徒： 隆塔，关于玩的问题。 师： 也不玩了，别玩了。 沉迷游戏我也理解了，给你的伴侣解释清楚了吗？ 徒： 还在想办法解决自己，这是一种修饰。如果真的是心性的自然状态，它大概无法修饰自己。但现在不是，它大概是修饰自己来寻求别人的帮助以摆脱痛苦。沉迷于假象之中，不知道自己是谁。想要真正达到“我是谁”的状态，也就是我是谁？如果存在一个“我”，我们就会失去朋友。朋友并不能帮助我们成为一个摆脱痛苦的人。但我们仍然误解了，仍然在寻找帮助自己摆脱痛苦的方法。这表明我们把那些构成“我”的东西，当作“我”的装饰品。实际上，什么都没有。我们却反过来寻找方法帮助“我”摆脱痛苦。我们去帮助别人摆脱痛苦的“我”，它能够显现出来，它能够感觉到“我”的存在，它能够不断地去寻找，去发现我们帮助错了对象。我们所帮助的“我”是错误的，我们却去帮助它。被帮助的人是错误的。这表明我们甚至已经达成了“我是谁”的状态，实际上什么都没有，没有什么是可以触动的，没有什么是可以摩擦的。 徒：（专心） 师： 说出来是对的，很多个体都是空的，无我的，没有什么可以触动。这就是那种状态。 徒： 已经流了很多眼泪了。在进入守夏节之前，我就消失了，然后去出家了，现在又回来了。明天我就要回去工作了。现在我发现，无论我身处何处，都感觉差不多。无论是在寺庙，在隆塔的家，还是在工作的地方，语言都不一样，但结构是相同的。烦恼也一样，情感和情绪也一样。然后，我什么也没做。实际上，我不知道该做什么。所以我说，今天来这里，我没有什么疑惑，只是想来拜见隆塔。昨天才得到消息，就赶来了，听了之后，我还没有什么问题要问。隆塔有什么建议吗？ 徒： 叫什么名字？ 徒： 例子。 师： 还没有真正触及本心，还不是本心，只是修饰，在外在不停地打转。只是修饰，在外在不停地打转。还没有达到本心，还没有达到真正的内心，还不是空的，无我的，没有任何东西可以触动，没有任何东西可以接触，没有任何东西可以感知到，无论是身体还是心灵。我们还没有达到那种状态，还没有成为那种状态。我们只是成为一个有意识、不停打转、痛苦、困难、辛苦的状态。 徒： 是的。为什么不接受呢？ 师： 已经触及到真正的本心了，但仍然只是外壳，一直在外壳上打转。这样是错的，是所有症状。一直在打转，一直在找方法。痛苦死去，心得以提升。母亲一旦做了什么，它就会有行为，做不到，修饰了，努力去做修饰。努力去通过行为来修饰，在什么都没有，没有自我，空虚，无我的状态中，没有任何东西可以感知到它，心是空的，没有任何东西可以触及，它不能移动，不需要，但却无法表现出任何行为，没有任何努力。 徒： 我有点困惑。 徒： 隆塔，一个问题。我听CD或者听音频文件的时候，我选择不在群组里，因为我不希望更新得太快。如果不更新，就会变得很旧。现在已经有很多个文件了，落后了，跟不上。跟不上就会变成旧的了。我还要整理并更新问题。我听着，谁都可以放下，我知道这是正法。我有一种祝福他们的感觉。但什么时候才能轮到我们呢？我也有这种感觉，我知道这不是它，不是我们应该追求的，或者因为我们可以去玩它，或者因为当我们看到自己的时候，因为我们看到听到了，会立刻产生一种感觉，不是我们自己创造的，但我们感觉我们也想成为那样。所以有时我不得不使用的方法是，继续听下去，继续听下去，然后让它感觉到什么就让它感觉。但有一天我停止了一段时间的聆听，或者有时我没有这样做，隆塔。然后我像往常一样生活，没有听。 师： 也就是说我们向那种方式屈服了。就是我们继续听，但实际上我们听的时候并不理解，我们会努力，然后就变成了“我”，我们想把它压住，我们很兴奋。我们努力了，做不到。那就这样吧，心不舒服也好过这样。去和它斗争也不行。因为我们误解了，我们把五蕴当作是心，它却无能为力。你拿了这个它也没办法，想和它斗争也没办法，它不能停下来，不能保持平静，不能什么都不做。这是做不到的。五蕴组合而成的东西是可以修饰的，是各种各样的。今天，我不再听了，也不再理解了，不再了，因为我太紧张了。真的。这个家伙逃避现实，通过修饰来寻找内心的平静，这是沉迷了，沉迷了，沉迷了。我感觉我不想有那种感觉，我不想有这种沉迷的感觉，完全沉迷了。我想有这种感觉，我想得到，我们亲眼看到它，认识到真相，想要放弃，想要得到，想要成为。我们现在听，我们有渴望，想得到，想成为，听得更好。去到一个舒适的心境里，就听，一切都好了。应该继续听，有什么感觉，就在那里看着它，继续听发生了什么，然后感知它。因为无论如何，它都不会保持不变。但是在各种感觉中，它会带来痛苦，不仅仅是快乐。它也会有喜悦，有理解，或者说也想理解，我们今天理解所有发生的事情，一会儿它就会按照它的方式消失。你是否应该继续听，不要停止任何行为，让它自然发生，这样好吗？ 徒： 这样说下去就长了... 师： 没听一开始就没听，就没跟着，所以跟不上我们。停下来了，做了之后就断断续续了，跟老师不合。是这样的，我们跟不上烦恼，就是我们去看它，看到它，是为了让它停下来。去，去看它停下，停下。但实际上，那个作为智慧的东西，那个烦恼之源，在哪里？跟不上我们。做所有的事情，把“我”留在那儿。看到它，把它放进去，它就又出现了，就会感到满意。我们的“我”来自烦恼熄灭了吗？只有心灵的症状消失，但心却增加了烦恼，只有心灵的症状出现。心出现，出现，增加，满足于熄灭，心增加了，没有看到。很多人都在模仿居士的做法，就是我理解了面前站着的那个人，明白了结果，但是我们内心增加的部分却看不见，而熄灭的部分，实际上仅仅是一个现象，只是一个症状而已。 徒： 我理解你所说的，我理解隆塔，也就是说我们还有问题要问。但这不仅仅是关于听的问题，隆塔。如果是在我们面前必须面对的事情，一种情况，我们也不应该... 师： 这样就错了，一开始我们就不应该，错了，从一开始就错了。那该怎么说呢？如果不是“我们”，各种代词，“我”，因为有一种“我们”，它不想面对。我们想要逃避。它存在于行禅和打坐中，这比在日常生活中更容易。遇到人，遇到爱的人，遇到不爱的人。隆塔的这种态度让我对某些事情不确定。它也说我们清楚地看到了“我们”的存在，完整地看到了。但是它根本做不到。处于...观察它，源于无法忍受不干预，这意味着它不是烦恼。我们该怎么做呢，隆塔，我问。 师： 烦恼，我们努力清洗自己。无法忍受，就向自己宣告，抓住所有的一切都是烦恼，是烦恼的智慧。把“我”这个主体自己，努力放置，放置“我”，让“我”有“我”的演员参与其中，这可能会出错，这会让我们精神错乱，违反戒律，违反戒律，违反规矩。隆塔也这样，我们不沉迷，就按照它的方式去做。但是，我们清理过的“我”，也是烦恼。我们跟着它，就更严重了。我们按照它的方式去做，就更严重了。但是我们努力去清洗，也是烦恼。没有自由，感觉不舒服，感觉被压迫。我们会去找舒适，舒适就一直走向烦恼。以烦恼的智慧修行，修行在压制痛苦，逃来逃去，逃来逃去。它没有看到修行中逃来逃去的真相，它还没有认识到真相，还没有看到真相。说了太多了，真相拿来做比较，还是糊涂了。怎么才能达到真相呢，我不知道。那个什么都没有，不知道用什么来比较。什么都没有，却只看到有什么，就在那里混乱，只在这些物质，在这种状态下，才能达到什么都没有。是变成了什么都没有，而不是“我”去达到它，是变成了什么都没有。这没什么奇怪的。什么都没有，它本来就存在。什么都有，这是为什么？它也是由那些什么都没有的元素组成的。就是那些没有的觉知元素。和地、水、风、火等元素结合在一起。和父亲的精子和母亲的卵结合，父亲是地，遇到母亲的卵，就是水，是水，冰水，旋流，然后，从地和水开始，然后吃植物的残骸和动物的残骸作为土壤，补充进去。头发，汗毛，指甲，牙齿，皮肤，肌腱，骨头，肝脏，肾脏，肠子，小肠，大肠，肺，心脏，还有痰等等，不断地补充。旧的痰死亡，新的痰变化。吃水来补充，血水，黄水，口水，尿液，一会儿就排尿，又回来补充水，然后补充呼吸，补充，补充，然后还有，就是没有的东西，没有任何显现。只有内心的觉知，叫做觉知，或者叫做佛性，或者可以称呼任何名字，就是它什么都没有的那个东西。不知道怎么让它成为那样，它不是那样。这是不同的。我们想让“有”，想让这些修饰，就是我们活着的时候，让它融化消失，让它离开。什么都没有，这是做不到的。名字已经说了，它是不同的自然现象。五蕴是修饰而成的自然现象。它是一种有状态的自然现象。心，或真实的元素，是与地、水、风、火结合在一起，它是一种无的状态，只有一种元素。没有任何显现。而地、水、风、火，是可以显现的。但唯一显现的元素，觉知，就是它被称为意识元素，它什么都没有显现。它不是同一种元素。这些元素结合在一起，就形成了五蕴这种有生命的现象。五蕴就不是元素，如果它不是五蕴，但五蕴是元素结合而成的，只是觉知元素，在6个元素中的一个元素。我们结合了地、水、风、火，再加入空气元素，然后组合成色法元素，有6个元素，但如果空气不加入，那就没有空气了，就成了5个元素，在5个元素中的1个元素。然后组合起来，成为一个有生命的东西，然后生命破灭。如果元素死亡，就会按照图景而普遍。就这样不断地，但是这样理解它也会...这个修饰不是我们，它是在每一个生命中重新组合的。身体需要在每个生命中不断改变，这不是我们真正的“我”，因为我们从未死亡过。如果我们死了就好了，我们死了就要重生。我们要在哪个生命中重生，它死了也很好，不需要，不需要去承受业力，不会被夺走灵魂去欺骗。我们的“我”不死，它只死了五蕴，但我们的“我”不死。这个“我”中，作为“我”的，作为意识元素的，它不死啊，如果它死了，就不用重生了，不重生，和业力果报无关，不用去承受业力，不需要去转世成为畜生，成为饿鬼，成为阿修罗，成为地狱的众生，成为各种形状的动物，必须要再次转世，这样才不会死。死得很麻烦，意识它不死。我没有生灭，是不会生灭的，生灭的是水、风、火，能够生灭，就结束了，死了就只开一个生命，然后死了就结束，只开一个就死了，然后就结束了。什么业力都会降临，每个人都会，可以杀了他，可以做什么，不需要承受业力，就可以结束，一个生命就结束，死了生命就结束。那个意识就结束了。它不是这样的。这里的意识，它是意识心，是这个意识，它执着，像个流浪汉一样，不断地创造。它从未死去，它很麻烦。这里很麻烦，如果死不了该怎么办呢？我们会误以为它是谁，要知道我们真正是谁，执着于它，它什么都没有。什么都没有，什么都没有，不知道拿什么来说，因为它是一个空，它会感觉空虚，但它超越了空虚。最接近的比喻就是宇宙的自然空虚，但它不是真正的空虚，因为宇宙自然空虚，它没有知识，它是什么都没有，但是它有知识。在这里就说不清楚了，因为什么都没有，但它怎么会有知识呢？拥有知识的，就要拥有它，它没有了，它怎么能知道呢？它是什么都没有，但是它却能感知到自身。让我们拥有它，因此要拥有五蕴，以此作为它自身，就是能修饰的“我”。我们反过来并没有成为我们最初的那个。所以，它就变成了，这也没什么难的，很自然的佛法，我们生命的自然状态，身体的部分，肉体，来自地、水、风、火，身体就只有地、水、风、火，然后需要不断地吃和补充，才能去旅行。然后，还有一个觉知元素混合，觉知，就是唯一一个不生不灭，不破不坏，不需要吃东西补充的，它让生命成为什么。它只是这个房子里的水，只有一个是知道的，就是元素，它加入进来，就能走动，它只有一个元素。而它，没有自我，什么都没有，就是因为缺少了这个。而这个元素不是蕴，不是五蕴，而五蕴有了生命，它不是佛，它必须是所有元素的组合。拿知识，就是愚痴，还在执着于“我”是谁，要达到本心，就是我们的身体是谁。就能达到，还很愚痴，还只是附着在外壳上，会附着在能动、有思想的东西上，而我们喜欢不喜欢，我们不喜欢，就逃避，把我们的“我”拿出去，而这个“我”是哪个？五蕴，修饰，它会喜欢，不喜欢，我们不喜欢这个，我们努力把这个拿出去，去出家，去什么，努力把这个拿出去，住在寺庙里，不想接触什么，不想什么，想接触什么，就逃避，不是哪个，思想也无法带走我们的“我”，必须是五蕴，而“我”逃不掉，但是思想也无法带走我们的“我”，不行，它在哪里，它大概就是真正的内心，真正的核心就是没有修饰，无论是在家里，在寺庙里，还是在什么地方，在刚才，打开了音乐，不知道今天是什么日子，什么都没有，它有什么，音乐就打开，心是，努力让它什么都没有，我们不需要努力用五蕴来帮助它，震动，音乐也打开，内心自己不要震动，不是那个心，是心的状态，让我们误解了，我们要帮助伴随着音乐，我们要听法，震动去抓住心，设定成那样，而不是心在设定，我们要成为什么，是行，是修饰，设定成这样，一切都是为了帮助，不是的，心是没有什么的，我们帮不上，我们帮不上它，因为它是什么都没有，所以帮不上。而“我”是最麻烦的，是“我”本身，而不是心麻烦，如果是真心的，它不会麻烦，但最麻烦的是“我”作为五蕴，我们误认为这是它，这是最麻烦的。如果心可以说话，或者觉知元素可以说话，它说：“你不要来帮我，我什么都不麻烦，我什么都没有，你才是最麻烦的。你想帮我摆脱痛苦，帮我成为那样，帮我涅槃，我从来都不麻烦，我从未有任何烦恼，你才是痛苦，要帮我，要让我不再痛苦，让我得到那个心，不要成为那个能动的人，帮了它很多，一直在找方法帮它，拿“我”逃到那里，逃到那里，逃到寺庙里，逃到这里那里，不是的，它在欺骗，没有达到内心，真正的内心无法帮助它做什么，安抚它，让它不要震动，不要动摇，它也无法动摇，我们不需要让它不震动，努力去守护我们的心，让它不摇摆，躲在森林里，也误解了，误解了，它做了，让心像水一样，让它颤抖，玻璃杯里的水，保持住，不要让它动摇，以为真心，真实元素也能震动，保持住，保持它不让它震动，保持它，以智慧来修行，这样也不行。它没有说要用什么复杂的方法，它意味着那样，我们读了很多经书，它必须要知道，必须要这样，不行，智慧压倒一切，只有欲望，想要成为别人，然后不理解，做的时候不理解，做的时候就要用智慧压倒一切，从一开始就走禅，以智慧走，以欲望走，想要达到什么地方，心是自然的，欲望是得不到的，就变成心了，什么时候没有痛苦了呢？因为它是没有的，它什么都没有，什么都无法触及，什么都无法影响，它无法移动，也不会动，没有一样东西，它是一个自然，是唯一一个没有动的东西，其他一切都是无常的，地元素还要吃，水元素还要吃，风元素还要吃，火元素还要吃，而觉知元素，它是一个，不需要吃东西，它是一个，它被称为一即佛，就是一，达到一个点的时候，与每一个人，是无生无灭，什么都不是。我们不想发出“我”的声音，没有任何东西可以触动它，没有任何东西可以，是那样。你懂吗？ 徒： 隆塔，如果说，反过来，无论我们创造什么样的环境，因为我出家的原因，是因为寺庙，语言比家里多，事情比家里多。在家里会更舒服，没什么事，在山洞里舒服，这不也是我们自己的行为吗？就好像我们说想让心去冒险，让心去做这个做那个，是这样的吗？ 师： 看到了，就要出家。出家是因为沉迷，仅仅是我们看到了，知道这家伙出家了，就是因为沉迷。逃避现实，出家是因为沉迷，还没有达到真相，我们现在说，还没有达到真相，还是糊涂。最后我们要说，我们要说传奇，但是不行，我们沉迷，但是我们说了，看到别人说得越多，就越不会沉迷，所以我们说得很多，但是我们看到了，我们还是要沉迷，怎么说还是沉迷。我们看到了，然后出家也是沉迷，出家是为了逃避痛苦，但实际上又回去承受痛苦。想要摆脱痛苦，痛苦就更重了，而且出家逃避痛苦，痛苦反而增加了，不是说出家很痛苦，出家是为了逃避痛苦，但出家逃避痛苦，就不会增加痛苦。 徒： 但是，这表明，自己感受到的变化，就好像无论在哪里都变得更舒服了，这可能也是我们沉迷的智慧，而我看不见，我不知道，看不见，然后就沉迷于它。 师： 有“我”去享受舒适，这肯定就是沉迷。去享受舒适，去找一个没有谁可以触动的地方，享受舒适，很多人都是这样。一切都是强烈的，舒服，一切都是强烈的，想要它不受任何痛苦，痛苦强烈，这是为什么，为了什么？为了保护“我”，却失败了，这不行。成为了一个保护措施有缺陷的人，保护措施，保护措施，防止痛苦有缺陷。那些从小就为生活奋斗的人，摔倒了又站起来，摔倒了又站起来，大富翁，跌跌撞撞，这些人都很辛苦。去推销商品，没有人接受，去工作，被解雇，什么都有。生活似乎根本无法成为一个正常人，真的。但最终我们成为了世界首富，世界上的我们去读，像这样的，它对痛苦的免疫力很强。失败了，我也不屈服，我会再次站起来。就像不倒翁一样，不倒翁会被打倒，不倒翁，总有一天，会认为失败多少次并不重要，但只要不放弃一次，就能赢得整个人生。但如果我们逃避，这样，对痛苦的免疫力就会很低。今天去寻找幸福，逃避去寻找舒适的心，最终这些人，越是去抓住舒适，越轻松，对痛苦的免疫力就越低。最终就会依赖药物了。我已经见过很多了。我们教了二十年了，那些逃避痛苦，逃避心灵的状态，逃避真相的，逃避痛苦去寻找舒适，最终都会依赖药物。你看，一会儿就要送到医生那里了，打电话给Pim医生，打电话给Pim医生，Doctor Pim，一会儿就要送到Doctor Pim那里，一会儿就来了。 徒： 隆塔。 师： 我理解了，知道要做什么。但在我今天回家之前，隆塔还有什么建议吗？我不确定这期间是不是在曼谷工作。我想要。 师： 因为我们不肯放手。即使隆塔说了什么，我们心里也没有放手。我们要得到“我”，我们要得到“我”，我们要得到我们想要的东西。隆塔说了一方面，但隆塔说的，会承认说了很多。别人都理解，但对于我们来说，隆塔说的，就像什么呢，它没有进入内心，对吗？所以感觉不一样。请允许我知道，我内心理解，但是它没有进入内心，还会回去做，会做不了什么。会得到什么，得不到什么，感觉是那样。不觉得要说。 徒： 必须在当下结束。内心还没有结束。刚才还说有什么作业要回去做。不是隆塔给谁布置的作业，而是说之前做的所有事情都是错的，这能解决什么问题吗？或者不需要去找解决办法，不需要做任何事情，让它顺其自然？还是说糊涂了？没关系，这样就可以了，隆塔。 师： 不是的，还是沉迷了。我们说我们没有沉迷，沉迷了。你说什么，说什么，不要说，和大家聊聊。看，你说什么出来，都会去做。我们看到了，我们的“我”还沉迷着，但我们的“我”不知道，别人也这样，很多人都以为自己没有沉迷。来听了之后，看到了，就不知道了，它还沉迷着，自己没有沉迷，不问，不肯接受，不肯。一会儿就知道了，一会儿会说我们不敢接受，但它还沉迷着呢，看到了，但我们也帮不上忙，因为不接受。还有一种情况，就是每个人都接受，但不行，时间有限。我们会说不沉迷，不沉迷，无论说什么，反驳什么，都沉迷在每一个字里。不相信，试着让别人听听。 徒： 我现在所处的，它一出现，我就知道沉迷了，无所谓，就这样吧。我每天都这样，就这样吧。然后隆塔开示关于我们的“我”是谁，对吗？我们的“我”是谁，我认为当有情绪进入，喜欢，不喜欢的时候，就问谁喜欢，谁叫Bird，是这只手吗？叫Bird，但这是隆塔的思想。是在追问，在追问自己。是这张脸吗？叫Bird。然后说，是这颗心吗？在里面跳动，叫Bird，什么问题都解决不了。但是，什么是“我”？什么是Bird？然后它就会说，开始向左向右，就像刚才隆塔和那个人说的，它不知道，它无法继续，它会怎么样？有那种状态出现，让我们学习，自己说对了，自己遇到了。 徒： 遇到。 师： 这是在讲，在讲给你听。 徒： 结束。 师： 那时它就结束了，什么都没有。它就什么都没有。 徒： 完了。 师： 完了，是说完了，完了，是说完了，在讲的，心还不确定，隆塔，它还不肯结束，还不知道为什么。 师： 说不沉迷，它就是不肯结束。不知道，这就是沉迷，这就是沉迷，还不知道。为什么。 徒： 因为我问了，不知道为什么它不结束。 师： 不结束是因为我们沉迷了，还不知道，我们要努力让它结束，这就说明我们执着于五蕴，我们努力了，不知道为什么它不结束，为什么它不结束，为什么它不结束，这是沉迷，还不知道呢。我们说我们解释了那么多，说心无法移动，无法动弹，是它的自然状态，它无法修饰，无法努力。它没有结束成为心，它没有结束成为不动的那个心。为什么它不结束呢？能结束吗？如果我们想让它那样结束，通过我们用五蕴来让它结束，它能结束成为不动的那个心吗？说个小故事，关于那个。 徒： 电视节目。 师： 刚才我懂了，在听关于电视节目的时候。因为我也是，就是说会有那些人去做，会有一种感觉，想结束，然后就会说有“我”出现，出现，出现。刚才，隆塔。 师： 怎么样？ 徒： 现在还没有结束，这么久了，什么都懂了，我们也懂了，不想说都懂了。但实际上，实际上，还是没有结束。这是为什么呢？这是为什么呢？不知道，不结束，又结束了。为什么还不结束呢？ 徒： 如果我开始说，要怎么结束？这就是一个行为，一个接着一个，对吗？它就必须停下来。 师： 什么？说得好。 徒： 它就必须停止，对吗？所有的一切，为什么不停下来？ 师： 不知道。只有挣扎，挣扎。然后说理解了，理解了，那就是不理解。很多人也是这样，说理解了，理解了，而实际上，挣扎，完全不理解，为什么会这样？理解是一种无法挣扎的自然状态，但理解了，理解了，而内心却，而痛苦，痛苦，焦虑，焦虑，理解，理解。这怎么理解的？这样是不理解，但是理解了。它没有说，告诉自己全都理解了，绝对的，隆塔。它也告诉自己，好像理解了，好像理解了。这实际上是自始至终的，好像理解了，好像理解了。但是它没有，没有理解可以穿透，或者说有什么需要理解的？一会儿谁会知道呢？没有人。有一个可以穿透，在原来的。 徒： 停下了。 师： 好的，隆塔，我听了隆塔的开示，总结了要点，就是想成为怎么样，只能是知道，然后说去照着做，然后就看到了，它一直处于一个状态，就一直往下看。然后，看下去，完成了，它就像，它就像有一个自我出现了，一个自我出现了，说我不生气，说我不生气，我不知道，我不沉迷，一直都是这样。我就来听听，它是一个行，我们的“我”是作为行的“我”。但还不确定，我看到的，它是不是正确的。 师： 你必须放下那个去觉知，去看到，去努力观察行的人。因此，你要努力把我们的“我”作为一个觉知者，一个看见者，一个努力者，然后寻求正确。把我们的“我”拿去寻求正确。你要沉迷于行，让你看到，要反过来看，看到我们的“我”，在努力觉知，在努力，在努力理解，努力寻求正确。这必须是一个行，如果它要沉迷于行，修饰它，就无法从行中解脱出来，成为行的对立面。有时不确定，有时说要觉知，要保持觉知，然后，它是不是就成了那个正确的？那个保持觉知，那个，那个行，就放过这个。去看到它是一个行，在保持觉知，努力保持觉知的那个行，我的“我”在放过觉知者，在被觉知的事物，被觉知的状态，被正确感知的，已经被放下了。但最重要的是要放下，最重要的是要放下觉知者，那个觉知者就是行。如果我们不放下觉知者，沉迷于它，这个就成了智慧，把我们的“我”当作觉知者，觉知者是我们的“我”，就立刻变成了智慧，而不是一个普通的行，就变成了无明。执着，执着于行是我们的“我”，就变成了无明，仅仅是自然的，看做自然的存在，保持觉知，按照它，是这样的吗？ 师： 看到觉知者都是行，所有的当下都是行，是修饰。没有人去与自然在一起，去寻找自然，只是因为行，而不执着于行，就会成为真正的法。不要去寻找真正的法，不要去寻找不修饰的自然。因为如果我们去寻找真正的法，去寻找不修饰的自然，我们就变成了去寻找的人，这样，我们，就变成了行的修饰。只需要放下行，就是觉知者。最后是我们的“我”，觉知者，我们的“我”，觉知者，我们的“我”，觉知者，看见者，理解者，就是最后一个行，它最贴近我们的“我”，最贴近我们的心。其他被觉知的，被觉知的，被觉知的，都一样。就像我们看到这里的所有人都是行，都是行，都是行，这里的每一个人，有很多，每个人都是行，这里还剩下谁？还剩下谁？还剩下我们，最后必须是最后一个，就是我们的“我”，觉知者，去放下我们的“我”，觉知者，那个放下行的我们的“我”，觉知行的我们的“我”，放下行的我们的“我”，觉知行的我们的“我”，就是最后一个需要被放下的行，而且没有我们的“我”去寻找那个不行的，去寻找那个不行的心，如果我们从今天跳到明天，我们的“我”跳，去寻找那个不行的心，或者说那个不行的，我们就变成了行，跳过了岸边。但只要放下所有的行，就放下了，即使是我们的“我”，去觉知，去看到，去放下行，我们的“我”这也是行了，超越了我们的“我”，没有我们的“我”是什么，没有我们的“我”是什么，这是最重要的，这就是不行的。你懂了吗？入心了吗？ 徒： 一点点，快了，非常清楚，非常快，只有一点点。 师： 如果还有疑惑，那个疑惑就是你还没有放下的行。如果你没有疑惑，内心深处，还没有努力，还没有修饰，我们的“我”，感觉它，它醒了，它感觉它不知道说什么，它不知道会怎么样。我们的“我”，感觉它不行了，它不行了。我们的“我”，我们的“我”，这个“我”在我们的“我”里吗？走错了路，走错了路，走错了，放下也不行，不放下也不行。走错了路，走错了路，就是这个“我”，我们的“我”也把这个当作了我们的“我”，肯定。还有什么疑问吗？ 徒： 没有了。 师： 如果有疑问，就还是沉迷于行，问吧。 徒： 有疑问就还是沉迷于行，问吧。 师： 我已经尽力帮助每个人了，要去理解，要帮助自己理解，然后，在网上关注它。做一个忠实的粉丝，无论在哪里，都自己关注，做个社会人。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：” 2. 完整翻译，不遗漏内容 3. 翻译结果输出为对话问答的形式 4. 不要包含泰语，全部翻译为中文 5. 保证翻译后的文本通顺，易读 6. 同一个角色（例如师 或 徒）如果有连续说话，请合并到一起 ขอกับคุณตาก็ครแล้ว隆塔ก็บอกว่า。 ติดยังเข้าไปเล่นเข้าไปเล่นเกมอยู่ครับ。 ก็ไม่เล่นแล้ว。 เลิเล่น。 ติดกันก็เข้าใจแล้วอธิบายให้แฟนเข้าใจไหม。 ยังหาคน้นหาให้แก่ตัวเองไปเป็นตัวปรุงแต่ง。 ถ้าเป็นธรรมชาติของใจแท้ๆมันคงแต่งช่วยตัวเองไม่ได้นี่ไม่ย้ำคงแต่งหาคนไทยช่วยตัวเองให้คนทุกข์。 หลงไม่เป็นใครหน้านะเนี่ย。 จะเข้าไปถึงแบบi。 ฉันคือใครแท้ๆคือฉันคือใคร。 ถ้าเป็นฉันเรามันไม่มีเพื่อนอนที่ได้มาแตได้ไม่ช่วยตัวเราให้เป็นคน้นทุกข์ได้แต่เรายังไปเข้าใจผิดยังภายในยังหาคนทางช่วยตัวเราให้คน้นทุก์มีความพยายาม。 แสดงว่าเราไอ้สิ่งที่เป็นตัวตนเป็นตัวเราตกแต่ง。 แท้ๆคือก็ไม่มีอะไรเลย。 เราเอากลับเอา。 ตัวเราไปหาทางให้ตัวเราพ้นทุกเราไปช่วยตัวกันหน้าพ้นทุกข。 ตัวที่มันมีได้ปรากฏได้ความรู้สึกเป็นตัวเราได้เป็นตัวคันหน้าหมดว่าเราช่วยผิดตัวเราไอ้ตัวเราที่ไปช่วยกันเป็นกันหน้าแล้วเราพยายามจะช่วยกันหน้าคนถูกช่วยผิดตัวหมดเลยแสดงว่าเราเข้าไปถึงเลยฉันคือใครก็ไม่มีอะไรเลย。 ไม่มีอะไรที่กระทบได้ไม่มีอะไรเสื้อผ้ากันได้。 inteintle. มันออกเสียงถูกก็บอ。 หลายค์ตัวตนว่างเปล่าหลาย้ตัวตนไม่มีอะไรให้กระทบได้ก็เป็นสิ่งนั้น。 น้ำตาตานานมากแล้วค่ะก่อนเข้าพรรษาแล้วก็หายไปไปบวชอยู่แล้วก็กลับมาพรุ่งนี้กลับมาทำงานค่ะสิ่งที่พบก็ตอนนี้ว่ามันมีความคล้ายๆว่าจะอยู่ที่ไหนก็คล้ายๆกันอยู่ในวัดแต่ว่าอยู่ที่บ้าน隆塔อยู่ทำงานภาษาไม่เหมือนกั。 นเลย。 แต่ว่ามีโครงสร้างมีเลสก็เหมือนกันค่ะความรู้สึกอารมณ์ที่มาก็เหมือนกันแล้วก็。 ก็ไม่ได้ทำอะไรค่ะจริงแล้วไม่รู้จะทำอะไรก็เลยบอกว่ามาวันนี้ก็ไม่ได้ไม่ได้สงสัยแต่ว่าอยากจะมากราบ隆塔เพิ่งได้ข่าวเมื่อวานนี้ตามมาก็เลยได้ฟังก็ยังไม่มีคำถามอะไรค่ะหนูตามีอะไรจะแนะนำไ。 หมคะ。 ชื่ออะไรชื่ออะไร。 ตัวอย่าง。 ยังเข้าไปถึงจิเดิมแท้ยังไม่เป็นจิเดิมแท้。 จะเป็นแต่ตัวปรุงแต่งวิ่งลอกวิ่งวิ่งบนอยู่ไปยนอกจะเป็นตัวปรแตวิ่งวิ่งบนอยู่ภายนอกยังไม่ได้เป็นจิตเดิมแท้ยังไม่ได้เป็นใจแท้ๆไม่ได้เป็นตัวที่่ว่างเปล่าไร้ตัวตน。 ไม่มีอะไรกระทบได้ไม่มีอะไรสัมผัสมันได้。 ไม่มีอะไรที่จะไปรับรู้มันได้ทั้งไกใจ。 เรายังเข้าไม่ถึงตัวนั้นยังไม่ได้เป็นตัวนั้น。 เราจะเป็นตัวที่เป็นอาการตั้งใจวิ่งววิ่งวนวิ่งทุกขวิ่งยากวิ่งลำบากอยู่。 ใช่แล้วทำไมไม่รับไปล่ะเข้าไปถึงตัวเดิมแท้ยังเป็นตัวเปลือกนอกหมดเลยอ่ะวิ่งเปลือกนอกหมดเลยอย่างนี้ก็ถูกตายเป็นตัวอาการหมดเลยวิ่งวิ่งบนวิ่งเอาทางได้ทุกตายที่ขึ้นที่ได้ใจแม่พอจะทำปุ๊เนี่ยมันมีการกระทำทำไม่ได้แต่。 งเลย。 พยายามไปกระทำการเป็นปรุงแต่งเลยพยายามกระทำกับการเป็นปรุงแต่งปรแตในตัวที่ไม่มีอะไรไม่มีตัวตนว่าเปล่าหลาย้ตัวตนที่ไม่มีอะไรไปรับรู้มันได้ใจไม่เป็นไรสัมผัสมันได้。 มันไม่อาจเคลื่อนที่ไม่ต้องแต่ไม่แสดงการกระทำอะไรได้เลยไม่มีความพยายามใดๆได้ด้วย。 งงอยู่นะ。 อันนึง隆塔ยิ่งพอฟังฟังซีดีหรือว่าฟังไฟล์เสียงใช่ไหมคะหนูจะเลือกที่ไม่ได้อยู่กรุ๊ปไลน์เพราะว่าไม่อยากอัพเดทเร็วเกินไปไม่อัพเดทมันเก่ามากตอนนี้มันหลัง。 ตั้งหลายร้อยแท็กมากเลยมันล้าหลังไปไม่ทันนะไม่ทันมวจะเป็นของเก่ายังต้องไล่ได้อัพเดทปัญหาหนูฟังว่าใครก็วางได้ใครครับรู้เป็นธรรมไงนะคะมีความรู้สึกว่า。 สาธกับเขานะคะแต่เมื่อได้่จะถึงเรานะมันจะมีหนูก็รู้เลยว่าอันนี้ไม่ใช่มันไม่ใช่สิ่งที่เราจะไปหมายได้ว่าไปเล่นได้หรือว่าเพราะวามันจะมีการกระทำตลที่ที่เห็นตัวเองอ่ะเพราะเห็นได้ยินจะมีความรู้สึกขึ้นมาทันทีเลยที่เราไม่สร้างขึ้นแต่มีความรู้สึกวามันอยาก。 ที่จะเป็นแบบนั้นบ้างอะไรอ่ะค่ะก็เลยบางทีก็ต้อง。 เคยใช้วิธีคือฟังต่อไปฟังต่อไปแล้วก็มันรู้สึกอะไรก็ให้มันรู้สึกไปแต่ว่าอันนึงคือหยุดฟังไปบางช่วงบางทีก็ไม่อย่างนั้นค่ะของตาแล้วก็อยู่ไปตามปกติไม่ได้ไม่ได้ฟัง。 คือเราไปยอมแพ้แบบนั้นคือเราฟังต่อไปแต่จริเราฟังด้วยเราไม่เข้าใจเราจะพยายามก็เป็นเราเราก็เราก็อยากไปสะกดมันไว้เราก็ตื่นเต้นตื่นเต้นเราพยายามไม่ได้ก็ครับแคใจไม่ไหวดีกว่านี้ก็ไม่ใช่ไปสู้มันก็ไม่ใช่ดังว่าเราเข้าใจผิดเราไปเอาตัวขันให้มันเป็นใจๆมันไปท。 ำยังไงไม่ได้มันเอาตัวนี้ไปก็ไม่ได้เอาตัวมันอยากไปสู้ก็ไม่ได้มันได้หยุดนิ่งไม่ได้ให้มันสงบไม่ได้ให้มันไม่อะไรไม่ได้มันทำไม่ได้ตัวขหน้าผสมเสร็จที่ปรุงแต่งได้。 สารพัดที่สุดแล้ววันนี้ดีไม่ฟังแล้วไม่ทำความเข้าใจแล้วไม่แหละเพราะว่าเครียดมากเลยได้จริงอ่ะไอ้เจ้านี้หนีความจริงอ่ะมีความปรแต่งไปหาความสบายใจอันนี้หลงเลยนะหลงเลยหลงเลยความรู้สึกไม่อยากมีความรู้สึกที่ว่าเลยไม่อยากมีความอย่างนี้ลงเลยนะหลงขาดเลยเนี่。 ยอยากมีความรู้สึกที่ว่าอยากได้ว่าเรา。 เราเห็นมันต่อหน้าต่อตารู้จักความจริงอยากเลอยากได้อยากเป็นเราเดี๋ยวเราไปฟังเรามีความอยากได้อยากเป็นไป，ฟ，ั，ง，ด，ี，กว่，า，น，ี，้，ไปอยู่ใจที่，ส，บ，าย。 กินเลย。 เรียบเลยเรียบเลยควที่จะฟังต่อนะความอะไรความรู้สึกที่มันเกิดขึ้นก็ดูมันตรงนั้นฟังต่อไปว่ามันมีอะไรเกิดขึ้นแล้วก็รับรู้มันเพราะว่าไงมันก็อยู่ไม่เที่ยงแต่ในความรู้สึกต่างๆที่มันเกิดขึ้นนะคะพูดถึงความทุกข์ด้วยนะไม่ใช่ความสุขอย่างเดียวมันเกิดขึ้นมีปิ。 ติมีความเข้าใจมีความหรือไม่ก็บอกมีความอยากเข้าใจแบบนั้นบ้างเราเข้าใจวันนี้มีความสงสัยอะไรทั้งหมดที่เก，ิ，ด，ขึ้นแป๊บนึงเ，ด，ี。 ๋ยวมันก็。 ตามเรื่องมันก็หายไป。 หนูควรจะไปฟังต่อไม่ต้องไม่ต้องไปยั้งการกระทำใดๆ。 ปล่อยให้มันเกิดขึ้นไปตามธรรมชาติอย่างนี้ปอคะ。 คุยยาวเลยแบบนี้เดี๋ยว。 ไม่ได้ฟังมาแต่แรกไม่ได้ฟังแต่แรกไม่ได้ไม่ได้ไปตามเนี่ยมันก็เลยไม่ทันเราเลยนะเนี่ยทันหยุดไปทไปแล้วมันไม่ต่อเนื่องไม่กับัดจอเนี่ยคื，อ。 อย่างนี้。 เราไม่ทันกเลสคือเราไปดูมันเห็นมันเพื่อให้ตัวเพื่อเอามันหยุดไปไปดูบรรทัดมันหยุดไปหุดไป。 แต่แท้จริงอ่ะไอ้ตัวที่เป็นวิชาตัวที่กเลสตัวใหญ่อยู่ที่ไหนไม่ทันตัวเราเลยทำทั้งหมดไอ้ตัวเราขาไว้เลยเห็นมันที่ใส่มันกลับไปมันเกิดขึ้นมันจะไปพึ่งพอใจเลยอ่ะตัวเราได้มาจากกเลสดับไปหรอกมีแต่อาการจิดับไปแต่ใจเป็นกเลสเพิ่ม。 ขึ้น。 มีแต่อาการของจิเกิดขึ้นใจพอเกิดขึ้นเกิดขึ้นพอพอเพิ่มขึ้นพอใจกับที่ดับใจเพิ่มขึ้นกับไม่เห็น。 หลายคนก็ปฏิบัติแบบโยมนะคือผมเข้าใจกับพี่。 ที่อยู่ต่อหน้าผลที่เกิดต่อหน้าแต่ตัวเราที่เพิ่มขึ้นไม่เห็นแต่ที่ดับไปแทที่เป็นแค่ปรากฏการณ์เป็นแค่อาการเฉยๆ。 เข้าใจถึงพูดเนี่ยเข้าใจตาแสดงว่าเรามีคำถามต่อค่ะแต่ว่าไม่ใช่เฉพาะเรื่องการฟังนะ隆塔ถ้าเป็นสิ่งที่เราต้องเผชิญอยู่ข้างหน้าไปสถาน，ก。 ารณ์นะคะ。 เราก็ไม่ควรที่จะ。 แค่นี้ก็ผิดแล้วเริ่มต้นเราก็ไม่ควรที่จะผิดแล้วก็ตั้งแต่แรกเลยเลยจะพูดยังไงดีอ่ะคะถ้าไม่ใช่คำว่าเราสรรพนำงๆ。 หนูเพราะว่ามันมีความเป็นเราที่มันไม่อยากที่จะเผชิญหน้าเป็นเราอยากหน้านี้ามันอยู่ในรูปเดินชงกลมกับตอนนั่งสมาธิเนี่ยมันมันจะง่ากว่าการที่บอกว่าอยู่ในชีวิตประจำวันแล้วก็ทำอบทนนี้เจอผู้คนเจอคนที่รักเจอคนที่ไม。 ่รัก。 ยะของตา。 ตรงนี้。 มันทำให้หนูไม่แน่ใจบางอย่างมันก็บอกว่าเราเห็นความเป็นเราชัดๆเลยเต็มๆเลยตรงนั้นน่ะแต่วามันไม่สามารถเลยคะ。 อยู่。 ดูมันเกิดจากไม่สามารถอดทนที่จะไม่แทรกแซงได้อันนี้มันหมายความว่ามันไม่เลสแล้วเราต้องทำยังไงกับมัน隆塔หนูถาม。 กเลสเราพยายามล้างตัวเองไว้ไม่อดทนก็ไปแจ้งตัวเองออกมา。 จับสิ่งใดๆทั้งหมดคือกเลสจัดเลยเป็นวิชากเลสเอาประธานตัวเราเองพยายามไปวางไปวางตัวเรามีตัวเราสมโรงทำไปมันอาจจะเป็นเรื，่。 องที่ผิด。 จะทำให้เราจิตใจผิดปกติผิดศีลผิดข้อทำอย่างนี้隆塔อยู่แล้ว。 เราไม่ลงงไปก็ทำตามมันอยู่แล้วแต่ไอ้ตัวเราที่เราล้างตัวไว้แล้วมันก็เป็นขเลสเหมือนกันไอ้ที่เราหลงตามไปยิ่งหนักเลยเราไปทำตามมันหนักเลยแต่เราพยายามมาล้างไว้ก็คือกเลสเหมือนกันไม่มีความอสรไม่รู้สึกสบายใจรู้สึกมันถูกกดขเราจะไปหาความสบายใจความสบายใจมันเ。 ลยไปกเลสตลอดปฏิบัติด้วยวิกเลส。 ปฏิบัติในการทับทุกข์อยู่เนี่ยหนีไปหนีมาหนีไปหนีมามันไม่ได้เห็นความจริงในปฏิบัตินี้ไปนี้มาเนี่ย。 แล้วมันยังไม่รู้ไม่เห็นความจริงไม่พูดยาวเวมากเลยความจริงเทียเปรียบเทียบมาให้เห็นยังงงๆเข้าไปถึงความจริงได้ไงก็ไม่ทราบ。 ไอ้ความไม่มีอะไรมันไม่รู้จะเอามาเปรียบเทียบความไม่มีอะไรมันเห็นแต่ความมีอะไรมีอะไรอยู่นั่นแหละมันยุ่งตายแต่ในสังขารในฐานะอยู่นั่นแหละมันเข้าถึงความไม่มีอะไรคือกลายเป็นความไม่มีอะไรไม่ใช่ตัวเรากับหน้าไปเข้าถึงนะมันกลายเป็นความไม่มีอะไรไม่ได้แปลกม。 า。 ก。 เ。 ลย。 ความไม่มีอะไรมันก็มีอยู่แล้วก็ไอ้ก็มีอยู่แล้วก็เพราะอะไรมันก็รวมมาจากทที่ไม่มีอะไรนี่แหละคือธาตุรู้ที่ไม่มีอะไรเนี่ยมารวมกับธาตุดินธาตน้ำถล่มถดไฟมารวมกับสเปอร์ของพ่อกับใครของแม่พ่อเป็นธาตุดินเจอดไอ้ไข่ของแม่ก็เป็นธาตุน้ำเป็นน้ำน้ำเย็นน้ำวญอะไร。 เ。 น。 ี。 ่ย。 ไปทน้ำผสมกันตั้งแต่ดินกับน้ำเริ่มต้นแล้วก็กินซพืชสัตว์เป็นธาตุดินเข้าไปเติมผมขนเล็บผนังเองกระดูกตับไตไส้พุงไสน้อยใหญ่มากปอดหัวใจที่เป็นเสต่างๆเนี่ยเติมเข้าไปเรื่อยๆเสเก่าก็ตายไปเส้นใหม่ก็เปลี่ยนแปลงกินธาน้ำไปเติมน้ำเงินน้ำเหลืองน้ำลายน้ำปัสสาวะเ。 ดี๋ยวก็ออกไปฉไปฉี่ไป4กลับมาก็ต้องเติมน้ำอีกเนี่ยเนี่ยแล้วก็เติมลมหาใจเติมก็เติมเข้าไปไปก็ไป。 แล้วมันมีอีกคือถ้าที่ไม่มีไม่มีอะไรปรากฏเลยมีแต่ความรู้ในตัวมันเรียกว่าถ้าารู้หรือเรียกว่าพุทธะหรือจะเรียกว่าอะไรก็ได้คือมันไม่มีอะไรคนนั้นน่ะไม่รู้ยังไงให้มันเป็นตัวนั้นน่ะตัวนั้นไ。 ม。 ่ได้。 มันคนละตัวกัน。 เราจะให้ความมีเนี่ยไอความปรแต่งเนี่ยที่เรามีชีวิตอยู่เนี่ยให้มันละลายหายไปให้มันไปมันไม่มีอะไรเลยเนี่ยมันทำไม่ได้。 ชื่อมันบอกแล้วมันเป็นธรรมชาติคนละประเภทธรรมชาติขันหน้าเป็นธรรมชาติปรุงแต่งขึ้นมามันเป็นธรรมชาติที่มีส่วนใจหรือธดแท้ๆเนี่ยมันผสมกับธาตุดินน้ำลมไฟมันเป็นธรรมชาติที่ไม่มีอยู่ธาตุเดียวไม่มีอะไรปรากฏเลยส่วนธาตุดินธาตธาตุลมธดไฟมันปรากฏได้แต่ธเดียวที่ม。 ันปรากฏธาสรู้เนี่ยที่มันเรียกวิญญาณธาสเนี่ยมันคือไม่มีอะไรปรากฏเลยมันไม่ทาตุเดียกันเนี่ย。 ธเนี่ยมันผสมรวมกันจึงเป็นสิที่มีชีวิตที่ขันหน้าขึ้นมาขันหน้ามันจะไม่ใช่ธถ้าที่ไม่ใช่ขันหน้าแต่ขันห้ามันเกิดมาจากการรวมตัวของธาตและธดแค่1ในธาตุหรือ6。 ธาตุเรารวมธาตุดินธาตุน้ำธาลงธาตุไฟเอาอากาศอีกธาตุแล้วมารวมเป็นธาสรูปธาสเป็น6。 แต่ถ้าไม่รวมอากาศก็ไม่อากาศไปก็เป็น5。 ถ้า1ในห้าในห5แล้วรวเป็นขึ้นมาเป็นสิ่งที่มีชีวิตขึ้นมาแล้วก็ชีวิตก็ตายแตกไปถ้าไทยก็สามันไปตามไปตามภาพก็เป็นอย่างนี้เรื่อยไป。 แต่เข้าใจอย่างนี้มันก็。 ไอ้ตัวที่ผมแต่งไม่ใช่ตัวเรามันเป็นผสมใหม่เกิดมาในแต่ละชาติร่างกายต้องเปลี่ยนไปเรื่อยๆในตัวที่ร่างกายเปลี่ยนไปแต่ละชาติมันไม่ใช่ตัวเราแท้จริงอ่ะเพราะว่าเราไม่เคยตายเลยนะถ้าเราตายก็ดีดิเราตายก็ต้องเกิดใหม่ดิไอ้เราที่จะไปเกิดใหม่ในชาติใดมันตายก็ดีไ。 ม่ต้องไม่ต้องไปรับบาากเพราะไม่ถูกพเอาวิญญาณไปหลากไปได้ไอ้ตัวเราไม่ตายนี่มันตายแต่5แต่ตัวเราไม่ตายไอ้ตัวเราเนี่ย。 ในตัวเราที่เป็นตัวเราเป็นธาตวิธามันไม่ตายดิมันตายก็ไม่ต้องไปเกิดใหม่ไม่เกิดใหม่กับบาปกามเวรก็ไม่ต้องให้ผลไปรับบาปขกรรมเลยไม่มีต้องไปเครื่องไปเกิดเป็นสัตว์เดสารเปอ่างกายสตลรกเกิดเป็นสัตว์ที่เป็นรูปร่างต่างๆต้องไปเกิดอีกอย่างนั้นไม่ตายตายยุ่งยากวิ。 ญญาณมันไม่ตายผมเป็นไม่เกิดไม่ดับเป็นที่ไม่เกิดไม่ดับมันเกิดดับน้ำลมไปและที่เกิดดับได้ก็จบเลย。 ตายก็เปิดมาชาติเดียวแล้วตายแล้วจบเลย。 เปิดเดียวตายแล้วจบเลย。 ลำบากรรมอะไรก็ได้บาททุกคนเลย。 จะฆ่าเขาจะทำอะไรก็ได้ไม่ต้องไปรับบาากข้อกรรมอะไร。 ก็จบเลยว่าชาติเดียวตายชาติเดียวจบเลยวิญญาณดวงน้ำจบไปเลย。 มันไม่ใช่อย่างนี้ดิ。 วิญญาณตรงนี้มันเป็นญญาณจิตวิญญาณตรงนี้ที่มันเป็นยึดถือเป็นอย่างเร่ร่อนไปด้วย。 ไปสร้างใหม่เรื่อยไปมันไม่เคยตายอ่ะมันยุ่งยากตรงนี้แหละ。 ไม่ตายแล้วจะทำยังไงล่ะ。 เราจะมาหลงผิดตัวให้รู้ว่าเราแท้คือใครอ่ะ。 ยึดถือมันคือความไม่มีอะไรเลย。 มันไม่มีอะไรเลยไอ้ไม่มีอะไรเลยเนี่ย。 จะไม่รู้จะเอาอะไรมาพูดกันเพราะว่า。 เป็นความวามันจะได้รู้สึกสัมผัสได้ถึงความว่างแต่นี่มันเลยความว่างไปอีก。 เปรียบได้ใกล้เคียงที่สุดก็คือความว่างธรรมชาติจักรวาลแต่มันก็ไม่ใช่เป็นความว่าจริงๆเพราะธรรมชาติของความว่าจักรวาลมันไม่มีความรู้นี่มันเป็นความไม่มีอะไรเลยแล้วมันแต่มันมีความรู้ตรงนี้มันเลยพูดกันไม่รู้เรื่องเพราะว่าของไม่มีอะไรเลยแต่มีความรู้ได้ไง。 มันก็ไอ้ของที่มีความรู้มันเอาไอ้ของมีให้ได้มันไม่มีแล้วมันจะรู้ได้ไง。 มันเป็นความไม่มีอะไรแต่มันรู้ได้ในตัวมันเอาให้มันมีให้ได้ก็เลยมาเอาไว้หหน้าเป็นตัวมันนะเนี่ย。 ไอ้แต่งได้เป็นตัวเราเลยเนี่ยเราเลยกลับไม่ไปเป็นไอ้ของเดิมที่เรามาสักทีคือ。 มันก็เลยกลายเป็นว่า。 มันไม่ได้ยากอะไรนะธรรมชาติธรรมากคือธรรมชาติของชีวิตเราเนี่ย。 ร่างกายส่วนที่ไปกายเนื้อก็มาจากธาตุดินธาตุน้ำธาตลมชาติไฟร่างกาย。 มันก็มีแค่ดินน้ำลมไฟแล้วก็ต้องกินเติมมาเรื่อยๆเขาไปเที่ยว。 แล้วก็มีถ้ารู้อีกอันนึงว่าผสมถ้ารู้คือความไม่มีอะไรอันเดียวที่ไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทำลายไม่ต้องกินเติมเลยมันทำให้เป็นสิ่งที่มีชีวิตขึ้นมาเป็นอะไรเนี่ยมันน้ำบ้านหลังนี้น้ำมันขาอันเดียวคือรู้หรือจะธาเนี่ยมันเติมเข้ามาปุหลังเดินได。 ้เลย。 มันขายอันเดียวไอ้ที่มันมันไม่มีตัวตนไม่มีอะไรมันก็ที่ไม่ได้มันขาดอันนี้อันเดียว。 แต่ถ้าาเนี่ยไม่ใช่ขันไม่ใช่ขันหน้าไอ้คันหน้าที่มันมีชีวิตขึ้นมาเนี่ยมันไม่ใช่พมันต้องมารวมตัวกันของถ้าทั้งหมดด้วยเอาวิชาคือความโง่ยังหลงยึดผิดอยู่ว่าเราเป็นใครจะเข้าไปถึงตัวเดิมคือกอายเราแท้ๆคือใครเนี่ยมันจะเข้าไปถึงคือยังโง่อยู่ยังไม่ติดแต่เปลเ。 ปลือกจะไปติดแต่ไอ้ตัวที่มันเคลื่อนไหวได้ที่มีความคิดแตเราชอบเราไม่ชอบเราไม่ชอบหนีไปเอาตัวเราออกไปไอ้ต，ั，ว，เ，ร，า，ออ，ก，ไ，ป，ได้มันเป็，น，ต。 ัวไหนอ่ะ。 ไอ้ตัวขันห้าตัวปรแต่งมันจะชอบไม่ชอบเราอันนี้ไม่ชอบเราพยายามจะเอาตัวนี้ออกไปไปบวชบ้างไปอะไรบ้างพยายามจะตัวนี้ออกไปอยู่วัดรามไม่อยากสัมผัสอะไรไม่อยากอะไรอยากกระทบอะไรเล่นหนีไปไม่ได้ตัวไหนความคิดจะเอาตัวเราไม่ได้ต้องเป็นขมันแตตัวเราหนีไม่ได้แต่คิดก。 ับตัวเราหนีไม่ได้ไม่ได้หรอก。 มันอยู่ที่ไหนมันคงเป็นใจแท้ๆตำแท้มันคงเป็นความไม่ปรแต่งอยู่นั่นแหละอยู่ในบ้านอยู่ในวัดอยู่ในที่ไหนอยู่ในสถานๆเมื่อกี้ก็เปิดเพลงไม่รู้วันนี้วันอะไรไม่มีอะไรมันไอ้ที่มันมีอะไรที่มันเพลงก็เ。 ปิดๆ。 ใจมันเป็นพยายามทำให้มันไม่มีอะไรไม่ได้เราไม่ต้องเอาพยายามเอาขันหน้าไปช่วยมันเตือนเทือนเพลงก็เปิดใจเองอย่าเตือนเทือนใจได้นะไม่ใช่ใจอันนั้นนเป็นอาการของใจ。 ให้เราเข้าใจผิดเราจะไปช่วยเพื่อนตามเพลงก็เราจะฟังธรรมเทือนไปจับใจตั้งแบบนั้นน่ะไม่ใจตั้งได้เราต้องการเป็นไรเป็นสังขารเป็นความปรุงแตไปได้ตั้งอย่างนี้ได้เรื่องไปอะไรมันพยายามช่วยกันอย่างเดียวนะไม่ใช่。 หรอก。 ใจเป็นความไม่มีอะไรเราไปช่วยไม่ได้。 เราไปช่วยมันไม่ได้เพราะเป็นความไม่มีอะไรก็ไปช่วยไม่ได้ตัวเราที่สุดในยุ่งที่สุดเลยคือตัวเรานี่แหละนะไม่ใช่ใจยุ่ง。 ถ้าแท้เขาไม่ได้ยุ่งหรอกแต่ยุ่งที่สุดคือตัวเราที่เป็นขันห้าที่เรายึดผตัวมันยุ่งที่สุดเลย。 ถ้าใจมันพูดได้นะหรือถ้าพูดได้นะ。 มึงไม่ต้องมาช่วยกูเลยกูเนี่ยไม่ยุ่งเลยกูไม่กว่าไม่มีอะไรเลยมึงไม่ยุ่งที่สุดเลยอยากจะช่วยกูให้พ้นทุกข์ช่วยกูให้เป็นอย่างนั้นช่วยกูให้นพานกูเนี่ยไม่เคยยุ่งอะไรเลยไม่เคยขบอะไรเลยมึงอ่ะทุกบจะช่วยกูให้จะช่วยกูให้ไม่。 ทุกบ。 ให้ได้ใจตัวนั้นน่ะ。 อย่ามาเป็นไอ้ตัวที่มันเคลื่อนที่ได้ไปช่วยมันใหญ่เลยหาทางช่วยมันใหญ่แล้วเอาตัวเราหนีไปนู่นหนีไปหนีไปอยู่วัดวาอารามอยู่ที่นู่นที่นี่ไม่ใช่แล้วมันหลอกลวงไม่เข้าไม่ถึงใจใจแท้ๆมันไปช่วยมันเป็นอะไรไม่ได้ประคับประคองให้มันไม่กระเทือนไม่กระเพื่อนมันก็เพ。 ื่อนไม่ได้เราไม่ต้องไปทำให้มันไม่กระเพื่อน。 พยายามจะไปรักษาใจเราไว้ให้แม่เขาเพื่อนหนีอยู่ในป่าก็เข้าใจผิดความเข้าใจผิดไป。 มันทำอย่างนั้นทำใจเหมือนกับเป็นน้ำให้มันก็เพื่อนน้ำในแก้วประคองไว้ของไว้กับเพื่อนก็ถูกตายเข้าใจว่าใจแท้ๆถ้าแท้ๆมันก็เพได้ไว้ตัวได้ประคับประคองมันไม่ให้ก็เพื่อไม่ไวตัวปฏิบัติไปด้วยเอาวิชาหมดเลยแบบนี้。 มันไม่ได้ว่าต้องทำวิธีอะไรยุ่งยากมากมายมันหมายอย่างนี้นั้นเราไปอ่านตำรามามากมันต้องรู้ต้องอย่างนี้อะไรมันทำไม่ได้วิชากดทหมดเลยมีแต่ความอยากอยากจะเป็นอย่างเขาแล้วก็ไม่เข้าใจ。 มันทำไปด้วยความไม่เข้าใจทำไปด้วยจะเอาวิชากดทับมาเลยเริ่มต้นเดินจกลเดินวิชาและเดินด้วยความอยากอยากไปถึงไหนใจมันธรรมชาติอยากไม่ได้ก็เป็นใจเมื่อไหรไม่มีความทุกข์อะไรแล้วเพราะวามันเป็นความไม่มีอะไรอ่ะมันเป็นความไม่มีอะไรไม่มีอะไรสัมผัสมันได้ไม่มีอะไ。 รกระทบมันได้มันเคลื่อนไหวไม่ได้ก็เพื่อนก็ไม่ได้สักอย่างมันเป็นธรรมชาติอันเดียวเลยอ่ะ。 ที่มันเป็นหนึ่งเดียวที่ไม่มีการเคลื่อนไหวเลยอย่างอื่นเนี่ยเป็นของไม่เที่ยงหมดเลยถ้าดินยังต้องกินเติมถ้าาน้ำยังต้องกินเติมถ้าาตุลมต้องกินเติมถ้าดไฟต้องกินเติมแต่ถ้ารู้เนี่ยมันเป็นหนึ่งเดียวที่ไม่ต้องกินเติ。 มเลย。 มันเป็นหนึ่งเดียวเท่านั้นเขาจึงเรียกว่าหนึ่งคือพุทธธคือหนึ่งนี่เองเข้าถึงจุดหนึ่งเมื่อไหร่กับคนทุกวันนั้นเนี่ย。 คือความไม่เกิดดับไม่เป็นอะไรเลยเราไม่อยากออกเสียงตัวตนไม่มีอะไรกระทบมันได้ไม่มีอะไรมันได้เป็นสิ่งนั้นเลย。 เข้าใจเปล่า。 ตาคะถ้าสมมุติว่าไอ้ที่ในทางกลับกันนะคะไม่ว่าเราจะไปสร้างบรรยากาศอะไรก็แล้วแต่เพราะว่าเหตุที่หนูบวชเนี่ยเพราะว่าที่วัดเนี่ยภาษาเยอะกว่าที่บ้าน。 เรื่องราวจะเยอะกว่าที่บ้านมากอยู่ที่บ้านในจะสบายกว่าไม่ค่อยมีอะไรมันอยู่ถ้ำสบายๆมันก็เป็นการกระทำของเราอีกชนิดนึงเหมือนกันกันที่เราบอกว่าอยากให้จะเอาจิตไปผจญภัยเอาจิตไปทำนั่นทำนี่อย่างนี้ไ。 หมคะ。 เห็นแล้วจะไปบวชบวชด้วยความหลง。 แค่เรามกันรู้เห็นว่าเจ้านี้ไปบวชก็บวชด้วยความหลงหนีความจริง。 ไปบวชด้วยความหลง。 ยังเข้าไปไม่ถึงความจริงเราพูดตอนนี้ยังเข้าไปถึงความจริงยังงงๆอยู่เนี่ยสุดท้ายจะพูดเราพูดตำนานเนี่ย。 แต่ไม่ได้หรอกเราหลงแต่เราพูดเลยเห็นคนอื่นเขายิ่งพูดหายหลงเราเลยพูดเยอะๆ。 แต่เราเห็นว่าเราจะหลงพูดยังไงก็ยังหลงอยู่เราก็เห็นอยู่เนี่ยแล้วไปบวชก็บวช。 ความหลง。 บวดนี้ทุกข์แต่กลับไปแท้จริงไปเอาทุกข์。 ความอยากคน้นทุกข์เลยทุกข์หนักเข้าไปอีกแล้วบวดนี้ทุกข์แต่ทุกข์เพิ่มขึ้นไม่ใช่ว่าบวชทุกขแต่บวดนี้ทุกขแต่，บ，วดนี้ท，ุ，ก，จ，ะ，ไ，ม，่，ถูกทุกเพิ่ม，ข。 ึ้นเนี่ย。 แต่แสดงว่าไอ้ที่ความเปลี่ยนแปลงที่ตัวเองได้สัมผัสว่ามันเหมือนกับว่าอยู่ที่ไหนก็ได้สบายขึ้นมันก็น่าจะเป็นไอวิชาความหลงที่หนูก็ไม่เห็นว่าหนูก็ไม่รู้เรื่องไม่เห็นแล้วก็ไปหลงมันอยู่。 มีตัวเราไปเสพความสบายได้มันก็หลงแน่นอนอยู่แล้ว。 ไปเสพความสบายไปหาที่อยู่ไม่กระทบใครไปเสพสบายพบมากเลยนะคะทุกอย่างแรง。 สบายเลยทุกอย่างแรงอ่ะ。 อยากที่จะให้มันไม่ถูกข์อะไรทุกแรงเพราะอะไรก็เพื่ออะไรไหว้ตัวอะไรก็บหน่อยคนไม่ได้เลยกลายเป็นคนที่คุ้มกันบกพร่องเลยคุ้กันที่ว่าคุ้มกันที่ว่ากันความทุกขบกพร่องคนที่เขาเนี่ยต่อสู้ชีวิตมาแต่เด็กมาล้มแล้วลุกอีกล้มแล้วอีกเ。 นี่ย。 มหาเศรษฐีเนี่ยล้ลูกกมุกลมลุกอ่านประวัติแต่ละคนเนี่ยลลุก้มลูกกคนเนี่ยยากลำบากไปเสนอขายสินค้าไปไม่มีใครรับไปทำงานก็ถูกไล่ออกอะไรนะชีวิตไม่น่าจะเป็นผู้เป็นคนได้เลยจริงๆเลยสุดท้ายเราเป็นเศรษฐีใหญ่มาหาของโลกของโลกที่เราไป。 อ่าน。 ไว้อย่างนี้มันภูมิคุ้มกันทุกข์มันแข็งแรง。 ลบกูก็ไม่。 ไม่ยอม。 กูจะลุกขึ้นมาจะได้ตุ๊กตาล้มลุก。 ตุ๊กตาล้มลุกจะโดน。 ตุ๊กลมลูก。 สักวันหนึ่งก็คิดว่า。 ลบกี่ครั้งไม่สำคัญ。 แต่เพียงแค่ไม่ลงครั้งเดียว。 ชนะตลอดชีวิต。 แต่ถ้าเราหนีแบบนี้ภูมิคุ้มกันทุกข์มันต่ำ。 วันนี้ไปหาสุขหนีไปหาใจสบายสุดท้ายพวกนี้。 ยิ่งไปจับสบายมากเบามากเท่าไหร่ยิ่งสบายมากเท่าไหร่เนี่ยคุ้มกันทุกข์หน้าต่ำมากสุดท้ายก็ไปพึ่งยาแล้วครับประสาท。 เห็นมาเยอะมากแล้วเราสอนมายี่สิบปีเนี่ยพวกที่หนีทุกหนีอาการของใจหนีสภาวะความจริงเนี่ยหนีทุกข์ไปหาทุกขเาสบายสุดท้ายจ，ะ，จ，บลงในพึ่งยาค，ร。 ับประสาท。 เนี่ยเดี๋ยวก็ต้องส่งไปหาแล้วโทรไปหาหมอพิมพ์โทรไปหาหมอพิมพ์ดอกเตอร์พิมพ์นะเดี๋ยวต้องส่งไปหาด็อกเตอร์พิ，ม，พ，์นี่แหละเดี๋，ย，ว。 ก็มาแล้ว。 隆塔คะ。 ดูพ่อพ่อเข้าใจว่าจะต้องทำอะไรแต่ลงตามีอะไรแนะนำอีกทีไหมคะก่อนที่。 หนูจะกลับไปบ้านวันนี้แล้วไม่แน่ใจว่าชื่นๆเทพช่วงนี้มาทำงานอยู่กรุงเทพฯค่ะ。 อยาก。 เพราะเราไม่ยอมปล่อยวาง。 ถึงแม้ลูกตาจะพูดยังไง。 แต่ความปล่อยวางในใจของเราไม่มี。 เราจะเอากูจะเอากูจะเอาอย่างในสิ่งที่เราต้องการ。 隆塔พูดทางนึงแต่ลูกวงตาพูดยอมพูดเยอะๆคนอื่นเขาเข้าใจแต่สำหรับยอมแล้วเนี่ยตาพูดเนี่ย。 มันเหมือนอะไรล่ะ。 มันเข้าไปถึงใจใช่ไหมเลยรู้สึกไม่เหมือนกันขออนุญาตรู้สึกว่าหนูเข้าใจที่ใจแต่มันถึงใจจะกลับไปทำอีกจะไปทำไม่เป็นอะไรจะเอาอะไรได้อะไรเป็นอะไรไม่ได้รู้สึกแบบนั้นไม่รู้สึกพูด。 ต้องจบลงในปัจจุบัน。 นิใจไม่จบกี้ยังบอกว่าจะมีการบ้านอะไรให้ไปทำไม่ใช่ว่าเป็นการบ้านตาให้ใครว่าามันผิดมาทั้งหมดที่ทำแล้วมันไม่ใช่เนี่ยมันจะแก้ไขอะไรได้บ้างไหมหรือว่าไม่ต้องไปหาทางแก้ไทำไม่ต้องทำอะไรเลย。 ปล่อยให้มันไปตามธรรมชาติ。 หรือว่างึงแล้วไม่เป็นไรค่ะเท่านี้ก็ได้ค่ะ隆塔。 ไม่ใช่ก็ยังหลงอยู่เราว่าเราไม่หลงหลงอยู่เนี่ยเนี่ยพูดไม่เชื่อเราอ่ะเลยเราก็ลงเนี่ยไม่หลง。 ไม่ว่าพูดอะไรพูดเลยอ่ะอย่าพูดคุยกันทุกคนคอยดูนะพูดอะไรออกมาทำเลย。 เห็นว่าตัวเราได้หลงอยู่แต่ตัวเราไม่รู้ว่าคนอื่นก็เป็นอย่างนี้เยอะนะว่าตัวเองไม่หลงมานั่งฟังแล้วเห็นจะไม่รู้ล่ะมันหลงอยู่เนี่ยตัวเองไม่หลงไม่ถามไม่ยอมจับไม่ยอมเดี๋ยวจะรู้เดี๋ยวจะว่าเราไม่กล้าจับแต่ที่มันหลงอยู่นะเ。 นี่ย。 เห็นอยู่แต่เราก็ไม่สามารถช่วยได้เพราะว่าไม่จับมาอีกอย่างนึงก็ได้ทุกคนจับมาหมดไม่ได้เวลาจำกัดเราจะบอกว่าไม่ลงไม่。 ลงงเนี่ย。 ไม่ว่าพูดอะไรออกมาโต้มาเนี่ยลงทุกคำเลยไม่เชื่อลองดูให้คนอื่นฟังเลยค่ะที่หนูอยู่ค่ะมันปุ๊บหนูก็รู้หลงช่างมัน。 ยังไงค่ะที่ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้นะคะแค่นั้นนะคะแล้วพอที่วงตาเทศไลเรื่องว่าตัวเราคือใครใช่ไหมคะตัวเราคือใครเนี่ยหนูว่าเวลาที่มีอารมณ์เข้าว่าชอบไม่ชอบก็ถามว่าใครชอบใครชื่อเบิร์ดไอ้มือนี้หรือเปล่าชื่อเบิร์ดแต่เป็นความคิดตาที่ไล่อ่ะไล่กับตัวเองหน้านี。 ้หรือเปล่าที่ชื่อเบิร์ดแล้วก็บอกว่า。 หัวใจดวงนี้หรือเปล่าที่เต้นอยู่ข้างในชื่อเบิร์ด。 ปัญหาอะไรไม่ได้เลยจริงแต่ว่าว่าอะไรคือเราอะไรคือตัวเบิร์ด。 แล้วตอนนั้นมันก็จะบอกว่าเริ่มไปซ้ายไปขวาเหมือนที่ไม่กี้隆塔พูดพูดกับพี่เขาวามันไม่รู้จะมันไปต่อไม่ได้แล้วมันจะยังไงมันก็มีภาวะลักษณะนั้นเกิดขึ้นให้เราได้เรียนรู้ตัวเองพูดถูกอะไรตัวเองได้พบอ่ะค่ะไ。 ด้พบ。 อันนี้เล่าเล่าให้ฟัง。 จบ。 ตอนนั้นมันก็จบไม่มีอะไรมันก็ไม่มีอะไร。 หมดแล้ว。 หมาถึงหมดเรื่องพูดค่ะหมดเรื่องหมดเรื่องพูดที่ที่เล่าล่ะ。 ใจมันไม่แน่ค่ะตามันไม่ยอมจบยังไม่รู้ว่าทำไม。 บอกไม่ลงมันจบไม่ลงไม่รู้นี่คือหลงนี่คือหลงนี่ไม่รู้ตัวรู้ทำไม。 เพราะว่าหนูไปถามว่าไม่รู้ทำไมมันถึงไม่จบ。 ไม่จบเพราะว่าเราหลงยังไม่รู้ตัวเลยเราจะพยายามให้มันจบนี่แหละ。 แสดงว่าเราขันยึดคหน้าเต็มๆเลยเราเราพยายามมันไม่รู้ทำไมมันไม่จบทำไมมันไม่จบทำไมมันไม่จบนี้ลงยังไม่รู้ตัวเลยนะเนี่ย。 เราบอกว่าเราอธิบายแทบตายว่าใจมันเคลื่อนที่ไม่ได้กระดุกระดิกไม่ได้โดยธรรมชาติของมันมันคงแต่งพยายามอะไรไม่ได้มันไม่จบเป็นใจสักทีมันไม่จบใจที่ไม่กระดูกกระดิกได้สักทีทำไมมันไม่จบจะจบได้ไหมอ่ะถ้าเราจะให้มันจบอย่างนั้นด้วยการที่ว่าเราจะเอาขันห้าไปทำให。 ้มันจบเนี่ยมันจะจบเป็นใจที่ไม่เอาแตได้ไหมบอกน้องกเรื่องที่เป็น。 พระทีวี。 เมื่อกี้หนูเกนะ。 ตอนที่นั่งฟังเรื่องภาพที่ดีเพราะว่าหนูก็เป็น。 คือว่ามันจะมีคนที่ไปทำมันจะมีความรู้สึกเกิดว่าอยากจะจบปุ๊บมันก็จะบอกว่ามีตัวเราขึ้นมาขึ้นมาขึ้นมาเมื่อกี้นี้แตา。 เป็นไง。 ในปัจจุบันก็ยังไม่จบเลยเนี่ยตั้งนานเข้าใจหมดทุกอย่างเลยเราก็เข้าใจไม่อยากพูดได้หมดแต่จริงเอาก็จริงอะไรยังไม่จบเลย。 เป็นเพราะอะไรล่ะเป็นเพราะอะไรเท่าในที่ไม่จบรู้มันไม่จบจบอีก。 ทำไมไม่จบแล้วล่ะ。 ถ้าหนูขึ้นปุ๊บว่าจบยังไงมันก็เป็นการกระทำต่อเนื่องอีกอีกชั้นหนึ่งใช่ไหมมันก็ต้องให้หยุดอ่ะ。 กอะไรพูดให้ดี。 มันก็ต้องใช้หยุดนะคะก็แค่หยุดนะคะทุกอย่างทำไมไม่หยุด。 ไม่รู้。 มีแต่ความดิ้นรนดิ้นรนไปเลย。 แล้วก็บอกเข้าใจเข้าใจแล้วนั่นแหละคือไม่เข้าใจ。 หลายคนก็เป็นเช่นนี้ว่าเข้าใจแล้วเข้าใจแล้วเอาก็จริงที่ลนคงเลยไม่เข้าใจยังไงเข้าใจเป็นธรรมชาติที่ดิลงไม่ได้แต่เข้าใจเข้าใจแล้วแต่ข้างในที่แต่ความทุกข์ความทุกข์ความเครความเครียดเข้าใจเข้าใจมันเข้าใจยังไงแบบนี้มันไม่เข้าใจแต่เข้าใจหมด。 แล้ว。 มันก็ไม่ได้บอกว่าบอกตัวเองเข้าใจหมดแล้วด้วยเด็ดขาดลงตามันก็บอกตัวเองได้ว่าเหมือนจะเข้าใจเหมือนจะเข้าใจอันนี้จริงๆโดยตลอดไงเหมือนจะเข้าใจเหมือนจะเข้าใจแต่มันไม่มันไม่มีความเข้าใจสามารถทะลุโปร่งหรือว่า。 เดี๋ยวมีอะไรต้องเข้าใจอะไรเนี่ยเดี๋ยวใครจะไปรู้โป่งไม่มีใครอ่ะมันมีคนที่จะทะลุโป่งอ่ะที่เดิมอ่ะ。 เอาหยุดแล้ว。 โอการลงตาว่าก็ได้ฟังเทศของ隆塔นะครับแล้วสรุปใจความได้ว่าคิดเป็นยังไงให้ได้แต่รู้นะครับก็เลยว่าไปปฏิบัติตามก็เลยวาก็เห็นวามันเกิดสภาวะอยู่ตลอดเวลาโลกกดลงไปเรื่อยๆครับแล้วทีนี้ดูไปเรื่อยๆเสร็จปุ๊บมันเหมือนวามันมีมันมีตัวตนอัตราตัวตนเกิด。 ขึ้น。 ว่าผมไม่โกรธว่าผมไม่โกรธผมไม่รู้ผมไม่หลงอยู่ตลอดเลยนี่ก็มานั่งฟังวามันเป็นสังขารมันตัวเราเป็นตัวเราที่เป็นสังขารแต่ก็ยังไม่ยังไม่แน่ใจว่าที่ผมเห็นในมัน。 มันถูกต้องไหมเลย。 ฉันต้องไปอยวางไอ้ผู้ที่รู้ที่เห็นที่พยายามไปรวจสังขารท่านจึงพยายามจะเอาตัวเราไปเป็นผู้รู้ผู้เห็นผู้พยายามแล้วหาความถูกต้องเอาตัวเราไปหาความถูกต้องให้ท่านจะลงเป็นสังขารท่านให้เห็นว่ากลับต้องกลับใหม่ว่าให้เห็นว่าตัวเราผู้พยายามรู้พยายามพยายามเข้าเ。 ข้าใจพยายามหาความถูกต้องอันนี้ต้องเป็นตัวสังขาร。 ถ้าจะลงงเป็นตัวสังขารปรแต่งมันไม่สามารถหลุดพ้นจากสังขารไปเป็นมิตรสังขาร。 บางทีไม่แน่ใจว่าบางทีว่าให้รู้รู้อยู่เฉยๆแล้วมึงจะมันกลายเป็นตัวที่มาถูกต้องใช่ไหมครับไอ้ตัวรู้อยู่เฉยๆนั่นแหละไอ้ตัวตัวสังขารก็ปล่อยกว่าตัวนี้เลยไปวางให้เห็นวามันเป็นสังขารที่รู้เฉยๆนะไอตัวพยายามรู้เฉยๆนะสังขารตัวผมวางผู้รู้เลยไปสิ่งที่ถูกรู้อา。 การที่ถูกรู้อารมณ์ที่ถูกต้องถูกปล่อยวางอยู่แล้วล่ะ。 แต่สำคัญที่สุดคือต้องต้องวาง。 เป็นสำคัญที่สุด。 วาไอ้ผู้รู้เลยไปไอ้ผู้รู้นี่คือตรวจสังขารถ้าเราไม่วางผู้รู้แล้วลงไม่เป็นไอ้ตัวนี้เป็นวิชาเลยเอาตัวเราไปเป็นผู้รู้ผู้รู้เป็นตัวเรากลายเป็นวิชาทันทีไม่ใช่เป็นสังขารในฐานะธรรมดากลายเป็นอวิชาไ。 ปเลย。 ความหลงยึดถือเลยหลงยึดถือสังขารเป็นตัวเราและกลายเป็นนักวิชา。 เมื่อคืนแค่เป็นธรรมชาติดูเป็นธรรมชาติอยู่เฉยๆตามนั้นใช่มัน。 เห็นว่าผู้รู้ทั้งหมดเป็นสาขาทั้งหมดทุกขนาดปัจจุบันเป็นสาขาเป็นพแตกไม่มีใครไปแช่กับธรรมชาติไปหาธรรมชาติเพียงแต่เหตุสังขารและไม่ยึดสังขารที่จะเป็นธรรมแท้เอง。 อย่าไปหาทำแท้อย่าไปหาธรรมชาติที่ไม่ผมแต่งเพราะถ้าเราไปหาทำแท้ไปหาธรรมชาติที่ผมแต่งเรากลายเป็นตัวไปห，า，อ，ั，น，น，ี，้เร，า，เ，ป，็，นกลายเป็นต，ั，ว。 ลงสังขาร。 เพียงแต่ปล่อยวางสังขารเท่านั้นแหละคือผู้รู้ในตัวสุดท้ายตัวเราผู้รู้ตัวเราผู้รู้ตัวเราผู้รู้ผู้เห็นผู้เข้าใจอะไรนะคือตัวสังขารตัวสุดท้ายที่มันติดตัวเราที่สุดและติดใจเราที่สุดที่มันใกล้เราที่สุดแหละอื่นสิ่งที่ถูกรู้ถูกรู้ถูกรู้หมดแหละเหมือนเราเห็น。 คนทุกคนในที่นี้เป็นสังหารสังหารสังหารทุกคนในที่นั่นเยอะแยะมากมายเลยและทุกคนเป็นสังหาร。 เหลือใคร。 ในที่นี่เหลือใครเหลือเรา。 สุดท้ายต้องตัวสุดท้ายคือตัวเราผู้รู้เขา。 ไปอยวางตัวเราผู้รู้เขาผู้ปล่อยวางสังขารตัวเราผู้ปล่อยวางสังขารตัวเราผู้รู้สังขารตัวเราผู้ปล่อยวางสังขารตัวคือสังขารตัวสุดท้ายที่ต้องถูกปล่อยวางด้วยเหมือนกัน。 และไม่มีตัวเราเนี่ยไปหาพี่สังขารไปหาใจที่ไม่สังขารถ้าเรากระโดดจากวันนี้ไปวางนี้แล้วตัวเรากระโดดเนี่ยไปหาพี่สังขารหรือใจที่ไม่ไปมีสังขารกลายเลยเรากลายเป็นสังขารกระโดดข้ามฝั่งเลย。 เพแต่ว่าปล่อยวางสังขารหมดแล้วมันไอ้ที่ปล่อยวางสังขารหมดปล่อยวางแม้แต่ตัวเราพูดไปรู้ผู้ไปเห็นผู้ไปปล่อยวางสังขารตัวเรานี่ก็เป็นสังขารแล้วเนี่ยเลยตัวเราไปไม่มีตัวเราเป็นอะไรเลยไม่มีตัวเราเป็นอะไรที่สำคัญที่สุด。 อันนี้เนี่ยคือวิสังขร。 เข้าใจไหมถึงใจเปล่า。 นิดเดียวใกล้ละเข้าใจชัดเจนมากเร็วมากเลยนิดเดียว。 ถ้ายังสงสัย。 ไอ้สงสัยในคือตรวจสังขารที่ท่านยังไม่ได้ปล่อยวาง。 ถ้าจะไม่ได้สงสัยลึกๆในใจ。 ยังไม่ได้พยายามยังไม่ได้ปรุงแต่งไอ้ตัวเราที่รู้สึกว่า。 ไอ้ตัวเราที่มันอื่น。 มันตื่น。 มันรู้สึกว่า。 มันไม่รู้จะพูดอะไรนะมันไม่รู้จะเป็นยังไงล่ะไอ้ตัวเราที่รู้สึกวามันไปไม่ได้แล้วมันไม่ได้แล้วไอ้ตัวเราตัวเราไอ้ตัวนี้ไปอยู่ในตัวเราใช่ไหมไปไม่ถูกเวย。 ไปไม่ถูกเลยไปไงไปไม่ถูกปล่อยวางก็ไม่ได้。 จะไม่ปล่อยว่าก็ไม่ได้ไปไม่ถูกเหรอไปไม่ถูกเวยไปว่ะก็ตัวนี้ตัวเราก็ไปเอาตัวนี้เป็นตัวเราแน่มีอะไรสงสัยอีกไหมไม่มีถ้าสงสัยลงเป็นสังข，า。 รหรอกถาม。 สงสัยก็ลงสงหารอยู่ได้แหละถาม。 ก็พยายามช่วยทุกคนเต็มที่และก็ไปทำความเข้าใจต้อ，ง，ช，่，ว，ย，ต，ั，ว，เ，อ，ง，เ，ข，้。 า，ใ，จ，ห，น，่，อ，ย，น，ะ，แ，ล，้，ว，ก，็，ต，ิ，ด，ต，า，มม，ันในl i nเป็นแฟนพันธุ์แท้อยู่ที่ไหนก็ติดตามมาเองทำโสังคม。