非常感谢您，住持。我是噶医生，是讴医生的朋友。 两个月前，自从拜见住持回来后，我感觉自己不存在了，有好几天都看不到自己，但后来又陷入了对身体的执着。我仍然爱着自己，也执着于身体，不想修行也是一种执着。我仍然一直执着于它，请住持指点。 你经常祈祷回向吗？经常念经吗？ 我祈祷。 仔细听好。 是。 （之所以）无法摆脱当下的痛苦，是因为对自我的担忧、爱惜，想要自己摆脱当下的痛苦，想要自己不沉迷于身体，想要自己放下，不要与身体纠缠。这（就是）爱自己、担心自己，爱自己的心、担心自己的心。心灵不想与身体的修饰、思想的修饰、情绪的修饰纠缠，不想参与思想的修饰、情绪的修饰、身体的修饰。这种爱自己的行为是无明，是无明。必须放下对自我的爱，害怕死亡，爱自己，想要自己摆脱痛苦，放下……放下“自己”，不是把“自己”丢掉，不是把“我们自己”丢掉身体，而是（要）把“我们自己”放在一边。 （事实上）现在根本没有“我们自己”。没有“我们自己”就必须有身体，没有“我们自己”就必须脱离身体，没有“我们自己”就会在身体里。因为真正的本质一开始就没有“自我”，什么都没有。 刚才我和你说的关于卷心菜的“心”的故事，你听了吗？外壳是后来慢慢包裹上去的，那种清澈、空旷、轻松的感觉，慢慢地有了想法、有了情绪，慢慢地变成了想要向外延伸的花瓣，直到身体，直到丈夫、妻子、家庭，都成了我们执着的、不断包裹上去的花瓣。但是（如果）全部剥开，卷心菜的中心是什么样的？什么都没有。那就是你，是你自己。“自己”是无明，“自己”的感觉并不真实，而是你创造了“自己”。实际上，“自己”想要逃离身体，想要摆脱痛苦，想要脱离痛苦，想要帮助自己摆脱痛苦。事实上，我们沉迷于身体的修饰，把它当成了“自己”，然后又试图用身体来帮助“自己”，结果变成了重重叠叠的无明。 就这样结束了，然后又离不开，想要把自己往后退、往后退、往后退，想要逃离什么？最终，没有人需要逃离任何东西。停止继续修饰，不要再修饰说必须要把“我们自己”从痛苦中解救出来，要把“我们自己”从身体中解救出来，要把“我们自己”从什么中解救出来，不要让任何东西沾染“我们自己”，不要让任何东西沾染“我们”的心。这是没有（尽头的），无法结束。想不出来、说不出来、说不清楚，那就结束了。既没有要去沾染的东西，也没有“我们自己”去沾染什么；既没有要逃离的东西，也没有“我们自己”逃离什么。不只是“我们自己”、“他人”的事情，而是所有的事情。一切都在当下结束。 变成一颗心，就像卷心菜的中心一样。那颗“心”就是那样。但是卷心菜的中心只有空虚，就像宇宙的空虚一样。但是这颗“心”也是一样的空虚。没有自我，没有界限，没有喜悦，没有痛苦，没有塞满大脑的东西。那些都只是“心”的症状，就像卷心菜的外壳一样。但是真正的中心什么都没有，是一种空虚，在身体、心灵、心的症状（像外壳一样包裹起来）之前，就是一无所有。这种一无所有，和宇宙的本质是一样的。不是说在心中、在身体里一无所有，而是一无所有和自然是一体的。但是这种一无所有，是一种具有觉知力的元素，它本身就具有知识。 知道什么？知道“心”或者觉知元素是一无所有的。或者说，它将永远是一无所有的。那些“有”什么、有什么症状的东西，都是修饰过的，即使是微小的想法、微小的修饰、微小的原子，也变成了“我们”、“自我”，或者必须要把“我们”从痛苦中、从什么中解救出来。这些都不是它的全部，都是修饰。不要沉迷于修饰，它就会变成一颗没有修饰的“心”。 没有修饰的“心”无法找到修饰的方法，因为它是一颗没有修饰的“心”，是一种无法修饰的自然。所以无论如何修饰不了，前进不了，后退不了，试图停止停留也不行，因为它无法做出任何努力。它不可能被修饰，只有平静和空虚，没有界限，没有自我，没有范围，没有修饰，什么都没有。在这种一无所有之中，没有“我们”，没有“他们”，没有“任何人”，没有世界，没有佛法，没有假设，什么都没有。一切都在当下结束，而且每一刻的当下都这样结束。如果一直这样结束，那就是永远摆脱了痛苦，因为没有什么人需要努力去做什么，和什么有关，成为什么。如果永远这样，那就是永远摆脱了痛苦。 看到了吗？现在和之前相比，看待事物的方式不一样了。 （混乱）减少了。 混乱减少了，但这也说明它仍然存在（混乱）。看到了吗？仍然有“我们”想要得到什么，想要成为什么。想要得到什么，想要成为什么，这本身就是无明。无明是火车的火车头，牵引着12节车厢，也就是十二因缘。火车头本身也算一节，所以一共是12节车厢。无明作为火车头，如果没有车厢，它也无法牵引。无明在火车头上牵引着11节车厢，是吗？ （实际上）是12节车厢，在十二因缘的循环中，无明是产生行为的因素，行为是产生意识的因素，意识是产生名色的因素，名色是产生六入的因素，六入是产生触的因素，触是产生受的因素，受是产生爱的因素，爱是产生执取的因素，执取是产生有的因素，有是产生生的因素，生是产生老死和痛苦的因素。一共是十二个，如果加上痛苦就是十三个。 （如果无明）熄灭，那么就意味着，因为有无明，才会产生行为。五蕴的自然规律就是这样。我们一直在寻找做事情的理由，做这个做那个。（五蕴）没有熄灭，帮助人、帮助这个那个。佛陀和所有的追随者也必须去教导人们，帮助人们做这个做那个，建造寺庙。他们利用行为的部分，利用没有自我、没有“我们自己”的五蕴，来做这些事情。找到“自我”，但其实没有“我们自己”，所以无明就熄灭了。但是五蕴的功能并没有熄灭，仍然可以用来建造寺庙、教导人们，只是很普通而已，不会（让人）感到痛苦，只会有痛苦、生病、疼痛、酸痛，但是不会让人感到心烦意乱。心烦意乱是因为有“我们自己”去执着。没有“我们自己”去执着，就不会心烦意乱。之所以心烦意乱，是因为有“我们自己”去执着。 五蕴的自然规律只是疼痛、酸痛、不舒服、衰老、疾病、死亡，这些都是正常的，不会让人心烦意乱。“心”的本质是什么都没有，抓住没有自我的空虚，抓住任何一种身体，什么都没有。在这一无所有之中，获得了一种无法用言语形容的体验，无论是想法、感受、情绪，都必须努力去认识到，无论是什么都好。它……不知道是什么。它只能获得到那个程度。但是“心”本身就是具有觉知力的元素。不知道，它就不是它，因为它是无法移动的，它是一无所有。它是每天都会出现在心灵中的知识，是与元素相伴的自然规律。这是元素的知识，永远伴随着那个元素。这个觉知元素是看不到另外一个的，它不会移动，不会表现出任何症状。“可以”移动、表现出症状的东西，就不是它了。它永远不会出错。 住持可以这样比喻，把“心”或者觉知元素比作天空或宇宙，把在天空中飞翔的鸟儿，或者闪电、雷鸣、雷击比作思想、情绪、感受。无论雷鸣、闪电多么猛烈，都无法（摧毁）天空。可以击中房屋、击中树木、击中人，导致死亡，但无法击中空旷的天空。或者说，情绪、感受就像在空中飞翔的鸟儿。所有的身体都像在空中飞翔的鸟儿，可以移动，有想法，有情绪，有感受。而“心”就像天空或宇宙，觉知元素和土、水、风、火结合形成了生命，就像天空或空气一样，无法移动。因为没有什么可以移动，它就没有喜悦，没有痛苦，没有头脑，没有主人，没有任何症状。所以它才能真正地远离喧嚣，不是通过让症状平静下来，而是因为它本身没有任何修饰。这是真正的平静和幸福，不是因为有幸福或痛苦的症状，而是因为它什么都没有。这是一种极致的幸福，比幸福更甚，凌驾于幸福和痛苦之上。这是一个一无所有的人。只有“心”才能了解“心”，除了了解“心”的“心”之外，没有人可以了解“心”。它是空无一物的，除了它之外，所有能活动的东西都不是它。“心”了解“心”，无法通过眼睛的门户、耳朵的门户、鼻子的门户、舌头的门户、身体的门户、心灵的门户去了解“心”。 （眼睛）只能看到形状，（耳朵）只能听到声音，鼻子只能闻到气味，舌头只能尝到味道，身体只能接触到冷热软硬的触感。“心”只能知道“心”的症状，感受到思想、情绪，知道心灵的门户。但是没有任何门户可以感知到“心”，即使是最精微的心灵之门，也只能知道佛法的情绪。佛法的情绪是“心”的症状，但是没有任何人能知道没有症状的“心”，只有一个例外，那就是“心”了解“心”，因为它本身就是一无所有，而且它知道它自己就是一无所有。“心”就是一无所有，但是不是说把作为五蕴的“我们自己”带去抓住空虚。“我们”一直和这种知识在一起，一直和觉知的“心”在一起，知道“心”就是一无所有，所有“有”的东西都不是“心”。那些试图抓住“心”的人，那些认为空虚的人，都不是“心”，因为“心”不会表现出抓住任何东西的行为。“心”自然知道，那些试图抓住“心”的人不是“心”，那些是假的。“谁”试图保护“自己”的心灵，不让它与任何事物纠缠，那个“谁”不是“心”，因为“心”不可能保护它自己，不可能阻止任何事物接近它，因为它的本质就是没有的，它无法产生念头，无法留存任何东西。它不会试图阻止任何事物靠近，不会试图保持“自己”的纯洁无瑕。 今天一天，只有知识，只有不属于记忆、思想、修饰的知识，只有关于所有身体和不寻找身体的“心”的知识。依恋和执着已经结束了，从现在直到永远。依恋执着、贪恋、沉迷症状、依恋执着已经永远结束了，然后知道，此时此刻，烦恼和痛苦已经完全熄灭了，因为对依恋执着的沉迷已经结束。处于对依恋执着结束的认知中，烦恼和痛苦就会消失。“心”知道它自己，知道此生是最后一生，不会再有来生。从现在开始，所有的圣者都与这种知识同在，知道依恋结束了，贪恋结束了，烦恼结束了，痛苦结束了，轮回结束了，所有的业力都变得无效了。从轮回结束的那一刻起，就一直处于这种知识之中。如果抛弃了这种知识，就会立刻变得迷惑。不要只是处于没有知识的空虚之中，而是要处于对所有身体（也就是五蕴）没有人执着的认知之中，知道空虚的“心”会永远保持空虚，没有人会去执着它。不是要停留在空虚之中，并且没有知识，而是要处于对“心”是空虚的认知之中，知道那些被修饰过的东西不是“心”，而且不要执着于任何事物，甚至不要执着于“心”。 可以这样比喻，你们都是鉴别黄金的专家。你们有一条假的金项链，也有一条纯金的金项链。你们心里清楚，如果你们是鉴别黄金的专家，你们心里清楚，每一刻，你们佩戴的是纯金，是把无法修饰的纯金“心”佩戴在“心”上，让它成为“心”，还是佩戴的假货？把假的金项链，也就是作为身体的、作为修饰的金项链，比作假黄金佩戴在“心”上，让它成为“心”？你们心里清楚，因为你们是专家、是知者，所以你们才拥有知识。你们所拥有的知识不是时有时无的，而是你们已经成为了专家。这不仅仅是你知道或不知道，而是你知道了所有的“心”，泰语应该怎么表达？这是一种深入“心”的知识。这种知识不是记忆，因为它已经彻底了解了“心”。这是一种真理，而不是记忆。记忆不是真理，真理不是记忆。如果还记得“我们”是医生，必须如何治疗，必须背诵这些，记住这些，记住那些，那是真的吗？那不是真的。（如果）打开书，翻看书本上的内容，那也不是真的。认识到（什么是）真实的，认识到“心”，那么就不需要记住，是吗？如果完全了解了“心”，就不需要记住，可以直接治疗。黄金也是一样。 纯金。我们戴着纯金出门，如果有人告诉我们，这是纯金的，只有他一个人告诉我们，我们一直和纯金在一起。我们一直和（纯金）待在一起，但其实整天都只是和（心）待在一起，却没有和纯金在一起，只是和（心）待在一起。处于虚空状态的“心”，就像假黄金一样。但和知识待在一起，而不是和知识待在一起，是因为有“我们”停留在那里。这是一种来自“心”的清醒认识，认识到这是无法修饰的真金，这是假黄金。和真金待在一起，“我们”的心就是真金，一下子就知道了。“这”就是（比喻）把黄金戴在外面。很多人说它是假货，开始犹豫。这就是还没有（真正）认识到真假。真正认识到真假的人不会犹豫。不是说（我们）自己认为它是真货，但是所有人都说（它是）假货。实际上，真正的真金是用来修饰假货的，还是（黄金）假货会修饰，然后去轮回，在脸上留下痕迹呢？可以实现愿望，可以让灵魂回来。如果死的时候是真金，它会消失，灵魂也找不到了，所有的业力也无法继续产生作用，轮回就结束了。佩戴着真金死去，就像和泥土在一起；佩戴着假黄金死去，就像没有双腿要死去了一样。佩戴着真金的人不会担心，死的时候也不会慌乱。死于虚空，死于假的“心”，死的时候会慌乱，死于身体，死于假黄金，会变成电线杆，然后触电死去。那些死去的是假货，然后会随着业力而去。那些招魂的人会把灵魂带走。但是那些佩戴着真金死去的人会消失，会消失在天地之间。 假（黄金）是假的，无法消失。就像死亡一样，即使死的时候佩戴着（黄金）假货，也无法消失。（黄金）真货能让人安心。佩戴真货也无所谓，死的时候也能获得同样的结局。因为身体是假的，土、水、风、火是假的。所以（“我们”）必须补充（能量），又要进食了。要喝好几杯水，吃好多东西。这一生如果没有“自我”，一无所有，是不是就不需要进食了？如果死的时候佩戴着假货，那些不稳定的东西，那些不稳定的感觉就会一起死去。（佩戴）假货死去。但是如果死的时候佩戴着什么都没有的真金，那就消失了，无处可去。 最重要的是，在死之前，要知道什么是假黄金，什么是真黄金。如果不是真正了解“心”的专家，那就不可靠了，那只是一种记忆，而不是真理。真理不需要记忆，记忆无法变成真理。只有了解“心”的真相，才能理解，而不是记住。否则就会被假货迷惑，变成在空中飞翔的鸟儿，而不是天空。变成一只鸟，鸟，鸟，鸟，一直这样下去，必须飞翔，想要挣扎，想要奋斗。变成一只可以移动的鸟，而不是无法移动的天空或宇宙。《寻找莲师》一书中有一句：“心灵原本的虚空”。或者隆波笃·阿特洛大师的“心灵之主”所说的。所有最极端的以及所有修行的最终目的都是为了达到虚空、大虚空或者最初的宇宙。最初的宇宙源于一无所有。最后就像（卷心菜的）花瓣被剥开一样，意味着死亡。身体就像外壳，无论感觉、思想、情绪多么明亮、多么纯净，即使感觉空虚也好，最靠近中心的那一层也必须全部死亡、必须全部熄灭。唯一不会熄灭的，就是中心的一无所有。最终，让所有身体、让所有五蕴花瓣，无论是多么细腻的想法、感受、情绪，连同身体、连同呼吸一起熄灭，融合到自然的一无所有之中，就像卷心菜的中心一样，意味着一无所有。就像我的乌巴老师一样，她一直停留在那个一无所有、不是什么、没有剩下什么、不执着任何东西的状态。她只是处于知道的认知之中，知道什么？知道什么都没有，什么都没有剩下，什么都不是。她知道那是大虚空，最初的宇宙。这种知识永远不会消失，这种知识永远不会消失。不是只停留在没有知识的空虚之中，而是要处于对“心”是一无所有的认知之中，那些被修饰过的不是“心”，而且不要执着于“心”。 可以这样比喻，你们都是鉴别黄金的专家。你们有一条假的金项链，也有一条纯金的金项链。你们心里清楚，如果你们是鉴别黄金的专家，你们心里清楚，每一刻，你们佩戴的是纯金，是把无法修饰的纯金“心”佩戴在“心”上，让它成为“心”，还是佩戴的假货？把假的金项链，也就是作为身体的、作为修饰的金项链，比作假黄金佩戴在“心”上，让它成为“心”？你们心里清楚，因为你们是专家、是知者，所以你们才拥有知识。你们所拥有的知识不是时有时无的，而是你们已经成为了专家。这不仅仅是你知道或不知道，而是你知道了所有的“心”，泰语应该怎么表达？这是一种深入“心”的知识。这种知识不是记忆，因为它已经彻底了解了“心”。这是一种真理，而不是记忆。记忆不是真理，真理不是记忆。如果还记得“我们”是医生，必须如何治疗，必须背诵这些，记住这些，记住那些，那是真的吗？那不是真的。（如果）打开书，翻看书本上的内容，那也不是真的。认识到（什么是）真实的，认识到“心”，那么就不需要记住，是吗？如果完全了解了“心”，就不需要记住，可以直接治疗。黄金也是一样。 纯金。我们戴着纯金出门，如果有人告诉我们，这不是真金，只有他一个人告诉我们，我们一直和纯金在一起。我们一直和（心）待在一起，但其实整天都只是和（金）待在一起，却没有和纯金在一起，只是和（心）待在一起。处于虚空状态的“心”，就像假黄金一样。但和知识待在一起，而不是和知识待在一起，是因为有“我们”停留在那里。这是一种来自“心”的清醒认识，认识到这是无法修饰的真金，这是假黄金。和真金待在一起，“我们”的心就是真金，一下子就知道了。“这”就是（比喻）把黄金戴在外面。很多人说它是假货，开始犹豫。这就是还没有（真正）认识到真假。真正认识到真假的人不会犹豫。不是说（我们）自己认为它是真货，但是所有人都说（它是）假货。实际上，真正的真金是用来修饰假货的，还是（黄金）假货会修饰，然后去轮回，在脸上留下痕迹呢？可以实现愿望，可以让灵魂回来。如果死的时候是真金，它会消失，灵魂也找不到了，所有的业力也无法继续产生作用，轮回就结束。佩戴着真金死去，就像和泥土在一起；佩戴着假黄金死去，就像没有双腿要死去了一样。佩戴着真金的人不会担心，死的时候也不会慌乱。死于虚空，死于假的“心”，死的时候会慌乱，死于身体，死于假黄金，会变成电线杆，然后触电死去。那些死去的是假货，然后会随着业力而去。那些招魂的人会把灵魂带走。但是那些佩戴着真金死去的人会消失，会消失在天地之间。 假的（黄金）是假的，无法消失。就像死亡一样，即使死的时候佩戴着（黄金）假货，也无法消失。（黄金）真货能让人安心。佩戴真货也无所谓，死的时候也能获得同样的结局。因为身体是假的，土、水、风、火是假的。所以（“我们”）必须补充（能量），又要进食了。要喝好几杯水，吃好多东西。这一生如果没有“自我”，一无所有，是不是就不需要进食了？如果死的时候佩戴着假货，那些不稳定的东西，那些不稳定的感觉就会一起死去。（佩戴）假货死去。但是如果死的时候佩戴着什么都没有的真金，那就消失了，无处可去。 最重要的是，在死之前，要知道什么是假黄金，什么是真黄金。如果不是真正了解“心”的专家，那就不可靠了，那只是一种记忆，而不是真理。真理不需要记忆，记忆无法变成真理。只有了解“心”的真相，才能理解，而不是记住。否则就会被假货迷惑，变成在空中飞翔的鸟儿，而不是天空。变成一只鸟，鸟，鸟，鸟，一直这样下去，必须飞翔，想要挣扎，想要奋斗。变成一只可以移动的鸟，而不是无法移动的天空或宇宙。《寻找莲师》一书中有一句：“心灵原本的虚空”。或者隆波笃·阿特洛大师的“心灵之主”所说的。所有最极端的以及所有修行的最终目的都是为了达到虚空、大虚空或者最初的宇宙。最初的宇宙源于一无所有。最后就像（卷心菜的）花瓣被剥开一样，意味着死亡。身体就像外壳，无论感觉、思想、情绪多么明亮、多么纯净，即使感觉空虚也好，最靠近中心的那一层也必须全部死亡、必须全部熄灭。唯一不会熄灭的，就是中心的一无所有。最终，让所有身体、让所有五蕴花瓣，无论是多么细腻的想法、感受、情绪，连同身体、连同呼吸一起熄灭，融合到自然的一无所有之中，就像卷心菜的中心一样，意味着一无所有。就像我的乌巴老师一样，她一直停留在那个一无所有、不是什么、没有剩下什么、不执着任何东西的状态。她只是处于知道的认知之中，知道什么？知道什么都没有，什么都没有剩下，什么都不是。她知道那是大虚空，最初的宇宙。这种知识永远不会消失，这种知识永远不会消失。不是只停留在没有知识的空虚之中，而是要处于对“心”是一无所有的认知之中，那些被修饰过的不是“心”，而且不要执着于任何事物，甚至不要执着于“心”。 不要沉迷于假黄金，与真金同在，但也不（执着）真金。今天的知识是一种常驻的知识，它始终存在于“心”中，存在于元素的本性之中，永远不会消失。这是一种光明的觉知，他们会称之为觉知元素，这是一种觉知与元素的结合。他们称（觉知）为一种“觉”元素，这是一种开悟的觉知，一种真正的觉知，一种对依恋的终结、对沉溺于享受的终结、对执着的终结的觉知。他们称之为清醒，从无明中清醒，从愚昧和迷惑中清醒。这是一种喜悦，一种没有什么能够再压迫拥有者 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求： 1. 完整翻译为中文，不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ นมัสการของตาค่ะก็โยมหมอกานต์นะคะเพื่อนหมอโนะคะ。 สองเดือนก่อนหลังจากกลับ่าวหลวงตาไปรู้สึกว่าเห็นว่าตัวเราไม่มีไม่มีตรงไหนเห็นอยู่หลายวันก็กลับไปหลงสังขารเหมือนเดิมค่ะมันก็ยังรักตัวเองอยู่อ่ะค่ะแล้วก็หลงสังขารคือไม่อยากปฏิบัติก็เป็นสังขารแต่ก็หลงมันอยู่เรื่อยนะคะขอคำแนะนำหล。 วงตา。 หมออธิษฐานแผนี้บ่อยไหมไม่ตายบ่อยไหม。 ธิฐาน。 ฟังให้ดี。 ดี。 ไม่พ้นทุกข์。 ในปัจจุบัน。 ก็เพราะว่า。 ความห่วงตัวรักตัว。 อยากให้ตัวเองอ่ะพ้นทุกข์ในปัจจุบัน。 อยากให้ตัวเองอ่ะ。 ไม่หลงเป็นสังขาร。 อยากให้ตัวเองล่ะไม่ไปเกือกกลัวกับสังขาร。 อันนี้。 ความรักตัวห่วงตัว。 รักใจห่วงใจจิตใจ。 ไม่อยากให้ไปเกิดขวกกับสังขารปรุงแต่งความคิดปรุงแต่งอารมณ์ที่ปรุงแต่ง。 ไม่อยากให้。 ไปร่วมกับความคิดปรุงแต่งอารมณ์ที่ปรุงแต่งสังหารที่พุงแต่งความรักตัวเช่นนี้มันเป็นวิชา。 มันเป็นวิชาต้องปล่อยวางความลับตัวกลัวตายรักตัวอย่างจะให้ตัวเองกับคนทุกปล่อยวาง。 ปล่อยวางตัวไม่ใช่เอาตัวไปปล่อยวางไม่ใช่เอาตัวเราไปปล่อยวางสังขารแต่เอาตัวเราไว้。 มันก็ไม่มีตัวเราเลยตอนนี้。 แล้วไม่มีตัวเราต้องมีสังขาร。 ไม่มีตัวเราต้องออกจากสังขารไม่มีตัวเราจะเป็นในสังขาร。 เพราะธรรมชาติแท้ๆก็ไม่มีตัวมาแต่แรก。 ไม่มีอะไรเลยเมื่อกี้ที่พูดกับโยมหมอน่ะเรื่องใจของดอกกะหล่ำปลีฟังป่ะ。 ที่เปลือกมันค่อยๆมาหห้มทีหลังความรู้สึกที่โป่งโลกเบบาสบายค่อยมีความคิดมีอารมณ์ค่อยๆเป็นรีบที่อยากๆอารมณ์ที่อยากออกมาข้างนอกเรื่อยๆจะมาถึงสังขาร่างกายจะถึงบสามีภรรยาครอบครัวก็เป็นกีบที่เราไปยึดถือไว้ห้มหห้มมากขึ้นเรื。 ่อยๆ。 แต่จริแท้ๆพี่ียออกทั้งหมด。 พบใจกลางของดอกกะหล่ำปีเป็นยังไงไม่มีอะไรนั่นแหละหมอตัวเองตัวเองมันเป็นวิวิที่。 ความรู้สึกตัวเองมันไม่มีอยู่จริงแต่หมอสร้างมันขึ้นมาว่าเป็นตัวเราจริงๆแล้วตัวเราหนีสังขารพยายามออกจากสังขารพยายามออกจากความทุกข์หนีความทุกข์พยายามให้ออกจากทุกข์ช่วยตัวเองให้พ้นทุกข์แท้จริงหลงสังขารปรุงแต่งเป็นตัวเราแล้วก็พยายามเอาสังขารมาหลงช่วย。 ตัวเรากลายเป็นวิชาซ้อนไปเรื่อยๆ。 จบแล้วก็ไปไม่ได้。 ที่จะจะเอาตัวเราถอยไปถอยไปถอยไปนี้ออกจากอะไรจบแล้ว。 ไม่มีใครจะต้องไปออกอะไรหยุดผมแต่งต่อไปไม่ได้。 ไม่ได้ปรแต่งต่อว่าต้องเอาตัวเราจากทุกข์เอาตัวเราจากสถานตัวเราจากอะไรไม่ให้อะไรมาติดตัวเราไม่อะไรก็ติดใจเราที่ไม่มีจบไปไม่ได้คิดไม่ออกบอกไม่ถูกพูดไม่ได้มันก็จบเลยไม่มีทั้งสิ่งที่ไปติดไม่มีทั้งตัวเราไปติดอะไรไม่มีสิ่งที่ต้องหนีไม่มีทั้งตัวเรานี้ออ。 กจากอะไรไม่แตเรื่องตัวเราตัวเขาเรื่องอะไรเลยทุกอย่างก็จบลงในปัจจุบัน。 กลายเป็นใจที่เหมือนกับใจเดียวกับใจกลางดอกกะหล่ำปีใจแล้วก็เป็นเช่นนั้นแต่ใจการดอกกะหล่ำปีมันมีแต่ความว่างเปล่าเป็นเหมือนกับความว่างในธรรมชาติจักรวาลแต่ใจใจเนี่ยมันก็เป็นความว่างเช่นเดียวกันนะเนี่ยตัวตนไม่มีไม่มีขอบเขตไม่มีดวงไม่มีสุขไม่มีทุกข์ไม่。 มีของใส่สมองสิ่งนั้นเป็นเพียงแค่อาการของใจเป็นเหมือนเปลือกเปลือกหนอกกะหล่ำตี。 แต่ใจการแท้ๆไม่มีอะไรเลยเป็นความว่างเปล่าที่ก่อนที่ร่างกายจิตใจอาการใจเหมือนเปลือกหห้มคือความไม่มีอะไรเลย。 และความไม่มีอะไรก็เป็นความไม่มีอะไรเช่นเดียวกับธรรมชาติจักรวาลไม่ใช่เป็นความไม่มีอะไรอยู่ในใจอยู่ในตัวเราแต่ความไม่มีอะไรเป็นอย่างเดียวกับธรรมชาติแต่ความไม่มีอะไรมันเป็นภาพรู้ที่มันมีความรู้อยู่ในตัวมันเอง。 รู้อะไรอ่ะก็รู้ว่าใจหรือถ้ารู้เนี่ยเป็นความไม่มีอะไรหรือมันจะเป็นความไม่มีอะไรเลยไอ้ที่มีอะไรมีอาการทั้งหมดเนี่ยมีความปรแต่งไม่แต่ความคิดความปรแต่งน้อยหนึ่งปมันก็เป็นเราเป็นตัวเราหรือผมก็จะต้องเอาเราจะทุกข์ออกจากอะไรรว้วนแต่ไม่ใช่มันทั้งหมดเป็นค。 วามปรุงแต่งเท่าไรทุกอย่างความปรแต่งไม่หลงไปความปรแตมันก็จะเป็นใจที่ไม่ปรุงแต่ง。 ใจที่ไม่ปรุงแต่งมันเลยหาวิธีปรแต่งอะไรไม่ได้เพราะมันเป็นใจที่ไม่ปรุงแต่งมันเป็นธรรมชาติที่ไม่ปรุงแต่งได้มันเลยปรแต่งยังไงก็ไม่ได้จะไปข้างหน้าก็ไม่ได้จะไปข้างหลังก็ไม่ได้จะพยายามไม่หยุดอยู่กับที่ก็ไม่ได้อีก。 เพราะมันมีความพยายามใดๆไม่ได้เลยมันไม่อาจปรแต่งได้。 มีแต่ความสงบความว่างเปล่า。 ไม่มีขอบเขตไร้ตัวตน。 ไร้ขอบเขตไร้ความปรแต่ง。 ไม่มีในความไม่มีอะไรนั้นไม่มีเราไม่มีเขาไม่มีใคร。 ไม่มีโลกไม่มีทำไม่มีสมมุติไม่มีอะไรทั้งหมด。 จบลงในปัจจุบันและมันก็จบอย่างนี้ในทุกขณะปัจจุบันถ้าจบอย่างนี้ถาวรคือไม่มีอะไรที่ใครจะต้องพยายามไปทำอะ，ไ，ร，กับอะไรเป็นอ，ะ，ไ。 รกับอะไร。 ถ้าเป็นอย่างถาวรก็พ้นทุกอย่างถาวร。 เห็นไหม。 ที่เป็นมาทั้งหมดกับตอนนี้มองไม่เหมือนกัน。 หน้อยลงค่ะ。 วุ่นวายน้อยลงแต่แสดงวามันยังมีน้อยลงแต่มันยังมีเห็นไหมมีเราที่จะไปเอาอะไรเป็นอะไรที่จะไปเอาอะไรเป็นอะไรมันไปเอาวิชาถ้าจะมีตัวเราจะไปเอาอะไรเป็นอะไรมันเป็นวิชาวิชามันเป็นหัวขบวนรถจับที่ลากตู้รถไฟ12ตู้ปฏิจจะสมุก。 หัวัวมันด้วยก็รวมเป็น1212ตู้。 วิชาหัวลากไม่มีตู้มันเปล่าลากไม่ได้。 วิชาบนหัวกระบวนรถจาก。 ลากตู้รถไฟไป1111ตู้ใช่ไหม。 อารผมไม่ได้เป็นสิบสองตู้。 ในวงจรประติดษ์จากสมุป。 วิชาเป็นปัจจัยเกิดสังขารสังขารเป็นจจัยเกิดวิญญาณวิญญาณเป็นปัจจัยเกิดน้ำลูก。 นามรูปเป็นปัจจัยเกิดสยนะยนะเป็นปัจจัยเกิดวิญญาณปัจจัยเกิดจัยเกิดเป็นทนาเป็นฒนาปัจใจเกิดปัญหาใจเกิดอุปทานอุปทานเป็นปัจจัยให้เกิดเป็นปัจจัยเกิดชาติปัจจัยเกิดฉลาามมรณะและความทุกข์สิบสองตัวสิบสามตัวทะลทุกข์ด้วย。 ขึ้นเองตลอดมันก็คือมันมีวิชามันก็เลยปรุงสังขารขึ้นมาเองอย่างนี้。 ธรรมชาติของขันหน้ามันก็มีทำนี่เรายังต้องหาเรื่องไปทำได้ตลอดเวลาเนี่ยไปทำนู่นทำนี่ทำนี่หน้าไม่ดับมาช่วยคนมาช่วยนู่นช่วยนี่พุทธเจ้าก็ต้องเส็จด็จนี่หลานทั้งหลายก็ต้องไปช่วยสอนคนช่วยทำนู่นทำนี่สร้างวัดวาอารามมาใช้ส่วนที่สังขารใช้ส่วนกันน่าจะไม่มีตัว。 ตนไม่มีตัวเราก็ยขึ้นนัั้นแหละมันหาตัวเดียวก็มีตัวเราก็ยไม่มี。 วิชาก็เลยดับไปแต่ต้องการการหน้าไม่ดับก็ใช้ทำงานสร้างวัดวาอารามสร้างสอนคนเนี่ยธรรมดาอย่างเดียวมันไม่ได้มันไม่รู้ทำให้เกิดความทุกข์ใจมันเป็นเรื่องของความทุกข์เจ็บไข้ได้ป่วยเจ็บปวดเม。 ื่อย。 แต่มันไม่ได้ไปทำให้เกิดความทุกข์ใจความทุกข์ใจคือจะมีตัวเราไปยึดมันจะเป็นความทุกข์ใจ。 ก็ไม่มีตัวเราไปยึดไม่มีความทุกข์ใจมันทุกข์ใจเพราะมีตัวเราไปยึดนั่นแหละ。 ธรรมดาหันหน้ามันก็แค่เจ็บปวดเมื่อยไม่สบายไม่สบายเนื้อไม่สบายตัวไม่สบายแก่เจ็บตายเรื่องปกติแต่ไม่ได้ทำให้ถข์ใจ。 ธรรมชาติของใจไม่มีอะไรมีแต่ความว่างเปล่าจับตัวตนว่างเปล่าจับสังขารใดๆไม่มีอะไรไม่มีไม่ได้ได้ภายในความไม่มีอะไรได้ว่าจะเป็นความคิดความรู้สึกความรู้สึกความแตต้องพยายามพยายามรู้ไปวาอะไก็ที。 ่มัน。 ไม่รู้อะไรอะไรยอะไรวะมันก็ได้เพแค่นาทีเดียวดูเดียวแต่。 ใจมันเป็นธารู้ในตัวมันเองไม่รู้ไม่ใช่มัน。 เพราะมันคือความไม่อาจกระอีกได้มันเป็นความไม่มีตัวตนไม่มีอะไรเลยมันเป็นความรู้วันนี้ประจำจิตประจำธาสมันเป็นคนรู้เป็นธรรมชาติคู่กันมาเป็นความรู้ของธาตุนะประจำธาตุนั้นท่านรู้。 มันเนี่ยจะดูกอีกไม่ได้เลยไม่เคลื่อนไหวไม่แสดงอาการได้ได้เคลื่อนไหวแสดงอาการได้ไม่ใช่มันเลยมันไม่เคยผิดตัวเลย。 รู้ตาจะเปรียบเหมือนว่าใจหรือถ้ารู้เปรียบเหมือนท้องฟ้าหรืออวกาศได้เปรียบเหมือนนกที่มีอยู่ในท้องฟ้าหร，ื，อ，เ，ป，ร，ี，ยบเ，ห，ม，ื，อ，นฟ้าแลบฟ้า，ร，้。 องฟ้าผ่า。 ถึงแม้จะมีความคิดอารมณ์ความรู้สึกว่าจะฟร้องฟ้าผ่ารุนแรงขนาดไหนไม่เคยไม่ท้องฟ้าได้เลยได้จะผ่าสุดตามบ้านช่องผ่าต้นไม้ผ่าคนตัดให้ตายได้แต่ผ่าท้องฟ้าที่ว่างเปล่าไม่ได้。 หรือความรู้สึกกอารมณ์เหมือนนกที่ดินอยู่ในอากาศสังขาทั้งหมดเหมือนนกที่ดินในอากาศเคลื่อนไหวได้มีความคิดมีอารมณ์มีความรู้สึกกับใจเปรียบเหมือนท้องฟ้าหรืออากาศธาตุรู้ว่าที่มันลงกับธาตุดินน้ำลงไฟที่เกิดเป็นสิ่งมีชีวิตขึ้นมาเนี่ยเปรียบเหมือนท้องฟ้าหรือ。 อากาศมันเคลื่อนไหวไม่ได้ไม่มีอะไรเคลื่อนไหวได้。 มันจึงไอ้พ่อมันเคลื่อนไหวไม่ได้มันไม่มีสุขไม่มีทุกข์ไม่มีสง่องใสไม่มีเจ้า้าของไม่มีเป็นยาการใดๆมันจึงเป็นความสงบจากความวุ่นวายจริงๆไม่ใช่สงบคือไปทำให้อาการสงบมันสงบเพราะมันไม่มีความปรแต่งใดๆในนั้นที่เป็นความสงบและเป็นความสุขอย่างยิ่งไม่ใช่สุขเพร。 าะว่ามีอาการสุขทุกข์แต่มันเป็นความที่มันไม่มีอะไรเลยมันจะเป็นความสุขอย่างยิ่ง。 เรียกยิ่งกว่าสุขก็ได้。 ยิ่งกว่าสุขทุกข์。 เนื้อสุเหลือทุกขก็ได้。 เป็นคนไม่มีอะไรเลย。 และใจเท่านั้นแหละที่จะรู้ใจ。 ไม่มีใครรู้ใจได้นอกจากใจที่จะรู้ใจเจ้าของ。 มันคือความไม่มีอะไร。 นอกจาก。 มันแล้วไอ้ที่มีอะไรกระดูกกระอีกได้ทั้งหมดไม่ใช่มัน。 ใจย่อมรู้ใจ。 ไม่อาจเอาประตูตาประตูหูประตูจมูกประตูลิ้นประตูได้ประตูใจไปรู้ใจได้。 มาได้แต่เห็นลูกกูได้แต่ได้ยินเสียงจมูกได้แต่ดมกลิ่นลิ้นได้แต่เรียนรถได้รถได้ได้แต่สัมผัสสิ่งที่ร้อนเย็นอ่อนแข็ง。 ใจรู้ได้แต่อาการของใจความรู้สึกถึงกคิดอารมณ์ประตูใจแต่ไม่มีประตูใด。 รับรู้ใจได้。 ไม่มีอะไรสามารถรับรู้ใจได้แม้แต่ประดูใจที่เรียนดที่สุดรู้แต่ทำอารมณ์ทำอารมณ์คืออาการของใจแต่ใจที่ไม่มีอาการไม่มีใคร，ร。 ู้มันได้。 ยกเว้นหนึ่งเดียวเท่าไม่ได้ใจยอมรู้ใจ。 เพราะมันตัวมันเองอ่ะคือความไม่มีอะไรและมันก็รู้ตัวมันเองวามันคือความไม่มีอะไรมันคือความไม่มีอะไร。 แต่ไม่ใช่ว่าเอาตัวเราที่เป็นขัน์ห้าก็อยากไปจับความว่างกว่าไม่มีอะไรอยู่กับความรู้นี้。 พระเจ้าทั้งหลายอยู่กับรู้อยู่กับรู้รู้แก่ใจตลอดเวลาว่าใจคือความไม่มีอะไรที่มีอะไรทั้งหมดไม่ใช่ใจ。 นั้นผู้ที่พยายามมายึดถือใจ。 ใครว่างเปล่าอันนั้นไม่ใช่ใจเพราะใจไม่เอาแสดงกิริยาการยึดถืออะไรได้ใจมันย่อมรู้ว่าเนี่ยที่ผู้ที่พยาย，า，ม，ม，า，ย，ึ，ดถื，อ，ใ，จ，ไ，ม่ใช่ใจตัว，น，ี。 ้ตัวปลอม。 ใครที่พยายามมารักษากันใจตัวเองใดให้ไม่ยุ่งเกี่ยวกับสิ่งใดตัวนั้นไม่ใช่ใจเพราะใจไม่อาจจะพยายามรักษาตัวมันไม่ได้คือกันตัวมันเองไม่ให้สิ่งใดเข้าถึงมันได้เพราะมันเป็นธรรมชาติที่ไม่มีได้ไม่คิดไม่อาจมีเครื่องมือไม่อยากคงแต่อะไรได้มันจะไม่พยายามไม่สามา。 รถที่จะกันตัวมันเองออกมาจากความปรแต่งใดๆได้แล้วมันไม่สามารถรักษาตัวมันเอง。 สะอาดบริสุทธิ์ไม่มีอะไรให้เข้ามาถึงมันได้。 วันนี้วันเดียวคือ。 มันมีแต่ความรู้มีแต่รู้ไม่เป็นความรู้ที่เป็นความจำ。 ความคิดความปรแต่งมีแต่รู้ว่า。 สังขารทั้งมวลและใจที่ไม่หาสังขารได้。 สิ้นผู้ยึดมั่นถือมั่นแล้วบัดนี้และสิ้นตลอดกาล。 ผู้ยึดมั่นมั่นผู้เสวยผู้จินอาการ。 ผู้ยึดมั่นถือมั่นแล้วตลอดกาล。 แล้วมารู้ว่าบัดนี้กสและความทุกขมนต์ดับลงหมดแล้วเพราะสิ้นความหลงยึดมั่นถือมั่นอยู่ความรู้ว่าสิ้นหลงยึดมั่นถือมั่นเมื่อสิ้นหลงยึดมั่นถือมั่นที่กเลสและความทุกข์แล้วใจมันก็รู้ใจของมันเองว่าพบชาตินี้เป็นชาติสุดท้ายชาติใหม่อีกไม่มีอีกแล้วตอนนี้เป็น。 ต。 ้น。 ไป。 พระเจ้าทั้งหลายอยู่กับรู้นี้。 รู้ว่าสิ้นยึสิ้นเสวย。 สิ้นกเลสสิ้นทุกข์。 สิ้นพบชาติสิ้นการเรียนนวน。 กรรมทั้งมวลเป็นโมคะกรรมหมดสิ้นนับแต่สิ้นพบชาติแล้ว。 อยู่กับความรู้นี้。 ถ้าทิ้งความรู้นี้เป็นความหลงทันที。 ไม่ได้ไปอยู่กับความวว่างที่ไม่มีความรู้。 รู้ว่าสังขารทั้งหมดที่เป็นขหน้าไม่มีใครยึดถือรู้ว่าใจที่ว่างเปล่าก็คงว่างเปล่าอยู่อย่างนั้นไม่มีใครยึดถือ。 ไม่ใช่ไปอยู่กับความว่างและไม่มีความรู้อยู่กับความรู้ว่าใจนั้นเป็นความว่างเปล่าสิ่งที่ปรแตงได้ไม่ใช่ใจ。 และไม่ยึดถือแม้แต่ใจ。 เปรียบเหมือนอย่างนี้。 ท่านทั้งหลายเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องการดูทอง。 ท่านมีสร้อยคอทองคำที่เป็นทองคำปลอมกับสร้อยคอทองคำที่เป็นทองคำแท้ท่านรู้อยู่แก่ใจว่าถ้าท่านเป็นผู้เชี่ยวชาญในการดูทองคำท่านรู้แก่ใจว่าทุกขณะปัจจุบันท่านเอาทองแท้มาแขวนของเอาทำแท้ที่เป็นใจที่ไม่อาจปรุงแต่งได้มาแขวนใจมาเป。 ็นใจ。 หรือว่าท่านเอาของปลอมเอาของปลอมมาแขวนคอ。 ทำปลอมทำที่เป็นสังขารเป็นความปรแต่งเปรียบเหมือนทองทำปลอมมาแขวนใจมาเป็นใจ。 ท่านยอรู้แก่ใจเพราะท่านเป็นผู้เชี่ยวชาญเป็นผู้รู้จึงเรียกว่าท่านมีความรู้ท่านความรู้วันนี้ไม่ใช่รู้บ้างไม่รู้บ้างแต่เป็นผู้เชี่ยวชาญแล้วมันเลยไม่ใช่ว่ารู้บ้างไม่รู้บ้างเหมือนหมอเนี่ยหมอเป็นผู้เชี่ยวชาญเฉพาะโลกของหมอหมอเป็นผู้เชี่ยวชาญเฉพาะโลกของ。 หมอแล้วเนี่ยมีไม่หมอรู้บ้างไม่รู้บ้างรู้บ้างไม่รู้บ้างมันก็เป็นมันก็เรียกมันรู้ถึงใจ。 ภาษาไทยจะเรียกว่าอะไรมันเป็นความรู้ถึงใจแล้วให้ความรู้เนี่ยมันไม่ใช่เป็นความจำเพราะว่าามันรู้แจ้งถึงใจแล้วเนี่ยมันเป็นความจริงไม่ใช่ความจำความจำไม่ใช่ความจริงความจริงไม่ใช่ความจำถ้ายังจำไว้ว่าเราเป็นหมอเราต้องรักษายังไงต้องท่องไว้ต้องไว้ต้องท่อง。 ไว้อย่างนี้มันจริงไหมมันไม่จริงรัที่เปิดตำราที่ตำราอย่างนี้ก็ไม่จริงอ่ะจริงนะมันจริงกับใจรู้ใจมันก็ไม่ต้องจำใช่ไหมถ้ารู้แจ้งใจมันไม่ต้องจำรักษาเลย。 รักษาเลยทองก็เหมือนกันเนี่ย。 ทองแท้ทองแท้เราใส่ออกมาออกนอกบ้านมาใครมาบอกเราว่าทองทองแท้อย่างเดียวแต่คนอื่นหมดเลยเราไปจับผตัวเราบอกเราอยู่กับแท้แท้อยู่กับแต่ทั้งวันแหละเราอยู่กับใจว่างเปล่าแต่ที่ไม่ได้อยู่กับอยู่กับทำแท้หรอกอยู่กับปลอมที่ประยุติใจว่างเปล่าทำ。 ปลอม。 แต่อยู่กับความรู้ไม่ได้อยู่ความรู้คือมีตัวเราไปอยู่คือมันเป็นความรู้แจ้งนั้นเองจากใจมันจะมีตัวเราไปอยู่คือมันเป็นความรู้แจ้งจากได้ว่าอันนี้มันคือทำแท้ที่ไม่อาจปรุงแต่งได้อันนี้คือทำปลอมอยู่กับอยู่กับทำแท้ตัวเราแท้เนี่ยใจไปทำแท้รู้เลยเนี่ยเนี่ยใจ。 เปรียเอาทองคำเนี่ยใส่ไว้นอกบ้านนี่มันของแท้。 หลายเห็นบอกว่าของปลอม。 ลังเลละ。 อย่างนี้มันยังไม่แพ้。 ยังไม่รู้แท้รู้แท้มันไม่ต้องมาลังเลใครถ้าใครก็ไม่ลังเลแต่ไม่ใช่ว่ายอยู่คนเดียวนะว่าแท้แต่คนอื่นมาหมดเลยรู้ก็บอกว่าพอ。 จริงๆอ่ะจริงๆอ่ะของแท้มันใช้ของปลอมอยู่หรือว่าปลอมปลอมแต่งที่ไปพบชาติเรียนบนหน้าดูเลยก็ให้ผลได้พจนวิญญาณกลับไปได้。 ถ้าตายทำแท้มันว่างเปล่าหายตัวไปเลย。 วิญญาณก็หาไม่เจอกับมเวรทั้งหลายก็ให้ผมไม่ได้ต่อไปพบชาติก็จบสิ้นตายคำแท้กับดินตายแท้กับตายทำปลอมเหมือนไม่ขาจะตายแล้วทองอมแท้แทไม่ขายุ่งเลยตอนนี้จะตายวุ่นวายแล้วตายดับจิตตายเป็นของปลอมวุ่นวายตายสังขา。 รเลย。 ตายคาทองปลอม。 คนเรื่องทางไฟฟ้ากับดินเลย。 ตายของปลอมไอที่ไปไปตามกรรมเลย。 แล้วพวกเชิญวิญญาณพวกเวลาวิญญาณเอาไป。 แต่ตาคาทำแท้。 หายตัวไปเลยฟ้าดิน。 ปลคทำปลอมหายตัวไม่ได้。 เหมือนกับว่าตายขนาดตายเอาปลอมมาใส่ไว้หายตัวไม่ได้แท้ไว้สบายใจแท้ของแท้ก็ได้ไม่เป็นไรใส่ของแท้ก็ได้。 กลายเป็นคำแท้แล้วใครก็ได้มันตายแต่ขันธมันเป็นของปลอมธาตุดินธาตุน้ำธาตุไฟเป็นของปลอมแล้วก็ยเราต้องเติมก็ไปกินอีกละก็กินน้ำหลายแก้วกินไฟเดียวที่ไม่ต้องกินชาติดมันไม่มีตัวตนไม่มีอะไรหรือเปล่าไม่ต้องกิน。 ถ้าตายคาของปลอมให้พวกที่เป็นของไม่เที่ยงความรู้สึกมึงของไม่เที่งตายปลอมไป。 แต่ถ้าตายคาทำแท้ที่ไม่มีอะไรเลยไม่มีอะไรสักอย่างเดียวนั่นแหละหายตัวไปเลยไม่มีที่ไป。 ใหญ่ขาดนะก่อนตายว่ะอันไหนคือทองปลอมอะไรคือทองแท้อะไรคือทำปลอมอะไรคือทองแท้ถ้าไม่ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญถึงใจแล้วไว้ใจไม่ได้เลยเป็นแค่ความจำไม่ยังไม่เป็นความจริงความจริงไม่ต้องจำความจำอยู่ไม่ให้。 จริง。 จริงถึงใจแล้วไม่ต้องจำเป็นทำแท้ถึงใจไม่ต้องจำเข้าใจไม่งั้นหลงไปเป็นของปลอมไปเป็นนกบินอยู่ในอากาศไม่ได้เป็นท้องฟ้า。 กลายเป็นนกนกนกนกนกอยู่นั่นแหละต้องบินทั้งอยากทั้งดิ้นลนทั้งกระเสือกระสนกลายเป็นนกที่เคลื่อนที่ได้ไม่ใช่เป็นท้องฟ้าหรืออวกาศที่เคลื่อนที่ไม่ได้ที่หนังสือตามหาบัวนกเก็บไว้เล่มหนึ่งว่าอวกาศแห่งจิตเดิมแท้อวกาศแห่งจิตเดิ。 มแท้。 หรือหลวงปู่ดูอตโลพระแม่อาจารย์เจ้าแห่งจิตที่ว่าเนี่ยระดับสุดท้ายทั้งหมดและปฏิบัติมาทั้งหมดก็เพื่อสุดท้ายเนี่ยมาถึงสุยะตามหาสุยะตาหรือจัก。 รวาลเดิม。 จักรวาลเดิมมาจากความไม่มีอะไรที่สุดแล้วก็เหมือนเนี่ยไอีบดอกกะหล่ำปีที่มันถูกลอกออกคือต้องตายร่างกายก็เหมือนเปลือกนอกความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ไม่ว่าจะผ่องใสเพียงใดอาดเพียงใดรู้สึกว่าเปล่าก็ได้ดอกชั้นในที่ใกล้ไก่ไก่ศูนย์。 กลาง。 ไก่ใจ。 ทุกกดอกต้องตายหมดต้องดับหมดเดือนหนึ่งเดียวที่ไม่ดับคือใจกลางความไม่มีอะไร。 สุดท้ายก็ปล่อยให้。 สังขารขังห้าทุกกดอกไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกคิดอารมณ์ที่มันละเอียดบางเบาขนาดไหนพร้อมร่างกายก็ลมหายใจดับพร้อม。 กลายไปเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติในความว่างเปล่าคือใจกลางดอกกะหล่ำปีเหมือนกันคือความไม่มีอะไร。 ว่าไม่มีอะไรไม่มีอะไรที่ก็แม่อุบาจารย์ตัวอยู่กับความไม่มีอะไรไม่เป็นอะไรไม่เหลืออะไรไม่ยึถืออะไรแต่อยู่กับรู้ที่รู้อะไรก็คือรู้รู้ไม่มีว่าไม่มีอะไรเลย。 ไม่มีอะไรไม่เหลืออะไรไม่เป็นอะไรรู้ว่าเป็นมหาสุยตาจับจักรวาลเดิมความรู้นี้ไม่เคยหายไปเลย。 ความรู้นี้ไม่ขายไปเลยไม่ใช่ไปอยู่กับว่าที่ไม่มีความรู้。 อยู่กับรู้ว่าไม่มีอะไรเลย。 อยู่กับความไม่มีอะไรอยู่กับรู้ตลอดรู้ตัวว่าอยู่กับความไม่มีอะไรไม่ไปอยู่กับสังขารที่ไปทำแท้อยู่กับใจที่ไม่มีอะไรไม่ใช่ไปอยู่กับสังขารถ้าอยู่กับสังขารบ่อยๆเป็นความเคยินตายตายขาดสังขารเ。 ลยนะ。 ต้องอยู่กับคำแท้。 แต่เวลาใช้มันใช้คันันหน้ามันใช้มันใช้ทำปลอมให้ทำแท้ไม่ใช่อะไรไม่ได้หรอกเพราะมีความไม่มีอะไรจะอยู่กับทำแท้แต่เวลาใช้ใช้ทำปลอมใช้คันหน้าทำงานแต่ไม่ยึดมันใช้มาทำงานแต่ไม่ยึดมันอยู่กับทำแท้ก็ไม่ยึดทำแท้อยู่กับบอกว่าอันนี้เป็นสร้อยคอทองคำปลอมอันนี้เป。 ็นทองแท้เป็นสร้อยคอทองคำแท้ยึดทองแท้ในกลายเป็นผีมาเฝ้าทองคำเลยเป็นปู่เป้าทรัพย์เลย。 ยึดก็ไม่ได้。 ทำแท้ก็ไม่ได้ทำแท้การเป็นไม่แท้ยมันเป็นธรรมปลอมให้ทำน้ำมันแท้แต่ยึดเป็นการไปทำปลอมและยึดได้มันก็ไม่ใช่ทำแท้ก็ทำแทไม่อะไรยึดได้เราคิดว่าเรายึดได้แล้วว่ามากเลยคิดดความว่างได้แล้วใจว่างมากเลยสามารถยึดใจว่างมากเลยอันนั้นใจว่าแสดงว่าไม่ใช่ท。 ำแท้。 ถูกยึดได้แสดงวามันคือทำปลอมและวิชาที่ยึดมาวิชาหนักเลยตอนนี้กลายเป็นทำปลอมหนักเลย。 ทำแท้ก็ยึดไม่ได้แต่รู้ว่าอยู่กับทำแท้ก็แล้วกันแต่ไม่ยึดทำแท้และก็ไม่หลงเป็นคำปลอบ。 ไม่ลงไปทำปลอมอยู่กับทำแท้แล้วก็ไม่ทำแท้ความรู้วันนี้เป็นความรู้คู่ประอยู่ประจำจิตอยู่ตลอดเวลาประจำธาตุไม่หายไปไหนเลยมันเป็นภาพารู้เป็นภาพารู้เลยเขาจะเรียกว่าถ้ารู้เป็นรู้คู่ทาตภาพรู้เป็นรู้แบบพุเขาจะเรียกทรู้ชื่อหนึ่งว่าพุเป็นผู้รู้แจ้งรู้จริงรู。 ้สิ้นยึดรู้สิ้นผู้เสวย。 ผู้ยึดมั่นถือมั่น。 เรียกว่าเป็นผู้ตื่นตื่นจากวิชาตื่นจากความโง่ความหลงแล้ว。 เป็นผู้เบิกบานคือไม่มีอะไรเลยไม่มีอะไรไม่คิดอะไรมากดทับให้เจ้าของอีกต่อไปซึ่งเป็นผู้เบิกบานตลอดกาลไม่ได้เบิกบานทำหน้ายิ้มเลยไม่มีอะไรมากดเลยรักษาใจไม่เศร้าองคือมีอะไรเลยไม่ถูกไม่ทุกข์ไม่สงสัยไม่เศร้าองเนื้อสุขเนื้อทุกข์หรือสงสัยเศร。 ้าอง。 เข้าใจแม่。 เอาถึงจายอย่างอ่ะ。 ถึงใจหรือเป็นความจำ。 ตัดสินใจเป็นความจริงนะหมอ。 ตอนนี้ก็ยังไม่ค่อยถึงเท่าไหร่เขาก็ถึงแล้วมันก็ลืมอีกยังยังดูทอง。 มันเป็นความจำอยู่ไม่เป็นความจริงทำไมไม่วางตัวนี้เลยนะ。 วางหมดปุก็เป็นความจริงและก็หมอยังพยายามจะจำไว้เนี่ยจำลงตาผู้สอนให้หมดหมอจะเป็นแต่ความจำไม่เป็นความจริงให้หมดเลย。 ไม่เอาอะไรไม่เป็นอะไรไม่ยึถืออะไรเลยพยายามจะช่วยตัวเราให้ให้จำไว้ให้แม่นๆไม่จำไม่ต้องเจอเราก็พยายามจำช่วยตัวเราไว้ด้วยหมอจะพยายามจำจะมาช่วยตัวเราไว้ได้เดี๋ยวเดี๋ยวออกไปจากรถตายแล้วเดี๋ยวจะลืมต้องให้มันจะให้จะให้ไม่เป็นความจริงเลยอย่างนี้หมอพยายา。 มจะจำไว้เพื่อจะเอาออกไปช่วยตัวตัวเองอ่ะอยู่กับความจำหมดเลยพยายามจะจำให้มากๆว่าหมดเลยอ่ะ。 ที่มาทั้งหมดเมื่อกี้นะหรือไม่หมดเลย。 ลืมให้หมดเลยสูงสุดนะไม่ใช่จำได้หมดนะ。 จำไว้ทั้งหมดยังไม่ใช่สูงสุดสูงสุดคืออื่นไม่หมด。 หรือหมดเลยนั่นแหละคือสูงสุด。 หมดยัง。 ประจำ。 หรือไม่หมดเลย。 ตอนนี้มันมี。 มันมี。 หนังกำลังภายในเรื่องนึงนะ。 ย。 อาจารย์ก็แก่มากแล้วปรมาจารย์。 แก่มากแล้วป่วยด้วย。 มีค่าบุกเข้ามาสู้ไม่ได้。 โอแก่มากแล้ว。 มีคนนึงอ่ะเป็น。 พระพระเอกพระเอกเก่งมากแต่ยังไม่มีความรู้。 อาจารย์ปัญญาเจียบแหลมมากเวลารวดเร็วต้องจำไม่ได้ที่จะจไม่ได้ตามก็มีก็มีให้ให้พระเอกดูจำได้หลายจำได้ไม่หมดเวลารวดเร็ว。 หมดหรือยังไม่หมดแล้ว。 ไม่หมดไม่หมดไม่หมดครับแล้ว。 เมื่ออะไร่。 เพราะว่าเวลามันจำเนี่ยเวลาไปใช้มันไม่จริง。 ไปไล่รำกระบี่ไม่ต้องมานั่งมันต้องนึกไปท่าไหนว่ะท่าไหนโดนคู่ต่อสู้มันตายเลยเลสความตายเลยเป็นความจริง。 หรือหมดจำได้แล้วไงหรือหมดหมดหมดยังหมดมันจำท่าทางไม่ได้แล้วจำท่าทางไม่ได้เวลาใช้ใช้ออกไปต่างยังจิตสำนึกเลยเรียกว่ากระบี่ออกไปจากใจกระบี่อยู่ที่ใจชักไปไร้กระบวนท่า。 เพราะอะไรมันเป็นความจริงไม่ได้เป็นความจำและเวลาใช้เลยใช้ไปจากความจริง。 ไม่เหมือนกันนะ。 ก่อนมีความรู้。 มีความรู้แจ้งแล้วไม่พยายามจำไว้ปล่อยวางหมดแม้แต่ความจำ。 ยังไงมันไม่ไม่กลับมาเหมือน。 คนธรรมดาที่ไม่มีความรู้หรอไม่ใช่ไอ้คนธรรมดายังไม่มีความรู้ไอ้นี่มันมีความรู้แล้วแล้วมันไม่พยายามจำไว้มันเป็นจริงถึงใจ。 ไม่เหมือนกัน。 หมอพยายามจะจำไว้มากๆตาสอนเยอะมากเดี๋ยวจำไม่ได้จำไม่ทันเลยหมดเลยไม่หมดไม่งั้นออกไปต่อสู้แทนไม่ได้น，ะ，อ，อ，ก，ไ，ป，ต，่，อ，สู，้，ก，ับคสุดท้า，ย，แ。 ทน，ไม่ได้。 หรือหมดยัง。 หรือหมดแล้วจะพยายามทบทวนนะเนี่ยพยายามนั่งทบทวน。 แอบทบทวนอยู่ในใจทบทวนอยู่ในใจแสดงว่าไม่ลืม。 อย่าทบทวนอย่าทบทวนที่สองไปทั้งหมด。 แล้วก็ลืมให้หมด。 อย่าทบทวนอีกแล้วไม่พยายามทำลืมนะหมอพยายามไปทำลืมถ้าทำลืมมันไม่ลืม。 ต้องลืมทำ。 ลืมทำไปทำลืมแล้วก็มันจะทำอยู่。 ก็ลืมลืมไปเลยอย่าทำ。 หรืยังไม่ใช่ข้างยังทำอยู่。 ยังทำอยู่ไม่ทำไม่ทำแล้วไม่อยากทำลืมเลย。 ลืมไปเลยไม่ทำลืมแล้วไม่ทำอะไรไม่พยายามเข้าใจอะไร。 ไม่อยากเข้าใจอะไรเลยเพราะธรรมชาติไม่มีอะไรมันไม่มีทั้งความเข้าใจไม่มีทั้งพยายามจะทำอะไรถ้าไม่งั้นจะเ，ป，็，น，ถ，้，ารู，้，ห，ร，ื，อใจที่ไม่มี，อ，ะ，ไร。 ไม่ได้。 ถ้าพยายามจะทำลืมจะทำอะไรให้มันเป็นถใจที่ไม่มีอะไรอันนั้นไม่มีทางที่จะไปจ่ายมีอะไรได้。 เพราะว่า。 นมันจะเป็นการกระทำอยู่จะพยายามจะจำอะไรไว้ก็ยังไม่มีโอกาสเป็นใจได้ที่เป็นทารู้ที่ไม่มีอะไรได้。 เพราะความจำมันคือขัน์ห้าเป็นสัญญาขันเป็นสังขารขันไม่สามารถหลุดพ้นจากสังขารได้ที่บอกให้ลืมหมดไม่มีการกระทำอะไรทางใจไม่มีการแบบพยายามจำอะไรไว้。 แล้วไม่อยากทำลืม。 เดี๋ยวมีการพยายามพยายามจะลืมพยายามจะหยุดทำ。 ใช่ไหมหมอไม่พยายามพยายามพยายามพยายามพยายามให้ทำลืมพยายามให้หยุดทำพยายามให้ให้หยุดปรแต่งขึ้นมาหยุดแล้วเนี่ยเลยเลย。 อะไรก็ไม่ถูกนะเนี่ยทำนหน่อยทำทำหน่อยลูกตาที่เอาที่เอาถอนให้ใจเมื่อกี้เมื่อกี้ในใจไม่ทำแล้วเนี่ยอยู่ไปแล้วเนี่ย。 จะกลับกลับไปตรวจสอบกลับไปตรวจสอบ。 เรากลับไปตรวจสอบก็ทำกลับไปตรวจสอบอีกแล้วเขาบอกแล้วกลับไปตรวจสอบเลยนี่กลับไปตรวจสอบป่ะเนี่ย。 เห็นไหมเนี่ยบบออกมาสิตัวเองเรื่องอะไรอีกตอนนี้เลยนะ。 หมอพูดว่ายังไงใหม่。 พูดหมอเป็นอนตาไม่ใช่เหรอนะของเราไม่ใช่เหรอ。 หมอบอกหนูก็ไม่อยากจะเข้าไปไปเช็คหนูก็ไม่ค่อยอยากเข้าไปทำหรอกหนูอยากเข้าไปรู้หรอกกว่ารู้เองมันทำเองมันจำเองหนูก็พยายามจะลืมมันก็ยังจำเองมันก็ทำเองหนูไม่ค่อยอยากเข้าไปไปตรวจสอบมันหรอกมันก็ตรวจสอบเองเช็คเองมันทำกันเองอ่ะมันไม่มาของหนูเลยเป็นอะไรมัน。 เป็นอะไร。 มันเป็นสังขารมันเป็นอนัตาไม่หยุดบังคับของเรามันไม่ใช่เราไม่นะครับของเรานี่แหละคืออนัตาแล้วที่พูดเนี่ยที่หมอพูดออกมาจากปากเมื่อกี้เนี่ยก็ปล่อยมันนี่มันเป็นอนัตาไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ของของเราเราจะไปบังคับให้มันเลิกเลือกนี้ไม่ได้ถ้าเราอัตรเรา。 บังคับมันได้นี่ไงที่พูดชัดเจนมากหรือวามันเป็นอนัตา。 เราไม่อยากให้ผ่านมาไปให้คนอื่นเลย。 แสดงผ่าแปดเลย。 ค่ะ。 ถ้าผ่านตรงนี้ไปเสียหายไปกอนันตการ。 อีกหลายพบชาติ。 กลับขาดตอนนี้มันมันฟ้ากับดิน。 ยอม。 เสียเวลามากเลย。 นี่ไล่มาตั้งนานแล้วไม่อยากเหนื่อยฟรี。 นั่งคิดอยู่แล้วเนี่ย。 เอาไปดิหยุดนะเนี่ย。 ับังได้บอกเลยบอกหยยุดเองทำได้หยุดเองจะทำให้มันหยุดคิดบอกคิดหยุดพยายามหยุดเช็คหยุดตรวจสอบหยุดบอกมันบ，อ，ก，เ，ล，ย，สัมันได้จะต้อ，ง，เ，ป็。 นอัตรา。 มันได้ไม่ได้รู้เป็นอันตาเมื่อกี้ก็เมื่อกี้เลยอ่ะที่บอกสงสัยสัยสงสัยสงสัยอยู่นั่นแหละสัยสงสัยสงสัยสงสัยอยู่สงสัยสงสัยสงสัยสงสัยอะไรอยู่สงสัยแบบเดียวกัน。 เพียงแต่กิริยาการจิตต่างกันหมอพยายามเข้าไปเช็คไปตรวจสอบพยายามจะจำพยายามทำให้มันเลิก。 อันนี้เรายิ่งไปพยายามามันยิ่งพยายามไปลุกมันอย่างแบบนี้ถ้าหลงซ้อนก็ไปสังหารซ้อนก็ไปพยายามตัวหลังมันกลายเป็นสังขาตัวใหม่เป็นวิชาตัวใหม่ซ้อนก็ไม่อยากให้มันหยุดจากมันจบอยากให้มันเลิก。 เราน้ำย่อนะวงพุทธเจ้าเป็นอนัตาไม่ใช่เราใช่ตัวเราไม่ใช่ของเราบอกก็เลย。 ไม่อยากหยุดเหรอไม่อยากอยู่ใในทำเขาเลยเข้าพยายามเข้าพยายามพยายามเข้าภาพมันเข้าบอกมาเลยบอกมัน。 อย่าไปนั่งคิดอยู่นะแต่บอกให้มันคิดไปแต่ละคนบอกมานะ。 นั่งคิดไปหมอนั่งคิดไป。 อย่างนี้หมอนั่งคิดไปมันคิดหมอบอกเลยคิดไปคิดไปอย่าเลิกเรานั่งคิดไปกับเราบอกมันเนี่ยคนละตัวกันนะแต่ถ้าเรานั่งคิดไปเราก็เป็นไอ้ตัวนั้นแต่ถ้าเราบอกว่าคิดไปคิดไปคิดไปคิดไปเลยไปเลยไอ้คนบอกกว่าไม่ใช่เองนะเป็นค่าคิดไปเลยไปเลยแต่นั่งคิดไ。 ปอ่ะ。 ไอ้ผู้คิดการเป็นเราเลย。 บอกมาเลยเอาไปเลยทำไปเลยคิดไปเลยไปเลยบอกมันก็เป็นคนบอกมานะอย่าเป็นคนคิดถ้าหมอขี้เกียจบอกหมอเป็นคนนั่ง，ค，ิ，ด，อ，ะ，ไรเ，น，ี，่，ย，อย่างนี้เลย，ไ，ม，่เ。 ลิกเลย。 ไม่เลิกเล่นได้นะเพราะว่าต้องบอกมันก็เป็นคนบอกมันจะได้เปลี่ยนตัวจากคนคิดว่าเป็นคนบอกหมอต้องเปลี่ยนตัวนะ。 คนบอกว่าเป็นคนปัญญาไอ้คนคิดเป็นคนโง่เข้าไปหลงคิดเป็นคนโง่เป็นคนบอกเลยเป็นคนเป็นปัญญามันเหมือนกับ。 เป็นมาก็วิ่งให้เขาใช้งานอย่างเดียวผมมาเป็นคนฝึกม้าเป็นคนฝึกมาเลยไม่เป็นม้า。 ก็เป็นม้าก็คิดตายคิดเตลิดไปเลยเป็นม้าบอกเป็นคนฝึกมาเลยเนี่ยไม่เหมือนกันนะดีเราเป็นคน。 ใช้งาน。 เขาเป็นคนบอกมัน。 มาเป็นผู้บอกคือผู้มีปัญญา。 มาเป็นผู้มีปัญญาถ้าเราเป็นผู้คิดเป็นวิชาเลย。 เป็นผู้มีปัญญากับวิชาไฟฟ้ากับดิน。 บอกมันนะเป็นผู้บอกมันนะอย่าเป็นคนคิด。 ถ้าคุณคิดมันเป็นวิชา。 มันคงคิดอยู่นั่นแหละเอาตัวเราไปร่วมปรุงคิดเอาตัวเราไปเป็นคนคิด。 ถ้าเป็นผู้บอกอ่ะมันจะเป็นวิชา。 เป็นผู้มีปัญญา。 บอกเลยคิดบอกมันมันจะหยุดเป็นผู้บอกจะเป็นคนคิดจะเป็นผู้บอกมัน。 มันจะเป็นไงอ่ะกลัวมันเป็นผู้บอกด้วยเลยมันจะเป็นไงมันจะเป็นคนเป็นไงก็บอกไปเลยไปเลยมันจะเป็นยังไงไปกลัวมันไปอีกกลเป็นนกอีกไม่ต้องกลัวมันจะเป็นนกก็บอกว่านกไปนกไปเลยนกหายนกเป็นนก。 เลยแต่ก็เป็นคนบอกด้วยไปอย่าไปเป็นตัวนั้นนะ。 อย่าเป็นตัวกแต่งแต่บอกมันไปเรื่อยไปมันก็จะเป็นเนี่ยเป็นผู้ที่เหนือกว่ามันเป็นผู้ฝึกมันเดี๋ยวกับมัน。 เนสังขารผู้สังหารเขคนทุกขผู้ที่เป็นสังหารที่เป็นทุกข์ทุกวิชาใช้เกิดสังขารสังขารไปโดยการมีตัวเราวิชาเป็นตัวขับเคลื่อน。 เข้าสู่กระแสวงจรปฏิ์จากสมุทรบาทเลยวิชาเป็นปัจจัยเกิดสังขาจัยเกิดวิญญาณวิญญาณสร้างชาติ。 วิชาเป็นปัจัยเกิดน้ำรูปสลยตนะสเวชนาตันอุปทานทุก。 ถ้าวิชาดับไปวิชาดับไปสาขาก็ดับไปดับไฟวิญกระดับไปวิญญาณดับไปน้ำรูปตเวฒนาประฐานพบชาติณทุกดับเลย。 วิชาดับไฟไม่มีตัวเราไปขับเคลื่อนในสังขารสังขารไม่มีตัวเราไปร่วมขับเคลื่อนมันก็หมุดไปปฏิจากสมุดไปสมุทรบาทไม่ได้ถ้าสังขารคือความคิดความปรมีตัวเราไปขับเคลื่อนหมุนเลยอ่ะแต่มันสังขารอยู่ไม่มีตัวเราเป็นหมุวิชาไม่มีวิชาคือตัวเราเป็นหัวเป็นหัวขบวนเป็นหั。 วมันไปไม่ได้。 ลากไปไม่ได้สังขารก็เป็นสังหารเกิดดับๆเกิดดับๆแต่ไม่มีตัวเราไปร่วมไม่มีวิชาไม่มีคนทุกข์。 อย่าไปกลัวสังขารอย่าไปจะหลงอีกอ่ะมันไม่จะสงขารอีกต้องการไม่ต้องกลัวหรอกบอกมันเลยไม่มีตัวเราไม่ร่วสักอ，ย，่，างนึงค，่，ะ，ไ，ป，ไ，ม，่，มีตัวเราร，่，ว。 เป，็นวิชา。 ไม่มีตัวเราไปร่วมหัวแล้วจับก็ลากไปไม่ได้。 เนี่ยได้ปัญญานีเนี่ยปัญญาสูงสุดเนี่ยพุทธเจ้าตัสรู้วันนี้นะไม่ได้จะรู้อะไรเลยนี่คือหัวใจพุทธศาสนาพุทธเจ้าศาสติจากสมุทป่าที่จะรู้รู้อะไรหรอกวันที่ตัคือปฏิจากบาทนี่แหละ。 เรียกว่าอรริยสัสีนี่แหละทุกสมุทไทยนิโรธมากเลยถ้าเหตุให้เกิดทุกข์ยังมีอยู่ทุกย่องมีอยู่เหตุให้เกิดทุกดับไฟทุกย่อมดับไฟปฏิทุกบาทหรือเนี่ยสีนี่แหละทุกสมุดไทยที่รถดมากเนี่ยเหตุที่ทำให้เกิดทุกอย่างมีอยู่ทุกย่องมีอยู่เหตุที่ทำให้เกิดทุกดับไปทุกยอ่อง。 ด。 ั。 บ。 ไป。 อะไรเราที่ทำให้เหตุให้เกิดทุกขวิชาตอุปทานนี่แหละมีปัญหาอุปทานเลยมีนะวิชาจะไปตัดเป็นปัญหาเนี่ยวิชาดับไปปัญหาก็ดับไปอุปทก็ดับไปหรือว่าปัญหาดับไปวิชาก็ดับไปใครเราเป็นผู้อยากตัวเราเป็นค。 น。 อยาก。 ไม่มีตัวเราอยากจะอยากปัญหาก็คือตัวเราด้วยนะวิชาเลยก็เป็นวิชาตอุปทานความอยากจะเกิดขึ้นไม่ได้ทำไมมีตัวเราอยากสมุดสมุดไทยเกิดวิชาตณเกิดอุปทานก็เกิดอุปทานเกิดพบชาติจะรารณทุกเกิดหมดเลยปัญหาดับนั้นแหละอุปทานดับหมดเลยวิชาดับไม่มีตัวเราเป็นคนกับเพื่อนแล。 ้วใครจะเป็นปัญหา。 มันก็ไม่มีใครปัญหา。 สงขารจะไปกลัวมัน。 ไม่มีตัวเรา。 เดี๋ยวตัวเราจะลงไปอีก。 เดี๋ยวตัวเราจะทำไงตัวเราไม่หลงเดี๋ยวตัวเราก็เข้าไปสู่ความทุกข์อีกจะทำไงตัวเราไม่ทุกข์ก็ตัวเราไม่มีมีเพราะว่าเราไปคิดแต่ไม่เอาวิชาขึ้นมามันก็เลยมีตัวเราตัวเราจริงๆมันไม่มีเราทำไมมีใครไปรักษาตัวเราทำไม。 หมอพยายามจะรักษาตัวเองไว้สุดชีวิตเลย。 พยายามจะรักษาใจของเจ้าของไว้สุดชีวิตพยายามรักษาตัวเราไว้สุดชีวิตไม่ให้ทำยังไงหนูจะถึงคนทุกข์โดยถาวรสิ้นเชิงหนูจะไม่กลับไปทุกอีกถ้ายังมีหนูเนี่ยทุกข์ตายไม่มีทางคนทุกข์ได้วิชาเนี่ยในใจของหมอเนี่ยยตรงนี้มั่นคงเลยหมอกลัวมากเลยกังวลมากกว่าหนูไม่อยากก。 ลับไปทุกข์แล้วหนูไม่อยากกลับไปทุกอีกแล้วหนูไม่อยากกลับไปอีกแล้ว。 ที่หนูไม่อยากกลับไปทุกหนูไม่อยากกลับไปทุกขหนูอยากทุกด้วยถาวรเนี่ยไอ้นี่แหละมันทำให้หนูทุกถาวร。 ทุกถาวร。 ความอยากคนทุกข์เนี่ยมันจะทำให้เป็นทุกข์。 ทุกขยะทุกๆมันทุกขหนักจริงๆหมอ。 ทุกมานานมากหลายๆพบหลายชาติในชาตินี้ผมทุกข์เยอะ。 ทุกกับอาการของใจตัวเองด้วยได้ทุกขกับภายนอกด้วย。 ไม่กลัวทุกข์มากเลย。 ไม่อยากให้กลับไปทุกอีกไม่อยากให้ตัวเราก็ทุกอีกไม่อยากให้ตัวเราก็ไปทุกอีก。 อยากให้ตลอดคุณทุกถาวรอันนีเนี่ยมันคือทุกถาวรเลย。 ความอยากให้ทุกถาวรคนทุกถาวรในทุกถาวรเลย。 ก็อยากคนทุกขนะมันทุกข์มากเลยหมอ。 ไม่มีตัวเราแล้วจะมีใครคน้นทุกข์แล้วจะไม่มีตัวเราจะมีใครไปทุกข์ๆไม่มีตัวเราคน้นทุกข์ไม่มีเราทุกข์มีแต่ไม่มีใครทุกข์。 ไม่มีใครทุกข์เพราะไม่มีใครไปยึให้เป็นทุกข์นะแล้วไม่มีใครทุกข์ไม่มีตัวเราเป็นทุกข์。 แต่ถ้าเราพยายามจะหาตัวเราต้องตัวให้มันพ้นทุกข์ไม่พ้นทุกข์แล้วมีแต่ทุกข์。 ก็ยังห่วงตัวเองยังรับตัวเองเป็นทุกข์ไม่สิ้นนะ。 เพราะตัวเราไม่มีแต่เราหลงสร้างตัวเราไว้。 เราลงสร้างตัวเราไว้ในใจแล้วลงว่าจะพาตัวเราออกจากทุกขไม่ได้ถ้าความหลงสร้างตัวเราไว้ในใจไม่สิ้นโดนหลอกตาย。 ทุกขยากลำบากมายาวนานหลายพบชาติถึงปัจจุบันนี้。 จะไล่จนถึงขนาดนี้ไม่จบลงแล้ว。 ลำบากแล้ว。 ตายไปกี่พบที่ชาติจะเจอคนไร่แบบนี้。 เหนื่อยแล้วนะจบลงมาพี่。 จบความคิดเรียนบนแล้วก็จบแล้ว。 หมอจะพยายามไปหาเหตุผลมัน。 เลยเข้าไปกระแสความเวียนวน。 จบเลิกเล่น。 เลิกเล่นเลิกเล่นจบจบๆเลิกสทีพบชาติยาวนานจบเลิกเล่นแล้วไล่สังขารพยายามดับสังขารนะเลิกเล่นแล้วเกมนี้จบแล้วเลิกเล่นแล้วไม่เลิกเล่นเกมไล่สังขารก็ไม่จบหรอกจะไล่ไปกี่ชาติอะไรย。 จบๆเอาให้ดีกว่าจบยอมแพ้。