（开始于问候，说话者说他一直在听从高僧的教诲） 说话者一直有在听高僧的教诲，并且已经复制了触动人心的段落保存在个人聊天软件中以便复习。每当听了高僧的教诲后，都觉得与高僧曾教导过的关于与自己相处，直面自己的内容相符。 （说话者解释了他对教诲的理解，以及关于修持不净观的问题） 但是当听了高僧的教诲后，明白了所有的事情都是不确定的，没有任何事情可以阻止，一切都只是暂时的。说话者因此想问高僧，现在是否依然可以修持不净观。当有性欲时，会观察自己的身体（是不净的）。 （高僧回答了问题，并解释了关于行和觉知元素的事情） 高僧回答说，继续这样做。并解释说，身体早就是不净观了，最终身体还是要死亡，分解消逝。甚至感觉、知觉、行、意识，所有的感觉和情绪都会消失。这些都是行。身体也是行，是无常的，是痛苦的，无法保持原样，然后就会消失，归于虚无。心灵也是如此。感觉、知觉、行、意识，所有的感觉和情绪，每时每刻都在发生，然后带来痛苦，无法忍受，最终消失。有然后消失，完全消失。是无常的，是痛苦的，是无我的。不是我们，不是我们的自我，不是我们的灵魂。不要迷失在思想中，不要被思想牵着走，不要迷失在每一次颤动的心灵中。要看到心灵的每一次颤动都是行，都是一种造作。要与心同在，成为心，不成为心，或者成为没有自我，没有形状，没有任何外貌特征的觉知元素。无法思考，无法颤动，无法造作。任何可以思考，可以颤动，可以造作的事物都是行，行就是造作。产生然后消失，那很好，就让它感到痛苦吧，它无法保持原样。它必须产生，不管是让人满意的情况，还是让人不满意的情况，所有的情况，不管是善还是恶，有思想，有造作，有各种情绪，不管是让人满意，轻松，舒畅，不管是平静还是不平静，任何一种显现出来的可以被感知到的情况，都要有意识地不去迷恋它，不去执着于它。没有谁去迷恋它，没有谁去执着于它。让所有的感觉、思想、情绪，不管是轻松舒畅，还是不轻松舒畅，不管是善意的念头，还是恶意的念头，不管是凝视，试图去了解和理解，理解然后理解，理解任何事情，这些都是行，行产生然后消失，在虚无中消失。从虚无中产生，然后在虚无中消失。 （高僧继续解释关于作为觉知元素的心） 我们观察到，当我们睡着或者完全昏迷时，这些情况就不会发生。无法造作，无法思考，无法颤动。它产生然后消失。当我们熟睡或者完全昏迷时，所有的想法和情况都会消失。只剩下作为觉知元素的心，无法造作，无法思考。只有觉知在其中。但是心本身并没有，没有原来的心，或者真正的心，没有在身体里发光，成型，表现出来。只有觉知，但没有自我。所以它看起来像自然或宇宙的空虚。但是自然和宇宙的空虚本身并没有觉知。心不是说有一个心，或者一个意识，或者一个心在我们里面。它是一种空虚，与自然和宇宙合为一体。但是它本身并没有觉知。但是空的元素，或者空气，或者宇宙，它是空的，没有自我，没有形状，这是真的，但是它没有觉知。但是心，它是一种空虚，没有自我，没有形状，无法表现出任何形态，就像自然和宇宙的空虚一样。但是它是一种空虚，其中有觉知。知道什么呢？它知道它自己就是没有自我，无法表现出任何形态，或者没有任何外貌特征，没有黑暗，没有光明，没有快乐，没有痛苦，没有清晰，没有悲伤。快乐、痛苦、清晰、悲伤，有感觉、思想和情绪，每时每刻，每时每刻都在表现出来，这些都是行，都是造作，都是生灭，都是无常，都是痛苦，都是无我的。不是我们，不是我们的自我，不是我们的灵魂。 （高僧解释了伴随觉知元素的知识） 伴随觉知元素的知识，它是一种真实的知识，意识到这个真理，完全地知晓，真正地了解，停止执着，停止迷恋，知道解脱，知道觉醒，觉醒就是从迷恋中醒来，从无知中醒来。知道开悟，就是不再迷恋，不再执着于思想和造作，不再执着于任何事物，不再产生烦恼和痛苦。所以是觉知者，真实的觉知者，完全知晓，知道解脱，知道觉醒，知道开悟，永远都是不朽的，是它自己，不是我们。它只是觉知元素，它本身就具有这样的知识。要让它成为觉知元素，成为心，或者成为作为觉知元素的原本的心。成为觉知元素，然后与作为觉知元素的心同在，或者与原本的心同在。那是什么呢？意识到这个真理，它就是没有自我，没有自我，没有自我，没有形状，没有任何外貌特征。无法拥有快乐、痛苦、怀疑、悲伤。无法思考，无法造作任何事情。那些拥有快乐、痛苦、清晰、悲伤，拥有光明，拥有平静，没有平静，拥有轻松，舒畅，没有轻松，舒畅，一会儿有这样的情绪，一会儿有那样的情绪，这些都是五蕴，都是无常的，都是行，都是造作。 （高僧解释了觉知元素，以及生命的产生） 这些都是自然发生的，自然也会消失。有然后消失。心，或者原本的心，或者觉知元素，是完全虚无的，没有任何显现，所以它不生不灭，不会破裂，永远存在。而且它本身就有觉知。知道什么呢？它不是说去追逐觉知，追逐想法，追逐放手，追逐放下，追逐熄灭什么。而是它本身就具有觉知。觉知存在于觉知元素中，觉知伴随着觉知元素。伴随觉知元素的觉知是什么呢？就是知道真实的，完全明白的，会知道真相，它是完全的虚无。它是觉知元素，与地、水、风、火四种元素混合在一起，然后它自己就是觉知元素，然后就产生了生命。就是拥有所谓的五蕴，就是拥有我们的身体和心灵，这就是生命。生命由各种元素组成，包括觉知元素，也包括地、水、风、火四种元素。地元素的开始是父亲的精子，水元素的开始是母亲的卵子。它们结合在一起，与水混合，开始结合。然后母亲吃植物和动物的残骸，补充地元素。因为地元素是一种消耗品，水元素是一种消耗品。母亲吃水来补充水分，风元素是一种消耗品。补充进去，火元素是一种消耗品。添加火元素进去。但是觉知元素没有自我，没有形状，它不是一种消耗品。它只有觉知，但没有自我。它知道什么呢？它知道它是心中的觉知，知道它是完全的虚无。所以成为了心中空虚的心，心没有自我，而且从未迷恋执着任何事物。心没有执着于它自身，因为它知道自己是完全的虚无。它不会回头再去执着于自己。因为执着于自身的事物，必须通过五蕴的造作来实现。但是心是完全没有自我的，是完全的虚无。所以它是心中的空虚。空虚的心，本身就具有觉知，知道自己就是完全的虚无，没有任何显现。显现出来的不是它。显现出来的不是它。就凭着这份觉知，并且与这份觉知同在。真正地知道，完全明白地知道，知道那个迷失的人。不知道是否能够理解。详细地解释给你听，直达内心，到达内心。 （说话者回答说理解了，并解释了如何修行） 就是说，所有我们用眼睛看到的，用心灵感受到的，或者耳朵听到的，所有产生的情况，都属于行。它们生起，然后消失，生起，然后消失，一直这样。不去给它们任何价值，也不需要去关注，然后被这些情绪吸引进去。一旦它们生起，就让它们自然消散。然后与当下同在。当下然后也在当下让它们消散。在每一秒，每一次呼吸中。这口气进来然后出去，也在这种感觉和理解中让它消散。甚至于我们这些理解的人也是行，是造作，必须放下。我们这些知道、看到、理解的人，也是被造作出来的。但是作为觉知元素的心，是没有知觉、见解、理解的。我们这些知道、看到、理解、完全知晓的人，都是被造作出来的，必须放下这些。如果执着于这些，感觉还是没能完全到达。因为医生还没有进入到无意识的心中。 （高僧建议停止造作） 但是如果我们试图进入到无意识的心中，就会永远地陷入造作。必须停止造作，停止挣扎，停止追寻，停止渴望进入到那里，成为什么。它就会成为一个无法造作的心，或者一个觉知元素。在当下，立刻，医生已经遇到过它了，已经遇到过心了，已经认识了它的样子了。就是那颗不造作的心，无法造作的心。医生已经见过它一次了，见过它的样子了。通常来说，要再次见到它并不难，记住它也不难。不需要一直试图记住它。经常看到，自然就记住了。然后与它同在，不要错误地迷恋上其他事物，就是迷恋上被造作出来的行。要与那颗不造作的心同在。在当下，医生还没有真正地停止。医生还在挣扎，还在造作，还在试图去理解它在心里。医生必须放下所有这些。不需要试图去知道，去了解什么。放下知觉、见解和理解。放下所有的努力，放下看来看去，放下想要理解什么。在当下，全部放下。现在就全部放下。因为年纪大了，不然就来不及了。不需要试图去看、去知道、去看到和放下什么。年纪大了，会来不及的。然后医生就会遇到那颗无法造作的心，那是真正的佛法。真正的佛法是真实的，真实是沉默的。可以思考，可以造作，可以拿来说的，都不是真实的。真正的佛法，是真实，真实是沉默的。任何可以思考，可以造作，可以拿来说的，任何可以摇摆，可以颤动的事物，都是不真实的。 （高僧解释说行是痛苦的，以及不造作） 与真实同在，与真正的佛法同在。不要与虚假的造作之物同在。因为行是虚假的。行之所以是虚假的，是因为它是无常的，是痛苦的，是无我的。它处于无常的法则之下。无常是痛苦的。它是痛苦的，无法保持原样。因为它的产生源于虚无。它必须受到自然的强制，回归到虚无，回归到原本的状态。所以行才处于无常、痛苦、无我的法则之下。它不是我们，不是我们的自我，不是我们的灵魂。或者也可以说行是痛苦的。行就是痛苦。佛陀因此说，只有痛苦才会产生，只有痛苦才会存在，只有痛苦才会消失。除了痛苦之外，什么都不会产生，除了痛苦之外，什么都不会存在，除了痛苦之外，什么都不会消失。为什么呢？因为只有行才是痛苦的。行处于无常的法则之下，是无常的，是痛苦的，就是无法保持原样。产生然后消失，衰老然后消失，熄灭。有年老，有疾病，有死亡，有分解，回归到原本的土、水、风、火四种元素，以及作为空虚的觉知元素。因此只有行才会产生，只有行才会存在，只有行才会消失。所有的行都是痛苦的。可以说只有行，或者只有痛苦才会产生，只有行，或者只有痛苦才会存在，只有行，或者只有痛苦才会消失。除了行，就是没有造作。或者，除了觉知元素之外，觉知元素是无法造作的。它才能脱离所有的痛苦。只有痛苦才会产生，只有痛苦才会存在，只有痛苦才会消失。除了行之外，就是没有行。或者，除了行之外，除了痛苦之外，除了行，或者除了痛苦之外，就是没有造作。没有任何事情会产生，没有任何事情会存在，没有任何事情会消失。这是最重要的。好好理解。只有行会产生，只有行会存在，只有行会消失。或者行是痛苦的。也可以这样说，只有痛苦才会产生，只有痛苦才会存在，只有痛苦才会消失。除了痛苦之外，或者除了行之外，就是不造作本身。就是所有的外在之行。没有任何事情会产生，没有任何事情会存在，没有任何事情会消失。与虚无同在。与没有任何产生同在。与没有任何消失同在。不要与产生和消失同在。不要错误地成为产生和消失。不要与产生和消失同在。要与不生不灭同在。不要成为不生不灭。因为如果与生灭同在，就必须与痛苦同在。因为所有的行都是痛苦的。除了行之外，没有任何事物是痛苦的。没有任何事物会生灭。只有行才是痛苦的。产生是痛苦的，存在是痛苦的，消失也是痛苦的。除了行，就是没有痛苦。除了行之外，除了痛苦之外，没有什么是会产生，会存在，会消失的。与不生不灭同在。与不生不灭同在。永远这样。 （高僧强调停止造作，与真正的佛法同在） 停止挣扎，停止追寻，停止渴望，停止心灵想要做出任何改变。停止为了自己去追求利益，哪怕是为了自己去寻求涅槃。停止。因为如果不停止，就会错误地成为行。停止试图去造作。停止试图去成为行。它就会自动地成为不造作。心也会从造作中平静下来，从造作中空虚。从造作中平静下来的心，从造作中空虚的心，它也会从自我中空虚，从痛苦中空虚。那叫做涅槃。与真正的佛法同在。不要错误地成为虚假的佛法。虚假的佛法就是错误地思考，错误地造作。如果不错误地思考，不错误地造作，就会一直与真正的佛法同在。五蕴会思考，会造作，就让它自己去吧。但是我们不错误地成为五蕴，不错误地执着于五蕴，不错误地执着于行，不错误地执着于造作。不错误地成为思考造作者。与真正的佛法同在。就是心灵从造作中平静下来，从自我中平静下来，从试图做出任何改变中平静下来。与真正的佛法同在。不错误地与虚假的佛法同在，不错误地成为虚假的佛法。死亡也与真正的佛法一起死亡。如果死亡的时候还与虚假的佛法在一起，死亡的时候还与行在一起，死亡的时候还与错误的思考，造作，执着在一起，就必须在轮回中不停地生死，痛苦永远不会结束，所有的业力都不会结束。因为死亡的时候还与虚假的佛法在一起。虚假的佛法就是被造作出来的佛法。这就会让人在轮回中不断地产生。脱离了行，脱离了虚假的佛法之后，就会成为真正的佛法。没有任何世界可以容纳。因为三界都执着于虚假的佛法。就是被造作出来的。所有的世界都在造作。三界容纳所有的众生。无论是人类，还是非人类。让他们在三界中不停轮回的就是欲界，就是必须享受感官的欲望。必须享受五种感官，色、声、香、味、触。必须享受感官的欲望，都必须造作，执着，把自我带入其中去享受。色界或者色天，也必须造作成色禅。造作，然后把自我带入其中去享受色禅。在最后断气的时候，也在享受色禅，享受色禅被困住，然后就去出生为色天。无色界，无色天，就是必须造作成无色禅。然后把自己造作成自认为已经掌握无色禅的人。就去出生在无色界。不，在这三界之中，轮回不会结束。即使是色天也可能会下地狱。因为是从维持禅定，享受禅定而来的。但是并没有完全脱离迷恋和执着。甚至没有达到预流果，所以无法关闭堕落的道路。色天也会堕落到恶道。当享受禅定的时间结束时，就会堕落到恶道。所以这三界中，没有什么值得去的。与真正的佛法同在。不要与虚假的佛法同在。虚假的佛法就是行，真正的佛法就是不造作。与真正的佛法同在，不要执着于真正的佛法。 （高僧解释回到世俗生活，但是不执着于世俗） 使用这个世界，使用五蕴。与五蕴同在。与这个世界同在。必须回到作为妻子的职责中，回到作为父母、祖父母的职责中。正确地履行职责，思考正确，说话正确，做事正确，谋生正确。这叫做回到世俗生活。回到世俗生活中，履行世俗的职责，但不执着于世俗，不迷恋世俗。不迷恋世俗就是不迷恋被造作出来的世俗，就是不迷恋造作。与世俗同在，不迷恋世俗。使用世俗，不迷恋世俗。使用五蕴工作，不迷恋执着于五蕴。所有的想法和造作都是五蕴。使用世俗，使用想法，使用造作。但是不迷恋这些想法，不迷恋五蕴。使用五蕴，但不迷恋五蕴。与世俗同在，不迷恋世俗，不执着于世俗。为什么呢？因为心是真正的佛法。与真正的佛法同在。真正的佛法无法思考，无法造作，所以无法建立自我去执着任何事物。与真正的佛法同在，但不要试图去执着于真正的佛法。如果与真正的佛法同在，试图抓住不造作的心，就会一直错误地造作。与世俗同在，不迷恋世俗。与心同在，与真正的佛法同在，不执着于真正的佛法。然后就与真正的佛法一同死去。放弃世俗然后与真正的佛法一同死去，但是不执着于世俗，不执着于真正的佛法。如果执着于真正的佛法，仍然会有我们继续在宇宙中旅行。依赖世俗，但不被世俗所困扰。依赖佛法，但不被佛法所困扰。既不执着于世俗，也不执着于佛法。这叫做涅槃。年纪大了，不能掉以轻心。医生年纪大了，会来不及的。医生必须与真正的佛法同在，但不执着于真正的佛法。依赖它作为居住地，作为住所。但不执着于它。我们才能与真正的佛法同在，拥有快乐，拥有平静，拥有舒适，拥有凉爽。但是不要认为这些都是我们，是我们的自我，是我们的。 （高僧将真正的佛法比作凉亭） 就像医生来到这里，依赖着这个凉亭。这个凉亭位于诗拉差颂德医院的海中。这个凉亭位于海中。很幸福，很平静，很凉爽。到了晚上，也很安静，没有打扰。在海中间。很难有这样的机会。就像是聆听佛法的凉亭，是真正的佛法，让我们遇到了平静和凉爽。让医生在这里遇到了平静和凉爽。就是在与真正的佛法同在。就像这个凉亭是真正的佛法。凉亭外面是行，是疾病，是被造作的。但是医生知道，与真正的佛法同在，就是在这个凉亭里，聆听佛法，心灵平静，凉爽，不痛苦。世俗是痛苦的，是焦虑的，是混乱的。但是我们必须回到世俗生活，去履行世俗的职责。然后不执着于世俗，不迷恋世俗了。因为我们已经遇到了真正的佛法。就是心，或者就像这个平静凉爽的凉亭。但是这个比作平静凉爽凉亭的心，也不是我们的。它是自然而然的觉知元素。是觉知元素。不是我们，不是我们的自我，不是我们的。我们无法控制它。即使我们遇到了这个作为真正佛法的平静凉爽，就是在凉亭里的不造作。但是我们也不能把这个凉亭当作是我们自己的，当作是我们的自我，当作是我们的灵魂。因为它是颂德医院的，不是我们的。我们只是暂时依靠它。然后我们死亡。在我们身处凉亭中时，在我们与凉亭同在时，死亡。与凉亭同在。临死的时候，我们身处凉亭中，就不会有轮回。但是如果我们在造作中死去，轮回是必然的。因为三界是从造作而来。但是如果我们在没有造作的心中死去，就是在凉亭中死去，就不会有转世了。但是如果我们在凉亭中死去，我们不出去履行世俗的职责，我们真正地执着于这个凉亭，我们就会真正地痛苦。即使是比作这个凉亭，这个海中的凉亭。它从造作中带来了快乐、平静和凉爽。但是我们执着于它，当作是我们的。尽管它不是我们的。觉知是一种不造作，它不是我们的。是自然的。但是我们执着于它。必须能够占有它，让它成为我们的，成为我们的自我，成为我们的灵魂。我们注定不会结束痛苦。我们已经遇到了，拥有了快乐、平静和凉爽。拥有一颗不造作的心。并且已经遇到过了。在假设中，必须回到过去，回到做妻子的职责，回到做孩子的母亲的职责，回到做祖母的职责，回到在世俗世界的医生职业的职责中，以慈悲之心对待世人，但不执着于彼此，不互相伤害。正确地履行任何职责，就是要与正确之道同行。思考正确，说话正确，做事正确，以正直的方式谋生。那就是回到世俗生活。以适当的方式对待彼此，做好彼此的职责，但不执着于彼此，不互相伤害。但是心永远是真正的佛法。与世俗同在，但心永远是真正的佛法。然后与佛法一同死去。与佛法一同进食，与佛法一同睡觉，与佛法同在，去任何地方都与佛法同在。就是与自己的心同在。就是与那颗没有造作的心同在，不用再把心寄托在任何事物上。而是成为一颗真正的心，依靠它自身，永远地依靠着真实。 （高僧总结说，要与真正的佛法合为一体） 记住。回到世俗生活中，履行世俗的职责，但不执着于世俗，不迷恋世俗。心是真正的佛法，处在世俗之中。最终，与真正的佛法合为一体。与真正的佛法融为一体。没有与心分离，融为一体。因为已经没有自我与世俗和佛法分离。只有作为真正佛法的心。消失成为一体。因为不再有与世俗和佛法分离的自我。那就是智慧的终结。只剩下真正的佛法。心永远是真正的佛法。停止挣扎，停止追寻，停止渴望，停止想要做什么让自己变得更好。停止为了自己去追寻利益，哪怕是为了自己去寻求涅槃。停止。如果不是停止，就会迷失在造作之中。停止去造作。停止去成为造作。它就会自动地成为不造作。心也会从造作中平静下来。远离了造作。内心从造作中平静下来，远离了造作。它也会从自我中空虚，从痛苦中空虚。那叫做涅槃。与真正的佛法同在，不要迷失在虚假的佛法中。虚假的佛法就是错误的思考，错误的造作。如果不迷失在思考和造作中，就会一直与真正的佛法同在。五蕴会思考，会造作，就让它自己去吧。但是我们不错误地成为五蕴，不错误地执着于五蕴，不错误地执着于行，不错误地执着于造作。不错误地成为思考造作者。与真正的佛法同在。就是心灵从造作中平静下来。从自我中平静下来，从试图做出任何改变中平静下来。与真正的佛法同在。不错误地与虚假的佛法同在，不错误地成为虚假的佛法。死亡也与真正的佛法一起死亡。如果死亡的时候还与虚假的佛法在一起，死亡的时候还与行在一起，死亡的时候还与错误的思考，造作，执着在一起，就必须在轮回中不停地生死，痛苦永远不会结束，所有的业力都不会结束。因为死亡的时候还与虚假的佛法在一起。虚假的佛法就是被造作出来的佛法。这就会让人在轮回中不断地产生。脱离了行，脱离了虚假的佛法之后，就会成为真正的佛法。没有任何世界可以容纳。因为三界都执着于虚假的佛法。就是被造作出来的。所有的世界都在造作。三界容纳所有的众生。无论是人类，还是非人类。让他们在三界中不停轮回的就是欲界，就是必须享受感官的欲望。必须享受五种感官，色、声、香、味、触。必须享受感官的欲望，都必须造作，执着，把自我带入其中去享受。色界或者色天，也必须造作成色禅。造作，然后把自我带入其中去享受色禅。在最后断气的时候，也在享受色禅，享受色禅被困住，然后就去出生为色天。无色界，无色天，就是必须造作成无色禅。然后把自己造作成自认为已经掌握无色禅的人。就去出生在无色界。没有一界有值得去的地方。与真正的佛法同在。不要与虚假的佛法同在。虚假的佛法就是行，真正的佛法就是不造作。与真正的佛法同在，不要执着于真正的佛法。依靠它作为居住地，但不执着于它。这样我们就可以与真正的佛法同在，拥有快乐、平静和舒适。但是不要认为这些都是我们，是我们的自我，是我们的。 （高僧说成为人非常幸运） 医生是幸运的，我们每个人都是幸运的。能够出生为人，没有变成哑巴或者疯子，拥有完整的理智。出生在有完整理智的人类之中，可以听懂佛法，并且遇到了佛法。有佛陀、佛法和僧伽，有人教导我们佛法，直到彻底解脱痛苦。这是最大的福气。能够投胎为人就已经是最大的福气。不仅如此，还遇到了佛法，有能够传授佛法的人，遇到佛陀、佛法和僧伽，有人传授能够解脱痛苦的佛法。在当下，彻底结束轮回，结束来世。是圆满地完成。结束了不断轮回，充满痛苦和艰难的生活，结束了不断制造业力，建立联系。是圆满地结束。偿还彼此的业力。一起出生，相遇成为夫妻、父母、兄弟姐妹、子孙。偿还彼此的业力，就是通过彼此行善，思考良善，说话良善，做良善的行为。以良善的方式履行职责，但不执着于彼此。这是最后一世。是最后一次相遇。按照八正道，与彼此行善，但不执着于彼此。所有业力的偿还都圆满结束。生活仍然要继续轮回，痛苦的难以忍受。 （高僧说到结束轮回） 实际上高僧想说，那是必须不断轮回的生活，那是非常真实的动物生活，因为它让人世世代代痛苦。遇到佛陀，出生在拥有完整理智的人类之中，遇到佛法、佛陀、佛法和僧伽，有老师教导可以解脱痛苦的道路，我们是幸运的，能够出生为完整的人，能够知道佛法，能够看到佛法，理解并证悟清净的佛法，就是真正的佛法，结束生命中不断轮回，痛苦和艰辛，偿还业力的生活，再也没有结束，也是圆满地结束在这一生，这是最后一世，就是出生在这一世，就是为了不再出生，为了不再有轮回。此生最高的职责就是证悟真正的佛法，并成为真正的佛法本身，与真正的佛法融为一体，结束结束轮回的生，带来无限的痛苦。终止在转变中死亡。高僧说，实际上，那是一种必须接受不断轮回的生命，那是一种真实的动物生命，因为它使每个生命都痛苦、痛苦、痛苦。能够遇到佛陀，能够出生在拥有完整的理智的人类之中，佛法、佛陀、佛法和僧伽，有一位老师传授能够解脱痛苦的道路，我们是幸运的，能够出生为完整的人，能够知道佛法，能够看到佛法，能够理解并证悟清净的佛法，也就是真正的佛法。结束了必须轮回、痛苦和艰辛，并且继续偿还业力，没有尽头的生活，就在今生圆满结束。今生的出生就是为了不再出生，为了不再有任何生。今生最崇高的任务是达到真正的佛法，并成为真正的佛法本身，与真正的佛法融为一体，结束结束了转世，结束了导致痛苦的轮回。结束了在变换中死亡的生活，在所有生命中都带来痛苦。这次出生是为了最后一次完成这个任务，再也不会回来，不会回来完成这个任务了，这次真是最后一次了，这次之后不知道要过多久，也不知道要遇到哪一位佛陀，也不知道要遇到哪一位僧伽，也不知道什么时候才能再次出生为人，漫长而又漫长，几千万亿年才能有机会遇到佛陀，或是有机会遇到传授能够摆脱所有痛苦的佛法的人，今天就结束了，我们所有人的责任，是出生拥有完整的理智和意识的人，遇到佛法、佛陀、佛法和僧伽，有一位传授佛法的人，使你们能够达到真正的佛法，一种不可思议的佛法，没有自我，没有形状，无法被造作，从一切造作中解脱，不再有造作或者结束造作。那才是真正的佛法。那就是不变的法则，那才是真正孤独的法则，佛陀以及父母伟大的导师，曼·布里达多大师说过。二元分离之路，佛法在当下结束，造作也在当下结束，痛苦在当下结束，只有当下，不要听完佛法后说要回去修行，要立刻结束，立刻成为真正的佛法，立刻终止迷恋的造作，立刻成为真正的佛法，真正的佛法只有当下，只有当下，永远不要再次迷失，不要再次与被造作的虚假佛法同在，与真正的佛法或者真实同在，真实是沉默的。能够思考，能够造作，能够表达的，都不是真实的。与真实同在，不要永远与虚假同在，最终是永远的与真实同在，因为不再有自我的存在，彻底消失，融入真正的佛法，不再分离。只剩下真正的佛法本身，而不再有一个“我们”去待在虚无之中，就像成为天神，身处太空之中，有很多人修行，让自己变得虚无，但是却发现他们的心中有一个“我们”在那里做天神，是因为想让“我们”占据那个位置。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求： 1. 完整翻译为中文，不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ ไม่เจอนานแล้วกลับบ้านดิเมื่อกี้ชัดเจนถึงใจแล้ว。 คือธรรมะหลวงตาก็จะฟังติดตามทุกวันเลยค่ะ。 หมอติดตามอยู่ในlineประจำมันเคยไปกอล์ฟเอาไอที่มันโดนใจโดนใจมันเนาะเอามาไว้ในlineส่วนตัวของหมอดีๆติดตามดีแล้วเป็นไงบ้างอ่ะที่สุดหลวงตาบอกกว่ารนค้นหา。 อยู่กับตัวต่อตัวเนี่ยที่。 นี่คือใช้เลยเจ้าค่ะ。 แต่ว่าพอได้ธรรมะหลวงตาเข้ามาเนี่ยมัน。 มันก็จบลงตรงนี้แล้วค่ะว่า。 ทุกอย่างก็คือ。 ไม่แน่นอนทั้งนั้น。 หยุดอะไรไม่ได้สักอย่างทุกอย่างก็ชั่วคราว。 เจ้าค่ะ。 ก็จะถามหลวงตานิดนึงว่า。 การที่น้อมตอนนี้ก็ยังน้อมเรื่องอสุภะ。 ที่เวลาจะมีอะไรเจ้าคะก็เป็นของตัวเอง。 ตาก็ยังให้ทำอย่างนี้อยู่นะ。 ร่างกายน้องสุภกรรมฐานมานานที่。 ไม่เห็นว่าที่สุดแล้วร่างกายก็ต้องตายแตกดับลงไปแล้วก็สุดท้ายร่างกายแตแตดับลงไปทั้งหมดไปขนาดสัญญาวิจาร，ณ，์，ก，็ความรู้สึกลม，ณ，์。 ก็ดับหมด。 ในสิ่งเหล่านี้มันเป็นสังขารร่างกายก็เป็นสังขารปรุงแต่งเป็นของไม่เที่ยงเป็นทุกข์ทนทราบโดยไม่ได้แล้วก็จะดับไปไปสู่ความไม่มีอะไรจิตใจก็เหมือนกันเวทนาสัญญาสังสัญญาณความรู้สึกอารมณ์ทุกชนิดทุกขณะปัจจ。 ุบัน。 ก็เกิดขึ้นแล้วก็เป็นทุกข์ทนยากไม่อยู่ไม่สามารถทนอยู่สภาพเดินไม่ได้ก็ต้องดับไปมีแล้วหายไปดับไปหมดสิ้นเป็นอันนี้จังทุกครั้งหน้าตาไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราไม่ลงงไปกอบความคิดและลงไม่ลงงไปตามความคิดไม่ลงงไปตามจิที่กระเพื่อมที่ไหวตัวให้เห。 ็。 น。 ว。 ่า。 จิติกระเพื่อมที่ไหวตัวทุกกระดาษปัจจุบัน。 มันเป็นสังขารเป็นความปรงแต่ง。 ให้อยู่กับใจให้ไปเป็นใจ。 ไม่เป็นใจหรือเป็นธาตุรู้。 ที่ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีรูปภัณฑธานใดๆไม่อาจคิดไม่ออกก็เพื่อไม่อาจปรุงแต่งได้สิ่งใดที่คิดได้ที่กระเพอมได้ที่ป，ร，ุ，งแต่งได้มันเ，ป。 ็นสังขาร。 เป็นสังขารคือเป็นความปรุงแต่งเกิดขึ้นแล้วก็ต้องดับไปดีแล้วให้ไปมันเป็นทุกข์มันทนอยู่สภาพเดิมไม่ได้มันต้องเกิดขึ้นแล้วไม่ว่าจะถูกใจอาการที่ถูกใจหรืออาการที่ไม่ถูกใจทุกชนิดไม่ว่าที่มันเป็นกุศลและกุศลที่มีความคิดถึงต้องปรุงแต่งมีอารมณ์ต่างๆเนี่ยไม่。 ว่าจะถูกใจปลโลกเบาสบายไม่โปร่งโลกสบายไม่ว่าจะสงบไม่สงบอะไรก็ตาม。 อาการทุกชนิดที่ปรากฏอาการขึ้นมาให้รับรู้ได้。 ตั้งใจ。 ไม่เข้าไปหลงยึดมั่นถึงมั่นมันเลยไม่มีผู้เข้าไปลงงยึดมั่นถึงมั่นมันปล่อยให้อาการทุกความรู้สึกคิดอารมณ์ไม่ว่าจะโป่งสบายไม่โปสบายไม่ว่าจะมีความคิดแต่่งที่เป็นกุศกุศลเนี่ยไม่ว่าจะมีความพยายามดิ้นรนค้นหาไม่ว่าจะเป็นการเพ่งจ้องดูพยายามรู้เห็นและเข้าใจ。 เข้าใจและเข้าใจและเข้าใจเข้าใจเข้าใจอะไรต่างๆแล้วเนี่ยมันเป็นสังขารเป็นสังขารเกิดขึ้นแล้วก็ดับไปหายไป，ใ，น，ค，ว，ามไม，่มีอะไรเก，ิ，ด。 ขึ，้นแล้ว。 จากความไม่มีอะไรแล้วก็ดับหายไปในความไม่มีอะไร。 เราสังเกตเห็นว่าเวลาเราหลับหรือดับสนิทเนี่ย。 รคารเหล่านี้。 มันมีไม่ได้มันปรุงแต่งไม่ได้มันคิดขึ้นมาไม่ได้ก็เพิ่มขึ้นมาไหวตัวไม่ได้มันเกิดขึ้นมาแล้วก็ต้องดับไปหายไปตอนเราหลับสนิทหรือดับสนิทเนี่ยความคิดอาการทั้งหมดแต่มันดับหายไปหมดว่าเหลือแต่ใจที่เป็นธาสรู้เนี่ยที่ไม่อาจสังขารได้ไม่อาจคิดเนี่ยตรงแต่งได้มี。 แต่ความรู้อยู่ในตัวมันเองแต่ตัวใจไม่มีไม่มีจิตไม่มีไม่มีจิตเดิมแท้หรือใจแท้ๆที่เป็นดวงเป็นรูปร่างเป็น，ก，ิ，ริยาการอยู่ภ，า，ย。 ในตัวเรา。 มีแต่ความรู้แต่ตัวตนมันไม่มีมันจึงเป็นภาพว่า。 เป็นเหมือนกับเป็นความว่างเปล่าของธรรมชาติหรือความว่างเปล่าของอวกาศแต่ความว่างเปล่าธรรมชาติและอากาศเนี่ยไม่มีความรู้อยู่ในตัวมันเองใจเนี่ยมันไม่ใช่ว่ามีตัวใจตัวจิตตัวใจอยู่ในตัวเรามันเป็นความว่างเปล่าเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติจักรวาลแต่ไม่มีความรู。 ้อยู่ในตัวมันแต่ธาตว่างหรืออากาศหรืออวกาศเนี่ยมันมีความว่างเปล่าไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างก็จริงแต่มันไม่มีความรู้。 แต่ใจเนี่ยมันเป็นความว่างเปล่าไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่อาจแสดงกิริยาการได้เหมือนกับความว่างเปล่าของธรรมชาติจักรวาลนี่แหละแต่มันเป็นความว่างที่มีความรู้อยู่ในตัวมันเองรู้ว่าอะไรล่ะก็รู้ว่าตัวมันเองเนี่ยคือความไม่มีตัวตนไม่อาจแสดงกิริยาอาการใดๆได้。 หรือไม่มีรูปร่างไม่มีรูภัณฑ์สันฐานใดๆไม่มีมืดไม่มีสว่างไม่มีสุขไม่มีทุกข์ไม่มีส่องใสไม่มีเศร้าองที่สุขทุกๆป่องใสเศร้าองมีความรู้สึกกึคิดอารมณ์ที่มีกิริยาการได้ทุกขณะปัจจุบันทุกขณะปัจจุบันนั้。 นน่ะ。 เป็นสังขารเป็นความปรุงแต่งเป็นความเกิดดับทั้งหมดเป็นความไม่เที่ยง。 เป็นทุกข์เป็นอนัตาไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเรา。 ความรู้ที่เป็นคู่มากับธาสรู้เนี่ยความรู้ที่เป็นมากับธาสรู้เนี่ย。 มันเป็นความรู้จริงรู้สึกจะทำความจริงอันนี้รู้แจ้งรู้จริงรู้สิ้นยึดสิ้นหลงรู้พ้นรู้ตื่นนตื่นคือตื่นจากความหลงตื่นจากอวิชารู้เบิกบานคือมันไม่ไปหลงไปยึดลงไปกับความคิดความปรุงแต่งแล้วไปยึดถือสิ่งใดให้เป็นกเลสและความทุกข์เศร้าองอีกต่อไปจึงเป็นผู้ผู้ร。 ู้ผู้รู้จริงรู้แจ้งรู้พ้นรู้ตื่นรู้เบิกบานตลอดกาลอย่างเป็นอมตะเป็นตัวมันเองไม่ใช่ตัวเราเป็น。 แต่เป็นธาตุรู้นะเนี่ยเขามีความรู้ของเขาอย่างนี้อยู่ในตัวมัน。 ให้เป็นธาตุรู้นั้น。 เป็นใจหรือจิตเดิมแท้ที่เป็นธาสรู้นั้น。 เป็นธาสรู้นั้นแล้วก็อยู่กับใจหรือจิเดิมแท้ที่เป็นธาสรู้นั้นคืออะไรรู้สึกจะทำความจริงนี้วามันอ่ะคือความไม่มีตัวตนไม่มีตัวตนไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีรูปัณฑ์สันฐานใดๆไม่อาจมีความสุขความทุกข์มีความสงสัยเศร้าองได้ไม่อาจคิดความปรุงแต่งอะไ。 รได้。 ไอ้ที่มีความสุขความทุกข์ความส่องใสเศร้าหมอมีแสงสว่างมีความสงบยังไม่สงบมีโปร่งโลกเบาสบายยังไม่โปร่งโลกเบาสบายเดี๋ยวมีอารมณ์อย่างนั้นอย่างนี้ล้วนแต่เป็นขัน์ห้าเป็นของไม่เที่ยงเป็นสังขารเป็นสิ่งปรุงแต่ง。 สิ่งเหล่านี้มันเป็นธรรมชาติที่เกิดขึ้นแล้วก็ยอมดับไฟมีแล้วหายไปสนใจหรือจิตเดิมแท้หรือถ้าารู้นะเป็นความไม่มีอะไรเลยไม่มีอะไรปรากฏเลยมันถึงไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไปทำลายตลอดกาลและมันมีความรู้อยู่ในตัวมันเองรู้อะไรล่ะมันไม่ใช่ว่าไปไล่รู้อาการไล่รู้ความ。 คิดไล่รู้ไร่ละไล่ปล่อยไล่วางไล่ดับอะไรแต่มันเป็นความรู้อยู่ในตัวมันเอง。 คือมีความรู้อยู่ในธาตุรู้เป็นความรู้คู่มากับธาสรู้มีความรู้คู่มากับธาสรู้อะไรก็รู้จริงรู้แจ้งรู้จะทำความจริงว่ะมันเนี่ยคือความไม่มีอะไรเลยมันเป็นธาสุที่มาผสมกับธาตุดินน้ำลมไฟแล้วก็ตัวมันคือธาสรู้แล้วเกิดเป็นสิ่งมีชีวิตขึ้นมาคือมีเรียกว่าขันหน้าค。 ือมีร่างกายจิตใจของเรา。 ที่ชีวิตขึ้นมาชีวิตขึ้นประกอบไปด้วยธาตุ。 ประกอบไปด้วยธาตุคือธาตุรู้แล้วก็ประกอบประเทศธาตุดินธาตุน้ำธาตุลมธาตุไฟธาตุดินก็เริ่มต้นว่าสเปิมของพ่อธาตุน้ำก็เริ่มต้นมาจากไข่ของแม่มาผสมพันธุ์กันกินกับน้ำเริ่มผสมพันธุ์กันเท่านั้นมาแล้วก็แม่ก็กินซากพืชซากสัตว์เป็นธาตุดินเติมก็ไปเพราะว่าธาตุดินเ。 ป็นของใช้สิ้นเปลืองธาตุน้ำเป็นของใช้สิ้นเปลืองแม่ก็กินธาตุน้ำเติมก็เติมก็ไปธาตุลมเป็นของใช้สิ้นเปลือง。 ลงเข้าไปธาสไฟเป็นของใช้สิ้นเปลืองเติมไฟก็ก็ไป。 แต่ถ้ารู้เนี่ยมันไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างมันจะไม่ใช่เป็นของใช้สิ้นเปลืองมันมีแต่ความรู้แต่ตัวตนมันไม่มี。 มันก็รู้อะไรก็รู้เป็นใจที่เป็นความรู้อยู่ในตัวมันเองวามันเป็นความไม่มีอะไรเลยเลยกลายเป็นใจที่ไม่มีอะไรไม่มีตัวใจและไม่เคยไปหลงยึดถืออะไรคือใจเนี่ยมันไม่ได้หลงยึดถือตัวมันเองได้ว่ามันเป็นความไม่มีอะไรแล้วมันไม่ย้อนกลับไปหลงยึดถือตัวมันได้เพราะว่า。 สิ่งที่มันยึดถือตัวไม่ได้ต้องเอาขันหน้าปรแต่งมายึดถือตัวมันแต่ใจมันเป็นความไม่มีตัวตนมันความไม่มีอะไรมันก็เป็นความว่างเปล่าอยู่ในใจนี่แหละใจที่ว่างเปล่าและมีความรู้อยู่ในตัวมันเองวามันคือความไม่มีอะไรเลยไม่มีอะไรป。 รากฏ。 สิ่งที่ปรากฏไม่ใช่มันสิ่งที่ปรากฏไม่ใช่มัน。 ด้วยความรู้แค่นี้แหละและอยู่กับความรู้นีรู้จริงแจ้งรู้คนที่หลงนี่แหละไม่ทราบว่าจะเข้าใจไหมอธิบายกล，ั，บ，ม，า，ใ，ห，้，ละเอ，ียดเลยให้，ถ，ึ。 งใ，จถึงใจ。 คือทุกอย่าง。 ที่เราเห็นด้วยตาสัมผัสด้วยใจหรือหูอะไรทั้งหมดเนี่ยที่มันมาเกิดอาการกับเรื่องขึ้นมาเนี่ยแล้วแต่สังขารทั้งสิ้นซึ่งมันก็เกิดมันก็ดับเกิดมันก็ดับมาอยู่อย่างนั้นน่ะ。 ก็ไม่ได้ไปไม่ได้ไปให้ข้าหรือว่าจะต้องไปสนใจแล้วก็ดูดโดนดูดเข้าไปใน。 อารมณ์เหล่านั้นเจ้าค่ะ。 พ่อมันเกิดก็。 ก็ทิ้งไว้ทั้งขยงเลย。 นแล้วก็อยู่กับปัจจุบัน。 ปัจจุบันแล้วก็ทิ้งไปในปัจจุบันเหมือนกันเจ้าค่ะ。 ในทุกวินาทีทุกลมหายใจ。 ลมหายใจนี้เข้ามาแล้วก็ออกไปก็ทิ้งไป。 ในความรู้สึกและความเข้าใจอย่างนั้นคราแม้แต่ตัวเราผู้เข้าใจที่ก็เป็นสังขารตกแต่งแล้วต้องปล่อยวางไป，ต，ั，ว，เ，ร，า，ผ，ู，้，รู，้，ผ，ู，้เห็นผู้เ，ข，้。 าใจเนี่ย。 ก็เป็นสาขารปรุงแต่งแต่ใจที่เป็นทาสรู้ไม่มีความรู้ความเห็นความเข้าใจ。 ไอ้ตัวเราผู้รู้ผู้เห็นผู้เข้าใจผู้รู้แจ้งอันนี้เป็นสังกาศผู้แต่งต้องปล่อยวางอันนี้ไปยดตรงนี้ก็ยังคิดว่ายังเหมือนไม่ถึงลงมาเพราะว่าหมอยังไม่เข้าไปถึงใจที่ไร้ความ。 แต่ถ้าเรามีความพยายามจะเข้าไปถึงใจที่ไร้ความปรุงแต่งจะกลายเป็นความปรุงแต่งตลอดกาลจะต้องหยุดปรุงแต่งหยุดดิ้นรนหยุดไขว่คว้าหยุดแสวงหาหยุดที่จะเข้าไปถึงเป็นอะไร。 มันก็กลายเป็นใจหรือเป็นภาพที่รู้ที่ไม่อยากปรุงแต่งได้ในปัจจุบันนี้เดี๋ยวนี้ทันที。 ว่าหมอเคยพบมันซะแล้วเคยพบใจซะแล้วเคยรู้จักหน้าค่าตากันซะแล้วคือใจที่ไม่ปรุงแต่งไม่อาจปรุงแต่งได้แล้วเนี่ยหมอเคยเจอมันสักทีเคยพบหน้าค่าตาปกติต่อไปพบได้ไม่ยากจำได้ไม่ยากไม่ต้องคอยคอยพยายามจะมาจดจำกันไว้เห็นกันบ่อยก็บ่อยก็จำกันได。 ้เอง。 แล้วก็อยู่กับมัน。 ไม่หลงไปอยู่ผิดตัวคือไปอยู่กับสังขารปรุงแต่งอยู่กับใจที่ไม่ปรุงแต่งในปัจจุบันหมอยังไม่หยุดจริงๆหมอยังดิ้นรนยังปรุงแต่งยังพยายามทำความเข้าใจไว้ในใจหมอต้องปล่อยหมดตัวนี้ไม่ต้องพยายามไปรู้ไปไปเข้าใจอะไรไปวางความรู้ความเห็นความเข้าใจปล่อยวางพยายามไป。 ดูไปดูอะไรปล่อยวางความพยายามไปทำความเข้าใจอะไรหมดดส้นในปัจจุบันนี้ไปวางเดี๋ยวนี้หมอปล่อยวางให้หมดสิ้นเลยเดี๋ยวนี้。 เพราะว่าอายุมากแล้วเดี๋ยวจะไม่ทันการ。 ไม่ต้อง。 ความพยายามที่จะไปดูรู้เห็นและปล่อยวางอะไรอายุมันมากแล้วจะไม่ทันเดี๋ยวจะไม่ทัน。 แล้วหมอก็จะพบใจที่ไม่อาจปรุงแต่งได้ที่เป็นธรรมแท้ทำแท้。 เป็นของจริงหรือของจริงนิ่งเป็นได้ของคิดได้ปรุงแต่งได้เอามาพูดได้ของไม่จริง。 ทำแท้ของจริงของจริงนิ่งเป็นใบ้。 ของที่คิดได้ที่ปรุงแต่งได้ที่เอามาพูดได้ที่ไหวตัวได้ที่กระะเพอมได้ล้วนแต่เป็นของไม่จริง。 อยู่กับของจริงอยู่กับธรรมแท้อย่าไปอยู่กับของปลอมที่เป็นสังขารเพราะสังขารมันเป็นของปลอมของปลอมเป็นเพราะอะไรแล้วเพราะวามันเป็นอันนี้จังทุกขังอนณตามันตกอยู่ใต้กฎแห่งความไม่เที่ยงไม่เที่ยงมันเป็นทุกข์มันเป็นทุกข์ทนอยู่สภาพเดิมแต่ได้เพราะมันเกิดขึ้นม。 าจากความไม่มีมันแต่แรกมันต้องถูกขธรรมชาติการบังคับให้ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีมันดังเดิม。 สังขารจึงตกอยู่ใต้กดเอง。 จังทุกครั้งอนัตามันไม่ใช่เป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรา。 หรืออาจจะกลับ่าวได้ว่าสังขารนั้นเป็นทุกข์。 สังขารนั่นแหละเป็นทุกข์。 พระเจ้าจึงตัรัสว่ามีแต่ทุกข์เท่านั้นที่เกิดขึ้นมีแต่ทุกข์เท่านั้นที่ตั้งอยู่มีแต่ทุกข์เท่านั้นที่ดับไปนอกจากทุกข์แล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้นนอกจากทุกข์แล้วไม่มีอะไรตั้งอยู่นอกจากทุกข์แล้วไม่มีอะไรด。 ับไป。 ก็เพราะอะไรแล้วก็ก็เพราะว่าสังขารเท่านั้นแหละมันจึงเป็นทุกข์。 สังขารมันตกอยู่ใต้กดอันนี้จางไม่เที่ยงมันเป็นทุกข์คือทนสภาพทนอยู่สภาพเดิมไม่ได้เกิดขึ้นแล้วก็ต้องดับไฟเสื่อมไฟดับไฟมีความแก่ความเจ็บความตายความสลายไปกลับไปสู่ธาตุดินน้ำลมไฟและธาสุรู้ที่เป็นความว่างเปล่าตาม。 เดิม。 ดังนั้นมีแต่สังขารเท่านั้นเนี่ยที่เกิดขึ้นสังขารเท่านั้นที่ตั้งอยู่สังขารเท่านั้นที่ดับไปสังขารทั้งหมดเป็นทุกข์จะกล่าวได้ว่าสังขารหรือทุกข์เท่านั้นที่เกิดขึ้นสังหารหรือทุกข์เท่านั้นที่ตั้งอยู่สังขารหรือทุกข์เท่านั้นที่ดับไฟนอกจากสังขารคือวิสังขา。 รหรือถ้าารู้ที่ไม่อาจสังขารได้。 นั่นแหละ。 จึงจะพ้นจับทุกข์ได้。 มันมีแต่ทุกเท่านั้นที่เกิดขึ้นมีแต่ทุกเท่านั้นที่ตั้งอยู่มีแต่ทุกเท่านั้นที่ดับไป。 นอกจากสังขารแล้วเนี่ยจะนอกจากสังขารแล้วคือนอกจากสังขารนอกจากทุกข์แล้วนอกจากสังขารหรือนอกจากทุกข์แล้วคือไม่ใช่สังขารคือความเป็นวิสังขารแล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่มีอะไรตั้งอยู่ไม่มีอะไรดับไฟนี่คือที่สุดของหัวใจนะตรงนี้ทำความเข้าใจให。 ้ดีๆ。 สังขารเท่านั้นมีแต่สังขารเท่านั้นที่เกิดขึ้น。 สังขารเท่านั้นที่ตั้งอยู่สังขารเท่านั้นที่ดับไป。 หรือสังขารนั้นเป็นทุกข์ก็กล่าวอีกอย่างหนึ่งได้ว่ามีแต่ทุกข์เท่านั้นที่เกิดขึ้นมีแต่ทุกข์เท่านั้นที่ตั้งอยู่มีแต่ทุกข์เท่านั้นที่ดับไปนอกจากทุกข์แล้วหรือนอกจากสังขารแล้วคือความเป็นวิสังขารเองคือนอกสังขารทั้งหมดไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่มีอะไรตั้。 ง。 อยู่。 ไม่มีอะไรดับไป。 ให้อยู่กับความไม่มีนะเนี่ย。 อยู่กับความไม่มีอะไรเกิดอยู่กับความไม่มีอะไรดับไป。 อย่าไปอยู่กับความเกิดความดับ。 อย่าหลงไปเป็นความเกิดความดับ。 อย่าไปอยู่กับความเกิดความดับ。 ให้อยู่กับความไม่เกิดไม่ดับไม่เป็นความไม่เกิดไม่ดับ。 เพราะถ้าไปอยู่กับความเกิดดับก็ต้องไปอยู่กับความทุกข์。 เพราะสังขารทั้งหมดเป็นทุกข์นอกสังขารแล้วไม่มีอะไรเป็นทุกข์ไม่มีอะไรเกิดดับสังขารเท่านั้นที่เป็นทุกข์ที่เกิดขึ้นเป็นทุกข์ที่ตั้งอยู่เป็นทุกข์ที่ดับแล้วนอกสังขารแล้ว。 นอกจากทุกข์แล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่มีอะไรตั้งอยู่ไม่มีอะไรดับไปอยู่กับความไม่เกิดไม่ดับ。 อยู่กับความไม่เกิดไม่ดับนั่นแหละตลอดไป。 หุดดิ้นรนหยุดแสวงหาหยุดไขว่ขวาหยุดกริยาจิตพยายามจะทำอะไรให้เป็นอะไร。 หยุดเพื่อแสวงหาผลประโยชน์ให้แก่ตัวเราแม้แต่แสวงหาพระผ่านให้แก่ตัวเรา。 หยุด。 เพราะถ้าไม่หยุดก็หลงเป็นสังขารเลยไป。 หยุดที่จะไปสังขารอยูุ่ดที่จะไปเป็นสังขาร。 มันก็จะเป็นวิสังขารโดยอัตโนมัติ。 ใจก็สงบ。 จากความปรุงแต่ง。 ว่างเปล่าจากความปรุงแต่งใจที่สงบจากความปรุงแต่งว่างเปล่าจากความปรุงแต่งมันก็ว่างเปล่าจากตัวตนว่างเปล่าจากความทุกข์。 เขาเรียกว่านพพาน。 อยู่กับธรรมแท้。 อย่าหลงไปเป็นธรรมปลอม。 คำปลอมก็คือหลงคิดหลวงปู่แต่งปลาย。 ถ้าไม่หลงคิดไม่หลงปุงแต่งไปก็อยู่กับทำแท้เรื่อยไป。 ขันห้าก็จะคิดก็จะปรุงแต่งก็ปล่อยเป็นเรื่องของขาไป。 แต่เราไม่หลงไปเป็นขหน้าไม่ลงงยึดถือขหน้าไม่ลงงไปยึดถือสังขารไม่ลงงไปยึดถือความปรุงแต่งไม่ลงงไปเป็นผู้คิดปรุงแต่ง。 อยู่กับทำแท้。 คือใจสงบจากความปรุงแตกสงบจากตัวตนสงบจากความพยายามทำอะไรเป็นอะไรอยู่กับธรรมแท้ไม่หลงไปอยู่กับธรรมปลอมไม่หลงไปเป็นธรรมปลอมตายไปก็ตายไปกับธรรมแท้。 ถ้าตายไปขาดธรรมปลอมตายไปกับสังขารตายไปกับความหลงคิดผมแตหลยึดถือจะต้องไปเวียนว่ายตายเกิดให้ไม่มีที่จบสิ้น。 ความทุกข์ก็ไม่จบสิ้นกรรมทั้งหมดก็ไม่จบสิ้นเพราะตายไปกับทำปลอมทำปลอมคือทำที่เป็นปรุงแต่งเนี่ยจึงทำให้ไปเกิดในโลกสงสามได้พ้นจากสังขารพ้นจากทำปลอมแล้วไปเป็นธรรมแท้ไม่มีโลกรองรับเพราะโลกทั้งสามนั้นไปจับทำปลอมทั้งหมดคือเป็นความปรุงแต่งโลกปรุงแต่งทั้ง。 หมดพบทั้งสามที่รองรับสรรพสัตว์ทั้งหลาย。 ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ก็ดีไม่ใช่มนุษย์ก็ดีที่ทำให้ต้องเวียนว่ายตายยเกิดในโลกทั้ง3。 นั้นก็คือกาพบพกามโลกก็คือพบที่ต้องเสพกามพบที่ต้องเสพกามกามคุณห้ารูปรจิเสสัมผัส。 พบที่ต้องเสพกามลดแต่ต้องปรุงแต่งยึดถือเอาตัวเราไปเสพกามรูปปภพหรือรูปประพรมก็ต้องปรุงแต่งเป็นรูปประชาานแต่งเอาตัวเราไปเสพรูปปฏิเสพรูปประชาานในขณะที่ดับจิตสุดท้ายก็เสพรูปประการเสพรูปประชาานคาอยู่ก็ไปเกิดเป็นรูปประพรรู。 ปปภพ。 ประภพอรปพรมก็คือต้องปรแต่งเป็นอรประชาานแล้วก็ตัวเราปรแต่งเป็นตัวเราไปเสพอรประการไว้จะไปเกิดในอรปพรม。 ไม่พบพทั้งสามเวว่ายตายเกิดไม่มีจบสิ้นแม้แต่รูปปพรหมพรมก็ไปตกนรกได้。 เพราะไปจากการที่ทรงชาญเสพชาญไว้แต่ไม่ได้ไปจากความสิ้นความลงงยึดมั่นหรือมั่นยังไม่ได้บรรลุแม้แต่โสดาบัน。 จึงไม่ปิดระบาย。 แฟนพรมก็ยังตกกระายได้เมื่อสิ้น。 เสวยสิ้นการเสพชาานก็ไปตกระบบายได้。 อายุขัยของผม。 เพราะฉะนั้นพบทั้งสามซึ่งไม่มีอะไรน่าไป。 ให้อยู่กับธรรมแท้อย่าไปอยู่กับธรรมปลอม。 ทำปลอมคือสังขารทำแท้คือวสังขาร。 ให้อยู่กับทำแท้อย่าไปอยู่กับคำปลอมอยู่กับทำแท้แต่ไม่ยึดทำแท้。 ใช้โลกใช้ขันห้ามีความเป็นอยู่กับขันห้ามีความเป็นอยู่กับโลกต้องกลับไปทำหน้าที่ของภรรยาดีกลับไปทำหน้าที่ของพ่อแม่ปู，่。 ย่าตายาย。 การทำหน้าที่โดยชอบคิดชอบพูดชอบก็ำชอบ。 สมมาชีล์ทำหน้าที่โดยชอบ。 นั่นแหละเรียกว่ากลับไปอยู่กับโลก。 ไปทำหน้าที่ของโลกแต่ไม่ยึดโลกไม่หลงโลกไม่หลงโลกคือสังขารโลกคือความปรุงแต่ง。 อยู่กับโลกไม่หลงโลกใช้โลกไม่หลงโลกใช้คันันหน้าทำงานไม่หลงยึดถือขันหน้าความคิดความปรุงแต่งทั้งหมดเป็นขันหน้าใช้โลกใช้ความคิดใช้ความปรุงแต่งแต่ไม่หลงไปกับความคิด。 ไม่ลงคันหน้าใช้คันหน้าแต่ไม่ลงคันหน้าอยู่กับโลกไม่หลงโลกไม่ยึดติดโลก。 เพราะอะไรก็เพราะใจเป็นธรรมแท้อยู่กับทำแท้ทำแท้ไม่อยากคิดไม่อยากปรุงแต่งได้จึงไม่อาจสร้างเป็นตัวเป็นตนไปยึดถืออะไรได้อยู่กับทำแท้แต่ก็ไม่พยายามยึดทำแท้ถ้าอยู่กับทำแท้พยายามยึดทำแท้ไว้ยึดใจที่ไม่ปรุงแต่งมันจะกลายเป็นหลวงปุง。 แต่ง。 อยู่กับโลกไม่หลงโลก。 อยู่กับใจ。 อยู่กับทำแท้ไม่หลยึดถือทำแท้。 แล้วก็ตายไปกับธรรมแท้。 สระโลกแล้วก็ตายไปกับทำแท้。 แต่ไม่ยึดทั้งโลกไม่ยึดทำแท้ถ้ายึดทำแท้ไว้ยังเหลือเราท่องเที่ยวอยู่ในจักรวาล。 อาศัยโลกคไม่ติดโรคอาศัยทำไม่ติดธรรม。 ไม่ยทั้งโลกไม่ยทั้งธรรมก็ควรโลกควรธรรม。 เรียกว่านพพาน。 อายุมากแล้วประมาทไม่ได้นะหมอ。 หมอายุมากแล้วจะไม่ทันการ。 หมอต้องอยู่กับทำแท้แต่ไม่ยึดทำแท้อาศัยเป็นที่อยู่เครื่องอยู่。 แต่ไม่ยึดมันเพื่อเราได้มาอยู่อยู่กับทางแท้ก็มีความสุขความสงบความสบายร่มเย็นแต่ไม่ยึดเอามาเป็นเราเป็นตัวเราเป็นข。 องของเรา。 เหมือนหมอมาอยู่ที่นี่。 ได้อาศัยศาลา。 หลังนี้ที่อยู่ในทะเลของโรงพยาบาลสมเด็จพระศรีราชา。 ศาลาหลังนี้อยู่ในทะเล。 มันมีความสุขมีความสงบร่มเย็น。 เวลากลางคืนอย่างนี้ก็เงียบสงบสงัด。 ไม่มีไม่มีสิ่งใดมารบกวน。 อยู่กลางทะเลด้วยอยู่ในทะเลด้วย。 หาโอกาสแบบนี้ยาก。 เปรียบเหมือนว่าศาลาฟังธรรมเนี่ย。 เป็นธรรมแท้。 ทำให้เราพบกับความสงบร่มเย็นทำให้หมอเนี่ยมาพบกับความสงบร่มเย็นในที่นี้ก็คือได้อยู่กับธรรมแท้。 เปรียบเหมือนศาลานี้เป็นธรรมแท้นอกศาลาออกไปเนี่ยเป็นสังขารเป็นโรคเป็นความปรุงแต่ง。 แต่หมอก็รู้ว่า。 อยู่กับทางแท้คืออยู่ในสลานี้ฟังธรรมนี้จิใจมันสงบร่มเย็นไม่ทุกข์เดือดร้อน。 ส่วนโลกมันเป็นความทุกข์เดือดมันเป็นความวุ่นวายแต่เราก็จำเป็นต้องกลับไปอยู่กับโลกไปทำหน้าที่ของโลกแล้วก็ก็ไม่ยึดโลกไม่หลงโลกแล้วเพราะว่าเราได้พบทำแท้แล้วคือใจหรือเปรียบเหมือนศาลาที่สงบร่มเย็นแต่ใจที่เปรียบเหมือนศาลาที่สงบร่มเย็นนี้มันก็ไม่ใช่ของข。 องเรามันเป็นทาสุตามธรรมชาติเป็นทาสุรู้。 ไม่ใช่เป็นเราเป็นตัวเราเป็นของของเราเรายึดถือเขาไม่ได้แม้เราจะมาพบความสงบร่มเย็น。 ที่เป็นแถแท้ซึ่งความปรุงแต่งที่ศาลานี้แต่เราจะยึดเอาศาลานี้เป็นของเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราไม่ได้เพราะวามันเป็นของโรงพยาบาลสมเด็จศรีราชาเขาไม่ใช่เป็นของของเราเราเพียงมาอาศัยเขาชั่วคราวแล้วเราก็ตายไปทำการที่เราอยู่ในตลานี้ดับไปในตลานี้แต่ไม่ยึ。 ดในตลานี้。 แต่เราดับขณะที่ตายเราดับไปในทกลางที่เราอยู่กับศาลานี้。 อยู่ในสลานี้。 พบชาติก็ไม่มี。 แต่ถ้าเราตายไปขณะที่เราไปอยู่ในสังขารปรุงแต่ง。 พบชาติต้องมีที่ไป。 เพราะพบทั้งสามไปจากสังขารปรุงแต่ง。 แต่ถ้าเราตายไป。 คาใจที่ไม่ปรุงแต่ง。 คือมาตายในศาลานี้。 พบชาติที่ไปก็ไม่มี。 แต่ถ้าเรามาตายเรามาอยู่ในศาลานี้เราจะเราไม่ออกไปทำหน้าที่ของโลกเรายึดศาลานี้จริงๆจริๆเราก็มีความทุกข์จริงๆ。 ถ้ายึดเอาศาลานี้แม้แต่เปรียบศาลานี้ศาลาดกลางน้ำนี้กลางทะเลนี้มันมีความสุขความสงบร่มเย็นจากความปรุงแต่งแต่เรายึดเป็นของของเราทั้งที่มันไม่ใช่ของของเราถ้ารู้ที่เป็นความสิ้นความปรุงแต่งมันไม่ใช่เป็นของของเราเป็นของธรรมชาติแต่เรายึดมันเป็นของของเราใ。 ห้ได้เป็นของของเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรา。 เราก็ต้องไปสิ้นทุกข์อยู่ดี。 เราไม่สิ้นทุกข์。 เราพบแล้ว。 ความสุขความสงบร่มเย็นใจที่เป็นธาตุที่ไม่ปรุงแต่งและบแล้วแต่พบแล้วแต่ที่สมมองต้องกลับไปทำหน้าที่。 กลับไปทำหน้าที่ของโลกไปทำหน้าที่ภรรยาไปทำหน้าที่แม่ของลูก。 ไปทำหน้าที่ย่าไปทำหน้าที่ยาย。 ไปทำหน้าที่ในทางโลกอาชีพของหมอ。 ไปทำหน้าที่เพื่อนร่วมโลก。 ด้วยความเมตตาต่อกันแต่ไม่ยึดถือกันไม่เบียดเบียนกัน。 การทำหน้าที่ใดชอบนั่นแหละมีความเป็นอยู่ด้วยอรริยมะคิดชอบพูดชอบก็ำชอบ。 ประกอบอาชีพชอบก็คือทำหน้าที่กลับไปทำหน้าที่โดยชอบ。 มีความเป็นอยู่ต่อกันทำหน้าที่ได้ดีต่อกันแต่ไม่ยึดถือกันไม่เบียดเบียนกัน。 แต่ใจเป็นธรรมแท้ตลอดกาลอยู่กับโลกแต่ใจเป็นธรรมตลอดกาล。 อยู่กับโลกแต่ใจเป็นธรรมตลอดกาล。 แล้วก็ตายไปกับธรรม。 กินกับทำนอนกับทำอยู่กับทำไปไหนกับทำก็คือไปกับใจของเจ้าของนั่นแหละใจนั่นแหละอยู่กับใจนั่นแหละใจที่สิ้นความปรแต่งที่ความยึดมั่นถือมั่นโดยไม่ต้องเอาใจเนี่ยไปฝากไว้กับสิ่งใดอีกต่อไปแต่กลายเป็นเป็นใจแท้ๆด้วยตัวของเขาเองที่สิ้นความที่เป็นธรรมทำที่ไม่อ。 าจยึดมั่นถือมั่นสิ่งใดได้。 กลายเป็นใจแท้ๆนะสิไปทำแท้นะเอง。 โดยไม่ต้องใจเอาใจไปพึ่งพิงไปฝากพิงพึ่งพิงไว้กับสิ่งใด。 ไม่ต้องเอาตัวเราไปพึ่งพิงฝากพิงไว้กับใจนั้นแต่กลายเป็นใจแท้ๆนั้นตลอดกาล。 เป็นหนึ่งเดียวกับธาสรู้นั้นกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน。 ไปเป็นสิ่งเดียวด้วยกันกับถ้าารู้นั้นแล้วก็กลืนหายไปแล้วแต่ถ้าารู้อย่างเป็นอมตะ。 จงจำไว้。 กลับไปอยู่กับโลกไปทำหน้าที่ของโลกแต่ไม่ยึดโลกไม่หลงโลกใจเป็นธรรมในถ้มกลางโลกใจเป็นธรรมแท้ในถ้มกลางโลกส่วนที่สุดท้ายนั้นก็เกินไปเป็นหนึ่งเดียวกับทำแท้นั้น。 ไม่แตกต่างจากธรรมแท้。 ไม่ได้แยกออกต่างหากออกจากธรรมแท้ไม่ได้แยกหากแยกต่างหากออกจากใจกลายเป็นใจซะเองที่เป็นธรรมแท้ซะเองละลายไปเป็นหนึ่งเดียวกันเพราะสิ้นความตัวตนของเราแยกออกมาจากโลกแยกออกมาจากธรรม。 เรียกว่าสิ้นวิชา。 เหลือแต่ทำแท้ใจเป็นธรรมแท้ตลอดกาล。 หยุดดิ้นลนหยุดกคว้าหยุดไปหาหยุดแสวงหาหยุดปรุงแต่งหยุดที่ใจจบลงที่ใจที่ไร้ความปรุงแต่งที่ไม่อาจปรุงแต่งได้ที่ไม่อ，า。 จยึดอได้。 ใจที่ไม่มีตัวตนที่ไม่อาจต้องแต่งยึดถือสิ่งใดได้จงเป็นใจนั้นตัวเองจงเป็นใจนั้นหลง。 ไปเป็นโรคลงไปเป็นความปรุงแต่งจงเป็นใจที่สิ้นความปรุงแต่ง。 เป็นใจนั้นตัวเองไม่ต้องเอาใจนั้นไปพึ่งพิงสิ่งใด。 แต่จงเป็นใจนั้นตัวเองอย่างเป็นอมตะตลอดกาลเพราะตัวตนที่แยกออกมาจากใจมันได้สูญสิ้นละลายหายไปแล้วเหลือแต่ใจที่ไม่อาจต，ร。 งแต่งได้。 แต่ขันห้าทำหน้าที่ของโลก。 ที่สมบูรณ์。 และถูกต้องตามธรรมและเรียกว่าดำเนินชีวิตตามอาริยมะแต่ใจ。 สิ้นความปรุงแต่งแล้วและสิ้นความปรุงแต่งซึ่งความยึดถือตลาดกาลไม่มีตัวตนของเราแยกออกจากโลกไม่มีตัวตนของเราแยกออกจากธรรมไม่มีตัวตนของเราแยก。 ออกจากใจ。 แต่ความเป็นตัวตนของเราหายไปจากใจกลายเป็นหนึ่งเดียวกับใจเป็นความไม่มีอะไรไม่มีความปรุงแต่ง。 เป็นใจที่ไม่อาจปรุงแต่งได้ไม่มีตัวตนไม่มีตัวใจแต่ใช้ขัน์ห้าใช้โลกไม่หลงโลกไม่ติดโลก。 ใช้อะไรใช้ทำหน้าที่ตามอริยมะ。 มีปัญญาเห็นชอบคิดชอบผู้ชอบทำชอบประกอบอาชีพชอบสิ้นยึดสิ้นหลงโดยชอบ。 ใจสงบแล้วสงบจากความปรุงแต่งแล้วสงบจากความหลงแล้วสงบจากความหลงปรุงแต่งสงบจากความดิ้นรนทะยานญาติ。 สงบจากความยึดมั่นหรือมั่นเพราะใจแต่เป็นใจที่ไม่มีตัวใจไม่มีตัวจิตตัวใจที่เป็นใจที่ไม่อาจคิดไม่อาจปรุงแต่งได้จึงไม่มีตัวใจไปยึดถือสิ่งใดให้เป็นทุกข์อีกต่อไปการเป็นใจที่ปราศจากตัวใจปราศจากความปรุงแต่。 งใดๆ。 สงบกว่างเปล่าจากความปรุงแต่งไร้ตัวตนไร้ตัวใจ。 อยากเป็นอมตะ。 นี่แหละที่สุดของการเวียนว่ายตายเกิด。 หมอโชคดีเราทุกคนโชคดีนะ。 ได้เกิดมาเป็นมนุษย์。 ที่ไม่เป็นบ้าเป็นไปซะก่อน。 สติสัมปชัญะสมบูรณ์บริบูรณ์เกิดเป็นสัตวฉเป็นร่างกายสัตว์นรก。 เกิดมาเป็นมนุษย์ที่มีสติธรรมชััญญาสมบูรณ์บริบูรณ์พอจะฟังธรรมรู้เรื่อง。 และได้พบพุทธศาสนาที่ยังมีพระพุทธธรรมพระยสงฆ์อยู่มีผู้สอนธรรมเราให้จนถึงที่สุดแห่งทุกข์。 ถือว่าวาสนาที่สุดแล้วการเกิดมาเป็นคนอย่างเดียวที่สมบูรณ์ก็ถือว่าวาสนามีวาสนาที่สุดแล้วหรือยังแถมมาได้พบพุทธศาสนามีผ，ู。 ้สอนธรรม。 พบพุทธประธรรมพระยสงฆ์มีผู้สอนธรรมที่ทำจนถึงที่สุดแห่งทุกข์ได้ทำความเป็นที่สุดแห่งทุกข์ได้ในปัจจุบัน。 สิพบชาติสิการเวนวน。 จบลงโดยสมบูรณ์บริบูรณ์。 จบชีวิตที่ต้องเวียนว่ายตายเกิด。 ให้เป็นทุกข์ยากลำบากไปสร้างกรรมเวรผูกพัน。 กันต่อไปอีกเป็นการจบลงโดยสมบูรณ์บริบูรณ์。 ใช้หนี้。 กรรมต่อกันที่มาเกิดร่วมกันที่มาพบกันเป็นสามีภรรยาเป็นพ่อแม่พี่น้องลูกหลานกัน。 ใช้หนี้กรรมกันก็คือทำความดีต่อกันคิดดีผู้ดีทำดีทำหน้าที่ดีต่อกัน。 แต่ไม่ยึดถือกันเป็นชาติสุดท้ายพบกันเป็นครั้งสุดท้าย。 ทำหน้าที่ดีๆต่อการเป็นครั้งสุดท้ายตามระมะแต่ไม่ยึดถือกัน。 การใช้หนี้กรรมทั้งหมดก็จบลงโดยบทสมบูรณ์บริบูรณ์。 ชีวิตที่ยังต้องเวนว่ายตายเกิดให้เป็นทุกข์นั้นน่ะ。 บรรทุกอย่างลำบากแสนสาหัส。 หลวงตาจริงๆแล้วอยากจะพูดวามันเป็นชีวิตที่ต้องยอมเวียนว่ายตายเกิดเป็นชีวิตสเป็นชีวิตสจริงๆเพราะมันทำให้เกิดมาเป็นทุกข์เป็นทุกข์เป็นทุกข์ท。 ุกชาติไป。 การได้มาพบพระพุทธการที่เกิดความเป็นมนุษย์。 สติสัมชััญญาสมรบริบูรณ์พระพุทธศาสนาพระพุทธพระธรรมไพยสงฆ์มีคู่มีครูบาอาจารย์สอนทางที่ธรรมเรา。 เราเกิดมาโชคดีเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์บนจนรู้ธรรมเห็นธรรม。 จใจเข้าถึงทำอันบริสุทธิ์คือทำแท้。 จบชีวิตประสบที่เวียนว่ายตายเกิดทุกข์ยากลำบากรับใช้หนี้กรรมกันต่อไปไม่มีที่จบสิ้นนั้นน่ะก็เป็นการจบลงโดยสมบูรณ์บริบูรณ์ในชาติสุดนี้เป็นชาติสุดท้าย。 ก็คือการเกิดมาในชาตินี้ก็คือการเกิดมาเป็นครั้งสุดท้ายในภชาติทุกภชาติ。 การเกิดมาก็เพื่อไม่เกิดอีกนั่นเอง。 นะน่ะ。 การเกิดมาในชาตินี้。 หน้าที่เสตัวที่สุดก็คือ。 เข้าถึงทำแท้และเป็นธรรมแท้นั้นตัวเอง。 เป็นหนึ่งเดียวกับทำแท้。 สิ้นสิ้นชาติสิ้นการเวว่ายตายเกิดให้เป็นทุกข์อีกต่อไป。 จบชีวิตและศพบที่ยังเปลี่ยนปยตาเกิดที่ต้องเป็นทุกข์เป็นทุกข์อีก。 การมาเกิดในครั้งนี้ก็เพื่อมาทำภารกิจนี้เป็นครั้งสุดท้าย。 ไม่ได้กลับมาอีกเลยไม่ได้กลับมา。 มาทำภารกิจนี้เป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ。 ภาพจากครั้งนี้ไป。 ไม่รู้อีกยาวนานเท่าไหร่。 ไม่รู้ว่าจะไปพบพุทธเจ้าองค์ไหนอีก。 ไม่รู้ว่าจะไปพบพระยสงฆ์องค์ไหนอีก。 ไม่รู้จะได้ไปเกิดเป็นมนุษย์อีกเมื่อไหร่。 อีกยาวนานแสนนานเป็นกลับเป็นกัน。 จะได้มีโอกาสพบพระพุทธเจ้าอีกหรือไม่。 จะมีโอกาสพบผู้สอนธรรมที่ทำจนพ้นจับทุกข์ได้หรือไม่。 วันนี้。 ไม่มีที่จบสิ้นเลย。 ภาระพวกเราทุกคนที่ได้มาเกิดวิสสัมปชัญะสมบูรณ์บริบูรณ์。 เป็นมนุษย์พระพุทธศาสสนา。 พระพุทธพระธรรมไพยาสงฆ์。 มีผู้สอนธรรมที่ทำให้ท่านเข้าถึงทำแท้。 เป็นธรรมที่ไม่อาจปรุงแต่งได้ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่อาจสังขารได้。 พ้นจากสังขารทั้งมวล。 ไม่มีสังขารหรือสิ้นสังขารก็มีธรรมที่มั่นคงนี่แหละคือองค์ทำเอกวิเวกจริงที่พ่อแม่พระอาจารย์ใหญ่หลวงปู่มั่นยโตท่านกล่าวไว้ในการทวิมุสมมัคคีธรรมะ。 จบลงในปัจจุบันนี้นะธรรมะจบลงในปัจจุบันสิตั้งขารก็สิลงในปัจจุบันทุกขพในปัจจุบันมีแต่ปัจจุบันได้ไม่ใช่ว，่，า，ฟังทำแ，ล，้，ว，เ，ด，ี，๋，ยวขอกลับไ，ป，ป。 ฏิ，ปฏิบาล。 จบลงเดี๋ยวนี้。 เป็นธรรมแท้เดี๋ยวนี้สิ้นความหลวงปู่แต่งเดี๋ยวนี้เป็นธรรมแท้เดี๋ยวนี้。 ทำแท้มีแต่ปัจจุบันปัจจุบัน。 แล้วอย่าหลงอีก。 อย่าหลงไปอยู่กับทำปลอมที่เป็นสังขารปรุงแต่งอีก。 ทำแท้หรือของจริงนิ่งเป็นบ้าย。 ของที่เอามาคิดได้เอามาปรุงแต่งได้เอาพูดได้ของไม่จริง。 อยู่กับของจริงอย่าไปอยู่กับของปลอม。 ตลอดกาล。 แต่ที่สุดก็กลายไปเป็นของจริงนั้นไปเป็นแท้นั้นตัวเองเพราะความเป็นตัวตนอะไรหายไปหมดสิ้นไปเหรอ。 กลายเป็นธรรมแท้เอง。 เป็นหนึ่งเดียวกับทำแท้นั้นเอง。 ไม่ใช่ว่ามีตัวเราไปอยู่ในความว่างเหมือนกับไปเป็นเทวดาเพราะอยู่ในอวกาศมีหลายคนปฏิบัติทำทำตัวเราเหมือนให้เป็นความว่างแต่ดูเข้าไปในจิตแล้วมีตัวเราไปเป็นเทวดาอยู่ในอากาศ。 คือจะเอาตัวเราไปอยู่ในความว่างว่าเล่นก็ไปในจิตดูก็ในจิตปรากฏว่ากลายเป็นตัวเราเหมือนเทวดาไปเหาะอยู่ในอากาศไม่ได้เป็นหนึ่งเดียวกับความไม่มีอะไรกลายเป็นมีตัวเราอยู่ในความไม่มีอะไรแต่นี่กลายเป็นเป็นใจที่เป็นความไม่มีอะไรเพราะตัวตนหายไปความเป็นตัวตนห。 ายไปแต่ไม่ใช่เอาตัวเราไปอยู่ในความไม่มีอะไรเอาตัวเราอยู่ในกับความว่าง。 อันนั้นมันเท่ากับปฏิบัติหลงเอาตัวเราไปเป็นเทวดาเพราะอยู่ในความว่าง。 จงเป็นใจที่สิ้นความปรุงแต่งสงบจากความปรุงแต่ง。 ไม่มีไม่ใช่เอาเราไปเป็น。 แต่ความเป็นตัวตนละลายหายไป。 เหลือแต่ใจที่สิ้นความปรุงแต่ง。 แต่ใช้ขันห้าไปเพราะขน่าจะจะใช้ดับไปกลับไปทำหน้าที่ของโลก。 แต่ไม่ยึดโลกไม่ติดโลกไม่หลงโลก。 กินกับทำนอนกับทำอยู่กับทำการเป็นธรรมนั้นตัวเองไม่มีใครหลงยึดถือธรรม。 ทำก็คือใจที่สิ้นโลกนั่นเอง。 ถ้าโชคดีที่สุดแล้ว。 ที่มาถึงวันนี้ได้ที่มาเป็นใจที่สิ้นความปรุงแต่งซึ่งความคิดมั่นถือมั่นกลายเป็นธรรมแท้ได้。 ถือว่าที่สุดของที่สุดและเกิดมาถือว่าทำกิจภารกิจเป็นครั้งสุดท้ายของพบชาติทั้งมวล。 เป็นการจบอวสานอย่างสมบูรณ์บริบูรณ์。 ปราบกรรมชั่วทั้งหลายที่ทำมาทุกทุกชาติชาติบันก็ได้ขอที่กรรมจบลงหมดแล้วไม่มีเจตนาที่จะไปทำบาปกรรมชัวอีก。 ฐานศีลภาวนาความดีคิดดีผู้ดีทำดีก็ทำจนถึงที่สุดที่ไม่หวังสิ่งตอบแทนที่ใดไม่หวังจะยึดถือเอาความดีนั้นไ，ป，ท，ำ，อะไรไปเป็นอะไ，ร，ไ。 ปได้อะไร。 ความสิยึดมั่นถือมั่นก็สิ้นความยึดมั่นถือมั่นอย่างสมบูรณ์บริบูรณ์ในปัจจุบัน。 ได้ดำเนินชีวิตชอบ。 ตามคำสอนของพระพุทธเจ้าทุกพระองค์。 ที่ได้ตัดไว้ตรงกันทุกพระองค์ว่าสปาสาอากาศและนั่งการไม่ทำบาปทั้งปวงทางกายวาจาใจ。 กุศสสปทาการทำกุศลให้ถึงพร้อม。 บาปกรรมเราก็ละปบกรรมช่วยได้หมดสิ้นแล้วประกรรมใดที่ทำมาในทุกภชาติจนถึงในชาติปัจจุบันก็ได้ละหมดดสิ้นแล้ว。 อุตสปสมปทาความดีเราก็ทำดีคิดดีพูดดีทำดีทำประโยชน์ตนประโยชน์ท่านจนถึงที่สุดจนกว่าชีวิตจะหาไม่แล้ว。 สถจิประโยชปนัง。 การชำระกิจตของตนปราศจากความหลงยึดมั่นถือมั่นปราจากความหลงปรุงแต่ง。 ก็ได้ชำระจนถึงที่สุดแล้ว。 ตั้งพุทธธอาศาสนนาทำสามข้อนี้คือคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าทุกวงทุกพระองค์。 เรียกว่าดำเนินชีวิตตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าอย่างแท้จริงและจบลงโดยสมบูรณ์บริบูรณ์。 หมอมีอะไรพูดไหมพูดออกมาจากใจ。 ไปใจทั้งหมด。 ไม่มีแล้วน้องสาธ。