻进攻，整天整夜不停歇。 要知道这一次一定会获胜，那颗僵硬的心不会承认无常，不停地攻击无常无常无常。 它开始精疲力尽，就像 เขาทราย 一样，他知道他的对手已经不行了，一定会倒下，所以不给对手任何喘息的机会。如果让对手喘息，他们会恢复力量，重新回到擂台上。 会更加疲惫，所以立刻进攻，直接打倒对手。 那颗僵硬的心。 承认无常。 不停地观照“无常、无常、无常”，但为什么我们的内心还是认为它是恒常的呢？ 如果不恒常，它就无法维持现状，内心会稍微松动。 只要内心稍微松动，就立刻猛攻。 不要给它任何喘息的机会。 就像 เขาทราย 一样，不断进攻，攻击内心。 在心里预先设定。 认为它是恒常的。 我们坚持认为是恒常的。 一旦承认不恒常，就立刻猛攻，现在就整天整夜不停歇。 要知道当内心达到放下的时候。 只是轻轻一击。 只是轻轻地放下。 难以形容，它会渗透到你的内心。 会感到悲伤，同时又感到可笑。 会为自己的生老病死感到难过。 它会默默地自语：出生是为了死亡。 相遇是为了离别。 拥有全部是为了失去。 仅此而已。 出生真的是一种痛苦。 一波又一波的浪潮不断涌来。 因为我们的后代会长大。 最终，先来的人。 会死去。 但有时，先来的人。 也会先离去。 就像树叶一样。 老叶纷纷落下，现在冬天到了，落叶满地。 就像我们的父母、祖父母一样。 祖父母都开始衰老，纷纷凋零离去。 只剩下年迈的父母。 它们是树上衰老的叶子，随时准备像祖父母一样凋零落下。 而我们也是这棵树上的叶子。 我们自己也会变成衰老的叶子，然后凋零落下。 但有时。 会被一阵狂风吹落。 被一阵强烈的暴风刮过。 然后。 就会在不该凋零的时候掉落。 孩子也会在成年之前死去。 没有任何事物是永恒不变的。 没有任何事物是恒久存在的个体。 佛陀对โมฆราช说：“โมฆราช，你应该把这个世界看作空虚。” โมฆราช，你应该把这个世界看作空虚。 从自我的角度来看，世界是空虚的，没有任何可以依恋的内核。 没有任何事物可以执着。 所以要放下执着。 โมคราช就证得了阿罗汉果。 佛陀就是这样教导的。 教导存在于自然中的真理，佛陀发现了自然的真相。 那就是无常。一切都是苦，一切都是无我。 我们不接受真相，我们不接受观照，我们不接受佛陀的教导。我们总是想要平静轻松，然后就开始抱怨。 这些都是虚假的事物，虚假的事物是什么呢？平静轻松是虚假的，如果它是真实的。 平静轻松就应该永远存在，为什么会消失呢？如果它是真实的。 如果它是真实的，内心平静轻松就应该是永恒不变的。 虚假的事物必然会带来痛苦，并会不断抱怨。浪费了太多时间。 以这种方式修行。 与一颗平静轻松的心在一起。我们的内心长期与虚假的事物在一起，我们的年龄也在不断增长，很快就要死了。 但我们一直与虚假的事物在一起，与无常的事物在一起。 我们不肯承认无常，不肯承认无常，不肯承认无常。 怎么了？ 就像前天晚上，我观照到内心真的相信。 这个身体生来注定要生老病死。 然后。 我… 内心就放下了，感觉真的是这样。 甚至… 我甚至有一天都无法忘记，当痛苦来临的时候，我就会对自己说： 它只是在尽自己的职责，它必须要承受痛苦，必须要生病，必须要去看医生。 但这种感觉只会持续一小会儿，หลวงตา，然后我就会忘记，又会有一个新的“自我”出现。 这是因为我… 没有持续观照，是吗？ 我知道为什么观照之后还会这样，因为我太急于求成，而且没有持续不断地观照。过一段时间，我又会这样，死了以后还会回来。 所以才一直这样循环往复，已经不知道多少年了，是因为我不够坚持。 我们的精进太少了。 欲望太多了。 我们的精进太少，但欲望却很多。 它们不平衡。 确实，我的心有时会懈怠。 当热情涌上心头的时候，我可以一整夜都不睡，一点都不困。 我可以做到，甚至可以几天不吃饭，只喝水。 但当它懈怠的时候，我就会觉得，我不睡觉也要继续走，但我的心并没有跟着我一起走。 我好像只是因为… 答应了หลวงตา，好像只是为了完成任务，好像只是在看时间。 这只是我的疑问，会一直这样下去吗？ 然后我开始懈怠，我的心开始犹豫，开始怀疑我是否能够坚持。 然后又开始陷入自我drama。 一旦有人给我鼓励，我就会振作起来，再次下定决心，然后再懈怠。 我就是这样不断循环往复。 就像那些获得博士学位的人。 那些在事业上取得成功的人，我也获得了学位。 想想看，我们是因为父母强迫才去学习，还是因为我们自己想要完成学业？ 哪种方式更容易坚持下来？ 我们ถูกบอก（被告知）：要少睡觉，节食，要精进修行。 但我们不明白为什么要改变，这说明我们是在提问，我们不知道为什么要改变。 不知道为什么หลวงตา要让我们少睡觉、节食。 这样怎么会有动力去做呢？ 如果根本不明白为什么要节食，为什么要少睡，又有什么意义呢？ 这种想法并没有在心中扎根。 如果我们想要获得博士学位，就必须要全力以赴。 这样才能不顾一切地努力。 因为我们看到了它的重要性。 但我们并不认为学习很重要，我们只是因为父母强迫才去学习。 如果我们不认为学习很重要，又怎么能坚持到最后呢？ 我们可能会想“为什么要学习呢？” “我只是被要求去学习而已”。 因为我们没有看到它的价值。 但修行，阿riya-ทรัพย์（圣财），涅槃，它切断了生命，切断了轮回，切断了所有的业力。 它的结果是无与伦比的，它比学校带来的益处更多，它不仅对这一世有益，而且会带来最高的益处。 它能终止轮回，切断我们必须要去经历的无数次生命。 切断我们必须要去偿还的业力。 我们学习只是为了能在这一世派上用场。 为了工作赚钱，然后吃喝拉撒，仅此而已。 但涅槃带来的益处远远超过这些。 我们经历了漫长的痛苦，所以我们不希望再回到痛苦之中，我们不希望再回到痛苦之中，我们不想再转世，不想再承受痛苦。 我们已经轮回太久了。 我们已经沉睡太久了。 不断地轮回转世。 我们不想再轮回受苦，这一世必须是最后一世。 我们必须立刻解脱。 我们必须要立刻断除所有的执着。 我们不再需要新的生命。 这一世必须是最后一世。 我们必须要拥有这样的决心。 我们绝不妥协，绝不退缩。 除非大地掩盖了我的脸。 否则我绝不放弃。 除非大地掩盖了我的脸。 否则我绝不证得涅槃。 即使大地掩盖了我的脸，我们仍然会坚持到最后一刻。 我们会坚持到最后一刻。 即使大地掩盖了我的脸，我们仍然没有证得涅槃。 我们也会认为。 我们已经做到极致了。 就是这样。 只要我们还有呼吸，只要大地没有掩盖住我的脸，就绝不会放弃。 涅槃必须现在就掌握在我们的手中，我们随时都可以死去。 否则我们为什么要修行呢？ 我们甚至没有意识到自己正在承受痛苦。 否则我们为什么要来。 修行呢？ 我们本来可以像其他人一样，在新年的时候去庆祝狂欢。 我们牺牲了舒适和快乐，来到这里听法、修行。 修行并不舒适和方便。 但因为我们不想再受苦，不想再经历一次又一次的痛苦。 我们想要从痛苦中解脱。 厌倦了被囚禁、被惩罚。 厌倦了转世成畜生、阿修罗、堕入地狱，就像被关在监狱里一样。 被反复惩罚。 经历越来越严重的惩罚，甚至堕入最深的地狱。 我们不想再被囚禁。 我们想要解脱，从所有的罪业中解脱。 仅仅是出生在这一世。 直到我们认识了三宝，听了父母、老师的教导，我们也造了不少罪业。 更不用说过去世了。 过去世我们已经造下了无数的罪业。 这些业力正在排队等待着给我们带来果报。 因为我们已经转世了无数次。 等待给我们带来果报的业力还有很多，每个人的因果业力都是成千上万的。 它们会一直跟着我们。 但为什么我们还没有受到惩罚？ 那是因为福报还在保护着我们。 当我们所积累的福报用尽时，没有任何事物可以保护我们。 所有的灾难都会同时降临，家破人亡。 即使有好事发生，最终也会破产，遭受损失，有时身体也会… 生病。 比如现在… 甚至会导致骨折。 所有的这些事情。 都是因果业力在起作用。 有些人来听法。 就像把倒扣的杯子翻过来。 一旦开始修行。 忘记回向功德。 走出去没多久。 突然摔倒。 脸朝下，牙齿断裂，满脸是血，立刻就报应了。 它们一直在跟着我们，一旦找到机会就立刻下手，因为我们决心修行，想要解脱。 它们会如影随形，无论我们身在何处，它们都知道我们想要摆脱债务。 所以。 他们不放过我们，很多人都是接连遭受不幸。 ฉันนิมตอนที่ ตอนที่（译者注：发言者名字，略去不翻译） 如果心中还记恨着十岁时让你生气的父亲，就要向父亲忏悔，忏悔之后再去向佛陀忏悔。 发誓以后绝不会再因为怨恨父母而产生任何负面情绪。 即使有情绪出现，也不会让它留在心中。 如果心中没有怨恨。 在树下睡觉的时候。 翻身的时候，头朝下摔了下来。 他们一直都在等着我们。 但我们还无法消失，因为死了以后，我们的意识就像灯油燃尽一样。 有两个人正在等待。 等待那个需要受到惩罚的灵魂。 灵魂已经消失了吗？ 通常来说，应该会有一个灵魂存在，然后他们会用长矛将它刺穿，拉到审判台。 他们会争抢灵魂，用长矛互相刺杀，但最终还是没人敢抢走灵魂，于是只好将它拖到审判台。 就在我们的眼前。 他们用武器刺穿灵魂。 用利爪撕扯，请给我一点功德。 即使给他们功德也无法到达他们的手中。 因为他们被阻挡了。 当我们回向功德的时候，就像对着他们吹烟一样。 就像对着他们吹气，功德无法到达他们的身边。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求： 1. 完整翻译为中文，不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ ของค่ะหลวงตาก็ตั้งแต่วันจันทร์ที่หลวงตาบอกว่าให้หนูกินน้อยนอนน้อยอ่ะค่ะเพราะว่าหนูดราม่ามากเกินไปอ่ะค่ะหนูก็ก็ตั้งใจก็คือไม่ได้กินอะไรจนแต่ว่าหนูลางานแค่สองวันเพราะหนูกลับไปใช้ชีวิตหนูก็ต้องขับรถไปทำงานเลยอ่ะค่ะมันก็เหมือนจะวู。 บรัก。 หนูก็เลยเหมือนต้องกิน。 กลับแต่หนูก็พยายามกินน้อยดูว่ากินแค่เพื่อที่จะให้มันไม่หิวอ่ะค่ะ。 แต่หนูก็เหมือนระหว่างที่ทำหนูก็。 มันก็จะมีตัวสงสัยว่า。 เรากินน้อยนอนน้อยไปเพื่ออะไรอ่ะค่ะคือหนูก็ไม่ได้เข้าใจแต่ว่าก็ไม่อยากไปคาดหมายว่าทำแล้วจะได้อะไรอ่ะค่，ะ，ก，็คือหล，ต，า，ใ，ห，้，ท，ำ，ก็ทำอะไรอ，่，ะ。 ค่，ะหนูก็。 ไม่รู้เหมือนกันนะคะน้องตาหนูก็ไปฟังเพศแล้วก็ไปติดตามอ่านย้อนหลังในแบบในไลน์eเลยอ่ะค่ะหนูก็รู้วามันไม่ได้มีธรรมะอะไรที่แบบเหมือนออกมาจากใจเหมือนอย่างที่แบบพี่พี่เขาเล่ากัน。 นะคะ。 มันจะมีแค่บัตรการพิจารณาบ้างและเมื่อพิจารณาเสร็จมันก็จะเห็นตามนั้นจริงๆแต่เมื่อเวลาผ่านไปอ่ะค่ะ。 ความความซึ้งใจตรงนั้นมันก็。 มันก็หายไปมันก็จางไปถ้าหนูกลับไปอยู่กับโลกอ่ะค่ะหนูก็เห็นว่าใจมันก็หวั่นไหวที่จะแบบ。 มันเหมือนมันดึงไปดึงมาต้องคอยยั้งตัวเองบางทีก็หลุดไปบ้างแล้วก็ดึงกลับมาคือ。 มันก็ไปๆมาๆลูกๆทำๆมาค่ะแต่ว่าหนูก็。 เหมือนจะให้แบบ。 ไม่ไม่ภาวนาแบบไม่ไม่ทำแล้วทิ้งเลยมันก็ทำไม่ได้อ่ะค่ะคือจะให้ไปอยู่โลกเลยมันก็ไม่ได้แต่ว่าพอจะให้มาให้สุดใจมันก็แบบ。 ไม่แนแน่พอค่ะคืออย่างตอนนี้พูดได้ว่าเออจะทำแต่พอถึงหน้างานเวลาที่แบบกเลสมันมาจริงๆอ่ะค่ะหนูก็。 ไปมันก็ไม่ได้เข้มแข็ง。 มากเหมือนที่หลวงตาเล่าว่าแบบครูบาอาจารย์บอกว่าจะไม่กินไม่นอนเลยอย่างนั้นอ่ะค่ะหลวงตา。 แตงโมยังไม่ได้ปล่อยวางตัวเอง。 ไม่ได้ปล่อยวางตัวเองแต่หมกมุ่นแต่เรื่องของตัวเอง。 คือมันตรงกันข้ามเลยอ่ะ。 การปฏิบัติคือมันเพิปล่อยวางตัวเรา。 ปล่อยวางร่างกายจิตใจเป็นสังขารในเที่ยง。 ร่างกายนี้ก็เป็นของไม่เที่ยง。 ประกอบไปด้วยธาสดินธาตุน้ำธาสลมธาตุไฟ。 ธารู้หรือวิญธาตุ。 มารวมกันห้าธาทะลมอากาศด้วยหก。 มันเป็นภาพที่มารวมกันด้วยอำนาจของอวิชา。 วิชาดับไฟธาสมันก็แตกเวลาตายแล้วขันธาตุขันแตกดับมันก็ธาขายธาสมัน。 ดินก็ไปดินน้ำก็ไปน้ำลบก็ไปลงไปก็ไปไฟอากาศก็ไปอากาศถ้ารู้หรือวิชรธาสก็ไปสู่ความว่างเปล่า。 มันไม่มีตัวเราจริงๆอยู่ในทาสในขัน์ในยตนะ。 เราไม่เข้าใจเรื่องนี้เลยอ่ะ。 ระบบว่น。 แต่เรื่องของตัวเอง。 หมกมุ่นแต่ตัวเองตัวเองตัวเองหมกมือแต่ตัวเราตัวเราตัวเรา。 อะไรก็ไม่ถูกใจอะไรก็ไม่ถูกใจอย่างนี้ก็ไม่ถูกใจแล้วเราก็ยังไม่เข้าใจเราก็จะพาดิลนผ่านตัวเราให้ออกมาจากอะไร。 คือมันรักตัวเองมากเลยจะขออยู่ตัวเองอ่ะ。 ไปว่าจะปฏิบัติให้ตัวเองไปนพพานก็จะพาตัวเองไปนพพาน。 แล้วก็หมกมุ่นเรื่องตัวเองก็ไม่ก็ไม่ถูกใจนี่ก็ไม่ถูกใจไม่ถูกใจตัวเราไม่ถูกใจเราไม่ถูกใจตัวเราไม่ถูกใจเราอยู่นั่นแหละ。 ไม่เข้าใจตรงนี้เวลาพอไปฟังไฟล์เสียงบ้างอะไรมันก็เลยหมกมุ่นมันก็ไม่เข้าใจถึงใจหัวใจมันไม่สงบ。 ใจไม่สงบก็มันมีแต่เรื่องของตัวเองหมกมุ่นแต่เรื่องของตัวเอง。 ไม่ได้อย่างใจไม่ได้อย่างใจไม่ถูกใจไม่ได้อย่างใจ。 เลยฟังไม่รู้เรื่องแต่ฟังไม่รู้เรื่อง。 ยังไงดีกว่า。 ทำไงถึงจะหลุดพ้นจากตัวเอง。 แค่นั้น。 มันก็มองทุกอย่างตามความเป็นจริงเลย。 ทำไม่หลุดพ้นจากตัวเองมันก็หมกมุ่นแต่ในตัวเองแล้วมันก็เลยมองโลก。 ตามความเป็นจริงไม่ได้เลยเหมือนที่เหมือนกบในกะลากบในกะลาคอบก็มองเห็นแต่ในกลาครอบ。 มองเห็นว่าในกลาในกะลาไม่มีแต่หนูมีแต่นี่มันก็อยู่กับชีวิตอยู่แต่ในกะลาครอบ。 เมื่อไหร่จะเปิดกะลาคอบอกมามองเห็นว่าโอ้โห。 ธรรมชาติสิ่งที่ไม่เคยรู้ไม่เคยเห็นนี่มัน。 มันเป็นอย่างนี้เองอ่ะตอนนี้มันเหมือนกบในกะลา。 มันหมกมุ่น。 ก็พูดเป็นได้ทำนิด。 ปรากฏเป็นรูปภาพมันเหมือนอย่างนี้ไอ้ภูเขาไม่ผ่านขึ้นไปอย่างนี้。 ภูเขาที่พานที่เป็น。 สังขารอันสูงสุด。 ร่างกายจิตใจเราเนี่ยลูกเป็นทนาสัญญาสังขาวิญญาณเหมือนกับเป็นภูเขาเป็นภูเขาปนิพพานแล้วก็ผู้ที่พิชิตย，อ，ด，เ，ข，า，ป，น，ิ，พพ，า，น，ไ，ด้คือเหมือ，น，พ。 วกไต่เขา。 ความรักใส่เขาเมื่อเวลาเขาใส่เขาไปถึงที่สุดเขาก็จะเอาทองงเอาไปฝากไว้บนยอดเขาเรียกว่าพิชิตยอดขาได้。 ก็คืนเหนือขห้าเหนือสังขารเหนือความรู้สึกเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราขึ้นไปสุดท้ายเอาตรงเนี่ยไปปักบนยอดขาได้。 เอาทองไปฝากไว้บนยอดขาได้。 นี่คือพิชิต。 ขันห้าหรือปลดปล่อยขันห้าหรือเหนือขห้าขึ้นไปได้。 แต่ของเราในเวลาดูไปแล้วนี่มันพิจารณาเข้าไป。 มันหมกมุ่นตรงตีนเขา。 มันไม่ได้ขึ้นเลย。 พูดอยู่ตรงไหนตรงตีนเขาวุ่นวายตรงในภูเขาในตีนเขาน่ะ。 ถ้าจะพ้นทุกข์คือพวกรักไต่เขาพิชิตสังขารขันหน้าของตัวเองปล่อยวางขันหน้าพิชิตขันหน้าเนื้อขันหน้า。 เอาทงไปปักอยู่บนยอดขาได้วิวสวยไหว。 ตอนนี้ดูก็ไปมันหมกมุ่น。 เป็นเรื่องตัวเองตัวเองตัวเอง。 มันเลยอยู่ตรงตีนเขาไม่ได้ขึ้นเขาอะไรปฏิบัติยังไงมันอยู่ตรงตีนเขาปฏิบัติมาตั้งหลายปี。 ไม่ว่าจะสอนยังไงอ่ะมันก็หมกมุ่นตรงตีนเขา。 ถ้าเมื่อไหร่เราหมกมุ่นแต่ตัวเองมันไม่ได้หลุดพ้นจากขหน้ามันจะมันยุ่งวุ่นวายแต่พัดมีแต่ความทุกข์ความเครียด。 ต้องปล่อยวางขันหน้าและอุปทานขันหน้า。 จะพ้นจากทุกข์ได้ร่างกายจิตใจเรามันเป็นตัวทุกข์มันเป็นตัวทุกข์เจ้าตดว่ารู้ปังอันนี้จังเวทนาอันนี้จังร，ู，้，ป，ังณัตารู้ปังจ，ั，ง。 เวทนาจัง。 สัญญาณจาสังฆณจาวิญณนางอนณจัง。 รูปไม่เที่ยงเวทนาไม่เที่ยงสัญญาณไม่เที่ยงสังขารไม่เที่ยงวิญญาณไม่เที่ยง。 ลูกเป็นทุกข์เวทนาเป็นทุกข์สัญญาเป็นทุกข์สังขารเป็นทุกข์วิญญาณเป็นทุกข์。 รูฟังอนตาเวทนาอนัตาสัญญาณตาสังังณตาวิญญาณังัตา。 ลูกเป็นอนัตาเวทนาเป็นอนัตาสัญญาเป็นอนัตาสังฆลาเป็นอนัตา。 สังขารเป็นอนัตตาวิญญาณเป็นอนัตา。 สรุปแล้วคือร่างกายจิตใจเนี่ยมันเป็นของไม่เที่ยงมันเป็นทุกข์มันเป็นทุกข์มันเป็นเรือนแห่งโลกมันเป็นท，ี，่，ข，ั，ง，โ，ล，ก，ทุ，ก，ข，ั，งก็คือขังโ，ล，ก。 ขังทุกข์。 ทุกครั้งก็คือขังทุกข์。 ขังทุกข์มันเป็นเดือนแห่งโลก。 มันเป็นเรื่องแห่งความแก่ความเจ็บความตาย。 บีบบังคับต้องให้แกให้เจ็บ็บให้ตายต้องทุกข์ทรมานกับความเจ็บไข้ได้ป่วย。 มันเป็นอนัตา。 เมื่อสิ่งใดเป็นของไม่เที่ยงมันไม่มีไม่มีแก่นไม่มีก้อนไม่ได้เป็นตัวเราเป็นตัวตนที่มีลังยยืน。 แล้วมันก็เป็นทุกข์ไปเดือนแห่งโลก。 ร่างกายจิตใจสใดเป็นสังขารสิ่งนั้นเป็นทุกข์。 ควรหรือที่พวกเธอทั้งหลาย。 จะไปยึดเอาวามันเนี่ยร่างกายจิตใจขนาดหน้าเนี่ยเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรา。 ในเมื่อตัวตนของมันก่อนแกเป็นแก่นเป็นก้อนที่เที่ยงแท้แน่นอนของมันก็ไม่มีอยู่จริงมันที่สุดก็เสื่อมสลายผูกพังสลายไ。 ปหมดสิ้น。 กลับไปสู่ธาตุดินตามเดิมธาตุน้ำธาตุลมธาตุไฟอากาศธาตุแล้วก็วิญญาธาตุหรือธาสรู้ก็แตกสลายกลับไปธาสไทยธาตุมัน。 ร่างกายจิตใจก็ดับไป。 ไม่สามารถมีความรู้สึกกึคิดอารมณ์ได้อีกที่ร่างกายที่ตายเน่าเป็นศพอยู่นะ。 แล้วสิ่งที่ไม่เที่ยงแล้วต้องเป็นทุกข์ควรหรือที่เธอจะไปยึดมันทั้งของไม่เที่ยงแล้วของที่เป็นทุกข์ให้มันต้องมาเป็นคว，า。 มทุกข์ใจ。 สาวกกราบทนไม่ควรเลยเจ้าค่ะ。 สิ่งใดไม่เที่ยง。 มันต้องแปรปรวนเราไปยึดถือ。 สิ่งที่ไม่เที่ยง。 มันก็ต้องเป็นทุกข์แน่นอน。 ชื่อมันก็บอกแล้วของสิ่งนั้นไม่อยากยึดอได้มันไม่เที่ยง。 แต่เราไปยึดถือของที่ไม่เที่ยง。 ความทุกข์ต้องเกิดแน่นอนอยู่แล้ว。 แล้วสิ่งนั้นเป็นเป็นทุกข์。 มันไม่สามารถทนอยู่สภาพเดิมได้。 มันจะให้สุขใจตลอดไปไม่มีความทุกข์ให้สง่องใสตลอดไปไม่ให้เศร้าองมันเป็นไม่ได้เพราะว่าสุขทุกข์ของใสเศร้，า，อ，ง，ไ，ม่เป，็，น，ข，ั，น，ธ์ห้ามันเป็，น，เ。 วท，นาขัน์。 เดี๋ยวก็สุทุกข์ของสายเศร้าหมองไปกลางๆมันเป็นเวทนาขันธ์มันเป็นทุกข์。 มันเป็นวิบากที่ทำให้เกิดมาสังขารร่างกายเกิดมาตามกรรมเพราะเอาวิชาที่ไปยึดถือไว้ยังไม่ได้ปล่อยวางคว，า，ม，ย，ึ，ด，ถ，ื，อ，ย，ัง，ไ，ม，่ได้ปล่อย，ว，า。 งค，วามหลง。 กรรมที่ยังไม่ได้ปล่อยวางความหลงไม่ได้ปล่อยวางความเชื่อถือมันก็สร้าง。 พระธาตุดินธาตุน้ำธาตุลมท่านุไฟอากาศธาตุ。 วินธาสธาตุรู้。 มารวมกันให้เป็นร่างกาย。 ที่แปรสภาพเปลี่ยนแปลงไปตามกรรม。 เป็นมนุษย์บ้างเทวดาบ้างโอกาสน้อยมากจะเป็นมนุษย์เทวดานอกก็ไปเป็นสัฉานกายตนรก。 ไอ้ตัวเราที่มีความรู้สึกึกและคิดอารมณ์ที่หมกมุ่นคุณคิดได้มันไม่ใช่ตัวเรามันเป็นขันห้าเป็นความปรุงแต่งเกิดดับๆคิดดีคิดไม่ดีกุคิดกลางๆแล้วก็ก็มีอารมณ์ดีมีอารมณ์ไม่ดีมีอารมณ์กลๆมันก็สลับกลับเปลี่ยนหน้าไป。 สิ่งใดเคลื่อนไหวได้สิ่งใดเกิดดับได้สิ่งใดปรุงแต่งได้สิ่งนั้นเป็นทุกข์มันเป็นสังขารไม่ยังมันเป็นทุกข์。 สิ่งใดพ้นจากความปรุงแต่งสิ่งนั้นพ้นจากทุกข์。 พจากสังขารพจากสังขาร。 ตอนนี้เราหมกมุ่นอยู่ในสังขาร。 หมกมุ่นอยู่แต่ในสังขารสังขารหมกมุ่นสังขารสังขารหมกมุ่นสังหารอยู่นั่นแหละไม่ได้พ้นจากสังขาร。 สังขารมันเป็นทุกข์。 มันไม่ได้พ้นจากสังขารไม่ได้ปล่อยวางสังขาร。 ต้องไปวางสังขารลงเปรียบเทียบให้เห็นว่าสังขารทั้งหมดเนี่ยมันเหมือนนกที่บินอยู่ในท้องฟ้า。 ธรรมธาตุของวิญาณธาตุหรือธาตุรู้ที่มารวมพระธาตุดินน้ำลงไฟ。 มันเป็นความว่างเปล่าเหมือนดังท้องฟ้าหรืออวกาศ。 วิจารภาพหรือถ้ารู้นี่ภาษภาษาไทยเราเรียกว่าใจ。 ใจมันเหมือนท้องฟ้าที่ว่างเปล่าเหมือนดังอวกาศมันไม่อาจคิดอยากมีอารมณ์ไม่อาจมีความรู้สึก。 มันตรงุงแต่งไม่แตกแสงไม่อาจจะพาตัวเราเองอ่ะให้ไปเป็นอะไรได้。 เพราะมันไม่อยากคงแต่งอะไรได้เลย。 มันมีแต่ความไม่มีอะไร。 มันอยู่ใต้โลก。 มันเป็นที่รองรับของโลก。 พระพุทธเจ้าตรัสว่าขันห้าเนี่ยเป็นโรคลูกโลกเราก็เป็นโรค。 ลูกโลกเราก็เป็นโรคลูกลดเสียงสัมผัสเสียดสีทำอารมณ์ที่มาสัมผัสตาหูจมูกกินไกลใจที่เป็นอายตนะภายนอกก็เป็นโรค。 อายตนาภายในตาหูจมูกลิ้นไกใจที่เป็นประตูประตูตาหูลไกใจก็เป็นโรค。 สิ่งใดจะเป็นสังขารเป็นโลกหมดเลย。 โลกคือของไม่เที่ยง。 ไม่มีแก่นไม่มีก้อนที่ทีหลังยยืน。 ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมสลายหมด。 มันเกิดขึ้นมาจากความไม่มีก็ถูกธรรมชาติบีบค้ำกลับคืนไปสู่ความไม่มีแม้แต่โลกที่เราอยู่ทั้งใบเนี่ยมันก็มาจากความไม่มีพระเจ้าก็ตัดว่าอนาคตข้างหน้าโลกใบนี้ทั้งใบที่เราอยู่ก็ละลายทั้งใ。 บเลย。 ของทุกอย่างที่อยู่บนโลกนี้ก็ละลายหมด。 ไม่มีอะไรที่มันเป็นกีลังยยืน。 ประยึบ้านถือบ้านได้。 ทำไมเราจะหลงยึดมั่นถือมั่นมันอีกรอบนึงของมันไม่เที่ยง。 ให้มันพ้นโลกไป。 หรืออยู่ใต้โลกนั้น。 ท่านตรงตัดว่า。 โลกคือแผ่นดินนี้。 แผ่นดินนี้。 ใต้แผ่นดินมีน้ำรองรับ。 เราเจาะน้ำบาดาลลงไปเจาะแผ่นดินลงไปไปเจอน้ำบาดาลอยู่ใต้โลกใต้แผ่นดิน。 โลกนี้มีน้ำรองรับ。 เจาะทะลุน้ำไป。 มีลมรองรับ。 ใต้แผ่นดินมีน้ำรองรับ。 ใต้น้ำมีลมรองรับ。 ใต้ลมมีอากาศรองรับ。 คือมวลของอากาศหรือชั้นบรรยากาศเจาะทะลุลูกโลกไปรับมีชั้นบรรยากาศรองรับ。 เจาะทะลุชั้นบรรยากาศออกไป。 อวกาศรองรับ。 ในร่างกายจิตใจเราเหมือนกันมีธาตุดิน。 เจาะทะลุธาตุดินทำลายธาตุดินที่มันปิดบังวิชาปิดบังใจ。 ถ้าดินก็คืออะไรลอกผมมันออกทิ้งไปขนเล็บฟันหนังเนื้อเอ็นกระดูกตับไตไสน้อยไสใหญ่มมาตับปอดหัวใจล้วนแต่เป็นธาตุดินจับมันโยนทิ้งไปให้หมดพามันและะมันออกจะสร้างความรู้สึกโยนทิ้งมันออกไปมันออกไปโยนทิ้งขว้างทิ้งมันออกไปให้หมดเลยถ้าาต。 ุดิน。 ให้เหมือนเหลือแต่ถาดน้ำคือน้ำเลือดน้ำลาย。 น้ำปัสสาวะน้ำไขมันข้นน้ำไขมันเหลว。 เจาะธาตุดินลงไปทำลายธาตุดินลงไปก็เจอธาตุน้ำ。 ลอกมันออกไปผมขนเล็บผหนังกระดูก。 ไปไสน้อยก็ใหญ่มากตปอดหัวใจลอกมันออกไปทำลายมันออกไปพามันพิจารณาเข้าไม่ชัดก็เอาเนี่ยในyoutube。 จะเปิดเข้าพิมพ์ก็ไปว่ามรสติตายเน่าเปื่อยผูกพังสลายเละเทะ。 หนอนขึ้นอืด。 แล้วก็จะเห็นวามันเน่าไปหมดเลยเนี่ยดินมันจะมันจะสลายแล้วแล้วก็น้ำมันจะออกมาให้ได้มันก็เลยเน่าอื่นไปหมดเลยเนี่ย。 ทำลายธาตุดินมันลงไปที่มันปิดบังกับวิชาปิดบังปัญญาใจ。 ธาตุน้ำเจาธาตุดินก็ไปไปเจอธาตุน้ำน้ำเลือดน้ำเหลืองน้ำลายปน้ำปัสสาวะน้ำไขมันก้นไขมันเหลวอีก。 พ้นดินไปไปเจอน้ำมพน้ำไปลอกออกหมดแล้วเจอลมมีแต่ลม。 คนล้มลอกลมทิ้งไปอีก。 เจอความร้อนความอบอุ่นถาไฟอีกเจออากาศ。 เจออากาศ。 พ้นอากาศไปเจออวกาศ。 ว่าไม่มีอะไรเลย。 ไม่มีอะไรจริงๆ。 คนสังขารร่างกายไปลอบมันไปเข้าธดินธาตน้ำพัดลมธัดไฟอากาศ。 นำมาขันก็รอบเข้าเวทนาสัญญาต้องการวิญญาณว่าสิ่งใดเที่ยง。 มันมีตัวตนคงที่ตรงไหนที่เป็นตัวตนคงที่。 เวทนาสัญญาสังขารวิญญาณ。 คไทยอยู่ตรงไหน。 ร่างกายที่เป็นของแข็งยังไม่เที่ยงจิตใจยิ่งไม่เที่ยงใหญ่เกิดๆหาความเที่ยงแทงไม่มีที่สุดแล้วก็ไปสู่ความไม่มีอะไรเลย。 เจอแต่ความว่างเปล่าความไม่มีอะไร。 พิจารณาเป็นความจริงอย่างนี้。 อย่าอยู่กับใจว่างๆอยากให้ใจว่างๆอยากให้ใจปลูกโลกเบาสบายแล้วมันก็ไม่ปลูกโลกเบาสบายสักทีอยากจะอยู่แต่ใจโป่งโลกเบาสบายเข้าใจไม่ปลูกโลกเราสบายก็บายโวยวายทุกครั้งไป。 เราไม่ได้เข้าไปถึงสัจธรรมความจริงไม่ได้พิจารณาอยู่กับความเราไปอยู่กับความไม่จริงคือเราจะเอาแต่ใจที่ผมโลกเราสบายแตกต่างจากนี้เราตีปกติฝายโวยวาย。 เราจะเอาแต่อย่างนี้แต่เอาที่ถูกใจเราจะเอาแต่โลกเบสบายแตกต่างจากนี้เราที่โพจไปโวยวายเขาสอนให้พิจารณาพิจารณาพิจารณาให้เกิดปัญญาใจพิจารณาให้เกิดปัญญาใจมันก็เป็นวิชาอย่างนี้วิชาก็ไปสร้างพบชาติต่อเจ้าว่าโอกาสถ้ากลับมาเป็นมนุษย์ได้เท่ากับดินในขี。 ้。 เล็บ。 ผู้ที่ไปเกิดเป็นสัตยฉานเป็นรกาย。 สันรกเนี่ยมีปริมาณเท่ากับดินในพื้นปฐพี。 โอกาสที่ตายแล้วไปอะไรหมดโอกาสจะกลับมาเป็นมนุษย์อีกมันยากที่สุดแล้ว。 เกิดมาในชาตินี้พระพุทธศาสนาพระพุทธธรรมพระสงฆ์ยังมีอยู่คืออาจารย์คนสอนก็ยังมีอยู่เราต้องพิจารณาเขาทำลายความหลงวิชาอยู่ในใจเราเนี่ยทะลุลอกมันออกไปที่ผมคนเล็ก็บปัญหานั้นกระดูกตไตได้น้อยใหญ่มากหัวใจธาตุดินเนี่ยมันเข้าแวะมันเข้าโยนทิ้งมันออกไปเห็นไม่。 ชัดเข้าyoutubeมาดูคู่ประกอบเข้าไปเนี่ยพิมพ์ไปมรณปกติสุภกรรมฐาน。 ลอกออกไปลออกไปลอกออกไปเนี่ย。 สุดท้ายหลอกดินออกหมดแล้วแต่น้ำ。 น้ำเลือดน้ำลายน้ำปัสสาวะ。 น้ำไขมันข้นลอกน้ำออกแล้วแต่ลม。 ลอกลมออกแล้วแต่ความร้อนก็หายหมดแล้วลม。 ไปก่อนแล้ววันนี้ไปทอาศัยหนีไปก่อนแล้ว。 เวลาตายแบบนี้ไปก่อนเหลือแต่ดินกับน้ำ。 พี่นาได้หลคาธาตุดินธาตุน้ำแล้วเนี่ย。 แต่ละคนออกไป。 มันก็เป็นความไม่มีอะไรแล้ว。 ความรู้สึกกิจอารมณ์ฝ่ายเป็นนามธรรมก็เกิดขึ้นแล้วก็ดับไปเกิดขึ้นแล้วก็ดับไป。 เกิดขึ้นแล้วก็ดับไป。 หาตัวตนแก่งสาสาระไม่มี。 พิจารณาทั้งวันทั้งคืนทั้งวันทั้งคืนที่เขาให้อดนอนขวานอาหารก็เพื่อนมีเวลามาก。 กินมากมันพุ้ซ่าน。 กินน้อยแรงพุ้ซ่านมันไม่มีนอนน้อยแรงพุ้ซ่านมันไม่มีกินน้อยนอนน้อยมันก็เลยหมดความพุ้งซ่าน。 กินมากนอนมากมันฟุ้งซ่าน。 พุทธเจ้าตว่าทางแห่งความเสื่อเมื่อคืนี้กินมากนอนมากพูดมาก。 คุกคีหมู่คณะไม่สมรวมอินทรีย์ไม่มีปะร้ายแกก่ใจเกรงกลัวต่อบาปมีความเพียรย่อหย่อนนิทางแห่งความเสื่อม。 งดำเนินชีวิตในทางแห่งความเสื่อม。 แล้วมันก็จะเสื่อม。 จงดำเนินชีวิตในทางตรงกันข้ามนี้ในทางแห่งความเจริญ。 กินน้อยนอนน้อยพูดน้อยไม่สมไม่ไม่คุกกี้หมู่คณะ。 สำรวมอินทรีย์ตาหูจมูกลิ้นกายใจจะปล่อยไหลไปตางกเลสปล่อยไหลไปตามความคิดของตัวเอง。 ปละอายแกก่ใจเกรงกลัวตะบาป。 แอบคิดแอบพูดจะทำในที่รับที่แจ้งที่ผิดศีลผิดธรรม。 ก็ผิดพลาดไปแล้วก็ให้สมนึกผิดเสียใจแล้วก็ตั้งใจใหม่ให้ดีอย่าผิดพลาดอีก。 ขอเข้ามามาสอบพระพก็ทำได้ส่งอย่างที่เราให้แฟนขอเข้ามาไป。 เวลาปฏิบัติทำความเพียรจะได้มีมากเมื่อเราไม่คุกคีหมู่คณะไม่พูดมากเกินไป。 ไปดูหนังฟังเพลงเล่นแชทเล่นไลน์eเล่นfacebookเล่นโทรศัพท์มือถือมากเกินไป。 เราก็ได้มีเวลามีเวลาที่จะพิจารณามากคนอื่นก็นอนแต่เรามีเวลาที่จะพิจารณาได้มากกว่าใครความจริงมันก็ปรา，ก，ฏ，แ，ก，่，ใจเอาวิชาความ，โ，ง，่ค。 วามหลง。 ว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราอย่างเที่ยงแท้มันก็จะดับไฟก่อนเกิดมามีตัวเราหรือเปล่าในโลกนี้มีตัวเรารูปร่างแบบนี้หรือเปล่าชื่อเสียงเรียงนามแบบนี้หรือเปล่าล่ะก่อนเกิดมาในโลกนี้ก็ไม่มีตัวเราในท้องแม่ก็ไม่มีตั。 วเรา。 ไอ้ตัวเราก็จะโผล่มากับแม่กับพ่อผสมพันธุ์กัน。 ก็ยังไม่ได้โทรมาเป็นตัวเลยหรอกก็โทรมาประโยชน์ด้วยเล็กๆ。 ไอ้ตัวเพิ่งจะโตมาเนี่ยแล้วโตมาก็คือแก่แล้วก็เสื่อมเสื่อเสื่อมเสื่อมแล้วก็ความสลายกลับคืนไปสู่ความไม่มี。 มันก็มาจากความไม่มีแล้วก็กลับขึ้นไปสู่ความไม่มีเลยมันไม่มีตัวเรามาตั้งแต่แรกแล้วที่สุดก็กลับไปสู่ความไม่มีตัวเราตั้งแต่แรกเราพิจารณาอย่างนี้กลับไปกลับมากลับไปกลับมาไม่นานก็เข้าใจมันลงแก่ใจมันลงแก่ใจเองที่ท่านให้ได้ทางความเสื่อมเพื่อให้พิจารณามีเ。 วลามากๆเลยลงแก่ใจไม่ต้องไปสงสัยถามใครหรอก。 แต่เรามันไม่ได้พิจารณาจะเอาแต่ความโป่งโลกเบาสบายยิ่งเฉยสงบว่าเอาแต่ที่ถูกใจผมไม่ได้ความไม่ได้ถูกใจไม่，ป，ล，โลกเรา，ส，บ，า，ย，ท，ี，่，สงว่าแล้ว，ก，็。 ไป，โวยวาย。 แกเราไม่ให้เล่นfacebookหน่อยเดียวบอกให้มีเวลาพี่นายมากก็ที่ปกติไปโวยวายแล้ว。 เฮย。 ไอ้นี่มันยังเล็กน้อยมากเลย。 ก็ปฏิบัติธรรมความเพียรกันมันหนักกว่านี้เยอะ。 เวลาที่พิจารณาร่างกายอ่ะค่ะหนูก็ดูพวกนะคะที่เขาผ่าศพอะไรเนี่ยบ่อยๆ。 ก็ดูเห็นแล้ววามันไม่มีอ่ะค่ะแต่ว่าหนูก่าวขอเข้ามามาลงใจแต่แบบเพราะหนูดูเสร็จปุ๊บหนูก็กลับมาเช็คตัวเอง。 มันรู้สึกว่ามีอ่ะค่ะหลวงตาทำไม่ได้แล้วก็ทำร้ายอีกทำลายมันอีกทำลายมันเข้าไปอีก。 มันยังรู้สึกเราเป็นตัวเป็นตนคงที่แน่นอนแสดงว่าวิชามันยังไม่ดับก็ไม่ใช่มาดูทีเดียวนะดูเป็นหมื่นเป็นแสนเป็นล้านครั้งทั้งวันทั้งคืนเป็นล้านล้านครั้ง。 เราได้ไม่หลับไม่นอนเลยเดินทั้งคืนนอนไม่ได้นอนทั้งวันทั้งคืนเลยไปไหนอ่ะทำงานอยู่ก็แอบพิจารนา。 เราทำงานอยู่เนี่ยเราก็แอบพี่นายในใจอ่ะถึงความไม่เที่ยงเราไม่ใช่ว่า。 เลิกทำงานแล้วมาพี่นาเราทำงานอยู่แต่ใจเราภายในแอบพินาอยู่。 เราจะทำงานรายใจข้างในเลยอ่ะพี่กว่าไม่เที่ยงกว่าไม่เที่ยงกว่าไม่เที่ยง。 พี่น้ำเราตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงนอนแทไปนอนเลยเวลาเราจะนอนแล้วก็ก็นั่งหลับเอาในเวลากลางวันแล้วพอเรารู้สึขึ้นมาแล้วก็ทำงานเลกลางคืนไม่นอนหรอกเราก็เดินพี่นั่งเราก็ถือว่าเวลามันมีน้อยเรานอนมาแล้วครึ่งชีวิตอายุยี่สิบปีนอนไปแล้วสิบปีอายุสี่สิบปีนอนไปแล้ว。 ยี่สิบปี。 เวลาที่เหลือเราอ่ะเวลาที่เราจะนอนเนี่ย。 มันมีมากมายนักเราจะต้องนอนยาวเวลาที่เราจะต้องนอนยาวมีเหลือเยอะคือนอนไม่ตื่น。 เพราะฉนะเนี่ยเราไม่ห่วงเรื่องการนอนเท่าไหร่หรอก。 ร่างกายเราแข็งแรงนี้เราไม่ห่วงเรื่องการนอนเลยเรารู้ว่าเดี๋ยวเราก็ต้องมีเวลานอนเยอะคือนอนไม่ตื่น。 ตาย。 เรา40ปีเราก็นอนมาแล้วครึ่งชีวิต。 นอนไปแล้วถึงยี่สิบปีมันไม่ตายหรอกพ่อแม่ครูบาอาจารย์อดนอนตั้งหลายเดือนไม่ตายเลย。 เมื่อก่อนลูกศิษย์เราอยู่กับเราอ่ะไม่นอนกันทั้งวันทั้งคืนสี่วันเจ็ดวันแปดวันสิบกว่าวันก็มี。 ทั้งวันทั้งคืนไม่หลับไม่นอน。 ทำความเพียรกัน。 พี่นา。 ใจมันยังก็มีตัวมีตัวเนี่ยไม่มีนาทีเดียวต้องมืื่นเป็นแสนเป็นล้านครั้งเราไม่นับแล้วมันกี่ครั้งแต่เราไม่นอนมันเลยอ่ะจนกว่าจะใจจะยอมไม่มาก็แข็งกระด้าง。 ที่นาก็แข็งกระด้าง。 เห็นเป็นตัวเป็นตัวเป็นตนทนโทษเนี่ยไม่ว่าพี่แค่ไหนก็เห็นเป็นตัวเป็นตนทนโทษมันแข็งกระด้างมากเลยใจอ่ะ。 เราก็ถล่มมาทั้งวันทั้งคืนเลยไม่ให้มันมีเวลาฟื้นมาได้เลยเหมือนกับเป็นนักมวยอ่ะต่อยเอาเขามาก่อนนี้เราสมัยสมัยเราสมัยนี้มันเด็กเด็กๆนี้ไม่รู้จักสมัยเรามันเขาทรายเราสมัยก่อนเป็นแฟนพันธุ์แท้เขา。 ทราย。 มันชอบมันปล่อยเวลาเวลาพอคู่ต่อสู้เอาเอาเลยเขาตายมันหนักท้อง。 เวลาคู่ต่อสู้มันต่อยไปหมดนึงถ้าผู้ต่อสู้นะต่อสู้มีโอกาสตั้งหลักเลยแป๊บเดียวก็แพ้ต่อๆแรงอีกแล้ว。 ถ้าเกิดคุณต่อสู้ต่อยเอาเอาตัวแป๊บเดียว。 ผู้ต่อสู้คือกเลสอ่ะ。 ใจที่มันแข็งกระด้างนิดเดียวเนี่ยเอาเลยตอนนี้ทั้งวันทั้งคืนไม่มีหยุดพักเลยรู้วาครั้งนี้จะชนะแล้วไอ้ใจที่มันแข็งกระด้างมันไม่ยอมรับว่าไม่เที่ยงไม่เที่ยงไม่เที่ยง。 มันเริ่มหมดกำลังแล้วเหมือนให้เขาทรายที่มันต่อยว่าต่อยพอรู้ว่าคู่ต่อสู้และรู้เลยว่าต่อไปไปนอกแน่นอนเลยไม่ยอมให้กู่ต่อสู้ตั้งหลักได้ตั้งหลักได้เดี๋ยวมันมีแรงกลับไปให้น้ำระฆังช่วย。 กลับมาต่อย。 เหนื่อยอีกต่อยเลยไปลงไปเลย。 ไอ้ใจน้ำแข็งกระด้างออกกเลสเนี่ย。 ไปเที่ยงไปเที่ยงไม่เที่ยงแต่ทำไมใจเรายังเห็นว่าเที่ยงก็เจไม่เที่ยงเที่ยงจริงหรอมันเที่ยงจริงหรอเนี่ย。 เที่่งจริงมันต้องมันต้องไม่ตายเที่จริงมันต้องไม่แก่เที่จริงมันต้องไม่เจ็บไม่ตายมันเที่จริงจะต้องไม่เน่าเปลื่อยผพัง。 เสียงขาานเลยเที่ยงจริงต้องไม่ต้องเปิดูกฟังก็ไม่แก่ไม่เจ็บไม่ตายเกิดมาแล้วเป็นรูปร่างเป็นไงคงที่ตั้งแบบนั้นเลยเหมือนปีแสนปีต้องเป็นอย่างนี้เลยน้องพิจารณาเข้าบวกเข้าไปเนี่ยตอนนี้เราอายุเท่าไหร่ทีบวกไปทีละหนึ่งจะให้ทีละละยี่ปียี่สิบ็ดปียี่ปียสามปีย。 ี่สี่ปีรูปร่างมันจะ้าไม่ทันใจเรา。 อายุ30บไปเลยว่า40。 เราจะมีรูปร่างเป็นยังไง。 ลองไปดูคนในที่นี้ใครอายุ40บ้าง。 เราคงจะยืนต่อไปก็เหมือนเขา。 อายุ50。 ห้าสิบปีไปดู。 ขาย50บ้าง。 ต่อไปเราคงเหมือนเขา60。 ไปดู60ใคร60บ้างเราคงจะเหมือนเขาต่อไป。 ไหนละเที่จ่ายมันคค่อยยอมแล้ว。 ยอมยอม。 เจ็บ。 คุณป้าคุณอาคุณอาคุณลุงอายุเท่าไหร่。 โอ้โห70ทำไมมัน。 มันจะเริ่มเป็นแบบนี้ล่ะ。 แล้วเราก็ต้องไปต้องเป็นอย่างนี้หรือเปล่าล่ะ70ก็ต้องเหมือนกัน。 ก็ก็ยอมแพ้แล้ว。 ที่บอกว่า。 เราจะต้องเป็นนุ่มเป็นสาวคงที่แบบนี้ตลอดไป。 ไม่เปลี่ยนแปลง。 70เป็นอย่างนี้ล่ะ。 แล้วที่นี่มีใครแปดสิบ。 แปไม่รู้มีใครบ้างแปดสิบ。 หันไปดู。 สิบนั่งแป0。 80เราต่อไปไม่นานไม่นานเราก็ต้องเป็นแบบนี้แป。 0แบบนี้เป็นแบบนี้เหอมีใครบ้างเกแต่ละครอบครัวเป็นไงบ้างเกเกือหมดแล้ว。 ไปหมดแล้วไปเมืองผีหมดแล้วเก้าสิบตายหมดแล้ว。 ยังไม่ยอมแพ้มันเป็นของเที่ยงมันเป็นของเที่ยงมันเป็นของเที่ยงร้อยนึง。 ดูได้ไม่เหลือไม่ร้อย。 หายากแล้วร้อยหนึ่งอายุร้อยสิบ。 ร้อยสิบ。 ก็ยอมแพ้รับไปถึงสองร้อยเหลือเราคนเดียวในโลกนี้สองร้อยจริงไหมก็ยอมแพ้。 ของจริงมันก็จะทำความจริงใครจะไปขายมันได้ของไม่เที่ยงไม่เที่ยงไม่เที่ยงตัวตนคงที่ไม่อยู่เมื่อไหร่แล้วเราบอกว่าดูยังไงก็เห็นตัวตนของที่ดูยังไงก็เห็นตัวตนคงที่มันไม่ดูจริงพี่จริงดูจริงจริงก็เห็นแล้วไม่เที่เที่ก็ทนอยู่สภาพไม่ได้ใจมันอ่อนลงไปแค่ใจนิด。 เดียวถล่มเลย。 ไม่ให้เวลามันตั้งหลักเลย。 ปล่อยเอาเหมือนเขาทรายเอาเลยใจอ่ะ。 ในใจจะยึดไปก่อนรู้สึกว่า。 ตลกนึงอ่ะ。 ย。 เรายืนพื้นที่เที่เที่ยงไว้เที่ยง。 เดี๋ยวไม่เที่ยงเนี่ยถล่มเลยตอนนี้ไม่หลับไม่นอนเลยทั้งวันทั้งคืนเลย。 แล้วรู้เลยตอนที่มันใจมันไปถึงความตรงปล่อยวาง。 แค่ชุดเดียกันนะ。 ปล่อยวางเดียวเนี่ย。 มันบอกไม่ถูกมันหวานลงไปในใจ。 รู้สึกการตรงตลกสังเวช。 ตัวเองในความเกิดแก่เจ็บตาย。 ทำมันลำพึงขึ้นมาเลยว่าเกิดก็เพื่อตาย。 คบกันก็เพื่อจาก。 มีทั้งหมดก็เพื่อพัดๆไป。 แค่นั้นแหละ。 ความเกิดเป็นทุกข์จริงๆ。 คลื่นลูกหลานไล่ขึ้นลูกแรก。 เพราะคนรุ่นหลานโตขึ้น。 สุดท้ายคนที่มาก่อน。 ก็ตายจาก。 แต่บางครั้งคนที่มาก่อน。 ก็ตายไปก่อนแล้ว。 เหมือนใบไม้เป็นต้นเนี่ย。 ใบแก่ก็ร่วงๆเต็มเลยหน้าหนาวตอนนี้ก็เริ่มร่วงเต็มพื้นหมด。 ก็เปรียบเหมือนพ่อแม่ปู่ย่าตายาย。 ปู่ย่าตายายก็เริ่มลงหล่นตาจากไปหมดแล้ว。 เหลือพ่อแม่ก็เป็นใบแก่เท่า。 เป็นใบแก่อยู่บนต้นพร้อมที่จะร่วงหล่นตามปู่ย่าตายายไป。 เราก็เป็นใบไม้ใบหนึ่งในต้นนั้น。 เราเองไม่ช้าก็จะต้องเป็นใบแก่และล่วงหล่นไป。 แต่บางครั้ง。 ด้วยกลับมาตัดลอน。 ถูกลมกระชากแรงงลมพายุพัดมา。 แล้วก็。 มันก็ร่ว่วไปก่อนถึงกาลเวลา。 เป็นเด็กก็ถึงแก่ความตายไปก่อนแล้ว。 ไม่มีสิ่งใดที่ทีหลังยยืน。 ที่จะเป็นตัวตนคงที่。 เจ้าจึงตัรัสว่าโมตัชกับพระโมคราชว่าโมคราชเธอจะมองดูโลกนี้เป็นของว่างเปล่า。 โมฆ่าก็จะมองดูโลกนี้เป็นของว่างเปล่า。 ว่างป่าจากตัวตนว่างป่าจากแก่นสาลสาระให้ยึดมั่นถือมั่นได้。 ไม่มีอะไรเลยที่จะยึดมั่นถือบ้านได้。 จะปล่อยวางความหลงยึดมั่นถือบ้านเสีย。 มคลาชก็บลุอรหันต์。 ทางเดินของพุทธเจ้าก็สอนอย่างนี้。 สอนธรรมแท้ที่มีอยู่ในธรรมชาติธรรมชาติแนพุทธเจ้นพบความจริงธรรมชาติ。 คือความไม่เที่ยงอันนี้จังทุกขังอนัตา。 เราค้านความจริงพี่นาเขาเราค้านความจริงพระธรรมพระธรรมคือสัจธรรมความจริงเราค้านความจริงค้านคำสอนพุทธเจ้ามาพิจารณาเขาเอามาพิจารณาเขาอยู่กับใจที่มันโปร่งโลกเบาสบายหัวโบาสบายโวยวาย。 อันนี้มันของไม่จริงนะอยู่กับของไม่จริงของไม่จริงอะไรอ่ะก็ความปลโลกสบายมันไม่จริงอ่ะเดี๋ยวก็ไม่ปลโ，ล，ก，ส，บ，า，ย，จ，ะ，อ，ธบ，ห，า，ย，ได้ไงถ้าเ，ป，็。 นของจริง。 ถ้าเป็นของจริงใจโป่งโลกเบาสบายต้องโป่งเบาสบายตลอดไปเดี๋ยวเรามาตละมันไม่สบายไม่สบายโวยวายของจริงมันก็，ต，้，อ，ง，เ，ที่，ย，ง，แ，ท，้ของจริงมัน，ต，้，อง。 เที่ยง。 ของไม่จริงอยู่เขาไม่จริงก็ต้องถูกข์แน่นอนแล้วก็ต้องติดปกติไฟลเสียเวลาไปเยอะมากแล้ว。 ปฏิบัมาอย่างนี้。 อยู่กับใจที่ี่โป่งโลกเบสบายใจเราอยู่กับของไม่จริงมานานจนอายุเราเพิ่มขึ้นเรื่อยๆแล้วมันจะตายแล้วเดี๋ยวก็ต้องตาย。 แต่เราอยู่กับเขาไม่จริงคือเขาไม่เที่ยงเราอยู่กับเขาไม่จริงก็เขาไม่เที่ยง。 เราไม่วินายเห็นความไม่เที่ยงไม่เที่ยงไม่เที่ยง。 ว่าไงอ่ะ。 ก็อย่างเมื่อคืนก่อนนะคะหนูก็พิจารณาจนเหมือนใจมันเชื่อจริงๆแล้วนะคะหลวงตาว่า。 เหมือนร่างกายน้ำมันเกิดมาแล้วอ่ะค่ะตอนนี้หน้าที่ที่มันทำต่อไปก็คือแ่เจ็บตายอ่ะค่ะ。 แล้วก็。 หนู。 คือใจมันแบบมันก็ปล่อยวางรู้สึกว่าเออมันอย่างนั้นจริงๆอ่ะค่ะ。 จนแบบ。 มันก็รู้สึกถึงใจอย่างนั้นน่ะอยู่แบบวันนึงที่แบบเราไม่ลืมเลยเราเมื่อมีความเจ็บปวดขึ้นแล้วก็จะเหมือนกับมันก็จะพูด，ข。 ึ้นมาว่า。 มันก็ทำหน้าที่ของมันเลยอ่ะก็คือมันก็ต้องเจ็บเลยอ่ะค่ะก็ต้องป่วยไปหาหมอ。 แล้วมันก็จะถึงใจอยู่แค่เดี๋ยวดาวนั้นนะคะหลวงตาแล้วเดี๋ยวมันก็ลืมแล้วมันก็กลับมามีตัวมีตัวใหม่。 มันเป็นเพราะว่าหนู。 ไม่พิจารณาต่อเนื่องใช่ไหมคะคือ。 แล้วหนูก็รู้ว่าให้ทำไมพิจารณาแล้วทำไมมันยังกลับมาเป็นอย่างนี้อีกคือแบบหนูคาดหวังผลเร็วเกินไปแล้วหนูก็ไม่ต่อเนื่องแล้วเดี๋ยวพอสักพักนานๆหนูก็มาอย่างนี้ทีนึงถึงตายแล้วเดี๋ยวก็กลับมาอีกมันก็เลยวนอยู่อย่างนี้เป็นไม่รู้กี่ปีมันเพราะว่าหนูไม่ต่อเ。 น。 ื่。 อง。 ความเพียรเรามันน้อย。 ความอยากมีมาก。 ความเพียรมีน้อยแต่ความอยากมีมาก。 มันไม่สมดุลกัน。 เราอย่างด้วยความที่ค่ะใจมันหลและอ่ะค่ะ。 คือยังพอเวลามันฮึกเหิมขึ้นมาทีนึงอ่ะมันก็เดินได้เลยตอนกลางคืนไม่ง่วงเลยไม่นอนเลยมันคือมันทำได้ค่ะไม่กินไปเลยเป็นวันๆกินแต่น้ำทำได้แต่พอมันหลแหละปุ๊บมันก็จะรู้สึกว่าเออเราจะไม่นอนนะเราจะเดินไปแต่ว่าใจมันไม่ได้มาด้วยอ่ะค่ะมันเหมือนทำเพรา。 ะว่า。 รับปากหลวงตาไว้แล้วอ่ะค่ะก็เหมือนทำแล้วก็ดูเวลาไปแต่ก็คือเหมือน。 มันแค่ถามอ่ะค่ะมันจะเป็นอย่างนี้แล้วเดี๋ยวก็ต้องแล้วมันก็เริ่มหลใจมันก็เริ่มขอแล้วมันก็เริ่มเอาไว้เราจะไหวไหมมันก็เริ่มดราม่าพอมีคนให้กำลังใจทีนึงมันก็จะขึ้นมาทีนึงมันก็จะตั้งใจทำไมมันมันวนๆอยู่อย่างนี้ค่ะ。 อย่างพวกที่เขาเรียนจบดอกเตอร์。 เรียนจบอาชีพการงานเลยต่างๆเนี่ยหนูก็เรียนจบมา。 ถ้าเราเรียนเพราะถูกพ่อแม่บังคับ。 กับเราเรียนว่าเราเราอยากจะเรียนให้จบ。 คิดดูสิอันไหนมันจะนั่งกัน。 เราถูกบอกว่า。 โอกาสบอกว่าให้คนนอนผ่อนอาหารให้ทำความเพียร。 แต่เรามองไม่เห็นว่าจะเปลี่ยนไปทำไมไอ้นี่แสดงว่าเราก็มาถามไม่รู้จะเปลี่ยนไปทำไมไปทำไมแต่ลูกตาให้อดนอนก่อนอาหาร。 อย่างนี้จะมีกำลังใจที่จะไปทำอะไรทำไปก็รู้อดทำไมอดนอนทำอะไรจะมีประโยชน์อะไร。 มันยังไม่ลงแก่ใจเลยเราอยากจะเรียนด็อกเตอร์เราจะดอกเตอร์เราจะต้องเป็นดอกเตอร์ให้ได้。 อย่างนี้ยังไงต้องหัวทิหัวตามมาเนี่ย。 เราเป็นด็อกเตอร์ทุ่มเทมันได้。 เนี่ยเราไม่เห็นความสำคัญเลยพ่อแม่บังคับให้เรียนทำไมไม่เห็นมีความจำเป็นต้องเรียนไปเลยจะไปยังไงหนไปแค่นั้นเนี่ย。 ได้นะเลย。 ไอ้นี่มันอ่านหนังสืออีก。 การปฏิบัติเนี่ยอริยทรัพย์คือปนิพพานนี่มันตัดพบตัดชาติตัดความเวียนว่ายตายเกิดตัดกรรมทั้งหมดเลยให้ผลไม่ได้มันยิ่งกว่าโรงเรียนมาเพื่อไม่ใช้ประโยชน์ในชาติเดียวแต่มันประโยชน์สูงสุดคือ。 สิ้นการเวียนบนเลยตัพบสัตรชาติ。 ที่ต้องไปเกิดใหม่อีกต้องไปชดใช้กรรมอีก。 เราไปเรียนหนังสือมาก็เพื่อมาใช้ประโยชน์。 ทำงานหาเงินแล้วก็กินก็ขับถ่ายไปหมดแค่ชาติเดียวประโยชน์มันมากกว่ากันเยอะมันทุกข์มายาวนานไม่เห็นทุกข์เห็นทำคือไม่เห็นทุกข์เห็นทุกขเราไม่อยากจะกลับไปทุกข์อีกเราไม่อยากจะกลับไปทุกข์อีกเราไม่อยากจะกลับไปทุกอีกเราไม่อยากไปเกิดอีกให้เป็นทุกข์อีกเราเกิด。 มายาวนานมากแล้ว。 เราหลงมานานมากแล้วเราหลับมานานมากเกินไปแล้ว。 เป็นกลับเป็นกัน。 เราไม่เกิดมาให้เป็นทุกข์อีกต่อไปตอนนี้ต้องเป็นชาติสุดท้าย。 เราจะต้องรีบผ่านเดี๋ยวนี้。 เราจะต้องสิ้นยึดให้หมดเดี๋ยวนี้。 การเกิดใหม่จะต้องไม่มีสำหรับเรา。 ชาตินี้ต้องเป็นชาติสุดท้าย。 ความแน่วแน่อย่างนี้。 เราไม่มียอมแพ้ไม่มีถอยหลัง。 แผ่นตราบใดแผ่นดินไม่กบหน้าเรา。 เราไม่มีวันยอมแพ้。 แผ่นดินกบหน้าเราซะแล้ว。 เราไม่บรรลุพนพพพาน。 เราก็ถือว่าเราได้เพียงจนถึงที่สุดแล้ว。 เราเพียงมาจนถึงที่สุดแล้ว。 หากแผ่นดินกบหน้าแล้วเรายังไม่รู้นพพาน。 เราก็ถือว่า。 เราเพี้ยนมันอย่างที่สุดแล้ว。 นั่นแหละ。 ตราบใดที่เรายังไม่สิ้นลมหายใจแผ่นดินยังไม่กบหน้าไม่มีวันหรอกที่จะยอมแพ้。 นิพานต้องอยู่ในมือเราเดี๋ยวนี้ต้องอยู่ในมือเราเดี๋ยวนี้แล้วเราจะตายเมื่อไหร่ก็ได้。 วันนี้เราทำไป。 เราก็มองไม่เห็นหน้าคนตตัวเองไงมัน。 มันต้องมีความรู้สึกวามันเป็นทุกข์มันเป็นทุกข์มันเป็นทุกข์。 ไม่งั้นเราจะมา。 ปฏิบัติทำไมอ่ะพวกเราปีใหม่ไปเที่ยวฉลองกินไปสนุกสนานมากดีกว่าเลยเนี่ยเรายอมเสียสละเนี่ยความสุขสบายมานั่งฟังธรรมมาปฏิบัติธรรมกันมันไม่ได้สุขสบายสะดวกสบายเลย。 แต่เพราะว่าพวกเราไม่อยากจะไปเป็นทุกข์อีกไม่อยากไปเกิดเป็นทุกข์อีกเป็นทุกข์อีกเป็นทุกข์อีกเป็นทุกข์อีกเรื่อยไป。 ก็อยากจะพ้นทุกข์。 เบื่อหน่ายการที่ต้องไปติดคุกติดต่อไปถูกลงโทษ。 การที่ไปเกิดเป็นสัตวเดฉานเป็นอสูร่างกายตกนรกไปเป็นบาทเป็นตกระบายเหมือนติดคุกติดตาราง。 ได้รับรับโทษหนักไปเรื่อยๆจนถึงขั้นโทษร้ายแรงคือตกนรกฉันลึกๆเลย。 เราไม่ต้องการไปติดคุกอีก。 เราอยากพ้นโทษแล้วพ้นโทษจากบาปกรรมทั้งหมด。 แค่เราเกิดมาในชาตินี้。 กว่าจะเราจะรู้เรียนสามีพ่อแม่ครูบาอาจารย์สอนเราก็ทำบาปกรรมมาไม่ใช่น้อย。 ลงไปไม่ได้。 หลายชาติที่ผ่านมาแล้วก็ทำบาปกรรมมาไม่ใช่น้อย。 กับเบรที่มันรอเข้าคิวก็จะให้ผลเราอีกมากมายมหาศาล。 เพราะว่าเราเกิดมาหลายพบชาติ。 กรรำเวรที่มันรอเข้าคิวให้เราเนี่ยยังอีกมากมายเนี่ยมีตาทิศยามองเข้าไปแต่ละคนมีเจ้ากรรมในเวเป็นหมื่น，เ，ป，็，น，แ，ส，น，ไ，ปไ，ห，น，ด，้วยมันตามไ，ป，เ。 ป็นคนน่ะ。 แต่ทำไมเรายังไม่เป็นอะไรก็บุญกุศลยังคุ้มครองอยู่ความดีที่เราทำมาเมื่อไหร่ที่บุญกุศลคุ้มครองไม่มีอะไรคุ้มครองได้เลย。 มันถล่มระยับเลยเรียกว่าผีซ้ำดำพลอยเวลาเป็นอะไรมันก็เป็นนู่นเป็นนี่เป็นนั่นครอบครัวเละเทะหมด。 ถึงก็ดีก็ล้มละลายที่ความเสียหายบางทีร่างกาย。 เจ็บป่วยเมื่อกี้เนี่ยถึงเนี่ยเนี่ยขาหักเลยนะเนี่ย。 ทุกอย่างเนี่ย。 เจ้าการเวรมันเล่นมันเล่นงานหมดนะ。 บางคนมาฟังปขึ้นมา。 เหมือนกับขายของที่คว่ำขึ้นมาใจ。 เป็นทำปุ๊บ。 ลืมให้แผ่เมตตาเดินออกไปนิดย。 อยู่ๆเนี่ยหน้าที่6กมันลงไปเลยหน้ามาปากเจาะเลยเลือดกบปากให้หมดเลยเจอกันเลยมามาเล่นงานแล้ว。 ตามตลอดเวลาเลยถือโอกาสทางเมื่อไหร่อ่ะเล่นงานทันทีเพราะเราเป็นใจเป็นธรรมร่ำรวยเป็นเศรษฐีในเวรมันอยู่ไม่ว่าอยู่ไกลแสนกายอย่างใดพบภูมิใดมันรู้เลยว่าเราจะหนีพ้นแล้วเราจะหนีหนี้แล้วเดียว。 เ。 นี่ย。 ไม่ให้เขาเนี่ยหลายคนเนี่ยโดนเป็นแถผลเป็นแนว。 น้องนิมตอนที่ตอนที่。 จ่ายมันค้างคาโกรธพ่ออายุสิบขวบที่โกรธพ่อคาใจก็ให้กลับขอเข้ามามาพ่อเสร็จแล้วไปกลับขอเข้ามามาต่อพุทธเจ้านต่อไปนี้การโกรธพ่อกดแม่เป็นอนันตยกรรมจะไม่มีค้างในใจอีกมันมีอารมณ์ขึ้นมาได้แต่จะไม่เอามาค้างในใจพ่อเป็นอนตยกรรมอธิษฐานต่อหน้าพุทธเจ้าให้สาบานไ。 ว้ไม่มีอะไรเลยกลับมาอีกไม่มีใจ。 ไปนอนเปลญวนพระไปนอนเล่นเปญวน。 อยู่ไปโยนพลิกคว่ำลงมาหัวทะลุมะกรูดต้องไปเอกซเรย์สมอง。 เร็วมากเลยราชการเทเวรเนี่ย。 เต็มไปหมดนะ。 เรายัง。 หายตัวไม่ได้เพราะตายแล้วเหมือนกับพระโกธกา。 จิตวิญญาณก็ดับไปเหมือนด่าเปลวไฟสิ้นเชื้อ。 สองคนมารอ。 วิญญาณจิตวิญญาณของพระคนที่ไปลงโทษจิวิยาหายไปไหนแล้ว。 ปกติมันจะต้องมันจะต้องเหลือเป็นตัวเป็นตนไว้แล้วก็เอาสางามแทงลากไปกลางไปก็จะมา2ตนอีกนึงก็แทงไปแทงก็สู้สุดไม่มีใครยอมไปก็ลากไปกลางไปหน้าต่อตาเวลาไปงานศพต่อหน้าต่อตานี่แหละ。 เขาเอาอาวุธแทงเอา。 กระชากลพัฒนาเดี๋ยวขอตาให้หน่อย。 แต่ให้ก็ไม่ถึงหรอกตามมันขวางหมด。 เวลาแผ่เมตตาให้ก็เหมือนเป่าควันบุหรี่ใส่ไป。 เป่าฟันบุหรี่ใส่ไปอ้าทำไมเหมือนเปใส่ลมพัดมาไม่ถึงตัวมันหรอกไม่ถึงตัวคนที่แผ่เมตตาให้หรอก。