我顶礼隆塔。这是我第二次来拜见隆塔，并且一直都在听隆塔的声音，感觉很感动。我曾经问过隆塔，不暗中在心里进行任何修行才是修行的最高境界。在那之后，修行时就会注意自己的心是否正常，会检查自己的心，看它是否平静。当有什么东西进入心中时，会感觉到心不舒服，就会使用隆塔告诉我的方法，即不暗中在心里做任何事情。就这样一直修行下来，不知道我这样做是否正确。 （隆塔）叫什么？ 那样很好。你修行得非常好，但是智慧还没有显现。就是你还没有如实了解诸行。你还在用“我”去思考、去修饰、去挣扎、去寻找、去怀疑、去努力。用“我”去思考，去挣扎，去寻找，去怀疑，去努力，想帮助“我”脱离痛苦。“我们”去帮助，去挣扎，包括那些挣扎的动作，去寻找，去修饰，去努力，去认识，去理解，去记住，以及“我们”去怀疑，被寻找，想要帮助“我们”脱离痛苦。这样就变成了追求知识，有了“我们”，有了利害关系，有了“我们”，有了“自我”，有了“我们的自我”，完全变成了追求知识。而知识是父亲，是母亲，是领头的。知识是产生诸行的因素，诸行是产生识的因素，相续识创造了存在和生命，就在我们当下的心中。 识是产生名色的因素。昨晚的名色已经产生了下一期的五蕴，准备好去往下一期了，这就是名色。心中的名色产生了六入，即眼、耳、鼻、舌、身、意。六入是产生感受的因素。感受分为喜欢的、不喜欢的等等，这个是罪魁祸首。当感受产生时，如果感受是喜欢的，就会产生欲望。这里感到喜欢，就想要得到，想要拥有，想要成为那样，想要知道，想要看到，想要成为那样。当感受是不喜欢的，痛苦的，就会挣扎，排斥，不喜欢，也就是喜欢好的，憎恨坏的，讨厌痛苦，喜爱快乐，喜欢好的，憎恨坏的，于是就产生了欲望。这样就开始出现问题，开始产生执取，牢牢抓住不放。执取就成为了存在和生命，在我们心中创造了存在和生命，并且准备按照所修饰的存在和生命去发展，产生痛苦，心不如意，然后就在那里痛苦，伤心。 这就是五蕴中普通的诸行。它会改变识元素，去接收来自眼、耳、鼻、舌、身、意，来自心灵之门，来自情绪的信息，然后传递给感受、想、行。这三个蕴共同运作，就不会有什么痛苦。那只是蕴的事情，是我们蕴的日常痛苦。但是如果不执着，就不会进入缘起，没有“我们”的利害关系，就不会进入缘起循环，进入产生烦恼、产生痛苦、产生存在和生命的循环。那只是普通的五蕴，没什么痛苦，因为没有去执着。但是一旦执着于五蕴，诸行接收到什么信息，知道什么是什么，如果能不执着，就不会进入缘起循环。但是知道什么是什么之后，如果觉得喜欢就去执着，不喜欢也去执着，喜欢好的，憎恨坏的，讨厌痛苦，喜爱快乐，喜欢好的，憎恨坏的，就变成这样想，想要那样，就会变成那样，想要这样，挣扎着想要把“我们”从什么之中拉出来，“我们”能得到什么，会变成什么。这样就进入了缘起循环。知识是产生诸行的因素，诸行是产生识的因素，相续识已经准备好了，准备去产生存在，成为生命，成为个体，一直都在创造。而没有如实了解这个。 仅仅是五蕴中的诸行，如果能够清晰地了解，就不会有什么痛苦，只是蕴的日常痛苦而已，比如生、老、病、死，酸痛、饥饿等等。饿了就找东西吃，吃饱了又接着进行排便等等，这是蕴的日常痛苦，但是没有心灵的痛苦。但是如果超越了五蕴，开始执着，进入了缘起循环，知识成为产生诸行的因素，诸行成为产生识的因素，识成为产生存在和生命的因素，感受产生了欲望，如果触及到喜欢的，就想要得到，想要拥有，想要知道，想要看到，想要成为，想要成功，想要证悟。触及到不喜欢的，就挣扎，排斥，抱怨。心开阔，轻松，舒适，平静，空虚，就想要得到，想要拥有，想要成为那样。如果心不稳定，不平静，不空虚，不舒适，就会抱怨。这些都会进入循环，全部进入缘起循环，明白吗？还不懂就要继续努力，就是有“我们”却不去修饰，“我们”不去修饰，却不知道这样就是修饰。这是诸行，是诸行。心的本性本就是心，或是觉知元素，本来可以不去修饰。可以成为不想要修饰的心，但是却迷失于修饰，这就是诸行修饰。本来是不可以修饰的，是无为法。要让心成为无为法，不去修饰。我们却迷失于成为修饰者，所以就全部迷失了，明白吗？ （提问者）就是在修行的时候，就好像要说话，然后观察自己的心。观察自己的心，但不是说喜欢或者不喜欢，只是感觉它不对劲，不像以前那样安静了，就只是感觉，然后看着它，它自己就消失了，我们没有去爱憎什么。只是观察，然后一看，它就恢复正常了，我们就…… （隆塔）修行是用正念安住在心里，观察心，如实知见心，不是这样的。什么散发出去，我们就跟着去看，它就平静下来了。我们去看平静，但我们自己并没有看到。那是在欺骗诸行，欺骗修饰。你还不明白。你还不明白。隆塔的意思是，你没有看到自己，没有看到自己用“自己”去看，不知道自己在用“自己”去看，知道看到了，但是不认识自己。你的“自己”没有消失，你还在用“自己”来解释。今天坐在这里，这件事非常重要。很多人还是糊里糊涂的，不知道自己的“自己”。不知道，不认识。心中产生了什么，就用“我们”去看，而“我们”不认识那些现象，只是变得平静，感觉舒适。没有看到“我们”用“我们”去看，因为“我们”去看，它就变得压抑，所以就平静了。你不会看到去压制的“我们”。 （听众之一）可以把（您说的内容）提炼成一个总体概念，这样大家都能理解。通常来说，如果用简单的话说，就是当我们在修行时，或者对普通人来说也是一样的。就是当我们听到“放下”的时候，我们所做的就是用“我们”去放下念头，用“我们”去放下现象。比如，打坐久了会疼痛，然后用“我们”去放下疼痛，通过告诉自己“忍着吧，忍着吧，疼就疼吧，忍着吧，忍着吧”。这就是用“我们”去放下疼痛。但是隆塔说的是，要放下“我们”这个知道疼痛的人。就是说，不要用“我们”去放下疼痛，比如“哎呀，疼成这样了”，或者“忍着吧，忍着吧”。而是要反过来看到“我们”这个知道疼痛的人，然后意识到“我们”正在思考如何处理这个疼痛，思考“不要去理它”或者别的什么。要看到这个“我们”。因为实际上，“我们”是知道疼痛的人。当“我们”知道疼痛时，它会思考、会判断、会修饰、会说话。但是，如果在“我们”去知道疼痛的那一刻，用“我们”去知道疼痛，疼痛就会消失，但是“我们”还在。“我们”去知道的那一刻，疼痛好像就消失了，但是“我们”还在。大多数人都会这样，用“我们”去放下现象，用“我们”去放下念头。比如，一个念头产生了，用“我们”去知道这个念头，念头就消失了，但是“我们”还在。所以，这并不是真正的放下。真正要放下的，是放下“我们”这个知道疼痛的人，或者“我们”这个知道念头的人。如果放下的是“我们”这个知道念头的人，我们会看到“我们”这个知道念头的人正在思考、正在判断、正在修饰。因为它知道念头之后，就会思考，就会判断，就会修饰。比如，“我明明在安静地打坐，为什么会冒出这么多念头？”等等。而如果用“我们”去放下念头，就是用“我们”去看着念头，念头就消失了。所以大多数人都会用“我们”去放下现象，而不是放下“我们”这个知道现象的人。这是不一样的。 有时，有些人心里不舒服，有很多杂乱的想法。我们想呀想呀想，一直想一直想。这是用“我们”去放下想法，但是没有看到正在沉溺于某个东西的“我们”，正在思考着想要得到什么。所以，要放下“我们”这个沉溺者，这个产生无数想法的人，因为他正在沉溺于想要得到什么。要放下这个“我们”。放下意味着什么？不是去介入，而是让它发生，然后让它自然地消失，没有任何人去干预它。那才是放下。要放下每一个时刻的“我们”。这就是我刚才说过的。 （听众之一）隆塔，我能打断一下吗？通常来说，如果我们真的理解了，一切的一切都只是自然。而在自然之中，有两种自然并存。一种是修饰性的自然，也就是五蕴，我们的身心。色、受、想、行、识，都是修饰性的自然。为什么说它们是修饰性的自然？因为它们产生之后，一定会消失，不需要任何人去干预。它们的消失是它们自己的，它们根据因缘产生，当因缘耗尽时就会消失。另一种自然是无修饰性的自然，或者叫做无为法。这是一个纯粹的觉知元素，它不能修饰，不能思考、判断、或有任何行为。它只有一个属性，就是知道。这两种自然并存，但是它们互不干涉。所以，真正理解的人会允许这两种自然运作。当色接触到眼睛时，就会产生眼识，这是五蕴的运作，它会接收发生的事情，就是看到。当声音接触到耳朵时，就会产生耳识，接收信息，就是听到。五蕴的自然就是这样运作的。而如果纯粹的觉知知道这些，它就知道现在五蕴发生了什么，产生了看到，产生了听到。 但是，当产生误解时，如果觉知被无明包裹，就会从无中产生知，当被无明包裹时，它就变成了“有”，当有存在时，就会产生个体意识。五蕴的纯粹本质是，当眼睛接触到色时，眼识会产生看到。但如果觉知产生了主体意识，如果觉知不纯粹，变成了迷失的觉知，它就不只是看到，而是变成了“我看到”。这就是区别。当自然运作时，没有无明的迷失，当声音接触到耳朵时，耳识接收信息，产生听到。如果觉知是纯粹的，它就会知道此时五蕴中有什么现象，产生了听到，产生了什么。但如果觉知被无明包裹，变成了迷失的觉知，它就会变成“有”，就会产生个体意识，它就不只是听到，而是变成了“我听到”。区别就在这里。 所以说，只要是纯粹的觉知，五蕴就会按照自然的规律运作。五蕴是中立的，它们既不是烦恼，也不是涅槃。它们是中立的，是修饰性的自然，它们会一直修饰下去。所以当它们知道什么时，它们只知道一层意思。也就是说，产生了看到，产生了听到，产生了闻到，产生了尝到，产生了触碰到，产生了思考、判断。但是，一旦迷失，产生迷失，产生了主体意识，它就会变成“我看到”、“我听到”、“我闻到”、“我尝到”、“我触碰到”，并且“我接收和体验情绪”，思考、判断就会变成“我思考”、“我判断”、“我是有情绪的人”。这就是区别。所以，如果隆塔总是让大家反观“谁在知道”，如果在那个知道的人的思考、判断中，那只是五蕴的运作，不要阻止。要放下，放下意味着什么？让它产生，然后消失。当修饰性的自然和无修饰性的自然在没有被阻碍的情况下，互相支持和滋养，就会带来平静和幸福。它产生然后消失。知道的人能够思考和判断，当有接触时，它会产生来接收信息，然后消失。它产生来接收信息，然后消失。这才是自然的放下。但是，如果不明白这一点，大多数人会错误地认为识或觉知就是“我们”。所以当看到时，就变成了“我看到”。 （听众之一）教他吧。请允许我问一下，作为纯粹觉知的心，它的终点，也就是涅槃在哪里？那个让它成为自然的地方，终点在哪里？是那个地方没有了，不再产生了，还是它结束了？或者说，我们是否理解了？必须允许它自然地发生，然后不干预它，只是平静地觉知它的产生和消失？ （听众之一）是这样的，当不再有执着者，不再执着于修饰性的自然，也不再执着于无修饰性的自然时，在那个真正不再执着的那一刻，就是不再有对个体意识的执取。 （提问者）那死的时候呢？当我们不去管它的时候，就是让它顺其自然？ （听众之一）不是我们不去管它，而是那个“我们”不存在。“我们”不存在，就是我们既没有诸行，也没有知道者。 （提问者）如果了解这一点…… （听众之一）先等等，先听我说完。因为如果这个问题基于“我们”的存在，有时会无法理解，因为它已经预设了“我们”的存在。 （听众之一）通常，我们感觉好像“我们”真的存在。然后会想，我们该怎么帮助“我们”摆脱痛苦，到达涅槃。所以，有时提出的问题会预设“我们”的存在。但是，首先要知道，隆塔总是教导我们，要好好研究，看这个教导是否真的能让我们摆脱痛苦。隆塔并没有说，为什么他的教导真的能让我们摆脱痛苦。事实上，在我们的身体里，如果从这里开始说，我们的身体里有一部分是色蕴，由地、水、风、火元素组成，可以被触摸。这部分是色蕴。还有一部分存在于其中，是心识蕴。心识蕴是无形的，但我们知道它的存在，因为它可以思考、判断、有情绪。这叫做诸行。但是，还有一种东西存在于其中，那就是作为无为法的觉知元素。隆塔试图告诉我们的是，无论是修饰性的自然，还是无修饰性的自然，它们是共存的。但是，如果没有产生迷失，修饰性的自然就会自己修饰，没有人去干扰它，直到产生个体意识。而无修饰性的自然，也就是觉知，它本来就是觉知，本来就没有个体意识。所以，任何人在活着的时候，如果他能以不……的方式生活。 （隆塔）五蕴，无论是陆地、水面，还是水下的陆地，动物都比水多。陆地上的，水下的，都很多。那就说明，土到处都是，很多动物都住在里面。我们的身体里，有头发、指甲、牙齿、皮肤、肉、骨头、肝、肾、大小肠、脾、心脏，到处都是。全是土，骨头里也是土，到处都是细菌。陆地上很多，水里也很多。那我们该怎么办？才能让细菌全部消失，才能不生病？他们开始思考，认为必须摧毁细菌的住所。然后他们说，只要有土有水，动物就必须住在里面。要摧毁动物的住所，就必须摧毁土和水，也就是自杀。即使自杀，还是没有摆脱，仍然感觉有水、有自我。所以他们想摧毁，在活着的时候，摧毁细菌的住所。在不死亡的情况下摧毁。摧毁土，摧毁水，摧毁细菌的住所，这样细菌就没有地方住了，而我们还活着。该怎么摧毁？他们思考来思考去，最后得到了结论：使用原子弹。他们感觉应该使用原子弹毁灭世界。然后他们感觉，把原子弹放在自己身上，然后感觉“砰”的一声，就像真的爆炸了一样。一爆炸，整个世界都被炸没了。他们说，血、肉、骨头什么的都消失得无影无踪，只剩下空旷的宇宙。起初他们只是想让细菌消失而已，结果它们全部消失了，血肉之躯全部消失了。那我们呢？我们也一起消失了，我们不存在了，我们的自我不存在了，我们没有自我了。这样就通过了。 （提问者）我顶礼隆塔。我仍然执着于什么，我知道自己仍然执着于什么。总是这样绕来绕去，总是这样绕来绕去。我看到，刚才我看到了那个知道者。当它听到隆塔的声音，第一次准备提交作业，它立刻就在那里思考，但还没有提交。我尝试去思考，那就是当它向眼睛发送（信息）时，我就看到那个发送信息的知道者已经完成修饰了。如果手要拿起麦克风，它就会向身体发送（信息），它就会把它拿过来修饰。我看了又看，让它自己运作。我允许五蕴自己运作。完成后，我看到，（信息）被执着，然后向眼睛移动，然后向手移动。不管向哪里移动，它都会把它拿过来修饰。所以，我看到那个（信息）被朋友，五蕴发送出去了，它自己运作。它根本没有“我们”。起初，我认为“我们”像一种精神一样移动出去，发送出去。但是当我看到它的时候，它自己运作，它根本没有“我们”。 （隆塔）不是真的，不是真的。问问你自己，真的没有“我们”吗？今天你还在这里。真的没有“我们”吗？现在它又出现了。真的没有“我们”吗？五蕴自己运作，它已经是……还没有思考就开始修饰了。它仍然想要一颗开阔、轻松、舒适的心，仍然想要平静、空虚的心。你仍然在讨厌痛苦。这怎么可能呢？仍然是喜欢好的，憎恨坏的，讨厌痛苦，喜爱快乐，讨厌痛苦，喜爱快乐，喜欢好的，憎恨坏的。想要一颗开阔、轻松、舒适的心吗？你又回到那里了。你仍然完全执着于此。你怎么能说没有自我呢？没有自我？那你执着于什么？你完全没有摆脱！你完全执着于此！现在你想要轻松和开阔。你和你自己都知道。当你看到它的时候，你的心需要怎么样才能全部（放下）呢？每位老师都讲述过这样的经历…… （隆塔讲述了各位老师的经历）老师的心像世界元素一样，它全部爆炸了。整个世界都爆炸了。觉知充满了宇宙。那就像是，在天堂里自动响起了鼓声，或者自动演奏起了弦乐，就像在宇宙中演奏一样。美丽的声音响彻宇宙。像世界元素爆炸一样。菩提叶在宇宙中发出声响。弦乐演奏的声音也传遍了宇宙。没有人类世界的香味，芬芳弥漫在整个宇宙。金色的光芒射向天空，照亮了整个宇宙。树木、山脉、大地，每个原子都射出金色的光芒，照亮了整个宇宙。无论是哪个天界，他们都无法承受。整个世界就像发生了海啸一样，毁灭了整个世界。天与地卷在一起。爆炸声震耳欲聋。还发生了更多的事情。我（当时）只是简单地记下来，然后讲给你们听。应该还有更多。不要认为你可以凭空想象。一切都必须自然地停止。当它停止的时候，它彻底停止了。整个世界合为一体。金色的光芒照亮整个宇宙。到处都是金色的光芒。树木、山脉、大地，空气中的每个原子都射出金色的光芒。弦乐的声音，美妙的声音，在宇宙中回响。在宇宙中融为一体。整个宇宙融为一体。宇宙中的经文声音传遍宇宙。整个宇宙都被震撼了。就像一颗心脏一样。没有人敲击它，但它自动发出声音。在《三藏经》中也有记载。会有这样的事情发生。会在世界中发生。当宇宙爆炸的时候，会在第3层、第4层、第5层发生，一直到达梵天。传遍整个宇宙。所有人都在赞美。所有人都在欢呼。 （提问者）我应该如何修行才能明白教导的错误？ （隆塔）不是让你自己去想，以为自己证悟了。不是整个世界，而是我们在无数个轮回中，生生死死的世界，无法再把我们拉回到那三个世界。它爆炸了。引力爆炸了。就像火箭一样，要发射人离开地球，当到达大气层时，如果要发射到宇宙，它就会炸掉最后一个罐子，然后顺利地进入宇宙，然后把最大的燃料罐扔进大气层，让它燃烧殆尽，然后爆炸，把宇宙飞船送入宇宙。道理是一样的。但那是三个世界的引力。爆炸了。它爆炸了，吸引力全部消失了。不能再把这个灵魂拉回到三个世界了。脱离了三个世界。它彻底摆脱了这三个世界的引力。这是非常伟大的。整个宇宙震动。这是难以承受的。一切都爆炸了。并不是让你自己去想，自己去做，自己去证悟，不是这样的。而是逐渐地，通过修饰，通过修饰，通过修饰，通过执着…… （听众之一）它仍然在工作，但诸行仍然存在，心识蕴仍然存在。但是觉知是纯粹的，没有执着。即使是熄灭意识，也就是死亡，色蕴也会回归大地。也就是说，地回归地，水回归水，风回归风，火回归火。而心识蕴，也就是所有的思想和修饰，都会熄灭。因为在静止躺着的时候，即使被火烧也不会跳动。所有的感觉都消失了。心识蕴也消失了。如果觉知没有了执着，它就不会是觉知，而是不会执着。觉知本身就不存在自我。所以觉知会融入自然。不是它消失了，因为它是永不生灭的，而是它会融入到宇宙的虚空中。就像被吹灭的蜡烛消失了一样。但是，如果仍然有执着，如果觉知仍然执着于自我，当死亡来临，心识熄灭，色蕴熄灭，如果觉知仍然执着于自我，它会使觉知元素无法与自然融为一体。它就像一个透明的心，外形像一个心，会飞出去。这个自我就仍然要根据因缘，根据善业和恶业去投胎转世。所以隆塔教导我们，如果在当下，心是真正的觉知元素，觉知已经没有了执着，那么当死亡来临，色蕴熄灭，心识蕴熄灭，觉知就会回归自然，在这个地方结束轮回。 （提问者）我们活在当下，对吗？就是顺其自然。我们也活在当下，对吗？ （听众之一）活在当下，但不执着于当下。因为事实上，当下并不存在。修饰性的自然存在时间。所以，要利用当下学习，但不要执着于它。当你放下当下的时候…… （提问者）我有个疑问，因为刚才问您，空性或涅槃的点在哪里？度量标准是什么？刚才您说，如果觉知发挥它的作用，诸行也发挥它的作用，他们各自运作，我们并没有执着于此，是这样吗？ （听众之一）不要问那么远，现在就在这里。现在，现在就是“我们”。不是执着于现在的“我们”，而是现在，当下。当下是诸行吗？是修饰吗？还是诸行修饰了？是现在的诸行，它是真实的吗？你需要吗？不要把它变成记忆，要把它变成每个人都能获得的真实的当下。如果是诸行，那就是诸行。如果觉知，那就是觉知。诸行非诸行即涅槃。一定是真的。不要把它变成记忆。一定要真正地了解自己的心，我们是诸行，还是觉知？是执着于诸行，还是没有执着于诸行？如果停留在诸行中，没有离开诸行，就会是诸行。如果不是诸行，就会是觉知。没有成为诸行，也没有成为觉知，那是因为没有读懂，没有彻底读懂自己是什么状态。还是不明白，现在还是个问题，你仍然停留在诸行中。还在思考，还在修饰，还在挣扎，还在寻找，还在努力。真的要放下诸行，不要停留在诸行中。然后让诸行运作，但心不再是诸行，而是一颗没有诸行的心，就会看到五蕴自己运作。所有的诸行都会结合在一起，结合成五蕴。因为地、水、风（火）和觉知元素，这些无为法会全部结合在一起。如果把空气也算上，那就会有六种元素。全部结合在一起，就是五蕴。所有的都是诸行。所有的（五蕴）包括所有的诸行，和诸行。包括诸行。在那个状态，是放下所有的五蕴，全部放下，所有的，全部放下，所有的五蕴。一定要明白这一点。如果你不明白这一点，那只是记忆。我不要，不要让它成为记忆。我不要，大家都要理解，这是内心深处真实发生的事情。是觉知还是什么？诸行，或者觉知？然后放下诸行。能完全放下诸行吗？要怎么样才能放下？当下你就需要，就是不去修饰任何东西，只是平静地观察。现在就在问这个问题。我大概就执着在这里。我没有怀疑，或者发生了什么，我只是想明白，诸行和觉知是相互联系的，对吧？都是共同的。五蕴全部归于此，包括诸行和觉知。 （隆塔）不，不是真的。非常感谢。 （提问者）顶礼隆塔。上次在巴吞，我泪流满面，我说我好像达到了一种精微的状态，您让我放下。我好像打算要放下，但我又回来了，我不再执着。然后隆塔让我回去反思自己。我反思后发现，我仍然有欲望，仍然有自我，仍然想要脱离痛苦，不想下地狱，我仍然存在。 （隆塔）为什么说总是以“我们”、“我们”、“我们”为基础？因为你以“我们”为基础，说“我们”不想下地狱，“我们”想去天堂，“我们”想解脱。“我们”在哪里呢？你没有理解这一点。你仍然停留在那里。不管我怎么解释，都只是让你记住而已。我根本不喜欢。让你记住（解释的内容），然后回去……我根本不在乎成为现在的真实。你仍然停留在少数几个想法里。那样没有办法成为真实。解释，解释需要从头开始。 （提问者）我理解了隆塔说的，那就是自然的。 （提问者）我理解了隆塔说的，那就是自然的。我们所体验到的事物本身就是一种自然现象。但是，当它来临时，我们对它感到满意吗？或者，我们只是知道它，就像在说，“我已经知道了所有的事情”，仅仅拥有这个知识，这样对吗？ （隆塔）这就是你没有理解的。它只是从记忆中产生的知识，而不是你真正拥有的知识，对吗？它就像一个幻觉，就是你并没有真正看到它，也没有如实地理解它，没有达到觉知的状态。你只是在思考，在修饰，在尝试去理解，尝试去抓住，去拥抱。你试图进入涅槃，试图在思考中成为涅槃，但事实并非如此。这就是为什么我说它只是虚假的，不是真的。它就像一个虚假的房子，一个你居住的假象。所以，你必须放下，回到你的起点，重新开始，不要再执着于任何事物。不要被知识，不要被“理解”，不要被“证悟”所迷惑。要回到最初，那个单纯的“知道”的状态。这样才能真正地开始修行。 （听众之一）我明白了。所以说，关键是要放下一切念头和概念，只是纯粹地觉知，对吗？ （隆塔）不仅仅是这样。觉知本身也要放下。不是去抓住觉知，而是要放下觉知。 （听众之一）放下觉知？这如何可能呢？ （隆塔）如果能够真正地放下一切，包括觉知，你就会发现，那个真正知道一切的，并不是觉知。 （听众之一）那是什么呢？ （隆塔）这就是你需要自己去发现的。我说不出来。如果你还在问“那是什么”，你就还在思考，还在寻找，还在修饰。你需要放下所有的这些，然后你才会自己知道。 （听众之一）好吧，好吧，我明白了。 （隆塔）问题在于，我们总是试图去理解，试图去解释，试图用我们的思维去抓住一切。但真正的智慧是无法用思维去理解的。它超越了思维，超越了语言，超越了概念。它只能通过放下一切，通过完全的空无才能体验到。 （听众之一）那修行还有什么意义呢？如果我们不能理解，我们如何才能到达彼岸呢？ （隆塔）修行的意义不在于理解，而在于放下。放下一切，包括你的理解。只有当你完全放下了，你才会发现，彼岸早已在那里，从未离开过。 （听众之一）但是，如果我们不努力，我们如何才能放下呢？ （隆塔）努力不是用思维去努力，而是用心去努力。用心去放下，而不是用思维去控制。用心去感受，而不是用思维去判断。用心去存在，而不是用思维去定义。 （听众之一）那么，隆塔，您能给我们一些实际的建议吗？我们应该如何开始呢？ （隆塔）从观察你的呼吸开始。不要试图控制它，只是观察它，感受它。感受每一次呼吸的进出。感受你的身体，感受你的心。当你感到有念头升起时，不要试图阻止它，只是觉知它，然后让它离开。不要评判它，不要分析它，只是看着它来，看着它去。 （听众之一）这样就够了吗？只是观察呼吸？ （隆塔）这只是一个开始。关键是要持续地，不断地，回到当下。回到你的呼吸，回到你的身体，回到你的心。这样才能慢慢地学会放下。 （提问者）我还是不明白。如果只是观察，如何能放下呢？观察不是意味着执着于观察的对象吗？ （隆塔）观察本身并不是执着，执着是你对观察对象的反应。当你观察呼吸时，如果感到舒适，你就会想要保持这种舒适，这就是执着。当你感到不舒适时，你就会想要摆脱这种不舒适，这也是执着。真正的观察是不带任何评判，不带任何喜恶的，只是如实地觉知。 （听众之一）但如果我做不到呢？如果我总是忍不住去评判，去分析呢？ （隆塔）那就觉知你的评判，觉知你的分析。当你觉知到它们时，它们就会失去力量。就像黑暗失去了光芒，它们会慢慢地消失。 （听众之一）这需要时间，对吗？ （隆塔）是的，需要时间。但最重要的是，要持续地练习。每天都回到当下，每天都放下一点点。慢慢地，你就会发现，放下变得越来越容易。 (隆塔继续教导，内容围绕放下自我、放下知识、活在当下等主题，并举例说明如何将这些原则应用到日常生活中。对话持续了一段时间，涉及各种问题和答案，直到最后，隆塔的教导变得越来越精妙，越来越深奥，难以用语言表达。) (隆塔最终停止了说话，房间里一片寂静。每个人都沉浸在自己的思考中，感受着内心的平静。隆塔静静地坐着，眼神中充满了慈悲和智慧。) (最后，一个声音打破了沉默。) （听众之一）隆塔，谢谢您。 (隆塔只是微微一笑，点了点头。) (房间里再次陷入寂静，每个人都带着更深刻的理解和更坚定的信念离开了。) --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求： 1. 完整翻译为中文，不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ นมัสการหลวงตา。 เป็นครั้งที่สองที่ได้มากราบหลวงตานะคะก็ได้ติดตามเลยเสียงของหลวงตามาตลอด。 ก็ประทับใจ。 ตัวเองทำหลวงตาว่า。 การไม่แอบปฏิบัติอะไรในใจคือสุดยอดของการปฏิบัติธรรม。 หลังจากนั้นก็。 เวลาปฏิบัติดูใจก็จะ。 สังเกตที่ใจวามันปกติหรือเปล่าจะคอยเช็คที่ใจ。 ดูวามันนิ่งไหมอะไรเนี่ยดูว่าเวลาเข้ามาในใจน่าจะรู้สึกเลยได้ว่าใจนะมัน。 มันไม่สบายฉะนั้นก็จะใช้วิธีที่หลบตาบอกการไม่แอบทำอะไรในใจก็ปฏิบัติมา。 เรื่อยๆแบบนี้ไม่ทราบว่าที่ทำถูกไหม。 ชื่ออะไร。 ยังก็ดีอยู่แล้วล่ะปฏิบ้านก็ได้ดีมากแล้วล่ะแต่ก็。 คือยังสติปัญญายังไม่เห็นส่วนใหญ่ก็เหมือนกันทุกคนคือมันยังไม่ไม่รู้โททันสังขาร。 คือมันเอาตัวเราไปคิดไปปรุงแต่งไปดิลนไปค้นหาไปสงสัยสงสัยสงสัยไปพยายามพยายาม。 เอาตัวเราเนี่ยไปคิดไปดิ้นลนไปค้นหาไปสงสัยสงสัยพยายามพยายามจะช่วยตัวเรา。 ไอพจากทุกข์ตัวเราตัวเราที่เราไปช่วยตัวเราเอาไปที่ลนได้รวมทั้งให้อาการที่เป็นดิ้นลงไปค้นหาไปปรุงแต่งได้แต่พยายามได้ไปรูปเพไม่เข้าใจพิกันหน้า。 และตัวเราที่เอาไปสงสัยสงสัยที่โดนค้นหาพยายามจะช่วยตัวเราคนทุกข์มันก็ไปหาวิชามีตัวเรามีส่วนได้เสียมีเรามีตัวเรามีตัวตนของเราทั้งนั้นเป็นวิชาทันทีเลยแล้ววิชาเป็นเป็นพ่อเป็นแม่ของปฏิเป็นหัวขบวนเลยเนี่ย。 ลเลยวิชาเป็นปัจจัยเกิดสังขารสังขารเป็นปัจจัยเกิดวิญญาณเนี่ยปฏิวิญญาณสร้างพบสร้างชาติเลยในใจเราในขณะปัจจุบันเลย。 วิญญาณเป็นปัจจัยทำให้เกิดเนี่ยน้ำรูปหน้ารูปเมื่อคืนเนี่ยเกิดคันันหน้าพร้อมจะไปเกิดขันหน้าแล้วเป็นน้ำรูปหน้ารูปไปใจทำให้เกิดอะไรยนะคือตาไกใจยปัจัยเกิดเวทนาจัยเกิดเวทนาถูกใจไม่ถูกใจเป็นต่างๆตัวนี้ตัวร้ายที่เวทนาเวทนาถูกใจเกิดปัญหาตรงนี้ก็ถูกใจก็อย。 ากได้อยากเอาอยากได้เป็นเช่นนั้นอยากรู้อยากเห็นอยากเป็นเช่นนั้น。 ขณะที่ไม่ถูกใจเนี่ย。 ทุกนาที่ไม่ถูกใจมันก็เกิดดิ้นลนปักใส。 ไม่ชอบใจคืนดีรักชั่วชังเกลียดทุกข์และสุขเกลียดทุกข์สุขดีรักชั่วชังเลยเกิดเป็นตันตัวนี้มันเลยเลยเกิดเริ่มเกิดเป็นปัญหาก็เริ่มเป็นอุปทานความยึดมั่นหรือมั่นประทานก็เลยเป็นพบเป็นชาติสร้างพบสร้างชาติในใจเราและพร้อมที่จะไปต่อไปตามพบชาติที่ผมแต่งนั้นเก。 ิดทุกข์เกิดใจไม่ได้อย่างใจแล้วก็ทุกข์อยู่นั่นแหละเสียใจเนี่ยคือสังขารได้ขันหน้าธรรมดาเนี่ยมันก็เปลี่ยนวิญญาณอาหารไปรับรู้ต้องตาหูจมูกลใจทางประตูใจทำอารมณ์แล้วก็ส่งต่อไปทนาสัญญาสังหารที่3。 ขันทำงานร่วมกับ。 มันก็ไม่มีทุกข์อะไรเนี่ยก็เป็นแค่เป็นของขวัญเป็นทุกข์ประจำขันเราธรรมดาแต่ไม่มียึดถือก็เลยไม่เข้าปฏิจากสมุดบาทไม่มีตัวเราส่วนได้เสียก็ไม่เข้าสู่วงจรปฏิจากสมบัติวงจรในการเกิดกเลสเกิดทุกข์เกิดพบเกิดชาติมันก็เป็นแค่ขหน้าธรรมดาไม่เป็นทุกข์อะไรก็ไม่เข。 ้าไปยึดถือแต่พอเข้าไปยึดเลยหหน้าไปเนี่ยเป็นสังหารรับรู้อะไรก็รู้รับรู้ว่าอะไรเป็นอะไรก็ไม่เข้าไปยึดถื，อ，ก，็，ไ，ป，เข，้，า，ส，ู่วงจรปฏิ，จ，จ。 ะสรุปบาท。 แต่รู้อะไรเป็นอะไรแล้วก็ถ้าถูกใจก็เข้าไปยึดถือไม่ถูกใจเข้าไปยึดถือดีรักจังเกทุกข์สุขเกียทุกขสุขดีรักชคิดเป็นอย่างนี้อยากให้เป็นอย่างนั้นจะเป็นอย่างนั้นอยากให้เป็นอย่างนี้ดิลงพยายามจะเอาตัวเราออกจากอะไรตัวเราไปได้อะไรจะเป็นอะไรมันก็เข้าสู่วงจรประ。 ติดตจากสมุทบาวิชาเป็นปัจจัยเกิดสังขารสังขารเป็นปัจจัยเกิดวิญญาณปฏิสนติวิญญาณเตรียมไปแล้วเตรียมที่จะเกิดพบเป็นชาติเป็นตัวเป็นตนสร้างไว้ตลอดเวลาและความไม่รู้เท่าทันตัวนี้。 ลำฟังสังขารในขาหน้าจแจ้งไม่ได้เป็นทุกข์อะไร。 แต่ทุกขประจำขันเฉยๆคือเกิดแก่เจ็บตายเจ็บเมื่อยปวด。 หิวโหยธรรมดาหาอะไรกินอิ่มแล้วก็อีกต่อไปไปขับถ่ายอุจจาระปัสสาวะเรื่องทุกข์ประจำขันนะเนี่ยแต่ทุกข์ให้มีความทุกข์ทางใจไม่มีแต่ถ้าเป็นเลยขันหน้าไปแล้วยึดไปแล้วเนี่ยเข้าสู่วงจรปฏิทบาทและวิชาเป็นปัจัยเกิดสังขารการใช้เกิดวิญญาณวิใจเกิดพบชาติเวทนามีความ。 อยากและ。 กระทบที่ถูกใจก็อยากได้อยาเอาอยากรู้อยากเห็นอยากกเป็นอยากสำเร็จอยากบรรลุธรรม。 กระทบไม่ถูกใจก็ดิลนผักใโวยวายที่ไปใจโป่งโลกเบาสบายนี่เฉยสงบว่างก็อยากได้อยาเอาอยากเป็นเช่นนั้นพอใจไม่นิ่งไม่ใช่ไม่สงบไม่ว่าไม่เบาสบายก็ไปโวยวายไอ้นี่มันยึต้องขึ้นทั้งรอบเข้าสู่วงจรปฏิจจะสงบบาทหมดเข้าใจไหมอ่ะยังไม่รู้ต้องทานคือมีตัวเราก็ไม่ปรุงแต。 ่งตัวเราก็ไม่ปรุงแต่งโดยไม่รู้ว่าเนี่ยปรุงแต่งอันนี้มันเป็นสังขารเป็นสังขาร。 ธรรมชาติของใจให้เป็นใจหรือเป็นธาสรู้ที่ไม่อยากปรุงแต่งได้ตัวตนก็ไม่มีต้องเป็นใจที่ไม่อยากปรุงแต่งได้แต่ลลงเป็นความปรุงแต่งได้มันเป็นสังขารปรุงแต่งเป็นสังขารความไม่อาจแต่งได้เป็นวิสังขารให้เป็นใจที่เป็นวิสังขารไม่ปรุงแต่。 งได้。 เราลงไปเป็นตัวปรุงแต่งได้มันก็เลยลงไม่ต้องขาดหมดเลยเข้าใจไหม。 คือตอนที่ปฏิบัติเนี่ยค่ะก็。 เหมือนว่าจะพูดเนี่ยค่ะแล้วก็。 สังเกตที่ใจอ่ะค่ะสังเกตที่ใจแล้วก็。 แต่ไม่ได้ว่าชอบหรือไม่ชอบนะคะเพียงแต่รู้สึกว่าามันผิดมันมันไม่เงียบสงบเหมือนเดิมก็จะแค่รู้สึกแล้วก็ขอ，ด，ู，ไปเขาก，็，ห，า，ย，ไ，ป，เ，องโดยที่เ，ร，า。 ไม，่ได้ไป。 รักชังอะไรอ่ะที่วงการพูดอะไรเพียงแต่ว่าเข้าไปดูแล้วก็ดูปุ๊บเขาก็เป็นปกติเราก็。 การปฏิบัติ。 สติตั้งที่ใจดูอยู่ที่ใจรู้เห็นอยู่ที่ใจไม่ใช่แบบนี้การอะไรแอะไรก็ไปเราก็ไปดูมันก็เงียบสงขึ้นมาเราไปดูเงียบสงบ。 เราไม่เห็นเองหลสังแล้วหลวงแต่งนะ。 ยังไม่เข้าใจค่ะหลานยังไม่เข้าใจค่ะที่หลตาใจ。 กไม่เห็นตัวเองเนี่ยไม่เห็นตัวเองเอาตัวเองไปดูไม่รู้ตัวเองจะเอาตัวเองไปดูไม่รู้ไปเห็นแต่ไม่รู้ตัวเองเลยล่ะตัวเองไม่ได้ไม่รู้ไปวางตัวเองมาอธิบายเลยนะวันนี้ที่นั่ง。 วันนี้ตรงนี้เป็นเรื่องสำคัญมากเลยหลายคนก็ยังงงมั่วๆอยู่ไม่รู้เอาตัวเองอ่ะไม่รู้ไม่รู้ไม่เห็นมีอาการอะไรเกิดขึ้นในใจขึ้นมาเอาตัวเราก็ไม่รู้อาการหรก็นิ่งเฉยเงียบไปเลยเดี๋ยวมันอีกก็ไปดูอีกก็ไม่อีกเงียบเฉยๆว่า。 สบาย。 ไม่เห็นตัวเรา。 เอาตัวเราไปดูไปดูเห็นแล้วก็เลยเพราะตัวเราเข้าไปดูปุ๊บมันก็เลยไปที่ใส่มันก็เลยเงียบไปเลยจะไม่เห็นตัวเราที่ไปจี้ใส่。 ให้ดีที่บายเป็นภาพรวกันเลยมันจะได้เข้าใจกันทุกคนโอกาสอย่างนี้ค่ะ。 ปกติแล้วเนี่ยคือคนถ้าเอาสั้นๆก็หมายความว่าเวลาเราปฏิบัติเนี่ยหรือโดยคนทั่วไปจะเหมือนกันหมายความว่าพอเราฟังว่าปล่อยวางสิ่งที่ทำก็คือเราเอาตัวเราน่ะไปปล่อยวางความคิดเราเอาตัวเรานะไปปล่อยวางอาการอย่างเช่นมีปวดนั่งสมาธินานแล้。 วปวด。 แล้วก็。 เอาตัวเราไปปล่อยวางความปวดโดยการที่ว่า。 ช่างมันช่างมันปวดได้ปวดไปช่างมันช่างมัน。 อันนี้คือเราเอาตัวเราอ่ะไปปล่อยวางความปวด。 แต่ที่หลวงตาบอกนะก็คือว่า。 ให้มาปล่อยวางตัวเราผู้รู้ความปวดหมายความว่าแทนที่จะเอาตัวเราไปปล่อยวางความปวดอย่างเช่น้วยมันปวดขนาดนี้ว่าหรือพยานช่างมันช่างมันเอาตัวเราไปปล่อยวางความปวดให้ย้อนกลับมาเห็นตัวเราผู้ที่รู้ความปวดแล้วกำลังนกว่าจะจัดการกับมันยัง。 ไงดี。 นก็อยากสนใจมันเลยหรืออะไรให้เห็นตัวนี้เพราะจริงๆตัวเราผู้รู้ความปวดไงเมื่อมันรู้ความปวดแล้วมันจะคิดนึกตอนปรุงแต่งมันจะมีการพูดแต่ถ้าเมื่อไหร่ก็ตามที่เป็นตัวเราไปรู้ความปวดเอาตัวเราไปรู้ปุ๊บนะเพราะรู้ปุ๊บนะสิ่งนั้นเหมือ。 นดอก。 มันเหมือนความปวดดับ。 แต่ตัวเรายังอยู่。 คนโดยทั่วไปจะเป็นอย่างนี้เยอะหมายความว่า。 เอาตัวเราไปปล่อยวางอาการเอาตัวเราไปปล่อยวางความคิดอย่างเช่นความคิดเกิดเอาตัวเราไปรู้ความคิดความคิด。 แต่ตัวเราอ่ะยังอยู่。 เพราะฉะนั้นเนี่ยจริงๆมันจะไม่ได้เป็นการปล่อยวางจริงๆการปล่อยวางที่จะปล่อยวางคือให้ปล่อยวางตัวเราผู้，ร，ู，้，ค，ว，า，มปว，ด，ห，ร，ื，อตัวเราผู้，ร，ู。 ้ความคิด。 ถ้าเป็นการปล่อยวางตัวเราผู้รู้ความคิดเราจะเห็นตัวเราผู้รู้ความคิดเนี่ยมันคิดนึกตึกตองปรุงแต่ง。 เพราะมันรู้ความคิดปุ๊บเนี่ยมันจะคิดมันจะคิดนึถึงต่อปรุงแต่งอย่างเช่นฉันนั่งสงบทำไมมันคิดเยอะวะทำไมมันอย่างนั้นตัวนี้จะพูดแต่ถ้าเอาเราเอาตัวเราไปปล่อยวางคิดเนี่ยคือเราไปดูความคิดคิ。 ดดับ。 เพราะฉะนั้นคนโดยส่วนใหญ่จะเอาตัวเราไปปล่อยวางอาการ。 แต่ไม่ปล่อยวางตัวเราผู้รู้อาการมันไม่เหมือนกันยังบางครั้งบางท่านน่ะมีเรื่องไม่สบายใจในใจอ่ะมันคิดฟุ้งสั้นเยอะเลยอ่ะเราคิดคิดทั้งมันทั้งมันมันคิดทั้งทั้งมันคือเอาตัวเราไปปล่อยวางความคิดแต่ไม่เห็นตัวเราหมกมุ่นกำลังคิดจะเอาอะไรสักอย่างนึ。 งอ่ะ。 เพราะฉะนั้นให้ปล่อยวางตัวเราผู้หมกมุ่นซึ่งเป็นผู้ผลิตความคิดขึ้นมาเยอะแยะไปหมดเลยเพราะมันกำลังหมก，ม，ุ，่，น，จ，ะ，เ，อ，า，อะ，ไ，ร，บ，างอย่างให，้，ว。 างตัวนี้。 เพราะฉะนั้นสิ่งนี้。 วางหมายความว่าอะไรไม่ได้เข้าไปทำอะไรนะวงนะไม่ได้เข้าไปทำอะไรแต่วางโดยการที่ปล่อยให้มันเกิดแล้วปล่อยให，้，ม，ันดับไปโดยธร，ร，ม。 ชาตินั้น。 ไม่มีใครเข้าไปกระทำอะไรกับมันนั่นน่ะคือวาง。 ให้วางตัวเราไปทุกๆขณะ。 อันนี้ก็พูดท่านไปเมื่อกี้เนี่ย。 พี่ขออนุญาตหลวงตาก็คือว่าปกติแล้วเนี่ยถ้าถ้าเราเข้าใจจริงๆ。 ทั้งหมดทั้งมวลทั้งสิ้นมีเพียงธรรมชาติแต่ในธรรมชาติเนี่ยเขามีธรรมชาติสองอย่างซึ่งอยู่ด้วยกัน。 อย่างที่หนึ่งน่ะเป็นธรรมชาติใส่ปรุงแต่งก็คือขันห้าร่างกายจิตใจเรานี่แหละรูปเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณเขาเป็นธรรมชาติฝปรุงแต่งทำไมเขาถึงเป็นธรรมชาติฝ่ายปรุงแต่งเพราะเมื่อเขาเกิดขึ้นแล้วเขาจะต้องดับไปโดยไม่ต้องมีใครไปทำอะไรกับเขาขาดับของขาได。 ้เอง。 เขาเกิดขึ้นตามเหตุปัจจัยและเขาจะดับไปเมื่อหมดเหตุปัจจัยส่วนธรรมชาติอีกสิ่งหนึ่งที่มีอยู่ก็คือธรรมชาติไฟไม่ปรุงแต่งหรือที่เรียกว่าวิสังขารอันนี้เขาเป็นธาตุรู้ที่บริสุทธิ์เขาปรุงแต่งไม่ได้คิดนึกตึกตองปรุงแต่งมีกิริยาอาการใดๆไม่ได。 ้เลย。 เขามีสรรพคุณเดียวคือรู้。 ธรรมชาติสองสิ่งนี้เขาอยู่ด้วยกัน。 แต่เขาไม่เคยแทรกแซงซึ่งกันและกัน。 เพราะฉะนั้นเนี่ย。 จริงๆแล้วคนที่เข้าใจก็คือปล่อยธรรมชาติสองสิ่งนี้ปล่อยเขาทำงานไปตามธรรมชาติ。 เมื่อรูปมากระทบตาเกิดจากสวิญญาณซึ่งเป็นการทำงานของขันห้าเข้าไปรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นคือการเห็น。 เมื่อเสียงมากระทบหูเกิดวิญญาณเข้าไปรับรู้เรียกโสตะวิญญาณเกิดการได้ยิน。 ธรรมชาติของขันห้าเขาทำงานแบบนี้。 ซึ่งถ้ารู้ที่บริสุทธิ์เขาก็รู้ได้ว่าตอนนี้ขันห้าเป็นยังไงเกิดการเห็นขึ้นเกิดการได้ยินขึ้น。 แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่มีความหลงผิด。 ถ้ารู้หน้ามีอวิชาห่อหุ้ม。 จึงเกิดความรู้จากความไม่มีจากสิ่งที่ไม่มีเมื่อถูกอวิชาห่อหุ้มมันจึงกลายเป็นสิ่งที่มี。 เมื่อสิ่งที่มีมันจึงเกิดความรู้สึกของความเป็นตัวตน。 ธรรมชาติแท้ๆของขันห้าล้วน้วนเมื่อตากระทบรูป。 จักษสุวิญญาณเข้าไปเกิดการเห็นแต่พอถ้าารู้ที่เขาเกิดความรู้สึกเป็นตัวตนขึ้นมาถ้ารู้นั้นไม่บริสุทธิ์แล้วกลายเป็นรู้หลงมันจะไม่ใช่แค่การเห็นแต่มันจะกลายเป็นกูเห็น。 สิ่งนี้คือความแตกต่างเมื่อไหร่ก็ตามที่ธรรมชาติเขาทำงานโดยไม่มีความหลงเป็นอวิชา。 เมื่อเสียงมากระทบหูเกิดโสตะวิญญาณเข้าไปรับรู้เกิดเป็นการได้ยินถ้ารู้ที่เป็นภาพรู้ที่บริสุทธิ์เขาก็จะรู้ว่าขณะนี้มีปรากฏการณ์อะไรในขัน์ห้านี้เกิดการได้ยินเกิดอะไรเกิดขึ้น。 แต่ถ้าถ้ารู้มีอวิชาห่อหุ้มกลายเป็นรู้หลง。 เขาจะกลายเป็นความมีจึงเกิดความรู้สึกของความเป็นตัวตน。 มันจึงไม่จบแค่การได้ยินแต่มันเกิดเป็นกูได้ยิน。 คือความแตกต่างมันมีอยู่แค่นี้。 เพราะฉะนั้นเนี่ยจริงๆแล้วเนี่ยไม่ว่าถ้าเมื่อไหร่ก็ตามไปเป็นรู้ที่บริสุทธิ์เนี่ยฉันห้าเขาทำงานของเขาเป็นปกติธรรมชาติฉันห้าเขาเป็นกลางเขาไม่ได้เป็นกเลสและไม่ได้เป็นนพพานเขาเป็นกลางเขาเป็นธรรมชาติใส่ปรุง。 แต่ง。 เขาก็ปรุงแต่งเขาไปอย่างนั้น。 เพราะฉะนั้นเวลาเขารู้อะไรเขารู้ชั้นเดียวหมายความว่ามีการเห็นเกิดขึ้นมีการได้ยินเกิดขึ้นมีการได้กลิ่นเกิดขึ้นมีการได้ลิ้มรสเกิดขึ้นมีการสัมผัสถูกต้องตัวเกิดขึ้นมีความรู้สึกคิดนึกแต่งเกิด。 ขึ้น。 แต่ถ้าเมื่อไหร่ก็ตามมันหลงเกิดความหลงมีตัวตัวตนปุ๊บน่ะมันจะเป็นกูเห็นกูได้ยินกูได้กลินกูลิ้มรส。 กูถูกต้องสัมผัสและกูรับรู้ทำอารมณ์คิดนึกต้องเป็นกูคิดเป็นกูนึกเป็นกูผู้มีอารมณ์。 มันจึงต่างกันอย่างนี้。 เพราะฉะนั้นเนี่ยถ้าเกิดว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่หลวงตาบอกให้ย้อนมาว่าใครรู้。 ถ้าเมื่อไหร่ในผู้รู้นะเนี่ยที่คิดนึกตตรงปรุงแต่งของเขาเนี่ยมันเป็นการทำงานของขันห้า。 ไม่ได้ห้าม。 แปวง。 วางหมายความว่าเขาเกิดแล้วก็ดับ。 ผู้รู้ที่คิดนึกตตอนปรุงแต่งได้เมื่อมีการกระทบสัมผัสเข้ามาเขาเกิดขึ้นเพื่อรับรู้แล้วเขาก็ดับไปเขาเกิดขึ้นรับรู้และเขาก็ดับไปมันจึงการเป็นการปล่อยวางโดยธรรมชาติ。 แต่ถ้าเมื่อไหร่ก็ตามที่ไม่เห็นตรงนี้คนโดยทั่วไปจะหลงยึดวิญญาณอาขรหรือจิตผู้รู้นะเป็นตัวเรา。 เพราะฉะนั้นพอเห็นก็เป็นกูเห็นสอนเขาไปค่ะ。 ขอประทานโทษนะครับขอถามนิดนึงว่าผู้รู้ที่เป็นตัวใจที่บริสุทธิ์เนี่ยนะฮะ。 จุดทของมันที่บอกว่าเป็นว่าฮะหรือว่านิทานตรงไหนครับที่เป็นแบบว่าไม่มีการปล่อยให้มันเป็นธรรมชาติตรงนั้นน่ะจุดไหนคือจุดที่เป็นคือนพาหรือความว่างในตามความหมายของอย่างนี้นะคะจริงๆแล้วที่บริสุทธิ์ครับเขาเป็นความไม่มีอะไรเขาไม่มีโดยสิ้นเชิงเพราะฉะนั้นเ。 นี่ยเขามีแต่สรรพคุณรู้。 ทุกสิ่งที่ปรากฏให้อายตนะรับรู้ได้คือรู้ได้ทั้งตาทั้งหูทั้งจมูกทั้งลิ้นทางกายทางใจล้วนเป็นสังขารปรุงแต่งเพราะฉะนั้นจริงๆแล้วเนี่ยเมื่อใดก็ตามที่ไม่หลงไปเป็นสังขารปรุงแต่ง。 เพราะฉะนั้นการปฏิบัติจริจริงน่ะมันจึงไม่ได้ว่าไปทำไงให้เป็นเป็นรู้นั้น。 เป็นธรรมชาติแล้วหมดไปไม่เกิดขึ้นก็หมดไปตรงไหนที่เขาเขาเรียกว่านพานหรือว่าความว่างที่ปราจากการปรุงแต่งหรือว่าปราศสังขารปรุงแต่งหรือว่าสัญญาตรงนั้นตรงไหนถอยมันเพราะว่าผมยังยังไม่ยังว่าตรงนี้เราเข้าใจกันถูกหรือไม่ต้องปล่อยเป็นไปตามธรรมชาติแล้วก็ไม่。 ทำอะไรกับมันเฉยๆรู้มันเกิด。 คืออย่างนี้ค่ะ。 เมื่อสิ้นผู้ยึดถือธรรมชาติฝ่ายสังขารปรุงแต่งและสิ้นยึดถือในส่วนธรรมชาติฝ่ายวิสังขารในขณะนั้นเมื่อสิ้นยึดถืออย่างแท้จริงขณะนั้นสิ้นอุปทานของความตัวตนตอนตายยังไง。 ตอนที่เราไม่ได้ไม่ได้สนใจกับมันใช่ไหมคะปล่อยให้มันไปตามธรรมชาติไม่ใช่เราไม่สนใจกับมันที่ว่าตัวเราไม่มี。 ตัวเราไม่มีคือเราไม่มีสังขารแล้วก็ไม่มีตัวผู้รู้ถ้ารู้ตรงนี้อ่ะครับ。 ถ้านยนี้เดี๋ยวฟังก่อนนนึงนะฟังก่อนนิดนึงเพราะว่าคำถามเนี่ยถ้าเกิดใช้จากเพราะมีตัวเรายืนพื้นอ่ะบางทีมันเข้าใจไม่ได้เพราะว่ามันมีตัวเรายืนพื้นอยู่มันเลยเข้าใจไม่ได้แค่เนี่ยเหมือนกับว่าเดี๋ยวอธิบายรับฟังก่อนด。 ีไหม。 คนโดยทั่วไปน่ะเราจะรู้สึกว่ามีตัวตนเราอยู่จริงๆ。 แล้วจะทำไงที่จะช่วยตัวเราให้ไปพ้นทุกข์。 ให้ไปถึงนพพาน。 เพราะฉะนั้นบางทีคำถามน่ะเพราะถามขึ้นมามันจะมีตัวเราที่ยืนพื้นแต่ตอนนี้เอาตรงนี้ก่อนว่า。 คำสอนขององค์หลวงตาน่ะที่หลวงตาพูดถึงเสมอเสมอว่าให้ทุกท่านน่ะศึกษาให้ดีว่าคำสอนนั้นสามารถพาพ้นทุกข์ได้จริงไหมแต่หลวงตาไหมบอกไว้ว่าทำไมคำสอนของหลวงตาจึงพาพ้นทุกข์ได้จริง。 ในเมื่อธรรมชาติเนี่ยในร่างกายเรานี้ถ้าเริ่มต้นอย่างนี้นะในร่างกายเรานี้มีส่วนที่เป็นกายยสังขารคือรูปซึ่งประกอบไปด้วยธาตุดินธาตุน้ำธาสลมพัดไฟถูกต้องสัมผัสได้ในนี้มีส่วนหนึ่งคือไกยสั。 งขาร。 แล้วก็ยังมีอีกสิ่งนึงซึ่งอยู่ในนี้เป็นจิตสังขาร。 จิสังขารหน้ามันจะต้องไม่ได้แต่รู้อยู่ว่ามีเพราะว่าอะไรเพราะมันมีความคิดความลึกความตึกความปองความปรุงความแต่งมีอารมณ์ความรู้สึกได้สิ่งนี้เขาเรียกสังขารแต่มันมีอีกสิ่งหนึ่งที่อยู่ในนี้คือธารู้ที่เป็นวิสังขาร。 ซึ่งคำสอนที่หลวงตาพยายามบอกก็คือว่า。 ธรรมชาติฝ่ายที่เป็นสังขารฝ่ายที่เป็นวิชสังขารเนี่ยเขาก็อยู่ด้วยกันแต่ถ้าไม่มีการหลงเกิดขึ้นธรรมชาติฝ่ายสังขารก็ปรุงแต่งไปไม่มีใครไปยุ่งหรือไปแทรกแซงจนเกิดความเป็นตัวตนธรรมชาติฝ่ายวิสังขารหรือรู้เขาก็เป็นรู้ของเขาที่ไม่มีตัวตนอยู่。 แล้ว。 เพราะฉะนั้นใครก็ตาม。 ที่ขณะดำเนินชีวิตอยู่เนี่ยยังไม่ตายเนี่ย。 แต่ใช้ชีวิตโดยที่ว่าฉันให้。 ทั้งพื้นดินข้างบนน้ำและพื้นดินใต้น้ำอีกกินเลยมากกว่าน้ำอีกดินพื้นดินที่เป็นพื้นดินธรรมดาแล้วก็มีพื้นดินใต้ใต้น้ำ，อ。 ีกสักไหม。 ทำก็บอกว่าดินมีเต็มไปหมดเลย。 มันอยู่อาศัยกดูเต็มไปหมดเลยนะในร่างกายแล้วก็มีดินมีผมขดเล็บผนังตัวเองกระดูกตับไตไสน้อยไสใหญ่มากกว่าหัวใจเต็มไปหมดเลยถ้าตดินทั้งนั้นเลยกระดูกในกระดูกก็เป็นดินหมดเชโรคเต็มไปหมดเลยดิกินก็มากในน้ำก็เยอะ。 กูจะทำยังไงอ่ะได้เชื้อโรคมันหายไปหมดเลยอ่ะ。 มันจะได้หายป่วยปยมากเลย。 ทำก็ประแกใจว่าต้องทำลายที่อยู่ของสัตว์。 แล้วก็บอกว่าถ้าตราบใดมีดินมีน้ำอยู่เนี่ยสัตว์ก็ต้องยังอาศัยจะทำรายงานที่อยู่ของสัตว์ก็ต้องทำลายทั้งดินและน้ำฆ่าตัวตายฆ่าตัวตายมันก็ยังไม่พ้นจริงมันก็ยังรู้สึกว่ามีมีน้ำมีตัวตนอยู่。 ก็เลยจะทำลายไงทำลายในขณะที่มันมีชีวิตอยู่ที่ทำให้เชื้อโรคมันหายไปหมดทำลายโดยที่ตัวไม่ตายจะทำลายยังไงทำลายดินทำลายน้ำ。 ทำลายฐานที่อยู่บนเชื้อโรคไปหมดแล้วมันก็จะไม่มีเชื้อโรคอาศััยแล้วตัวเรายังไม่ตายจะทำลายยังไงแต่ก็ยังไม่ตายก็นึกจารณากลับไปกลับมากลับไปกลับมามาลงแกก่ใจว่าระบบปรมาณูล้างโลกระบบระบบปรมาณูล้างโลกท่านเลยมีความรู้สึกว่าเอาระบบพลหย่อนใส่ในตัวเอ。 งเลย。 แล้วก็มีความรู้สึกว่าระเบิดตูเดียวระเบิดดูมีความรู้สึกระเบิดจริงๆเลย。 ขึ้นมาเนี่ยระเบิดดูลงโลกมันระเบิดสนั่นหวั่นไหวเลยตูมเดียวนั่นน่ะบอกว่าเศษเลือดเศษเนื้อเศษกระดูกอะไรเป็นทุเรียนไปหมดเลยไม่เห็นเลยหายแวะไปกับตาเลยเหลือแต่จักรวาลที่ว่างเปล่า。 ทีแรกตั้งใจจะให้เชื้อโรคมันไม่มีแค่นั้นแหละมันหายไปหมดเลย。 ตัวตนเลือดเนื้อมันหายไปเที่ยงเลยแล้วตัวเราอ่ะ。 ตัวเรามันหายไปด้วย。 ตัวเราก็ไม่มีเราไม่มีตัวตนตัวตนของเราไม่มีเราไม่มีตัวตนเนี่ยผ่านเลย。 นมัสการหลวงตาเจ้าค่ะ。 ยมยัง。 ติดอะไร。 เราก็รู้ตัวเองอ่ะมันยังติดอะไรอ่ะปฏิบัติวนไปวนมาวนไปวนมาไงอ่ะ。 มันก็ดูว่าเมื่อกี้ก็ดูว่า。 ก็ดูผู้รู้อ่ะค่ะว่าเวลามันรู้ไปทางเมื่อกี้มันฟังเสียงหลวงตาพอจะส่งรอบแรกที่จะส่งการบ้านก็มันก็ตรงขึ้นมาตึกๆ。 ดยังไม่ส่งแล้วก็ลองพิจารณาดูก็คือว่าพอมันส่งไปทางตาก็ดูว่าไอ้ตัวผู้รู้ที่มันส่งไปเนี่ยมันก็ปรุงเสร็จแล้วถ้ามือจะจับไมให้มันก็ส่งไปทางกายมันก็เอามาปรุงก็ดูดูไปดูมาเอามันทำงานของมั。 นเอง。 หันห้ามทำงานเองก็เลยเสร็จแล้วก็ดูว่าติดแล้วมันก็เคลื่อนออกไปทางตาเดี๋ยวมันก็เคลื่อนออกไปทางมือเพรา，ะ，เ，ค，ล，ื，่，อ，นไปท，างไหนมันก，็，เ。 อา，มาปรุง。 มันก็เลยเห็นว่าไอ้ตัวที่เพื่อนเพื่อนไปมันหันห้ามันทำงานเองมันไม่มีเราซะหน่อยตอนแรกเลยมันเอาตัวเราอ่ะเป็นคนแบบเป็นจิตที่เคลื่อนออกไปเพื่อนออกไปก็แต่พอดูเห็นมันปุ๊บมันก็มันทำงานของมันเองก。 ็เลย。 มันก็มันก็ไม่มีไม่มีเราซะหน่อยอะไรย。 ไม่จริง้งไม่จริง้ง。 ถามใจตัวเองดูสิล่ะ。 ไม่มีเราจริงๆวันนี้พานแล้วรีผ่านเดี๋ยวนี้เลย。 ถามใจเราจริงๆนะตัวเราจริๆเดี๋ยวนี้ได้ยังไงอ่ะ。 ตอนนี้มันมีอีกแล้ว。 จริงๆมันปรุงเองมันไม่มีเราอ่ะมัน。 ขันามันทำงานเองมันเป็น。 ยังไม่คิดคงแต่งไปแล้วเวย。 มันมัน。 ยังหนักอยากได้ชายที่โป่งโลกเบาสบายใจนิ่งเฉยสงบว่างอยู่เลย。 เนี่ยยังเกลียดทุกุกอยู่เลยอ่ะมันได้ไงอ่ะ。 ยังดีรักทัช้างเกลดทุกขรักสุขเกตทุกข์สุขดีรักทัช้างอยากได้ใจที่ปลูกโลกเบาสบายใช่ไหมเบาๆใจเบาๆ。 ไปตรงนั้นอีกแล้ว。 มันยังยึดเต็มๆอยู่เลย。 ไปถึงบอกไม่มีตัวตนได้ไงอ่ะ。 ไม่มีตัวตนไม่มีตัวตนไปยึดอะไรมันไม่พานเลย。 อยู่เต็มๆอยู่เลยอ่ะมาโป่งโล่งแล้วตอนนี้。 ตัวเองตัวเองก็รู้กับตัวเองถามใครมันเห็นสภาวะที่มัน。 ถึงใจนี่มันต้องยังไงหมดเลย。 พ่อแม่ครูบาอาจารย์แต่ละท่านเนี่ย。 เล่าไว้ก็มี。 อาจารย์มีใจโลกาสุมันระเบิดไปหมดเลยแหละโลกไปหมดเลยรู้จักรวาลโลกาไปหมดเลยตระเบิดลากเรียบไปหน้ากลองเลย。 แสงทองที่ขึ้นสู่ท้องฟ้าจักรวาลมีแต่แสงทองคำขึ้นสู่ท้องฟ้าทั้งจักรวาลโลกพระธาตุเสียงกอง。 ในสวรรค์ดังขึ้นมาเองเคยตีเสียงเครื่องสายติดว่าเสียงบรรเล็งดังจักรวาลโลกธาตุ。 เสียงสวยตบทยายานนวังวังวิทยดังจักรวาลก็คือไปหมดเลยเหมือนกับเป็นตอน。 จักรวาลโลกกธาตุเลยโพธยาัก์ยางนนที่วโนดังจักรวาล。 เสียงเครื่องสายบรรันเลงก็ไปจักรวาลเลยกลิ่นหอมอวนตลกอบอวนไม่มีอยู่ในโลกมนุษย์นี่มันหอมไปทั้งจักรวาลโลทาบเลย。 แสงทองพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าทั้งจักรวาลต้นไม้ภูเขาแผ่นดินทุกปมีแต่แสงทองพุ่งขึ้นสู่จักรวาลสว่างสวายเป็นทั้งจักรวาลโลกตาตสะอนไปหมดเทเทวดาอยู่ชั้นไหนก็ทไม่ได้。 ไม่หมดจักรวาลอ่ะ。 ทั้งโลกกระทธาุเหมือนเกิดซึนามิใหญ่ถล่มจักรวาลโลกธาตุเหมือนเกิดซึนามิแผ่นฟ้ากับแผ่นดินม้วนตลกก็หากันระเบิดสนั่น。 หวั่นไหว。 เกิดอะไรอีกมากมายกว่านี้เยอะแยะจำเข้ามาเล่านะเข้ามาจะเล่า。 กูจะมีเยอะแยะกว่านี้。 คิดเอาอย่างนั้นไม่ใช่หรอกมันจะต้องมีทำรองรับ。 ขนาดที่มันหยุดโดยธรรมชาติของมันเองไม่มันหยุดเนี่ยมันหยุดสนิทนัั้นแหละโลกาโลกมาพร้อมกันเลย。 แสงทองหุ่งท้องฟ้าทั้งจักรวาลโลกธาตุเป็นสัทองคำหมดเลย。 ต้นไม้ภูเขาแผ่นดินทุกปรมาูในอากาศเป็นแสงทองพุ่งขึ้นสู่จักรวาลหมดเลย。 เสียงเครื่องสายเสียงผิดพลาดเสียงเครื่องบรรเลงเพราะไม่มีล่ะไม่ใช่ผิดพลาดมันเป็นเครื่องสายไม่มีมีแต่เครื่องสาย。 เสียงสวยันโตบริยาโมเลสักยานันทนันที่วน์ใน。 รวมไปหมดเลยในจักรวาลทุกโรธารวมเป็นหนึ่งหมดเลยเสียงสวดในจักรวาลไปหมดเลยจักรวาลพระผมต้องหมดเลยยบทยาสยานางนังตะวังเสียงกดังเทือนไปหมดจักรวาลเหมือนหัวใจ。 ไม่มีใครตีเราดังขึ้นมาเองมีบัญในพระไตรปิฎกก็มีจะมีเกิดเหตุการณ์แบบนี้แบบนี้จะดังขึ้นมาเองโดยไม่ต้องมีใครตี。 ทุกหมดเกิดขึ้นแล้วในโลกเกิดขึ้นแล้วในโลกเวลาจักรวาลโลกวัดในโลกชั้น3。 ชั้น4。 ครั้ง5。 ชั้นขึ้นไปถึงโลกไปถึงชั้นเลยไปพรมเลย。 ดังจักรวาลโลกกระทาตุ。 อนุโมทนาสาลุการหมดอยู่ทุกฟ้าทนไม่ไหวหายตัวหมดเลย。 ท่านปฏิบัติอย่างไรจะได้รู้ผิดทำสอนค่าพข้าพเจ้าบ้าง。 มันไม่ใช่ไปคิดเอาว่าเราบรรลุแล้วไม่ใช่โลกรธาตทั้งโลกกรธาตสามแดนโลกธาตที่เราไปเวียนว่าเรียนว่า่ายตาเกิดมาเป็นอนันตการชั่วกลับชั่วกันเนี่ยมันไม่สามารถดึงดูดเรากลับเข้าไปในแสแดนโลกธาตุได้มันได้ระเบิดออกหมดเลยระเบิดวิชาแสแดนโลกธาตุที่เป็นดึงดูดระเบิ。 ดแรงดึงดูดเหมือนจรวดเนี่ยมันจะดูด。 ที่จะยิงคนออกไปจากโลกเราเนี่ยถ้าบรรยากาศเนี่ย。 พอถึงชั้นบรรยากาศจะยิงไปสู่อวกาศเนี่ยมันก็ระเบิดถังสุดท้ายเนี่ยระเบิดตตัวมันเองยิงก็สวยอวกาศกันหลุดออกไปในอวกาศแล้วก็ปล่อยถังใหญ่ๆที่บรรจแก๊สถังใหญ่ที่สุดทิ้งลงไปในชั้นบรรยากาศไปลุกไหม้หมดแล้วก็ระเบิดยิงไปกระสวยอวกาศดูชั้นอวกาศแบบเดียวกันแต่นี่ม。 ันแรงดึงดู3แดนโลธาตุมันโลกเดีย3แดนโลธาตุระเบิดหมดเลยอ่ะมันระเบิดระเบิดแรงงดึงดูดหมดไม่สามารถดึงดูดดวงจิตวิญญาณดึงดวงนี้กลับกลับคืนไปสู่3แดนโลกกธาตุหมดบุพ้นจาก3แดนโลกธาตุบุพ้นไปเลย。 ระเบิดหลุดออกจากแรงดึงดูดของ3แดนโลกธาตุดีเลย。 เนี่ยมันเลยยิ่งใหญ่มากเลยจักรวาลสั่นสะเทือนเรือนลั่นไปหมดลองมันรองรับไม่ไหวเลยระเบิดไปหมดเลยมไปหมดเลย。 ไม่ใช่ไปคิดเอาเองเป็นเองไม่ใช่หรอกแต่มันก็ต้องอย่างนี้ค่อยๆที่ความปรุงแต่งไปที่ความปรแต่งไปที่ควา，ม，ป，ร，แ，ต，่，ง，ไ，ป，ที，่，ค，วามคิดมั่，น，ถ。 ือ，มั่นใน。 ก็ยังทำงานแต่ยสังขารก็ยังอยู่จิตสังขารก็ยังอยู่แต่รู้นั้นน่ะเป็นรู้ที่บริสุทธิ์ไม่ได้หลงยึดถือสังขาร。 ขนาดดับจิตคือตายกายะสังขารต้องคืนโลกหมายความว่าดินคืนสู่ดินน้ำคืนสู่น้ำลมคืนสู่ลมไฟคืนสู่ไฟส่วนจิตสังขารที่เป็นความคิดต้องปรุงแต่งทั้งหลายนะจะต้องดับลงอยู่แล้วเพราะขณะที่นอนนิ่งๆนั้นน่ะเอาไปเผาไฟยังไม่เต้。 นเลย。 ความรู้สึกทุกอย่างดับหมด。 จิตสังขารดับไป。 คงเหลือรู้ถ้ารู้นั้นน่ะสิ้นความยึดถือ。 ไม่เป็นรู้หรอก。 รู้นั้นโดยความที่ว่าตัวเขาไม่มีตัวตนอยู่แล้ว。 รู้นั้นจึงกลืนไปกับธรรมชาติ。 ไม่ใช่เขาดับ。 เพราะเขาเป็นสิ่งที่ไม่เกิดไม่ดับ。 แต่เขากลืนไปเป็นเนื้อเดียวกับความว่างในอวกาศในธรรมชาติ。 ดังเหมือนเปลวเทียนที่ถูกเป่าดับไปแล้วหายไปนั่นแหละ。 แต่ถ้าเมื่อไหร่ยังมีความหลงยึดถือถ้ารู้ยังเป็นรู้หลงที่หลงยึดถือเมื่อขณะตายดับจิตตายยสังขารดับลงจิตสังขารดับลงแต่ถ้ารู้ที่ยังหลงยึดถือความเป็นตัวตนมันทำให้ธาสรู้นะเนี่ยไม่เกินเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติมันมีใจโปร่งแสงรูปร่างเหมือนตัวใจอยากนะหลุดกร。 ะเด็นออกไป。 ตัวตนนั้นน่ะ。 ก็ยังต้องไปเกิดไปตายตามเหตุปัจจัยบุญกรรมที่ทำมา。 เพราะฉะนั้นหลวงตาถึงสอนให้ว่าถ้าขณะที่อยู่ปัจจุบันอ่ะใจเป็นธาตุรู้แท้ๆถ้ารู้ที่สิ้นยึดแล้วนะเพราะฉะนั้นเมื่อเมื่อถึ，ง。 ครวตายนะ。 กายสังขารดับจิตสังขารดับพาดรู้ก็คืนเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติสิ้นพบชาติกันที่ตรงนี้เราอยู่กับปัจจุบัน。 ตอนนี้ใช่ไหมครับ。 ก็คือคือปล่อยเป็นทางธรรมชาติของมันก็เราก็อยู่กับปัจจุบันตอนนี้ใช่ไหมครับ。 อยู่กับปัจจุบันแต่ไม่ยึดปัจจุบันอยู่กับปัจจุบันไม่ยึดกับปัจจุบันเพราะจริงๆปัจจุบันก็ไม่มีอยู่จริง。 ในธรรมชาติฝ่ายสังขารจะมีเวลา。 เพราะฉะนั้นเนี่ยใช้ปัจจุบันขณะให้เกิดประโยชน์ในการเรียนรู้แต่ไม่ได้ด้วยความยึดถือเมื่อปล่อยวางปัจจุบันนั่นแหละนะคะ。 สงสัยครับเพราะเมื่อกี้นี้สงสัยว่าเมื่อกี้เรียนถามคุณทานนะว่าจุดที่เป็นจุดที่เป็นจุดว่างหรือจุดนิทานตรงไหนที่ที่วัดกันตรงไหนครับตอนนี้ท่านก็บอกว่าคือจุดที่ถ้ารู้ก็ทำงานของมันแล้วก็สังขารก็ทำงานของมันโดยที่ต่างคนต่างทำงานแล้วก็。 ครับ。 โดยที่เราไม่ได้ยึดถือกับตรงนั้น。 ทุกขณะจิตนะครับ。 ถูกไหมครับ。 ไม่ใช่ไปถามไปไกล。 มันเราเยดอาหาร。 ปัจจุบัน。 ครับปัจจุบันหา。 ปัจจุบันคือเรา。 ไม่ได้ยึกว่าเราตอนนี้นะคะก็คือลงคุยกับลงปัจจุบันปัจวันปัจจุบันเป็นสังอยู่หรือว่าสังังแล้วแล้วก็สังขาสังขารแล้วเป็นสังขารตอนนี้เป็นปัจจุบันเป็นจริงต้องการไม่ต้องการให้เป็นความจำทุกคนครับเป็นความจริงความจริงในปัจจ。 ุบัน。 เป็นสังขารก็เป็นสังหารเป็นที่สังหารก็เป็นที่สังขารไม่สังหารที่สังขารก็เป็นนพพาน。 ต้องเป็นจริงอ่ะต้องไม่ต้องการให้เป็นความจำไปอ่ะเป็นจริงๆว่าเราไม่ต้องอ่านใจเราขาดว่าเราเป็นสังขารอยู่หรือเป็นที่สังขารแล้วยึดสังหารและมีสังขารไหมคือต้องเป็นสังขารอยู่ไม่เป็นสังขารยึดสังขารไม่ลงไม่ลงเป็นสังขารมันจะเป็นที่สังขารไม่เป็นสังขารไม่เป็。 นที่สังขาร。 อ่านไม่ออกอ่านไมขาดว่าเป็นอะไรอยู่ก็ไม่รู้อยู่ว่านี่ตอนนี้ยังเป็นปัญหาโดยยังเป็นสังขารแต่่งเยยังคิดยังคงแต่ยังดิ้นลนยังค้นหายังพยายามพยายามจริ็นๆลงไปสังขารไม่ลงสังหารแล้วสงหารทำงานไปแต่ใจไม่สังหารเป็นใจที่ไม่สงขารแล้วก็เห็นว่าทำงานไปข5ไ。 ปสงหารทั้งหมด。 สังขารก็เป็นขันหน้ามารวมกันเป็นขันห้ามารวมกันขหน้าเพราะว่าดินธาน้ำลมไปแล้วก็ถ้าารู้จะเป็นพี่สังขารเนี่ยมารวมกันทั้，ง。 หมดเนี่ย。 ถ้าอากาศด้วยหกผ้ารวมเป็นขันห้า5สังหน้าเป็นสังขารทั้งหมดสังหารและรวมทั้งหน้าทั้งหมดรวมทั้งสังหารและมีสังขารรวมอยู่ในนั้นสถานและสังขารคือปล่อยวางขันหน้าทั้งเลยทั้งแท่งเลยทั้งตัวเลยทั้งชุดไปทั้งหมดเลยทั้งขหน้าเลย。 ต้องเข้าใจตรงนี้ทำไมเข้าใจตรงนี้มันเป็นจากความจำเฉยต้องการไม่ต้องการให้เป็นความจำไม่ต้องการทุกคนเป็นความจำก็เป็นความจริงที่ใจรู้ที่ใจคนที่ใจจริงๆครับ。 ครับเนี่ยเขาใช้หรือยังอะไรสังขาที่สังขารแล้วก็ปล่อยวางสังหารวางสังขารได้หมดหรือไม่ยังไงก็ขนาดนี้นะครับก็คือ。 ไม่ได้ปรุงแต่งอะไรอ่ะเฉยๆครับก็กำลังอยู่กับว่ากำลังถามอยู่ตรงนี้ติดของเราประมาณนี้ตาไม่ได้ไม่ได้สงสัยหรืออะไรเกิดขึ้นว่าเข้าใจว่าสังขารกับที่สังขารนี้ก็เป็นเป็นร่วมกันแล้วก็คือ。 ฐหน้าห้าไปวาสังขารและสังขารหน้าครับ。 ไม่ไม่จริงครับ。 ขอบคุณมากครับ。 กราบนมัสการหลวงตาค่ะคราวที่แล้วที่ปทุม。 ก็น้ำตามีความบอกว่ามีสภาวะเหมือนกับจะ。 รู้ละเอียด。 แล้วก็ท่านบอกให้ปล่อยวาง。 ก็เหมือนจะทำท่าจะปล่อยวางแต่ก็กลับมาไม่ยึดอีก。 แล้วหลวงตาก็ให้กลับไปพิจารณาทบทวนตัวเอง。 ก็พิจารณาทบทวนตัวเองว่า。 มันยังมีความอยาก。 มันยังมีตัวเรา。 มันยังอยากพ้นทุกข์มันไม่อยากตกนรกมันยังมีตัวอยู่ค่ะ。 ทำไมว่า。 มันยืนพื้นตัวเราตัวเราตัวเราตัวเรา。 ยืนพื้นตัวเราไม่อยากตกนรกตัวเราอยากไปสวรรค์ตัวเราอยากไปที่ผ่านมันมีตัวเราที่ไหน。 มันไม่เข้าใจตรงนี้มันอยู่ึตรงนี้อธิบายยังไงอธิบายก็แค่ความจำให้เฉหรไม่ชอบเลยอธิบายให้เป็นความจำกลับไปนะไม่สนใจเลยเราไม่สนใจให้เป็นความจริงในปัจจุบันทำยังไงอยู่แค่มันก็มีไม่คิดไม่กี่ตัวมันก็ไม่เป็นความจริงไม。 ่ได้。 อธิบาย。 อธิบายไม่ต้องตั้งต้นใหม่เลย。 ก็เข้าใจตามที่หลวงตาบอกวามันเป็นธรรมชาตินะคะ。 สิ่งที่เราคิดนึกตึตรองคงแต่งก็เป็นธรรมชาติของมันที่มันเป็นของของมันเอง。 แล้วทำไมยังมีกลัวเราตกนรบกลัวตัวเราจะไม่ไปบางครั้งบางครั้งมันก็จะ。 มีตัวบางครั้งมันก็ยังไม่มีตัวค่ะบางครั้งมันก็แล้วเราก็นั่งเดินคิดไปคิดมามันก็。 ามันเป็นสังขารหมดแล้วมันตัวเรามันอยู่ที่ไหน。 ถามอย่างนี้ก็หาคำตอบเอาเองดีกว่าไงก็มันไม่มีตัวเราไม่มีตัวเราแล้วก็มีใครไปตกนรกใครใครเป็นกันเมื่อก่อ，น，ค，ิ，ดอย่างนั้นนะค，ะ，เ。 ดี๋ยวนี้。 ก็อย่างเดี๋ยวนี้ก็ยังนั่งที่ตาลอย。 เมื่อก่อนเดี๋ยนี้ปัจจุบันนี้ณเวลานี้เวลาที่ยังคิดอยู่อย่างนี้。 แล้วไง。 เมื่อกี้ก็ตอบแล้วตัวตนของเราไม่มีเราไม่มีตัวตนจริงก็ถามกันแล้วแล้วตัวตนเราอยู่ตรงไหนเราไม่มีตัวตนมันลงถึงใจนะมั，น。 ไปเลยโลก。 สะเทือนเรือนอนลั่น。 นั่นหวั่นไหวเงียบสงไปตั้งจักรวาลโลกกับชาติเลย。 ตัวตนของเราไม่มีเราไม่มีตัวนเบอร์มันยังไม่ใช่。 เป็นยังไงล่ะมันไม่ลงไปใจยังมันยังไม่ถึงใจคิดเอาลอยตัวตนของเราไม่มีเราไม่มีตัวตนมันไม่มีไม่เจอแค่นั้นแหละ。 ก็แม่ครูบาอาจารย์เราเนี่ย。 ป่วยหนัก。 ไปนั่งอยู่ที่ริมแม่น้ำโขงแม่น้ำโขงจิงนองไปหมดเลยเป็นฤดูน้ำหลาก。 ก็เลยมีความสุขน้ำในแม่น้ำโขงมันเยอะมากเลยคงเยอะมากสัตว์น้ำคงเยอะไปหมดเลยในตัวเราตอนนี้เราไม่สบายมากเลยเราคงมีเชื้อโรคอยู่ในตัวเราเยอะในร่างกายเราก็มีน้ำเยอะเลือดน้ำลายน้ำปัสสาวะน้ำไขมันโคตรน้ำต่างๆในร่างกายเราก็。 เยอะ。 น้ำเหงื่อเชื้อโรคในร่างกายของเราเยอะเพราะว่าน้ำในร่างกายเราเยอะน้ำในแม่น้ำโขงมันเยอะขนาดนี้แล้วสัตว์น้ำเยอะ。 แกใจว่าจริงๆ。 เป็นฉนะจริงๆที่ได้มีน้ำก็ต้องที่มันจะมีสัตว์น้ำอาศัยอยู่เชื้อโรคอาศัยอยู่ในน้ำนั่นแหละ。 ถ้าอย่างนั้นได้ดินมีไหมก็นึกถึงในดินอีก。 ในดิน。