顶礼尊者龙达。 我一直在修行，尊者您也说过，就像摔跤选手一样，总是在压抑情绪。回顾过去，我发现自己仍然存在这种状况，而且表现得越来越明显。有时会陷入妄想之中，但有时也能意识到，并努力保持正念，活在当下。 现在还是会陷入妄想。尊者您知道吗？此刻我仍然沉迷于妄想之中。我可以坦白地说，此刻我仍然在妄想。在妄想什么呢？我也不知道。我沉迷于挣扎，沉迷于寻找，沉迷于努力，沉迷于捏造。还是在挣扎，还是在寻找，还是在努力，所以还是在妄想，明白吗？如果事情顺心，就会感到满意；如果事情不顺心，就会感到不满意，然后就会产生痛苦。 我以为自己已经转变，不会再陷入妄想，也许会观察自己是否还在妄想。那其实也是一种努力，对吗？我们有这样的挣扎和努力，其实是一种带着自我去寻求利益，或者把利益带给自我的行为。甚至连把最高的利益，也就是涅槃带给自我的想法，都会让我们有得失心。如果有自我参与其中，带有得失心，那就是贪爱和执取的学问，永远无法脱离痛苦。要脱离痛苦，必须熄灭执取，必须完全熄灭，不能有我们的自我，不能有我们去从任何事物中寻求利益的想法。 让一切顺其自然。佛陀教导说，万事万物都是如此发生的，没有自我，没有感觉到有“我”，有“我的自我”，有“我的存在”要去为自己寻求任何利益。佛陀只教导了这一个念头，就是那种认为有“我”，有“我的自我”，有“我的存在”的想法，认为要去为自己寻求任何利益，即使那种利益是无苦的快乐，或者是最高的利益涅槃，仍然是在为自己寻求利益。 佛陀教导说，最终必须放下，放下这种渴望，放下想要到达涅槃的渴望，放下想要得到无苦快乐的渴望，放下这种欲望。当自我消失，不再有自我参与其中去寻求利益，才能证得涅槃。你的情况是，你仍在挣扎，为自己寻求利益，带着自我去挣扎，去做这个做那个，努力想做这个，努力想做那个。挣扎着，磕磕绊绊地，捏造，挣扎，寻找，努力，然后有时顺心，有时不顺心。顺心的就感到满意，不顺心的就烦躁。你是不是在压抑着什么？ 每天我都在努力保持正念，然后观察自己是否还在妄想，或者是否还在迷惑。这是一种观察，是一种行动，对吗？还需要再放下吗？意思是说，不要感觉有“我”要去寻求利益，或者去参与到我们内心深处的事情中，完全停止寻求利益，或者感觉有“我”，有“我的自我”，有“我的存在”去参与到任何事物中。就这么简单，然后一切都会顺其自然。 让一切都顺其自然，没有人去对任何事物做什么，没有人去干预或插手。只是觉知和了解，不要把它们带进来。只是觉知和了解，不要把它们带进来，也不要去试图管理它们。就像有陌生人站在你家门口，在你家栅栏门前转来转去。不要把他带进屋里，不要开门迎接他，不要叫他进来。只是觉知和了解，知道有人在你家门口转来转去，但不要叫他进来。因为你不知道他是好人还是坏人，你必须先观察他在你家门前，是否会翻栅栏进来，但不要叫他进来，不要接纳他。眼睛知道发生了什么，但不要把它们带进来，但也不要把枪拿出来把他打死。 不要珍视每一种感受，不要珍视每一种念头，不要珍视每一种捏造，不要珍视那些不满意、不喜欢的感受，想要把它们全部消灭。但是，如果有什么让你满意，就想把它叫进屋里。你非常喜欢那种清明、轻松、平静的心境，你非常喜欢那种喜悦。你就把它叫进屋里，叫进你内心的家。现在他不想出去了，因为你已经把他叫进来了，现在他不想出去了，所以你现在很痛苦。但是，当任何你不喜欢的感受经过你内心的门时，你知道它，你看到它，它只是站在你内心的门前。你不喜欢这种感受，它不清明、不空灵、不轻松、不舒服，你不想要它，你会拿起枪把它打死。你不喜欢它，你不想把它留在你心里。这也不对。拿起枪打死他，你会坐牢。 这样比喻，就是说，觉知，但不要把它们带进来，不要吸收它们，也不要把它们杀死。就这么简单。不要试图管理它们，不要想着让龙达告诉你：“是啊，我一直在心里偷偷地做这些事。”寻找，努力，努力做这个，做那个，做这个做那个，然后如果没有得到想要的结果，就感到烦躁。不喜欢的事情就压抑着，感到烦躁；喜欢的事情就感到舒服和快乐。是这样的吗？看到它们，然后试图把它们全部摧毁，这不是正确的理解。今天这些感受也存在，但是我们不接纳它们，不去管理它们，也不杀死它们，不杀死这些感受。每一种感受都像是一个客人，一个来到你家门口的客人，来到你内心的家门口的客人。你看着他，不接纳他。喜欢的事情也不接纳。喜欢他，也不会开门把他叫进屋里，因为他进来之后就不想出去了。 并不是说，如果有什么让你不喜欢的感受，你就拿起枪把它打死。这样做恰恰相反。那些不清明、不空灵、不轻松、不舒服的感受，你就想把它们全部消灭。不是这样的。不吸收，不排斥，不执着于爱，不执着于恨。用一颗平静的心来觉知，用一颗平等的心来觉知。并不是说，你只是觉知，然后强迫自己平静。不是这样的。觉知，并用一颗平静的心来觉知。不去执着于爱，也不去执着于恨，没有任何“我”参与其中，没有得失心。这样就不会与任何事物发生冲突，明白吗？明白。我请求您给我机会去精进修行。等等，回去后要努力……哎呀，内心又想努力做什么，又想成为什么。放弃内心，此时此地，放下。就在当下，放下。 停止挣扎，停止努力，停止欲望，停止想要知道、想要看见、想要得到、想要成为。就在当下。当欲望消失，就不会与任何事物产生问题，执取也会熄灭。因为问题是导致执取产生的条件。当问题熄灭，执取也就不存在了。当执取熄灭，生命轮回和一切痛苦也会熄灭。没有问题就足够了。如果我们挣扎着寻找，带着欲望，想要得到什么，想要达到什么，想要知道什么，想要看见什么，想要得到什么，想要开悟，想要什么都不用做，那就会产生各种各样的问题。你就走上了痛苦的道路，因为问题是苦的根源，是导致痛苦产生的原因。当问题熄灭，痛苦也就熄灭了。当问题熄灭，痛苦也就熄灭了，生命轮回也随之熄灭。只要解决问题这一个因素就够了。不要与任何事物发生冲突，不要让自我参与其中，不要有得失心。只是觉知和了解，不吸收，不排斥，不执着于爱，不执着于恨。爱或恨产生了，我们只是觉知和了解，但是不执着于它们，不去执着于爱或恨。如果你不喜欢什么，也只是觉知和了解，不要试图杀死它，不要试图杀死那种感受。觉知它，但不要吸收它，不要执着于爱，不要执着于恨。爱或恨产生了，喜欢或不喜欢产生了，只是觉知它们，了解它们，但是不要执着于它们。不要试图强迫自己变得平静。觉知到什么，就强迫自己平静，强迫自己保持平静。走开，走开。 就在此刻，放下。就在当下，放下。它就会平静下来。从捏造中平静下来。当捏造消失，问题也就熄灭了。你仍然在捏造，你用贪爱在捏造。为了什么而捏造？寻找，寻找对错，寻找理由，寻找涅槃。“我要得到它，我要得到它，我要得到它。”都是为了“我”而捏造。“我要得到它，我要得到它。”就是为了“我”要得到。就这么简单。让痛苦完全消失的唯一方法，就是无论发生什么，都只是觉知和了解，不吸收，不排斥，不执着于爱，不执着于恨，用一颗平静的心来觉知，用一颗平等的心来觉知。 它会用一种平等的心来觉知，但“我们自己”， “我要得到”， “我要得到”， “我要得到”。过去已经发生了，但我们仍然 “想要得到”， “想要得到”，因为我们仍然在世俗的道路上，所以想要得到孩子，想要得到这个，想要得到那个。痛苦和压力，还有世俗的快乐。当我们来修行时，仍然 “想要得到”。“我要得到放下。”在世俗中，我们会 “想要得到， 想要得到”，而当我们修行时，我们会 “想要得到”， “我要得到阿罗汉果，我要得到禅定，我要得到神通，我要得到超能力。”很多人都是这样。请允许我稍微说一下。那些已经证得须陀洹果、斯陀含果、阿那含果、阿罗汉果的人，如果他们在世俗中，就会 “想要得到，想要得到”。即使他们来修行，他们仍然会 “想要得到”， “我要得到，我要得到”。不是这样的。“你想要得到” 就是问题。问题是一种知识，是一种谬误。当问题是一种谬误时，执取就会产生，然后就会有生命和痛苦产生。问题会结束谬误、知识、贪爱和执取，所有这些都会结束。问题、知识、贪爱和执取都会结束。知识、贪爱、执取、生命和痛苦都会结束。就在当下放下，就在此刻结束。 停止挣扎，停止寻找，停止渴望，停止想要知道、想要看见、想要得到、想要成为。当欲望熄灭，自我就会消失，谬误也就不会存在，执取也不会存在，因为贪爱已经熄灭。只是觉知和了解。放下，就结束了。然后就只剩下觉知和了解，内心平静。结束了。放下了，内心平静了，终于结束了，终于结束了。无论内心发生什么，我们都只是如实地觉知和了解，如实地觉知和了解，根据实相，如实地知道和看见。通往涅槃的大门就是如实地知道和看见，就在当下的觉知。接受当下的实相，接受当下的实相，每时每刻都接受实相，不吸收，不执着于爱，不执着于恨。这就是通往涅槃的大门。你会发展出一种接受实相的心，没有爱和恨，然后就会产生内观智慧，一种厌倦于吸收、排斥和执着于爱和恨，不再想要痛苦的厌倦感。你会对那些作为苦的根源的事物感到厌倦，对导致痛苦产生的原因感到厌倦，也就是对贪爱感到厌倦。当贪爱存在，当自我参与其中，当对任何事物有欲望，当 “想要得到，想要得到” 的念头升起时，那一刻就会充满痛苦。然后你就会看到苦的根源和苦的过患。 苦的根源就是这些，痛苦就是有贪爱存在。贪爱是因，痛苦是果。贪爱是因，痛苦是果。当贪爱熄灭，那就是道，那就是灭。贪爱熄灭的状态就是道，就是灭。佛陀一生都在教导这些，祂一直在教导四圣谛，大部分时间都在教导这些，也就是苦、集、灭、道，这四个方面。修行就在这里修行。当贪爱存在，那就是根源，那就是集。当贪爱以这种方式存在，当贪爱产生，痛苦也就产生。当贪爱熄灭，痛苦也就熄灭。贪爱是什么？它吸收什么，它爱什么？当我们的耳朵、鼻子、身体和内心，在每一个当下，被色、声、香、味、触、法触及时，哪些让我们喜欢，我们就想吸收它们，想得到它们，想要知道和看见它们，想要让它们保持那样，想要吸收它们。而那些让我们不喜欢的事物，我们就挣扎着想要排斥它们，感到烦躁和恼怒。在这里，我们就会吸收，排斥，然后执着于爱。喜欢，爱，不喜欢，恨，讨厌，痛苦，快乐，讨厌，痛苦，快乐，喜欢，爱，不喜欢，恨。每一天都是痛苦啊，痛苦啊。就在这里，停止，停止，停止，放下，结束。停止挣扎，停止捏造，停止寻找，停止想要知道、想要看见、想要得到、想要成为。就在当下。停止，然后就只剩下觉知和了解，只是如实地觉知和了解，如实地觉知和了解。 无论它是什么，都只是觉知和了解，不吸收，不排斥，不执着于爱，不执着于恨。即使爱和恨存在，也不要执着于它们。知道它们，看见它们，但是不要执着于任何事物。知道它们，看见它们，但是不要执着于任何事物。喜欢，不喜欢，恨，讨厌，痛苦，快乐，无论发生了什么，都只是觉知它们，觉知它们，觉知它们，不执着于爱，不执着于恨。只是如实地觉知，如实地知道和看见。这就是通往涅槃的大门。停止挣扎，停止寻找，停止捏造，停止想要知道、想要看见、想要得到、想要成为。当内心平静，当内心平静下来，就觉知万物，如实地觉知万物，如实地觉知身体和内心中的万物。如果有对任何事物的爱或恨，不要迷失于其中。直接、诚实地面对它，不要真的去憎恨它，不要真的去爱它。 我已经说过了吗？你想要什么？你内心深处真正想要的是什么？所有那些欲望。想要得到涅槃吗？当有欲望的时候，它就已经是一种烦恼，已经充满了烦恼。你在如何修行？那是痛苦。不要想要痛苦。想要痛苦会带来巨大的负担。不要想要。那些受苦的人，想要受苦，这是一种烦恼。当想要摆脱痛苦的欲望熄灭时，痛苦才会熄灭。你想要承受很多痛苦，你想要通过修行来摆脱很多痛苦，所以你承受了很多痛苦。和你的丈夫一起很痛苦，和你的孩子一起很痛苦。这真的很痛苦。真的，你可以看到。在你的内心深处，真的很痛苦。和你的丈夫一起痛苦，和你的孩子一起痛苦。你的丈夫和孩子没有按照你的意愿行事，你没有得到你想要的，这很痛苦。因此你来修行，修行是为了痛苦，修行很痛苦。放下你的丈夫和孩子，然后你压抑着你的头发，压抑着你的头发。你想要痛苦，你没有放下。你不是来放下的，你是来听法的，是为了放下。放下，完全放下。这样你的内心才会空虚。如果你不放下，你的内心就不会空虚。你带着放下之心来修行。你看到我们的色身正在衰老，我们即将死去，我们的生命即将结束。这个生命就像是一幕即将结束的戏剧。我们以这种形体存在，拥有这个名字。我们就像是一个角色，然后还有其他人和我们一起演这出戏。这个人扮演我们的丈夫，这个人扮演我们的孩子，这个人扮演我们的父母兄弟姐妹，这个人扮演我们的同事。但是这出戏即将结束。这出戏即将结束。当这出戏结束，我们所假装的一切也都结束了。包括我们自己，还有那些和我们一起演戏的人。如果你不明白这一点，你就会再次出生，成为另一个角色，成为猪、狗、鸭、鸡、虾、贝壳、螃蟹、鱼、鸟、昆虫、爬行动物，成为一个新的角色。虽然是原来的心，但是是新的身体。没有原来的形体，也没有原来的思想和情绪。但它已经进入了一个新的身体。旧的身体已经消失了。旧的孩子已经消失了。旧的感受也已经消失了。旧的记忆和认知已经消失了。旧的思想也已经消失了。旧的意识也已经消失了。旧的五蕴已经消失了。你得到了一套新的五蕴，你得到了一套新的五蕴。但是如果你知道原来的，如果你知道原来的心，它不会消失。如果你知道原来的，它就不会出生，也不会消失。其他一切都会消失。 地、水、风、火，这些与知觉元素混合的元素都会消失。地元素就是我们吃进去的植物和动物，然后变成我们的头发、指甲、牙齿、皮肤、骨骼、肝脏、肾脏、肠道等。水元素就是血液。当这些元素消失，我们就不断地补充它们。即使我们还活着，也必须不断地吃。早餐吃这个，吃牛、水牛、猪、鸭、鸡、虾、贝壳、螃蟹、鱼，你吃了多少生命？你必须吃东西来补充你的头发、皮肤、骨骼、肝脏、肾脏、肠道、心脏等。吃东西就是在不断地消耗，其实我们是在吃动植物的尸体。牛、水牛会夺回它们的身体，它们会说， “这些都是我的，你都在吃我的东西。” 从最上面的头发，到下面的皮肤，到里面的骨骼，肝脏，肾脏，心脏，这些都是我的。你每天都在吃我的东西。” 然后它们会夺回。当我们死后腐烂，我们就立刻被夺回了。我们正在吃腐烂的东西，我们身体里的唾液、尿液都是从这些东西来的。我们吃天然的水，然后它们变成 “我们的东西，我们的东西”。水也可以夺回，它会说， “这些都是我的，你吃了我的一切。”风也是一样。我们呼吸空气，氧气进入我们的身体， “这是我的，这是我的”。但我们最终也成为了它们的。头发、皮肤、骨骼、肝脏、肾脏、肠道、心脏，这些都是动物的。你吃了多少生命？从我们还在母亲的子宫里开始，我们已经吃了成千上万，成百上千万的生命。然后我们说， “这是我的，这些东西都是我的”。不是你的，大部分都是别人的。好好想想。我们身体的最初来自哪里？我们出生在母亲的子宫里。我们什么都没有。最初来自父亲，来自男性的精子，与母亲的卵子结合，那就是母亲的液态元素。我们什么都没有。 然后母亲每天吃很多东西，把它们喂给我们，喂给我们，让我们能够成长为血块。我们已经吃了多少生命了？然后我们说， “这是我的，这些东西都是我的”。不是的，从一开始你就在吃我的东西了。我们喝水，水就会变成血、淋巴、唾液、尿液。我们呼吸空气，吃热量，然后就会长大。然后就会有一种不生不灭的知觉元素。这些东西都是生灭的。如果我们知道虚空，如果知道空性，就不会有自我。如果我们称它为心，它就不会出生，不会死去，不会被破坏。但是其他的一切都是可以被消耗的。大地元素、水元素、风元素、火元素，这些与知觉元素或心混合的元素，都会消失。大地元素就是植物和动物，当它们被烧毁，就会变成灰烬，明天就会被冲到水里。当它们被烧毁，然后就会变成空气，变成我们呼吸的空气。当我们生命结束时，这些元素都会消失。然后就会被送到冷藏室，身体会变冷，手会变得僵硬。要把手从布里拿出来给死者洗澡都很困难，因为它们已经完全僵硬了。去寺庙里看那些尸体。水会流出来，腐烂。它们什么也不是了。然后知觉元素就会知道，这些是不会出生和消失，不会被破坏的东西。它们就像一种没有自我的存在，一种没有自我的东西，但它们自身就带有知觉，它们被称为知觉元素，或意识。意识意味着知道。意识就是知道。但是我们通常认为，意识就是死亡，意识离开了身体，变成了鬼。但实际上，它是一种自然元素。大地元素就是固体，水元素就是液体，风元素就是运动，火元素就是热量。如果知觉元素是空性的，没有自我，但它仍然有知觉，但没有 “我” 存在。这五种元素聚集在一起，包括空间元素，这五种元素构成了生命，构成了五蕴。然后 “我” 就会出现。 它们因为无明而聚集在一起。知觉元素并没有真正地知道，并没有完全地理解，所以它执着。这被称为愚昧的知觉。然后我们就会说，它是一种迷惑的意识。但当它停止了愚昧的知觉，当它知道这些只是现象，知觉元素只是在一起，生命就是这样，然后它们会再次消失，大地元素回到大地，水元素回到水里，风元素回到风里，火元素回到火里，知觉元素回到虚空，与自然合为一体。当这种虚空中的合一无法实现，就会在其他世界，以其他形式再次出生。正是因为这种无明，才会产生执着。当我们接触到我们的眼睛、鼻子、内心，我们就会感觉到快乐，我们就想要得到它，想要拥有它，想要知道和看见它，想要让它保持那样。当我们接触到我们的眼睛、耳朵、鼻子、内心，我们就会不喜欢，不高兴，不满意，然后我们就会挣扎着想要把它们推开，想要咒骂，想要责备，想要踢，想要说坏话，想要讽刺，想要挖苦，想要攻击，想要嘲弄。我们会做各种各样的事情，说各种各样的话，用各种各样的方式来讽刺。不喜欢就喜欢想把它推开。 喜欢就想吸收，想要得到，想要把我们的自我给他们，想要把他们的东西变成我们的东西。不喜欢就挣扎着推开，想要咒骂，想要责备，想要讽刺。这就是爱和恨。它永远无法摆脱，所以它成了迷惑的意识，而不是真正的理解，不是真正的觉知。知觉是自然产生的，但你只是如实、诚实地觉知它。依善人（泰语形容诚实、正直的人）是诚实、正直的。大地元素是诚实和正直的，因为它是一种固体。水元素是诚实和正直的，因为它是一种液体。每一种元素都诚实地完成自己的工作。大地元素诚实地完成自己的工作，它是固体，它可以变成头发、毛发、指甲、牙齿、骨骼、肝脏、肾脏、肠道、心脏。它可以诚实地完成它固态的工作。水会变成唾液、尿液。水诚实地完成它液态的工作。风诚实地完成它运动的工作。火诚实地完成它在我们的身体里发热的工作。知觉元素诚实地完成它知觉的工作。如果只是这样，就不会再有出生和死亡，因为没有导致执取产生的问题。如果只是这样，就不会有问题作为条件，执取就不会存在。如果没有执取，就不会有生命和痛苦。如果只是这样，那本来就是不存在的。但是如果你不了解这一点，如果你没有如实地知道，如果你没有如实地看见，然后就会有自我参与其中，知觉和看见就会带有自我的参与，然后就会有想要知道、想要看见、想要得到、想要成为的欲望，然后就会有问题。问题导致执取产生，然后就会有无尽的生命和痛苦产生。当问题熄灭，执着和紧抓也会熄灭。当问题消失，执着也会消失，生命、痛苦和所有的信息也会一同消失，所有的一切都一同消失。 如实地觉知，简单、诚实、如实，就像事物真实的样子。如果没有问题，没有自我参与其中，那么就只剩下那些元素在各司其职。大地元素完成它固态的工作，水元素完成它液态的工作，风元素完成它风的工作，火元素完成它在身体里提供热量的工作，知觉元素完成它知觉的工作。如果觉知偏离了，如果知觉过度了，有自我参与其中，无论是否喜欢，都会有问题产生。当你如实地觉知，没有自我参与其中，没有自我参与其中，只剩下纯粹的自然时，就不会有人快乐，有人悲伤，有人生气，也不会有出生和死亡。就在这里结束了。我们来寻求佛法，我们来听闻佛法，我们来修行。佛法就在我们的生命里，它并不遥远。正是因为我们对这些的无明，我们才会受苦和死亡。因为知识、贪爱和执着，因为喜欢，因为自我参与其中，以及想要得到、想要拥有、想要知道、想要看见、想要成为，那些想要成为、想要得到的欲望。不喜欢，然后自我参与其中，推开，不喜欢，烦躁，厌恶，自我参与其中，然后就会有问题，于是我们就会陷入知识、贪爱和执着之中。今天也是一样。生命和痛苦不会结束，生命不会停止。 人们会想要一切，他们会想要成为所有那些身体，所以他们成为了自己的问题。在每一个当下，我们的意识都会与事物接触。喜欢，喜爱，想要吸收进来。我们意识的感受，也就是喜爱，就是领受，我们就想要吸收进来。内心清明、空灵、轻松、舒适，心灵平静、宁静，非常舒服，我们想要它，想要它，想要把它吸进来。就像鱼泡在鱼露里一样。我们就像浸在鱼露里的鱼，想要得到，想要得到，想要得到，想要成为。我们想要一直浸在里面，想要得到舒适的心境。我们就是鱼，那些舒适的心境就像鱼露一样。如果有什么让我们不喜欢，我们不会犹豫，我们会用尽一切办法去让它离开，去摧毁它，而不是去了解它。喜欢，爱，恨，憎恶，痛苦，喜欢，爱，憎恶，这就是你的修行方式，这会导致痛苦，这会导致更重的负担。这就是问题，这就是你的修行方式，你用问题来进行修行。当你坐禅时，你是带着问题去坐禅；当你经行时，你是带着问题去经行。你带着问题来听法，你没有放下贪爱。只有放下、放下贪爱，烦恼和痛苦才会终止，当下就会终止，此刻就会终止。生命会在当下结束。它会终止于当下的内心。并不是说你要放下自我，谁来放下？放下你内心的那些问题。并不是说 “我还没准备好，我还没准备好放下我的丈夫，我还没准备好放下我的孩子，我还没准备好放下我的妻子，我还没准备好放下我的工作”。不是的，放下你内心的那些问题。只是如实地觉知，如实地、诚实地觉知，就像事物真实的样子。无论你是否喜欢，它们只是站在你内心的门口，不要叫它们进来。不喜欢的事情就不要拿起枪把它们打死。喜欢的事情就打开门，把它们吸收进来，然后它们就占据了我们的家，占据了我们的内心。内心清明、空灵、轻松、舒适，你很喜欢它，宁静、平静、空虚，你很喜欢它，然后你叫它进来。然后你就会很痛苦了。 你说你很舒服，但实际上，你沉浸在痛苦之中。旧的东西你不丢掉，你不放下，新的东西你又吸收进来。现在它们混合在一起，混乱不堪。你说你很舒服，但是如果你观察，如果你仔细审视你的内心，你就会发现只有痛苦和黑暗。你自己说你很舒服。你来修行，脸上带着微笑，你一边微笑，一边用手打别人，玩弄他们，和他们一起欢笑。但是龙达看到了，如果仔细审视，就会知道这不是真的。你在欺骗自己。你的脸上带着微笑，但是你的内心是痛苦的。你的脸上带着微笑，但是你的内心是沉重的。这是不对的。你是在创造一种形象。这不是真的，你不是在如实修行，你只是在表演。你需要放下你内心的那些问题，而不是抓住它们不放，创造一种形象。这只是语言上的表达。哭泣，嚎啕大哭，你把这当成一种发泄的方式。然后你哭了起来，我们不得不赶紧叫大家来听，想知道这个女人在哭什么。你哭得太厉害了，发生了什么？没有什么。听了之后才知道，只是因为她的丈夫没有按照她的意愿行事。没有什么。没什么，就这样。听了之后，发现事情很小，没有什么大不了的。如果没有按照你的意愿行事，当她回到家，想要别人做什么，别人就必须按照她说的做。如果别人不做，她就不满意。她还在外面工作吗？在工作，还在外面工作。有人问她 “还在外面工作吗？”在工作。然后她只是待在家里，她让丈夫做家务。她为什么要命令丈夫？为什么她想要别人按照她说的做？听了她的话，人们对她说 “你找到的是世界上最好的丈夫了。如果是我，我在外面工作已经很累了，不会再做家务了”。只是这样，但是我们人类只关心自己，只看到自己，只关心自己的意愿。我们只关心自己，只在意自己的感受。只是这样一个小问题，却成了一个大问题。其他人很痛苦，他们很挣扎。我们叫其他人过来听一听，听听别人的问题。我们可以告诉你，这个人，他的孩子被关进了监狱，这个人，他的孩子吸毒，这个人，他的丈夫疯了，那个人，他的房子被抵押了，无家可归，还有那个人，他患有……真的有很多问题，但他们甚至都没有哭。我对你说了很多话。你怎么能这样？你是如此以自我为中心，充满烦恼。你们这些来修行的人，你们只是在欺骗自己，你们在欺骗自己。脸上带着微笑。你怎么样？一切都好吗？但是你的内心非常痛苦。你在欺骗自己。你只是在创造一种形象，就像一个演员一样。我请求你，停止创造这些虚假的形象。 正念和智慧应该建立在内心，在心里觉知，在心里观察，安住在内心，安住在内心，安住在内心，在心里放下，在心里放下。安住在内心，不控制情绪，安住在内心，在心里知道，安住在内心，在心里觉知，在心里放下。正念和智慧就像房子的主人，内心就像房子。正念和智慧就像房子的主人，而客人就像内心的感受，所有的念头和情绪都来到门口。正念和智慧在房子里，然后看见有人在门口徘徊，也就是在内心的门口徘徊。我们非常喜欢这些感受。她们很漂亮，她们很英俊，她们穿着漂亮干净的衣服。我们感到很舒服。我们很喜欢。我们打开门，叫她们进来。然后现在她们就很难离开了。我们不了解，然后我们打开门叫她们进来了。当她们想要离开时，我们却试图把她们赶走，但她们却不想离开。我们甚至要请律师来把她们赶出去。当她们住进房子，她们吃东西，她们有地方住，她们睡得很舒服，她们不想离开了。我们邀请她们进来。哦，清明、空灵、平静、舒适，内心充满了快乐。我们邀请她们进来，然后现在她们不想离开了。 正念和智慧已经消失，我们已经变成了没有正念和智慧的人。我们把她们叫进了屋里，然后现在她们不想离开了。这就是你将受苦的原因。你本来可以有一个空虚的内心，你本来可以不把这些情绪放在心里的。无论那些情绪有多么清明、空灵、平静，那些都只是情绪。那些都是能够生起和灭去、能够改变的情绪。我们不应该把它们放在心里。内心是空虚的，我们不应该把它们放在心里。我们称那些邀请情绪进入内心的人是没有正念和智慧的人。它们穿过内心的门，我们叫它们进入我们的房子。我们想要得到它们，我们想要得到它们，我们想要得到它们。然后现在她们不想离开了。这些情绪会留在心里。内心已经不再空虚，我们已经让情绪进入了内心。现在我们就沉浸在那些情绪里，我们不与我们的内心同住。我们似乎住在自己的房子里，但实际上我们却与情绪同住。当情绪消失，我们就会痛苦。这是因为内心并没有空性。我们把情绪放进了屋里，事实上，屋子并不存在。 内心并没有房子，什么也没有，但是我们把情绪放了进来。然后我们就沉浸在情绪里，然后现在我们不和我们的内心同住了。我们只是在房子里，但我们并不和我们的内心同住，我们与情绪同住。当情绪消失时，我们就会痛苦。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求： 1. 完整翻译为中文，不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ กราบนมัสการหลวงตาเจ้าค่ะ。 ที่ปฏิบัติอยู่ก็。 ยังมีหลวงตาเคยบอกว่าโยม。 กฎคม่มอารมณ์แบบนักมวยปล้ำก็ค่ะที่ผ่านมาก็กลับไปก็เห็น。 ยังเป็นบ้างก็เห็นชัดขึ้นนะคะ。 หลงไปเป็นสังขารบ้างแล้วก็รู้ตัวบ้างนะคะที่มีสติอยู่กับปัจจุบันขนาดให้มากที่สุดก็ค่ะ。 ตอนนี้ก็ยังหลงอยู่เนี่ย。 รู้ไหมว่าขนาดนี้ก็ยังหลงอยู่。 บอกได้ว่าขณะนี้หลงอยู่ยังหลงอยู่รู้ไหมยังหลง。 หลอะไรอ่ะ。 ไม่ทราบนะคะ。 ก็หลงดิ้นรนหลงค้นหาหลงพยายาม。 หลงุ่งนี้ก็ยังก็ยังมีการดิ้นรนยังมีการค้นหายังมีความพยายามก็มีความหลง。 เห็นจะมีดิ้นรนมีการค้นหามีความพยายาม。 มันได้อย่างใจมันก็จะพอใจเพราะไม่ได้อย่างใจว่าเกิดความไม่พอใจแล้วแต่เนี่ยจะเป็นทุกข์ล่ะ。 เข้าใจว่าตัวเองเปลี่ยนไม่。 เปลี่ยนไม่ไม่เป็นสังขารค่ะอาจจะเฝ้าดูว่าตัวเอง。 เป็นสังขารอยู่หรือเปล่า。 นั่นคือความพยายามใช่ไหมคะ。 เรามีความดิ้นลนมีความพยายามเช่นนั้นน่ะมันเป็นการดิ้นลนพยายามโดยมีตัวเราเนี่ยเข้าไปแสวงหาผลประโยชน์。 หรือเอาผลประโยชน์มาแก่ตัวเราคือเช่นแม้แต่เอาผลประโยชน์คือขั้นสูงสุดคือที่พานมาแก่ตัวเราก็ทำให้ตัวเรามีส่วนได้เสีย。 ถ้ามีตัวเราพิสูจน์ได้เสียงจะเป็นวิชาทางหาอุปทานไม่ทางไม่มีทางจะพ้นทุกข์ได้ว่าจะพ้นทุกข์ได้ต้องวิชาอุปทานต้องดับสนิท。 มีตัวตนของเรามีตัวเราไปแสวงหาผลประโยชน์จากสิ่งใด。 ปล่อยทุกอย่างเป็นไปอย่างที่มันเป็น。 พุทธเจอาหารทั้งหลายสิไปอย่างเดียวสิตัวตนความรู้สึกว่ามีเรามีตัวเรามีตัวตนของเราที่จะไปแสวงหาผลประโยชน์อะไรให้แ。 ก่ตัวเรา。 ตัวเดียวเลยผ่านพุทธเจ้าตัวเดียวเนี่ย。 ความรู้สึกว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราเนี่ยเข้าไปแสวงหาผลประโยชน์อะไรเพื่อตัวเราแม้แต่ผลประโยชน์นั้นจะเป็นความสุขที่ทุกข์ไม่มีหรือพระนพพานซึ่งเป็นประโยชน์สูงสุดก็ยังเป็นการแสวงหาผลประโยชน์ให้แก่ตัวเราเองพุทธเจ้าสุดท้ายก็ต้อ。 งวาง。 แล้วรู้ต้องทานความปรารถนานี้。 ความอยากอันนี้จากที่จนพพพาน。 วางความปรารถนาที่จะได้ความสุขที่ทุกข์ไม่มี。 ความปรารถนาวางลงสิ้นตัวคนสิ้นตัวเราเข้าไปแสวงหาผลประโยชน์ผ่านเข้าสวนเลย。 ของโยมมันจะมีการดิ้นรนแสวงหาผลประโยชน์ให้แก่ตัวเอง。 เอาตัวเองไปดิ้นลนไปกระทำอย่างนู้นก็ทำอย่างนี้พยายามจะทำอย่างนู้นพยายามจะกระทำอย่างนี้ดิ้นๆกูกักกูกลับกูกลับกูกักกูกัก。 เอาไปปรุงแต่งเอาไปดิ้นรนไปค้นหาไปพยายามพยายามพยายามแล้วก็ได้อย่างใจบ้างไม่ได้อย่างใจบ้างไหนถูกใจก็คงพอใจอันไหนไม่ถูกใจก็หงุดหงิดดิ้นรนสะกดเอาไว้หรือเปล่าพูดไหม。 ในแต่ละวันก็พยายามจะมีสติแล้วก็ดูว่าตัวเองเป็นสังหารอยู่หรือเปล่าหรืออะไรเนี่ยหลงอยู่หรือเปล่ามันคือ，ก，า，ร，เ，ฝ้าด，ู，ใ，ช，่，ไ，หมคือการกระ，ท，ำ。 ใช，่ไหมคะ。 ต้องวางลงไปอีกใช่ไหมเจ้าคะก็หมายถึงว่า。 ไม่มีความรู้สึกว่ามีตัวเราที่จะแสวงหาผลประโยชน์หรือเข้าไปมีส่วนได้เสียกับสิ่งไทยที่อยู่เบื้องหลังในใจเรา。 สิ้นการแสวงหาผลประโยชน์หรือมีความรู้สึกว่ามีเรามีตัวเรามีตัวตนของเราเข้าไปมีส่วนได้เสียกับสิ่งใด。 แค่นี้เองแล้วก็ทุกอย่างอ่ะมันก็จะเป็นไปอย่างที่มันเป็น。 ทุกอย่างปล่อยให้มันเป็นไปอย่างที่มันเป็นไม่มีใครก็มีอะไรกับอะไรมาไม่มีใครก็ไปทำอะไรกับมันไม่มีรักใครก็ไปจัดการแทรกแซงอะไรแค่รับรู้รับทราบไม่รับเอาเข้ามาเป็นแค่รับรู้รับทราบไม่รับเอาเข้ามาแล้วไม่พยายามไปจัดการ。 อะไร。 บอกว่าเหมือนกับแขกแปลกหน้ามายืนอยู่ที่หน้าบ้านมาด้อมมองที่ประตูรั้วหน้าบ้านก็ไม่รับก็เข้ามาในบ้านไม่เปิดประตูรับเข้ามาในบ้านไม่เรียกรับเข้ามาในบ้านเพียงแค่รับรู้รับทราบว่ามีใครมาดมองหน้าบ้านแต่ไม่เรียกเขาเข้ามาในบ้านเพราะว่าไม่รู้ว่าเขาเป็นคนดีห。 รือเป็นคนร้ายต้องคอยสังเกตหน้ากาศเอาไว้ก่อนว่าเขาจะปีนรั้วเข้ามาหรือเปล่า。 แต่ไม่เรียกเขามาไม่รับเข้ามา。 แววังรู้ตัวอยู่。 รู้ตัวอยู่แต่ไม่รับเอาเข้ามาแต่ไม่ก็เอาปืนออกไปยิงเขาให้ตาย。 ไม่ได้ลดบัตรไหนไม่เป็นค่าอาการทุกอาการไม่เป็นค่าจิตที่ปรุงแต่งไม่เป็นค่าความปรุงแต่งไม่เป็นค่าสิ่งที่อาการที่ไม่พอใจไม่ถูกใจให้ตายหมดแต่ไหนถูกใจจะไปเรียกว่าเข้ามาในบายจิตใจที่โปร่งเบาจิตใจที่นิ่งเฉยชอบมากเลยพี่ติสซชอบมากกว่ามือเรียกเขาเข้ามาในบ้。 านบ้านใจ。 เรียกเข้ามาในบ้านที่บ้านคือใจตอนนี้ตอนนี้ตอนนี้เขาไม่ออกแล้วตอนนี้。 ไปเรียกเขาเข้ามาแล้วก็ไม่อยากออกแล้วเนี่ย。 เข้ามามาด้อมองอยู่ในบ้านผ่านผ่านมาได้รับรู้ที่ประตูใจแล้วก็ชอบใจเรียกเขาเข้าบ้านแล้วเขาไม่อยากออกแล้วตอนนี้ก็ทุกแ，ล。 ้วตอนนี้。 แต่พอไม่ชอบใจอาการใดผ่านผ่านมาที่ประตูใจ。 รับรู้อยู่เห็นอยู่มันผ่านมายมหน้าประตูใจไม่ถูกใจอาการนี้ไม่โป่ไม่โลกไม่เบาไม่สบายไม่สทราบไม่ทราบซไ，ม，่，ต，า，ย，เ，บ，า，ใจ，เ，บ，า，เอาปืนไปยิ，ง，ใ。 ห้ตายเลย。 ไม่ชอบมันไม่ชอบไว้ที่ปใสอันนี้ก็ไม่ถูกอีก。 ปืนยิงเขาตายติดคุกติดตารางเทียบแบบนี้。 รับรู้ว่าไม่รับเอาเข้ามาไม่ดูเอาเข้ามาแล้วก็ไม่ไปฆ่าเขาให้ตายแค่นั้นเนี่ย。 ไม่ใช่ว่าพยายามจัดการให้คุณตาบอกว่าเนี่ยแอบจะทำอย่างนี้อยู่ในใจนะค้นหาพยายามพยายามทำทำอย่างนี้ทำอย่างนั้นอย่างนี้แล้วไม่ได้อย่างไรก็หงุหงิดอันไหนที่ไม่ถูกใจก็กเอาไว้งหงิดไหนก็ถูกใจก็ชอบสบายใ。 จเธอ。 บอกแบบนี้ไม่เห็นเขาเห็นแล้วก็ต้องไปทำลายได้หมดก็ไม่ใช่เข้าใจผิดนะวันนี้ก็มีอยู่แต่เราไม่เข้ามาไม่ไปจัดการฆามันไม่รับเอาเข้ามาแล้วไม่ฆ่าเขาให้ตายไม่ฆ่าการให้ตายอาการทุกอาการเหมือนแขกที่มาแขกจที่มาอยู่นอนอยู่หน้าประตูบ้านหน้าประตู。 ใจใจ。 หน้าประตูใจแล้วก็ดูไม่รับก็เข้ามาชอบใจก็ไม่รับเข้ามาถูกใจเขาก็ไม่เปิดประตูเรียกเขาเข้าบ้านเดี๋ยวก็ไม่ออกแล้วเดี๋ยว。 ไม่ใช่ว่าอาการใดไม่ถูกใจเอาปืนยิงไม่ตายเลยมันในทางสลที่มันใจตใจที่มันไม่โปไม่โลกไม่เบาไม่สบายเราตายหมดเลยไม่ใช่นะไม่ดูไม่ผลักไม่ติดรักไม่ติดทางไม่ไม่ผลไม่ติดรักไม่ติดจัง。 รับรู้ด้วยใจเป็นกลางเบกขาว่ารับรู้ด้วยใจเป็นกลางอุเบขาไม่ใช่ว่ารับรู้และทำใจเฉยๆรับรู้และทำใจเฉยๆไม่ใช่นะรับรู้ใจเป็นกลางไม่ได้ไม่ติดรักไม่ติดช้างไม่มีตัวเราก็ไม่มีส่วนได้เสียเลยไม่มีตัวเราก็ไม่มีส่วนได้เสียก็ไม่ถูกกับอะไ。 รเลย。 เข้าใจไหมเนี่ยเข้าใจ。 ขอโอกาสไปเพียน。 เรียนปฏิบัติต่อไปค่ะ。 เดี๋ยวขอกลับไปเพจะพยายามตายแล้วข้างในพยายามทำอะไรเป็นอะไรตายข้างในอยู่ตรงนี้ว่าตรงนี้เดี๋ยวนี้ว่าเดี๋ยวนี้。 แต่งหยุดดิ้นลนหยุดพยายามหยุดอยากถึงอยากรู้อยากเห็นอยากได้อยากเป็นอยู่เดี๋ยวนี้ความอยากไม่มีปัญหาไม่มีต่อสิ่งใดอุปทานก็ดับไปเพราะปัญหาเป็นปัจจัยเป็นเหตุเป็นปัจจัยที่ทำให้เกิดอุปทานปัญหาดับไปอุปทานก็ไม่มีอุปทานดับไปพบชาติและความทุกข์ทั้งหลายก็。 ด。 ับ。 ไป。 ปัญหาไม่มีแค่นั้นแหละถ้าเราดิ้นลนค้นหามีความอยากอยากอยากลทะยานอยากต่อสิ่งใด。 อยากได้อยากเอาอยากรู้อยากเห็นอยากได้อยากรใจอยากรู้แจ้งอยากไม่ต้องทำมีปัญหาทั้งนั้น。 เดินทางในฝ่ายทุกหมด。 เพราะปัญหามันเป็นสมุนไพเป็นเหตุให้เกิดทุกปัญหาดับทุกดับ。 ปัญหาดับทุกดับพบชาติการเวียนว่ายตาเกิดดับพร้อม。 ปัญหาตัวเดียวอย่าไม่มีปัญหากับสิ่งใดอย่ามีตัวเราก็มีส่วนได้เสียแค่รับรู้รับทราบไม่ดูดไม่ผลไม่ติดรักไม่ติดช้างมีความรักความช้างมาเราก็แค่รับรู้รับทราบแต่ไม่ติดไปกับมันไม่ติดรักติดชังมีความชังมีความไม่ชอบสิ่งใดก็แค่รับรู้รับทราบไม่พยายามฆ่าเขาให้ต。 ายไม่พยายามไปฆ่าอาการให้ตายรับรู้อยู่แต่ไม่ดูไม่ไม่ติดรักไม่ติดช้างมีความรักความชังขึ้นมามีความชอบไม่ชอบก็แค่รั。 บรู้อยู่。 สถานอยู่แต่ไม่ติดไป。 ไปไม่พยายามมาล้างตัวเองให้มันเฉยๆรับรู้อะไรแล้วก็ทำเฉยๆรับรู้อะไรก็ทำใจนิ่งๆเฉยๆไปเลยนะไปเลย。 หยุดตรงแต่งเดี๋ยวนี้วางเดี๋ยวนี้มันก็สงบแล้วสงบจากความปรุงแต่ง。 ปรแต่งปัญหาก็ดับแล้วยังมีความปรแต่งอยู่มันคงแต่งด้วยปัญหาเนี่ย。 แต่งแต่งเพื่ออะไรอ่ะค้นหาหาถูกหาผิดหาเหตุผลหานพพานกูจะเอากูจะเอากูจะเอาก็เพื่อกูหมดเลยกูจะเอากูจะเอา，อ，ย，่，า，ง，เดี，ย，ว，ท，ี，่ตัวกูจะเอา，แ，ค，่น。 ั้นน่ะ。 ความทุกข์ไม่มีเลยมันจะเป็นยังไงก็แค่รับรู้รับทราบไม่ดูดไม่ผลักไม่ติดรักไม่ติดทางรับรู้ด้วยใจเป็นกลางอุเบกขา。 มันจะรับรู้เป็นขาตัวเราตัวกูจะเอากูจะเอาจะเอาจะเอาอที่บาทแล้จะเอาจะเอาเพราะอยู่ในทางโลกก็จะเอาลูกจะเอานี่ความทุกข์ความเครียดมีความสุข์ในทางโลกมาปฏิบัติธรรมก็กูจะเอาอีกกูจะเอาปล่อยวางอยู่ในโลกเอาเอาปฏิบัติธรรมกูจะเอาราคามีเอานะเอาหันจะเอาฉันสมาบั。 ตรจะทธิเดอภญา。 หลายคน。 เอาละเรื่องหน่อยเรื่องให้หน่อยนะคตที่ได้。 เจ้าโสดาบตาคาเบนาคามีร้าน。 ไปทางโลกก็จะเอาจะเอาจะเอาถึงปฏิบัติธรรมก็จะเอาอีกกูจะเอากูจะเอาไม่ใช่มึงจะเอามันเป็นปัญหาหมดปัญหามันเป็นมีปัญหาก็เป็นวิชาเป็นปัญหาอุปทานมันก็เป็นเป็นชาติเป็นทุกข์。 ปัญหามันก็สิวิชา。 วิชาตหาอุปทานก็สิ้นหมดเลยปัญหาวิชาทานสิหมด。 วิชาการทานพบชาติและความทุกข์ระดับ。 วางลงในปัจจุบันเนี่ยมันจบลงในปัจจุบันดิ้นลนหยุดค้นหาอยูุ่ดแสวงหาอยากรู้อยากเห็นอยากได้อยากเป็นความอยากดับลงนั่นแหละตัวตนไม่มีเลยวิชาก็ไม่มี。 อุปทานก็ไม่มีเพราะท่านหาดับ。 แค่รับรู้รับทราบวางจบแล้วแล้วก็เหลือแต่แค่รับรู้รับทราบใจสงบจบแล้ว。 วางแล้วจะที่สงบแล้วจบสักทีจบสักทีแล้วอะไรเกิดขึ้นในใจเราก็แค่รับรู้รับทราบอย่างที่มันเป็น。 รับรู้รับทราบอย่างที่มันเป็นตามความเป็นจริงยภูทยานทัศนะประตูก้าวข้ามโลกไปปนิพพานคือยภูทยานทัศนะรู้เห็นขนาดปัจจุบันขณะ。 ยอมรับตามความเป็นจริงอย่างที่มันเป็นทุกขณะปัจจุบันขณะ。 ยหาอุทยานทัศนะรู้เห็นและยอมรับตามความเป็นจริงอย่างที่มันเป็นอย่างที่มันเป็นจริงอย่างที่มันเป็นในปัจจุบันทุกขนาดไม่，ด，ู，ไม่ไม่ติดรัก，ไ。 ม่ติดชัง。 เป็นประตูก้าวข้ามโลกไปสู่ปริพาณจะพูดทยานสนะใจยอมรับตามความเป็นจริงไม่รู้ได้รักจังมันก็จะเกิดวิชายณ。 เบความเบื่อหน่ายที่จะไปดูดไปผักไปติดรักที่ชังให้เป็นทุกข์อีกจะเบื่อหน่ายในฝ่ายที่เป็นสมุดไทยเป็นเหตุให้เกิดทุกข์คือปัญหาปัญหามีตัวเราก็มีส่วนได้เสียมีความอยากสิ่งใดจะเอาจะเอาขึ้นมาครั้งใดขนาดจิตใดมีแต่ความทุกข์มันก็เลยเห็นโทษของฝ่ายสมุดไทยกับทุก。 ขสมุดไทยกับทุกก็คือเนี่ย。 กระทคือมีปัญหาเนี่ยเป็นเหตุ。 ความทุกข์เป็นผลปัญหาเป็นเหตุความทุกข์เป็นผล。 แล้วก็ปัญหาหาดับหนึ่งก็เป็นมักเป็นนิโรธปัญหาดับอาตย์ที่ท่านหาดับก็เป็นมาเป็นนิโรธ。 พุทธเจ้าสอนอยู่เนี่ยตลอดชีวิตของสอนเนี่ยริย4แค่นี้แหละส่วนใหญ่เป็นส่วนใหญ่เป็นส่วนมากสอนนี่แหละคือทุกสมุทไทยนิโรธมัก。 4นี่แหละ。 ปฏิบัติปฏิบัติในนี่แหละ。 มีปัญหาเป็นเหตุเป็นสมบู่ไทย。 ปัญหาอย่างนี้อยู่ปัญหาเกิดทุกเกิดปัญหาดับทุกระดับ。 ปัญหาก็มีอะไรมันดูดมันักอะไรชอบใจกระทบอะไรหูจมูกกายใจ。 มีรูปลดกเสียงสัมผัสทำอารมณ์มากระทบในทุกขณะปัจจุบัน。 อันไหนที่ถูกใจเราก็อยากจะดูดมันเอาเข้ามา。 อยากได้อยากได้อยากเอา。 อยากรู้อยากเห็นอยากให้เป็นอยู่เช่นนั้นอันไหนไม่ชอบใจก็ดิ้นลผักใสหงุดหงิดรำคาญมา。 ตรงนี้มันก็เลยกลายเป็นดูดสััก์。 ต้องดูต้องผัดติดหมดเลยต้องดีรักชั่วชังเกลียดทุกข์สุขเกลียดทุกขสุขดีรักชัชังดีรักชัทางเกลียดทุกสุขวันท，ุ，ก，ข์หนอทุกหนอต，ร，ง。 นี้เนี่ย。 หยุดยุดหยุดวางจบ。 จุดยุดดิ้นลนจุดปรุงแต่งจุดุดแสวงหาหยุดอยากรู้อยากเห็นอยากได้อยากเอาอยากเป็น。 อยู่ในปัจจุบัน。 หยุดแล้วเหลือแต่รับรู้รับทราบรับรู้รับทราบอย่างที่มันเป็น。 รับรู้รับทราบอย่างที่มันเป็นมันเป็นยังไงก็แค่รับรู้รับทราบไม่ดูดไม่ผลักไม่ติดรักจิช้างมันมีความรักความจังก็ไม่ติ，ด。 ไปกับมัน。 รู้อยู่เห็นอยู่ไม่ติดไปกับอะไรรู้อยู่เห็นอยู่ไม่ติดไปกับอะไร。 รักชั่วช้างมีเกียรติทุกขหลักสุข。 เป็นยังไงก็รับรู้อยู่รับรู้อยู่รับรู้อยู่。 ไม่ติดรักไม่ติดชัง。 รับรู้อย่างที่มันเป็นยหาปูทยานนาทัศนะเป็นประตูเกล้าข้ามโลกไปสู่นิพพานอยู่ดิ้นหยุดค้นหาหยุดแต่งอยู่อยากรู้อยากเห็นอยากได้อยาเป็นใจสงบแล้วสงใจแล้วก็รับรู้ทุกอย่างตามความเป็นจริง。 ไกใจรับรู้อยู่ทุกอย่างตามความเป็นจริงมันมีความรักความช้างสิ่งใดก็จะไปลงไปกับมันรับรู้มันอย่างนั้นแหละอย่าตรงไปตรงมาอย่าไปเกลียดมันอย่าไปรักหลงมันจริงๆอย่าไปเกลียดมันจริงๆ。 บอกหรือยังอ่ะ。 ถามอยากได้อะไร。 จริงใจลึกอยากได้อยากเป็นปัญหาหาหมดนะอยากได้ที่ผ่านไม่เป็นหรอกที่ผ่านมีความอยากมันก็เป็นกเลสแล้วกเลสไปหมด。 ปฏิบัติอย่างอะไร。 ทุกนี่แหละอย่าอยากทุกความอยากทุกบรรทุกแสนสาหัสนะ。 อย่าไปอยากคนทุกข์อยากทุกขเป็นกเลส。 ความอยากพ้นทุกข์ดับไปนั่ความทุกข์จึงดับไป。 อยากเป็นทุกข์มากทุกขมากเลยเนี่ยอยากบรรทุกข์มากเป็นทุกขมากเลยทุกขมากทุกกับสามีมากทุกกับลูกมากมันทุกขมากทุกมากจริงๆเนี่ยเนี่ยก็เห็น，อ。 ยู่เนี่ย。 จริงๆนะเนี่ยในใจทุกจริงๆ。 มากเลยสามีมากทุกกับลูกมาก。 ไม่ได้อย่างใจสามีไม่ได้อย่างใจลูกไม่ได้อย่างใจ。 ถูกมากนะเนี่ย。 ทุกเลยมาปฏิบัติธรรมปฏิบัติทุกข์ทุกอย่างทุกเลยวาใจสามีนะลูก。 แล้วก็มาสะกดผมไว้กดผมไว้อยากเป็นทุกข์。 ไม่ได้ปล่อยวาง。 ไม่ได้มาปล่อยวางมาสอนมามาฟังทางด้วยปล่อยวาง。 ปล่อยวางไปอยวางปลอยวางใจมันจะได้ว่างเปล่าไม่ปล่อยวางใจไม่ว่างเปล่าหรอกมาปฏิบัติธรรมด้วยความปล่อยวางก็เห็นว่าสังขารเราลงโรยแล้วเราจะตายแตกดับแล้วพบถ้าจะจบสิ้นแล้วความสมมุติ。 เหมือนกับละครชีวิตจากหนึ่งมันจะจบแล้วเรามาเกิดเป็นตัวตนรูปร่างแบบนี้ชื่อเสียงเรียงนามแบบนี้เหมือนกับเป็นตัวละครตัวนึงแล้วก็มามีคนร่วมเล่นละครกับเราคือคนนี้มาแสดงเป็นสามีเราคนนี้มาแสดงเป็นลูกเราคนแสดงเป็นพ่อแม่พี่น้องคนนี้มาแสดงเป็นเพื่อนร่วมงานเ。 ราแต่มันจะจบแล้วละครชีวิตมันจะจบแล้วเป็นละครจากนั้นเนี่ยแล้วสมมุติมันก็จบกันไปทั้งตัวเราแล้วก็มาร่วมแสดง。 ก็ยังไม่เข้าใจอย่างนี้ก็ต้องไปเกิดใหม่เป็นตัวละครตัวอื่นไปเป็นหมูเป็นหมาเป็นเป็ดเป็นไก่เป็นกุ้งหอยปูปเป็นนกเป็นแมลงเป็นสัตว์เลื้อยคลานเป็นตัวละครตัวใหม่อีกคือจิตเดิม。 ตารางใหม่。 ไม่มีรูปร่างอย่างใหม่ไม่มีความรู้สึกถึงกคิดอารมณ์อย่างใหม่。 นั่ะแต่มันไปอยู่ในตัวใหม่ซะแล้ว。 อยู่ในตัวใหม่ของเก่าดับไปหมดแล้วลูกเก่าก็ดับเวทนาเก่าก็ดับ。 สัญญาเก่าก็จำได้ไหมรู้ก็ดับสังขารเก่าก็ดับวิญญาณเก่าก็ดับไปแล้วคณะดับหน้าเก่าดับไปแล้วได้คหน้าใหม่มีคหน้าใหม่。 คหน้าใหม่แต่ถ้ารู้อันเดิมถ้ารู้หรือจิเดิมเดิมเดิมอันเดิมเดิมมันไม่ดับเลย。 ถ้ารู้อันเดิมหรือเดิมไม่เกิดไม่ดับถ้าดอื่นดับหมดนะธาตุดินธาตุน้ำธาตุลมธาสไฟที่เหมาผสมกับธาตุรู้หรือผสมกับธาสใจเนี่ยมันดับหมดธาตุดินเนี่ยมันคือพืชสัตว์ที่กินเข้าไปไปเป็นผมเล็กผนังกระดูกกับไปน้อยอย่างน้ำกว่าหัวใจถ้าพวกนี้มันดับแล้วก็กินเติมเรื่อยข。 นาดยังไม่ตายก็ต้องกินเนี่ยกินพชๆเมื่อเชมื้อเช้ากินเนี่ย。 กินวัวกินควายกิน。 กิน。 หมูกินเป็ดกินไก่กินกุ้งหอยปูปลากินรู้กี่ตัวเนี่ย。 เนี่ยกินต้องกินเข้าไปอะไรต้องกินก็ไปเสริมสร้างส่วนที่เป็นผมขหนังด้วยกระดูกตได้น้อยสอย่างกว่าหัวใจข，ึ，้，น，เ，ป，็，น，ธาตุ，ดินกินก็เ，ด，ี。 ๋ย，วก็ตาย。 เป็นของใช้สิ้นเปลืองตัวเราจริงๆหรอกมันเป็นซาพืชซากสัตว์แล้วกินเข้ามาวควายควะทั้งหลายคนได้มันทวงคืนได้ก็บอกว่าของกูทั้งนั้นไม่ค่อยมึงเลยของกูขึ้นมาของกูขึ้นมาลงมากเลยของกูของกูของกูกินอีกแล้วกูอีกแล้วกูอีกแล้วทุกมกูขึ้นมาเ。 นี่ย。 เป็นมือผมหนังกระดูกกับใหญ่หัวใจของกูนเนี่ยของมึงมึงกินกูทุกวันก็ทวงคืนแล้วตายเน่าเลยไงกินของเราของนะกินของตายแล้วเลยนะตายแล้วนะเล，ย。 ทันทีเลย。 ตายแล้วเน่าเลยกินของเน่าเหลืองน้ำลายน้ำปัสสาวะกินน้ำธรรมชาติไปเป็นของเราของกูของกูน้ำทวงได้มันจะบอกว่าของกูทั้งนั้นเนี่ยมึงกินกูไปทั้งหมดเลยัดลมก็เหมือนกันลจ่ายออกออกซิเจนเอาไปในร่างกายของกูของกูแต่มึงก็เป็นของกูกระดูกน้อยใหญ่หัวใจของสัตว์ทั้。 ง。 หล。 าย。 กลับทั้งหลายเป็นของสัตย์ทั้งหลายชีวิตเขาทั้งนั้นเนี่ยกินก็ไม่รู้กี่หมื่นกี่แสนกี่ล้านชีวิตแล้วตั้งแต่อยู่ในท้องแ，ม。 ่มาเนี่ย。 แล้วก็บอกว่านี่ของกูตัวกูตัวกูทั้งหลายบอกไม่ใช่ของมึงเหรอส่วนใหญ่ของมึงเลยลองคิดดูซิตั้งแต่ตัวไหนมาก่อเนี่ยเราเกิดมาในท้องแม่เนี่ยไม่มีของเราเลยถ้าแรกเลยก็เริ่มมาจากของพ่อไหว้มา。 มาได้แล้วผสมกับธาน้ำไข่ของแม่ที่เป็นเรเนี่ย。 ผสมไข่เป็นธาตน้ำของแม่ธาพธาตุน้ำของแม่นู่นตัวเราไม่มีเลยของเราไม่มีเลยแล้วแม่ก็กินก็ไปวันหลายตัวนี่ก็ไปให้ให้ให้ผสมให้มันคเป็นขึ้นเป็นก้อนเลือดได้ไม่รู้กี่ตัวแล้วเนี่ย。 ตะโกนี่ของเรานี่กูของกูแต่บอกมึงตั้งแต่เริ่มต้นก็กินกูแล้ว。 เรากินน้ำก็ไปเป็นน้ำเลือดน้ำเหลืองน้ำลายน้ำปัสสาวะกินลมหายใจเข้าไปกินความร้อนก็。 เลือือกโตแล้วก็มีวิญาภาพาภาพรู้ที่ไม่เกิดไม่ดับอันนี้เกิดดับหมดถ้ารู้เป็นความว่างเปล่าไม่มีตัวตนไม่มีตัวไม่มีตัวตนของถ้าเรียกว่าจิตใจมันไม่เคยเกิดไม่เคยตายไม่เคยแตกลับ。 แต่ถ้าอื่นอ่ะมันเป็นของใช้。 ระดับ。 ถ้าดินหน้าเผาเป็นขเอาพรุ่งนี้ก็ไปลอยน้ำหมดน้ำก็เผาเสร็จก็เลยอากาศไปหมดลมหายใจมันไปตอนดับดับชีวิตและสุดท้ายดับและลงก็ดับไปก็ดับตู้เย็นชื่อเบิกออกมาจากห้องดับจิตัวเย็นมือแข็งแล้วกว่าจะหักมือกับมือออกมานอกผ้าได้ให้เขาน้ำศพได้แข็งไม่หมด。 แล้ว。 ไปวันนี้ไปลตัวนี้หนีไปราน้ำแข็งเน่านะ。 ไม่มีล่ะไม่มีเรื่องแล้วก็รู้เนี่ยอันนี้มันไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทำลายมันมันเป็นเหมือนเป็นความไม่มีตัวตนไม่มีอะไรเลยแต่มันมีความรู้ในตัวเรียกว่าธารู้าเรียกวิญญาณวิญาณแปลว่ารู้วิญญาภาพแปว่ารู้แต่พวกเราแปลว่าวิญญาณตายแล้ววิญญาณออกจากร่างผีผีออกจากร。 ่างแต่ความจริงมันเป็นเป็นภาพาสรู้เป็นธาสทางธรรมชาติธาตุดินของแข็งธาตุน้ำ。 ของเหลวครับ。 ลมเคลื่อนไหวถ้าาสไฟร้อนอบอุ่น。 ความรู้ถ้ารู้ก็ว่าเปล่าตัวตนไม่มีแต่มีแต่ความรู้มีแต่ความรู้แต่ไม่มีไม่มีตัวทาสรวมกันเป็นห้าธรวมอากาศด้วยหธเป็นชีวิตมาเป็นขันขึ้นมาหน้าจะมีมาทีหลังนะมารวมกันด้วยความที่เนี่ยหลงเนี่ยมันก็ลงอยู่ในภาพารู้มันไม่รู้จริงไม่รู้แจ้งมันเลยยึดมันเป็นรู้หล。 งเขาจึงไม่เรียกว่ารู้เขาเลยเรียกวิญญาณภาพาวิญญาณ。 แต่พอมันหายรู้หายรู้หลงแล้วรู้ว่าเป็นภาพลามารวมกันชีวิตเนี่ยแล้วก็แตกกลับไปแล้วถ้าาตุไทยธดุมันดินไปดินน้ำในน้ำลงก็ไปลงไปก็ไปไปรู้เป็นความว่างเปล่าก็กลับไปสู่รู้เป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติไปในความว่างเปล่าไม่กลับก็เป็นรูปร่างใดในโลกไหนอีกต่อไปความไ。 ม่รู้ตรงนี้มันก็เลยยึด。 ยุดกระทบจมูกใจรู้สึกว่าเป็นสุขเวทนาถูกใจถูกใจก็อยากได้อยากเอา。 อยากรู้อยากเห็นอยากให้เป็นเช่นนั้นอยากให้เป็นอย่างนั้นอยากดูดเอาเข้ามาพอกระทบอะไรต้องตาหูจมูกที่เข้าใจไม่ถูกใจไม่ชอบใจไม่พอใจก็ดิ้นลนปากสายอยากด่าอยากว่าอยากต้องเตดินขาว่าร้ายเขาอยากพูดกระแทกเสียสีกระแทกแดกดันกระทบกระทั่งเปรียบเปยสารพัดจะทำสารพั。 ดจะพูดสารพัดจะประชดประชันไม่ชอบใจ。 ก็ชอบใจก็อยากดูเข้ามา。 อยากได้อยากเอาอยากเอาตัวเราไปเป็นของเขาอยากเอาของเขาเป็นของเรา。 ไม่ชอบใจก็。 ดิ้นสายอยากด่าอยากว่า。 อยากเสียดสีอย่ากระแทกกระททัน。 เนี่ย。 ทั้งรักติดทั้งติดทั้งรักทั้งทางมันไปไม่รอดเลยมันก็เลยเป็นเนี่ย。 ไม่รู้มันเลยรู้หรงไม่ใช่รู้จริงรู้แจ้งรู้เนี่ยธรรมชาติของชาติรู้มาได้แต่แค่รับรู้อย่างตรงไปตรงมาซื่อๆตรงไปตรงมาซๆคนอีสานเรียกๆๆว่าผู้บาจารย์ตรงไปตรงมา。 ดมันก็ตรงไปตรงมาคือมันเป็นของแข็งอย่างตรงไปตรงมา。 น้ำเนี่ยมันก็ตรงไปตรงมาคือเป็นของอย่างตรงไปตรงมา。 ทำหน้าที่ตรงไปตรงมาคือดทำหน้าที่เป็นของแข็งผมขดบนั้นกระดูกตับไยมากว่าหัวใจมันก็ทำหน้าที่ของแข็งตรงไปตรงมาน้ำเกิดน้ำลายน้ำปัสสาวะน้ำทำหน้าที่น้ำตรงไปตรงมาไปทำหน้าที่ลื่อนไหวในทางการตรงไปตรงมาให้ความในร่างกายเราตรงไปตรงมารู้เนี่ยมันก็ทำหน้าที่ได้แ。 ต่รู้รู้อย่างตรงไปตรงมาอย่างที่มันเป็นรู้หน้าที่ตรงไปตรงมา。 ถ้าเป็นแค่นี้ไม่มีการเปลี่ยนว่าตายเกิดอีกเพราะไม่มีปัญหาเป็นปัจจัยอุปทานก็ไม่มีอุปทานไม่มีพบชาติและความทุกข์ก็ไม่มีจริงๆมันก็ไม่มีแต่ถ้าไม่รู้แล้วตัวเราก็มีส่วนได้เสียในการรู้กันเห็นมันจะมีความอยากรู้อยากเห็นอยากได้อยากเอาอยากเป็นก็เป็นปัญหาเลยป。 ัญหาเป็นปัจจัยเกิดอุปทานเป็นชาติเป็นทุกข์เกิดไม่จบสิ้นปัญหาดับอุปทานความยึดมั่นหรือมั่นก็ดับ。 พบชาติความทุกข์การข้อมูลทั้งหลายก็ดับพร้อมสิ้นหมดเลย。 รับรู้ซื้อจริงๆตรงไปตรงมาอย่างที่มันเป็นจริงๆอ่ะ。 ไม่มีปัญหาก็ไม่มีตัวเราก็มีส่วนได้เสียเนี่ย。 มันก็เหลือแต่ถ้าทำงานตามหน้าที่ของมันธาตุดินก็ทำหน้าที่ของเป็นของแข็งไปธาตุน้ำก็ทำที่เป็นของเหลวไปถ้าาสลมก็ทำหน้าที่ของลมไปธาสไปก็ทำหน้าที่ความร้อนอุ่นร่างกายไปถ้าุรู้ก็ทำหน้าที่ไปผิดพลาดมันเกินเกเกมีตัวเรารับรู้ถูกใจมีได้แล้วเป็นปัญหาทันทีรับรู。 ้ไม่ถูกใจมีตัวเราก็ส่วนได้เสียแล้วมันเป็นปัญหาทันทีมันมาตรงนี้ส่วนเกมีตัวเราเป็นผสมนี่แหละ。 ไม่มีตัวเราก็ผสมเหลือแต่ธรรมชาติแท้ๆเลย。 ไม่มีใครถูกไม่มีใครส่งใครเศร้าใครครับแค้นใจ。 ก็ไม่มีว่าตายยเกิดก็จบพร้อมเจ้าตรงนี้。 ที่เรามาแสวงหาธรรมมาฟังธรรมปฏิบัติธรรมชีวิตเรานี่แหละธรรมะไม่ได้ว่าไกลเกินตัวมันชีวิตเรานี่แหละพุทธเจ้าสนรู้ตรงนี้ชีวิตเราเวียนว่ายตาเกิดก็เพราะเนี่ยมีวิชาตอุปทานก็ถูกใจแล้วก็มีตัวเราก็ผสมและอยากได้อยาเอาอยากรู้อยากเห็นอยากเป็นอย่างอยาเป็นอยากได。 ้อยากได้อยากได้อยากเอาไม่ถูกใจก็มีตัวเราก็สมนี่。 พักใสไม่ชอบใจ。 ดงิดรำคาญ。 มีตัวเราไปสมกับเสร็จแล้วก็เป็นปัญหาแล้วก็มีส่งเป็นปัญหาทันที。 วิชาตหาอุปทานเนี่ย。 วันนี้พบชาติความทุกข์ก็ไม่สิแล้วตอนนี้。 เกิดไม่จบ。 มนุษย์เจเอาหมดไปเป็นสักายกอาทั้งหลายจะเป็นไปปัญหาของตัวเองกระทบหัวจ่ายในทุกขณะปัจจุบันแล้วก็เอาชอบใจถูกใจก็อยากดูด，เ。 อาเข้ามา。 แต่อาการของใจก็ชอบใจก็เป็นเวทนาก็ดูอยากดูเข้ามาใจโป่งโลกเบาสบายจิใจเบาสบายจิตใจนิ่งเฉยบายมากเลยอยากได้อยากได้อยากอยากมันเข้ามาปลา，แ。 ช่น้ำปลา。 เอาตัวเราเหมือนปลาแช่น้ำปลาอยากได้อยากได้อยากได้อยากเอาอยากเป็นอยากแช่อยู่อยากได้จิตใจสบายนี่สงว่าแค่ปลาแค่น้ำปลาเลยอาไม่ถูกใจสบายไม่ยไ。 ม่สงเกใส。 หุดหงทุกวิธีทางจะให้มันจากไปทำลายมันไม่ได้อันนี้มันดีรักชัเกตทุกขทุกขเกตทุกขทุกขดีรักชัชว่าปฏิบัติแบบนี้ทุกขหนักหนอทุกข์มันเป็นสาเหตุทำให้ทุกขหนักหนอ。 มันเป็นปัญหามันเป็นปัญหาปฏิบัติแบบนี้ปฏิบัติด้วยปัญหานั่งสมาธิก็นั่งด้วยปัญหาเดินจงกมก็เดินจงคมด้，ว，ย，ป，ั，ญ，ห，า，ม，า，ปฏ，ิ，บ，ัติสังธรร，ม，ด。 ้ว，ยปัญหา。 ไม่ได้วางตันไม่ได้ปล่อยวางตันหาวางปล่อยวางปัญหาหากิเลสและความทุกข์ทั้งหลายก็จบสิ้นลงในปัจจุบันนี้เดี๋ยวนี้พบจากกระจบลงในปัจจุบันนี้จบที่ใจในปัจจุบันไม่ใช่ว่าเอาตัวเราไปวางใครวางปัญห。 า。 ในใจ。 ไม่ใช่ว่าหนูยังไม่พร้อมผมยังไม่พร้อมยังไม่พร้อมที่จะล่ะสามียังไม่พร้อมสละลูกยังไม่พร้อมที่จะละภรรยา。 ยังไม่พร้อมที่จะิสละการงานไม่ใช่นวางปัญหาที่ใจแค่รับรู้รับทราบอย่างตรงไปตรงมาอย่างที่มันเป็นมันจะถูกใจไม่ถูกใจมันด้อมมองที่หน้าประตูใจก็อย่าเรียกมันเข้ามาไม่ชอบใจก็อย่าปืนไปยิงไม่ตา。 ยเลย。 อันไหนชอบใจก็เปิดประตูรับดูดมันเข้ามาแล้วก็แจ้งในบ้านเราในใจเรานี่แหละใจที่ปลูกโลกเบาสบายชอบนะนิ่งเฉสงบว่างชอบนะแล้วก็เรียกมันเข้ามาในบ้านก็เป็นทุกๆแล้วเนี่ยเราบอกว่าสุขแต่ความจริงเนี่ยจงอยู่ในความทุกข์ของเก่าก็ไม่เอาออกไม่ได้ปล่อยวางของใหม่ก็เร。 ียกเอาเข้ามาตอนนี้ผสมควรเปย์กันยุ่งเหยิงไม่หมดเลยบอกว่าสบายแต่เลดูเข้าไปแล้วน้ำตาพิจารณาเข้าไปในใจแล้，ว，ม，ี，แ，ต่ค，ว，า，ม，ท，ุกข์มีแต่คว，า，ม，หม。 ่นหมอง。 ตัวเองบอกสบายมาปฏิบัติเดินยิ้มเพลงยิ้มไปยิ้มมาเอามือตีคนนู้นเล่นที่คนนี้แต่คนนี้เล่นหัวเราะ。 หลวงตามองดูแล้วพิจารณาแล้วนี่มันไม่ใช่มันหลอกลวงตัวเองหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสแต่ใจเป็นทุกข์หน้ายิ้มแย้มแจ่มใสแต่ใจเป็นถือไม่ถูกไม่ถูกแบบนี้ยถือสร้างสร้างภาพสร้างภาพลมณ์อย่างนี้ไม่ใช่เป็นนักแสดงไม่ใช่ความ。 จริง。 ไม่ใช่ความจริงเรียกเข้ามา。 ไม่ถูกไม่ถูกแบบนี้ทำแบบนี้มันต้องไปวางที่ใจวางปัญหาที่ใจไม่ใช่ไปจับยึดแบบนี้แล้วก็อารมณ์สร้างภาพแบบนี้。 เรียกเอามาพูดแค่นั้นแหละร้องไห้ร้องห่มเป็นว่าเป็นเวย์เลยตอนนี้ร้องไห้ใหญ่เลยเราต้องเลยรีบเรียกทุกคนก็มาฟังว่าผู้หญิงมาร้องไห้ดีเวยอะไรนักหนานะมีเรื่องอะไรมากมายนะกันมีอะไรเลย。 ฟังแล้วสามีไม่ได้อย่างใจ。 สามีไม่ได้ใช้ก็ไม่มีหรือเปล่าไม่มีหรอกก็มีก็อะไรเป็นยังไงอ่ะไม่ได้อย่างใจแค่นั้นแหละหน่อยแค่่นั้นฟังแล้วก็เล็กๆน้อยมากเลยก็ไม่มีร้องห่มร้องไห้ว่าเป็นเวร。 เรื่องอะไรเลย。 อ่ะล่ะไม่มีอะไรนักหนาไม่ได้อย่างใจเวลากลับมาบ้านแล้วจะใช้อะไรก็ต้องต้องให้ใช้จะทำงานไม่ใช้ไม่ยอมทำแล้วสาทำงานนอกบ้านหรือเปล่ามีทำงานนอกบ้านมีคนก็ถามช่วยกันถามทำงานนอกบ้านหรือเปล่ามีทำงานนอกบ้านเราก็อยู่กับบ้านเฉยๆสาบ้านสามีทำงานบ้านแล้วสามี。 ท。 ำไ。 หม。 ต้องใช้จะทำไม่ใช้ไม่ยอมทำ。 ตอนนี้ล่ะพวเขาบอกว่าเธอมีผู้ชายคน。 เลยบอกว่าสามีคนที่ดีที่สุดในโลกเลยนะเนี่ย。 ถ้าเป็นผมเลยทำงานนอกบ้านเหนื่อยไม่ใช่ผมทำงานเลยแต่。 เหมือน。 แค่่นี้้แหละคนเราเอาแต่ใจตนเอง。 เอาแต่ใจมองเห็นแต่ตัวเองเอาแต่ใจตัวเองมองแต่เอาแต่ใจตัวเองเอาแต่ใจตัวเองเรื่องแค่นี้เป็นเรื่องใหญ่คนอื่นก็ทุกข์ยากมากลำบากเลยเราเรียกคนอื่นมาด้วยมาๆเข้ามาฟังหน่อยดิฟังคนอื่นก็บ้างปัญหาเขาเราจะเราจะบอกให้ฟังคนนี้ลูกเขาติดคุกติดตารางคนนี้ลูกเขาติด。 ยาเสพติดคนนี้สามีเขาเขาเป็นเขาเป็นนู่นเป็นนี่เป็นบ้าบ้า。 คนนี้เขาว่าบ้านเขาถูกยึดไปหมดแล้วไม่มีบ้านจะอยู่คนนี้เขากกับเพราะเป็นอย่างนู้นเป็นอย่างนี้。 จริงๆนะเนี่ยก็ยังไม่ร้องไห้เลยเนี่ยให้เราติวมากเลยทำไมเป็นแบบนี้นะ。 เนี่ยมันเอาแต่ใจตนเองมีแต่กเลสปฏิบัติธรรมมาแต่ละคนมาปฏิบัติธรรมหลอกลวงวงตัวเองหลอตัวเองเดินยิ้มหน่อยหน่อยเป็นยังไงบ้างบาดีไหมอะไรหัวใจเป็นทุกข์มากเลย。 หลอกตัวเองมีว่าอารมณ์สร้างภาพเป็นดาราเลยว่าอะไรขอโทษไม่ไม่ใช่อาขอขอษดาก็มาสร้างภาพแบบนี้。 สติตั้งที่ใจสติปัญญาเนี่ยตั้งที่ใจสังเกตที่ใจดูอยู่ที่ใจดูอยู่ที่ใจตั้งที่ใจดูที่ใจรู้อยู่ที่ใจสังเกตอยู่ที่ใจและอยู่ที่ใจปล่อยวางที่ใจหรือคนที่ใจตั้งที่ใจจะไม่มีบังคับอารมณ์ตั้งที่ใจรู้อยู่ที่ใจรู้อยู่ที่ใจและที่ใจปล่อยวางอยู่ที่ใจสติปัญญาเหมือ。 นเจ้าของบ้านใจเกิดเหมือนบ้าน。 ใจเหมือนบ้าน。 สติปัญญาเนี่ยเปรียบเหมือนเจ้าของบ้านมีแขกคืออาการของใจเนี่ยความรู้สึกคิดอารมณ์ทุกชนิดเนี่ยมันมามามองที่ประตูบ้านแต่สติปัญญาอยู่ในบ้านก็เลยสังเกตเห็นมีคนมาต้องมองที่ประตูบ้านคือประตูใจถูกใจถูกใจถูกใจเขามากเลยเขาหล่อเกินไปก็สวยเกินไปก็ถูกใจใจใจสบา。 ยแต่งตัวสวยสะอาดไปหมดเลยเหมือนกับเปรียบเหมือนอย่างนี้ใจสบายยิว่าก็แต่งตัวหล่อมากเลยสวยมากราศีเกิดชอบใ，จ，เ，ข，า，มาก，เ，ป，ิ，ด，ประตูเรียกเ，ข，้，าบ。 ้านเลย。 อันนี้เลยตอนนี้เลยเขาไม่ยอมออกง่ายๆนะ。 เราเนี่ยลงไปเปิดประตูเรียกว่าไม่รู้จักเข้าบ้านมาเนี่ยถึงเวลาจะออกฟขับไล่ยังไม่ออกเลยนะเนี่ยจ้างทนายยังไม่ออกจากบ้านเลยอ่ะเนี่ยเข้าบ้านแล้วสบายแไปแล้วมีที่กินที่อยู่หรอกนอนสบายมันไม่ออกแล้วเนี่ยเรียกเข้าบ้านผมโลกสบายสงบว่างใจที่เป็นสุขซซเรียกเข้า。 บ้านเลยนะเสร็จแล้วตอนนี้มันไม่ออกอยู่หลับนอนสบายเลยเข้าไปอยู่ในใจเรามีสติปัญญาไม่มีแล้วกลายเป็นคนไม่ม，ี，ส，ต，ิปัญ，ญ，า，เ，ร，ี，ยกเอามาเข้า，บ，้。 าน，ไปแล้ว。 ตอนนี้มันไม่ยอมออกแล้วจะถูกแล้วเนี่ยใจมันว่างเปล่าดีๆไปหาเรื่องเอาอารมณ์เอาไว้ในใจใจใจที่มันอารมณ์ที่มันออกโลกสบายเฉวเพียงใดก็ตามกเป็นยังไงก็ตามยังไงก็ตามในจะถึงขั้นสูงรูปจานเนี่ยมันเป็นอารมณ์อารมณ์อะไรอารมณ์มันเกิดได้ดับได้เปลี่ยนแปลงได้มันไม่เ。 หมันเป็นอารมณ์。 เอาเข้ามาอยู่ในใจที่ไม่มีตัวใจที่มันว่างเปล่าไม่มีอะไรเอารับมันเข้ามาแล้วเรียกว่าเป็นคนไม่มีสติปัญญามันผ่านประตูใจเรียกเอาเข้าบ้านเลยอยากได้อยากได้อยากได้ตอนนี้มันไม่ออกแล้วอารมณ์ก็ประทับใจใจมันมีตัวใจล่ะเอาอารมณ์เข้ามาซะแล้วตอนนี้มันก็เลยไม่ว่า。 งเปล่าแล้ว。 ไปรับเอาอารมณ์สุดท้ายไปอยู่กับอารมณ์แต่ไม่อยู่บ้านกันแล้วหรือว่ากว่าอยู่บ้านที่ไปใช่ที่ว่าเปล่าแต่ไ，ม，่，ใ，ช，่，แ，ล้ว，ไ，ป，อ，ย，ู่กับอารมณ，์，เ。 สร็จแล้ว。 หัวใจมันไม่มีตัวใจนะเรียกอารมณ์เข้าไปในบ้านนะจริงก็บ้านไม่มีหรอกหัวใจไม่มีตัวบ้านไม่มีอะไรทั้งสิ้นแต่เอาอารมณ์เข้ามาเลยกลับไปอยู่กับอารมณ์แล้วตอนนี้นกอยู่ในบ้านแต่ไม่ได้อยู่ในบ้านแล้วไปอยู่กับอารมณ์อารมณ์มันหายไปไม่ได้ตายทุกข์แล้วตอนนี้เพราะเราไ。 ปติดเขาแล้วเขาไม่ได้ติดเราแต่เราไปติดเขาเขาไม่ได้ติดเรานะททั้งหมดอารมณ์ทั้งหมดเนี่ยบอกกว้างใจปโลกเบาสบ，า，ยเป็นส，ุ，ข，เ，ป，็，น，ป，ีติเป็นสุขเ，ป。 ็นอุเบขา。 ในอารมณ์สมาธิพวกเรานี้มันเป็น。 เวทนาคารมันเป็นเวธนาคารเราไปติดวันแล้วตอนนี้มันไม่ได้ติดเรา。 เราไปเราไปติดมันนะไม่มันติดเรา。 เราไปเรียกมันนกว่าเราอยู่ที่ใจ。 ไม่อยู่ที่ใจแล้วนู่น。 สติปัญญาเราอยู่กับอารมณ์แล้วไม่ได้ติดตั้งที่ใจดูที่ใจรู้ที่ใจไลใจแต่ไปอยู่กับอารมณ์กันแล้วมันหายไปแล้วก็ทุกทุกๆมากเลยเดินยิ้มยิ้มแฉ่งไปยิ้มแฉ่งมาแต่ไปอยู่กับอารมณ์นะเดินยิ้มแล้วก็ก็บอกว่าทำอย่างนี้ไม่ถูกมาไม่ถูกมาอยู่วัดเดินยิ้มแฉ่งไปเดินยิ้มแฉ่。 งมาต้องพี่ไม่เที่ยงร่างกายไม่เที่ใจไม่เที่ยงไม่เที่ยงไม่เที่ยงลูกไปสัญญาพยายามไม่ของไม่เที่ยงไม่เที่ยงมันถึงมันไม่ได้มันไม่เที่ยงไม่เที่ยงความแก่ความเที่ียงความตายพังสลายมันเป็นของไม่เที่ยงมันเป็นสมุดอยู่ชั่วคราวเดี๋ยวก็สิสมมุติ。 แล้ว。 ร่างกายนี้จิตใจนี้รูปร่างหน้าตาชื่อเสียงเรียงนามนามสกุลนี้ที่สุดก็ตายแตกตับและขอให้เล่นละครรูปร่างแบบนี้เพเพียงแค่สมมุติในละครเรื่องนึงแล้วก็มีคนมาร่วมแสดงกับเราก็คือมีสามีภรรยาลูกหลานพ่อแม่พี่น้องและเพื่อนร่วมงานมาร่วมแสดงร่วมกับเรามันเป็นสมมุต。 ิละครชีวิตเรื่องนึงอวสาแล้วไม่มีละครชีวิตเรื่องใดไม่เอาวสาละครชีวิตทุกเรื่องต้องอวสาน。 ก็ยังไม่เข้าใจแบบนี้ก็ต้องอยู่ในร่างใหม่อีกไปแสดงละครเรื่องใหม่แสดงละครชีวิตพระเจ้าตว่าส่วนใหญ่ก็ไปด้วยไปเป็นสัในสารเป็นประกายสตลรกหมดเพราะวามันเป็นไปตามกเลสหมดหลายไปตามเลสหมดอะไรไปตามอารมณ์หมดอะไรไปตามความคิดหมดไม่เหลือหรอไปบา。 ยหมด。 แล้วก็นะไปล่างใหม่อีกไปเป็นดินอันใหม่น้ำอันใหม่ลงกันใหม่ไปอันใหม่แต่ถ้ารู้อเดิมถ้ารู้ไม่เกิดไม่ดับถ้ารู้เขาเรียกว่าจิเดิมแท้ๆถ้าอันเดิมมันไม่แตกไม่ดับไม่ทำลายมันก็ไปผสมกับดน้ำลงไปอันใหม่แล้วเกิดเป็นรูปร่างตัวใหม่เป็นหมูเป็นหมาเป็นเป็ดเป็นไกลเป็น。 นกเป็นหอยปูปลาเป็นแมลงเป็นกายเป็นสัตยฉานตัวใหม่。 แต่เขา่าลืมไปหมดระดับหมดเลยลูกเวทนาสัญญาทั้งถามยานของเก่าดับหมดไปจำได้แต่ของใหม่คือไปแสดงละครชีวิตเรื่องใหม่ฉากใหม่ว่าเราเป็นสัตว์สี่ขาเป็นสัตวีขาดินใหม่เรียนรู้ภาษานกใหม่ภาษางูใหม่ภาษาสี่เท้าใหม่ภาษตว์เลื้อยขาใหม่เป็นหนอนแรงเป็นผู้ไปเรียนภาษาเข。 ้าใหม่หักไหว้หักดินใหม่ความจำได้ของเดิมดับไฟ。 แม้แต่ไม่เกิดเป็นคนใหม่ในชาติอื่นก็เกิดเป็นคนใหม่ในท้องคนอื่นก็ต้องมาหาใหม่เรียนภาษาอย่างใหม่จำไม่ได้แล้วต้องหใหม่หมดหเดินใหม่เป็นนกต้องหบินใหม่สีขาก็ต้องหเดินไม่ใหม่。 ทุกอย่างต้องมาหัสใหม่หมดจพวกตัวใหม่จำเรามีรูปร่างตัวใหม่สุดท้ายก็ลืมของเก่าไปหมดแล้วแล้วก็จำอย่างใหม่แล้วคิดปรแต่งอย่างใหม่คิดแบบนกคิดแบบหวยปูปลา่าจะร้ายคนก็มาฆ่าอะไรสู้เขาไม่ได้แต่้ถ้ารู้หรือจิตวิญาณเนี่ยมันก็เป็นของเดิมมันจะสู้เขาไม่ไ。 ด้นะ。 ความรู้ความเข้าใจมันเหมือนคนเลยนะ。 มันจำไม่ใช่ของเก่าแล้วมันจำของใหม่แต่เข้าใจเหมือนคนนี่แหละแต่พี่ียงแต่วามันจำอยู่ในร่างใหม่แล้วเวลาคนก็จะมาฆ่ามันก็สู้เขาไม่ได้มันก็ทุกข์ทรมานมากที่สุดก็ถูกก็ฆ่าตายตายแล้วตายอีกก็เชื่อดคอมากก็แทงคอแทงท้องบ้างแล้วก็ตายไปก็ไม่ได้นะใหม่ตัวเล็กกับเข。 าก็ถูกก็ไม่ได้เนี่ยวิญาานเนี่ยมันก็คือจิตวิญญาณท่านเดิมอันเดิมมันไม่เปลี่ยนแปลงที่ไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทำลายมันเป，็，น，ของเดิมเปลี่，ย。 นใหม่หมด。 น้ำลงไปเปลี่ยนใหม่หมด。 ลูกเป็นทนาสัญญาสังขายามเปลี่ยนใหม่หมดค่ะหน้า。 รู้เดิมไม่ดับไม่แตกไม่ทำลาย。 ไปปฏิบัติทั้งหมดแล้วก็ปฏิบัติทั้งหมดก็เข้าถึงท่านรู้นี่แหละนะ。 จะไปยึดทารู้แต่เป็นทารู้นี้จะเป็นอมตะไม่ได้ไปยึดรู้จะเป็นทารู้นี้ไปเลยทำไมก็เป็นมันแล้วไปทำไม。 ต้องเข้าใจระบบชีวิตแบบนี้รู้อย่างนี้ไม่ได้รู้เรื่องอื่นหรอกรู้เนี่ยเรื่องอื่นมาสอนในป่าใหญ่มาสอนเรื่องนี้รู้ในเนี่ยลูกบาทเป็นปัจจัยเกิดสังขารสังขารเป็นปัจจัยเกิดวิญญาณลูกยตณสะเวนาอุปทานพบชาติพระุเจ้าตรงนี้วิชาดับไฟสังขารดับไฟสังขารดับไฟวิญรูปจะฒ。 นาอุปทานพบบเลยเกิดตรงนี้。 เวลาไปเรียนรู้คำสอนพระเจ้าเรียนรู้ตรงนี้。 อย่างนรู้ชีวิตเรานี่แหละเกิดมาทำไมฝหลังมาจากต่างประเทศ。 วัดต่างประเทศเรามาบวชมาหามาหาลูกตามาหาทำไมอยากจะรู้อะไรบอกว่าเขาอยากจะรู้อยู่อย่างเดียวต้องการมาถามคำถามเดียวว่า。 ฉันคือใคร。 ฉันคือใครฉันอยู่ในโลกนี้ทำไมแล้วฉันมาทำอะไรในโลกนี้。 ฉันมาในโลกนี้ได้อย่างไรฉันมาทำอะไรในโลกนี้。 มาแสวงหาคำตอบวันนี้。 พวกเราก็เหมือนกันพุทธเจ้ามาสตรงนี้เนี่ยเราคือใครเกิดมาเราคือใครเกิดมาแล้วเนี่ยในฐหน้าเนี่ยรูปร่างหน้าตาแบบนี้ใครคือเรากันแน่ขนาดเขามีรูปร่างหน้าตาแบบนี้มาถามอะไรวกฉันคือใคร。 ฉันคือใครกันแด่ที่อยู่ในร่างนี้。 เราอยู่ในร่างนี้เราคือใครกันแน่เรากลับสู่บ้านเดิมไม่ได้เปรียบเหมือนเรากลับสู่บ้านเดิมไม่ได้เรามาจากภารู้ที่ว่างเปล่าตัวตนไม่มีเลยมีแต่ความรู้。 แล้วมาผสมกับธาตุดินน้ำลไฟที่เปลี่ยนไปใหม่ทุกครบทุกชาติไปสร้างรูปร่างใหม่แล้วไปสร้างลูกเวทนาสัญญาสังฐานวิญญาณความรู้สึกนึกคิดอารมณ์อย่างใหม่ในร่างใหม่เรื่อยไปทุกครบทุกชาติลืมเลยว่าเราแท้ๆเนี่ยมันคือถ้ารู้นี่่。 ถ้ารู้ที่ว่างเปล่าตัวตนไม่มีมีแต่ความว่างเปล่าที่เป็นความรู้ที่มีแต่ความว่างเปล่าเหมือนกับเป็นเรื่องเดียวกับธรรมชาติเราคือธรรมชาติแท้ๆที่ไม่มีอะไรเลยไม่มีตัวตนไม่มีอะไรเลยอยู่ในทุกที่อยู่ในดินอยู่ในน้ำในลอยู่ในอยู่ในแสงแดดอยู่ในอากาศอยู่ในโต๊ะเก。 ้าอี้อะไรนะที่ได้มีความว่าง。 เป็นเดียวกับความว่างเดียวกับธรรมชาติก็อยู่ในทุกที่เป็นเดียวกับทุกที่。 พุทธเขาจะเรียกว่าพุทธธเรียกอย่างพุทธธคือเป็นผู้รู้ยิงรู้แจ้งรู้คนรู้ที่ยึดย้นหลงรู้ตื่นบกบานอื่นจากความหลงจากความโง่มายาวนานหลายพบหลายชาติจากความหลงแล้วเป็นผู้บิกบานไม่ไปยึดอะไรเอามาให้เป็นกเลส้าบอกในใจต่อไป。 เป็นพุทธะอย่างเป็นอมตะถาวรไม่มีตัวเราไม่เป็นพุทธะแต่มันเป็นพุทธะนั้นเลยไม่ใช่ว่ามีตัวเราจะเป็นคณะไปเป็นพุทธะ。 มันถูกปล่อยวางไปเพราะประกอบด้วยธาตุดินธาตุน้ำธาตุลมไฟและธาตุรู้แล้วก็มันก็มีเวทนาสัญญาาสังขารวิญญาณ，ค，ื，อ，ม，ี，ค，วาม，ร，ู，้，ส，ึกนึกคิดอา，ร，ม。 ณ์ขึ้นมา。 แล้วมันเปลี่ยนใหม่ไปตามแต่ละพบชาติ。 คือภาพรู้นั่นแหละที่มันเป็นมีแต่ความรู้ตัวตนไม่มีมีแต่ความว่างเปล่าแต่ไม่ใช่ตัวเราที่เป็นขห้าเป็นภาพารู้。 ความรู้สึกจะเป็นตัวเราเป็นหหน้าเป็นหหน้าเกิดใหม่ก็เราความรู้สึกตัวเราที่เป็นงูหน้าเราไปเกิดใหม่หนอนแมลงตัวเราเป็นขหน้าไอ้ตัวหนอนแมลงเป็นตัวเราเกิดใหม่เป็นสัตว์ปีกเป็นสัตว์เลื้อยคลานเป็นปูปลาแล้วไอ้ตัวใหม่เป็นตัวเราตัวเราแท้จริงเราผิดตัวเลื่อยไปท。 ุกชาติเราไม่ใช่เป็นตัวเป็นตัวอะไรไม่มีตัวไม่มีตนมีแต่。 มีแต่เป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ。 ไม่มีตัวตนเลย。 ภัณฑฐานไม่มืดไม่สว่างไม่ต้องบอกไม่ผ่องใสไม่มีขไม่มีทุกข์มีแต่ความรู้แท้ๆที่เป็นความบริสุทธิ์แท้ๆ。 นี่แหละไม่มีตัวตนของผู้รู้นี่แหละไม่มีตัวเราเป็นผู้รู้นี่แหละไม่มีตัวตนของผู้รู้นี่แหละนี่แหละนี่แหละรู้นี่แหละหรือว่ารู้ถ้ารู้ธรรมชาติไม่ได้แต่รับรู้รับรู้ไม่ไม่ติดรักไม่ติดทางเนี่ยรู้แท้ธรรมชาติบ้านเดินไม่ถูกสักทีตายเกิดเปลี่ยนร่างไปเร。 ื่อย。 เอาภาพรูป。 ไปผสมกับดินน้ำลงไฟอันใหม่แล้วไม่มีไปนาสัญญาสังขาวิญญาณไปมีรูปร่างอย่างใหม่ลูกเป็นสัญญาสังขาวิยณรูปร่างอันใหม่มีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์อย่างตัวใหม่เรื่อยไปแล้วก็ลืมเราเลยกลับบ้านไม่ถูกเลยกลับบ้านเก่าไม。 ่ถูก。 บ้านเราคือความไม่มีอะไรเลย。 คือธรรมชาติแท้ๆที่มีแต่ความรู้ที่บริสุทธิ์。 ไม่รักไม่ทางไม่ถูกไม่ถูกข์ไม่สง่งใสไม่ชอบหมอมีแต่ความรู้อย่างพุทธธ。 รู้จริงรู้ถึงสัจจะทำความจริงแล้วรู้ถึงความจริงอันนี้แล้วที่ได้พูดนี้รู้ถึงความจริงของธรรมชาติอันนี้แล้ว。 เป็นผู้ไม่หลงอีกต่อไปเรียกว่าเป็นผู้ตื่นตื่นจากความหลงใหลต่อไปไม่มีไม่มีผู้หลับไหลต่อไปแล้วเป็นผู้เบิกบานตลอดกาลเป็นอย่างเป็นอมตะกลับคืนสู่บ้านเดิมอย่างเป็นอมตะไม่มีตัวเรากลับคืนสู่บ้านเดิมปลตัวเราถูกปล่อยวางทิ้งไปหมดแล้วกลับคืนสู่ความไม่มีอะไรท。 ี่มีแต่ความรู้เป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ。 อย่างเป็นอมตะ。 และอธิบาย。 ความเป็นมาทั้งเหตุและผลจนจบหมดว่าเนี่ยผู้เจ้าตัสรู้อะไรชีวิตเกิดมาได้อย่างไรแล้วที่สุดแตกดับแล้วยังไงถ้าเรายึดแล้วมันจะเป็นอย่างไรยึดแล้วเป็นอย่างไรเราคือใครเราเกิดในโลกนี้ได้อย่างไรเราเกิด。 ทำไม。 เรามาเกิดก็เพื่อใช้ขันห้าเนี่ยที่เราเกิดมาแล้วมีขันห้าสมบูรณ์ใบบูรณ์ไม่บ้าได้ไม่มีกลจริตไม่เป็นดาวเซ็นโดไม่เป็นออทิสติกเราเกิดมามีสติสัมปชัญญะสมบูรณบริบูรณ์เรามีบุญวาสนาบารมีมากเลยที่เกิดได้เกิดไปเป็นคนยากที่สุดในโลกเกิดมา。 แล้ว。 เป็นคนที่มีสมบูรณ์บริบูรณ์ไม่บ้าๆมีกลจริตไม่มีคนพิการตาบอดหัวหนวกแขนขาขาด。 เดือนสามารถฟังทำรู้เรื่องมาเกิดในประเทศที่มีพุทธศาสนายังมีพระคำสอนของพุทธเจ้ามีพระพุทธธรรมพระสงฆ์ยังมีอยู่ครบ。 มีผู้สอนธรรมที่ทำยังมีอยู่ให้เห็นสัจธรรมความจริงที่พุทธเจ้าตรัสรู้ถึงความทำความจริงอันนี้ได้ของเหตุแห่งความเกิดและเหตุแห่งความดับทุกขและดับการเวนว่ายตายเกิดแห่งการเกิดทุกข์เหตุการเกิดทุกข์และเวว่ายตายเกิดก็คือมีปัญหานั่นเป็น。 เหตุ。 ปัญหาดับ。 คือมีตัวเราก็มีส่วนได้เสียดับไปปัญหาก็ดับปัญหาดับปัญหาดับวิชาเนี่ยวิชาปัญหาตายระดับกพบชาติและความทุกข์การว่าเกิดทั้งหมดดับพร้อมลงในปัจจุบันนี้。 จับความดิ้นรนทะยานอยากความดีตัวเราก็ไม่อยากเอาอยากรู้อยากเห็นอยากได้อยากเป็นยิ่งได้ไม่ชอบใจก็อยากดิ้นรนฝากใจอยากฆ่า，อ。 ยากทำลาย。 สิ่งอะไรชอบใจก็อยากจะดูดอยากจะเอาเข้ามาให้มีสติตั้งอยู่ที่ใจรู้อยู่ที่ใจสติตั้งที่ใจรู้อยู่ที่ใจรู้อยู่ที่ใจสังเกตอยู่ที่ใจใจเปรียบเหมือนบ้านเดิมของเรานี่แหละไง。 อยู่ที่ใจก็ที่ตั้งอยู่ที่ใจ。 แล้วก็。 มีอาการถใจทุกชนิดรับรู้แล้วมันก็มีทั้งที่ถูกใจไม่ถูกใจต้องเป็นกุศลกุศลทั้งที่ถูกใจและไม่ถูกใจผ่านเข้ามาที่ประตูใจประตูหน้าบ้านอย่าเรียกเข้ามาอย่ารักเข้ามาแล้วอย่าไปดิ้นลนผสายเอาปืนไปฆ่าเขาให。 ้ตาย。 สิ่งใดถูกใจอย่าดูดเอาเข้ามาสิ่งใดไม่ไม่ถูกใจอย่าที่เราหักใสรับรู้อย่างที่มันเป็นรับรู้อย่างที่มันเป็น。 จะถามปูตยานทัศนะ。 เป็นประตูก้าวข้ามโลกไปสที่พพานจบที่ใจลงในปัจจุบันไม่ดูดไม่ผ่านไม่ติดรักไม่ติดชัง。 รับรู้ทุกอย่างด้วยใจเป็นกลางเป็นเลขา。 หลวงตาได้ถามพ่อแม่ครูบาอาจารย์ที่เคนังสือลูกปู่เหรียนวรา。 ถึงที่สุดแล้วก็เลยกลับพค้าแล้วไปกลับราบท่านหลวงปู่หลวงปู่มีอะไรเป็นวิหารและทำแม่บาอาจารย์มีอะไรเป็นวิหารและธรรม。 รับรู้ทุกอย่างได้จะเป็นกลางเป็นเลขาเป็นวิหารรธรรม。 หรือว่า。 ภาษาอีสานสีสานศาานกับเสยที่ว่าเสยและเป็นชาติสุดท้ายพบชาติหน้าใหม่ไม่มีไม่มีไม่มีผู้เสยอะไรก็คือรับรู้ทุกอย่างใจ。 เป็นกลาง。 อยากได้ใจไปกว่าไม่มีผู้เสวยไม่มีผู้ยึดถือ。 รับรู้ทุกอย่างที่จะเป็นกลาง。 กะอยู่กับผู้รู้。 อยู่กับผู้รู้。 เหมือนกันสรุปแล้วคือว่ารับรู้ทุกอย่างที่จะเป็นกลางไม่ได้ผลไม่ติดรักติดชังไม่ดีรักชัชังไม่เกลียดทุกขสุขไม่เกียรทุกขสุขไม่ดีรักชัชังไม่ดูเอาเข้ามาไม่ได้ใช้อย่างเป็นกลางเป็นกลางคือปัญญาอันสูงสุดค่ะคือปัญญาอันสูงสุดไม่ใช่เบขารับรู้ทุกอย่างแล้วทำจิตท。 ำใจนิ่งนี่สะกดไว้ไม่ยอมให้มีอาการอะไรจะนิ่งเจอไว้ที่จะไปรับรู้อาการด้วยใจกลางแต่ทำให้ไม่มีอาการอย่างนั้นเนี่ย。 คนละเรลาว。 ไม่ยอมให้มีอาการเลยอาการใดไม่ถูกใจไม่ยอมให้มันมีอาการเสแต่อาการที่ชอบใจเบาสบายเบาๆว่าอารมณ์แล้วอารมณ์สบายแล้วไม่ใจหน่อยรำคาติดอารมณ์สตายนิดหน่อยนะจะเป็นสตายได้เลย。 ติดรักติดจัง。 รักทางเกทุกขหลักสุข。 อย่างนี้มันพ้นทุกข์ไม่ได้ไม่ต้องรับรู้ทุกอย่างที่จะเป็นกลางจะไปทำใจเฉยๆๆอารมณ์แล้วนะมันไม่ใช่รับรู้ด้，ว，ย，ใจเป็นกลางเข，้，า。 ใจไหมล่ะ。 คือามันจะมีอารมณ์ก็ก็มีได้ใช่ไหมมันอารมณ์。 ใจไม่มีอะไรหรอกไม่มีแม้แต่ตัวใจไม่มีแม้แต่ตัวจิต。 มันได้แต่แค่รับรู้แต่ตัวตนของมันไม่มีได้แต่แค่รับรู้รับทราบตามธรรมชาติของมันเป็นความรู้ที่ไม่มีตัวตนไม่ใช่ว่าเราตัวเราที่เป็นคนหน้าไปไปทำรับรู้เฉยๆเอาตัวเราที่เป็นหน้าไปไปทำรับรู้เฉยๆไม่ใช่เนี่ยคือมันรู้เ。 นี่ย。 มนรู้ภายในใจเราเนี่ยมันรู้อย่างตรงไปตรงมา。 โดยไม่ปรากฏตัวตนไม่ปรากฏตัวมันมีแต่ความรู้แต่ตัวมันมีแต่อาการที่ถูกรู้ปรากฏแต่ตัวมันผู้รู้ไม่ปรากฏมีแต่อาการที่ถูกรู้ปรากฏแต่ผู้รู้ตัวตนของผู้รู้ไม่ปรากฏเป็นทที่ไม่มีตัวตนไม่มีแม้แต่ตัวจิตตัวใจมีแต่ความรู้ตัวจิตตัวใจก็ไม่มีมีแต่อาการที่ปรากฏแต่ผ。 ู้รู้ไม่ปรากฏแต่ถ้ามีตัวเราปรากฏว่าตัวเราเป็นผู้รู้แล้วก็มีไม่รู้แล้วถูกใจได้ไม่ถูกใจได้รู้แล้วหงุดหงิดรู้แล้วที่ลสายรู้แล้วรำคาญรำคาญอันไหนไม่ถูกใจรำคาญรำคาญที่ลสายสรู้แล้วอยากให้เป็นอย่างนั้นรู้อยาได้อันนี้ไม่ใช่รู้นะอันนี้มันรู้ตัว。 ปลอม。 บรรรู้ตัวปไม่ใช่รู้ตัวจริงไอ้ตัวนี้ต้องไปวางไปปล่อยวางไป。 เห็นมันรู้มันระหว่างไปเห็นอะไรรู้ตัวเนี่ย。 วาที่ไปแสดงอาการกริยาการได้แทรกแซงได้อยากได้ได้รำคาญได้ไม่พอใจได้อยากให้เป็นอย่างนี้อยากให้เป็นอย่างนั้นได้เป็นอย่างนี้อยากให้เป็นอย่างนั้นเป็นอย่างนั้นอยากให้เป็นอย่างนี้ได้มันรู้ตัวปลอมให้รู้ตัวปลอมเนี่ยมันไม่ใช่ธรรมชาติของลูกแท้มันตัวเราเป็นเ。 ป็นธรรมชาติที่มันได้แต่เพราะว่าตัวจิตัวใจไม่มีตัวตนไม่มีมันเลยเป็นธรรมชาติแต่。 รู้ตัวเอาตัวเราไม่รู้ว่าตัวเราไม่รู้ตัวเราก็สารพัดจะเลือกได้นะเนี่ยแทรกแซงได้ใจพอใจไม่พอใจให้มันเอาตัวเราไปรู้เอาหน้าไปรู้ไม่ใช่รู้ตัวเราจะเอาตัวเราไปรู้มันผิด。 เข้าใจตรงนี้เอาไฟล์เสียงเนี่ยเดี๋ยวก็ตัดต่อแต่ก็ส่งไปแล้วก็ไปเปิดฟังซ้ำๆำกระแทกใจโดนใจ。 จะได้ปล่อยวางความหลงความโง่เอาวิชาไปได้。 ไม่ได้เข้าไปถึงทาดูว่าถ้ารู้มันเข้ามาผสมเดี๋ยวต้องไปผสมกับธาตดินน้ำลมไฟอันใหม่แล้วเกิดเป็นลูกเป็นทนาสัญญาาสังหารตัวใหม่เรื่อยไปแล้วแบบนี้มันกลับคืนสู่ท่านดูบ้านเดิมแท้ๆไม่ได้มาจากความไม่มีอะไรแล้วกลับคืนสู่ความไม่มีอะไรไม่ได้มันเลยมีตัวตนมีตัวตน。 เป็นทุกคนทุกชาติเรื่ไปมีแต่ความทุก์สุเศร้าทุกขร้าไปทุกคนทุกชาติตายเกิดเกิดตายเกิดตายเกิดตายเกิดตายมากทุกศเศร้าเสีย，ใ，จ，ครับใจอยู่ใน，ท。 ุกชาติไป。 ไม่อยากตายไม่อยากทุกขส่งเศร้าเสียใจครับแค้นใจก็อยากเกิดสิไม่เกิดก็ไม่ต้องตาย。 ไม่เกิดอีกก็ไม่ต้องทุกข์อีกอย่าเกิดความยึดถือในใจพบชาติก็ไม่มีวิญญาณที่เป็นตัวเป็นตนก็ไม่มียึดถือสิก็ไม่ยึดถือก็มีตัวตนแล้วมีความอยากมีปัญหาก็มีตัวตนและวิญญาณก็มีตัวตนและไม่มีความอยากไม่มีความยึดถือสใดได้แค่รู้สึกรับรู้รับทราบทราบไม่ได้ไม่ติดรัก。 ไม่ติดชังไม่รับเอาเข้ามาไม่ลหสายรู้เธอทำแบบนี้。 ปฏิบัติแบบนี้เธอรับรู้อย่างนี้เป็นธรรมชาติแท้ๆเธอจะตัวตนไม่มีตัวตนในโลกนี้ไม่มีตัวตนในโลกหน้า。 กเลส。 และคน้นทุกข์ปนิพพานระยะทางจบเป็นฆวาดเลยนะเข้าใจเลยซื้อเลยเข้าถึงถ้ารู้ที่สิ้นความตัวตนของจิตของใจไม่มีตัวตนของผู้รู้มีแต่สิ่งที่ถูกรู้สิ่งที่ถูกรู้ๆตรงไปตรงมาที่มันเป็นกัน。 นะกราบขอบพระคุณอย่างสูงสุดค่ะ。