曾经有人说过，你仍然沉迷于舒适，仍然逃避痛苦躲藏在舒适里，因为你仍然热爱快乐。 （提问者）仍然迷糊，好像不太明白很多事情。老师让我回去当铁杆粉丝，多听。我回去听了很多，然后明白了，要看住自己的心，心中有两样东西：一个是静止的，一个是移动的。任何移动的东西，有什么感觉生起，那都是行蕴（สังขาร），一切都是无常的，那不是我们，然后就要放下，丢弃。至于静止的东西，我们也不执着，对这两样都不执着，因为我们自身不存在。理解到的就是这些了。就想知道，现在所修行的，所观察的，正确了吗？还是仍然迷失？也许会有迷失到行蕴的时候。 （老师）不知道你是否已经不再迷糊了？大多数人都跟你一样。就是好像“这是我们”正在... 你正在思考，正在琢磨，正在等待老师回答，我们将如何回答。我们在心里正在处理，我们有各种症状，各种状态，这个“我们”、“我们”正在思考，正在联系等待老和尚的回答，老和尚会怎么说？正确了吗？思索着，处理着，这就像浮在水面上的机油。实际上下面还有别的，有水，有空气，有空虚，有空间，什么都没有。（是）心。但我们只沉迷于此。这个我们，能思考，能琢磨，能处理，这个我们，进入去看，进入去检查，进入去核实，这个我们，就像是浮在水面上的机油。但在下面，还有空间，也就是什么都没有。 机油浮在水面上，在机油下面有水，在水下面有空气，或者说在水下面有风，是世界。在陆地下面有水，在水下面有风，在风下面有空气，在空气下面是空间。这就是自然。我们身体和心灵的自然，和外部的自然是一样的。 （老师比喻）我们的身体，我们的心灵，前面是世界，是世界。在世界下面是地大，我们身体里的地大。在地大下面是水大，在水大下面，是风大，在风大下面，是空气。在空气下面是空虚，是空间。空气就是心，或者说是本来的心。空间和心，状态是一样的，但空间没有知识。但心，就像是空间一样，但它自身有知识。知道什么？它知道自己就是什么都没有，像是空间一样，什么都没有。能显现，能思考，能处理，那都是行蕴，都是造作，都是五蕴。不是它。它从来没有认错，心，从来没有认错，去把行蕴当成它。因为它就是非行蕴。这个知识叫做... 叫做佛性。 佛性，不是佛陀，或者说是一种觉知，一直知道症状，一直知道状态，不是。佛性知道，以佛的方式知道，知道真相，只是知道事实，知道它是什么，心是什么状态。是虚无。而那些有的东西，行蕴，或者是地大、水大、风大、火大，或者那些能思考能琢磨能造作的五蕴，那是行蕴，不是心。不是它。然后它也不会认错，去执取五蕴，或者说地、水、风、火，那就是它，因为如果它是觉知，以佛的方式觉知，就不会认错，它是什么。它是虚无，不可造作。它一定不是土，不是水，不是风，不是火。如果什么都不是。 （老师）你只是沉迷于水面上的机油，拿走了水面上的机油，也就是我们的五蕴，能思考能想象能琢磨能造作，能分析能处理，能理解，能找到让我们脱离痛苦的道路。试图等待老和尚的回答，老和尚会怎么说。这个就像是水面上的机油。仍然沉迷于水面上的机油，没有看到在那下面，还有空间，也就是空虚的心。（但那些）能移动的，能造作的。佛陀说五蕴是世界，在世界下面，在陆地下面是水，就像我们钻孔，钻水井，我们钻入陆地，遇到地下水。穿透地下水，遇到风。穿透风，遇到，遇到空气。穿透地球，遇到大气层，大气层。穿透进入太空。自然有这样的一对。在我们身体和心灵里，和外部是一样的。因为我们本身就是自然。我们没有不同于自然。 （提问者）现在我感觉到坐着，是自然的那种觉知吗？ （老师）知道就知道了。知道它就是什么都没有。不是知道只有我们坐在这里，不是。知道它就是什么都没有。那些所有的，不是它。不要卡在知道我们坐在这里就是自然。知道是知道，佛陀知道它，心，就是什么都没有。如果知道，虚无就显现了，那些显现的不是心。它从来没有认错，去把行蕴当成心。 （老师）或者比喻说，那个知道，就像是天空，或者是空旷的空间。我们身体和心灵，能移动，能造作，有想法，有情绪，可以是这样。就像是天空中的鸟。天空从来不会干涉鸟，它不需要去摧毁鸟。然后天空从来不会盯着鸟看。天空从来不会盯着鸟看，天空从来不会思考造作。思考造作的是鸟。天空就是天空，它一直都知道自己是什么，它是天空，它不是鸟。它知道鸟不是天空，天空不是鸟。它没有责任去对鸟做什么。 （提问者）就是仍然感觉到有时候自己还是要去看守，但有时候... 那个看守，可以偷偷地看吗？做不到。但有时候还在开车，然后什么都没想，但会有一些话语冒出来，不是句子，是一些这样的东西。这叫做看见行蕴吗？在我们什么都没想的时候？ （老师）不是。我们什么都没想，是一个瞬间，然后消失。那就是那一刻，天空上没有鸟飞来。不是说天空，在那一刻没有鸟飞来。但我们还不知道我们是天空，还是鸟。我们还不知道我们是鸟，还是天空。仍然困惑，仍然混乱。一会儿会有某种理解，但那只是记忆。 （老师）就是那样，试图怎么说，就说，怎么说才能让你理解心呢？不想说成一个例子。那个东西怎么说呢？那个虚无，不知道拿什么来说。只能打比方。即使是佛陀都难以启齿，很难说。听了很多了。听了很多遍。听了很多，然后记住了。记住了，但感觉也许会... （老师）我们记住的，佛陀在涅槃经中说的。我们感觉到，佛陀也很难用语言来表达，难以说出口。升起... 我也翻译了，翻译成泰语了。但实际上，他们用巴利语说，“升起，比丘们，事物”。用“事物”这个词。不叫心，不叫觉知，不叫本来的心。但叫做“事物”。“那个事物存在”。“那个事物存在”。但那个事物不是土。老师已经说了，那个事物不是土。那个事物不是水。说是陆地下面有陆地有水。那个事物不是土，那个事物不是水。在水下面有风，那个事物不是风。在风下面有火，有热量，有热的元素。那个事物不是火，那个事物不是空气。在陆地下面有水，在水下面有风，在风下面有火，有热量，有温暖。在温暖下面是空气。那个事物既不是土，不是水，不是风，不是火，不是空气。那个事物不生不灭。那个事物不会产生也不会消失，无法被摧毁。那个事物不是空无边处，不是识无边处，不是无所有处，不是非想非非想处。也就是不是色界，不是无色界。也不是无色。不生不灭。那个事物无法存在，也无法移动。如果不移动，如果不存在，如果不生不灭，也不会被摧毁。那个事物就是苦的终结。那么要叫什么？叫做“那个事物”。“那个事物存在”。“比丘们，那个事物存在”。我们读了也听了。理解。用记忆理解。但不知道，要怎么做才能找到那个事物。 (老师) 这个说了能理解吗？ 但是不知道该怎么做啊， 无论要找到 或者怎么样， 要怎么做才能...... 那个事物只有一个， 不止于把现象拿来当成， 只有这样， 并且不去创造现象， 也就是不用试图去找到它， 不要去寻找那个东西。 那个东西是真的存在的东西， 能够斩断说这个也不是， 那个也不是， 没有一样东西是它。 但是说， 但是那个东西确实存在， 那个东西已经存在于每个人之中。 但是要怎么找到， 但是它不具有， 没有任何一个目标点， 没有任何一个标记点， 能够让我们抵达， 看到它。 只有一个方法， 就是龙达所说的 实行就像是败者淘汰赛， 玩败者淘汰赛。 我们如果特定要寻找虚无， 那是不可能找到的。 是因为什么？ 我们， 我们的本质是"有"， "有"的身份是一个"有"。 "有"要去寻找"无"， 但这是无法找到的。 我们如何让"有" 变成 "无" 呢？ 我们一定要把"有" 全部移除出去， 那样才会留下"无"。 我们想要这里只有空虚， 我们想要停止， 我们想要创造一个空虚出来。 我们能做到吗？ 无法做到。 我们要怎么做才能发现这里是一个空虚呢？ 要把所有的"有" 都移除出去，对吧？ 在心中的所有"有"， 我们都必须移除出去， 一定要放开对它们的执着， 如此一来， 剩下的 就变成 "无" 了。 而不是去创造一个"无" 出来。 在这个世界上有谁能够创造"无" 呢？ 你去创建一个空旷的宇宙吗？ 创造裤子可以， 创造一间空房也可以， 但是要创造一个空旷的宇宙， 你要怎么创造呢？ 因为如果创造任何东西， 那都一定是创造什么？ 一定是创造"有"。 一定是创造"有"， 那么要怎么创造"无" 呢？ (老师) 也就是说， 实际上我们已经是一个"无" 了， 但是我们必须把所有那些进入的"有" 统统移除出去。 而我们所认为的 那个 "无" 是我们的个体， 那个没有任何名字， 没有任何东西的"无"， 它已经不再是我们的个体了。 因此 它不是我们的个体， 而是待在那个"无" 之中， 与那个"无"在一起， 也就是成为那个"无" 本身。 只是不要执着于它， 如果试图执着于它， 想用五蕴抓住它， 如此一来， 就变成一个没有人执着的"无" 了。 大概是这样。 与没有任何东西的"无" 共存， 只是与"无" 同在， 龙达并没有待在这里啊， 这里是一个禅修花园， 并没有移交， 也没有供奉给龙达， 说这是他的东西。 但是我们每一个人都在这里啊， 都没有待在， 与它共存才没有， 都没有待在这里啊。 每一个人都没有待在这个禅修花园里啊， 尽管 这个禅修花园并不是我们每个人的， 也不是龙达的， 但是每个人都来到了这里， 也都待在了这里。 当基础崩塌瓦解时， 什么都不会留下。 因此它并不是我们的啊。 就像这样， 我们来到了"无" 之中， 待在 "无" 之中， 待在不成为任何东西的"无" 之中。 并非属于我们的啊， 但是当它崩塌瓦解时， 什么也不会留下， 也不会有任何东西是我们的， 因为我们已经死了。 什么也不会留下是我们的， 是因为什么？ 因为这个也不是我们的啊， 这样也不是我们的啊， 但是当我们不再存在时， 我们感到快乐舒适， 我们待在"无" 之中， 不成为， 才能够舒适快乐， 这是非常舒适美好的。 但是因为我们的"无"， 我们已经死了， 因此， 这里的任何事物都不会成为我们的遗产， 因为我们已经一无所有， 它并不是我们的啊。 因此， 这里的一切不会成为我们的遗产， 让我们流传给他人。 我们只是与这个事物共存， 与这个事物和谐地融为一体， 只是不执着于这个事物。 （提问者）但是我的内心还是会有... 这样就不同了， 如果我被允许居住在这里， 但是我真的执着于此， 就感到非常痛苦。 （老师） 你被允许居住在这里， 我们待在这里 也会感到平静幸福， 内心充满喜悦。 那么又想要得到它， 想要拥有它， 想要让它成为我们的， 这样我们还能平静地待在这里吗？ 但是如果知道 我们只是在这里感到幸福， 只有短暂的一生而已， 结束就结束了， 然而我们始终都待在这里， 我们都感到幸福， 这里是一个宁静之地， 这里是一个没有造作的地方。 (提问者) 可以举个例子吗？ 比如， 我来修行， 有时我的一部分内心， 仍然牵挂着世俗事物， 比如， 我的家人不同意我来这里， 这一点会不会导致我无法完全放下？ 这可以算是一个例子吗？ (老师) 身在此地，心却牵挂着世俗。来修行，内心却牵挂着家里的丈夫。不会牵挂，但潜意识里可能还是会有的，会感到内疚。不会，回到家我们也会吵架。去担心，担心他不理解。那就表示不理解。完全不理解，他没有领会。很多人都不理解。听不明白是因为还没准备好。还没准备好要放下妻子，还没准备好要放下丈夫，还没准备好要放下孩子。还没准备好，现在还没准备好。老师我也还没准备好。不是不理解，不理解。个人的身份、职责，住在家里等等，那些都是假设而已。但内心也知道那都是假设而已。死了就什么都没有了。不要去想，不理解，不理解。那样只是想想而已。那个不理解，是理解。待在家里是一个心，待在这里也是一个心。也就是，已经放下了内心的现象，已经前往了没有现象的心。走在家里，也已经放下了内心的现象，也前往了没有现象的心。来到这里，也放下了内心的现象，前往没有现象的心。但是为什么要来呢？就是为了让老和尚慢慢告诉你啊。就是这样。去放下什么呢？要去放下内心的现象，然后前往没有现象的心。它们是一对的啊。就像你们所说的那样，要移除，要除去，除去。那就是除去。就像说，说我们坐着能够造作现象。说能造作现象。我们一移除现象，就遇到了椅垫下的那个现象，大概是这样。不是我们啊，去放下。还没准备好要放下丈夫而来，还没准备好要放下孩子而来，还没准备好要放下工作而来，所以才不是。不相关的。给内心完全的自由啊。移除内心的现象，就前往了没有现象的心。所以说那个现象，那个不要现象的心，那个是离欲的，它没有自我。去什么才不会痛苦。但如果成为了现象，它经过造作就会被执着，就会成为痛苦。一定要超越现象。内心的人超越了现象，它才会没有一个心，没有一个心识，没有一个我们去执着什么，从而感到痛苦。因为那个现象，它在底下。它在现象的底下。就像你们所坐的垫子。移除垫子，现象从心里移除，它就不会遇到在垫子底下的那个现象。就连那个觉知者。一直在看，一直在了解内心。观看者、觉知者、凝视者、注视者、一直在思索，一直在了解，一直在分析、评论、研究。这个一直了解各种症状的觉知者，了解内心的症状的觉知者，那个就是你们所坐的垫子。也就是一个虚假的现象。不是一个觉知力。到处寻找说这个觉知者，是虚假的。一定要让这个觉知者去，要变成真正的觉知者。真正的法在底下。它在虚假的法底下，或者说在那个一直了解各种症状的虚假觉知者底下。那个就是虚假的觉知者。就像在现象里面，它在底下，在现象的底下。就像说，坐着的地方，因为除去了垫子，所以遇到了，遇到了现象。它们是在心中相遇的。但但是 在心中，所以遇到， 遇到， 遇到了内心， 确认了内心。 这是一个自然， 这是一个兄弟现象。 但是现象的个体遮蔽住了， 因此看不见， 需要提升现象， 为了要去找到内心。 老祖宗也曾告诫， 因为大导师也曾说过无法赶上善巧的五蕴，那个五蕴就是你们，那个有感觉、有想法、有情绪、能造作的你们。是那样吗？是这样吗？你们还把五蕴拿去，拿去增加丈夫、增加妻子、增加孩子。不是，不是拿五蕴去。拿五蕴从他身上拿出来，那就另当别论了。不理解他们试图。仍然还没有准备好要把五蕴从他身上拿出来，没有支持那样。撤回。说还没有准备好要把五蕴拿来待在寺庙。拿五蕴抛弃丈夫，抛弃妻子来寺庙。拿五蕴抛弃孩子，抛弃工作。从工作辞职。不待在寺庙。完全不支持。没有支持拿五蕴。必须舍弃什么出来。 （提问者）这是我自己感到焦虑。 （老师）能造作。不... 不造作的心，它不会造作去执着任何东西。但我们只待在那些造作的东西里。 （提问者）是的，比如在没有想法产生的时候，我们就知道没有想法产生。那个知道没有想法产生的东西，也是造作的吗？ （老师）不理解。不理解。等等啊，说明不理解。就是想法造作，一会儿有想法，一会儿没有想法。一会儿有想法，一会儿没有想法。不是说没有想法的时候，它不造作。就是想法停止了，它停止在某些瞬间，瞬间，像这样。不是说完全没有造作。会说一直在暗示。在停止的时候，它是个现象，不是个现象？一会儿是，一会儿还不是。 （提问者）我觉得在不思考的时候... （老师）我们所说的话会让别人不理解。医生能说吗？医生帮忙说一下吗？哪个医生？看看说话的人和听的人之间，谁比较厉害。帮忙说一下，我们说的话没有说到重点。说的全是现象。说得再多听的人也是在解决现象。就像我们说得不到点上。 （医生）也就像是仍然理解为，没有那些能让我们抓住的现象的时刻，仍然理解为那个就是空虚，就是离欲。但事实上那个还不是它。仍然是现象。因为它仍然是我们能感觉到的。对吗？因为它仍然是存在的。意思是说，它仍然是那种我们能够抓住的“空虚”“空旷”的感觉。这个是假的。 （老师）理解。理解说我们在不思考的时候，消失了。但不是。它不是它。是那个必须被淘汰的东西。出来。出来。出来。然后另一个是那个你试图寻找哪个才是真的。这是心的行为，也是。正确。是装饰成鸟的现象。是虚假的。都出来。我觉得我还没见过它。那个认为自己还没见过的。正确。谢谢。谢谢。她仍然理解了吗？ (提问者) 我只是客套地说了理解，谢谢你而已。 (老师) 理解了那个你认为是真的，其实不是真的吗？理解这里。但那个，还没有，还没有遇到。 (医生) 我们会遇到是因为我们想要遇到。我们有想要遇到的渴望，有目标，有执着，认为一定有个东西。是这个东西。是龙达所说的东西。我们一定要遇到这个东西。 （医生）也像是，实际上就像个考试，会让我们实际上那个要寻找的东西，也许并不存在。就不要设定目标。不要再寻找了。是的。因为他直接去找心了。现在是要走了，对吧？对。如果不消失的话，一定要消失。不要... 然后怎么样了？ （提问者）怎么样了？ （老师）累得想要吐，所以什么都不要了。怎么样都不要了。现在怎么样了？ （提问者）感觉舒服多了。 （老师）舒服多了。我们说舒服，又增加了什么了。也不要了。什么都不要了。累了，放下了，就非常接近了。但还没有到极致，因为没有放下我们自己。因为放下了就舒服多了。但我们说舒服，也是一种现象。必须要去放下。去放下我们说舒服。现在又开始寻找了。找寻放下我们说舒服的方法。想要让我们凌驾于我们说舒服之上。现在又开始寻找了。拿我们凌驾于那个舒服之上了。又在心里冒出来了。在心里想着。现在又开始了。要放下吗？但内心还在寻找。寻找要怎么继续放下。那这样呢。在寻找为什么要放下的时候，也是一种现象。不是。不是我们。要怎么说好呢？ （医生）就是你有个东西想要去寻找要怎么做，因为有个按照视频里所说的目标，按照龙达所说的要放下这个，再放下那个。一旦放下，就是有个目标说我们要去放下。有了目标说我们要去放下，也就是有个造作的我们。但是你在这里会看不到，因为你就是它本身。意思就是说，它就是你，它不是一个想法。不是一个能够抓住的念头。但它变成了你，变成了，变成了之后，你却看不到，但它会通过心的行为表现出来。挣扎着去寻找，采取行动。我们会感觉到它不空闲。但你却看不到。就是只是停止。停止寻找。对。停止，然后只是静静地待着。那个行为只是个造作的现象。就是一只鸟而已。如果我们仍然执着于现象的价值不如离欲，内心仍然不会是中立的。仍然会挣扎着想要从现象里脱离，前往离欲。仍然会。仍然会有，行动，会有造作。这个就是导致我们内心痛苦的原因。如果看到，如果我们意识到，现在我们的内心在痛苦了，它就会，如果知道内心会痛苦，是因为它执着着这个东西。它就会在那一刻放下。它就会像是，像是，它就会在那一刻反转一样。那个人在当下痛苦，就只是放下他所执着的东西而已。感谢你，医生。 （老师）已经非常接近了。真不想让你走过头了。差了一点。非常接近了。她在里面还在思考着。还在里面思索。还在里面深思。那个进入去思索，深思什么东西的。那个就是现象。然后一定要被败者淘汰赛淘汰掉。因为它就像在玩游戏。玩游戏。如果是现象，就立刻被淘汰。如果是缺少立刻就淘汰。如果是要从内心深处抽动一下的话。就跟这个一样。去看那些参加世界级比赛的。今年他们会比谁坐得更久。就可以选择任何姿势坐，就是要比谁坐得更久。一定要坐得静止，禁止抽动一下。如果抽动一下，就立刻淘汰。如果谁抽动一下，就淘汰。他们会架设摄影机。会架设满。然后会有人看着，负责检查。请出去。就是淘汰。世界各国，都有人报名参加。然后去真正的比赛。有奖金。然后可以选择任何你觉得最舒适的姿势坐。但是要禁止抽动一下。如果抽动一下，就出局。我们拿来比喻内心。如果这个仪器能捕捉到我们内心，我们心中的任何人。我们去抽动一下，去成为一个抽动的人。去思考。去分析。去继续。去研究。去沉迷。你稍微动一下念头。他们就来请你出局。比如出局。出局。就是个现象。然后ลงสัง （泰语词汇，疑似指某些仪式或环节，在此句里应是“进行”的意思）。是现象。他们请你出局。玩败者淘汰赛。拜拜。游戏结束。你就赢了。坚持最久。现在我们来说，老师为什么要说这个游戏。拿来教禅修。那个仪器，能捕捉到。它就像是个机器之眼。还有仪器。仪器。然后这里这里，有人抽动。那个就是你的现象。能抽动，都是现象。都要全部败者淘汰。 (老师) 如果我们 去想， 去深思， 去推敲， 去分析。我们是找不到现象的， 我们是找不到的。把骨头拿掉， 我们留下来的就是现象。 但最终 那个成为无现象的人， 那个没有骨头抽动的人， 最终那个游戏也 结束了。 与所有的骨头抽动一起结束。 那个游戏还无法脱离痛苦。 走到最后成为胜利者。 结束了 遇到已经抽动过的人了， 就是兄弟现象了， 他也不认为自己要一直待在这里。 不需要回家， 最后还是回家了。 得到奖金就回家了。 拿来比喻已经现象化的人， 也无法持续一整天， 最后还是回家了， 结束就结束了。 然后那些还没有被除掉的， 还是会被淘汰。 称为玩现象败者淘汰赛， 现象淘汰， 现象淘汰。 我们说要怎样才能遇到现象， 就玩现象败者淘汰。 现象淘汰， 潜藏在内心。 从内心脱颖而出。 此时没有任何行为。 一定要停止， 在没有任何使之停止的行为之下， 就要停止。 因为不做任何行动， 是直接采取淘汰制， 因为做了就立刻成为现象。 就以没有行动的方式待着， 以停止的方式静止着。 在做的同时静止着。 我们会看见 过去那些已经被淘汰的现象。 如此持续 最终将遇到 那种没有经过任何行动而停止的， 没有经过造作就停止的。 尼约格进不去，早就被淘汰很久了，都进不去。 持续询问老师这是什么？ 机械。 这是侦测器。 监测等待室很久了， 这么久了， 但却无法自己抓到， 自己做不到。 其实也已经抓到了， 只是无法掌控， 就如同刚才所说的那样。 他们称老师说 那是非我的。 正是如此！ 就如同刚才所说， 无法操控。我们对它没有任何的控制权。 会有抽动就称做 面容 是哪里出了问题啊？ 所有的一切都是面容。 因为我们无法控制它。 总是落在 กจัง ( 听不清楚 ) 的掌控之下。 所有的一切， 因为是无我， 这才不是我们啊。 因为我们无法控制它啊。 如果我们无法控制它， 我们就永远都无法掌控它啊。 我们经常说自己很努力了， 我们也骨头抽动了， 我们努力要 彼此淘汰， 我们已经先被朋友淘汰了。 (提问者) 是否能够遇到 找到 最终取决于与生俱来的功德吗？ (医生) 那取决于我们的功德。 必须要成为一种 但是这只是我们单方面的想法罢了 我们就像 就像儿子曾经说过的 那些有因缘的人， 或是已经具有足够修为的人 就会遇到， 这是因为我们还是在自以为是罢了。 但这只是我们单方面的想法罢了。 拿来跟别人比较 事实上这只是一种想法， 只是我们想象的东西。 只是被我们用来过度装饰而已， 因为我们相信那与我们诉说的事物。 确实是啊。 如果看透了， 那就变成了 成为 变成那个现象了。 (老师) 徒弟还是非常困惑啊， 但是已经开始大范围的思考了 看看， 为什么思考着去找寻理由呢？ 依然在原地打转。 讲话依然在原地打转。 就像是想把刀锋斩断， 要把枪拿来思考各种各样的事。 那为什么他还可以复活呢？ 就像是拳击手 已经要倒下了。 就像是要被击倒了 但是为什么他还可以复活 努力奋战。 努力奋斗 一直努力思考。 这是因为什么呢？ 明明都已经决定放下了， 已经累了， 已经认输了。 一旦放下就可以结束了。 已经是处于不再造作的状态了。 为什么要继续努力呢？ 这是因为你一直想要找寻那个不再造作的状态。 这又是为了什么呢？ 思考一下 为什么内在还是充满造作呢？ (提问者) 我真的不知道啊， 这些都是自己冒出来的。 (老师) 它思考着我们心，并不是我们，不是你的本体，不是为师 我无法制止，不是我们啊，我根本挡不住它。 （提问者）我是不是跳进去抓住它了呢？ (老师) 陷入自己的思考， 完全的沉浸在自己的思考当中。 沉迷于自己的思绪啊。 你这样已经入迷了。 这么样入迷 那你又成为了什么呢？ 你就沉迷于这些行为。 你思考的时候， 已经耗尽一切了啊。 你就坐在镜子前， 自己面对自己， 你要告诉自己你一点都没入迷 你的心明明就在你眼前， 别人怎么会看不见呢？ 真是无法掌控啊。 你的表情看起来明明就一点都没有入迷。 我们能不能把这个也看成是五蕴之一呢？ 看到之后就放下， 然后放走它。 不要去寻找答案。 你找的答案根本不存在。 因为你已经完全成为那个五蕴了啊。 你已经成为了那个在思考， 在造作， 在努力观看， 努力认知，努力想要努力想要， 努力想要移除， 努力想要掌控的那个东西， 你已经变成了五蕴本身了啊。 但是你却没有让五蕴引领， 你却继续跟五蕴纠缠不清。 那些五蕴只是 漂浮在水面上的油污。 你原本的心 就跟 原始的觉性一样。 本身就是太空，本来就是真空， 而且本来就具有觉性。 你本来就知道那是因为这是五蕴的一部分。 你本来就该对没有五蕴的， 不可能可以造作的 那个原本的自己感兴趣啊。 本来就是要放任五蕴 自然的流动啊。 你原本的心， 就是要保持清醒。 已经与所有的造作彻底分离了。 你已经把所有努力想要让自己的心不要有波动念头的力气都耗尽了啊！ 结果就是， 你以为你真的已经把内心的念头都压抑下来了。 根本就没有。 (老师) 你问的是 宇宙与天地吧？ 也就是这世间，也就是我们的肉身啊。 毛发 指甲 骨骼 肝脏 大肠小肠， 都比心脏还要重要。 那是地大。 地大之下就是 水。 水之下就是 血液 唾液 尿液 那些都属于水大。 水之下是风。 也就是气大。 呼吸等等， 都算是气大。 风是 火。 也就是 能量 热量 温暖。 温暖 也就是气。 也就是那一层气层。 气层之下， 就是 空间。 太空。 也就是太空。 或者越过太空的就属于觉性了， 一旦到了那里， 一切就都结束了。 都没有任何念头 只有觉性， 本觉， 正是如此。 觉性本身 它就是从那里发散出来的啊。 是从那边反弹回来的啊 突破太空的那份觉性。 本来就是本身自具的， 从来都不是太空也不是气体 也什么都不是 本来就不是太空 也不是气体 也不是大地 也不是海洋 也不是暴风 并非如此啊 而是早就远超过了这些。 本来就存在的一份认知 只是从本身反弹回来的认知罢了 就是太空也不是 气体也不是 都不是 也不是风 也不是水 也不是地。 不是所有一切 而是远超于此。 但是我们却做着那些 像是人类会做的事情 一般， 我们要 穿凿 在地底下 想要找到， 如果本觉 是远超于太空的那种， 我们不该那么做， 因为我们明明就是一个生存在世间的人， 为什么要一直想要穿透地心呢， 好像我们很努力想要去找寻它一样 但是这是根本不可能的， 因为我们必须要到一无所有的状态， 已经没有任何东西可以让我们努力追寻 但它已经知道 "有"的全部都不是它它是什么都没有。心里就是这样想的。但如果仍然拼命挣扎寻求，那是不可能的。你会越来越累。我们得让它静下来。要从根本上断绝。我们必须先放弃我们心中的这些欲望 这样才能够获得平静。像这样。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求： 1. 完整翻译为中文，不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ เคยบอกว่าโยมยังติดใจสบายค่ะหนีหนีทุกข์ไปแอบไปใจสบายหนีทุกข์รักสุขแล้วก็。 ยังมึนๆเหมือนไม่เข้าใจอะไรมากให้กลับไปเป็นแฟนพันธุ์แท้ฟังเยอะๆ。 โยมก็กลับไปฟังเยอะแล้วก็เข้าใจว่า。 ให้ดูอยู่ที่ใจว่าในใจเรามีสองสิ่งคือสิ่งที่หยุดนิ่งกับสิ่งที่เคลื่อนไหวสะดุกกระดีขึ้นมาได้อะไรที่มันเคลื่อนไหมีความรู้สึกอะไรขึ้นมามันเป็นสังขารไม่เที่ยงทั้งหมดมันไม่ใช่เรา。 แล้วก็ไม่ให้ามันปล่อยวางโยนทิ้งค่ะส่วนสิ่งที่หยุดนิ่งเราก็ไม่ยึดไม่ยึดทั้งสองสิ่งค่ะเพราะว่าตัวเราไม่มี。 ไม่ก็ที่ที่เข้าใจขึ้นมาก็เป็นประมาณนี้อ่ะค่ะ。 ก็อยากทราบว่าที่ที่ปฏิบัติอยู่ที่เฝ้าดูอยู่ตอนนี้ถูกต้องหรือยังหรือยังหลงก็คงมีหลงไปเป็นสังขารบ้างอะไรบ้าง。 ไม่ทราบว่ายอมหายมื่นหรือยัง。 ส่วนใหญ่หลายคนก็เป็นเป็นโยมเลยนะคือเหมือนนี้คือตัวเราที่กำลัง。 โยมที่กำลังคิดกำลังตึกตองกำลังรอคำตอบตาจะตอบยังไงตัวเราที่กำลังให้ควรประมวลผลอยู่ในใจ。 ตัวเราที่มีอาการมีสภาวะต่างๆเนี่ยตัวเราตัวเรา。 คิดอยู่เนี่ยที่ติดต่อรอคำตอบจากหลวงตาหลวงตาจะว่ายังไงถูกแล้วใครควรประมวลผลอยู่เนี่ย。 ไอ้ตัวนี้。 มันเหมือนกับน้ำมันน้ำมันเครื่องที่รออยอยู่ผิวหน้าน้ำ。 ความจริงใต้นั้นมันมีอีก。 มีน้ำ。 มีอากาศ。 มีความว่างมีอวกาศไม่มีอะไรเลยใจ。 แต่เราไปติดอยู่แค่ตรงนี้。 ไอ้ตัวเราที่คิดต่อได้ที่ใครควรที่ประมวลผลได้ตัวเราที่เข้าไปดูก็เช็คเข้าไปตรวจสอบตัวนี้มันเป็นเหมือนน้ำมันเครื่องที่มันรออยู่แค่หน้าผิวน้ำเองแต่ใต้นั้นน่ะมันยังมีอวกาศคือความไม่มีอะไรน้ำมันเครื่องมันรออยู่ผิวน้ำแล้วใต้น้ำแล้วมันมีน้ำอีกใต้น้ำมันเ。 ครื่องมีน้ำใต้พื้นน้ำมีอากาศ。 หรือว่าใต้พื้นน้ำมีลมคือโลกนะ。 ใต้แผ่นดิน。 มีน้ำใต้น้ำ。 มีลมใต้ลมมีอากาศใต้อากาศเป็นอวกาศ。 คือธรรมชาติเป็นอย่างนี้ธรรมชาติในการร่างกายจิตใจของเรากับธรรมชาติภายนอกเหมือนกันเจ้าว่าร่างกายเรา，ร，่，า，ง，ก，า，ย，จ，ิ，ตใ，จ，ข，องเราคันห，น，้。 าเ，ป็นโรค。 เป็นโรคใต้โลกคือธาตุดินเนี่ยธาตุดินในร่างกายของเราใต้ธาตุดินไปเป็นธาตุน้ำ。 ใต้ธาตุน้ำไปอ่ะ。 เป็นท่านลมได้ลมไปเนี่ย。 เป็นอากาศอากาศไปเป็นความว่างเป็นอวกาศ。 อากาศนั่นแหละคือใจหรือจิเดิมแท้。 อวกาศเนี่ยกับใจเนี่ยมันมีสภาพเหมือนกันแต่อวกาศเนี่ยมันไม่มีความรู้แต่ใจเนี่ยมันเป็นเหมือนดักอวกาศแต่มันมีความรู้ในตัวมันเองรู้อะไรอ่ะก็รู้ว่าตัวมันเนี่ยคือความไม่มีอะไร。 เป็นด่านอวกาศไม่มีอะไรเลยที่ปรากฏได้คิดได้ที่ประมวลผลได้มันเป็นสังขารเป็นความปรุงแต่งเป็นขันหน้าหมดไม่ใช่มันมันไม่เคยผิดตัวเลยใจเนี่ยมันไม่เคยผิดตัวไปหลงสังขารเป็นมันเลยเพราะมันคือความไม่สังขารไม่สังขารความรู้อันนี้เขาเรีย。 กว่า。 เรียกว่าธาตุแห่งพุทธธพุทธไม่ใช่ว่าเป็นพุทธเจ้า。 หรือว่าพธารู้ไม่ค่อยรู้อาการไว้ไม่ค่อยรู้สภาวะไม่ใช่ถ้ารู้เนี่ยรู้ว่ารู้แบบพุทธธคือรู้ว่ารู้ความจริงรู้แต่ักตามความจริงวามันเนี่ยคือใครใจอ่ะมีสภาพเป็นเช่นอะไรคือความไม่มีอะไร。 และไอ้สิ่งที่มีสังขาร。 หรือเป็นธาตุดินธาตุน้ำธาตุลมธาตุไฟหรือไอ้ขันห้าที่คิดถึงต่อแต่งได้มันเป็นสังขารไม่ใช่ใจไม่ใช่มันแล้วมันก็ไม่หลงผิดตัวไปยึดเอาให้ไอ้ขันห้าหรือว่าธาตุดินน้ำลมไปน่ะมันเป็นมันเลยเพราะมันน่ะคือถ้าเป็นธาตุรู้รู้แบบพุทธธไม่เคยรู้หล。 งเลย。 วามันคือใครมันคือความไม่มีอะไรไม่อาจสังขารได้มันต้องไม่ใช่ดินทั้งไม่ใช่น้ำทั้งไม่ใช่ลมทั้งไม่ใช่ไฟ。 ถ้าไม่ใช่อะไรเลย。 สะเกเข้าไปเห็นโยมโยมไปติดแค่น้ำมันเครื่องผิวอยู่เป็นผิวหน้าน้ำ。 ไปเอาตรงน้ำมันเครื่องที่อยู่ผิวหน้าน้ำคือตัวเราที่คันหน้าที่คิดิดนึกถึงตอนปรุงแต่งได้วิเคราะห์ประมวลผลได้ทำความเข้าใจได้หาหนทางให้ตัวเราพ้นทุกข์พยายามรอคำตอบหลวงตาว่าหลวงตาจะตอบว่ายังไงให้ตัวนี้มันเหมือนน้ำมันเครื่องที่อยู่ผิวน้ำยังไม่ติดอยู่แค่。 น้ำมันเครื่องที่ติดผิวน้ำไม่เห็นว่าใต้นั้นน่ะมันมีอวกาศ。 คือใจที่ว่างเปล่า。 เคลื่อนที่ได้ปรุงแต่งได้。 ถึงตัดว่าขันห้าเป็นโรค。 ใต้โลกใต้แผ่นดินเป็นน้ำ。 เหมือนเราเจาะเจาะน้ำบาดาลแล้วเจาะแผ่นดินไปเจอน้ำบาดาลเจาทะลุน้ำบาดาลไปเจอลม。 เจอดทะลุลมไปเจอเจออากาศเจาะลูกโลกทะลุเลยเจออากาศชั้นบรรอากาศชอากาศทะลุไปออากาศ。 ธรรมชาติมีคู่กันอย่างนี้ในร่างกายจิตใจของเราและภายนอกแบบเดียวกันเพราะเราเองก็ธรรมชาติเราไม่ได้แตกต่างจากธรรมชาติ。 ไม่ใช่จะเข้าใจไหมเนี่ยตอนนี้ผมรู้สึกว่านั่งอยู่เป็นรู้แบบธรรมชาติไหมคะ。 รู้ก็รู้รู้วามันเนี่ยคือความไม่มีอะไรไม่ใช่ว่ารู้ว่าตัวแค่ตัวเรานั่งอยู่นี้ไม่ใช่นะรู้ว่ามันเนี่ยคือความไม่มีอะไรเลยไอ้ที่มีอะไรทั้งหมดไ。 ม่ใช่มัน。 ไม่จะมารู้ตัวเราคาไว้ว่าตัวเรานั่งอยู่นี่คืออย่างธรรมชาติหรือไม่。 รู้นี่คือรู้ว่าพุทะรู้ว่าตัวมันเนี่ยใจเนี่ยคือความไม่มีอะไรเลยถ้ารู้ความไม่มีอะไรปรากฏเลยที่ปรากฏไม่ใช่ใจมันไม่เคยหลงผิดตัวไปเอาสังขารเอ。 าไปใจเลย。 หรือเปรียบเหมือนว่าไอ้รู้เนี่ยมันเป็นท้องฟ้าหรือหรืออวกาศที่ว่างเปล่าไอ้ร่างกายจิตใจเราที่มันเคลื่อนที่ได้ปรแต่งได้มีความคิดมีอารมณ์ได้ถทุกได้เปรียบเหมือนนกที่อยู่ในท้องฟ้าฟ้านี่มันไม่เคยมายุ่งวุ่นวายกับนกมันไม่เคยต้องทำลายนกและมันท้องฟ้าเนี่ยมั。 นไม่เคยมาจ้องดูนกท้องฟ้าไม่เคยจ้องดูนกและท้องฟ้าเนี่ยไม่เคยคิดปรุงแต่งที่คิดปรุงแต่งคือนก。 ท้องฟ้าก็คงเป็นท้องฟ้าและมันรู้ตัวมันตลอดเวลามันคือฟ้า。 มันไม่ใช่นก。 และมารู้ว่านกไม่ใช่ฟ้าฟ้าไม่ใช่นก。 และมันไม่ไม่มีหน้าที่ไปทำอะไรกับนก。 คือยังรู้สึกว่าบางครั้งตัวเองยังต้องไปเฝ้าดู。 แต่บางครั้ง。 เดี๋ยวไอ้ที่เฝ้าดูเนี่ย。 ทำลักษณะเฝ้าดูแอบดูได้ไหมมันทำไม่ได้แต่บางครั้งยังขับรถอยู่แล้วไม่ได้ไม่ได้คิดอะไรแต่ว่ามันมีคำพูดอะไรขึ้นมาที่ไม่มีไม่ได้เป็นประโยคเลยเป็นอะไรอย่างนั้นเรียกว่า。 เห็นสังขารหรือเปล่าคะที่เราไม่ได้คิดอะไรอย่างนั้นหรือเปล่าคะ。 ไม่เดี๋ยวไอที่เราไม่คิดอะไรเป็นขนาดนึงแล้วก็หายไปก็คือขนาดนั้นบนท้องฟ้าไม่มีนกบินมาใช่ว่าเป็นท้องฟ้าขนาดนั้นมันไม่มีนกบินมาแต่เรายังไม่รู้ว่าเราเป็นฟ้านกเรายังไม่รู้ว่าเรานกฟ้ายังงงยังมั่วเดี๋ยวมันมีความเข้าใจที่แบบเป็นความจำเท่า。 นั้น。 ก็นั่นน่ะดึงพยายามจะพูดยังไงก็บอกว่าพูดยังไงอยากจะเข้ใจถึงใจไหมเนี่ยไม่อยากจะพูดเป็นตัวอย่างอ่ะไอ้ของสิ่งนั้นมันจะพูดยังไงอ่ะไอ้ความไม่มีอะไรไม่รู้จะเอาอะไรมาพูดก็ได้พูดเปรียบเทียบสูตรแม้แต่พุทธเจ้ายังปัดยากเลยยังพูดยากเลยอ่ะฟังเยอะแล้วนะฟังหลาย。 รอบฟังเยอะฟังเยอะแล้วก็จำจำได้จำได้แต่ความรู้สึกมันอาจจะ。 แม่。 ที่เราจำได้ที่พระเจ้าตไว้ในนพพพานสูตร。 เรามีความรู้สึกเลยว่าพุทธเจ้าเลยยังยากที่จะใช้คำพูดเลย。 พูดยากใช้คำพูด。 ขึ้นมาก่อน。 พี่ก็แปลว่านะแปลว่าเป็นภาษาไทยแล้วแต่ความจริงมันเขามีภาษาบาลีแปลมาว่าขึ้นมาก่อนภิกษุทั้งหลาย。 สิ่งคใช้คำว่าสิ่ง。 เรียกว่าสิ่ง。 ไม่เรียกว่าใจไม่เรียกว่าถ้ารู้ไม่เรียกว่าจิตเดิมแท้แต่เรียกว่าสิ่ง。 สิ่งสิ่งนั้นมีอยู่。 สิ่งสิ่งนั้นมีอยู่。 แต่สิ่งนั้นไม่ใช่ดิน。 เนี่ยตาบอกแล้วว่ะสิ่งนั้นไม่ใช่ดิน。 สิ่งนั้นไม่ใช่น้ำที่บอกว่าใต้แผ่นดินมีแผมีน้ำสิ่งนั้นไม่ใช่ดิน。 สิ่งนั้นไม่ใช่น้ำ。 ปต้แผ่นน้ำมีลม。 สิ่งนั้นไม่ใช่ลม。 ใต้ลมไฟมีไฟมีความร้อนมีธาสความร้อนสิ่งนั้นไม่ใช่ไฟ。 สิ่งนั้นไม่ใช่อากาศ。 ใต้ดินมีน้ำใต้น้ำมีลมใต้ลมมีไฟมีความร้อนมีความอบอุ่น。 ตายความอบอุ่นไปมีอากาศสิ่งนั้นไม่ใช่ทั้งดินไม่ใช่ทางน้ำ。 ไม่ใช่ทั้งลม。 ไม่ใช่ทั้งไฟไม่ใช่ทั้งอากาศ。 สิ่งนั้นไม่เกิดในดับ。 สิ่งนั้นไม่เกิดไม่ดับไม่อาจถูกทำลายได้。 สิ่งนั้นไม่ใช่ทั้งอากาศอาจารยตนะไม่ใช่ทั้ง。 วิญญาณจนะไม่ใช่นกินจรรญานะไม่ใช่ทั้งวะสัญญาสัญญาชนะคือไม่ใช่รูป。 ไม่ใช่อ่านรูปประชาไม่ใช่อ่านรูปด้วยนะไม่เกิดไม่ดับสิ่งๆนั้น。 ไม่อาจตั้งอยู่และไม่อาจเคลื่อนไป。 ถ้าไม่ขึ้นไปถ้าไม่ตั้งอยู่ถ้าไม่เกิดไม่ดับไม่แตทำลาย。 สิ่งนั้นแหละคือที่สุดแห่งทุกข์。 ก็จะเรียกว่าอะไรเรียกว่าสิ่งนั้น。 สิ่งนั้นมีอยู่。 ภิกษุทั้งหลายสิ่งสิ่งนั้นมีอยู่。 เราก็อ่านแล้วก็ฟัง。 เข้าใจเข้าใจด้วยความจำ。 แต่ไม่ทราบยังทำยังไงถึงจะพบสิ่งนั้น。 พูดนี้เข้าใจใช่ไหม。 แต่ไม่ทราบจะทำยังไง。 นะไม่จะพบหรือเธอยังไง。 จะทำยังไงถึงจะรีบสิ่งนั้นมีอยู่สิ่งเดียว。 ไม่หยุดสังขารมาเป็นมาแค่นั้นเนี่ยและทั้งไม่ไปมีสังขารคือไม่พยายามไปหามันไม่ไปหาสิ่งนั้น。 สิ่งนั้นมันเป็นสิ่งที่มันมีอยู่แต่ก็จริงเนี่ย。 ตัดว่าไอ้นี่ก็ไม่ใช่นี่ก็ไม่ใช่นี่ก็ไม่ใช่ไม่มีอะไรเลยใช่มันสักอย่างเดียว。 แต่บอกว่าแต่สิ่งนั้นมันมีอยู่สิ่งนั้นมีอยู่แล้วในทุกคน。 แต่ไม่จะพบแต่มันไม่มีอยู่ไม่มีอะไรที่เป็นเป้าหมายเป็นที่หมายให้เราก็เข้าไปถึงมันได้ไปเห็นมันได้มีวิธีเดียวคือ。 ที่ลงตาย。 พูดว่าปฏิบัติเหมือนแพ้คัดออกเล่นเกมแพ้คัดออก。 เราจะเจาะจงไปหาความไม่มีเลยเนี่ยหาไม่ได้หรอกเพราะอะไรเราตัวเราเป็นตัวที่มีเป็นฐานะเป็นตัวที่มีตัว，ท，ี，่，ม，ี，ไ，ป，ห，า，คว，า，ม，ไม่มีแต่ม，ั，น。 หา，ไม่ได้。 เราจะทำให้。 สิ่งที่มีอยู่เนี่ยมันเป็นความไม่มีได้เราจะต้องเอาสิ่งที่มีออกไปทั้งหมดมันจะเหลือความไม่มี。 เราอยากให้เนี่ยมีแต่ความว่างเปล่า。 เราจะหยุดเราจะสร้างความว่างเปล่าขึ้นมาเราทำได้ไหมไม่ได้ไม่ได้เราจะพบว่าที่นี่เป็นความว่างเปล่าได้ต้องย，ั，งไงเอา，ส，ิ，่，ง，ท，ี，่，มีออกไปทั้ง，ห。 มดใช่ไหม。 สิ่งที่มีอยู่ในใจทั้งหมดเราต้องออกไปต้องไปเข้าไปยึดถือมัน。 แล้วที่เหลือ。 มันจะเป็นความไม่มี。 ไม่ใช่ไปสร้างความไม่มีเลยในโลกนี้มีใครสร้างได้。 สร้างความไม่มีเลยไง。 คุณไปอยู่อยู่ไปสร้างจักรวาลที่ว่างเปล่าสร้างกางเกงได้สร้างแค่ห้องว่าง。 แต่สร้างจักรวาลที่ว่างเปล่าจะสร้างไง。 เพราะว่าถ้าสร้างอะไรก็คือต้องสร้างสิ่งอะไรสร้างสิ่งที่มีมันต้องสร้างสิ่งที่มี。 ความไม่มีจะสร้างไงอ่ะ。 คือจริงๆเราเป็นสิ่งที่ไม่มีอยู่แล้วแต่เราต้องเอาสิ่งที่มันมีเข้ามาเยอะๆออกไปให้หมดที่เราและถือว่าไอไม่มีเป็นตัวตนของเราไอไม่มีชื่อไม่มีอะไรแล้วมันเป็นตัวเราอีกไม่ได้อยู่แล้ว。 มันก็ไม่ใช่ตัวตนของเราแต่ว่า。 ให้อยู่กับความไม่มีกับความไม่มีคือเป็นความไม่มีนั่นแหละความไม่มีแต่ไม่ยึมันไว้。 ถ้าพยายามไปยึดมันไว้จะเอาขันหน้าไปยึดมันไว้。 แต่กลายเป็นความไม่มีที่ไม่มีใครยึดมัน。 คลๆอย่างนี้อยู่กับความไม่มีอะไรเลยอยู่แต่ๆอย่างนี้。 หลวงตาก็ไม่อยู่ที่นี่นะนี่เป็นสวนธรรมก็ไม่ได้ไม่ได้ยกให้ไม่ได้ไปถวายให้เป็นของ。 ขอลงตา。 แต่พวกเราทุกคนก็อยู่ในนี้หมดเลย。 ไม่อยู่มาอยู่กับเขาไม่มีไม่อยู่ในนี้ไงทุกคนก็ไม่อยู่ในสวนทำหมดทั้งที่สวนทำไม่เป็นของพวกเราทุกคนนะไม่ใช่ของลูกตาด้วยแต่ทุกคนก็มาอยู่ในที่นี้ก็อยู่ในที่นี้。 ถึงเวลาฐานแตกดับก็ไม่เหลือไงก็ไม่ใช่ของเราไง。 เหมือนกับนี้。 เราเนี่ยมาอยู่ในความไม่มีอยู่ความไม่มีอยู่ความไม่เป็นอะไรเลยไม่เป็นของเราไง。 แต่เวลาแตกกลับก็ไม่เหลืออะไรก็ไม่มีไม่มีของเราเพราะเราตาย。 ไม่เหลืออะไรที่เป็นของเราเลยเพราะอะไรไอ้นี่ก็ไม่ใช่ของเราอ่ะเนี่ยไม่ใช่ของเราแต่เมื่อเราไม่อยู่แล้วเราสุขสบาย。 เราอยู่กับความไม่มีไม่เป็นมาสุขสบาย。 มันสุขสบายมันสบดี。 แต่เพราะความไม่ดีของเราเราตายแล้วเลยไอ้ตรงนี้เราไม่ได้เป็นมรดกเรา。 เพราะเราไม่มีไม่ใช่ของเราไงเลยไม่ได้เป็นมรดกเราที่จะตกทไปสู่คนอื่นเราเพียงแค่。 อยู่กับสิ่งนี้กลมขืนเป็นสิ่งนี้เป็นสิ่งนี้。 แต่ไม่ยถือสิ่งนี้。 แต่ว่าว่าใจของโยมยังมีด。 ก็แตกต่างแล้ว。 ถ้าโยมเขาให้อาศัย。 แต่โยมยึดมันจริงๆจังเป็นทุกข์มาก。 เขาให้อาศัยเราอยู่ที่นี่ก็มีความสงบสุขปีแต่สุขแล้วอยากได้อยากได้เป็นของเราเราอยากได้มันเป็นของเราเราจะอยู่มันอย่าง，ส。 งบสุขไหม。 แต่ถ้าเรารู้ว่าเราอยู่มันแล้วมีความสุแค่ชั่วอายุขัยสิ้นไปก็จบลงแต่เราตลเวลาอยู่กับมันเรามีความสุข。 มันเป็นที่สงบเป็นที่ที่ไม่ปรุงแต่ง。 ยกตัวอย่างได้ไหมคะอย่างเช่น。 ผมจะมาปฏิบัติธรรมในบางทีใจในของโยมบางส่วนมันก็ยัง。 ยังยัง。 ยังห่วงทางโลกอยู่อย่างเช่นเพราะว่าแบบทางบ้านเขาไม่。 บ้านก็ไม่เห็นด้วยที่จะมาอันนี้อาจจะเป็นส่วนที่ทำให้ใจเราไม่วางทั้งหมดไหมคะอันนี้คือเป็นตัวอย่างได้ไหมคะ。 วงโลกอยู่นี่มาปฏิบัติธรรมใจกลับไปห่วงสามีที่บ้านไม่ห่วงแต่วามันลึกๆมันอาจจะมีอยู่จะรู้สึกผิด。 ก็ไม่กลับไปบ้านเราก็รู้สึกทะเลาะกันไปกังวลมัน。 เดี๋ยวมันไม่เข้าใจแสดงว่าไม่เข้าใจ。 เข้าใจไม่เข้าใจมันเลยเขาไม่ถึงใจ。 หลายคนก็ไม่เข้าใจฟังไม่เข้าใจว่ายังไม่พร้อม。 ยังไม่พร้อมที่จะปล่อยวางภรรยายังไม่พร้อมที่จะปล่อยวางสามียังไม่พร้อมที่จะปล่อยวางลูกยังไม่พร้อมตอนนี้ยังไม่พร้อมอาจารย์ยังไม่พร้อมไม่ใช่ไม่เข้าใจไม่เข้าใจตัวบุคคลหน้าที่มาอยู่บ้านมติเป็นสมุดทั้งนั้นแต่ใจมันก็รู้วามันสมมุติทั้ง。 นั้น。 ตายไปก็ไม่มีอะไรคิดไม่ไม่เข้าใจไม่เข้าใจ。 เดี๋ยวๆ。 มันแค่คิดเอาอันนี้。 ไม่เข้าใจ。 เข้าใจมันอยู่ที่บ้านก็เป็นใจอยู่ตรงนี้ก็เป็นใจ。 คือมันปล่อยวางสังขารในใจแล้วก็ไม่เป็นใจที่ไม่สังขาร。 เดินอยู่ที่บ้านก็ปล่อยวางสังขารในใจแล้วก็ไปใจที่ไม่สังขารมาอยู่ตรงนี้ก็ปล่อยวางสังขารในใจไปใจที่ไม่สังขารแต่เหตุได้ต้องมาก็มาเพื่อว่าให้หลวงตาลค่อยบอกนะเป็นอย่างนี้ไป่อยว่าอย่างนี้หรอไปปล่อยวางอะไรไปอยวางสังขารในใจแล้วก็ไปใจที่ไม่อาจสังขารได้มัน。 อยู่คู่กันน่ะ。 เหมือนกับที่ท่านบอกให้เพิกถอนนะให้เพิออกเพิออกก็เลิกออกอย่างบอกเนี่ยบอกมันบอกที่เรานั่งเป็นสังขารได้บอกเป็นสังขาร。 เราเพิสังขารออกปุบก็ไปเจอพี่สังขารใต้เบาะ。 คล้าๆอย่างนี้。 ไม่ใช่ว่าเราอ่ะไปปล่อยวางยังไม่พร้อมจะปล่อยวางสามีมาไม่พร้อมจะปล่อยวางลูกมาไม่พร้อมจะปล่อยวางหน้าที่การงานมาเลยไม่ใช่ไม่เกี่ยวกันให้เรื่องของใจล้วนๆเลยเนี่ยเพิถอนสังขารในใจก็ไปเป็นใจที่ไม่อาจสังขารได้เลยว่าพี่สั。 งขาร。 ไอใจที่ไม่เอาสังขารได้ที่เป็นวิสังหารนะมันไม่มีตัวตนไปอะไรจะไม่เป็นทุกข์แต่ถ้าเป็นสังขารมันคงแตยึดอได้เลยเป็นทุกข์นั้นต้องเลยสังขารใจคนสังขารไปมันถึงไม่มีตัวใจไม่มีตัวจิตไม่มีตัวเรายึดถืออะไรให้เป็นท。 ุกข์。 เพราะว่าไอ้พี่สังขารเนี่ยมันอยู่ใต้มันอยู่ใต้สังขารเหมือนเบาะที่ท่านนั่งเนี่ยเบาะออกสังขารออกจากใจม，ั，น，ก，็，ไ，ม，่เจ，อ，พ，ี，่，สังขารที่อ，ย，ู。 ่ใต้เบาะ。 แม้แต่ไอ้ผู้รู้เนี่ยคคอยดูคอยรู้จิตไว้ผู้ดูผู้ดูผู้รู้ผู้เพ่งผู้ช่องคอยตึกต่อไปรู้แล้วก็วิเคราะห์วิจารณ์วิจัยเนี่ยอันนี้ไอ้ผู้รู้ที่ไปคอยรู้อาการต่างๆไว้รู้อาการจิตไอ้ตัวนี้ก็เป็นเบาะที่ท่านนั่งคือเป็นสังขารตัวปลอมไม่ใช่ว่าเป็นทาสุร。 ู้นะ。 ตามหาบวชท่านว่าไอ้ผู้รู้ตัวนี้ตัวปลอมต้องผู้รู้ตัวนี้ไปที่จะกลายเป็นผู้รู้แท้เป็นธรรมแท้。 ทำแท้มันอยู่ใต้มันอยู่ใต้ทำปลอมหรืออยู่ใต้ผู้รู้ตัวปลอมที่ไปคอยดูคอยรู้อาการไว้ไอ้นั่นแหละคือผู้ตัวปลอม。 เหมือนในสังขารเนี่ยมันอยู่ใต้ใต้สังขารนั่นแหละเหมือนที่บอกที่ทางนั่งเนี่ยเพราะเลิกบอกออกก็ไปเจอไปเจอสังขารมันเจอกันในใจแต่แตในใจแล้วก็เจอเจอก็เจอที่ใจเจอใจแนใจมันเป็นธรรมชาติที่มันเป็นพี่สังขารแต่ไอ้ตัวสังขารมาบังไว้มันมองไม่เห็นมันต้องเพิ่มสังข。 ารที่จะไปพบใจที่ท่านหลวงปู่มั่นก็เลี้ยตัวเพราะแม่ครูบาอาจารย์ใหญ่ว่ารู้ไม่ทันขันบางทำไอ้ขันก็คือเนี่ยตัวเราเนี่ยที่ตัวเราที่มีความรู้สึกคิดอารมณ์ปรุงแต่งได้เนี่ยว่าอย่างนั้นเป็นอย่างนี้หรือเปล่าอย่างนี้ตัวเรายังเอ。 าขัน。 ไปไปเพิ่มสามีเพิภรรยาเพิลูกออกมาไม่ได้ไม่ใช่มันเอาขันห้าไปไปเอาขันห้าออกมาจากตัวเขา。 มันคนละเรื่องกันไม่เข้าใจที่มันพยายามจะยังไม่พร้อมจะเอาขันหน้าออกมาจากตัวเขา。 ไม่ได้สนับุนแบบนั้นอ่ะเพิถอนบอกว่ายังไม่พร้อมจะเอาขันหน้ามาอยู่วัดเอาขันหน้าทอดทิ้งสามีทอดทิ้งภรรยามาอยู่วัดเอาขันหน้าทอดทิ้งลูกทอดทิ้งหน้าที่การงานลาออกจากงานไม่อยู่วัดไม่สนับสนุนเลยไม่ได้สนับสนุนให้เอาขันหน้าเนี่ยต้องละทิ้งอะไรอ。 อกมา。 มันเป็นความรู้สึกของตัวเองที่กังวลไปเองปรุงงได้ใจที่ไม่。 หัวใจที่ไม่พแต่งเนี่ยมันไม่อาจจะปรแต่งไปยึดอะไรได้。 แต่เราไปอยู่แค่ที่ปรุงแต่ง。 ใช่ค่ะอย่างเช่นตอนที่ไม่มีความคิดอะไรเกิดขึ้นเราก็รู้วามันไม่มีความคิดอะไรเกิดขึ้นตัวที่รู้ว่าไม่มีความคิดอะไรเกิดขึ้นก็ปรุงแต่งใช่ไหมเจ้าคะไม่เข้าใจ。 ไม่เข้าใจเดี๋ยวนะแสดงว่าไม่เข้าใจ。 คือความคิดตรงแต่งเนี่ยเดี๋ยวก็คิดเดี๋ยวก็ไม่คิดก็คิดเดี๋ยวก็ไม่คิดไม่ใช่ว่าขณะไม่คิดมันไม่คงแต่งนะคือความคิดมันหยุดมันหยุดเป็นบางขณะขณะขณะอย่างนี้ไม่ได้ว่าตัวความไม่ตรงแต่งนะจะเป็นบอกอยู่อ่ะตอนที่หยุดเนี่ยมันเป็นสังขารไม่เป็นเป็นเดี๋ยวก็ยังไม。 ่。 เป。 ็น。 หนูคิดว่าตอนไม่คิด。 ไอ้ภาษาที่เราพูดให้ทำให้คนไม่เข้าใจหมอพูดได้ไหมหมอช่วยหน่อยไหมหมอที่ไหน。 ดูที่ระหว่างคนพูดกับคนฟังใครมันจะแน่。 ช่วยช่วยพูดว่าเราพูดไม่ถึงใจเนี่ยมันเป็นพูดแค่สังขารหมดอ่ะ。 พูดยังไงคนฟังไปแก้สังขารเหมือนเราพูดให้ไม่ถึงใจ。 ก็。 มันเหมือนกับยังมีความเข้าใจว่าช่วงเวลาที่。 มันไม่มีความคิดที่เป็นสังขารขึ้นมาให้เราจับได้เนี่ยยังมีความเข้าใจว่าตรงนั้นเนี่ยคือความว่างคือวิสังขารแต่แท้จริงตรงนี้มันยังไม่ใช่มันยังเป็นสังขารเพราะวามันยังเป็นความรู้สึกที่เราได้อยู่ถูกไหมคะเพราะมันยังเป็นสิ่งที่มีหมายถึงวามันก็ยังเป็นความร。 ู้สึกที่เราจับได้วามันว่างมันโล่ง。 ตรงนี้。 เป็นตัวปลอมเข้าใจ。 ใจว่าตอนที่เราไม่คิดหาย。 แต่ว่าไม่ใช่ค่ะมันไม่ใช่มันเป็นตัวที่ต้องถูกแพ้ออกออกออกออก。 แล้วก็。 อีกตัวก็คือตัวที่พี่พยายามไปหาว่าตัวไหนคือตัวจริงอันนี้คือกริยาของจิตก็เป็นด้วยใช่ถูกต้องเป็นสังขารที，่，แ，ต่งเป็，น，น，ก，เ，ป，็，น，ตัวปลอมออ，ก，เ。 หม，ือนกัน。 หนูว่ายังไม่เคยเจอเลยไอ้ตัวที่คิดว่าตัวเองยังไม่เคยเจอเนี่ยถูกต้อง。 ขอบคุณค่ะค่ะขอบคุณค่ะมันยังเข้าใจหรือเปล่า。 คุณสงสัยเข้าใจขอบคุณไปเฉยๆกัน。 เข้าใจแล้วว่าตัวที่คิดว่าใช่ไม่ใช่เข้าใจตรงนี้ค่ะ。 แต่ตัวนั้นเนี่ยยังไม่ยังไม่เจอเราเจอเพราะเราอยากเจอเรามีความอยากเจอมีความมีเป้าหมายมีความยึถือวามันจะต้องมีตัวนึงที่เป็นตัวนี้เป็นตัวที่หลวงตาพูดเนี่ยเราต้องเจอตัวนี้ให้ได้。 ก็เหมือน。 จริงๆมันอาจจะข้อสอบแล้วก็จะทำให้。 จริงๆตัวที่หาเนี่ยมันอาจจะไม่มีก็ได้นะ。 ก็จะไม่ตั้งเป้าหมายจะไม่หาแล้วจะค่ะ。 เพราะเขาไปหาที่ที่ใจเจอเลยนะเนี่ยตอนนี้ไปขาไปเลย。 ตอนนี้ใช่ไหมใช่ถ้าไม่หายต้องหายไปเลยไม่。 แล้วเป็นไงบ้างอ่ะ。 เป็นไงบ้าง。 เหนื่อยจะขาก็เลยไม่เอาอะไรนะคะเป็นไงก็ไม่เอาแล้วเป็นไงตอนนี้เป็นไงบ้างอ่ะสบายดีค่ะสบายดีค่ะ。 ไอ้ตัวเราพูดสบายก็เพิ่มไปอีกไม่เอาอีก。 ก็ไม่เอาอะไรเหนื่อยเลยวง。 วางแล้วก็ใกล้เคียงมากเลยเนี่ยแต่ยังไม่ถึงที่สุดเพราะไม่วางตัวเราเพราะว่าวางแล้วเลยสบาย。 แต่ตัวเราพูดสบายก็เป็นสังหาร。 ต้องไปวางไปวางตัวเราพูดสบาย。 ตอนนี้หายอีก。 หาวิธีวางตัวเราพูดสบาย。 จะให้ตัวเราเหนือกว่าตัวเราพูดสบาย。 ตอนนี้หาแล้ว。 เอาทางตัวเราเหนือกว่าตัวที่ตัวที่สบายล่ะ。 เอาพูดมาได้ในใจจะคิดไว้ในใจ。 ตอนนี้เริ่มหาแล้ววางไหมแต่ใจข้างในหาอยู่。 หาว่าจะวางยังไงต่อแล้วยังไง。 ตอนที่หาว่าจะวางทำไมก็เป็นสังขารตัวนึงไม่ใช่。 ไม่ใช่ตัวเราคือจะพูดยังไงดี。 คือพี่มีตัวที่จะไปหาว่าทำยังไงเพราะว่ามันมีเป้าหมายตามคลิปที่ตรงแต่งตามที่หลวงตาพูดว่าต้องวางตัวนี้ไปอีกพอวางปุ๊บก็คือมันก็มีเป้าหมายว่าเราจะไปวางมีเป้าหมายว่าเราจะไปวางปุ๊บมันก็คือมีตัวเราที่ปรุงแต่งขึ้นมาแต่ว่าตรงนี้พี่จะมองไม่เห็นเพราะว่าพี่เ。 ป็นตัวมันเลยหมายถึงวามันเป็นตัวพี่เลยมันไม่ได้。 เป็นความคิดขึ้นมา。 ไม่ได้เป็นแบบความคิดขึ้นมาให้เราจับได้ค่ะแต่ว่าวามันไปเป็นเราไปเป็นไปเป็นปุ๊บเนี่ยสิ่งนี้มันไม่เห็นแต，่，ม，ันจะแส，ด，ง，อ，อ，ก，ม，า，เป็นกิริย，า，ข。 อง，จิตว่า。 ดิลนค้นหามีการกระทำเราก็จะรู้สึกวามันไม่ว่างแต่วามันไม่เห็นว่า。 ก็คือแค่แค่หยุด。 หยุดค้นหาใช่หยุดแล้วก็。 อยู่เฉยๆ。 กริยามันก็แค่สังขารที่ปรุงแต่งก็คือนกตัวนึง。 ถ้าเรายังมีความยศว่าสังขารมันมีค่าไม่เท่ากับวิสังขาร。 ใจมันก็ยังไม่เป็นกลางมันก็ยังดิ้นรนที่จะพ้นจากสังขารไปเป็นวิสังขารอยู่มันก็ยังมีมันก็ยังมีการมีการกระทำมีการปรุงแต่งอยู่อันนี้มันก็เป็นเหตุที่ทำให้ใจเราเป็นทุกข์。 ถ้าเห็น。 ถ้าเราเฉลี่วใจอันนี้ใจมันเป็นทุกข์ละ。 มันก็จะถ้ารู้ว่าใจมันเป็นทุกข์เพราะมันยึดสิ่งนี้มันก็จะวางขนาดนั้นเลยมันก็จะเหมือนเหมือน。 มันก็ติดมันก็พลิกขนาดนั้นเลยว่า。 มันก็ปล่อยขนาดนั้นเลยอ่ะก็。 คนทุกข์ในขณะนั้น。 มันก็แค่วางจากสิ่งที่มันยึดถือในปัจจุบันขณะ。 ขอบพระคุณคุณหมอ。 ใกล้เคียงมากแล้วเนี่ยไม่อยากให้ผ่านมาเลย。 มันขาดประเด็น。 ใกล้เคียงมากเลย。 พี่เขาไปตึกอยู่ข้างใน。 ก็ไปตึกก่อนอยู่ข้างในใครควรอยู่ข้างใน。 ไอ้ตัวที่เข้าไปตึกกลองไข่ควรอะไรเนี่ยอันนี้ก็คือการเป็นสังขารและต้องถูกแพ้คัดออกเพราะมันเหมือนเล่นเกม。 เล่นเกมถ้าเป็นสังหารปุถูกแพ้คออกถ้าเป็นขาดแพออกเดียวถ้าเป็นต้องกระดูกกระดิกภายในใจออกมาเลย。 มันเหมือนอย่างนี้。 ไปอ่านเจ้าหน้าที่ที่เขาประกวดชิงชนะเลิศของโลกเนี่ยปีนี้แขไขจะนั่งได้นานกว่ากัน。 ก็จะนั่งในท่าไหนก็ได้นั่งได้นานกว่ากันนั่งงๆนะห้ากระดูกระดิกนะให้กระดูกระดิแพ้ออก。 ถ้าใครกระดูกกกระดิกแพ้กันออกเลยเขาจะมีกล้องเลยจะไปเต็มเลยแล้วก็จะมีคนก็ดูกคอยตรวจดูเชิญออกก็คือแพ้และประเทศต่างๆในโลกมีคนสมัครเข้าไปก็ไปแข่งขันจริงเงินรางวัล。 แล้วก็จะือกนั่งทไหนก็ได้ที่ทคุณสบายที่สุดอ่ะแต่กูจะกระดูกกระดิกนะถ้ากระดูกระออก。 อันนี้เราเปรียบถึงใจถ้าเครื่องนี้มันจับได้ในใจเราเนี่ยคนไหนก็ได้ในจิตใจเราเนี่ยลอไปกระดูกกระดิกลไปเป็นคนกระดูกกระดิกไปคิดไปวิเคราะห์ไปไปต่อไปวิจัยไปหมกมุ่นคุณคิดนิดเดียวเขาก็มาเชิญออกเช่นออกออกคือเป็นสังขาและลงสังเป็นสังขารเขาเชิญออกเล่นเกมแพ้ออ。 กไหวออกไปเกมนิที่สุด。 คุณชนะ。 นานที่สุด。 ตอนนี้เรามาพูดถึงไอเกมอะไรตาลถึงอย่างนี้เอามาสอนสมาฝเครื่องเครื่องจับได้มันมีเครื่องนี้มันเหมือนกับเป็นเครื่องวงตาแล้วก็เครื่องเครื่องมือแล้วก็ที่นี่ที่นี่คน。 กระดูกกระดิกนั่นแหละคือพี่สังหาร。 ไอกระดูกได้เป็นสังขารทั้งหมดต้องแพ้กันออกหมดเลย。 นถ้าเราเนี่ยไปตึกไปตองไปไขควรไปประมวลผลเราจะไม่เจอหรอกไอ้สังขารเราจะเจอไม่ได้กระดูออกไปให้หมดเราที่เหลือนั่ะคือสังขาร。 แต่สุดท้ายไอ้คนที่เป็นวิสังขารที่เป็นกระดุกกระดิก。 สุดท้ายนั้นก็เกมนั้นก็ก็เอาวสานจบลง。 กับทุกกระดูกกระดิกไว้。 เกมก็ยังไม่พ้นทุกข์。 ไปพบสุดท้ายโฆชนะเลิศจบ。 เจอคนที่ไปกระดูกกระดิกแล้วคือพี่สังหารแล้วเขาก็ไม่คิดว่าไอ้คนที่ต้องอยู่ตรงนี้ตลอดไปไม่ต้องกลับบ้านสุดท้ายก็กลับบ้านได้เงินรางวันก็กลับบ้าน。 มาเปรียบเทียบผู้ปฏิบัติที่สังหารแล้วก็ไม่ไม่ได้วันไปได้ทั้งวัน。 แต่ก็กลับบ้านไปเลิกก็เลิก。 แล้วก็ไอคนยังไม่ได้กันใหม่แพออก。 เรียกว่าเล่นเกมสังขารแพ้ออกสังขารแพ้ออกสังขารแพ้ออก。 ที่เราบอกว่าทำยังไงจะเจอสังหารนี่ไม่เล่นเกมสังขารแพ้กันออกสังขารแพกันออกแอบอีกอยู่ในใจจากไปออกแล้ว。 ตรงนี้โดยไม่มีการกระทำ。 ต้องหยุด。 หยุดเคลื่อนไหวโดยไม่มีการทำให้หยุดเพราะไม่ทำแล้วทำโดยแพ้กันออกเลยเพราะทำเป็นสังขาทันทีอยู่โดยไม่มีการกระทำ。 นิ่งโดยมีการทำนิ่ง。 ที่ทำนิ่งเราก็เห็นว่าอดีตสังหารถูกแพกันออกไป。 ทำหยุดเดี๋ยวสุดท้ายจะไปเจอไอ้ตัวที่มันหยุดโดยไม่ได้ทำ。 monyโดยไม่ปรุงแต่ง。 นิยกเข้าไปติดต่อแล้ว。 อย่างนี้แพ้ๆ。 นานแล้ว。 เข้าไปต่อตาลเป็นอะไรวะกลกลตรวจจับตรวจจับไว้รอห้องเลยตั้งนานแล้วตัวเองจับไม่ได้เลยตัวเองไม่ได้ก็จับได้แล้ว。 มันควบคุมไม่ได้เลย。 คำพูดเมื่อกี้เลยเขาเรียกตา。 ที่เป็นอนัตานี่ไงคำพูดเมื่อกี้ได้เลยว่ามันควบคุมไม่ได้เราทำอะไรกับมันไม่ได้นะก็ดูกระดิกเนี่ย。 เขาจะเรียกว่าหน้าตาเป็นไหนจังทุกอย่างหน้าตาเพราะเราควบคุมมันไม่ได้มันจะตกอยู่ใต้กจังทุกอย่างอนาตามันจ，ะ，ไ，ม่ใช่เ，ร，า，ไ，ง，เ，พ，ร，าะเราควบค，ุ，ม。 ไม，่ได้ไง。 ถ้าเราควบคุมไม่ได้เราก็ไม่ได้เมื่อไหร่นะไอ้ที่เราไปบอกว่าเองกระเราก็กลกระดู。 ตัวเรายังควบคุมตัวเราไม่ได้เลยเพราะตัวเราบอกว่านะกันออกกันออกแต่เรากระอีกแล้วเราเลยออกไปก่อนแล้วเราเดินออกไปก่อนแล้ว。 ไอ้คนนึงชื่อจิตไอ้นี่คือเราพากันมานั่งปฏิบัติมานั่งเอารางวัลว่ากระโดนแพกันออกเราบอกเพื่อนเองกระนะนะเราโดนออกก่。 อนเพื่อน。 การจะเจอหรือไม่เจอพบหรือไม่พบเนี่ยมันขึ้นกับบุญวาสมาอะไรมันขึ้นบุญของเราต้องเป็นความแตมันเป็นแค่ความคิดของเราเฉยๆ。 เราเหมือนเหมือนลูกเคยบอกว่าไปคนเขาบารมีถึงแล้วหรืออะไรอย่างนี้เขาก็จะเจออันนี้เป็นเพราะว่าตัวเรายังคิดผมแต่ก็คือมันมีกลูแต่งตัวเราขึ้นมาเปรียบเทียบกับคนอื่นแต่ว่าจริงๆแล้วอันนี้มันก็เป็นแค่ความคิดเป็นแค่สิ่งที่เราคิดขึ้นมาแล้วเราก็หลปุงแต่งด้วยเ。 พราะเราเชื่อสิ่งที่。 มันมาพูดเราจริงๆอ่ะ。 ค่ะ。 จริงก็。 ถ้าเห็นอ่ะมันก็กลายเป็น。 ตัวที่เป็นสังขารไป。 ค่ะ。 โยมงงมากเลยแต่。 คิดใหญ่เลยดูดิ。 ทำไมคิดหาเหตุผลใหญ่เลย。 วนเวียนเลยเนี่ย。 พูดวนเวียน。 นกว่าจะฟันให้ขาดกับพื้น。 ปืนมาคิดเยอะแยะไปหมดเลยอ่ะ。 เดี๋ยวทำไมมันกลับมาฟื้น。 นักมวยต่อยต่อยจะร่วงอยู่แล้วเหมือนว่าต่อยมาสุดท้ายจะน็อกแล้วแต่ทำไมฟื้นก็มาสู้เอาสู้เอาสู้เอาเลยคิดเอาคิดเอาคิดเอาคิดเอาเลยอ่ะเป็นเพราะอะไรอ่ะบอวางหมดแล้วเหนื่อยแล้วยอมแพ้วางไปก็จะจบแล้วหยุดได้。 แล้ว。 ไปเจอความไม่ปรุงแต่งแล้วทำไมฟื้นใหญ่เลยอ่ะคุณจะมาหาความไม่ปรุงแต่งเป็นเพราะอะไรนะคิดคิดยังไงว่าพูดทำไมข้างในปรุ，ง。 แต่งๆเลย。 ไม่ทราบจริงๆค่ะมันคิดเองมันก็คิดใจเราอ่ะไม่ไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวเรามันไม่ได้ตาคือบังไม่ได้，ไ，ม，่，ใ，ช，่เป็นเราเลยบั，ง，ม，ัน。 ไม่ได้。 โยมกระโดดไปเกาะมันใช่ไหม。 นั่งคิดเอานั่งเขาเข้าไปในความคิดเป็นเป็นมันไป。 หมกมุ่นนะเนี่ยโยมหมกมุ่นหมกมุ่นไปกระทำอะไรเป็นอะไรหมกมุ่นคุณคิดอย่างนี้。 กริยาการหม่นแบบนี้คุณคุณคิดนะก็หมดแล้วตัวเองนั่งกระจกให้สองด้านหน้าตัวเองเลยแล้วก็บอกว่าไม่ได้อะไรใจตัวเองได้ดี。 เด็กคนอื่นมองไม่เห็น。 มันควบคุมไม่ได้จริงๆนะคะ。 หน้าตาม่อก็เหมือนไม่หม่น。 เราเห็นตัวนี้เป็นสังขาปรุงแต่งได้ไหม。 เห็นไปสังขารแล้วก็วางไปเลย。 ปล่อยไปเลยไม่ต้องหาคำตอบ。 คำตอบที่หามันไม่มี。 เราไปเป็นไหน。 ไอ้ตัวสังขารกันเลยอ่ะ。 คือเราไปเป็นตัวคิดตัวปรุงแต่งตัวพยายามดูพยายามรู้พยายามจะพยายามจะละพยายามจะจัดการให้ได้คือเราไปเป็นไอ้ตัวสังการน，ั。 ้นเลยอ่ะ。 แต่เราไม่ปล่อยให้สังขารนำเป็นสังขารไปนี่ครับยุ่งวุ่นวายกับมัน。 สังขารไปเป้สังขารนั้นเป็นน้ำมันเครื่องที่อยู่บนผิวน้ำผิวหน้าน้ำ。 ใจอ่ะมันเป็นธรรมชาติของธาตุรู้มันเป็นอากาศเป็นอวกาศมันมีความรู้อยู่ในตัวมันว่าเนี่ยมันเป็นสังขารสนใจไม่อาจมีสังขารไม่อาจที่จะสังขารได้ก็ปล่อยสังขารสังขารไปแต่ใจเนี่ยมันก็ได้แต่รู้ตัวมันน่ะไม่อาจสังขารได้แล้วมันไม่ใช่ว่าต้องไปค่อยรู้อาการไว้แต่ใจ。 มันรู้ว่ามีอาการอะไรเคลื่อนไหวจากมันน่ะไม่เคลื่อนไหวได้เป็นใจที่ไม่อยากเคลื่อนไหวได้ไม่ไม่มีใครพยายามมาทำใจให้ไม่เคลื่อนไหวแต่มันเป็นธรรมชาติหัวใจที่ไม่อาเคลื่อนไหวได้。 แล้วมันก็เป็นธรรมชาติที่มีความรู้ในตัวว่า้ที่เคลื่อนไหวได้ไม่ใช่มันทั้งหมด。 จะโยมเนี่ยไปเป็นผู้เคลื่อนไหวเลย。 เป็นผู้คิดผู้นึกผู้ตึกผู้ตองผู้พยายามไปจัดการกับสังขารให้มันไม่เคลื่อนไหว。 แล้วก็พยายามจะไป。 ไอ้ความไม่เคลื่อนไหว。 ใครๆแหละอย่างนี้。 โยมถามใๆ。 แผ่นดิน。 คือโลกคือร่างกาย。 ผมก็เรียกว่าหนังเลกระดูกตับไตไสน้อยสใหญ่มากกว่าหัวใจเป็นแผ่นดินเป็นธาตุดิน。 ใต้แผ่นดินเนี่ย。 เป็นแผ่นน้ำ。 ใต้แผ่นน้ำคือน้ำเลือือดน้ำลายน้ำปัสสาวะเป็นน้ำ。 ใต้น้ำ。 เป็นลม。 เป็นธาลมหาใจก็ออกได้ลมเป็นไฟ。 ความร้อนความอบอุ่น。 ความร้อนความอุ่นเป็นอากาศ。 เป็นอากาศเป็นชั้นบรรยากาศ。 ได้ใช้บรรยากาศเป็นอวกาศ。 เป็นอวกาศ。 หรือตายอวกาศไปเป็นความรู้ก็ได้เลยก็ได้。 เลยหมดเลยไม่คิดอะไรเลย。 เป็นรู้เป็นพุทะ。 ไปนั่นเลยและรู้ความรู้ปะเนี่ยมันรู้ออกมาจากไอ้นั่นแหละ。 มารย้อนขึ้นมา。 ความรู้ที่เป็นทะลุอวกาศไปนั่นน่ะมันเป็นความรู้ในตัวมันที่ไม่ใช่อวกาศไม่ใช่อากาศไม่ใช่อะไรเลยมันไม่ใช่อวกาศไม่ใช่อากาศไม่ใช่ดินไม่ใช่น้ำไม่ใช่ลงไม่ใช่ไปมันเลยนะไปอีกแต่มันเป็นความรู้ในตัวมันรู้อะไรก็รู้ออกมาจากมันย้อนขึ้นม。 าว่า。 อวกาศก็ไม่ใช่อากาศก็ไม่ใช่ไปก็ไม่ใช่ลมก็ไม่ใช่น้ำก็ไม่ใช่ดินก็ไม่ใช่ไม่ใช่มันทั้งหมดแต่เราเนี่ย。 ทำลักษณะเหมือนเราเป็นคนอยู่ในโลกมนุษย์นี้เราจะเจาะ。 เจาะลงไปหา。 ถ้าตที่เป็นพุทธะเนี่ยถ้ารู้เนี่ย。 ที่มันเลยอวกาศไปอีกเราไม่ทำความรู้เราเป็นคนอยู่บนผีโลกแล้จะเจาะลูกไปนี้เรามีความพยายามจะไปหามันให้ได，้，ถ，ึ，งมันไม่ได้ไปพ，บ，ม。 ันไม่ได้。 ไม่มีหรอก。 เราต้องเข้าไปถึงความไม่มีอะไรไม่มีอะไรเลยแต่มันรู้ว่าไอความมีอะไรไม่ใช่มันมันคือความไม่มีอะไรมันมีแค่นี้แหละลูกมาจากใจแค่นี้แหละแต่นี่แหละถ้ายอมพยายามดิ้นรนค้นหาอย่างนี้พยายามดิ้นค้นหาหาทางพยายามพยายามพยายามให้มันหยุดให้มันนิ่งให้มันเฉยให้มันสงบ。 อย่างนี้กลายเป็นตรงุงแต่งเป็นคนเป็นไปเป็นคนเป็น。 ไปเป็นผู้เป็นเลยเป็นผู้เป็นสังขาร。 แต่ใจมันไม่เอาสังขารได้นะ。 เหมือนพูดง่ายๆพูดคำหยาบ。 ไอที่สังขารน่ะ。 เป็นมึง。 แต่กูไม่หาสังขารได้。 กูหาสังขารได้มึงอยากสังหารมหารไปเพราะมึงสังขารได้แต่กูไม่หาสังขารได้อย่างนี้นะพูดอย่างนี้มันก็จะอยาก，เ，ก，ิ，นไปสำหรับผู้ป，ฏ，ิ。 บัติธรรม。 พูดยังไงอ่ะมันไม่ใช่ตัวเรานะกูตัวเราจริงๆหรือหนูหรือเราก็ได้ไม่ใช่ตัวเราฉันก็ได้。 มันเป็นสัมนาเป็นเราเป็นฉันสัมนาไอ้ตัวที่สังขารไม่ใช่เรา。 ไปขายอย่างนี้ฉันเราหนูผมกูแต่กูไม่ได้เวยมึงไปเพราะมึงต้องไม่กูกูกูไม่ได้มึงอยาก。 แล้วจะบอกมันอย่างนี้ได้ไหมอ่ะ。 บอกมันอย่างนี้สังขารก็มีความหมายต่อใจเลยเพราะกูคือความไม่สังขาร。 เป็นวิสังขารเป็นอสังกทาแต่มึงอ่ะเป็นสังขารทั้งหมดเลยไม่ใช่กู。 เรามานั่งกันเนี่ยทั้งหมดเนี่ยเราไปบอกกันเยอะแยะหมดเนี่ย。 นี่ก็เธอหน่อยนะก็เธอเธอก็เธอเธอด่งว่าเธอไม่ใช่เรานี่เธอเราเราเราเธอไม่ใช่เราเราไม่เพอะไรเราเพียงหมดเลย。 เขาจึงเรียกว่าไอ้ที่รู้ว่าอะไรเป็นสังขารอ่ะแล้วตัวมันไม่สังขารอ่ะมีหนึ่งเดียวเขาจะเรียกว่าหนึ่งหรือพุทธธพุทธคือ。 จิตหนึ่ง。 มันมีหนึ่งเดียวอย่างอื่นไม่ใช่มาทั้งหมด。 รู้ไงรู้อะไรก็รู้ว่ามันเนี่ยไม่ใช่สังขารอย่างอื่นเป็นสังขารอื่นเป็นเธอหมดเธอเธอเธอบอกว่าเธอไอ้ตัวมันอ่ะคือเราอันเดียวเธอหมดหรือว่ามึงมึงกูมึงกูมึงกูมึงของกูกูมีเดียวนะมึงหมดเลยมึงคือสั。 งขาร。 ใจสังขาแต่เราอันเดียวอันเดียว。 เห็นวามันไม่ใช่เรากันนั่นแหละ。 สังขารทั้งหมดนะไม่ใช่เรา。 ไม่ใช่เราเนี่ยมันก็ไม่คิดกูไม่กูกูได้。 แต่เราเคยพูดแบบนี้นะเพราะปฏิบัติไปไปมันมายึดไอสังขารเป็นตัวกูจริงๆเวย。 กูจริงๆแล้วจสมมุสุดท้ายว่าเป็นจริงอีกแต่ตรงนี้อีก。 เลยกลายเป็นแกะไม่ออกอีกมันเลยกลายเป็นเอาตัวเราทำความรู้สึกเป็นอวกาศไปเลยเพราะว่าไม่มีตัวตนไปเลยอ่ะเลยเอาไปกูจริงๆเลยเอาตัวเราไปเป็นอวกาศจริงๆเลยตอนนี้ไม่ใช่สมุดไปเฉยๆ。 เพื่อไม่ให้มันหลงผิดตัวว่าอันนี้คือสังขารอันนี้คือพี่สังขารแล้วก็ไม่ยึดทั้งสังขารและไม่ยที่สังขาร。 แค่นั้นแหละ。 แต่โยมไม่หมกมุ่นเลยสงสารหมกมุ่นๆคิดหมกมุ่นหน้าก็หมดพยายามพยายามจะให้มันปล่อยวางให้ได้มันไม่ปล่อยให，้，ม，ั，น，ว，น，เ，ว，หม，อ，ย，ู，่ตรงนี้ขาไ，ม，่。 บอกมันึง。 มึงจะกูบอกมันไปสังหารต่อไปอ่ะแต่ไม่ใช่กลับด้านมาเป็นกูจริงๆ。 เข้าใจไหม。 ค่ะ。 จันไหนหลง。 เข้าใจเข้าใจ。 แต่ยังไปเป็นตัวไอ้ตัวที่หาหนทาง。 จะให้ไปเป็น。 ก็ไม่มีอะไรให้ได้。 ใช่ไหม。 ในใจมันยังมีความพยายามหาหนทางที่จะให้ตัวเราเนี่ย。 ไม่เป็นความไม่มีอะไรได้。 ในตัวเราเนี่ยไปเป็นที่สังขารคือความไม่มีอะไรได้เอาตัวเราไปสังขาร。 สมมุมกูเราอ่ะหลายนั้นเราจะพยายามไอตัวที่เป็นสังขาที่สังขารได้เอาไปเป็นสังขาร。 คือเราจะเอานกไปเป็นฟ้า。 จะทำยังไงก็ตามเมื่อไหร่นกมันเป็นฟ้าสถกมันเปรียบเหมือนเป็นสังขารมันบินได้มันมีความคิดมีอารมณ์ได้มันได้แต่เป็นความไม่มีอะไรเลยแต่มันมีความรู้ในตัวมันเองนะแต่เปลี่ยรียบให้เป็นท้องฟ้าเหมือนมันก็กระไม่ได้แต่ไม่ได้แต่เราพยายามจะนกเป็นฟ้าให。 ้ได้。 นกคือนกนกนั้นเนี่ยนกแต่ไม่คิดอะไรใจก็เป็นธรรมชาติให้นกธรรมชาติ。 ธรรมชาตินนกคือธรรมชาติทั้งนกไม่มีเราในนกไม่มีเราในฟ้า。 แต่ก็ใจมันก็เป็นฟ้าอยู่อาการใจก็เป็นนกอยู่ตามได้ธรรมชาติต้องมีอย่างนี้ก็ยังไม่แตกทำลายคันหน้ายังไม่ดับคันหน้าเปรกเหมือนนกใจเปียกเป็นฟ้าก็ยังมีคู่กันอยู่ตลอดนี้。 แต่ไอ้สังขารหรือนกเนี่ยมันเกิดอันดับแต่วามันไม่เกิดไม่ดับมันไม่มีอะไรแต่มันมีความรู้วามันคือฟ้าส่วนสังหารเป็นนกไม่ใช่มันแต่เราเนี่ยพยายามจะนกเป็นฟ้าให้ได้。 เอาตัวเราอ่ะที่เป็นสังขาในตัวเราเป็นขาเราจะไปเป็นไฟล์ได้เข้าใจไหมเนี่ย。