接下来要讲的是非常微妙的事情。各位一定要真正关注它，要有非常细致的观察，才能理解其中的道理。因为它非常微妙，而且这关乎我们的生命，我们能否结束轮回、结束痛苦、结束所有业力，就取决于这一点，就是刚才所说的这一点。 如果我们只是随便听听，不关注，听过就结束，那是不行的。因为没有像这样详细的说明了，这关乎我们的生命。如果我们一天到晚只是生活、吃喝拉撒、照顾自己，耗费在照顾自己、照顾家人上，最终就结束了。 刚才我跟大家梳理的知识、观点、理解，那些就是终极的了。如果我们能够从一切有为法中解脱出来，成为无为法，那就是终极的了。无为法有稳定的法性。这才是唯一的正法，真正的寂静，没有造作。也就是说，心能够不造作，不造作的心有稳定的法性。这才是真正的唯一正法，是我的大导师和大尊者在《僧团和合之法》中所说的。 这是最精细的工作，是生命中最重要的事情，是放下五蕴。身体、心灵，色、受、想、行、识，这些都是五蕴。放下就是必须要成为不造作的状态，也就是无为法，才能放下五蕴。用有为法来放下有为法，无论如何最终还是会落入有为法中，没有办法从有为法中解脱。用有为法去试图放下有为法，必须用心，不造作的心才能放下有为法。 （你叫什么名字？）姆艾，你的任务仍然... 看上去你仍然在用有为法去追逐有为法，去认知、去消除、去释放、去放下。还没有做到，还没有真正放下有为法，而是用有为法去追逐有为法。但是因为时间有限，而且人很多。 用心聆听长老的录音，真诚地祈愿，祈愿消除障碍，祈愿佛法真正触动内心，然后用心聆听，用心阅读。在阅读和聆听之前再次祈愿，反复祈愿，让心变得不造作，从有为法中解脱出来。祈愿之后再用心聆听，理解。我们去放下五蕴，也就是我们自身，我们自身就是五蕴。但是要去放下我们自身，必须让心成为无为法。当心成为无为法的时候，才能从有为法中解脱。用有为法去追逐有为法，终将死去，这样追逐永无止境。用有为法去追逐有为法，用食物去追逐有为法，以为这会是最后一次，最后一天，这是不可能的。因为那个追逐者不会停止。我们必须看到追逐者也是有为法，被追逐的对象，追逐认知、追逐，这些都是有为法。那个想要追逐放下它们的人，想要成为最后的存在，但那仍然是有为法。所有的一切都永无休止地进行着。 一定要清楚地理解这一点。如果只是随便听听，那就太可惜了，损失太大了。因为什么？如果不明白，下次还能否再次出生为人，遇到佛陀？遇到导师？还能遇到哪位佛陀？还能否再次出生为人？这是世间最困难的事情。而且这一切应该在当下结束，现在，而不是回到家里再结束，回去做什么？不是的，现在，现在不明白就糟糕了。只是，你们人太多了，每个人都无法及时区分，等到死亡来临就无法承受了。所以... 我也无法照顾到每一个人，你们必须依靠自己，用心聆听，理解。不要认为这只是在教导别人，而不是在教导自己，所以就不用听了，想着以后再问。根本没有机会问，人太多了。 用心聆听，并且真正观察。（继续提问）长老解释说，当... 看到彼此的时候，它会在什么时候产生？看看自己... 不... 不... 如果把我们自己拉回来，我们自己也会成为造作的一部分，但是... 造作是自己产生的。 如果我们... 我们自己试图回头看自己，对吧？那就会变成我们创造了一个新的“我”来观察旧的“我”，就像抓老鼠一样。没有“我们”回头看，放下我们自己，让它成为最后的存在。很久... 我们自己回头看自己，不断地放下作为最后存在的我们自己，不要创造另一个“我们”来回头看我们自己。 关于... 关于思维的循环，回去看，回去寻找驱动者。观察思维，然后回到起点，重新观察新的思维。我们现在所做的一切仍然如此，跟过去是一样的。不明白思维本身就是造作，却以为如果了解所有造作，然后消除它，就能到达终点。以为终点就是消除最后一个思维，不留下任何东西。这需要很长时间。有人用了很长时间才明白。 大约傍晚六点，柯本在森林边缘行走，有人从旁边推了他一下，他就转过身去寻找推他的人，但是什么也没看到，找不到推他的人。找了一会儿，就开始观察新的思维了。非常震惊，因为要观察思维，就必须有思维。但不知道自己，自己就是思维。但不一样，它消失了... 已经灭尽了。那个认知比那个还要强大。找不到那个不思考的人来观察新的思维。 要观察思维，花了好几个月的时间，但那仍然是思维，是思考如何观察思维。“来，观察思维，要观察什么？”这仍然是思考如何观察。放弃吧，停止观察。有人说，要去看，看是谁。我们没有，过来观察新的思维。观察思维，按照思维去做，有快乐，思维的循环，越来越聪明，越来越愚蠢。解脱的智慧... 必须... 我们自己，那个去观察，去理解，试图放下的人，那个需要被最后放下的，就是那个“我们”。而我们又要创造一个新的“我们”，来观察我们自己。这就是永无休止的游戏，是永无休止的思维。很多啊，可以抓住。永无休止地玩追逐有为法的游戏，想要终结有为法，想要赢得游戏。玩一场精彩的追逐有为法的游戏，必须要结束，一定要结束。人们玩电脑游戏，不愿意工作，不愿意学习，整夜地玩，想要赢得比赛，想要追逐到最后，结束，想要赢得比赛，打败我们自己。 整天整夜地玩，不回家，不去工作，不去学习。或者... 我们没有赢得游戏，是游戏战胜了我们。一切都结束于我们自身。当明白所有游戏都在欺骗我们去参与，去追逐它们的时候，那就是结束。我这样理解对吗？ 就是说去玩游戏，然后看到痛苦生灭，但我们就是不停止玩，不停止玩追逐有为法的游戏，消除有为法，追逐认知有为法，消除有为法，追逐... 追逐放下，追逐放下，追逐放下。到最后，我们以为我们放下了，那个去追逐放下的人，以及我们在哪里追逐不休，这等于没有放下。因为我们想用“我们”去追逐放下，所以就永远无法放下。但我们说我们要放下，让一切结束，死定了... 我们就永无休止地玩着这个游戏。 我们要停止，胜于我们停止玩游戏。放下，停止追逐放下。当我们停止，停止玩放下游戏的时候，所有的有为法都会在当下灭尽。当不成为有为法，不迷恋有为法的时候，就不会再有新的轮回。因为即将到来的轮回，都充满了有为法。也就是三界。第一界就是回到欲界，回到需要通过造作来享受，根据... 然后是色、声、香、味、触。也就是回到欲界。然后是需要造作成为大象，成为人民，然后是需要造作成色界，成为... 成为色界天，也就是梵天。然后去享受梵天，去享受人民。死的时候仍然在享受，下一个轮回就会成为梵天。 这三界都被造作所控制。摆脱迷恋造作，没有地方可去，没有三界的支持。轮回就结束了。如果再次轮回，再次出生，就会再次受苦，必须承受业力。只有当出生结束、业力结束，轮回才能结束。不是因为我们去追逐，轮回才能结束。不是我们去追逐它才能结束。最终结束于我们的心。 结束于我们的心，也就是愿意结束一切。结束于心，而不是我们去追逐什么让它结束。结束于心。停止追逐，停止玩游戏，停止继续下去，不再留恋任何轮回，结束于心。不再留恋，结束于心。“什么是什么？”或者“是什么什么？”如果像这样彻底地谈论，就会平静下来，就会快乐。但是，太累了，跟人们说话，让他们明白，非常累。只有... 只有极少数人会明白。长老们必须说得非常累。必须尝试，尝试，尝试。不需要任何作为，谈论寂灭，就会感到轻松。 还想再说一点，因为我确实看到了。交作业。一开始已经结束了，结束于心，已经放下了。然后因为别人的问题，就又开始了，跑到... 看到人，看到长老骨瘦如柴的样子，吓了一跳。就是那个“我”。然后长老说很累。结束了，很累了。总是在追逐别人所说的话，然后一直在攻击自己。醒悟了，非常累。但是现在累了，有机会和长老对话了。我曾经在Line上问过长老。 你通过静坐冥想，可以达到光明，世界如水晶般清晰。然后可以间歇性地解脱，每次静坐都可以重新结晶。通过专注于呼吸来实现。有时静坐到一定程度，好像有什么东西撞击到身体，我们就看到了光明世界。但是离开冥想之后，我们会感到痛苦，因为某些我们执着的事情。大多数是价格的问题。我曾经请教过导师，通过持续地忆念死亡，总是忆念，然后自己通过呼吸来修行，做什么都回到呼吸上。然后自己就可以... 感觉，当想到这件事，就可以放下。如果放下，就会感到轻松，回到呼吸上。懂得抓住自己的呼吸。这是否正确？方向是否正确？ 聆听录音，阅读提问-回答，在图像法（Patham）里，然后是铁杆粉丝，然后按照鸟与天空、鱼与水来修行。已经听过了？现在知道，就是抓住了。是否祈愿真心断除，真心断除？一开始只是祈愿过两次，只做了两次，每次都会流泪。最后一次是什么时候？昨天，来之前。也是铁杆粉丝？从十一月就开始听了。现在是十一月、十二月、一月、二月，五个月了。 是铁杆粉丝。也已经祈愿断除了，为什么还没有... 仍然在这里打转，非常困惑。叫什么名字？叫什么名字？แก้ว。我不... 他不断。听了很多佛法却不明白，只是听到了表面。提问没有断除，没有断除嗔恨，没有断除内心的压抑。执着爱，执着恨，没有断除，没有断除内心的嗔恨，我们把嗔恨留在了心里。我们祈愿，但是不肯原谅这个世界。它阻碍着，怎么做都阻碍着。因为在心里卖掉了自己，把世界放在了心里。做了... 没用，不用挣扎，不用努力去... 去做什么。而是要放下，努力放下，把世界完全放下。把阻碍，阻碍内心佛法的世界移除。心就会直接进入佛法。内心的自然状态就是佛法。 是真正的佛法。可以造作的佛法，但那是真正的佛法。不会... 世界阻碍了内心的佛法。在心中装饰佛法，执着于爱，充满压抑，不肯原谅。提问要断除。请长老开示。这件事必须在内心断除，必须在内心断除。所有的事情，我们相遇是因为世上没有巧合。 成为夫妻、父母、兄弟姐妹，是因为互相怨恨，是因为互相报复。世上没有巧合。一切都有原因，让我们必须相互偿还业债。如果我们渴望结束轮回，就必须在当下结束彼此的业力。不要心怀怨恨，停留在痛苦和报复中，要彻底结束。只剩下互相行善，但不执着于爱和恨，不执着于内心的压抑。它就会在当下结束。佛法不需要去寻找，而... 如果内心缺少佛法，就无法成为佛法。已经祈愿了，已经做了四五个月的铁杆粉丝。必须看到改变。如果真的是铁杆粉丝，反复祈愿，几乎要炸裂整个宇宙。祈愿到死去，但那只是文字，仍然让世界阻碍佛法，执着爱，执着记恨，执着压抑。它怎么能前进？因为它没有。如果提问，它怎么能前进？因为世界阻碍了佛法。我们祈愿让世界终结，但是我们自己，却用世界阻碍佛法。在第一行就中招了。“今天，我的心从世界上死去，从爱和恨中死去。我愿意奉献自己，成为佛陀的弟子，愿意出家。”一开始内心就死了，从世界和爱、恨中死去。现在什么都不要了。不再留恋任何事物，不再留恋任何轮回，不再留恋彼此。在一起互相行善，偿还最后一世的业债，互相行善。 消除怨恨，别留在心里。执着... 执着于道路，必然会继续前进，继续创造新的业力。必须在内心放下，结束于心。放下于心，结束于心。结束内心所有的联系，无论是爱还是恨。因为来是因为业力，结束也是因为业力，也就是当彼此的业力耗尽，就没有地方可去。明白了吗？认真提问，让明白一切。 每个人都有自己的业力，有业力作为出生之地，从出生起就有业力，业力导致了各种不同的出生。有业力作为起源，导致了各种不同的出生。业力是我们的财产。业力是我们出生的土地。业力是我们的避难所，业力是我们所依赖的东西。业力一直跟随我们。有业力作为种族。业力是我们的同伴。业力是我们的依靠。无论做好事还是坏事，一定会得到相应的果报。所有的众生都遵循业力，无法逃脱业力。 唯一的方法是结束于心，结束轮回，不再有出生，才能在最后一世得到果报。如果再次出生，再次执着，无论是爱还是恨，必然会再次出生。佛法不需要去寻找。世界结束于心。真正的心，是真正的佛法，是无法造作的，没有自我，没有形状。但之所以无法成为真正的佛法，是因为世界阻碍了内心。因为爱和... 因此必须承受相应的果报。明白了吗？认真提问。允许内心原谅。 一切都不是巧合。我们相遇，偿还彼此的业力。在最后一世偿还彼此的业力，也就是互相行善。如果分手了，也要原谅，不要心怀怨恨。不要去种下... 也就是与彼此和平相处，完美地履行自己的职责。因为完美地履行自己的职责，在佛经中佛陀教导过。但佛陀不让我们执着于爱和恨。 但正确地履行职责，存在于佛经中。正确地履行职责是正命，是按照八正道来修行，也就是有正见、正思、正语、正业、正命、正精进、正念、正定，也就是不再执着。 是不再执着的心。但是世俗的职责是应该做的事情。需要有正见，正思，正语，正业，履行彼此的职责，以正确的方式履行职责。但心里只有喜欢，喜欢符合佛法，没有执着。因为执着不符合佛法，是烦恼，是贪爱。是创造新的轮回，创造快乐给自己。烦恼会给自己带来痛苦，还会让别人感到痛苦。 消除烦恼和贪爱，也就是不再伤害自己，也不会伤害别人，让他们感到痛苦。要了解烦恼。ทั้งความรักและความชัง ความแค้นเคือง เสร็จแล้วก็เอาไปนะ น่ะ ไปใส่คนอื่นอีก ทะเลาะกัน เบาะแว้งกัน เบียดเบียนกัน ไปราคะ ไปโทสะ ไปโมหะ ไปแห่งความโลภ ความโกรธ ความหลง เขาใจเราไม่พอ 我们不仅有爱和恨，还有愤怒和怨恨，然后我们把它们带走，传染给别人。争吵，打架，互相伤害。有贪欲、嗔恨、愚痴、贪婪、愤怒和迷惑。只了解我们自己是不够的，还要继续去烧毁他人。让一切结束于心。 结束于心。原谅内心。宽恕... 布施，是一种... 我们什么都没有，身上没有任何财产。说不知道该拿什么去布施。宽恕是一种伟大的布施，是一种崇高的布施，因为它很难做到，很难割舍，很难割舍爱和恨。宽恕... 也就是舍弃烦恼，因此是一种最高的布施，是一种到达内心的布施。结束于心。找到痛苦，找到轮回，就在心中。其他的布施，给予金钱、财产、死亡，仍然没有到达内心。 但许多人被他们欺骗，在其他地方，他们说要多做善事，做得越多功德越大。要赚更多的钱。这和长老没有任何关系。因为一切都结束于我们的心。最高的路是能够从我们的心中走出去的路。外在的只是涂层，无法触及内心，而是一种烦恼。为什么呢？因为拿财产和金钱去布施，半夜祈愿，为什么这么久？祈愿什么呢？祈愿一切都给自己，然后给丈夫，给孩子，给父母兄弟，祈愿不停止，因为那里有痛苦。但它会反过来，成为贪婪。 向长老顶礼，也是在给长老交作业。长老曾经慈悲地教导过，自己的修行仍然可以看到，好像看到了自己，在管道的末端。或者好像，好像，好像我们穿着白色的衣服，小心翼翼地，害怕... 害怕衣服被弄脏。还是不明白，好像是被困住了。但继续修行，直到明白，智慧最终到来，才明白是什么意思。 就好像，我们认为我们已经放下了，但里面隐藏着一个东西。在放下的里面隐藏着一个东西。直到最近才看到，我们之所以放下，是因为我们不想被伤害。所以我们才放下它。因此，它变得不真实。这一点非常重要，许多人都... 这一点非常重要。 我们是真正放下了，还是没有真正放下？我们愿意放下，因为我们想摆脱痛苦。但这样等于我们没有放下。我们愿意放下，以便我们得到利益，也就是摆脱痛苦。这样等于没有放下。放下它，放下我们自己，不要让我们自己去拿任何东西。愿意放下我们自己，去拿任何东西。但是，为了让我们自己，获得利益，获得一切，好像要拿一样东西，但要拿走全部。这样就是最棒的。 就是大家看到的，它... 它开始看到想法了。 师父（หลวงตา，是对德高望重僧侣的尊称）说，为什么要来找师父？为什么想要修行？为什么想要听佛法？为什么想要打坐？ 然后就慢慢地去思考，就会看到，其实呢，都是欲望，是... 都是欲望。 简单地说，就是我们想要... 想要没有痛苦。 它（指想法）就是这样慢慢进入，然后进入，直到看到... 看到，当想法产生的时候，我们看到这个想法，然后我们放下它。但是我们以为我们放下了，但实际上，它... 它并没有真正放下。 好像只是警惕它，因为我们想要不痛苦，仅此而已。 也看到了这一点，所以理解了师父慈悲教导的，但智慧还没有到达那个程度。所以才... 才看到，这个也许就是师父一直以来建议的，有我们穿着白衣，或者有我们在管道末端（一种比喻，指自我）。 那个“我们”已经知道了，那个“我们”可以放下，我们知道，我们看到，我们理解，我们开悟，而且是真正地开悟到内心。以前都不知道，师父说：“让你去休息一下。”结果才来有智慧，不接受。不知道，不明白。师父让我休息一下，（我）就会来思考：“真的能放下吗？”所谓的放下，其实就是不放下。 就是我们愿意放下，是因为我们想要脱离痛苦。我们愿意放下，是因为我们想要得到涅槃。 努力地放下，我们努力地放下，一直努力地放下，一直努力地放下。但没有放下的是，一直努力放下的这个行为。 就是我们去等待目标。 就是我们愿意“好也好”，愿意“好也好”。一旦想法或情绪产生，就全部完了，没有放下，我们根本没有放下。 还没有放下“我们”，还没有放下“放下的主体”，就是那个用“我们”去努力放下，为了帮助“我们”脱离痛苦，为了“我们”涅槃，为了“我们”脱离痛苦的。“放下”，是为了要带“我们”去脱离痛苦。 这样的话，我们就在走相反的路。 过去好像，本来我们应该走出... 走出洞口，却变成“我们”走... 走进洞内越来越深。 这是因为什么？ 因为那是为了“我们”的放下。 所以我们迷失了，带着“我们”去寻找涅槃，寻找脱离痛苦的道路。 就变成了“我们”去寻找脱离痛苦的方法。 还自以为“我们”快要脱离痛苦了，一直小心翼翼。别人都走出洞口了，而这种走法是相反的，是迷失了，是越走越深。 真正地放下，就是要放下“我们”，放下“我们”所说的脱离痛苦。 这样才能走出洞口。 但现在，是有“我们”的开悟，和理解，理解得清清楚楚。然后有“我们”脱离痛苦，“我们”快要脱离痛苦了。“我们”痛苦了，“我们”开悟了，“我们”理解了，“我们”痛苦了。 这些都是“行”（สังขาร，五蕴之一，指心理活动），都是“知识”。 如果我们执着它们，放下... 放下，就只剩下平静了。 之前还有波动，还有炙热。 是的，理解了。理解了，很清楚，非常清楚。 以前师父说，师父提醒，都看不到。 现在智慧到了，我们去放下，为了“我们”，放下，为了... 为了去往脱离痛苦，放下，为了让“我们”去脱离痛苦。 一直放下，为了“我们”最终的目的，“我们”就要脱离痛苦。 这就等于没放下，等于执着。 是在走一条进入洞穴深处的路，越走越深，无法走出洞口。 理解了。理解了。 如果想要真正做到，就要放下那个“我们”的理解。 这个是知识，看到它只是“行”。 理解了，就让它过去，但不要执着于理解。 理解了，开悟了，也让它过去。 不要执着于那个开悟，不要认为自己是佛，不要认为自己是开悟者。 开悟了就是开悟了，知道了就让它过去。 没有人能去到哪里，到达什么，成为什么。 心平静了，不再波动，不再炙热，不再有“我们”去到哪里，不再有“我们”知道，“我们”是。 只会有震动。 有人... 有人在跳，有人跳来跳去。 有人说：“知道了。” 但我们是疯子，还不懂，完全不懂。 知道、看到、理解、开悟，是不一样的。 开悟了，理解了，是不一样的。 是的吗？ 从真正的炙热，真正困难的地方来说，就是我们没有看到，我们没有... 没有及时意识到它（指欲望）。 欲望... 就在这里，我们没有及时。 又及时意识到了！ 要放下哪个，你知道吗？ 要放下那个想要及时意识到它的“我们”。 这个就是罪魁祸首。 如果去不了及时，就结束了，就认为“我们要怎么样才能及时地意识到它？”这个才是真正困难的。 怎么办呢？ 我该怎么做？ 这样走是不对的，那样走也不对。 向前走也不行，向后走也不行。 那我该后退... 后退到能走对的地方吗？ 我完全走错了，怎么办啊？ 一切都完了。 完全走不通了。 什么都不能要，尝试着不要，也做不到。 尝试着要，也做不到。 尝试着去了解，也做不到。 尝试着不去了解，也做不到。 怎么办呢？ 继续... 这个非常重要。怎么办？ 向前走不行，向后走不行，停... 停在原地一直不动也不行。 那我该怎么办呢？ 我该怎么办呢？ 这样走是不... 向前走，跳跃，尝试不去知道，又落入（陷阱）。尝试去... 尝试再努力，又落入（陷阱）。不对，怎么办？ 什么都不用做。当心无法动弹的时候，那是心真正的本性，真正的“法”（ธรรม，佛法），不会动弹的。 那些能动弹的，都是“我”，都是... 都是分支，都是假的，都是假的。 我们... 我们会把所有“行”都当作是假的，然后用假的“法”套在脖子上，用假的“法”围绕着心。 那不是真正的“法”。 不是真的。 真金，真正的“法”，像真金一样，是不能... 不能动的。 像假金一样，能动，能移动，能修饰，能努力。 真正的“法”不能动，不是它的特性。 不是我们让它不能动。 我们认为真正的“法”要变成像... 像... 像空无一样。 像宇宙的自然一样，变成... 像宇宙自然中的空无一样。 在这个房间里是空气，或者说是空虚。 是这种自然中的空无。 我们想要它变成真正的“法”，什么时候会真？ 能看到真吗？ 真是在它不能动的时候，依照它的本性不能动的时候。 怎么办呢？ 努力地寻找，去帮助... 怎么帮助？ 努力地放下，努力地知道并放下。 这样只会更努力，只会制造假的。 如果我们理解了真正的自然，我们就不会这样复杂了。 要说真正的“法”，就像宇宙自然中的空无一样。 真正的“法”，就是真正的心，或者真正的“知道”，像宇宙的空无一样。 但是宇宙自然的空无没有“知道”，而真正的“法”，它... 它就像宇宙的空无。 心，或者真正的“法”，不是心脏，不是头脑。 不是... 不是有光芒，有鲜明，有悲伤，有快乐，有痛苦。那些都是“相”，都是“行”，都是修饰，都是假的。 真正的“法”，就是真正的心，它没有“行”，任何“相”都不是心的。 真正的心没有“相”，所以它像什么都没有一样。 当什么都没有的时候，我们就努力地去达到那个什么都没有的心。 这就变成了“去做的”，通过去“做”。 所以试着看看，我们要去做一颗什么都没有的心。 它本身就具有“知道”。 它类似于自然的空虚，但是自然的空虚没有自身具有的“知道”。 而心，不是那些有“相”的，有快乐、有幸福、有疑惑、有悲伤、有光芒的。 那些都不是心，那些都是各种状态，不是心。 心就是什么都没有，但它具有“知道”。 那是一种什么都没有的“知道”，但是它自身就具有“知道”。 它与自然的空虚是同一个，与宇宙自然的空虚是同一个。 但是如果我们去“做”，去创造自然中的空无，创造自然的空虚。 我们努力地去让它，让它成为空虚，成为什么都没有。 我们努力地用那个“我们”，那个先锋，去帮助它，努力地去“做”，努力地去“知道”，努力地去... 我们努力地去“做”，是为了帮助... 为了帮助让它是真正的“法”，让真正的“法”就像这个房间的自然的空无一样。 然后在这个房间里，我们没有关门，所以它与外面的自然是同一个空虚。 让我们试试，我们要怎么做，让... 让自然变成什么都没有？ 让心变成什么都没有？ 我们能做到吗？ 如果我们去“做”，它会变成什么？ 就会有“我们”去“做”。 它就无法成为自然的，因为什么？ 因为真正的自然，不需要“做”吗？ 它不需要“做”，只需要把“我们”这个先锋拿走，心就会是真正的。 “我们”要用“我们”去努力“做”，用“我们”去帮助。 这样“我们”就一直在空房间里。 房间就不是空的了，空虚就不存在了，而是有“我们”去“做”。 “我们”会努力让它是空的，“我们”会让它是真正的“法”。 这样它就不是真正的“法”了，因为它有“我们”参与其中。 真正的关键，就是要放下“我们”。 放下全部的“我们”，就是看到“我们”是“行”。 真正的“法”是不需要“行”的，所以不需要任何人来帮助。 任何人来帮助它去到哪里？ 他们刚才努力做的事情，他们会努力用五蕴去帮助自己，去达到“行”，去达到什么都没有，去到真正的“法”。 这样做怎么能做到？ 就是用“我们”，用“我们”去寻找什么都没有，这就会变成一直有“我们”。 事实上，就是要释放，放下“我们”。 看到“我们”整体，那些想法，那些感受，是“我们”。 它们是“行”，是“行”，阻碍着“法”。 在哪一天放下？ 在... 在心里放下。 在心里放下。 无论得到什么也好，失去什么也好，不要陷进去。 放下它，没有人会去执着它，在心里放下。 然后在心里结束，理解，回归。 理解了，其实什么都不需要做。师父，不需要努力去... 去让它变成空虚。 就是理解了， 它... 它还是有，还是有努力。 师父，因为， 因为我们还陷在其中。它... 它也有，也有时候，我们... 我们理解了，然后我们什么都不做。 但是当我们... 我们稍微休息一下，它... 我们又陷进去了，师父。 就是我们还... 还理解了一个方面，就是我们还（认为）五蕴是“我们”，它们可以被修饰成“我们”。 这就像一面镜子。 一样，我们必须反过来。 它（心）是一种空无，来知道五蕴。 我们必须反过来， 我们变成空无，（那颗）知道五蕴的心，知道它们在修饰。 五蕴是从身体、心、感受、想法、观念产生的。 不是从父母的结合中产生的，而是修饰出来的。 然后它会老，会病，会死，然后会消散。 但“我们”永远不会消散。 真正的“我们”从未诞生，从未死去，从未消散。 只是会不断地在其他身体里转变。 不断地转变，变成新的身体，新的天神，新的样子。 然后新的那个也会出生、死亡、消散，每一世都如此。 但“我们”从未出生，从未死去，从未消散。 只是身体死了、消散了，让“我们”有了新的身体，让“我们”去穿上，去进入它。 不断改变，不断这样。 进入其中。 但“我们”就是什么都没有。 事实上是， 如果没有了什么都没有，只剩下“知道”，或者说灵魂。 灵魂与地、水、火、风结合，然后最终还是会消散，死亡、消散，每一世都如此。 它会不断不断地去创造新的身体，与水、风等结合，然后诞生新的身体，然后又会消散。 如果消散了，我们吃的土会变成我们的头发、皮肤、骨骼、肝脏、肠子。 坚硬的部分会腐烂，水会回归自然。 变成唾液、淋巴液、血液、尿液。 我们的呼吸也会一直消失，一直呼吸，必须一直吃东西。 它（指肉体）才会继续运转。 剩下的只有那个不需要吃东西的“东西”，因为那个“东西”只有知识，没有自我。 它不生不灭，不会破裂，不会被摧毁。 它从未死去，它只是不断地变换身体，不断地变换身体，不断地变换身体。 我们的身体和心，都是被修饰出来的，是假的。 它们从结合中产生，从结合中形成，然后每一世都会变换身体。 哪个是真正的？ 那个真正的“知道”，真正的灵魂，它就是什么都没有。 但它本身就具有“知道”。 它从未诞生，从未死去。 它只是不断地变换身体。 那些死去的身体，都是被结合完成的身体，结合完成，在每一世被结合完成。 然后根据会结合成什么而定，它会死去，被修饰。 但真正的“我们”从未死去，从未诞生，从未死去。 变换又变换，变换身体。 但是我们啊，经常会把那个结合完成的身体当成“我们”。 我们一直不回到原来的样子。 让那个不断变换身体的东西（指灵魂），变换下去。 新的身体结合了水和风，新的身体结合了水和风，不断变换，变换身体。 那个（指灵魂）从不… 从不… 从不破裂，从不死亡。 那些会衰退的东西就需要吃东西，所以需要每天吃东西。那些衰退的东西就需要补充，也就是水，所以我们需要每天喝水。 那些逝去的东西就需要呼吸，我们需要一直呼吸，呼气吸气。 需要热量，如果我们一直呆在冰冷的房间里，不接触热量，那就只有死路一条。 所以不需要改变什么，不需要思考什么。 也就是说，如果知道了那个什么都没有，但本身具有“知道”的东西，它就像空气一样。 如果把空气也加入进来，空气就具有了“知道”。 它没有自我，什么都没有，但它本身就具有“知道”。 我们不理解这一点，我们执着于把那个结合完成的东西当成“我们”。 我们一直不明白，我们是从哪里来的？ 那个结合完成的东西就是原来的我们，结合完成，然后母亲吃了植物和动物，去补充，然后滴入血液，才长大的。 从水中获取，让东西生长。 呼吸空气，获取热量。 我们一直都没有回来，最终… 如果要回来，要晚点回来。 如果要晚点回来，那就要与那个结合的东西结合。 这个是“我们”，这是“我们”。 每次要教导的时候，就用这个“我们”来打基础，然后努力地去寻找那个空无。 这就反了。 就是我们被结合完成了，我们与那个（身体）融合了，然后诞生。 但现在，我们就在那个（身体）里面。 我们却忘记了我们是谁。 那不是我们，那被结合完成的东西不是我们，那个作为土、水、风、火的身体也不是我们，那些感觉、想法和情绪，那些抽象的东西也不是我们。 也就是，是与其他的元素结合，并且变成了各种形状。 一直在不断改变，不断改变，一直都在改变。 但因为我们理解错了， 我们还没有... 没有脱离错误的理解。 我们把那个结合完成的东西当成“我们”。 所以师父一直在努力地扭转，（告诉我们）我们不是那个结合完成的东西。 那个结合完成的东西会死亡会消散。 那个能够有感觉、有想法、有情绪，能够痛苦、高兴、悲伤、满足、开心，能够理解，能够开悟的东西。 那个真的是我们吗？ 那个只是结合。 只是那些结合在一起的元素，结合完成，变成了五蕴，有了知识、有了看法、有了理解，有了感觉、有了情绪。 理解了吧？ 那个没有自我，什么都没有，无法动弹，无法移动，不能修饰。 到破裂的时候（就会消失）。 也就是那个结合完成的东西。 我们想要那个结合完成的东西，能够有感觉和情绪，成为“我们”。 真正地“我们”，是那个真正的灵魂，那个与生俱来的灵魂。 我们要认清，不要再（迷失）。 不曾出生，不曾死去，也没有任何武器能够杀死它。 即使是涅槃也杀不死它。 涅槃能杀死的是杀死错误的迷恋。 也就是我们执着于把那个结合完成的东西当成“我们”。 停止愚蠢，停止迷恋，把那个结合完成的东西当成“我们”，然后回归到原本的“我们”。 也就是说，如果真正知道了那个不能被修饰，不能被触碰的东西，只有存在于其中的知识。 这种愚昧就会消失。 因为死亡... 死亡是真正的“法”。 那种能被知道的，师父比喻说，那才是真正的“法”，那是不能动弹的。 那能被修饰的东西，就是每一世的结合完成的东西，那个不断变换身体的东西，是假的“法”。 是通过修饰产生的“法”，是假的“法”。 也就是说，我们通过训练，通过修行，我们理解了，不再把那个能被修饰的东西当成“我们”，不再执着于那个能努力的东西，那个通过努力能被理解的东西。 去学校学习，去大学学习，获得知识、看法和理解。 这都是依靠那个（肉体），依靠那个（肉体）的记忆、想法和修饰。 但是如果是真正的元素，是真正的灵魂，它是什么都没有的。 它不需要吃东西，不需要补充。 不需要补充水，不需要喝很多水。 需要空气，所以需要呼吸，吸气呼气。 需要热量，所以需要获取。 但是如果有了“知道”，就不需要补充了。 它什么都没有，从哪里给它补充呢？ 补充土、水、风和火都没有用。 因为它是什么都没有。 我们也不知道我们将会是谁。 我们呢，回归到我们最初的来源，也就是什么都没有的那个。 什么都没有的那个“知道”，迷恋和执着的错误就会消失。 也就是说，死在了真正的“法”上。 所以什么都不会死去。 然后回归到与自然融为一体，也就是什么都没有。 但如果我们去执着，去修饰成“我们”，这样迷恋就还没有结束。 我们会死在假的“法”上。 死在假的“法”上，死在那些被修饰结合完成的东西上。 我们必须要用结合完成的东西，去创造新的存在。 因为我们没有死在真正的“法”上，我们死在假的“法”上。 所以我们必须要用五蕴去修饰创造。 那就是支持三界的地方，都是假的。 也就是欲界、色界和无色界，都是修饰出来的。 真正的“法”去不了，它无法移动，所以它去不了。 常常有人说我们， 我们所有人啊， 在出生之前，那个给我们受孕的是谁？ 在出生之前，我们是谁？ 出生之后，谁是我们？ 谁是真正的我们？ 在我们里面，谁是真正的我们？ 还是那个结合完成的东西才是真正的我们？ 我们是谁呢？ 然后我们就出生了，我们是谁？ 结合完成之后就变成了“我们”，这个“我们”是谁呢？ 是来自灵魂的， 那个灵魂是会改变的。 我们来自灵魂，不是那个结合完成的东西，它从未诞生，从未死去。 但它来了… 灵魂带着迷惑而来。 它迷惑地执着于每一个身体的样子，认为那就是“我”，那就是“我”。 它始终无法在任何一世中理解，那个结合完成的东西不是“我们”。 “我们”啊，它不是那个结合完成的东西。 “我们”来，它只是带着“知道”而来。 然后结合成了外形，让每一个身体成为“我们”。 “我们”是那个“知道”，但不是结合完成的“我们”，不能思考，不能修饰，不能动弹，只有“知道”，只有“知道”。 但不是用“我们”去专注“知道”，不是慢慢“知道”，不是慢慢地认为是结合完成的东西。 如果是那个已经被修饰完成的身体，那如果理解了，就会变成心。 真正理解的心，就不会动弹，只有“知道”的佛性。 也就是“知道”心，知道心就在心中，并且也知道（身体）， 它什么都没有。 那些能动弹的不是它。 它就回归了。 我们是谁？谁是我们？ 这边有一段英文的录音文件，曾经发送给您。 关于那个英文文件，那个… 有个外国人来寻找，然后来到泰国，然后出家了。 然后有人带他来见师父，（师父）问他为什么要出家，你想要什么。 外国人，来自波兰，他说他只想“知道”。 他来出家，来寻找，就是想“知道”，我想知道我是谁，我想知道我是谁。 他一直寻找，他可能寻找了很久了，然后遇到了师父。 就这样。 他寻找“他是谁”，他是谁，他是什么呢？他是谁？ 他开始明白了，这个（肉体）不是他，这个不是他了。 那他是谁？ 他是谁呢？ 寻找什么呢？寻找的就是“空无”。 找了很久，其实就是“空无”。 因为那个去寻找的（自我）是“有”，但要寻找的东西，是“空无”。 怎么办？ 寻找“有”，但真正的“我们”是“空无”。 执着于那个去寻找的（自我），放下那个去寻找的（自我）， 因为那是假的。 然后停止寻找， 停止修饰。 因为什么？ 如果我们去寻找“空无”，我们只能找到“有”。 “空无”是去不了的... 心，如果“知道”是一个空无，才能去接收。“知道” 心，如果知道了（真正的“法”），就不能被感知到。 真正的“法”不能通过眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体和心意来感知。 因为眼睛只能看到形状，耳朵只能听到声音，鼻子只能闻到气味，舌头只能尝到味道，身体只能感受到触感，冷、暖、软、硬。 心意只能感受到心的状态，和情绪。 但真正的心，不是心意状态的心，6个感官都无法感知。 没有任何方法可以感知到它。 它就是“空无”。 只需要放下那个寻找者，不再执着那个寻找者就是“我们”，就会立刻改变。 就变成“空无”。 停止… 理解。 理解了。 停止用那个… 用那个带头的“我们”去寻找空无。 他停止了寻找，也就停止了困惑，也就过去了。 然后就平静了，变得空虚，因为它不再搜寻了。 它不再搜寻了，所以就变成了“无”， 所以没有任何东西。 于是就平静了，安静了。 平静， 是要让“相”平静。 它是从痛苦、烦恼、挣扎、修饰、欲望中平静下来的。 那是一种最纯粹的平静。 并不是要刻意去做。“按下头”让它平静。 它是通过它的纯粹而平静， 通过自身的纯粹而平静。 它没有修饰，所以才是纯粹的。 通过自身的平静来达到纯粹。 它没有经过修饰。 那不是进入真正的自然。 被称为自然… 那个就变成了那个词… 词是什么来着？我不懂。 和平， 平静， 和平， 空虚。 平静， 和平， 无自我。 无自我， 没有什么可以触碰它， 没有什么可以影响到它， 没有什么可以触碰它， 没有什么可以影响到它。 大笑。 无自我，没有什么可以影响到它。 就是进入了那种状态，没有什么能够影响到彼此。 但如果有人试图保护自己的心，不让任何东西来影响它， 那就不是（真正的）心了。 因为它能保护自己，不让任何东西来影响它。 但是（真正的）心，它无法保护自己，因为它不能修饰。 它有什么？ 没有人能来保护它，不让任何东西来影响它。 但是那是一种没有人能感知到的自然， 没有什么能够影响到它，没有什么能够触碰到它。 更了解师傅，更了解了。 只是我想简短地回答师傅的问题， 师父慈悲地解释了这么多，最终 它结束于 “我们不存在。 我们不存在。” 根本就没有“我们”，根本没有我们的“自我”。 所以才告诉那个外国人 “你要找什么？ 来泰国？ 出家？ 是什么？” 最终（那个外国人）回答说， 最终的结果就是 “理解了。” 谢谢您的慈悲。” --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求： 1. 完整翻译为中文，不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ เรื่องที่。 เรื่องที่พูดก่อนที่จะไปจะไปมันเป็นเรื่องละเอียดอ่อนมากโยมจะ。 ผิวเผินกับมันไม่ได้。 ต้องมีความใส่ใจจริงๆมีความสังเกตละเอียดรอบคอบจริงๆที่จะเข้าใจตรงนี้ได้เพราะมันเป็น。 มันเป็นสิ่งที่ละเอียดอ่อนมากมันละเอียดมากๆเลย。 แล้วมันเป็นชีวิตของเราที่เราจะจบพบชาติจบความทุกข์จบกรรมทั้งมวลได้ครับก็เพราะตรงนี้แหละตรงที่พูดเมื่อกี้นี่แหละ。 วันนั้นเราจะฟังมันผ่านๆแล้วเราจะไม่ใส่ใจมันฟังแล้วก็จบไปเลยใช้ไม่ได้นะเพราะว่า。 ไม่มีรายละเอียดอย่างนี้อีกแล้วมันชีวิตของเรางานการที่เราวันละเอียดที่สุดแล้วมันเพียงแค่มาใช้กินใช้อยู่ขับถ่ายแล้วก็มารักษาตัวเองหมดกับการรักษาตัวเองหมดกับการรักษาครอบครัวไปจบไปหมดในที。 ่สุด。 ความรู้ความเห็นของเข้าใจเมื่อกี้ที่ไล่ให้นั่นแหละ。 อันนั้นนำเป็นที่สุดแล้วถ้าเราหลุดพ้นจากสังขารทั้งมวลได้ไปเป็นที่สังขารได้แล้วเนี่ยมันที่สุดแล้วคนสังขารก็มีทำที่มั่นคงนี่แหละคือองค์ทำเอกวิเวกจริงหรือไม่สังขารคือใจที่ไม่สังหารได้ไม่สังขารก็มีทำที่มั่นคงนี่แหละคือองค์ทำเอกจริงที่แม่ครูบาอาจารยให。 ญ่และมั่นได้กล่าวไว้ในทมุศมัคคีธรรมาก。 เนี่ย。 ไอตรงนี้เป็นงานที่ละเอียดที่สุดแล้วเป็นงานที่สำคัญที่สุดของชีวิตปล่อยวางขันหน้าขันหน้าทั้งตัวในร่างกายจิตใจลูกเป็นสัญญาสังขาวิยามันเป็นสังขารน้ำแข่ง。 ปล่อยวางก็คือต้องไปเป็นความไม่สังขารเรียกมีสังขารคือความไม่สังขารถึงจะปล่อยวางสังขารได้เอาสังขารมาไล่ปล่อยวางสังขารมันยังไงมันก็ลงในสังขารไม่มีทางคนกับสังขารได้กับสังขารมาไล่วางสั。 งขาร。 มันต้องเป็นใจที่ไม่สังขารถึงจะปล่อยวางสังขารได้。 หน้าที่ที่โยมโยมชื่ออะไรนะ。 หมวยน่ะก็ยังที่ดูแล้วก็ยังยังเอาสังขารไปไล่สังขารอยู่ไร่รู้ไร่ละไล่ปล่อยไล่วางยังไม่ได้ยังไม่ได้ปล่อย，ว，า，งสังหา，ร，แ，ต，่，เ，อ，า，สังขารไปไ，ป，ไ。 ล่，สังขาร。 แต่เนื่องจากว่าระยะเวลามันจำกัดคนเราก็เยอะ。 ตั้งใจฟังไฟเสียงหลวงตาอธิษฐานจริงๆอธิษฐานถอนอธิษฐานให้ทำมันเข้าถึงใจจริงๆ。 แล้วก็。 ตั้งใจฟังตั้งใจอ่านอธิษฐานอีกก่อนอ่านก่อนฟังก็ตั้งใจอธิษฐาน。 ซ้ำ้ำให้ให้มันเป็นการเป็นใจที่สังขารพ้นจากสังขารให้ได้ที่ฐานแล้วก็ตั้งใจฟังทำความเข้าใจเราไปวางขันหน้าเป็นสังขารทั้งตัวเราตัวเราตัวหหน้าแต่ไปวางตัวเราจะไปวางตัวเราได้ต้องไปเป็นใจที่เป็นพี่สังขารที่สังขารได้มันจะหลุดพ้นจากสังขารก็สังหารไปไล่สังข。 า。 ร。 ต。 าย。 มันก็ไล่กันอย่างนี้ไล่ไม่จนสังหารไปไล่สังหารอาหารไล่สังขารคิดว่าจะเป็นตัวสุดท้ายวันสุดท้ายไม่ได้หรอกเพราะว่าไอ้ตัวไล่ไม่เลิกเราต้องเห็นไอ้ตัวไล่ก็เป็นสังขารตัวที่ถูกไร่ไล่รู้ไล่ๆไปก็เป็นสังขารไอ้ตัวที่ไล่ปล่อยวางเขาเนี่ยจะให้เป็นตัวสุดท้ายมันก็ค。 ือสังขารทุกตัวเลยมันก็เล่นสังไม่เลิกกันแบบนี้。 ตรงนี้ต้องเข้าใจให้ชัดเจนนะฟังผ่านๆไปก็ไปก็เสียหายเสียหายแล้วเกินเพราะอะไรถ้าไม่รู้จะไปเกิดใหม่พบพุทธเจ้าหรือเปล่าพบผู้สอนหรือเปล่าจะไปเจอพุทธเจ้าองค์ไหนอีกหรือเปล่ามันเกิดได้เกิดเป็นมนุษย์อีกหรือเปล่ายากที่สุดในโลกและมันจบจบในปัจจุบันเดี๋ยวนี้เ。 นี่ยเดี๋ยวจะกลับไปจบที่บ้านจะกลับไปทำอะไรไม่ใช่เดี๋ยวนี้เดี๋ยวนี้ไม่เข้าใจก็เอาเอาซเอาแต่พวกท่านมันเยอะเกินทุกคนแยกไม้กันตายก็ซไม่ไหวแล。 ้วก็ก็ดู。 ไม่ไหวหรอกนะเนี่ยเขาต้องช่วยตัวเองด้วยตั้งใจฟังให้เข้าใจอย่าคิดว่าอันนี้มันก็สอนคนอื่นไม่สอนเราเราก็เลยไม่ต้องฟังเดี๋ยวเราจะถามเราจะถามเลยไม่ได้ถามหรอกว่าคนมันเยอะสักขนาดนี้。 ตั้งใจฟังด้วยแล้วก็สังเกตจริงๆด้วยถามต่อไป。 หลวงตาอธิบาย。 หมาย。 เห็นกัน。 มันจะเกิดเมื่อไหร่。 มาดูที่ตัว。 ไม่ไม่ถ้าเอาตัวเราย้อนมามันจะเป็นตัวเราเป็นตัวปรแตกด้วยไป。 เพแต่ว่า。 แต่งมันเกิดเองกับเองเกิดเองกับเอง。 ถ้าเราตัวเราพยายามย้อนกลับมาดูตัวเราใช่ไหมจะกลายเป็นเราจะไปสร้างตัวใหม่มามาดูตัวเก่าเหมือนเจอหนูไม่มีตัวเราย้อนมาปล่อยวางตัวเราให้เป็นตัวสุดท้ายไปยาวตัวเรามาย้อนดูตัวเราไปวางตัวเราที่เป็นตัวสุดท้ายเรื่อยไปอย่าเอาตัวเราสร้างตัวเรามาย้อนดูต。 ั。 วเรา。 แต่พูดถึง。 วงความคิด。 กลับไปดู。 กลับไปหาคนขับดูความคิดแล้วกลับมาเริ่มต้นมาดูความคิดใหม่。 ตัวที่เราทำอยู่ทุกวันนี้ก็ยังเป็นอยู่คือตัวเดียวกับเคย。 ไม่รู้ว่าคิดเนี่ยมันคือตัวปรุงแต่งแต่เข้าใจว่าถ้ารู้ความปรแต่งทั้งหมดแล้วแล้วก็กะว่าจะไล่มันจะถึงที่สุดคือที่สุดแล้วคือไล่ไปความคิดสุดท้ายไม่เหลือเลยนานมากเลยเป็นเวลานานสามารถรู。 ้ได้。 มี。 ประมาณหกโมงเย็นโคเพเดินอยู่ที่ชายป่ามีใครมาผลักอีกข้างท่าน。 แล้วก็เลยหันไปหาคนผแต่ก็หาไม่เห็นไม่เห็นคนผก็หาอยู่สักครู่นึงก็มีคนก็เริ่มต้นมาดูความคิดใหม่เลยตกใจเลย。 ที่จะมาดูความคิดมันก็มันต้องคิดจะมาดูความคิดใหม่ที่มันดับไปแล้วนี่ความคิดแต่ความคิดการเกิดดับแต่ไม่รู้ตัวเองตัวเองคือความคิดแตเหมือนกันมันหายไปแล้วมันมันดับได้กว่าเนี่ยรู้เนี่ยหาคนไม่คิดจะมาดูความคิด。 ใหม่。 มาดูความคิดดูอยู่ว่าต้องเป็นเดือนๆมันก็คือความคิดเหมือนกันคิดที่จะดูความคิดมาเลยดูความคิดว่าจะดูมันก็คือคิดจะดูก็เลิกไปเลิกดูคือจะเลิกดูมีคนก็เลยไปดูหาคนเห็นใครเราไม่ไม่มีมาดูความคิดใหม่เลยมาดูความคิดความคิดการไปทำตามความคิดมันความสุความคิดวงการ。 ในฉลาด。 เลย。 โง่วิชานพพาน。 ต้อง。 ตัวเราอ่ะไอ้ตัวเราไปดูไปดูไปดูไปดูไปเข้าใจพยายามปล่อยวางไอตัวนั้นแหละคือไอ้ตัวนี้ต้องไปถูกถูกปล่อยวางตัวสุดท้ายแล้วเราจะไปสร้างตัวเราตัวใหม่ไม่รู้ตัวเราตัวเราตัวใหม่ที่มันดูตัวเรามันคือเล่นไม่เลิกคือเป็นความคิดไม่เลิกแต่ไม่เลิกเลยเยอะเลยนะเนี่ยจ。 ะจับตัวได้เลยตัวได้เลยอ่ะเล่นไม่เลิกเล่นเกมไล่สังหารไม่เลิกจะให้ไปสิ้นสุดของสังขารคิดชนะเกมเล่นเล่นเกมไล่สังขารที่สุดต้องจบลงจะต้องจบลงเล่นเกมสังขารมันๆคนเล่นเล่นเกมคอมพิวเตอร์ไม่ยอมไปทำงานไม่ยอมเรียนเรียหนังหรือเล่นคืนมันเกม。 ชชนะ。 จะไลจบแล้วจบแล้จะชนะเลิศเกมชนะเรา。 เล่นมาทั้งวันทั้งคืนไม่กลับไม่ไปทำงานเล่นทั้งวันทั้งคืนไม่เรียนหนังสือหรือว่าว่าเราไม่ได้ชนะเกมหรอกเกมชนะเรา。 ทุกอย่างก็จบลงที่ตัวเราเมื่อรู้ว่าทุกเกมมาหลอกให้เราลงไปเล่นไล่มันนัแหละคือความจบลง。 ผมเข้าใจมันเบวอย่างนั้นหรือเปล่าครับ。 คือที่จะไปเล่นเกมแล้วก็เห็นว่า。 ความทุกข์เกิดรับที่เราจะเข้าไปเล่นไม่เลิกไม่เลิกเล่นไม่เลิกเล่นเกมไล่สังขารละสังขารไล่รู้สังขารไล่ละสังขารไล่ไล่ปล่อยวางไล่ปล่อยวางไล่ปล่อยวางไล่ปล่อยวางสุดท้ายเนี่ย。 เรานกว่าเราปล่อยวางให้ที่ไปไล่ปล่อยวางและที่ไหนที่เราไล่ปล่อยวางไม่เลิก。 มันเท่ากับไม่ได้ปล่อยวางหรอกว่าเพราะว่าเราจะเอาตัวเราไปไล่ปล่อยวาง。 เราก็ปล่อยวางไม่เลิกแต่เราบอกว่าเราจะปล่อยวางให้มันเลิก。 ตายเนี่ยเราก็เล่นไม่เลิก。 เราจะเลกกว่าเราเลิกเล่นปล่อยวางเลิกไล่ปล่อยวางเพราะเราเลิกเลิกเล่นปล่อยวางสังหารทั้งหมดก็ดับลงในปัจจุบันเมื่อไม่เป็นสังขารและไม่หลสังหารและพบชาติใหม่ที่จะไปอีกไม่มีเพราะว่าพบชาติที่จะไปลแต่สังขารทั้งหมดเลยคือพบทั้งสามพบแรกก็คือกลับมาพบพบที่ต้องป。 รแต่งไปเสพตาม。 แล้วก็รูปรถเสสัมผัสก็คือกลับมาพบแล้วก็พบที่ต้องปรุงแต่งเป็นช้างขึ้นมาลูกประชาแล้วก็ต้องปรุงแต่งไปเศษรูปประจานพบที่เป็นรูปประพรมเป็นเป็นรูปผมที่เป็นประพรมก็ต้องปรุงแต่งประชาแล้วก็ไปเสพประพรมไปเสประชาตายไปขณะที่เสพชาติที่จะไปเป็นปร。 ะพรม。 ทั้งสามโดนแต่ผมแต่งหมด。 สิ้นสุดของความหลงปู่แต่งไม่มีที่ไปไม่มีโลกทั้งสามรองรับการเรียนนบนก็จบสิ้นก็ยังไปอีกเกิดอีกก็ต้องทุกข์อีกต้องรับเพราะกรรมอีกสิ้นการเกิดสิ้นขกรรมซึ่งการเรียนนบนก็จบลงมันจะจบไม่ได้ไปจบเพราะว่าเราไล่มันจะจบนะยกหมอไม่ใช่ว่าเราไปไล่มันจะจบสุดท้ายมันจ。 บจบที่ใจเรา。 จบที่ใจเราที่ยอมจบจากทุกสิ่ง。 จบที่ใจ。 ไม่ใช่เราไปไล่อะไรให้จบ。 กระจกที่ใจเลิกไล่เลิกเล่น。 แล้วก็。 เลิกที่จะไปต่อ。 ไม่อาลัยยอวภชาติ。 จบที่ใจไม่อาลัยอาวรณ์จบที่ใจ。 อะไรมันเป็นนาหรือนาอะไร。 ถ้าคุยคุยจบๆอย่างนี้แล้วมันก็สงบขนาดแล้วมันมีความสุขสิแล้วมันยังไงเหนื่อยมากเลยพูดกับคนให้เหนื่อยมา，ก，จ，ะ，จ，ะ，เ，อาไ，ด，้，จ，ะ，เป็นเหนื่อ，ย，ค。 นจบสักที。 หลวงปบ้านเลยแม่ครูบาจารย์ต้องพูดถึงเหนื่อยมากเลยต้องพยายามพยายามพยายามมันไม่ต้องมีการกระทำพูดถึงนิรถชื่นใจ。 ต้องขออีกนิดเดียวค่ะพอดีก็ได้เห็นจริงๆเลยค่ะตอนนี้ส่งการบ้านตอนแรกจบแล้วจบที่ใจวางไปแล้วค่ะแล้วก็พอมีคำถามจากคนอื่นนิไหลเลยไหลไปนั่งไปเห็นคนเห็นหลตาก้างสะดุ้งเลยค่ะตัวเลยค่ะแล้วก็。 แล้วหลวงตาพูดคือความรู้ว่าความเหนื่อยมากเลยค่ะพอแล้วค่ะความเหนื่อยมากเลยค่ะ。 อะไรไปตามที่คนข้างหลังพูดแล้วฟัง。 ไล่พี่ตัวเองตลอดเวลาจริงๆเลยค่ะทักสะดุ้งตัวเหนื่อยมากเลยค่ะแต่ตอนนี้เหนื่อย。 ยโอกาสหลวงตาค่ะค่ะเคยถามหลวงตาในlเจ้าค่ะ。 โยมปฏิบัติโดยการนั่งสมาธิจนสามารถที่จะคือสว่างโลกผลึกแล้วก็หลุดเป็นระยะแล้วก็ผลึกใหม่ได้ทุกครั้งที่นั่งสมาธิโดยการ。 อยู่ที่อาาปนสตินะคะบางครั้งการนั่งสมาธิจนถึงระดับหนึ่งก็เหมือนมีอะไรมากระแทกที่ตัวเราก็สว่างโลก。 ค่ะแต่เมื่อออกจากสมาที่เราก็จะรู้สึกทุกข์ในบางเรื่องที่เราติดซึ่งส่วนใหญ่ก็จะเป็นเรื่องของราคา。 ก็ได้เรียนถามท่านพระอาจารย์นะคะว่า。 การระลึกถึงความตายโดยการระลึกเสมอเสมอแล้วก็ตัวเองภาวนาโดยการจัดลมหายใจทำอะไรก็กลับมาที่ลมหายใจค่ะแล้วก，็，สามารถ，ท，ี，่，จ，ะ，ด，้，วยตัวเองที่，ร。 ู้สึกว่า。 พอคิดเรื่องนี้เราก็ปล่อยได้ถ้าปล่อยมันจะโล่งกลับมาที่ลมหายใจ。 รู้จักจับลมหายใจของตัวเองได้อันนี้ถูกต้องไหมคะถูกทางหรือไม่เจ้าคะ。 ฟังไปเสียเข้าไปอ่านถามตอบในภาพทำแล้วก็แฟนพันธุ์แท้หรือเปล่าแล้วก็ปฏิบัติตาม。 นกกับฟ้าป้ากับน้ำค่ะ。 ฟังมาแล้วเหรอ。 ตอนนี้ก็รู้จักคือจับได้อธิษฐานหัวใจและถอนขาดไหมหัวใจและถขาดไหมตอนแรกก็อธิษฐานไปสักสองครั้งค่ะแค่สองครั้งก็เลยทำแค่สองครั้งแต่ทุกครั้งก็จะน้ำตาร่วงทุกครั้งค่ะครั้งสองครั้งครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่เมื่อวานค่ะที่มา。 กลับ。 เป็นแฟนพันธุ์แท้ด้วย。 ฟังมาตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนนี่วันพฤศจิกายนธันวาคมมกราคมกุมภาพันธ์5เดือนแล้ว。 เป็นแฟนพันธุ์แท้นะอธิษฐานถอนขาดแล้วด้วยทำไม。 มันไม่ยังวนอยู่ตรงนี้งงมากเลย。 ชื่ออะไรนะชื่ออะไรนะแก้วค่ะ。 ฉันเขาไม่ขาดฟังทำอะไรไม่รู้เรื่องเข้าได้แต่เผิน。 ถามไม่ขาดไม่ขาดความชังไม่ขาความคับแค้นใจ。 ติดรักติดชังไม่ขาดก่อนไม่ขาด。 ไม่ขาัด。 ความชังในใจ。 เรามาเก็บเอาไว้เราที่ถามแต่เราไม่ยอมให้อภัยในโลกมันขวางทำยังไงก็ขวางเพราะว่าในใจเรามาขายไว้เอาโลกมาไว้มันขวางทำทำได้ไม่ต้องไม่ต้องดิ้นลนแสวงหาไม่ต้องพยายามไปไปอะไรหรอกก็พยายามลงพยายามลงไปโลกหมดเอาโลกที่มันขวางขวางทำในใจออกใจก็ไปทำเลยว่าธรรมชาติข。 องใจจะแท้มันเป็นธรรม。 เป็นธรรมที่เป็นธรรมแท้ทำที่ผมแต่งได้แต่ที่มันเป็นธรรมแท้ไม่โลกมันขวางทำอยู่ในใจนี่แหละแต่งทำในใจใ，น，ม，ั，น，ต，ิ，ด，ร，ั，กท，ี，่，ช，้างอยู่ติ，ด，ค。 ับแค้นใจ。 ไม่ให้อภัย。 ความรักการเป็นความแค้นถามให้ขาด。 ขอคำที่ได้จากหลวงตาเจ้าค่ะ。 สิ่งนี้ต้องขาดที่ใจเรา。 ต้องขาดที่ใจ。 ทุกอย่างเนี่ย。 ที่มาพบกันก็เพราะว่าไม่มีเหตุบังเออในโลกหรอก。 การมาเป็นสามีภรรยาพ่อแม่พี่น้องเป็นผู้ที่อาฆาตกันเป็นผู้ที่รักการปางคืนเก่งแต่ไม่มีเหตุบังเอิญในโลก。 ทุกอย่างมีเหตุ。 ทำให้ต้องมาชดใช้กรรมต่อกัน。 ถ้าเราปรารถนาจบพบชาติก็ต้องให้จบกรรมต่อกันในปัจจุบันอย่าแข้นเครื่องค้างคาผู้ที่เจ็บกับค่าพยาบาทอยู่และจะติดหลักติดจังให้มันจบไปเหลือแต่ทำความดีต่อกันแต่ไม่ยึดอด้วยความรักและความจังความคับแค้นใจมันก็จะจบที่ใจลงในปัจจุบันเลยทำที่ไม่ต้องไปแสวงหาแต่。 ถ้าสิ่งที่ขาในใจเป็นทำไม่ได้。 อธิษฐานแล้วเป็นแฟนพันธุ์แท้มาตั้งแต่จะพิอากาศต้อง45。 เดือนแล้วมันต้องมันต้องเห็นความเปลี่ยนแปลงกว่านี้เป็นแฟนพันธุ์แท้กันจริงแล้วที่ฐานซ้ำ้ำๆแทบจะในใจแทบจะระเบิดโลกทาสได้หมดเลยอธิษฐานให้ตายแต่มันเป็นแค่ตัวหนังสือแต่เอาโลกมาขวางทำไว้ติดรับติดจำติดความเข。 แค้น。 มันไม่ไปยังไงไม่ไปยังไงที่ถามไงไม่ไปว่าไงเพราะโลกมันขวางทำอยู่เราที่ถามว่าให้มันสิ้นโลกแต่เราเนี่ยกับโลกขวางทำขึ้นหน้าแรกก็โดนแล้ววันนี้ข้าพเจ้าใจของข้าพเจ้าตายจากโลกแล้วจากความรักความชังขอถวายตัวเป็นลูกพุทธเจ้าขอบวชใจขึ้。 นต้น。 ใจตายจากโลกและความรักความจังตอนนี้ไม่เอาแล้ว。 สิอะไรอวรณ์แล้วทั้งสิอะไรพบชาติสิอะไรวันต่อกันอยู่ด้วยกันทำความดีชดใช้กรรมกันเป็นชาติสุดท้ายทำความดีต่อกัน。 แกเครื่องค้างใจเก็บไว้ติดติดทางต้องไปต่อแน่นอนไปสร้างกรรมกันต่อไปอีก。 ต้องปล่อยวางที่ใจจบที่ใจไปวางที่ใจจบที่ใจจบความผูกพันที่ใจทั้งความรักและความชัง。 เพราะว่าการมาก็มาเพราะกรรมการสิ้นไปก็สิ้นเพราะกรรมคือสิ้นกรรมที่หมดกรรมต่อกันแล้วก็ไม่มีที่จะไป。 เข้าใจไหมล่ะ。 บริถามให้ขาดนะให้เห็นว่าทุกอย่างนะในสุดท้ายกับเมียกรรมสกากรรมมไทยยตรากรรมมณีกรรพันธุกรรมปฏินายังกรรม，ั，น，ต，ิกัลยานังวาปก，ั，ง。 วาตาวิติ。 คนเราทุกคนมีกรรมเป็นของของตนมีกรรมเป็นแดนเกิดมีกรรมมาตั้งแต่เกิดและส่งผลให้มาเกิดเป็นต่างๆกันมีกรรมเป็นกำเนิดส่งผลมาเกิดแตกต่างกันมีกรรมเป็นกำเนิดมีกรรมเป็นแดเกิดมีกรรมเป็นที่พึ่งมีกรรมเป็นที่อาศัยเนี่ยมันกรรมมันติดตามเราตลอดหล。 ายคน。 มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์มีกรรมเป็นพวกพมีกรรมเป็นที่พึ่งที่อาศัย。 ทำกับบันไดไว้ย่อมได้รับผลของกรรมนั้นโดยแน่แท้ไม่ว่าจะเล็กน้อยบานใดไม่อาจมีผลของกรรมใด。 กนาวัตตรีโลโก้สรรพสัตว์ทั้งหลายเลเป็นไปตามกรรมไม่อาจหลีกหนีพ้นจากกรรมได้。 มีวิธีเดียวคือต้องจบที่ใจจบพบชาติไม่มีการเกิดอีกจึงได้รับผลการเพียงแค่ชาติสุดท้ายถ้ามีการเกิดใหม่อีกยึดถืออีกทั้งความรักความชังการเกิดใหม่ย่อมอีกทำที่ไม่ต้องแสวงหาสิ้นโลกที่ใจใจแท้ๆเขาเป็นธรรมแท้ๆเป็นธรรมแท้ที่ไม่อาจปรุง。 แต่ง。 ได้ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างแต่ที่มันกลับเป็นทำแท้ไม่ได้เพราะโลกมันมาวางใจในความรักและ。 จึงต้องไปได้รับผลทำต่อไป。 เข้าใจนะถามให้ขาดนะๆยำนะให้อภัยที่ใจ。 ทุกอย่างไม่มีเหตุบังเอิญในโลกที่เรามาคบกัน。 ชดใช้ต่อกรรมกันชดใช้กรรมต่อกันเป็นชาติสุดท้าย。 ชดใช้กรรมกับชาติสุดท้ายคือทำความดีต่อกันนะถ้าเลิกกันไปแล้วก็ให้อภัยอย่าไปแขเครื่องค้างคาายอย่าไปปลูกไปหาอดีตกับคืออยู่ด้วยกันก็มีความดีต่อกันทำหน้าที่ต่อกันโดยสมบูรณ์เพราะว่าการทำหน้าที่ต่อกันโดยสมบูรอยู่ในพระไตรปินกที่พุเจ้าสอนไว้แต่การยึดถือกา。 รพุทธเจ้าให้เว้นเสียไม่ยึดถือกันด้วยความรักและความ。 แต่การทำหน้าที่ต่อการโดยชอบมีอยู่ในพระไตรปิฎกการทำหน้าที่ต่อการโดยชอบเป็นสัมมาอาชีวเป็นการปฏิบัติตามอริยมะคือมีปัญญาเห็นชอบคิดชอบผู้ชอบกระทำชอบประกอบอาชีพชอบมมาชีคือการทำหน้าที่โด。 ยชอบ。 แล้วก็สิ้นยึดโดยชอบคือมีสติสมาธิปัญญามีความเพียรชอบมีสติชอบมีสมาธิชอบคือสิยึดมั่นถือมั่น。 เป็นใจที่สิยึดมั่นถือมั่นแต่หน้าที่ทางโลกเป็นหน้าที่กระทำโดยชอบต้องการมีปัญญาเห็นชอบชอบพูดชอบทำชอบ，ท，ำ，ห，น，้，า，ท，ี่ต่，อกันทำหน้，า，ท。 ี่，โดยชอบ。 แต่มติมีแต่ความชชอบชอบตามทำไม่มีความยึดถือเพราะความยึดถือไม่เป็นการชอบตามธรรมมันเป็นกเลสปัญหาคือความสุขในการสร้างพบสร้างชาติสร้างความสุข์ให้แก่ตนเอง。 กเลจะสร้างทุกข์แก่ตัวเองและยังเบียดเบียนผู้อื่นให้เป็นทุกข์เดือดร้อนอีก。 การสิ้นกเลตนาก็คือสิการเปลี่ยนเบียนตนเองให้เป็นทุกข์เดือดร้อนแล้วก็จะไม่เบนเบียนตนเองให้เป็นทุกขเดือดร้อนกเลสเข้าใจตนเองทั้งความรักและความชามความแค้นเครื่อง。 เสร็จแล้วก็เอาไปนะน่ะไปใส่คนอื่นอีกทะเลาะกันเบาะแว้งกัน。 เบียดเบียนกัน。 ไปราคะไปโทรศัพท์ไปมั่ไปแห่งความโลภความโกรธความหลง。 เขาใจเราไม่พอเราไปเผาคนอื่นต่อ。 ให้มันจบที่ใจ。 จบที่ใจ。 ให้อภัยที่ใจ。 การให้อภัธาน。 เป็นการให้ทานอัน。 เราไม่มีอะไรเลยไม่มีสมบัติติดตัวสักชิ้นนึง。 บอกไม่รู้จะเอาอะไรให้เป็นฐานการให้อภัยทาน。 เป็นทอันสูงเป็นทางอันสูงส่งเพราะมันทำได้ยากมันตัดได้ยากมันตัดความรักความชังได้ยากการให้อภัยยทางการสล，า，ก，ก，เ，ลสเป，็，น，ท，า，ง，จึงเป็นทางั，น，ส。 ูง，ที่สุด。 เป็นทางที่ถึงใจจบที่ใจ。 คน้นทุกข์ค้นพบชาติก็ที่ใจเลยการให้ทานอย่างอื่นให้เงินทองให้ทรัพย์สินให้ให้ตายมันยังไม่ถึงใจมันยังไม่ถึงใจ。 แต่คนทั้งหลายก็ถูกเขาหลอกอยู่แต่ไปที่อื่นเขาก็บอกว่าให้ทำเยอะๆ。 ยิ่งทำเยอะได้บุญมากกว่าอะไรก็ได้ตังค์เยอะๆ。 จะมาหาหลวงตา。 ไม่ได้เกี่ยวกันเลยสเรานะ。 เพราะทุกอย่างมันจบที่ใจเราทางที่สูงสุดคือทางที่ให้ออกจากใจเรา。 น้ำมันเป็นแค่เคลือบภายนอกมันเข้าไม่ถึงใจ。 แต่มันเป็นนกเลสอีกเพราะอะไรย。 เอาทรัพย์สินเงินทองอะไรไปให้ทานทีอธิษฐานส้มหัวนอนเลยอะไรวะทำไมนานจังอธิษฐานฐานอะไรสาจะขอเลยขอหมดเลยขอให้แกกตัวเองเสร็จแล้วขอให้สามีขอให้ลูกขอให้พ่อแม่พี่น้องยังขอไม่จบที่มันจะทุกแต่มันกลับกลับเป็นกเลส。 ใจนะ。 คนอื่น。 การนมัสกาลหลวงตาค่ะ。 ก็ส่งการบ้านหลวงตาค่ะ。 ที่หลวงตาค่ะ。 เมตตาเคยสอนไว้อ่ะค่ะว่า。 การปฏิบัติของตัวเองเนี่ยยังเห็น。 เห็นเหมือนเห็นเหมือนมีตัวเองอ่ะค่ะอยู่ปลายท่อ。 หรือว่าเหมือนกับ。 เหมือนกับเหมือนกับเราเป็นคนใส่ชุดขาวค่ะที่คอยระแวดระวังกลัวกลัวชุดเจเลยค่ะก็มันก็มันก็เหมือนยังไม่เข้าใจนะคะก็คือเหมือนกับเหมือนกับก็ติดเอาไว้แต่ว่าก็ก็ปฏิบัติไปเรื่อยๆอ่ะค่ะจนเพิ่งเข้าใจอ่ะค่ะว่าปัญญามันเพิ่งถึงแล้วเพิ่งเข้าใจวามันหมายถึงอะไรอ่。 ะค่ะหลวงตา。 มันก็เหมือนกับ。 อาการที่เราเราคิดว่าเราปล่อยวางอ่ะค่ะ。 แต่มันมีตัวซ่อนอยู่ข้างในอ่ะค่ะ。 มันมีตัวซ่อนอยู่ข้างในของการปล่อยวางที่เพิ่งเห็นนะคะว่า。 ไอ้ตัวที่เราวางเนี่ยระวังเพราะว่าเรา。 เราไม่อยากที่จะถูก。 เราก็เลยวางมันไป。 เพราะฉะนั้นเนี่ยมันกลายมาเป็นไม่ได้หวานจริงๆนะคะ。 ตรงนี้สำคัญมากนะหลายคน。 ตรงนี้สำคัญมากคือ。 เราปล่อยวางได้จริงแล้วไม่ได้วางจริง。 เรายอมที่จะวางว่าเราอยากจะพ้นทุกข์。 แต่อย่างนี้เท่ากับเราไม่ได้วาง。 เรายอมวางเพื่อจะเอาตัวเราไปเอาผลประโยชน์คือความเป็น้นทุกข์อย่างนี้เท่ากับไม่วางวางมันวางตัวเราไม่มีตัวเราไปเอาอะไรยอมวางตัวเราไปเอาอะไรแต่ว่าเพื่อจะเอาตัวเราอ่ะเอาผลประโยชน์เอาตัวเราอ่ะจะได้เราก็ได้ว่าก็ได้เราจะได้เราได้ทุกอย่างนี้ว่าจะไปเอาอย่า。 งนึงต้องมาทั้งหมด。 อย่างนี้สุดยอดเลย。 ก็ที่เห็นนะคะก็คือ。 มันมันเริ่มเห็นความคิดอ่ะค่ะหลวงตาว่าทำไมอยากมาหาหลวงตาทำไมถึงอยากปฏิบัติธรรมทำไมถึงอยากฟังธรรมะทำไมถึงอยากนั่งสมาธิอ่ะค่ะแล้วมันก็ค่อยๆพิจารณามันก็จะเห็นนะคะว่าจริงๆแล้วเนี่ยมันกเลสมันเป็นมันเป็นความอยากทั้งนั้นเลยค่ะพูดง่ายๆคือเราอยากที่จะอยาก。 ที่จะไม่มีถูกทำไมมันก็ค่อยๆเข้ามาแล้วมันก็เข้ามามาถึงเห็นเห็นถึงว่า。 เวลาที่เกิดความคิดเราเห็นความคิด。 แล้วเราก็วางมันแต่ว่าเราคิดว่าเราวางอ่ะค่ะแต่จริงๆแล้วมันมันไม่ได้วางจริงอ่ะค่ะเหมือนกับระวังมันเพร，า，ะ，ว，่，า，เ，ราอ，ย，า，ก，ท，ี่จะไม่ถูก，แ，ค。 ่นั้นเอง。 ก็เห็นตรงนี้ขึ้นนะคะก็เลยเข้าใจที่หลวงตาเมตตาสอนอยู่ตลอดแต่ปัญญามันยังไปไม่ถึงนะคะมันก็เลยเพิ่งเพิ่งเห็นนะคะว่าตัวนี้อาจจะเป็นตัวที่หลวงตาที่แนะมาตลอดว่ามีเราใส่ชุดขาวหรือมีเราอยู่ปลายยท่อตลอดเวลาค่ะ。 ไอ้ตัวเรารู้แล้วล่ะตัวเราวางได้และเรารู้และเราเห็นและเราเข้าใจและเรารู้แจ้งและแจ้งถึงใจจริงๆมาก่อนไม่รู้เลยหลวงตาบอกบอกไปพักมึงแล้วกว่าจะมามีปัญญามากอดไม่รู้ไม่เห็นไม่เข้าใจตาบอกให้พักนึงก็จะมาพิจารณาว่าระว่างได้จริงอ่ะระว่างก็คือไม。 ่วาง。 คือเรายอมวางเพราะเราอยากพ้นทุกข์。 เรายอมวางว่าเราอยากได้นพพานพยายามวางกันได้เราก็พยายามวางพยายามวางไปเรื่ออยพยายามวางไปเรื่อยพยายามไว้ด้วยแต่ที่ไม่ได้วางคือไอ้ที่พยายามวางไว้เรื่อยๆคือเราไปรอเป้าหมายคือเรายอมว่าก็ได้ยอว่าก็ได้มาความคิดอารมณ์เกิดขึ้นว่าหมดเลยวาไม่ได้วางเร。 าเลย。 ยังไม่ได้วางตัวเราผู้ปล่อยวางที่เอาตัวเราพยายามวางเพื่อช่วยตัวเราให้พ้นทุกข์เพื่อตัวเรานพพานเพื่อตัวเราพ้นทุกข์วางเพื่อจะเอาตัวเราไปพ้นทุกข์มันอย่างนี้เราเดินทางตรงข้ามที่ผ่านมาเหมือนกับว่าแทนที่เราจะเดินทางทางออกจากออกทางปากถ้ำมีตัวเราเดินเดินล。 งภายในถ้ำไปเรื่อยๆเพราะว่าอะไรมันเป็นการปล่อยวางเพื่อตัวเราเราก็เลยหลงเอาตัวเราไปหานพผ่านหาทางพ้นทุกข์เลยกลายเป็นมีตัวเราไปหาทางพ้นทุกข์ระว่างเรานกว่าเราจะพ้นทุกข์แล้วระวังไปเรื่อยๆคนทุกออกปากถ้ําได้ที่ไหนได้การเดินแบบนี้มันสวนทางคือหลงเข。 ้าไป。 ทำให้เข้าไปเรื่อยๆ。 ให้จริงคือต้องปล่อยวางตัวเรา。 ปล่อยวางตัวเราพูดจะ。 พ้นทุกข์。 แล้วก็มันจะออกจากปากทำได้。 แต่ตอนนี้คือ。 มันมีตัวเราที่รู้แจ้งและเข้าใจเข้าใจชัดเจน。 แล้วก็มันมีตัวเราพ้นทุกข์。 ตัวจะพ้นทุกข์แล้ว。 มันมีตัวเราคนทุกแล้วตัวเรารู้แจ้งแล้วตัวเราเข้าใจแล้วตัวเราคนทุกไอ้ตัวนี้ตัวสังขารตัววิชาถ้าเราคิดึดมันไว้กวางวางลงก็เหลือแต่ความสงบเลย。 กี้มันมี。 จะมีการกระเพื่อม。 ยังมีความร้อนแรง。 ใช่แล้วเข้าใจแล้วเข้าใจแล้วชัดเจนชัดเจนวาชัดเจนมากเลยเมื่อก่อนตาพูดตาทักไม่เห็นเลยตอนนี้ปัญญาเรามาทันแล้วเราไปวางเพื่อตัวเราวางเพื่อเพื่อจะไปสู่ความพ้นทุกข์วางเพื่อจะให้ตัวเราไปพ้นทุกข์ไล่วางไปเรื่อยๆเพื่อตัวเราจะที่สุดตัวเราก็จะพ้นทุกข์เท่ากับไ。 ม่วางเท่ายึดถือ。 ลงเดินทางเข้าใน็จทำลึกก้นทำลึกไปเรื่อยไม่ได้ออกปากกทำ。 เข้าใจแล้วเข้าใจ。 จะได้จริงจะยึดไอ้ตัวเราเข้าใจไว้เนี่ย。 อันนี้。 วิชา。 เห็นมันเป็นสังขาร。 เข้าใจแล้วแล้วไป。 แต่ไม่ได้ยึดความเข้าใจนะ。 เข้าใจแล้วรู้แจ้งแล้วก็แล้วไปไม่ยึดความรู้แจ้งนั้น。 ไม่คิดว่าตัวเราเป็นพุทธธ。 ไม่คิดว่าตัวเราเป็นผู้รู้แจ้ง。 รู้แจ้งแล้วไม่รู้แจ้งแล้วรู้แล้วก็ว่าไป。 ไปไม่มีใครไปได้อะไรไปถึงอะไรเป็นอะไร。 ใจก็สงบจากการกระเพื่อมสงบจากความเรร้อนสงบจากความที่จะมีตัวเราไปได้อะไรตัวเรารู้ตัวเรามันเพื่อนมีการไหวตัวคนนๆกระโดดกระโดดอยู่คนกระโดดคนมันบอกแล้ว。 ร้อนอยู่。 เวลา。 เรานกว่าเรารู้แล้วแต่เราเป็นบ้ายังไม่รู้เลยไม่รู้เลย。 รู้เห็นว่าเข้าใจว่าแจ้งทุก。 ไม่เหมือนกันนะ。 รู้แจ้งแล้วก็เข้าใจแล้วไม่เหมือนกันใช่ไหมจากความเรร้อนจริงๆ。 ความยากค่ะหลวงตาที่เราจะไม่เห็นก็คือเราไม่ไม่ทันมันนะคะอยากมันอยู่ตรงนี้มันไม่ทันทันอีกแล้ว。 วางตัวไหนรู้ไหมเนี่ยวางตัวที่จะไปทันมันแน่ไอ้ตัวนี้ตัวร้ายจะไปไม่ทันแล้วก็จบลงว่าไอ้ตัวเราที่จะไปยากจริงๆทำไงตัวเราจะไปทันมันได้ทั้งหมดเลยไอ้ตัวนี้ตัวร้ายเลย。 รู้เลยไปไม่ถูกเลย。 เอายังไงหนูก็จะทำยังไงอย่างนี้ไปก็ไม่ถูกกว่าก็ไม่ถูกไปหน้าก็ไม่ได้ก็ไม่ได้หนูจะถอยถอยหลังไปให้ได้，ไ，ป，ถ，ู，ก，ห，น，ู，ไ，ปไ，ม，่，ถูกเลยทำไ，ง，อ。 ่ะ，หมดเลย。 มันไปไม่ถูกเลย。 อะไรก็ไม่ได้จะไม่เอาก็พยายามจะไม่เอาก็ไม่ได้พยายามจะไปเอาก็ไม่ได้พยายามจะให้รู้เท่าทันก็ไม่ได้พยายามไม่ให้รู้เท่าทั，น。 ก็ไม่ได้。 ทำไง。 ต่อตัวนี้สำคัญมากนะทำไงไปข้างก็ไม่ได้ก็ไม่ได้อยู่ในปัมันอยู่กับที่ตลอดเวลาก็ไม่ได้อีกจะทำยังไงอย่างนี้หนูจะทำยังไงจะทำยังไงอย่างนี้ไปไม่ไปข้างหน้าไป。 กระโดน。 พยายามไม่ให้รู้เท่าไม่ต้องพยายามพยายามให้พยายามโดนอีกพยายามให้พยายามก็โดนอีก。 ไม่ถูกทำไง。 ไม่ต้องทำอะไรอ่ะค่ะ。 กระใจมันไม่อาจกระดูกกระดิกได้ธรรมชาติของใจแท้ๆทำแท้ๆไม่กระดูกกระดิกได้ที่กระดูกกระดิกได้เป็นหนูมันเป็นของเป็นสาขาเป็นของปลอมเป็นของปลอมหมดเราเราก็ให้้ทำสังขาทั้งหมดและเปรียบเทียบกับของปลอมแล้วก็ของปลอมคล้องคอตลอดเอาทำปลอมคลองใจมันไม่ได้เป็นคำแท้。 ไม่ได้เป็นของแท้。 ทองแท้ทำแทเปรียบเหมือนทองแดงเป็นของที่กระกระดิกไม่ได้เปรียบเหมือนทองปลกระดิกได้เคลื่อนไหวได้แต่งได้พยายามได้。 ทำแท้กระดูกระอีกไม่ได้。 ไม่ได้ของมันนะไม่ใช่เราไปทำให้มันไม่กระดูกกระที่เราไปทำให้มันไม่กระดูกกระดี。 เขาจะบอกว่าทำแท้ก็ต้องเปลี่ยนเหมือนเป็นเป็นความเป็นความไม่มีอะไรเหมือนกับธรรมชาติจักรวาลเปลี่ยียเหมือนเป็นความไม่มีอะไรในธรรมชาติจักรวาลในห้องนี้เป็นอากาศหรือเป็นความว่างเป็นความไม่มีอะไรในธรรมชาติแบบนี้เราอยากให้เป็นธรรมแท้จะแท้เมื่อไหรเป็นแท้เ。 ป็นแท้ดูได้ได้เป็นแท้ที่มันไม่ได้โดยธรรมชาติของมันไม่อาจจะเคลื่อนไหวได้โดยธรรมชาติของมัน。 ทำยังไงพยายามหาจะช่วยช่วยยังไง。 พยายามปล่อยวางพยายามรู้รักปล่อยวางอ่ะมันก็ยิ่งพยายามไงก็ยิ่งไปทำปลอม。 ถ้าเราเข้าใจธรรมชาติแท้เราจะไม่ยุ่งยากแบบนั้นเลย。 กละว่าทำแท้มันเหมือนกับเป็นความว่างเปล่าของธรรมชาติจักรวาลอย่างนี้。 ทำแท้ๆคือใจแท้ๆหรือรู้แท้ๆเหมือนความว่างเปล่าจักรวาลแต่ความว่างเปล่าธรรมชาติจักรวาลมันไม่มีความรู้แต่ทำแท้ๆมันมันเหมือนกับเป็นความว่างเปล่าจักรวาลใจหรือทำแท้ๆไม่ใช่เป็นดวงใจเป็นหัวใจไม่ใช่เป็นเป็นดวงมีแสงสว่างมีความสดใสมีความเศร้าหมอมีความสุขมีค。 วามทุกข์นั้นเป็นอาการหมดนะเป็นสังหารเป็นความปรแต่งเป็นคำปลอม。 ทำแท้เนี่ยที่เป็นใจแท้ๆเนี่ยมันไม่มีสังขารใดเป็นอาการของใจหมดใจแท้ไม่มีอาการมันเลยเหมือนกับเปรียบเหมือนกับความไ。 ม่มีอะไร。 พอไม่มีอะไรใช่ไหมเพราะเราเพราะเราพยายามไปทำให้ถึงใจที่ไม่มีอะไรมันกลายเป็นผู้ไปทำโดยการไปทำฟเลยลองดูสิ。 เราจะไปทำใจที่เป็นภาพที่ไม่มีอะไรที่มันมีความรู้อยู่ในตัวมันเองมันคล้ายๆกับเป็นความว่างธรรมชาติแต่ความว่างธรรมชาติมันไม่มีความรู้ในตัวมันเองแต่ใจมันไม่ใช่ว่าไอ้ที่มีอาการมีความสุขมีความสุข์มีความสงสัยมีความเศร้าหมอมีดวงมีแสงสว่างและไม่ใช่ใจอาการ。 หมดเลยเป็นสภาวะต่างๆไม่ใช่ใจใจคือความไม่มีอะไรเลยแต่มันมีความรู้เป็นรู้ที่ไม่มีอะไรแต่มันมีความรู้ในตัวมันก็เป็นหนึ่ง่งเดียวกับธรรมชาติของความว่างปากในธรรมชาติจักรวาลแต่เป็นหนึ่งเดียวกันแต่ธรรมชาติของความว่าไม่มีความรู้ความรู้มันไม่มีอยู่ในทุกที่ในธร。 รมชาติของความว่างเปล่าจักรวาลเป็นเนื้อเดียวกัน。 แล้วเราลงไปทำดิ。 ความไม่มีอะไรในธรรมชาติ。 ความว่างปากธรรมชาติเราพยายามไปทำให้มัน。 ให้มันเป็นความว่างเป็นความไม่มีอะไร。 ที่เราพยายามจะ。 เอาตัวเราที่เป็นขาหน้าพยายามไปช่วยมันพยายามไปทำพยายามไปรู้พยายามไปเราพยายามไปทำเพื่อช่วยช่วยให้เป็นใจที่เป็นทำแท้เนี่ยให้ทำแท้เนี่ยมันเหมือนความว่างเปล่าธรรมชาติในห้องนี้。 แล้วในห้องนี้เราไม่ได้ปิดประตูมันก็เลยเป็นความว่างเดียวกับธรรมชาติในภายนอกเราลองความไปทำยังไงให้ให้ธรรมชาติเป็นความไม่มีอะไรทำใจให้ไม่มีอะไรเราทำได้ไหมถ้าเราไปทำมันกลายเป็นอะไรมีตัวเราเข้า。 ไปทำ。 มันเลยไม่ได้เป็นธรรมชาติไหมเพราะอะไรธรรมชาติแท้ๆไม่ต้องทำไหมมันไม่ต้องทำมันเพียงแต่เอาตัวเราที่เป็นขห้าเนี่ยออกไป。 ใจมันก็เป็นของแท้ตัวเราจะเอาตัวเราพยายามทำเอาตัวเราไปช่วยมันก็เอาตัวเราก็อยู่ในห้องว่าง。 ห้องมันไม่ว่างความว่างมันไม่มีมันมีตัวเราเข้าไปทำตัวเราจะพยายามให้มันว่างตัวเราจะให้เป็นทำแท้มันเลยไม่เป็นทำแท้เพราะมันมีตัวเราเข้าไปยุ่งคือกันหน้ามันต้องไปวางตัวเราไงวาตัวเราหมดคือเห็นตัวเรามันเป็นตัวสังขารจะทำแท้มันคือไม่ต้องสังขารจึงไม่ต้องมา。 ใครมีใครมาช่วย。 มีใครมาช่วยให้มันไปถึงไหนที่เขาพยายามเมื่อกี้กว่านี้เขาจะพยายามเอาขันห้าพยายามช่วยตัวเองให้ไปถึงสังขารคือความไม่มีอะไรที่ไปทำแท้มันทำให้ได้ยังไงคือเอาตัวเราเอาตัวเราก็ไปหาความไม่มีอะไรมันกลายเป็นมีตัวเราตลอดความจริงอ่ะมันคือต้องปลดปล่อยวางตัวเรา。 ไปเห็นว่าตัวเราทั้งตัวที่เป็นความคิดความรู้สึกเป็นตัวเรามันเป็นสังขารเป็นสังขารเป็นความแตขวางทำอยู่。 วางวันที่ที่ใจเราซะ。 ไปวางมาที่ใจ。 อะไรที่มันได้ก็ได้ได้อย่าลงไปตามมันปล่อยวางมันไม่มีใครเข้าไปยึดถือมันปล่อยวางที่ใจแล้วกระจบที่ใจเข้าใจกลับคืนมา。 เข้าใจว่าจริงมันไม่ต้องทำอะไรอ่ะค่ะหลวงตาไม่ต้องพยายามที่จะที่จะไปทำให้มันว่างด้วยอ่ะค่ะก็คือ。 เข้าใจว่าที่มันมันยังมี。 มันยังมีความพยายามค่ะหลวงตาเพราะว่า。 เพราะเรายังลงไปเป็นมันอยู่ค่ะ。 มันมันก็มีมันก็มีบางครั้งอ่ะค่ะที่เราเราเข้าใจอ่ะค่ะแล้วเราก็ไม่ทำอะไรมันแต่พอเราเรา。 ขอพักนึงอ่ะค่ะเดี๋ยวมันก็。 เราก็ไปเป็นมันอีกแล้วอ่ะน้องตา。 คือเรายังยังเข้าใจกับด้านคือ。 เรายังตัวขันห้าเนี่ยในตัวแต่งได้มาเป็นตัวเรา。 มันเปลี่ยียกเหมือนกันเหมือนกันเราต้องกลับด้านมันเป็นดความไม่มีอะไรที่มารู้ขันห้าเราต้องกลับบ้านเรากลา，ย，เ，ป็นความไม่มี，อ，ะ。 ไรเป็นใจ。 ที่บรรลุขันธ์ห้าที่มันปรุงแต่งคันห้ามันเกิดมาจากร่างกายจิตใจลูกเป็นสัญญาสังขายาไม่เกิดมาจากการผสมพันธุ์ของพ่อกับแม่เป็นตัวปรแต่งขึ้นมาแล้วมันก็แก่แล้วก็เจ็บแล้วก็ตายแล้วก็ดับไปแต่เราแท้มันไม่เคยดับเลยได้ตัวนี้ไม่เคยเกิดไม่เคยตายไม่เคยดับมีแต่ไปเ。 ปลี่ยนไปในร่างอื่นเปลี่ยนไปเรื่อยๆก็เป็นตัวรกายเทวดาตัวใหม่เป็นคนรูปร่างหน้าตาใหม่แล้วไอ้ตัวใหม่ก็แตกตายดับไปทุกชาติ。 แต่เราไม่เคยเกิดไม่เคยตายก็เคยแตกดับเลยเพียงแต่ว่าร่างกายที่ตายแตกดับให้ร่างใหม่ของเราที่เราไปสวมไปถึงมันเปลี่ยไปถึงมันอย่างนี้เข้าไปอยู่ในมันแต่เราจะคือความไม่มีอะไรเลยจริงๆมีแต่ถ้าที่ไม่มีอะไรเป็นธาตุรู้หรือเรื่องวิญญาณวิญญาณธาสรวมกับธาตดินธาต。 ุน้ำธาตุลงชาติไปแล้วก็สุดท้ายก็เป็นคฐตายแตกกลับไปทุกชาติ。 หน้าตายแตดับชาติ。 มันก็ไปๆกับไปสร้างร่างใหม่ไปรวมกับธาตุน้ำอุชาติไปแล้วเป็นร่างใหม่มาแล้วก็แตกแตกกลับไปและที่แตกลับไปอ่ะถ้าดินๆที่เรากินก็ไปกินก็ไปผมเป็นหนังและกระดูกตับไปได้น้อยสใหญ่มาตัอดหัวใจที่เป็นของแข็งก็เน่าไป。 อาาสน้ำดื่มน้ำทำธรรมชาติไปเรื่อยๆเป็นน้ำลายน้ำเหลืองน้ำเลือดน้ำเหลืองน้ำลายน้ำปัสสาวะไปลมหายใจที่เราหายใจหายใจลมหายใจตลอดเวลาต้องกินตลอดเวลามันก็เลยไปความร้อนก็เลยไปเหลือแต่ธาเดียวที่ไม่ต้องกินเพราะว่ามันมีแต่ความรู้ที่ตัวตนไม่มีมันไม่เกิดไม่ดับ。 ไม่แตกไม่ทำลายให้เนี่ยมันไม่เคยตายเลยมันไปเปลี่ยนร่างไปเรื่อยเปลี่ยนร่างไปเรื่อยเปลี่ยนร่างไปเรื่อย。 ไอ้ร่างกายจิตใจของเราเนี่ยมันเป็นตัวปรุงแต่งเป็นตัวปลอม。 มันเกิดมาจากการผสม。 มันเกิดจากการรวมชาติและเปลี่ยนร่างไปแต่ละชาติตัวไหนจริงๆ。 ไอ้ตัวถ้าารู้จริงๆวิญาณชาติาจริงๆเนี่ย。 สมมันคือความไม่มีอะไรเลย。 แต่มีความรู้ในตัวมันไม่เคยเกิดไม่เคยดับไม่เคยตายเลยมันเปลี่ยนร่างไปเรื่อย。 ไอ้ร่างที่ตายคือไอ้ร่างที่ไปผสมเสร็จผสมเสร็จผสมเสร็จในแต่ละชาติแล้วแต่จะผสมเป็นอะไรมันจะตายผมแต่ง。 แต่เราแท้ไม่เคยตายเลยไม่เคยเกิดไม่เคยตายเปลี่ยนไปเปลี่ยนร่างไปแต่เราเนี่ยสอนเลยเราจะไปยืนพื้นเอาไว้ให้ตัวเราที่ผสมเสร็จเป็นตัวเราเราไม่กลับไปเป็นตัวเดิมสักทีมันให้ตัวที่มันเปลี่ยนร่างไปเรื่อยเปลี่ยนไปเลยร่างใหม่เป็นผสมกับน้ำลงไปแล้วร่างใหม่ผสมน้。 ำลงไปแล้วเปลี่ยนเปลี่ยนร่างใหม่มันไม่ไม่เคยไม่เคยแตกไม่เคยตายนะนี้。 สิ่งที่เสื่อมไปได้คือกินเลยต้องกินกินทุกวันที่เสื่อไปไปต้องเติมคือธาตน้ำเราต้องกินน้ำทุกวันสิไปเสื่อไปลาดลมเราต้องกินลมตลอดเวลาเลยหายหายใจออกต้องกินความร้อนเราอยู่ในห้องเย็นน้ำแข็งตลอดเวลาไม่โดนความร้อนเลยตายอย่างเ。 ดียว。 ไม่ต้องเปลี่ยนแปลงเลยไม่ต้องคิดก็ไปคือถ้ารู้วิที่ไม่มีอะไรมีแต่ความรู้ในตัวมันเอง。 เหมือนกับเป็นอากาศถ้าาเองแต่อากาศไม่มีความรู้ถ้าเหมือนอากาศมีความรู้คือมันไม่มีตัวตนไม่มีอะไรเลยมีความรู้ในตัวมันเองเราไม่เข้าใจตรงนี้เราไปยึเอาให้ตัวเราที่ผสมเสร็จเป็นตัวเราเราไม่เข้าใจสักทีว่าเดิมมาจากไห。 นอ่ะ。 ไอ้ตัวที่ผสมเสร็จเป็นตัวเดิมเราไง้ผสมพันธุ์กันเสร็จ。 แล้วก็แม่ก็กินพซสัตว์ก็ไปเติมก็ไปหยดเลือดก็โตขึ้นน้ำไปให้ของขึ้นกินลมหาใจกินความร้อนกินไปให้ของขึ้นเราไม่มาเลยสุดท้ายแล้วเนี่ยมาถ้าจะมามาทีหลังนะจะมาทีหลัง。 แท้แต่ผสมกับคือตัวเรานี่คือตัวเราเวลาจะสอนยังไงก็เอาตัวเราเนี่ยยืนพื้นไว้แล้วพยายามจะไปหาไอ้ตรงที่ว่าเปล่ามันกลับด้านคือมันเราผสมเสร็จเราที่มารวกับลงไปแล้วเกิดว่าเป็นหน้าที่แต่เนี่ยเรามันอยู่ใ。 นตัว。 เรากลับลืมไปเลย。 ว่าเราเป็นใคร。 ก็ไม่ใช่เราที่เหมาะสมเนี่ย。 ร่างกายที่เป็นสตดินธน้ำลมชาติไฟ。 มันก็ที่เป็นร่างกายมันก็ไม่ใช่ตัวเรา。 ไอ้ความรู้สึกคิดอารมณ์ก็เกิดอันดับๆเป็นนามธรรมมันก็ไม่ใช่เรา。 คือ。 ที่มาผสมกับชาติอื่นและรวมเป็นรูปร่างต่างๆไปนรูปรเปลี่ยนไปรูเปลี่ยนไปที่ชาติออกไปแล้วแต่เนื่องจากว่าเราเข้าใจผิด。 เรายังไม่ไม่พ้นจากความเข้าใจผิดเราไปเอาไอ้ตัวที่ผสมเสร็จเป็นตัวเราตาก็พยายามจะกลับด้านให้ท่านว่าเราไม่ใช่ตัวที่ผสมเสร็จตัวที่ผสมเสร็จตัวตายแตกดับไอ้ตัวที่มีความรู้สึกคิดอารมณ์ได้ทุกร้าเสียใจครับใจดีใจได้ที่ที่เราเข้าใจและเบิกบานเบิกบานไอ้ตัวนี้ม。 ันใช่ตัวเราที่เบิเข้าใจไอ้ตัวนี้คือผสม。 ไอ้ธที่มาเข้าบรรลงหลายตัวที่ผสมเสร็จเป็นตัวข5ที่มีความรู้ความเห็นความเข้าใจมีความรู้สึกอารมณ์ให้ภาพนะน่ะไม่มีตัวตนไม่มีอะไรเลยไม่อาจกระดกระดิกได้ไม่อาจเคลื่อนไหวได้คงแต่งได้。 ถึงตอนแตกได้คือไอตัวผสมเสร็จเราอยากให้ที่ผสมเสร็จมันมีความรู้สึกและคิดอารมณ์ได้มาเป็นตัวเราเราแท้จริงคือไอ้ตัวแน่。 วิญญาณแท้ๆนั่นแหละที่มันมา。 เราจะแพ้นะไม่เคยเกิดไม่เคยตายแล้วก็ไม่มีอาวุธใดๆในโลกคามันตายด้วยนะแม้แต่นิพพานก็ามันไม่ตาย。 นพพานข้าได้คือค่าความหลงผิดที่เรามาเอาไว้ไอ้ตัวผสมเสร็จเป็นตัวเราหายโง่หายหลงเอาผสมเสร็จเป็นตัวเรา，แ，ล，้，ว，ก，ล，ั，บคืน，ไปเป็นตัว，เ，ด。 ิม，เราคือ。 คือถ้ารู้แท้ๆที่ไม่อาจคงแต่งได้แม่ก็ดูกอีกได้มีแต่ความรู้อยู่ในตัวมันเอง。 ความโง่ตัวนี้มันหายไปเพราะตายตายทำแท้ไอ้ที่เป็นภารู้ที่ลตาเปรียบวามันเป็นทำแท้ที่แม่กระดูกอีกได้ให้。 หน้าที่ผสมเสร็จในทุกชาติที่เปลี่ยนร่างไปคือทำปลอมคือทำที่เกิดจากการปรุงแต่งแล้วคือทำปลอมตายหรือตายค่ะทำแท้ไม่ตายค่ะทำปลอมเพราะว่าเราฝึกได้ปฏิบัติเราเข้าใจแล้วไม่เอาไอ้ตัวที่มันคงแต่งได้มีความพยายามได้ที่ผมได้คนด้วยทำความเข้าใจได้เรียนรู้ไปเรียนท。 ี่โรงเรียนเรียนมหาวิทยาลัยมีความรู้ความเห็นความเข้าใจมันอาศัยให้เนี่ยหน้าเนี่ยที่อาศัยความจำความคิดปรแต่งเนี่ย。 แต่ถ้าเป็นธาตุแท้ๆเป็นธาตุลูกแท้ๆเนี่ย。 มันไม่มีอะไรเลยมันจะไม่ต้องกินเติม。 กินเติมธาน้ำน้ำหลายแก้วธาสลมก็ต้องกินลมหายใจเข้าหายใจออกความร้อนก็ต้องไปเติมเอามาแต่ถ้ารู้เนี่ยไม่ต้องเติมมันไม่มีอะไรเอาที่ไหนมาเติมมันด้วยเติมดินน้ำลงไปไม่เคยเติมมัน。 เพราะมันเป็นความไม่มีอะไร。 แล้วเราก็ไม่รู้ว่าเราจะเป็นใครสักทีเราเนี่ยกลับคืนไปสู่ความดั้งเดิมของเราคือไม่มีอะไรรู้ที่ไม่มีอะไรเนี่ยความหลงจะดถือผิดตัวก็หมดไปก็เลยกลายตายทำแท้ที่ไม่มีอะไรตายแล้วก็เลยหายกลับคืนไปสู่ความเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติที่ไม่มีอะไรแต่ถ้าเราไปยึดเอา。 ปรแต่งเป็นตัวเราความยยังไม่สิ้น。 เราตายคาทำปลอม。 ตายคาทำปลอมที่มันมาปรุงแต่งผสมเสร็จเราก็ต้องเอาให้สร้างไปกระทำปลอมที่มันคงแต่งเนี่ยไปสร้างพบชาติใหม่เพราะว่าเราไม่ได้ตายคาทำแท้เราตายคำปลอมเราก็เลยต้องไปสังหารปรแต่งมันเป็นที่รองรับโลกทั้ง3。 ไปคำปลอมหมดคือกลับมาพบรูปปภปภพปลแต่งหมดทำแท้ไปไม่ได้มันเคลื่อนไหวไม่ได้。 มันเลยไปไม่ได้。 มันจะมีที่เขาบอกว่าเราเนี่ยสุดท้ายเราทั้งหมดหน้าเพื่อนได้รั่วก่อนมาเกิดให้เราคือใคร。 ก่อนมาเกิดเนี่ยเราคือใครแล้วเกิดมาแล้วเนี่ยใครคือเราใครคือเรากันแน่ในตัวเราเนี่ยใครคือเรากันแน่หรือว่าไอ้ตัวที่ผสมเสร็จมันคือตัวเราเราคือใครกันแน่แล้วเราก็เกิดเราคือใครผสมเสร็จเป็นเราแล้วเกิดตัวนี้เราคือใครอ่ะมาจากวิญยานัแหละญที่ปฏิวิญญาณเรามาจา。 กวิญญาณนั่นแหละไอ้ตัวขหน้าที่ไม่ใช่ตัวเรา。 ไม่เคยเกิดไม่เคยตายแต่มันมาวิญญาณมันมาพร้อมความหลงมันหลงไปยึดเอาไอ้ตัวรูปร่างใหม่ในแต่ละชาติว่าเป็นตัวกูตัวกูมันยังไม่เข้าใจในชาติใดชาติหนึ่งวามันไม่ใช่ผสมเสร็จไม่ใช่ตัวเราเรานะมันไม่ใช่ตัวผสมเสร็จแล้วเนี่ยตัวเราที่มันมามันมาแค่มันมาแค่ทารู。 ้。 หร。 ือ。 แล้วผสมเป็นรูปร่างขึ้นมาแล้วให้รูปร่างใหม่ในแต่ละชาติเป็นตัวเราเราคือถ้ารู้หรือนะแต่ไม่ใช่ว่าเป็นตัวเราที่ผมเสร็จแล้วไม่คิดไม่คงแต่งได้กระดูกได้มีแต่ความรู้อย่างเดียวมีแต่รู้อย่างเ。 ดียว。 แต่ไม่อาจเป็นความรู้ที่มีเอาตัวเราไปเพ่งรู้ไปค่อยรู้ไปค่อยลค่อยๆว่าเป็นตัวผสมเสร็จมันทำคือไอ้ตัวขหน้าผมแต่งแล้วเนี่ยเข้าใจก็กลายเป็นใจใจถ้ารู้ตลอดไปคือความไม่กระดุดิษ์ได้มีแต่ความรู้ที่เป็นพุทธธที่เป็นพุทธไงก็รู้ว่าใจเนี่ยอยู่กับใจรู้ว่าใจรู้อยู。 ่กับใจด้วยแล้วก็รู้ด้วยว่าเนี่ย。 มันไม่มีอะไรเลยที่กระดูกกระที่กระดูกกระดิกได้ไม่ใช่มัน。 มันก็กลับคืนไปเราคือใครใครคือเรามันจะมีไฟล์เสียงที่เป็นภาษาอังกฤษอยู่ฝลนึงที่เราส่งไปอ่ะเรื่องภาษาอังกฤษที่ที่ฝรั่งมาแล้วมาแสวงหาแล้วมาในเมืองไทยแล้วมาบวชแล้วก็มีคนพามาหาหลวงตาเลยถามเขาว่าทำไมถึงมาบวชคุณต้องการ。 อะไร。 ฝรั่งแล้วก็มาจากโปแลนด์。 เขาเลยบอกว่าเขาต้องการรู้เพลงอย่างเดียวที่เขามาบวชมาแสวงหาเนี่ย。 รู้อยากไหม。 ฉันคือใครกันแน่ฉันคือใครกันแน่กูยังไงแล้วเขาก็แสวงหาไปเขาคงแสวงหามานานนะว่าไงมันเจอลงตา。 ai. แค่นี้。 เขาแสวงหาว่าเขาคือใครเขาคือใครเขาคืออะไรกันแน่เขาคือใครเขาเริ่มรู้เลยว่าไอ้ตัวนี้มันไม่ใช่เขาไอ้ตั，ว，น，่，า，จ，ะ，ไ，ม่ใช，่เขาแล้วเ，ข，า。 ก็，คือใคร。 เขาคือใครกันแน่แวงหาอะไรที่แล้ว。 หาเนี่ยมันคือความไม่มีหาแทบตายคือความไม่มี。 เพราะไอ้ตัวที่ไปแสวงหามันคือความมีแต่ที่แสวงหาเนี่ยมันคือความไม่มี。 ทำไง。 แสวงหาความมี。 แล้วก็เราแท้จริงคือความไม่มีฉันหลเอาไอตัวที่แสวงหาเป็นตัวเราไปวางไอตัวที่แสวงหาทำไมเป็นตัวปลอมแล้วก็หยุดแสวงหา。 ยุดพุงแต่ง。 เพราะอะไร。 ถ้าเราไปสวงหาความไม่มีแล้วเราจะเจอความไม่มีมันไปแสวงหาได้แต่ความมีความไม่มีไปใจถ้ารู้เป็นความไม่มีอะไรเลยที่จะรับรู้ได้ใจถ้ารู้หรือทำแทแท้ไม่อาจจะรับรู้ได้ทำประตูตาประตูหูประตูจมูกประตูลิ้นประตูกายประตูใจเพราะประตูตาได้แต่เห็นลูกประตูหนูได้แต่ได。 ้ยินเสียงประตูจมูกได้แต่กินประตูลิ้นได้แต่ไปลิกลประตูกายรู้แต่สิ่งที่สัมผัสร้อนอ่อนเย็นแข็ง。 ประตูใจรับรู้ได้แต่อาการของใจทำอารมณ์。 แต่。 ใจแท้ๆที่ไม่ใช่อาการของใจ。 ประตูตั้ง6กประตูไม่อยากรับรู้ได้。 ไม่มีไม่อาจเอาประตูทั้ง6ประตูไปรับรู้ได้เราจะไปหาไม่ได้ยังไงไม่มีทางเลย。 มันเท่ากับความไม่มีเลย。 เพียงแต่เราปล่อยวางไอ้ตัวผู้หา。 ไม่ยึดตัวผู้หาว่าเป็นตัวเราก็จะเปลี่ยนหน้าไปทันทีเป็นการเป็นตัวความไม่มี。 หยุดเข้าใจเข้าใจ。 หยุดที่จะเอาตัวตัวขาหน้าก่อนไปหาความไม่มีเขาหยุดหาก็หายังหลงหรือเลยไป。 มัน。 ียสงบว่าเปล่าไปเลยเพราะมันไม่ลงเป็นคน้นหาแล้วผมไม่เป็นค้นหาปุเลยกลายเป็นว่าไม่มีเลย。 ก็เลยก็ไม่มีพวกมันก็เลยเงียบสงบสงบใช่ไปทำให้อาการสงบคือมันสงบจากความทุกข์ความเดือดร้อนความดิ้นรนความคุแต่งความเพื่อมีความสงบที่บริสุขที่สุดสงบไม่ใช่ไปทำได้กดหัวมันสงบมันสงบด้วยความบริสุทธิ์ด้วยตัวมันเองเข้าไปถึงความบริสุทธิ์ด้วยตเองสงบด้วยตัวของ。 มันเองบริสุทธิ์ในตัวของมันเอง。 มันไม่มีการปรุงแต่งให้มันบริสุทธิปรุงแต่งสงบด้วยตัวของมันเอง。 ไม่ได้เข้าไปถึงธรรมชาติแท้ๆเรียกว่าธรรมชาติ。 ธนั้นเลยกลายเป็นคำ。 มาเลย์เป็นที่มาของเรื่องเรื่องนี้ว่าอะไรนะ。 mmtmty mtyภาสาเนีออกไม่รู้เรื่องหรอ。 พีช。 พีช。 สงบ。 สงบสันติว่างเปล่าสงบ。 สันติไร้ตัวตน。 ตัวต้นตัวตไม่อยากมีอะไรสัมผัสมันได้。 ไม่อาจมีอะไรกระทบได้ไม่อยากมีอะไรสัมผัสได้ไม่มีอะไรกระทบได้หัวเราะใหญ่。 อะไรตนไม่อาจมีอะไรกระทบได้。 นั่นแหละเข้าไปถึงความคิดไม่อาจมีอะไรจะกระทบกันได้แต่ถ้าคนก็พยายามจะรักษาใจของตัวเองไม่ให้อะไรเข้ามากระทบได้นะเนี่ยมันไม่ใช่เป็นใจแต่ได้แล้วเพราะมันสามารถที่จะรักษาตัวกันเองให้ไม่มีอะไรกระทบได้แต่เป็นใจแล้วมันไม่อาจจะรักษาตัวมันเองไม่ได้เพราะวามั。 นไม่อยากปรุงแต่งได้มันมีอะไรไม่มีใครมาอาจจะรักษามันให้ไม่มีอะไรกระทบกันได้。 แต่มันเป็นธรรมชาติที่ไม่มีใครรับรู้มันได้ไม่มีใครกระทบกันได้。 ไม่มีอะไรกระทบได้。 เข้าใจมากขึ้นกับวงตาก็。 คำถามที่จะกินหลวงตาถามนะคะก็คงตอบสั้นๆได้แค่ว่า。 ที่หลวงตาเมตตาพยายาม。 อธิบายมาทั้งหมดอ่ะค่ะสุดท้ายเนี่ย。 มันจบลงที่ว่าเราไม่มี。 เราไม่มีไม่มีเรามาแต่ต้นไม่มีตัวเราของเรามาแต่ต้น。 ถึงบอกฝรั่งว่ากูจะหาอะไรมาเมืองไทยมาบวช。 mอะไรเราคือใคร。 สุดท้ายตอบว่าไง。 ในที่สุดจบลงด้วยมี。 เข้าใจละ。 ขอบคุณนะคะที่เมตตาค่ะ。