徒：顶礼师父。昨天晚上我交了功课，师父说它还有一层一层的，直到白菜的最里面，是空无。我心里好像还有一种观念，好像知识或见解一样，还没有放掉这个东西，是这样吗？然后昨天我去思考了一下，现在看到它有运作，包括那个被知道的，还有知者。然后就看到它的运作是成双成对地，看到它是…就是放任它去做事，就是它在一起，但是没有关系，就是放它去做它自己的事。请师父慈悲再补充指导。 师：你说的放任心态或者心识在其中思维、构想，就让它这样。有什么样的念头、思考、感觉，无论如何，然后就有一个知者去知道那些感觉，每一刻当下，就看到那都是行，不管是被知道的感受，还是知者，看到它们都是行，然后就让它超越行。没有自我，让它超越行，但要放下所有的行，放掉所有的行，让它全部都放掉。不管是被知道的感觉，还是知者，都放掉、放掉。就是放任它们按照自己的本性运作，被知道的行，然后要知道作为知者的那个行，都放任它们按照自己的本性运作，没有人去干涉被知道的感受，没有人去执著知者，认为“我是知者，知者是我”，把它当作自己的行，自己与自己，自己与自己按照本性运作，没有人去干涉它们，没有人去执著它们，没有人需要去尝试观察、认知、放下，没有人尝试去放下它们，让它们自己产生、自己灭去、自己产生、自己灭去、自己产生、自己灭去，这样就会终止享乐者，终止执著者，在所有的行中。当没有执著所有的行的人，它会自动变成不造作的心，我们不需要去找不造作的心，不造作的心就是不执著任何事物，没有人执著任何事物，这就是不造作的心。无论它变成什么样，没有人执著它，认为它是我们，它是我们的自我，它是我们的存在，或者是我们的东西。不管是被知道的感觉，还是认为它是被知道的感受，或者是认为我们是知者，不认为“我们是知者，知者是我们”，不认为“我们是思考者，思考者是我们”，不要去压制念头，不要去压制感受，或者压制任何感觉，不管是有益的还是有害的，不要迷失在其中，然后不要去压制它，就是每一刻当下，知道“结束了享乐者，结束了享乐者”，没有自我去执著，执著所有感受，不管是被知道的感觉，还是知者，都要放下，就像这样。然后它就会超越，从行，变成不造作的心，没有我们去变成不造作，而是停止执著，然后它就会自动成为不造作的心，你明白吗？ 徒：明白，师父。现在就继续修行。顶礼师父，以最高的敬意顶礼师父。并将所有的修行，奉献为至高的供养。 师：它需要有时间独自一人静静地呆着，然后放下。没有人需要去放下，而是只有自己产生、自己灭去的行。在心里所有的，所有的感受、念头，每一刻的当下，自己与自己，自己与自己，但心的本性是没有心，没有心识，没有谁，心的本性是没有心，没有心识，没有谁，所有的一切都是不显露任何东西的本性，也许会是那样，那样。不需要生灭的行。活在空无之中，就什么都没有，这叫做…叫做觉悟的心，或者叫做心。如果是觉知，就让它如此生起、如此灭去，需要有时间安静下来，然后看到行在空无之中产生和灭去。所有的行，都没有我们去关联，所有的行，不管是我们身体的行，我们知道味道、声音、气味、触感，我们身体的行，就是我们作为肉体的身体，所有的器官，然后心识的行，就是所有的感觉和情绪，或者心的行为和感觉，每一刻的当下生灭，从无到有，然后再灭去，回到空无，产生又灭去，有然后消失，有衰老、疾病、死亡、崩解，作为肉身的行，它回到土、水、风、火。而作为无形的行，它只是内心中行为或现象，没有存在，没有实质，不可触摸，也无法抓住，产生然后灭去，有然后消失，产生然后灭去，有然后消失。只有产生然后灭去，在空无之中，空无之中也没有我们，没有作为我们的自我存在。产生然后灭去，没有我们，没有我们自我存在。总结来说，就是行与不造作。行就是从没有变成有，从不显现变成显现，有然后无常、衰败，灭去，回到空无。其中没有我们。不是我们，不是我们的自我，也不是我们的东西。所有的行，都在不造作中生灭，不造作，空无之中也没有我们，也没有我们的自我，也不是我们的东西。只有两种本性，一种本性叫做行的本性，产生又灭去。另一种本性是不生不灭，叫做不造作，是两种本性，没有人是主人，不是我们的东西，不是自我，不是我们的存在，然后不要迷失在其中，执著它，认为它是我们的，所有的东西都在空无之中生灭，就让它那样。 徒：变成像白菜的中心，就是只有空无，与自然为一。 师：今天，关于这颗白菜。一开始，它只有嫩叶。然后慢慢地，叶子越来越老，越来越老，树干越来越大。然后最里面的皮，最里面的叶子，包裹着空无。白菜中心的空无，就是自然的空无。同时，没有最里面的叶子，白菜的叶子慢慢地一层层包裹上去，直到最外面的叶子，所有的，所有的叶子，都包裹着里面的空无。我们需要从我们心中剥离出来，我们的身体和心灵也是一样，白菜也是一样，我们的身体、心灵和内在的心，也是一层层像白菜的叶子一样包裹着。一层层剥离，剥离，剥离，直到最里面的那层，直到最后，就是白菜的中心，就是空无。诞生也是一样，我们在这个世界上诞生，在妈妈的肚子里也是空无，只有来自父亲的元素，积累成为土元素，然后来自母亲的元素，是水元素。然后母亲吃植物成为土元素，补充进去。吃水元素、风元素、火元素补充进去。然后慢慢长大，如果知道空无，与自然为一，然后融合混合，就产生了身心，也就是受、想、行、识，就是心的状态，包裹，包裹，包裹着空无的心，或者真正的意识，或者觉知，就是存在于内在的空无自然，被心的状态包裹着，被知者、思考者、构想者、知晓者、理解者包裹着。包括知者，也是叶子，是包裹着空无的叶子。然后身体加入进来。身体也一层层包裹。直到需要有各种各样的形状，在每一世中包裹，直到遮蔽了原来的真我，或者空无的心，与自然合一。然后，就会执著丈夫、妻子、孩子、亲戚、朋友、地位、名誉，执著过去，执著未来，尤其是最重要的，就是执著记忆，执著我们自己的形状是什么，叫什么名字。执著那些与我们无关的人，过去的事情，包裹起来，找不到无法表达行为的空无的心，无法思考，无法构想。需要有智慧，去剥离丈夫、妻子、孩子、亲戚、朋友、地位、名誉、财富从心中出去，像剥白菜的叶子一样，一层一层，一层一层，然后剥离我们的身体，头发、皮肤、指甲、牙齿、骨头、血液、心脏，这些是土元素，全部剥离出去。水元素、血液、淋巴液、唾液、尿液，都剥离出去。风元素，呼吸也是轻的元素，死了之后就先消失了。如果知道内在的觉知是一个空无，与自然为一，没有显现任何行为，它存在于显现之中，就像白菜的中心，是一种空无，但在空无之中也有现象生灭，但如果我们沉迷于任何现象，它就像是叶子，包裹着内在的空无的心，一层层包裹，包裹，包裹，直到浓密到看不见那个空无。 师：每一刻当下，需要有时间与自己独处，安静，然后剥离所有的东西出去，直到达到空无的心，与自然合一，不想表达任何感觉、想法、情绪，通过…就是放下，或者丢弃心识的状态，或者心的状态，就是知者的状态。最后，知者、看见者、理解者、知晓者，也是一种状态，是叶子，在白菜周围，丢弃所有，直到里面。就会发现空无的心，那个空无的心。然后行与不造作，就会从在不造作中产生，是一种不显现任何东西的空无，但也会有思考、情绪的行显现，在不显现中产生，始终是不显现，在这种认知和见解中始终如此，但没有人享乐，没有人执著任何状态或情绪，不管它是轻松愉快还是空虚，都不会有人去执著、享乐。然后不显现的心，或者不显现的觉知，也没有人去执著、享乐，不会认为“我是我们，是我们自身的存在”，就让行在不造作中产生，行在不造作中产生。让不造作的心与不造作的心在一起，有觉知，不是住在空虚中，而是有觉知，并知道，这些行，没有人执著、抓住。至于那些行，也就是心，就是一种不显现任何东西的空无，执著心的人也没有，因为心是一种空无，行也没有人执著，没有谁尝试去执著行，那么心就是空无的心，始终不显现任何东西。至于五蕴的身心，没有死，就会有感觉、会思考、有情绪，回归到在空无中灭去，直到到达生命的尽头。五蕴的身心也崩解消失，回归到原来的元素。土回到土元素，水回到水元素。风回到风元素，火回到火元素。心或者觉知，是一种空无，回到自然，与自然合一。与自然有关，因为在所有的自然中，都有空无渗透进去，在土元素、水元素、空气中、阳光中、风中，在所有的一切中，与自然合一。这就是修行的尽头，明白吗？ 徒：明白，师父。 师：怎么明白？就是如果把它比作白菜，与我们的身体，就是从有，也就是由土、水、风、火组成的身体，需要真正地看见、理解、清楚地看到，这些东西不是我们的，它们只是元素，所以不应该执著，也就是放掉它们，就像我们摘掉最外面的叶子一样。完成之后，就会有感觉、思考、构想，关于吃、关于睡、关于去旅游、看电影、听音乐，或者身体的繁荣，能让这个身体幸福快乐，这些是外面的叶子，我们也需要放掉这些。完成之后，就会到达关于修行方面的感觉、念头、情绪，这些将会是内在的工作，我们也需要放掉这些。然后，比较精细的就是思考，那时候我很担心，害怕自己不知道，害怕自己迷失在行之中，就不断地用念头，不断地思考判断，看见行产生，不应该执著，它们不是自我，没有自我，不是我们的。然后就尝试去抓住这些认知和见解，因为它害怕自己会迷失在行之中。然后实际上，这些认知和见解，也需要放掉。直到在当下，就会有对过去的思考，然后是知者，它会在我心中，它会是一种知道，知道，知道，在这种状态中，会有一个行动者先产生，我称之为是行动者。就会有一个知者去抓住行动者，然后就会有一个知道产生。在这种状态中，也就是这种情况下，就是需要放掉，让它按照它的本性运作。就是行动者产生，然后认知、见解、理解知道，这是一种行。然后它会一起消失。我们也要放掉这个，放掉它所有的行为。到现在，就会知道很多了，就像早上的时候就会知道，知道，这样，也要放掉这个，放任它，就像师父昨天比喻的，它过去了就让它过去，就像有一个东西看见所有的行为，但是不执著于那个东西，让它按照它自己的方式运作，这就是我所理解的。 师：是，正确了。直到进入到不构想、不造作的心，就会到达无法构想、无法造作的心。就这样转变，进入到心中。谁发现了心，谁就发现了法。谁到达了无法构想的心，谁就到达了涅槃。剥离，剥离，就像剥白菜一样，也就是剥离执著的事物出去，剥离作为肉体的身体，剥离受。然后也剥离想，然后也剥离行，也剥离识，接受和传递信息，与心所一起运作，也就是受、想、行，每一刻当下，知道什么，无论喜欢还是不喜欢还是中性，然后记住，知道然后思考，思考是什么，什么是什么，然后就放任行按照它自己的方式运作，就是五蕴。但是没有人去执著，也就是说剥离，也就是剥离迷失的执著，剥离那些从心中出去的事物，所有的事物，每一世，每一刻的当下，包括知者，看见者，理解者，知道什么是什么，也放掉，也就是不执著它，它存在是为了它存在，但不执著它。就不会有什么来掌控心。然后就到达不执著的心，没有任何状态，不想造作，到达那里了吗？明白心了吗？这里清楚了吗？ 徒：越来越清楚了，师父。和白菜一样。 师：是的，诞生第一次是什么都没有，然后慢慢的有叶子进来，一直这样。内部仍然是空无，叶子包裹着它，就像那些烦恼和想法。即使看不见它，也需要尝试训练，或者剥离，为了剥离这些东西出去，从外层到内层，直到精细到只剩下内部的空无。 徒：是的，明白了。 师：要转变，要剥离所有的执著出去，执著外部的，执著内部的，心里没有我们，放下，要放掉什么？就是剥离迷失的执著，就到达不思考，不执著任何事物的心，能放掉全部的吗？就这样继续，保持连贯。至于那个我们，就会进入思考，可能会怀疑，这个是这样吗？那个是那样吗？怀疑这个，怀疑那个，怀疑这样，怀疑那样，或者必须这样做，必须尝试那样，这种尝试，尝试，尝试，进入尝试着要成为什么，这个要知道，这个要知道。就是会迷失，迷失去执著它，就会变得像是包裹着白菜的叶子，遮蔽了空无的心，看不见。没有到达空无的心，无法构想，然后执著所有，没有任何人，就去执著那个空无的心，就会显现它自身，始终如此，是空无，与自然的宇宙合一，没有知识知道，现在不管是行还是不造作，都没有人执著，将成为比宇宙更广阔的心，与自然合一，不是在我们心中变得广阔，而是所有的自然都是空无。 师：明白吗？ 徒：明白，现在担心自己会迷失，会成为思考者，构想者，思索者，探究者，分析者，评论者，在精细的，精细的，精细的阶段。 师：会有轻微的疑惑，混合着。这样或者那样，那样或者这样，这个地方不能够去压制它，但是不要沉迷进去。不要沉迷成为它，因为如果足够了解它，就不会迷失，如果没有迷失，即使是很轻微的行，无论是多么轻微的，即使是微小到几乎看不见，都不要去执著，都不要执著那个行，明白吗？ 徒：明白，师父。 师：今天，你注意到你的内心仍然有轻微的疑惑吗？还去找理由，用理解，这样会变成行，放掉这些行，没有人沉迷在行之中，没有人尝试去压制它们，让它们自己产生，自己灭去，不管多么轻微，就会自己产生，自己灭去，会到达不造作的心。还有什么吗？ 徒：顶礼师父。当看见形状，听见声音，或者各种触碰的时候，我的心，大部分时候都会构想，会思考这个思考那个，如果不在修行中，那样做怎样才能更多地思考那些有益的事情呢？怎么样才能思考有益的事情？如果产生出来的话？要做双方，尝试只做有益的事情，要怎么做呢？ 师：这里很重要啊。心的本性，在《阿毗达摩》中学习的，在学习。身心与涅槃，心的本性，它是一种同时有有益的心、有害的心和中性的心。心的本性既有有益的、有害的，还有中性的。如果认为心只有有益的，压制所有有害的心，然后只有有益的心，我们就不会有痛苦。因为我们会厌恶，我们会厌恶有害的心，我们会喜欢有益的心。或者中性的心。如果我们用爱、喜爱、熟练来修行，我们就无法摆脱痛苦，摆脱痛苦是因为停止了喜爱和厌恶，无论是对有益的还是对有害的心，都不迷失在有益的心中。 师：不迷失于好的心，也不迷失于有害的心，不尝试让它只剩下有益的心，或者中性的心，尝试去压制有害的心，看见有益的心、有害的都是本性，都是本性。也就是说，不要压制，不要干涉，只是看着，只是让有害的减少一些，或者达到最少，要怎么做呢？能做到吗？ 师：做不到，做不到，只有心自己，因为心在表达自己的行为，它自己都不知道自己是有益的还是有害的，而是我们自己去给它。 师：我们去区分有益的心和有害的心。如果我们的心区分了，我们就厌恶有害的心，我们喜欢有益的心。无法摆脱痛苦，痛苦就是停止赋予价值，停止赋予价值和区分，不去沉迷，也不赋予有益和有害价值，只是知道它是什么，不去干涉任何事情，这样就摆脱了所有痛苦。需要看我们所赋予的价值，要赋予价值，要看很多书，比如说《佛法》，看书，知道所有这些心，明白吗？就像我们自己在修行一样。慢慢地理解这一点。感受也是一样，五蕴，它有受、想、行、识，感受的本性，它既有喜欢的，也有不喜欢的，也有中性的，如果是喜欢的，如果不喜欢，它就是痛苦的感受。如果是中性的，达不到喜欢或者不喜欢的程度，它就是平静的感受。也就是说，在碰撞的时候，感受是一种因缘。碰撞是什么？碰撞是外六入，外六入是什么？外六入有形状、声音、气味或者触碰，然后还有感觉。这些是外六入，然后与内六入碰撞，也就是，眼耳鼻舌身意，当外六入和内六入碰撞的每一刻，外六入是形状、声音、气味、触碰身体，然后感觉是心的状态。法就是受、想、行，和识一起工作，识和四蕴一起工作，也就是识、受蕴、想蕴、行蕴，在二三四蕴中，和第五蕴中的识一起工作，在五蕴运作的每一刻当下，也就是当有形状碰撞到眼睛的时候，外六入是形状，眼睛是内六入。当心灵接收的每一刻，当形状碰撞到眼睛的时候，视觉识在第五蕴中，就会接收到那个形状，也就是运作的过程。当有形状到达，到眼睛，那个眼睛没有瞎。当形状进入的时候，眼睛没有瞎，内外碰撞，第五蕴的识就会接收到那个形状，叫做视觉识。当视觉识接收到那个形状，就会发送到受蕴、想蕴、行蕴，这是很快的速度，实际上是同一个过程。识和心所是同时产生同时灭去。但实际上它们是相互传递的瞬间。很快的速度，直到它们连接在一起，直到它们是一个瞬间。识接收到各种形状，发送到受蕴，所有的形状，它是否喜欢呢？如果不喜欢，它就是痛苦的感受，喜欢和不喜欢都有。受蕴无法控制，不能说让喜欢的产生，不喜欢的不要产生，不要其他什么，只留下喜欢和中性的，做不到，因为它是本性。它是本性，一会儿喜欢，一会儿不喜欢。无论如何，不喜欢就是痛苦。然后发送出去，就这样。能选择吗？不能，无论是喜欢还是不喜欢，还是中性的。无论是喜欢还是不喜欢，各种各样触碰的事情都是如此，我们不理解，修行，要选择喜欢的，或者不喜欢，我们不要喜欢，我们想要压制它，让它彻底消失，压制不了，因为它是一种本性。无论谁也压制不了。喜欢和不喜欢都有，全部。坐在那里，我们的眼睛能够看见。在这个修行的地方，你们能够看见，这个地方树木茂盛，空气流通。有阳光，有水。有树林，有清洁，卫生间干净整洁。有人在关注佛法，在修行佛法，安静，干净整洁的洗手间，首先，你们看见干净、安静、有秩序，怎么样？喜欢吗？叫做快乐的感受，你们不能阻止快乐的感受，也就是喜欢。没有人可以阻止的，但如果你们进入，有蛆虫，有蟑螂，有食物残渣，垃圾到处都是，从来没有人打扫，想在哪里小便就在哪里小便，到处都是垃圾，到处都是食物，蛆虫爬的到处都是，垃圾很脏。看见了不喜欢，不喜欢能强迫吗？说是不能产生不喜欢，必须喜欢，必须喜欢，可以吗？不行，不行，本性就是本性，这是本性。不然的话，清洁怎么会产生呢？如果在世界上只有喜欢，没有不喜欢，清洁就不会产生，打扫就不会产生。洗澡就不会发生。没有什么是可以清理我们身体的，排泄的粪便必须清理，离开卫生间的时候必须打扫我们排泄的地方，否则就不会打扫了，粪便和尿液放在那里，没有人会清理，因为只有触碰身体才会带来快乐。感觉的，想的，情绪的，所有都是快乐的。但全部都是快乐，不喜欢的事情就没有了，这样是不可能的，本性里有快乐也有痛苦。所以，错误的修行就是想要让所有的痛苦都没有了，只剩下平静，就误解了。因为什么碰撞，有的时候它就是平静的，还没有达到喜欢或者不喜欢的程度。看见走路，看见石头，看见泥土，并没有达到喜欢或者不喜欢的程度。叫做平静的感受，不是说看见什么，然后五根到达然后就觉得“啊，平静的感受”。它不是这样的。是眼睛看见石头，看见泥土，然后平静，没有感觉。不是说制造平静的心，制造平静的心，那不是平静的感受。平静的感受不是这个意思。当眼睛看见石头，看见什么，它就是自然的，没有产生喜欢和不喜欢，是平静的感受。不是说制造平静，接收了，碰撞了，平静的感受。制造平静的心，是在营造情绪。营造一种情绪，不是感受，实际上不是感受，但我们喜欢那个，我们喜欢平静的感觉，因为那个我们喜欢这种感觉。我们喜欢情绪，也就是心的状态，我们所营造的一种平静的感觉。那不是受，那是一种我们营造出来的心的一种状态，但我们满意那种状态。我们喜欢那个状态，所以我们感觉幸福快乐。但是我们没有把，那种状态，称之为，中性的受，不是的，那是我们营造出来的。是我们所喜欢的。但是，如果不是，我们不会，那是中性的受。这是大部分修行上的错误，喜欢营造一种平静，舒适的状态，那个是，快乐的感受。实际上，我们喜欢舒适，我们感觉那是快乐。喜欢在安静舒适中，幸福快乐。明白吗？不一样。要知道感受一共有三种。在碰撞时，一定是有三种感受产生的。无论是喜欢，不喜欢，还是不喜欢。是喜欢，还是不喜欢。一定要是这样的。当眼睛看见形状，第五蕴，识，触碰那个形状，然后就灭去，灭去以后，去识取那种受，喜不喜欢。那个识灭去，然后受蕴接收到了以后呢。然后，也灭去。然后是想蕴的传递。送递到想蕴记忆。是不是知道那是什么呀。然后传送给行。当灵魂认知，要像看图片一样，每一张像片一样。那识。传向识是接向受蕴，每一次认知。认知那认知的那记忆体，然后，传递给行蕴，行蕴认知的是一个影像接一个影像，就像我们看录像片一样。 师：接着认知是，是认知那是谁，叫什么名字，我们曾经碰过几次面，是谁的谁的儿子女儿妻子是谁，工作在哪里。整个过程的全部完成。什么事情，完成认知。接着，接着传给新的意识，接着认知新的，意识不断的转换着。它，喜不喜欢。传给受蕴，传导给各种感觉，接着有喜悦，平静，苦。我们必须理解受蕴是首先也是最重要的。我们常常会认为。这其实是，不是认知。接下来要讲的是如何从因缘法，开启新的流程，让它不要再进入恶性的循环。进入的是一个对立。所有有粘连的事实里有恶性的因素。 师：如果没有摆脱对恶性因素的执念。那他就没没有办法进入 因缘法正确的轨道。因为它是推动烦恼与执念的推动力。如果所有佛陀仍然执着世事的话。那么他们，那他们与世俗之人又有什么区别呢。当然所有佛陀的内心也会有喜怒哀乐。但这喜怒哀乐并不是他们造成的。那都是我们。是我们自身的原因，自身造成的，自身所执念的。造成的。 师：因为我们认为这样是快乐的。如果认知了没有办法达到我们的预期。我们就开始心生邪念，如果我们执着任何事情的话。烦恼，情绪和执念就会与日俱增。当然我们可以做很多事情。但是我们并不会由此而进入正轨。我们首先要做的是去理解我们的情绪。每当一件事情发生时，我们有没有对其心生邪念，有没有厌恶与烦恼？有没有对其有执念？我们自身的心有没有，我们一定要认清。 师：老旧的事物不断的熄灭，而新生事物不断的产生。新旧事物的更替是非常快的。我们几乎无法把握。今天讲这么多，就是让你们认知到，摆脱执念。而不是一件一件的，要将所有都。都认清楚，将事情的来龙去脉认清楚。当一切都都认清了，人才会没有烦恼。 师：认知想蕴和识蕴也是一样的。 徒：我们想更加仔细的分析这个话题。我们想读更多关于这方面的事。我们想从网上找到答案。 师：好的。 师：在这里想向大家推荐，一部叫做，佛教辞典。佛教纲要辞典，由Phra Thep Wisutthimethi所编写的。其中有121个类目。心智在不断产生和熄灭的这121个类目。类目和类目之间更替的非常快，但是在这里所提到的最重要的一点是，这些都是内心自然的反应。这并不是在说我们的内心。这仅仅是内心表象出来的一个现象罢了，如果，我们不对它加以干预，它就什么都不是。如果没有对它的干预，烦恼就不会存在。 师：因为，沉迷和尝试压抑，这完全是出于自己的贪欲。所以才会有想控制或压抑的念头。 徒：如果，沉浸在烦恼之中并想要将它抹除，那只会带来更多的伤害。 师：沉迷于自我，那只是自讨苦吃罢了。当内心生出烦躁的时候，如果无法将其熄灭。那就是给自己制造痛苦。如果想要阻止烦躁的心绪，那就需要减少，对其的执念。这样才能避免烦恼。当然，心智也会有善良的时候，但这依旧只是一种暂时的现象罢了。接着它会回归到平静。如果我们想对其造成影响，或者，在烦躁时想着要熄灭。 徒：这样，只会适得其反。我们对他们。产生了贪念。 师：所以烦恼就这样产生了，如果想要熄灭烦恼，烦躁的心绪和愤怒。那他们也会再次产生。如果事物产生了，但我们并没有与其共鸣。 徒：如果。我们可以避免和事情联系在一起，那么。 师：没有那个 如果我们能不与其所牵连的意思是。我们就不会与之有情感上的关系。然后我们就可以避免贪念。那烦恼也就会随之结束。如果想要和某些事物建立联系。那其实就类似于，我们把白菜叶一片一片往上堆。如果我们可以避免执念。那白菜心就不会被白菜叶所包裹。如果我们不对自己有所牵连。如果我们可以一直保持这种状态。那我们也就一直不会有什么烦恼。我们的意识就会只是意识。并不是心的本身，而是心智的倒影。 师：如果我们想要强制熄灭掉那负面的情绪，并且保留正面的。那我们就与我们自身永远分割。 徒：这样只会给自己带来痛苦。想要从中摆脱是不可能的。如果我们不把自己带入。那无论发生什么都不会有什么问题。 师：我们不应该去强求，要避免。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求： 1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：” 2. 完整翻译，不遗漏内容 3. 翻译结果输出为对话问答的形式 4. 不要包含泰语，全部翻译为中文 5. 保证翻译后的文本通顺，易读 6. 同一个角色（例如师 或 徒）如果有连续说话，请合并到一起 มัสการหลวงตาค่ะเมื่อวานที่ส่งการบ้านหลวงตาตอนเย็นแล้วหลวงตาบอกว่ามันยังมีกี่บก่ำปีที่ที่ก่อนที่จะ，ถ，ึ，ง，ข，้，า，ง，ใ，น，สุ，ด，ข，อ，งกะหล่ำปี，ค，ื。 อความบาง。 ในใจหนูมันยังมีตัวที่คอยไปเหมือนความรู้ความเห็นนะคะที่ยังยังยังไม่ปล่อยตัวนี้ใช่ไหมคะแล้วเมื่อวานหนูก็ไปพิจารณาดูแล้วตอนนี้เห็นเห็นว่ามันมีการทำงานของทั้งของตัว。 ที่ถูกรู้ตัวผู้รู้。 แล้วก็คือจะเห็นการทำงานของมันที่คู่กันไปคู่กันไปแล้วมันเห็นลักษณะเป็น。 คือปล่อยปล่อยมันทำมาค่ะคือมันอยู่ด้วยกันแต่มันไม่เกี่ยวกันคือก็ปล่อยให้มันทำของมันไป。 ขอหลวงตาเมตตาเพิ่มเติมเสริมชี้แนะด้วยเจ้าค่ะ。 ที่บอกว่าคงปล่อยให้อาการใจหรืออาการของจิตวิจิตปรแต่งในเขาก็เพิก็เพิไว้ๆๆ。 มีความคิดึกต้องปรแสงมีความรู้สึกยังไงก็ตาม。 แล้วก็ก็มีผู้ไปรู้อาการเหล่านั้นทุกขณะจิตปัจจุบัน。 ก็เห็นว่าเป็นสังขารทั้งอาการที่ถูกรู้ลบที่ถูกรู้แล้วก็พูดที่ไปรู้เห็นว่าเป็นสังขารทั้งคู่แล้วก็ก็ให้มันเลยสังขารไป。 ไม่มีตัวเราเลยสังขารไปแต่ให้ปล่อยวางสังขารนั้นหมดปล่อยวางสังขารไปให้หมดเลยอาการที่ถูกรู้แล้วก็ผู้รู้ให้ปล่อยวางไปปล่อยวางไปก็คือปล่อยเขาทำงานไปตามธรรมชาติเขาสังขารที่ถูกรู้แล้วต้องผู้ที่รู้อาการที่เป็นผู้รู้นะไปเขาทำงานไปตามธรรมชาติของเขาโดยมีใค。 รไปยุ่งวุ่นวายกับอารมณ์ที่ถูกรู้อาการที่ถูกรู้ไม่มีใครไปยึดผู้รู้ว่าเราเป็นผู้รู้ผู้รู้เป็นเราไว้เป็นสังขารตัวเองกับเองตัวเองกับเองทำงานตามธรรมชาติของเขาไม่มีใครก็ไปยุ่งวุ่นวายกับเขาไม่มีใครไปยึดถือเขาไม่มีใครก็ต้องพยายามไปไล่ดูไลรู้ไล่ละไล่ปล่อยไม่ม。 ีใครพยายามไปปล่อยวางเขาปล่อยเขาเกิดเองกับเองเกิดเองกับเองเกิดเองกับเองมันก็จะ。 สิ้นผู้เสวยสิ้นผู้ยึดถือมั่นในสังขารทั้งมวล。 ที่มันไม่มีผู้ไปยึดถือสังหารทั้งมวลมันจะกลายเป็นใจที่ไม่สังการเองอัตโนมัติเราไม่ต้องไปหาใจที่ไม่สังขารใจที่ไม่สังขารคือความไม่ยึดถืออะไรไม่มีผู้ยึดถืออะไรคือใจที่ไม่สังขารมันเป็นยังไงก็ตามไม่มีใครยึดถือวามันเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราหรือเป。 ็นของของเราไม่ว่าจะเป็นอาการที่ถูกรู้เป็นเจ้าว่าอารมณ์ที่ถูกรู้หรือว่าเป็นผู้รู้ไม่คิดว่าเราเป็นผู้รู้ผู้รู้เป็นเร，า，ไ，ม่คิดว่าเราเ，ป。 ็นผู้คิด。 ผู้คิดเป็นเราไม่เป็นไรดับความคิดไม่เป็นไรดับอารมณ์หรือได้ดับความรู้สึกใดไม่ว่าจะเป็นกุศลกุศลไม่หลงติดไปกับเขาแล้วไม่เป็นไรดับเขาไม่หลงติดไปกับเขาไม่หลงติดไปกับความคิดอารมณ์และก็ไม่พยายามไปไล่ดับเขาเรียกว่าทุกขณะปัจจุบันรู้อยู่แก่ใจว่าสิ้นผู้เสวย。 สิ้นผู้เสวยไม่มีตัวตนของผู้เข้าไปยึดบ้านถือบ้านทั้งอาการที่ถูกรู้อารมณ์ที่ถูกรู้หรือผู้รู้。 กูปล่อยก็เป็นอยู่เช่นนั้นเนี่ย。 แล้วก็มันจะเลย。 คนจากสังขารไปเป็นใจที่ไม่สังขารเองไม่มีตัวเราควไปเป็น。 วิสังขารแต่คือสิ้นยึดแล้วมันก็จะเป็นใจที่ไม่สังขารเองโดยอัตโนมัติไม่เข้าใจไหม。 เข้าใจเจ้าขาหลวงตาตอนนี้ก็เพียนปฏิบัติต่อไปค่ะขอน้องกราบหลวงตาด้วยความเคารอย่างสูงเจ้าค่ะแล้วของการปฏิบัติทั้งหมด。 ถวายเป็นอัจฉริยะบูชา。 มันต้องมีเวลาที่จะอยู่ตัวคนเดียวเงียบียบแล้วก็ปล่อยวาง。 ไม่มีใครต้องไปปล่อยวางแต่มีแต่สังขารที่เกิดขึ้นเองดับเอง。 สังการคงแตไปในใจทั้งหมดทุกความรู้สึกและคิดอารมณ์ทุกขณะกริยาการที่เกิดขึ้นในปัจจุบันตัวเองกับเองตัวเองกับเองแต่ธรรมชาติของใจก็ไม่มีตัวใจไม่มีตัวจิตไม่มีตัวใครธรรมชาติของใจไม่มีตัวจิตไม่มีตัวใจไม่มีตัวใครทั้งหมดเป็นธรรมชาติที่ไม่ปรากฏอะไรเลยก็คงเป。 ็นเช่นนั้นเช่นนั้น。 ไม่ต้องการสังขารที่เกิดกับดับ。 อยู่ในความไม่มีอะไรก็ไม่มีอะไรนะเรียกว่าษาเรียกว่าจิตเดินแจ้งหรือว่าใจหรือถ้าารู้ก็ให้เกิดขึ้นเช่นนี้ดับไปอยู่เช่นนี้ต้องมีเวลาที่จะสงบใจเงียบแล้วก็เห็นสังขารมันเกิดกับด้วยความไม่มี。 อะไร。 สังขารนั้นก็ทั้งหมดไม่มีเราก็ไปเกี่ยวข้องสังขารทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นสังขารไปออกร่างกายเราคือรู้รสกลเสียงสัมผัสสังขารไปในร่างกายเราก็คือร่างกายที่เป็นกายเนื้อทั้งหมดทุกอวัยวะแล้วก็สังขารจิตคือความรู้สึกและอารมณ์ทุกชนิดหรือกริยาหรืออาการของใจและอากา。 รจิตทุกหนักปัจจุบันที่เกิดระดับจากไม่มีมีแล้วก็ดับขึ้นไปสู่ความไม่มีเกิดขึ้นแล้วก็ดับไปมีแล้วหายไปมีความแก่ความเจ็บความตายความสลายสังขารที่เป็นไกอย่างมันก็กลับไปเป็นธาตุดินธาตุน้ำธาตุลมธาสไฟก็ตามเดิม。 ส่วนสังขารที่เป็นนามธรรมก็เป็นแต่กิริยาการหรือปรากฏการณ์ของภายในใจที่ไม่มีตัวตนไม่มีแกศาศาระอะไรไม่เป็นพยับแดกคว้าจับก็ไม่ได้เกิดขึ้นแล้วก็ดับไปมีแล้วหายไปเกิดขึ้นแล้วก็ดับไปมีแล้วหายไปมีแต่ก็เกิดขึ้นจะดับอยู่ในความไม่มีอะไรความไม่มีอะไรก็ไม่ได้。 มีเรามีตัวเราเป็นตัวตนของเราอยู่ในนั้น。 ้สังขารที่เกิดเกิดลำดับก็ไม่มีเราตัวเราตัวตนของเรานั้น。 สรุปแล้วคือทั้งสังขารและสังขาร。 สังขารคือสิ่งที่จะไม่มีมีขึ้นมาจากจะไม่ปรากฏก็ขึ้นมาจะมีแล้วก็ไม่เที่ยงเสื่อมไปดับไฟไปสู่ความไม่มีไม่มีเราอยู่ในนั้นไม่ใช่เป็นเราไม่ใช่ตัวเราและไม่ใช่เป็นของของเราสังขารทั้งหมดเกิดดับอยู่ในความไม่สังขารความไม่สังขารความไม่มีอะไรก็ไม่ได้มีเราไม่ไ。 ด้มีตัวเราไม่เป็นของของเรามีแต่ธรรมชาติสองสภาวะคือธรรมชาติฝ่ายหนึ่งเรียกว่าธรรมชาติฝ่ายสังขารเกิดเกิดกับ。 วัดธรรมชาติสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เป็นสังขารที่เกิดขึ้นมาแล้วย่อมดับไฟเป็นธรรมดาแล้วก็เกิดดับอยู่ในธรรมชาติที่ไม่เกิดไม่ดับคือเรียกว่าวิสังขารเป็นธรรมชาติทั้งคู่ไม่มีใครเป็นเจ้าของไม่ใช่เป็นของของเราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราแล้วไม่ใช่เป็นของของเร。 าจะไปหลงยึดมั่นมั่นว่าเป็นของของเราทั้งหมดมันเกิดอันดับในความไม่มีอะไรก็มันอยู่อย่างนั้น。 กลายเป็นเป็นจ่ายที่เป็น。 เหมือนใจกลางดอกกะหล่ำปีคือมีแต่ความว่างปากเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ。 วันนี้ใจการออกกะหล่ำปีเนี่ย。 เดิมมันเกิดมามันก็มีแต่ใบอ่อนๆ。 แล้วมันก็ค่อย。 ใบมันก็แก่ขึ้นแก่ขึ้นแก่ขึ้นต้นมันโตขึ้น。 แล้วไอ้เปลือกไหนที่สุดใบไหนที่สุดห้มเอาความว่างเข้าไป。 ความว่างในใจการดอกกะหล่ำปีีก็คือความว่างในธรรมชาตินี่แหละ。 ขณะเดียวกัน。 แต่ไม่ได้เปลือกในของ。 กะหล่ำปีแล้วก็ค่อยๆเปลือกนอกค่อยห้มทับก็ไปทก็ไปทก็ไปจนถึงเปลือกนอกสุดที่เป็นกนาสุดท้ายทั้งหมดทุกทีก็คือหุ้มความว่างไว้ภายในเราต้องลอกออกจากใจของเราร่างกายจิตใจเราก็เหมือนกันกำตีก็เหมือนกันร่างกายจิตใจของเราและใจภายในก็。 กตีบ。 กีบดอกกะหล่ำปีนะตลลอกละกละกละกละกจนถึงกี่ในที่สุดก็ไปจนถึงที่สุดแล้วก็ในที่สุดเลยก็คือใจกลางกะหล่ำปีก็คือความว่างเหมือนกันเกิดก็ไม่มีตัวเราในโลกนี้เกิดแล้วก็ในท้องแม่ก็ไม่มีตัวเรามีแต่ความว่างเมื่อเพิ่มของพ่อเป็นธาดินสะสมกับใครของแม่เป็นธาตน้ำแล。 ะแม่ก็กินพชตดเป็นธาตดินเข้าไปเติม。 กินธาตุน้ำกินธาตุลมกินธาตุไฟเข้าไปเติม。 ก็เลือดโตขึ้นก็มีถ้ารู้ความว่างเปล่าเป็นเดียวกับธรรมชาติก็มาเติมผสมแล้วก็เกิดเป็นน้ำลูกนามก็คือเวนาสัญญาสังขารวิญญาณก็คืออาการของใจอาการของจิตหุ้มหุ้มๆหุ้มความว่างเปล่าใจหรือจิตแท้หรือถ้าารู้เป็นความว่างเสธรรมชาติไว้ภายในและห้มด้วยอาการของใจผมด้。 วยผู้รู้ผู้คิดนึกผู้ต่อผู้รู้แจ้งผู้เข้าใจ。 รวมทั้งผู้รู้ก็เป็นเปลือกกีบดอกเป็นเปลือกหุ้มความว่างไว้。 แล้วก็มีร่างกายมาผสม。 มีร่างกายมาหก็ไปอีก。 จนกระต้องมีรูปร่างต่างๆในแต่ละชาติมาห้มจนปกปิดจิตเดิมแท้หรือใจที่ว่างเปล่าเป็นหนึ่งเดียวธรรมชาติไปเสร็จแล้วก็ขันหน้าเนี่ยไปยึดเอาสามีภรรยาลูกหลานพ่อแม่พี่น้องบัสถานยดอดีตยึดอนาคตโดยเฉพาะที่สำคัญที่สุดคือยึดความจำยึดความจำว่าตัวเรามีรูปร่างเป็นยั。 งไงชื่ออะไรอะไรยึเอาความจำคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับเราเรื่องราวในอดีตห่อหุ้มไม่เจอใจที่ว่างเปล่าที่ไม่อาจแสดงกริยาการได้ไม่คิดได้คือป，ร。 ุงแสงได้。 ต้องมีสติปัญญาที่จะลอกเอาสามีภรรยาลูกหลานพ่อแม่พี่น้องตำแหน่งลาบยสมบัติสถานออกไปจากใจลอกกีบกะหล่ำปีไปจิรกี่แล้วก็ลอกเอาร่างกายของเราผมคนดเล็กผนังกระดูกสับใส่ได้น้อยสใหญ่น้ำสอดหัวใจซึ่งเป็นธาตุดินลอกออกไปหมดธาตุน้ำน้ำเลือดน้ำเหลืองน้ำลายน้ำปัสสาว。 ะลอกทิ้งไปธาสลมหายใจก็เป็นธาตุที่บเบาตายแล้วก็ดับไปก่อนถ้าไปตายแล้วก็。 ดับไปไกลก็เย็นชื่อ。 ส่วนถ้ารู้ในเป็นใจที่ว่างเปล่าเป็นเดียวกับธรรมชาติไม่ปรากฏกริยาการใดๆมันอยู่ในท่ามกลางความปรากฏเหมือนกับใจกลางกะหล่ำตีคือเป็นความไม่มีอะไรแต่ก็มีอาการเกิดเกิดกับกับในความไม่มีอะไรแต่ถ้าเราลงงไปยึดถืออาการใดๆมันจะเหมือนเป็นเปลือกเป็นเปลือกห้มใจที。 ่ว่างเปล่าไปภายในหุ้มก็ไปพูด้มก็ไปไปจนหนาแน่นจนมองไม่เห็นความว่างเปล่า。 นั้นทุกกระดับปัจจุบันต้องมีเวลาอยู่กับตัวเองเงียบๆแล้วก็ลอกทุกอย่างออกไปจกระทางการเป็นใจที่่ว่างเปล่าเป็นอย่าง่งเดียวกับธรรมชาติไม่อยากแสดงความรู้สึกคิดอารมณ์ใดๆได้โดยที่รอออกก็คือปล่อยวางหรือทิ้งอาการของจิตหรืออาการของใจที่อาการของผู้รู้สุดท้าย。 ก็เป็นผู้รู้ผู้รู้ผู้เห็นผู้เข้าใจผู้รู้แจ้งก็เป็นอาการเป็นกเปลือกตลอดปีรอบมันทิ้งไปหมดสิ้น。 ถึงข้างใน。 ก็จะพบใจที่ว่างเปล่านั่นแหละเป็นใจที่ว่างเปล่านั่นแหละ。 แล้วก็สังขารสังหารก็เกิดจากอยู่ในใจที่ไม่เกิดจากเป็นความไม่มีอะไรปรากฏเลยแต่ก็มีสังขารก่อนคิดอารมณ์ปรากฏเกิดจากเกิดจากในความไม่มีอะไรปรากฏตลอดการก็เป็นใจที่ไม่ปรากฏอะไรในความรู้ความเห็นอย่างนี้ตลอดเวลาแต่ไม่มีใครเสยไม่มีใครพูดไปเสษอาการทุกชนิดหร。 ืออารมณ์ทุกชนิดไม่ว่าจะปลโลกเบาสบายกว้าเปล่ายังไงก็ไม่มีใครไปยึดถือไม่มีเสพ。 แล้วก็ใจที่ไม่ปรากฏอะไรหรือเดินใจที่ไม่ปรากฏอะไรก็ไม่มีใครไปยึดถือไปเสพก็เป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราก็ปล่อยให้สังขารเกิดจากอยู่ในความไม่สังขารสังขารเกิดจากอยู่ในความไม่สังขารเข้าสนใจที่ไม่สังขารอยู่กับใจที่ไม่สังขารมีความรู้อยู่ไม่ใช่ไปอยู่。 กับความว่างแต่มีความรู้อยู่กับความรู้ว่า。 และพี่สังขารเนี่ยไม่มีใครยึดมั่นถือมั่นใจมันมีความรู้อยู่ในตัวความรู้กับใจมันก็เลยเป็นหนึ่งเดียวกันเข้าใจมันมีความรู้อยู่ในตัวเป็นความรู้ที่รู้ว่าตั้งสังขารและพี่สังขารไม่มีใครยึดมั่นถือมั่นส่วนพี่สังขารคือใจก็เป็นความไม่มีอะไรไม่ปรากฏอะไรผู้ที่。 ยึดถือใจก็ไม่มีเพราะว่าใจเป็นความไม่มีอะไรสังขารก็ไม่มีใครยึดถือที่ไม่มีใครเอาสังขารก็พยายามยึดถือใจใจก็คงเป็นใจที่ว่างเปล่าที่ไม่มีอะไรปรากฏตลอดกาล。 ส่วนสังขารขันห้าเยียงไม่ตายก็มีความรู้สึกไม่คิดอารมณ์。 กลับดับอยู่ในความไม่มีอะไรไปอย่างนั้นกว่าจะที่อายุใคร。 สังขาลาหรือการ5ก็ดับสลายกับคืนสุทัศน์คลายธาตุวัน。 ถ้าดินกลับคืนสู่ธาตุดินธน้ำกลับคืนสู่ธตน้ำ。 พัดลมกลับคืนสู่พัดลมชาติไฟกลับคืนสู่ชาติไฟ。 สนใจหรือสาดรู้เป็นความว่างปากก็กลับคืนสู่。 ธรรมชาติเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ。 เกี่ยวกับธรรมชาติไปเพราะธรรมชาติในทุกธรรมชาติก็มีความว่างเปล่าแทรกขึ้นไปในธาตุดินน้ำลงไปในอากาศในแสงแดดในลมในทุกอย่างในการเป็นสิ่งเดียวกับธรรมชาติ。 ความสิ้นสุดของการปฏิบัติเข้าใจไหมล่ะใจเข้าใจยังไงก็คือถ้าเปรียบเทียบกับกะหล่ำปีนะกับร่างกายเราก็คือส่วนอยากก็คือตั้งแต่ความสิ่งร่างกายที่เกิดจากธาตุดินธาตุน้ำธาตุลมธาตุไฟก็ต้องเห็นเห็นจริงเห็นเข้าใจแจ่มชัดว่าของพวกนี้ก็ไม่ใช่ของเรามันก็เป็นธ。 า。 ตุ。 สี。 เพราะฉะนั้นก็ไม่ควรยึดมั่นถือมั่นสิ่งนี้ก็คือปล่อยมันออกไปก็เหมือนเราเด็ดกรีดที่อยู่ด้านนอกนอกออกเสร็จแล้วก็จะมีความรู้สึกนึกคิดความปรุงแต่งที่อย่างเรื่องการกินการนอนการไปเที่ยวดูหนังฟังเพลงหรือว่าความเจริญกายที่จะมาทำให้ร่างกายนี้มีความสุขพรุ。 ่。 ง。 น。 ี้。 ก็เป็นขีดเป็นเปลือกนอกเราก็ต้องปล่อยพุ่งนี้ออกไป。 เสร็จแล้วมันก็จะมาถึงความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ที่เป็นเกี่ยวกับด้านที่เราที่เราปฏิบัตินะคะการปฏิบัติการพิจารณาพรุ่งนี้มันจะเป็นกิจในๆก็เราก็ต้องปล่อยพรุ่งนี้ด้วยแล้วตัวที่ตัวที่ค่อนข้างที่จะละเอียดก็คือการนึกคิดเนี่ยตอนที่ตอนที。 ่หนู。 หนูกังวลว่าหนูกลัวว่าหนูจะไม่รู้กลัวว่าตัวเองจะหลงไปกับสังขารก็คือเพียนใช้สติเพียนพิจารณาไต่ตให้เห็นว่าสังขารเนี่ยเกิดขึ้นแล้วมันไม่ควรยึดมั่นถือมั่นแล้วมันเป็นสิ่งที่ไม่ใช่ตัวตนไม่มีตัวตนไม่ใช่ของเรา。 แล้วมันก็พยายามยึดความรู้ความเห็นพวกนี้เพราะว่ามันกลัววามันจะไปหลงกับสังขารไปแล้วจริงๆแล้วความรู้ความเห็นพวกนี้ก็ต้องปล่อยไปเหมือนกันจนมีขนาดปัจจุบันนี้ก็จะมีความนึกคิดถึงตอนแล้วก็ตัวรู้อ่ะค่ะที่มันจะเป็นในใจของหนูอย่างนี้มันจะเป็นรู้รู้รู้รู้อย。 ่างนี้มันจะมีตัวขันขึ้นมาก่อนหนูจะเรียกว่าเป็นขัน。 ก็จะมีตัวรู้ที่ไปจับกับตัวขันเนี่ยย。 แล้วมันก็จะมีรู้ขึ้นมาแล้ว。 ในสภาวะอย่างนี้。 อาการอย่างนี้ก็คือก็ต้องปล่อย。 ให้มันดำเนินไปตาม。 ธรรมชาติของมัน。 คือพ่อขันเกิด。 ความรู้ความเห็นความเข้าใจที่ว่ารู้ว่าอันนี้ย。 คือสังขาร。 แล้วมันก็จะดับไปพร้อมกัน。 เราก็ปล่อยตัวนี้ไปด้วย。 ปล่อยมันทุกทุกๆกิริยาอาการที่มันเกิดขึ้นมาค่ะปัจจุบันนี้มันจะรู้ทีมากอย่างตอนเช้าก็จะรู้ๆอย่างนี้ก็ปล่อยตัวนี้ไปด้วยปล่อยให้มันเหมือนหลวงตาเทียบเมื่อวานว่ามันผ่านมาแล้วก็ผ่านไปก็เหมือนมีมีหนึ่งหนึ่งที่เห็นการเคลื่อนไหวทั้งหมดมีห。 นึ่ง。 แต่ไม่ยึดหนึ่งนั้นด้วยให้มันเป็นไปของมันค่ะที่หนูเข้าใจล่ะค่ะ。 สาถูกต้องแล้วนะ。 เปลี่ยนจนเข้าถึงใจที่ไม่ปรุงแต่งไม่สังขารก็ไปถึงใจที่ไม่อาจปรุงแต่งไม่อาจสังขารได้เปลี่ยนอย่างนี้ไปให้เข้าไปถึงใจนะ。 ผู้ใดพบใจผู้นั้นพบทำผู้ใดถึงใจที่ไม่อาจสังขารได้ไม่ตรงแต่งได้ผู้น่าจะถึงปันณพพาน。 ลอกกลอกลอกเหมือนลอกที่กะหล่ำตีคือลอกสิ่งที่ยึถือไปนอกลอกร่างกายที่เป็นกายเนื้อลอกอากาศน้ำใจลอกเวทนาไป。 แล้วก็รอสัญญาแล้วก็รอสังขารหลอกวิญญาณที่ไปรับรู้และส่งต่อทำงานร่วมกับเจศิตคือวัฒนาสัญญาสังหารทุกขณะปัจจุบันรู้อะไรก็จะต้องถูกใจไม่ถูกใจและเป็นกลางๆแล้วก็จำได้ไหมรู้แล้วก็คิดคิดว่าเป็นอะไรเป็นอะไรก็ปล่อยให้สังขารมันทำงานของมันอย่างนั้นแหละก。 ั。 นห้า。 แต่ไม่มีใครไปยึดก็บนลอบก็คือลอกความยึดถือหลงยึดถือลอบสิ่งที่ยึดถือสิ่งเหล่านั้นออกไปจากใจทั้งหมดทุกสงขามทุกขณะปัจจุบันรวมทั้งผู้รู้ผู้เห็นผู้เข้าใจผู้รู้ผู้เห็นผู้เข้าใจรู้ว่าอะไรเป็นอะไรก็หลอกคือไม่เข้าไปยึดถือมันมีอยู่เพื่อมันมีอยู่แต่ไม่ยึดถื。 อก็มีอะไรมาอุ้มใจได้นะ。 ก็ไปถึงใจที่ไม่ยึดถือใจที่ไม่มีอาการใดๆไม่อยากสังการได้ได้ถ้าไม่ใจเข้าใจไหมดูที่ทำไมให้ใจชัดเจนไหมตรงนี้ชัดเจนยิ่งขึ้นไปก็ยิ่งดีเป็นเข้าใจอยู่ครับเหมือนกัน。 กหล่ำปีครับก็。 เกิดมาครั้งแรกไม่มีอะไรต่อมาก็มีกี่เข้ามาก็ไปเรื่อยๆนะครับก็ข้างในก็ยังเป็นความว่างอยู่ซึ่งในกี่หพรุ่งก็เหมือนกับพ，ว，ก，กเลสแล้วก็คิ，ด。 ต่างๆที่。 เสียงแท้คมั่นถึงมันไม่ได้ก็ต้องพยายามฝึกหัดหรือว่าไอ้บัตรเพื่อรอไอ้สิ่งพวกนี้ออกไปแต่ชั้นนอกไปข้างในถึงละเอียดมากกว่าจะเหลือแต่เฉพาะความว่าที่อยู่ข้างในอ่ะครับเข้าใจกันครับ。 จะเปลี่ยนนะนเปลี่ยนหลอกความคถือใดทั้งหมดออกไปจะถือภายนอกจะถือภายในที่ใจเราไม่ตัวเราไปปล่อยวางอะไรแต่ลอกๆความหลงยึดถือก็ไปถึงใจที่ไม่ไม่คิดถืออะไรได้แม่ผมแต่งเลยได้นะอย่างนี้ต่อเนื่。 องนะ。 เป็นยังไงต่อเรื่องไม่ขาดสาย。 ไอ้ตัวที่ที่เราก็จะเข้าไปตรองใครควรประมวลผลสงสัยว่าไอ้นี่ไอ้นั่นสงสัยนั่นไอ้นี่สงสัยอย่างนี้อย่างนั้นหรือยนั้นหรือย่างนี้หรือต้องทำอย่างนี้จะต้องพยายามอย่างนั้นไอความพยายามพยายามพยายามพยายามที่เข้าไปพยายามจะทำให้เป็นอะไรอันนี้ก็ต้องรู้ต้องทานนะเ。 นี่ยหลงมันหลงไปยึดปุวกมันจะกลายเป็นเหมือนกับเป็นเปลือกกะหล่ำปีมาห้มความว่าใจที่ว่ามองไม่เห็น。 ใจที่ว่างเปล่าก็ไม่ถึงใจที่่ว่างเปล่าไม่อาจผมแต่งได้ไหมถืออะไรได้แต่ยึดอะไรปุวกมันก็จะมาพูดหมดเลยใจที่่ว่างเปล่าว่าจะมองไม่เห็นสิยึดทุกอย่างมีอยู่ไม่มีใครก็ไปยึดใจที่ว่าเปล่าก็จะปรากฏว่ามันเองเป็นเช่นนั้นตลอดกาลเป็นความว่างเปล่าเป็นเดียวกับธรรมช。 าติจักรวาลที่ไม่มีความรู้ในตัวว่าบัดนี้ทั้งสังขารและมีสังขารไม่มีใครยึดมั่นมักลายเป็นใจที่กว้างกว่าเป็นเดียวกับธรรมชาติเป็นเดียวกับธรรมจักรวาลไม่ได้กว้างไปในตัวเราแต่มันว่างทั้งธรรมชาต。 ิเลย。 เข้าใจไหม。 ครับตอนนี้ท่านจะคอยก็ไป。 หลงก็ไปเป็นผู้คิดผู้นึกผู้ตึกผู้ตองผู้ใข่ควรผู้ประมวลผล。 วิเคราะห์วิจารณ์วิจารัยในขั้นละเอียดละเอียดละเอียด。 จะมีความสงสัยผสมผสมเล็กๆน้อย。 อย่างนี้อย่างนั้นอย่างนั้นหรืออย่างนี้อย่างนี้อย่างนั้นหรืออย่างนั้นอย่างนี้ไอ้ตรงนี้จะไปดับมันไม่ได้นะแต่จะลงไม่，เ。 ป็นมันนะ。 จะลงไม่เป็นบ้านเพราะรู้เท่าทันถ้าไม่หลงไม่เป็นสังขารเล็กๆน้อยมันก็จะเป็นใจที่สังขารได้ไม่ว่าสังหารใดก็ตามที่มันก็เพิหรือไหวตัวขึ้นมาแม้แต่เสี้ยวนวินาทีเดียวหรือละเอียดเล็กไหวตัวละเอียดเล็กน้อยปานปมนของจิตก็ไม่มีใครเข้าไปยึดถือไม่มีใครเข้าไปยึดถื。 อสังขารนั้นเลยเข้าใจไหมล่ะตรงไหน。 เข้าใจครับวันนี้สังเกตเห็นว่าภายในใจท่านยังคอยมีความสงสัยเล็กๆน้อยเล็กๆน้อยกว่าก็ไปประมวลผลไปหาเหตุผลนะเอาความเข้าใจอันนี้จะลงเป็นสังขารหมดละสังหารพรุ่งนี้ไปหมดปล่อยวางสังหารพรุ่งนี้ไปหมดไม่มีใครก็ลงเป็นสังขารไม่มีใครไปไล่ดับเขาแล้วมีใครลงงไปกับ。 เขาเขาก็จะเกิดเองกับเองเองกับเองไม่ว่าจะเล็กน้อยป่าใดก็จะเกิดเองกับเองไปจะถึงใจที่ไม่สังขารนะ。 มีอะไรไหม。 ลวงตาครับเวลา。 จะมองเห็นรูปแล้วได้ยินเสียงหรือว่าสัมผัสต่างๆก็ใจเนี่ยส่วนใหญ่ก็จะมีปรุงแต่งคิดนู่นคิดนิดนึงถ้าไม่ได้อยู่แล้วนะครับแต่ทำไมทำอย่างไรถึงจะคิดในส่วนที่กุศลได้บ้างก็เกิดทำไมถึงจะคิดในส่วนที่เป็นกุศลได้ที่เกิดสนมาด้วยทำทั้งสองฝ่ายพยายามเฉพาะที่สิ่งที。 ่เป็นกุศลจะทำไงได้。 ตรงนี้ตรงนี้สำคัญมากนะธรรมชาติของจิตเนี่ย。 พระอภธรรมที่เรียนต่อที่เรียน。 รูปจิตเจสินพพานธรรมชาติของจิตเนี่ยมันเป็นธรรมชาติที่มีทั้งจิตที่เป็นกุศลกุศลและจิตที่เป็นกลางๆคือธรรมชาติมีที่เป็นกุศลกุศลและเป็นกลางๆจิตที่มีกุศลอย่างเดียวถ้าเราเข้าใจว่าจิเป็นกุศลอย่างเดียวระดับจิที่เป็นกุศลให้หมดแล้วจิที่เป็นกุศลอย่างเดียวเรา。 จะเป็นทุกข์ไม่ได้เพราะว่า。 เราจะรังเกียจ。 เราจะรังเกียจตที่เป็นอาวุศลเราจะชอบที่เป็นกุศลหรือจิที่เป็นกลางๆถ้าเราปฏิบัติด้วยความรักความชำความชอบความชำแบบนี้เราจะพ้นทุกข์ไม่ได้มันพ้นทุกข์เพราะว่ามันสิ้นความชอบความชังทั้งจิตที่เป็นกุศลกุศลและจิตที่เป็นต่างกลางไม่หลงไปกับจิตที่เป็นกุศลและจิ。 เป็นต่างๆแล้วก็ไม่รังเกียจไม่หลงไปกับจิตที่เป็นกุศล。 กูไม่หลงไปตั้งจิตกุศลกลางและไม่หลงทั้งจิตฝ่ายที่เป็นกุศล。 แล้วก็ไม่ไม่หลงไปพยายามที่จะให้เหลือแต่จิที่เป็นกุศลหรือจิที่เป็นกลางแล้วไปพยายามไปดับจิตที่เป็นกุศลเห็นว่าจิที่เป็นกุศลกุศลเป็นต่างๆเนี่ยมันก็เป็นธรรมชาติเป็นธรรมชาติทั้งคู่。 เป็นธรรมชาติทั้งคู่เลย。 คือว่าไม่ได้ดับไม่ได้พักใสก็ไม่ดูแล้วแต่ว่าให้ตัวเป็นกุมันน้อยหน่อยหรือเหลือน้อยที่สุดทำไงจะทำได้ครับทำได้ไหมครับไม่ได้ไม่ได้เท่าไม่ได้มีแต่ใจหรอกที่ไปเพราะว่าจิตเนี่ยที่เขาแสดงกิริยาการเขาไม่ได้รู้ตัวหรอกว่าเขาเป็นกุศลและกุศลแต่ตัวเราจะไปใ。 ห。 ้ข。 ้า。 เราไปให้ค่าความแตกต่างระวันจิเป็นญกุศลแบบกุศล。 หัวใจเราไปให้ข้าปุ๊บเราเกลที่เป็นกุศลเราชอบจิที่เป็นกุศล。 วันพ้นทุกข์ทุกข์ก็คือสิ้นใจที่ให้ค่าสิ้นใจที่ให้ค่าที่แตกต่าง。 ไม่ลงงไปแล้วก็สิ้นใจที่ไปให้ค่าที่แตกต่างกับไปกุศลและกุศลก็แค่รู้เฉยๆไปยุ่งเกี่ยวอะไรถ้าอย่างนั้นกับคนทุกขเลยต้องดูเราจะให้ท่านดูหนังสือหนังสือพุทธธรรมจิตจิตทั้งหลายเข้าใจว่าตรงนี้มากมายเราก็เราเองก็ปฏิบัติก็คือเป็นอย่างนี้เหมือ。 นกัน。 ก็มาค่อยๆทำความเข้าใจตรงนี้ให้ได้。 เวทนาก็เหมือนกัน。 ไอขัน์ห้ามันมีลูกเป็นทนาสัญญาสังขารวิญญาณ。 เวทนาก็ธรรมชาติของเวฒนามันมีทั้งที่ถูกใจไม่ถูกใจและเป็นกลางๆก็ถูกใจก็ไม่ถูกเวฒนาถ้าไม่ถูกใจมันก็เป็นทุกข์เวทนาถ้าเป็นต่างๆไม่ถึงขั้นถูกใจไม่ถูกใจเป็นทุกข์ก็มาถูกเวทนาหรือเบรกษาเวทนาคือในการกระทบอะไรเนี่ยเพราะภาษาเป็นปัจจัยภาษาคืออายนะภายนอกนะภาย。 นอกมีอะไรบ้างรูปเสียงปืนลหรือสิ่งที่มาสัมผัสแล้วก็ทำอารมณ์。 อันนี้เป็น。 อายนะภายนอกแล้วก็มากระทบกับอายนะภายในคือ。 ประตูตาหูจมูกลิ้นกายใจขณะที่ขณะตที่มีการกระทบกันของอายตนะภายนอกกับอายนะภายในทุกขนาดปัจจุบันอายนะภายนอกคือลูกเสียงลดสมมาสัมผัสผิวกายแล้วก็ทำอารมณ์คืออาการใจ。 ธรรรมก็คือเวทนาสัญญาสังขารที่ทำงานร่วมกับวิญญาณวิญญาณที่ทำงานร่วมกับกับขที่สี่ขันคือวิญญาณอาคารเวทนาขรสัญญาขันสังหารขันในขันที่2ครั้งที่3ครั้งที่4。 ทำงานร่วมกับวิญญาณอาคารในขันที่ห้าเวลากระบวนการของของการทำงานของข5ทุกขนาดปัจจุบันคือเมื่อมีการมีรูปมากระทบต่างตา。 รูปยตนะภายนอกตาเป็นอายตนะภายใน。 ขนาดจิทุกขนาดปัจจุบันเมื่อมีลูกมากระทบต่างๆเนี่ย。 ยไปยนอกรูปไปยไปยนอกตาเป็นระยะทนายยภายในวินรัฐานในขที่ห้าเนี่ยก็จะไปรับรู้รับรู้รูปนั้นทันทีคือกระบวนการทำงานเมื่อมีรูปมาให้ตายเห็นเนี่ยวินขันเนี่ยก็จะออกไปรับรู้ไปรับรู้รูปที่ผ่านยตาถ้าตาไม่บอดก็จะมองเห็นรูปได้ประกอบองสามคือมีรูปมามีรูปมา。 เห็น。 ไม่ว่าจะเป็นรูปอะไรทุกชนิดที่เห็นสามารถเห็นได้ด้วยตาทุกชนิดเรียกว่าลูกแล้วก็มีลูกมาให้เห็นแล้วก็ตานั้นก็ไม่บอก。 ขณะที่ลูกมันเข้ามาแล้วก็ตามไม่บอดกระทบกันวิญญาณอาคารในขณะที่5。 เนี่ยก็จะไปรับรู้รูปนั้นเรียกว่าจะสวิญญาณเมื่อจะสวิญญาณไปรับรู้รูปนั้นก็จะต้องส่งต่อมายังเวทนาสัญญาสังขารคือทำงานเร็วมากที่ว่าความจริงจะเป็นขบวนการเดียวกันเลยวิญญาณอาหารทำงานร่วมกับเขาเรียกว่าคือเวทนาสัญญาสังขารเรีย。 กว่า。 วิญญาณกับเจตสิตในเวสัญญาฐานเรียกว่าเกิดดับพร้อมกันเลยจะเกิดดับพร้อมกันเลย。 แต่ก็คือมันส่งต่อกันเป็นขณะ。 เร็วมากจนมันแทเดียวกับมันเป็นขนาดที่เดียวเลยวิญญาณไปรับรู้ต่างๆไปลต่างๆวิญญาณไปรับรู้กับวิญญาณคือไปรับรู้ลูกต่างๆส่งต่อไปคือลูกนั้นเนี่ยที่เห็นทั้งหมดที่。 มันถูกใจไหม。 ถูกนา。 ถ้าไม่ถูกใจก็เป็นทุกเวทนาถูกใจไม่ถูกใจก็เป็นทุกเวขาเวทนาอันนี้ไม่ได้นะเราจะไปกันไม่ได้ไปกันว่าที่ถูกใจไม่ให้เกิดความไม่ถูกใจไม่ให้เกิดไม่เกิดอย่างอื่นเอาแต่ที่ถูกใจกับที่เป็นอุเบกเวนาที่ไม่ถูกใจไม่เอามันทำไม่ได้เพราะวามันเป็นธรรม。 ชาติ。 มันเป็นธรรมชาติเดี๋ยวก็ถูกใจแล้วก็ก็ไม่ถูกใจการก็ถูกใจก็ต้อง。 เวลาไม่ถูกใจก็เป็นทุกอย่างหรือเป็นกลางๆ。 แล้วก็มันก็ส่งต่อเกิดไปแบบนี้แล้วนะที่จะเลือกเราไม่ได้นะมันจะต้องไม่ต้องถูกใจไม่ถูกใจและเป็นต่างางๆถูกใจไม่ถูกใจและเป็นต่างๆทุกอย่างที่กระทบจะต้องเป็นแบบนี้เสมอไปเราไม่เข้าใจผิดปฏิบัติจะเลือกนะที่ถูกใจหรือว่าเป็นปัญหาที่ไม่ถูกใจเราจะไม่ชอบใจไม่พ。 อใจเราจะกลับว่าจะดับมันให้ขาดไปให้ได้ดับขาดไม่ได้เพราะวามันเป็นธรรมชาติ。 ไม่ว่าใครก็ดับขาดไม่ได้เท่านั้นได้。 ถูกใจไม่ถูกใจเป็นต่างๆเนี่ยมันมีทุกมีทั้งหมดทุกท่าน。 ยาเลย。 ถูกใจไม่ถูกใจอ่ะ。 อย่าลู้。 นั่งอยู่เนี่ย。 เราเห็นตาก็เห็น。 ในนี้เข้ามาในสถานปฏิบัติธรรมเนี่ย。 สถานปฏิบัติธรรมท่านเห็นมองเห็นที่เรียกว่า。 ที่นี่เป็นป่าไม้ล่มลื่น。 มีสายลมแสงแดดมีน้ำ。 มีป่าไม้。 มีความสะอาดสะอา้านห้องน้ำสะอาดสะอ้าน。 มีคนอยู่สนใจในธรรมประพฤติปฏิบัติธรรมเนียบสงบดีพืห้องน้ำศาลาสะอาดสะอ้านแรกที่กระทบปุบที่ท่านเห็นว่าสะอาดสงบเป็นระเบียบเรียบร้อยมันเป็นไงถูกใจไหมถูกใจเขาเรียกว่าสุขเวทนาท่านจะห้ามไม่เกิดสุขเวทนาไม่ได้คือถูกใจไม。 ่ได้。 ไม่มีใครห้ามได้แต่ถ้าท่านเข้ามามีหนอนมีแมลงสาบเศษอาหารขยะไม่หมดเลยไม่เคยเก็บเลยอยากจะขายจะตรงไหนก็ถ่ายหมดเลยไปหมดแหละขยะแต่อาหารพวกหนูแมสาบพอะไรเต็ไม่หมดเลยหนอนขึ้นเต็มไปหมดเลยอ่ะขยะทั้งส。 กปรก。 เห็นไม่ถูกใจไม่ถูกใจจะบังคับได้ไหมว่าจะไม่ให้เกิดความไม่ถูกใจถูกใจต้องถูกใจถูกใจได้ไหมไม่ได้ไม่ได้ธรรมชาติธรรมชาติมันคือธรรมชาติเป็นนธรรมชาติอันนี้ไม่ได้มันเป็นธรรมชาติ。 ไม่งั้นเนี่ยเราจะเกิดความสะอาดได้ยังไง。 ามันเห็นว่าทุกอย่างเนี่ย。 ถูกใจอย่างเดียวความไม่ถูกใจไม่มีความสะอาดในโลกนี้มันเกิดขึ้นไม่ได้เลยการการทำความสะอาดจะไม่เกิดขึ้น。 การอาบน้ำไม่เกิดขึ้น。 มันจะไม่มีอะไรไม่มีการกันสารในร่างกายอุจจาระเราถ่ายมาก็จะต้องมีการทำความสะอาด。 จากห้องสมมาเลยเราต้องไม่มีการทำความสะอาดชำระชำระล้างตัวเราที่เราไปถ่ายไว้แล้วก็จะไม่มีการทำความสะอาดเลยอุจจาระปัสสาวะไว้เราก็จะมีใครทำความสะอาดเลยเพราะว่ามีแต่กระทถูกใจก็ถูกใจถูกใจถูกใจถูกใจที่สัมพันธสร่างกายแล้วก็ถูกใ。 จหมด。 ความรู้สึกคิดอารมณ์ก็ถูกใจหมด。 แต่ถูกใจหมดความที่ไม่ถูกใจอ่ะไม่มีเลยอย่างนี้มีแต่มาอย่างเดียวมันเป็นไปไม่ได้ธรรมชาติมันจะมีความสุขขนาดทุกฒนาแล้วก็ทุกข์สุขไปกาธนาไปปฏิบัติผิดเข้าใจว่าปฏิบัติแล้วทำเป็นแล้วก็แปลว่าคือจะนายจะทนายให้ทุกๆไม่มีเฉยยๆมันเข้าใ。 จผิด。 เพราะว่าอะไรมันกระทบบางครั้งมันก็กลๆไม่ถึงถูกใจไม่ถูกใจเห็นเดินไปเห็นก้อนหินเห็นเห็นดินเห็นอะไรเนี่ยไม่ได้ถึงขั้นถูกใจไม่ถูกใจอย่างนี้เขาเรียกว่าไม่ถูกทนารู้เขาพัฒนาไม่ใช่ว่าเห็นอะไรแล้วก็ทุกอย่างเนี่ยมากระทบต่างหูจมูกลิ้นไกใจอ่ะเป็นเหมือนตาท่าน。 เห็นก้อนหินก้อนดินไม่มีความรู้สึกอะไรเลยไม่ใช่ที่ท่านไปเห็นก้อนหินก้อนินแล้วท่านเฉยไม่มีความรู้สึกอะไรนะ。 มันขนาดนั้นนะไม่ได้มีความรู้สึกว่าถึงขั้นถูกใจไม่ถูกใจแต่ไม่ใช่ว่ามาทำใจเฉยๆทำใจนิทำใจเฉยๆนะมันไม่ใช่เป็นเบขาเวทนาเวนาหรือนะเมื่อตายเห็นก้นหินเห็นอะไรมันก็มันเป็นธรรมชาติที่มันไม่ได้เกิดความถูกใจไม่ถูกใจของมันเองไม่ได้ว่าความรู้สึกเฉยๆนิ่งๆเฉยๆไ。 อ้นิ่งเฉยๆนะมันไม่ใช่เกี่ยวกับเรื่องว่ากระทบแล้วมันตาไม่เห็นอะไรแล้วมันไม่ถึงถูกใจไม่ถูกใจ。 เห็นอะไรถึงขั้นไม่ถูกใจถูกใจไม่ถูกใจไปเห็นกเห็นก้อนดิน。 ธรรมดาปกติทั่วๆไปเห็นทุกวันสัผัสทุกวันใจมันไม่ถึงขั้นถูกใจไม่ถูกใจก็เป็นสุขนะมันเป็นธรรมชาติของมันไม่ถึงขั้นถูกใจไม่ถูกใจแต่ไม่ใช่ความรู้สึกเฉยๆรับรู้แล้วไปเห็นและกระทบเฉยๆเฉยๆเฉยๆอารมณ์คือเข้าไปสร้างอารมณ。 ์ไว้。 ไปสร้างอารมณ์ไว้ไม่ใช่เวทนาน่ะแต่ความจริงอันนั้นน่ะแต่เราไม่ถูกใจอันนั้นน่ะเราไปถูกใจกับความรู้สึกอารมณ์ที่เราสร้างไว้คือมันสร้างอารมณ์เป็นอาการของใจที่เราไปสร้างไว้เป็นความรู้สึกเฉยๆอันนั้นเป็นทำอารมณ์เป็นอาการของใจแต่เราไปพึงพอใจอาการนั้นเราเล。 ยรู้สึกเป็นสุขขนาดเพราะเราพึงพอใจเราเลยรู้สึกเป็นสุขขนาดต่ออาการที่ใจนิ่งเฉยๆแต่เราไปแปลเอาทำอารมณ์คืออาการที่ถูกรู้ว่าอันนั้นน่ะคือเบขาเวทนาไม่ใช่นะอันนั้นนมันเป็นทำอารมณ์ที่เราไปสร้างไว。 ้คือ。 อาการของใจนิ่งๆเฉยๆเบาๆว่างๆความจริงน่ะคือเราผิดชอบอาการนั้นน่ะมันเลยเป็นสุขแต่เราไม่แปลเอาอ่ะอาการที่ถูกรู้เนี่ยมันมันเป็นเบเวทนามันเฉยๆเฉยๆไม่ถูกไม่ถูก。 ตรงนี้เป็นส่วนใหญ่ที่ปฏิบัติผิดตรงที่ความรู้สึกนิ่งๆเฉยๆเบาๆๆที่เป็นที่เป็นสุขเวนาตรงนี้แต่ความจริงสิที่เราถูกใจเราเนี่ยรู้สึกสุขเวทนาเรารู้สึกวามันเป็นสุขเวนาอันนี้แต่เราคิดว่าอันนี้มันแต่ความจริงเราพึงพอใจอามว่างเฉสบายสุขนานอยู่ในสุขเ。 วทนา。 เข้าใจไหมเนี่ยไม่เหมือน。 รู้เวขนาดมันมีเวทนา3แล้วเนี่ยกระทบใจกระทบเนี่ยมันจะต้องมีเวขนาด3。 เกิดขึ้นถึงขถูกใจถูกใจไม่ถูกใจถึงถูกใจไม่ถูกใจถูกใจก็ถนะไม่ถูกใจเราก็รู้สึกนะถูกใจไม่ถูกใจก็ธรรมชาติต้องเป็นอย่างนี้。 พอตาเห็นรูปปุ๊บวิญญาณที่ห้าเนี่ยวิญญาณไปกระทบรูปวิญญาณดับไปไปกระทบแล้วก็วิญญาณไปรับส่งเวนะคือถูกใจไหมล่ะไม่ถูกใจก็ถูกใจไม่ถูกใจก็นะวิญาณดับมารับรู้ขัน。 รับรู้ไปธนาคารนั้นแล้วก็รับรู้ก็ดับไปแล้วก็ไปเป็นสัญญาขันส่งต่อสัญญาขันจำได้ไหมรู้ว่าอะไรเป็นอะไรส่งต่อสัญญาขัน่งต่อสัญญาญญาณวิญญ，า。 ณก็ดับไป。 วินขันที่เป็นมวิญญาณตัวใหม่มารับรู้สัญญาขันมารับรู้สัญญาขนั้นรับสัญญาขันนั้นเสร็จปุ๊บก็ส่งต่อสังขารคิดการเป็นสัญญามารับเหมือนภาพถ่ายเป็นนิภาภาพนิภาภาพภาพสัญญา。 พอรับลูก。 ส่งต่อสังขารปุก。 ญญานที่ไปรับรู้สัญญาทีละภาพทีละภาพทีละภาพเป็นภาพนิ่งเนี่ย。 มันดับไปเกิดวิญญาณตัวใหม่มาลงวิญญาณตัวใหม่ไปรับรู้สังขาขันสังเป็นการรับรู้ปแบบวีดีโอภาพต่อภาพมาต่อเนื่องกันหรือว่าว่าคนนี้เป็นใครชื่อว่าอะไรเคยพบเรากี่ครั้งแล้วก็เป็นลูกของใครเป็นภรรยาใครเป็นสามีใครใครเป็นพ่อแม่พี่น้องทำงานที่ไหนว่าอย่างไรจเสร。 ็。 จ。 เ。 ลย。 มันเป็นกระบวนการเบ็ดเสร็จแล้วว่ะรั่วอะไรเป็นอะไรเป็นใครทำงานที่ไหนอย่างไรคือรู้กันเสร็จเลย。 จบกระบวนการของขแล้วก็มันก็จะไปส่งต่อแล้วก็ไปรับรู้ใหม่แล้วก็ส่งต่อสัญต่อไปเนี่ยมันก็มีที่เป็นที่เป็นกุศลจิที่เป็นกุศลเวนาเวนาเนี่ยมันมีที่ถูกใจไม่ถูกใจแล้วก็ต่างๆสุเวนา。 เราต้องเข้าใจในหมวดเวทนาตรงนี้สำคัญก่อนไม่ค่อยอยากจะผ่านว่าธนาคารเนี่ยคือมันไปรับรู้แล้วมันถึงขั้นไม่ถึงขั้นถูกใจไม่ถูกใจมันก็เป็นกลางๆแต่ไม่ใช่ว่าเราไปรับรู้อะไรแล้วมันถึงขั้นไม่ถถูกใจไม่ถูกใจตลอดไปไม่ใช่มันเป็นธรรมชาติต้องถูกใจเราไม่ถูกใจเราแต。 ่ความคิดหรือไม่มีจบแค่เลยต่อกันยึดถือถือเนี่ยมันไม่ใช่มี。 เป็นวิชามันเริ่มขึ้นในกระบวนการของปฏิจากสมุทบาทตรเริ่มต้นวงจรใหม่ที่มันเลยจากการไปสู่วิชาเป็นนูและปฏิจากบาทกระบวนการทำให้เกิดกเลสปัญหาอุปทานชาติทุกเวลามรณะทุกขและเวียนว่ายตาเกิดและคือไปสู่กระแสน่นแหละสู่กระแสของปฏิจากสมุ。 ดบาท。 รำคาของหน้าถ้ามีการยึดเนี่ยมันเนี่ยมันไม่เข้าสู่กระแสของวงจรประสิทธิ์จากสมุทรบาทคือกระบวนการที่ทำให้เกิดวิชาเกตอุปทานทุกภชาติมันจะไม่มีพระพุทธเจ้าทั้งหลายยึดแล้วเนี่ยพระองค์ก็ยังมีอยู่การยึกเลสกเลสเฉพาะกเลสเฉพาะยกเลสเนี่ยตัวเราตัวเราแล้วก็ตัวเรา。 ไปกเลสความอยากให้เป็นไปยังไง。 ตามใจเราเนี่ยถูกใจเราไม่ถูกใจเราเนี่ยถูกใจเราแล้วก็ก็อยากอยากเอาเข้ามาเกิดการดูดอยากได้อยากได้อยากอยากได้อยากเอาอยากให้เป็นอย่างนั้นไม่อยากได้ไม่ได้อยากให้ไม่อยากอย่างนั้นความ。 มาเลยเพราะถูกใจปุ๊บ。 เกิดไม่ถูกใจเกิดการการการธรรมดาไม่วิชาอุปทานวงจรปฏิวิชาอุปทานเป็นชาติยาวเลยทั้งหลายลำทางมีแต่ไม่ได้เข้าสู่วงจรของการ。 เราต้องเข้าใจเรื่องเรื่องเวทนาดีว่าเวทนาเนี่ยมันมันมีการกระทบกันขนาดปัจจุบันทุกขนาดปัจจุบันเนี่ยมันจะต้องมีถูกใจหรือไม่ถูกใจไม่การกระทบกันของยณะภายนอกกับยภายในเนี่ยจะต้องไปรับรู้ใจต่างมันใหม่ละละตัวกันเพื่อเห็นว่าตัวเก่าดับไปตัวใหม่เกิดขึ้นตัวเก。 ่าดับไปตัวใหม่เกิดขึ้น。 มันจะมี。 ตัวใหม่ตัวเก่าและการส่งต่อมันเร็วมากจนเลยเราจะจับมันไม่ทันเลยแต่เราจะให้รู้กระบวนการทั้งหมดเพื่อให้สิ้นยึดเลยไม่ต้องไปไล่มันไปให้ทีละตัวให้เรให้ได้ทุกตัวมันทำให้ได้แล้วมันเร็วมากการทำเป็นอย่างนี้เองคนเป็นไร。 สังขเนี่ยที่เป็นสังสัญญาสังวิญญาณส่งต่อสัญญาแล้วก็ตรงตรงขึ้นมาขึ้นมาส่งส่งต่อจากสัญญามาสต่างๆเหมือนกันนะนะแล้วก็แล้วก็สุนากุศลส่งสังขาขศลผล。 ฉันเข้าไปดูในในนี้ต้องการแยก。 ต้องการจะอ่านเรื่องจิในละเอียดอยู่ในอินเทอร์เน็ตอเนี่ยพจนานกรมพุทธศาสตรฉบับประมวลธรรมของท่านคมคุณกรแบเป็นธรรมดาเป็นแปแบพิ121ประเภท。 มีตั้งร้อยยี่สิบเอ็ดประเภทนะประเภทประเภทที่เกิดดับระดับเนี่ยเร็วมากเลยแต่มันแบ่งประเภทประเภทที่เกิดดับระดับไปเรื่อยๆยี่สิเอ็ดประเภทนี้มันกลางยี่สิบเอ็ดประเภทสำคัญที่สุดคือมันเป็นกริยาของจิตเลยมันเป็นอาการตปรากการที่ปรากฏอากาศขึ้นมาถ้าไม่กับมันก็。 ไม่เป็นกเลสอะไร。 หลไปกับมันหรือหลวงพยายามจะดับมันตามความอยาก。 ถ้าลงติดไปกับมันก่อให้เกิดความอยากความเล่าร้อนใจก็เป็นกเลส。 หรือหลวงพ่อจะพยายามจะไปดับมันระดับไม่ได้ก็ครับแค้นใจแล้วก็เป็นกเลส。 หลงจิกับมันไปกับจิตเป็นจิที่เป็นกุศลต่างๆเนี่ย。 เป็นเพียงแค่ปรากฏการณ์ของจิตยากาศจิต。 แล้วก็ก็ตัวเองระดับเองไม่มีใครเล่าไม่มีความสุข์เราร้อนเกิดขึ้นในจิต。 กลับมันดับไม่ได้ใจก็มันก็จะมีความทุกข์ความเดือดร้อนนในก็จะเป็นกิสคือความอยากที่จะอยากที่จะกลับมาแล้วเกิดความอยากเป็นความทุกข์ความร้อนเป็นไฟใจก็เป็นกเลสด้วยความไม่ถูกใจไม่พอใจเป็นปฏิคือความไม่ถูกใจไม่พอใจจะทำให้เกิดความทุกข์กเลสคืออยากให้มันดับไป。 ไม่อยากมันมีท่านกำลังเป็นอยากให้มันไม่มี。 ให้มันไม่เกิดอยากให้มันมี。 แต่ถ้าทุกอย่างมันเกิดแล้วมันมี。 แต่。 ไม่มีตัวเราเข้าไปเสวย。 ไม่มีตัวเราไม่มีตัวเราไปเสมอเลยหมายถึงว่ามีตัวเราก็ไม่อยากอยากไปกับมันอยากคือมีอารมณ์ร่วไปกับมันมีตัวเราแล้วก็ก็มีอารมณ์ร่วไปกับมันแล้วก็มีเกิดความอยากหรือว่าตัวเราเนี่ยเข้าไปพยายามเนี่ยมันดับมันจะดับมันให้ได้ไม่ชอบใจไม่พอใจมันก็เป็นกเลสเป็นเพีย。 งอาการที่ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นไม่มีตัวเราก็ไปมีส่วนร่วมไม่มีมีตัวเรามีส่วนร่วมไม่มีตัวเรามีส่วนร่วมก็จะไม่มันจะไม่ได้เข้าถึงใจใจก็เป็นธรรมชาติที่ว่างเปล่าเข้าใจไหมมันก็เหมือนกับเป็นหมดไปหมดไปก็คือจิตเนี่ยมันก็คือที่ทำงานร่ว。 มกัน。 เริ่มกับเวทนาสัญญาสังขารสังขารความปรุงแต่ง。 คือสังขาที่ห้า。 มันก็ก่อให้เกิดเป็นประเภทประเภทประเภทประเภทเยอะแยะหมดเลย。 หห้าทั้งหมดที่เกิดขึ้นเนี่ยไม่มีใครเข้าไปไม่มีความรู้สึกว่ามีเราก็ไปมีส่วนร่วมได้เสียมันจะเป็นยังไงก็ไปจีบดอกกะหล่ำปีหมดเลยเป็นกี่กหล่ำหมดถ้าไม่มีใครเข้าไปยึดถือไม่ยุวุ่นวายใจมันก็เป็นใจกลางกะหล่ำปีใจกลางของเราส่วนความรู้สึกเราก็เป็นเพียงเป็นอาก。 ารเป็นระยาการจิต。 เป็นเงาของจิตเอาเฉยๆนะ。 ไม่ใช่เป็นใจเป็นเงาของใจแล้วก็ดับไป。 ไม่มีใครเข้าไปยแต่พยายามจะให้มันดับไปเหลือแต่เป็นกุศลอย่างเดียวแล้วก็รังเกียจเป็นกุศลถ้าจะมีความยึดถือตลอดเลยตอนนี้จะกลายเป็นปืนมีตัวเราก็ยึดถือตลอดแล้วจะทุกข์มากไม่สามารถคนจับทุกข์ได้เพแต่ว่าไม่เข้าไปยึดถือเขาจะเป็นยังไงไม่เข้าไปยึดถือจะดีก็ไม่。 เข้าไปยึดถือชั่ก็ยึดถือมันจะร้ายยังไงก็ไม่เข้าไปยึดถือ。 มันจะเป็นไงก็ไม่เข้าไปยึดถือเพราะว่าไม่เห็นวามันเป็นเราเป็นตัวเราเป็นของของเราถ้าเราเข้าไปยึดถือแสดงว่าเราไปยึดว่าเป็นของเราเราเลยอยากจะได้แต่สิ่งที่ดีๆสิ่งที่ไม่ดีไม่เอาเพราะว่ามีเราเข้าไปยึดถือเข้าใจไหมอะไรไม่ใช่ไหมสงสัยไหมบางทีบางทีก็ใจไปนู่น。 นี่อย่างนี้เราเอาไว้ให้จอยู่กับตัวได้ไหมครับพอได้ไหม。 แล้วก็มันเป็นสังขารแต่พยายามอย่างนี้อะไรเกิดขึ้นไปสกาศสกัดไว้ตัวเราก็ไม่มีส่วนได้เสียเป็นเข้าไปเป็นผู้เป็นผู้จัดการมันจะมีเราจะเข้าไปเป็นผู้จัดการหมดเลยถ้าอย่างนั้น。