以下是佛法讲座的中文翻译，以对话问答的形式呈现： 徒： 顶礼师父。我想继续请教关于“乌云”和“天空”的问题。我在修行时，看到很多“鸟”，也就是杂念。我看到了它们，但选择放下，不去理会。因为我不关注“鸟”，所以也就不太关注“天空”了。意思是说我全都放下了。但“鸟”很明显，因为它会影响，也就是会进入我的意识，当我看到或注意到它时，我会放下，让它来来去去。就像风吹过一样，我也不太在意。我感觉我好像没有见过“天空”，但也没关系，因为即使是“鸟”我都不在意，又何必去在意“天空”呢？我修行的方式就是这样，放下，放下。 我现在喜欢做的一件事是，通过躺下休息。工作之后我就会休息。在躺下的时候，会有“鸟”飞过，总忍不住会看到“鸟”。我就会放下，放下，放下。感觉这是一种很舒服的休息方式。但是，当我没有躺下的时候，师父，我就是坐着。我不能一直躺着，因为有时候我会打瞌睡。我就想，师父一直教导我们不要闭上眼睛，要坐着保持正念，要观察自己的心，然后放下。问题就在这里，当我坐着，想着要观察自己的心时，就会出现“啊……” 也就是我的心会说话，会抱怨。我就会看着它说话、抱怨，然后想：“嗯，它只是根据自己的因缘在运作，与我无关，是它自己的事。”然后……然后我就想：“嗯，我什么也没有。”于是就会再叠加一层。我会观察这一层又一层的叠加，但是观察不了多久，师父。感觉好像……嗯…… 我没法长时间地坐着观察。这就是我还没能真正明白的地方：“然后呢？下一步该怎么办？”我想要利用更多的时间去修行。我尝试着，不只一次地尝试着去思考：“嗯，不如用‘观’的方式来修行吧。”我思考佛法，比如：“今天我想思考哪方面的佛法呢？身体不属于我，或者它就是……”比如：“生、老、病、死”等等。或者……或者用思考佛法的方式来提问自己：“这算是在思考佛法吗？这算是在思考吗？”然后我就会想：“嗯…… 这样总比胡思乱想好。”我就这样做了。 我也会继续经行。但我不是为了得到什么而经行。我只是觉得需要走动一下，因为坐的时间太长了，工作也需要坐着。所以就走走，走的时候只是觉知自己的身体，没有思考佛法，也没有注意“鸟”等等。只是走动……为了保持觉知。师父，这就是我日常生活中的修行。还有一件事我一直在想，就是师父您说过我们要精进，要专注。现在我感觉其他事都不重要了，只想精进，专注。但是……我做不太到，师父。所以我想请您慈悲地给我一些建议。 师： 你们来了都会迷失，迷失在……迷失在有个“我”想要去获得……去知道，去看到，去得到，去成为……想要知道，想要看到，想要得到，想要成为……想要开悟，想要变成什么样子，不想胡思乱想，想要安静……这不是放下，而是用“我”去看，去知道，去看到，为了让它变成什么……明白吗？ 徒： 明白了。 这也是我…… 就是听着…… 我一直在听 Line 上的开示，我觉得这是…… 是…… 是需要…… 需要学习的，也要学习放下“我”。因为好像…… 如果我们不小心，就会立刻执着，认为那是“我，我，我”。但实际上，我努力按照师父说的去做：“没有‘我’。”实际上没有“我”。我也认为，通过逐渐地放下，可以减轻“我”的分量。但必须保持正念。因为…… 因为一旦深入观察， “我”就会立刻变得浓厚。所以需要提醒自己：“已经是‘我’了，正在执取了。”因为好像是设置了一个东西，然后去观察。师父您教导我们，不是设置一个东西然后去观察。是不要“取”，如果设置一个东西，那就是设置了“我”去观察。而是让我们看到发生的事，来来去去，好像我们…… 好像是个局外人，看着它发生。 我也总是会不小心就…… 就有了“我”了。 师： 累吗？ 必须说，必须努力去做这些，累吗？ 累不累？ 说真的？ 徒： 还…… 还不累。 师： 继续做下去，很厌烦吧？ 都明白，对吧？ 还不累就继续说下去，继续做下去，努力做下去。全都是迷失。 现在问你，累…… 累吗？ 说了这么多，说得累不累？ 我们努力要做什么？ 成为什么？ 努力…… 努力…… 努力要知道，放下，努力想要停止它，努力想要去停止它，累不累？ 累于这些行为？ 累于这些努力…… 这是什么？ 在做什么啊？ 徒： 应该会累吧？ 我想应该会累。 师： 累了就放下吧！ 徒： 累了就放下。 师： 放下努力想要做什么，想要成为什么的努力。真正放下这个。我们刚才说的所有，都还没有真正放下，还执着于“为了我”。 徒： 听师父您在 Line 上开示时，师父说要活在当下，要放下。我就会…… 努力跟着放下。但我不敢在师父您面前说我已经放下了，因为不知道那是不是真的放下。就是这样。 师： 努力听 Line 上的开示，然后努力跟着放下，然后又不敢在我们面前说已经放下了，那就不是放下。这根本不是放下。是因为不知道“放下”是什么，对不对？ 刚才你听穆小姐说了吗？ 徒： 听到了。 穆小姐说放下就像是不要…… 不要…… 师： 放下是没有理由的。就像背着很重的负担，背着木头，背着什么东西，背着篮子等等。我们觉得它很重，非常累。努力要做什么，成为什么，非常努力…… 努力…… 努力…… 努力得非常累。把它扔掉！ 豁然开朗！ 没有放下理由！ 一旦有了理由，例如：“放下之后会怎么样？ 我还能再拿起吗？ 要怎样放下才叫做放下？”这样，你就永远背着沉重的负担，放不掉！ 一下子扔掉它！ 徒： 这一点我不…… 不太…… 师： 还是…… 还是不明白，直接扔掉就可以了，是吗？ 徒： 直接扔掉，是吗？ 师： 直接扔掉。就是不肯放下，你看…… 徒： 对不起，师父，请问刚才努伊小姐说话时，她是用的什么词？ 师： 不要找理由！ 如果我们不放下，就不会放下。还想找理由…… 放下寻找理由！ 如果里面没有放下，嘴上停止说话，但是心里没有放下。 徒： 好。我努力…… 努力放下。 师： 努力放下就等于没放下。放下吧！ 放下想要放下的努力！ 想要放下的努力，就等于没放下。因为你还会努力地放下，努力地放下。如果这样，就不能停止。好。停止不停止都行。师父， “算了”这两个字…… “算了”这两个字没有其他的理由。放下吧！ “算了”！ 想要自己解释，现在就…… 立刻放下！ 把麦克风放下！ 就这样，放下麦克风！ 放下就要彻底放下！ 徒： 放下就要离开…… 要去里面放下…… 还想再去寻找。 师： 放下却放不彻底。心里还在担心，还想努力地去寻找，还怕放不下。放下之后就不用怕放不下。如果已经放下了，就不用担心放不下。如果担心放不下，那就等于没有放下。斩断它！ 现在可以重新开始说，当初我在 Line 上听法时，很多人都有关于“放下”的问题，对不对？ 我觉得“放下”到底是什么？ 为什么这么难？ 师父您真正想让我们做的是：“放下！ 放下！ 放下它！”我想，如果我们能放下，我的意思是说…… 不是只有我，我的意思是说，放下应该……应该……因为……因为……等等等等等等，如果放下之后会怎么样？ 它……它就会让我们…… 师： 不……不…… 徒： 就像我们看到鸟然后就放下，像这样。师父…… 放下之后会怎么样？ 就是说能放下，它……它就没有。我的意思是说，我们净化了我们的心，就会很舒服，不用去纠结任何事情，就放下，放下，放下，就这样放下我们的心，像那样。 贪爱放下之后，我们的心会舒服。 如果这样的话，就连想要舒服的心也一起放下。如果我们放下之后，我们的心就能舒服。那我们就没有放下。因为它还有心。放我们想要舒服的心，也一起放下。然后呢？ 武器…… 现在麦克风是个武器…… 放下之后是什么感觉？ 师： 放下之后，它是…… 它不是……没有……没有……关系。放下就是没有关系。放下就是……就是没有东西。放下和所有事物都没有关系。 徒： 放下之后还会有什么？ 放下就是放下。 放下之后会怎么样？ 放下就没有什么。是。 放下之后就什么都没有。 如果还有什么，就把那东西拿去放下。 这就是今天我想来明白的地方：我们没有放下。 师： 还没有真正放下啊…… 好。重新说。重新开始说。 还没有真正放下。为什么？ 困惑什么？ 怀疑什么？ 还想要挣扎，探索。 这就等于没有放下。 徒： 它应该去寻找…… 它不知道放下是什么，它不是……我的意思是说，就我所理解的来说，我放下了吗？ 师： 师父让你们放下麦克风。 那就像…… 你放下麦克风了，感觉如何？ 那就等于你放下了。 就像放下麦克风然后怎样？ 给出理由。 就是放开了它。 好。 就是这样。 这就是放开。 为什么还要来问，放下是什么意思？ 它代表什么？ 你已经能够回答了，放下麦克风就是放开。 就是放开。 它是很细微的，在你的内心深处。 有时候它不…… 不…… 不…… 不彻底。 它是如何细微的？ 那就放下它。 它是如何学习的？ 那就放下它。 因为我们已经说过了， 就像放下麦克风。 哦， 现在明白了。 有时候会问师父：“放下是什么？” 好吧。 就像放下麦克风。 好。 拿起麦克风来试试。 好，现在明白了。 刚才的放下就是放开。 同样地，在我们的心里。 当有任何感觉时，就持续地放开。 一直放开。 一直放开。 一直放开。 任何感觉都放开。 一直放开。 一直放开。 一直放开。 那就是放下。 现在放下了吗？ 师父？ 尝试…… 再尝试放下吧。 尝试放下。 师： 要真正尝试着放下，与不放下。 放下就是不取任何东西，不执着任何东西。 它不是为了从放下中得到任何好处。 但我们不放下，是因为我们放下之后…… 我们在心里检查， 却什么都没得到。 没有任何变化。 没有变成那样，没有变成这样。 这就等于没放下。 等于执着。 就像一只手放下了，另一只手却抓住了它。 如果放下，就要两只手都放下…… 要全心全意地放下。 完全放下。 不要留恋，不要依依不舍。 因为其他外道们…… 依恋，依依不舍，充满忧虑。 这就是诸佛的住所。 完全不依恋，不担忧…… 全心全意地放下…… 不再去抓住任何东西，不执着任何东西。 全心全意，不再去抓住任何东西…… 诸佛已经完全放下了。 放下了五蕴，不再拿起其他的五蕴…… 放下就是在当下放下。 不用去担忧未来。 因为没有“我”。 如果走出去，现在就被车撞死…… 也没有什么好担心的…… 没什么好牵挂的…… 因为内心已经完全放下了…… 每个人，每个生命都有他们自己创造的福报…… 我们已经做到最好了…… 不用牵挂，不用担心…… 每个人都有他们注定的福报。 我们已经做到最好了。 你已经给予帮助，教导，训练，支持…… 已经是最难能可贵的了…… 也不用执着任何东西，做好事而不执着于好，不担心任何事情…… 即使走出去被车撞死，现在死了就立刻结束。 五蕴彻底熄灭，没有残留。 五蕴熄灭的最终结果是什么？ 内心熄灭。 熄灭什么？ 熄灭担忧。 内心没有任何担忧。 五蕴就让它熄灭吧！ 熄灭火焰。 熄灭吧！ 呼吸要停止了。 被车撞死了，或许还有五分钟的时间，还不会完全死亡。 在那五分钟里，呼吸会停止。身体会熄灭。 感觉，想法，情绪，心都会熄灭。 五蕴会完全熄灭。 色蕴会熄灭，受、想、行、识都会熄灭。 完全熄灭。 完全熄灭，没有残留。 没有人执着，没有谁执着任何东西。 不牵挂，不担心，不牵挂，不担心。 放任它熄灭。 呼吸就要停止了。 呼吸是身体的调味品，他们称它为“身”。 呼吸将要熄灭了。 将要熄灭了。 将要熄灭了。 将要熄灭了。 心，也就是感觉、想法、情绪、受、想、行、识，都要熄灭了。 将要完全熄灭，没有残留了。 将要熄灭了…… 一切都会回到空性…… 没有什么好牵挂的，没有什么好担忧的…… 彻底地放下内心…… 不要牵挂，不要担心。 啊，这个人还没有真正放下。 师： 这只有执着，执着于修行。 它想要得到，想要知道，想要看到，想要成为。 还没有放下贪欲。 因为各位圣者已经完全放下了贪欲。 问题彻底解决，没有任何残留。 “贪爱，是导致痛苦的原因。” 对的。 贪爱，渴望完全熄灭，没有残留。 但我们呢？ 通过修行得到的是贪欲。 想要得到，想要拥有，想要知道，想要看到。 放下，但并没有真正放下…… 师： 放下，是因为想要得到…… 关键是没有放下贪欲…… 放下贪欲…… 想要得到，想要拥有，想要知道，想要看到，想要成为，想要证得涅槃的贪欲…… 完全放下。 完全放下内心深处的贪欲。 一旦贪爱熄灭，执取就会熄灭，有和生就会熄灭。 所有的痛苦和担忧都会熄灭…… 没有任何残留。 一切都将在当下结束，在当下，此时此刻，此念此刻完全放下。 对未来没有任何问题，对现在没有任何问题。 过去就像一场梦，完全被放下了，让它过去吧。 现在也不牵挂担忧任何事情。 未来…… 就让它完全放下吧。 在当下欢喜，不要牵挂，不要担忧…… 在当下完全放下…… 完全放下所有的欲望和愿望。 师： 那就不会有“我”去执着，从而带来痛苦。 一旦没有了“我”，痛苦就会结束。 一旦没有了“我”，烦恼就会结束，从痛苦中解脱。 没有“我”，完全放下所有的一切。 没有贪欲和愿望。 就没有有和生，就没有“我”。 就在当下结束。 贪爱熄灭，执取就熄灭。 执取熄灭，有和生就熄灭。 一切的痛苦都熄灭了。 所有的痛苦都在当下。 想要从痛苦中解脱，就必须在当下解脱。 这样才能在未来从痛苦中解脱。 必须这样放下。 但你并没有放下。 因为你的心里充满了贪欲。 修行也带着贪欲。 充满了贪欲。 非常地贪。 想要知道，想要看到，想要得到，想要成为，想要拥有一切，想要最终证得涅槃。 充满了贪欲。 当我们有了这样的贪欲，就会排斥。 排斥痛苦，排斥不舒服…… 排斥不喜欢的东西。 于是就变成了喜欢好的，厌恶坏的。 厌恶痛苦，喜欢快乐。 喜欢好的，厌恶坏的。 没有放下…… 诚实地看清自己的内心吧。 放下…… 其实是放下快乐和痛苦。 放下好和坏，放下功德和罪业。 做好事不执着，不执着于功德。 罪业也不会蔓延，不会执着。 做好事不迷恋，不执着于好事。 不为了得到什么而做好事，不是为了成为什么而做好事。 师父来教导你们，从开始教导你们到现在已经二十年了。 从来没有想要从你们身上得到什么，期望什么。 做好事二十年，教导你们，早晚，早晚，几乎没有时间休息。 没有期望从你们身上得到什么。 做好事不…… 不执着于好。 做坏事也不……好与坏，什么都没有执着。 师： 一切都没有执着。 一切都没有执着。 做坏事不执着，做好事不执着。 做坏事没有…… 没有沉迷，做好事没有沉迷。 所有的一切，佛陀说： “不执着于任何邪恶和不善。” 也就是说，不执着于任何邪恶和不善，包括思考、说话和行动。 “两种行为带来痛苦。” 做好事做到极致，思考好的，说好的，做好事，做到极致。 “第三种行为，如果圣洁，就不会执着。” 也就是说，不执着于功德，也不执着于罪业。 不执着于好与坏。 做好事做到极致…… 从美好中解脱。 不渴望美好来世，不渴望成为什么。 这一切都是为了在当下结束此生。 此刻，当下，就在此生此世，不执着任何东西。 不取任何东西。 不成为什么。 结束贪欲，结束愿望。 这才是关键。 如果没有了“我”，那就没有了有和生。 没有了此生的“我”，也就没有了来世的“我”。 所有的痛苦都将在当下熄灭于内心。 诚实地看清自己的内心。 我们修行是带着贪欲…… 想要知道，想要看到，想要拥有，想要得到，想要成为，想要证得涅槃…… 所以我们才无法放下，所以我们才会紧张，生气…… 这完全走错了路。 师： 对吗？ 看看， 说说。 我们看到的是这样吗？ 徒： 是的。 这也是我才知道自己有这么强烈的贪欲。 因为听师父您的开示，您一直强调这个问题。 这也是我们需要…… 就是听了之后必须努力教导自己，用您教导的话语来教导自己。 但发现…… 太多了。 这是一个功课…… 好像会看到更多的“鸟”…… 更多的贪欲。 师： 等等。 我们刚才说的，你还没有放下…… 听了师父的话之后，接下来你会看到更多的“鸟”…… 徒： 还是想成为“天空”。 师： 从来没有想过要成为“天空”？ 徒： 从来没有想过要成为“天空”。 师父，您不要…… 说反话了。 我认为师父教导说，这是一个过程。 这让我明白，哦，原来人生是这样的。 我一直都理解错了。 我觉得人类…… 误解…… 误解了…… 现在得到的知识是…… 现在得到了知识之后，也像是学生一样，在学习，学习…… 和自己没有关系…… 按照师父教导的内容来学习…… 哦，原来是这样。 也没有太认真地…… 太认真地对待它…… 只是得到了这些知识，然后觉得，哦，原来如此。 师： 那个孩子不想说什么，是吗？ 对佛教的理解怎么样？ 如果不想说什么就看看书。 想说什么？ 徒： 我没有什么想说的。 只是想说，想和阿姨或者奶奶说什么？ 想说想帮助她什么？ 请从你的内心出发说说看。 师： 你帮不了阿姨什么？ 徒： 我帮不了阿姨什么。 师： 为什么帮不了阿姨呢？ 徒： 我帮不了，因为我不是阿姨。阿姨要帮助自己，我帮不了。 师： 是吗？他们说帮助自己，无论如何都可以帮忙做到……帮忙放下……不是帮自己到达某个地方，而是帮忙放下自己。但是，我们帮助自己是为了到达哪里……是为了成为什么……完全相反了……明白吗？ 徒： 明白了。 师： 把你的理解说出来，说清楚，开始说吧，越来越清晰了，师父说…… 徒： 不是带“我”去哪里，而是放下。 师： 没有“我”，所以要放下，放下我们想带去的东西，我们想帮忙的东西，我们执着的东西，要放下这些东西，明白了就在去做吧，按照师父说的一点点去做。 徒： 顶礼师父，我叫พีระพล，可能修行错了，因为感觉呼吸困难，不知道是不是因为心理原因引起的。 师： 太远了，我看不清楚，光线也不好，你也是มาตรงนี้เหมือนกัน，修行是怎么修的？怎么会呼吸困难？年轻的时候不会，现在才这样。现在的情况是什么？ 徒： 现在是对狭窄的空间感到恐惧。害怕进入狭窄的地方，比如隧道，然后就……我想要向师父请教一些方法，有时候修行的时候就感到呼吸困难，像要死了一样。 师： 这是一种记忆，大量的记忆。 师： 我记得，它变成了“行”（สังขาร），我们是五蕴：色、受、想、行、识。“想”（สัญญา）是记忆，它是记忆，是“行”，是造作。当死亡时，完全熄灭时，这些记忆也会全部消失。转世之后，变成畜生、地狱、饿鬼等等，就不再记得了。进入新的身体后，就不再记得我们曾经是什么，长什么样子，叫什么名字。我们什么都不记得。我们曾经进入隧道是什么感觉？全部都消失了。我们迷失在与记忆的游戏中。 当死亡时，过去的记忆完全消失，不留任何痕迹。去到新的身体，进入新的身体，全部都消失了。记忆完全消失，换了新的身体。现在我们沉迷于玩弄记忆。当我们把它看作是记忆，是记忆在造作。“哦，记忆，行，它是五蕴，它是造作。”我们就让它去，但我们不要成为它。让它去，它是它，但我们不要成为它。让它去，不要成为它。明白吗？ 徒： 明白了，明白了。嗯，五蕴就是这样运作的，无论如何都是造作，都是五蕴。让五蕴去运作，放下，完全放下。嗯，放下它，放下它。 师： 要放下，就必须把它看成是“行”……必须看成是五蕴。记忆，造作，它是“行”。恐惧，对隧道的恐惧，对狭窄空间的恐惧，它是“行”，是造作。 徒： 不想……不想害怕，想要害怕它。因为它记得。我们又不是得了老年痴呆症，怎么会不记得呢？ 师： 看，它就呼吸困难了。它就像快要断气一样。 徒： 不，因为我们执着于记忆，造作，认为那是“我”，是“真正的我”。实际上我们执着于它，实际上它是真的……但是如果我们看到记忆的造作是虚幻的。 师： 它就像海市蜃楼，我们……它看起来好像真的存在，真实存在。你想去抓住它，它却不存在，不是真的。“嗯，它想要造作就让它造作吧，我不会沉迷于它，没有人会执着于它。” 看到它只是“行”，只是“行”，只是“行”，没有人会执着于它。它是五蕴，它是五蕴。这是好事，可以利用它来学习：“看，五蕴它记得。它记得然后造作，然后我们开始感到压抑。哦，这是执着啊。”它立刻就在通往痛苦的道路上。当它记得，在狭窄的空间里，想和行产生，立刻就执着。执着于想和行，然后它就开始运作，呼吸困难。哦，这就是因（สมุทัย）。 我们去执着的东西，执着于想和行，这就是因。而压抑，呼吸困难，这就是苦。现在我们看到了。“哦，这是因为一旦想起来，它就变成真的，就呼吸困难，就痛苦。”我们看到了这里，看到了它的坏处。当看到这里，就会从这里解脱痛苦。我们就想：“嗯，它这样运作，然后就呼吸困难。哦，让它再运作一次，还是呼吸困难。嗯，它再运作一次还是呼吸困难。”就这样跟它玩，让它不断地运作。“它再运作一次，还是呼吸困难。它再运作一次，还是在狭窄的空间里……在山洞里……它再运作一次，还是呼吸困难。” 这样它就骗不了我们了。就这样跟它玩。就这样重复地玩。当它想起我们曾经进入隧道，呼吸困难。我们曾经进入隧道，呼吸困难。然后它就真的呼吸困难，因为我们觉得那是真的。我们看着：“嗯……可能会呼吸困难。”再想一次。“它可能会呼吸困难。”再想一次。“曾经进入隧道，可能会呼吸困难。曾经进入隧道，呼吸困难。” 你看，你现在就想，就在我们面前想。试试看。我来看看你是否会呼吸困难，死在我们面前。就想它进入隧道，呼吸困难。进入隧道，呼吸困难。 看看它会不会死在我们面前？它会不会呼吸困难？让它呼吸困难。没有人会因为呼吸困难而死。医生……医生在这里。让医生去准备救护车。有药。医生说有药。嗯，有两位医生坐在这里。这里有医生，那里有医生，我们后面都是医生。来，想吧。进入隧道，呼吸困难。进入隧道，呼吸困难。看看它会不会因为……因为这个想法而死……一直想下去……一直想下去，就可以成为一个修行人了。进入隧道，呼吸困难。进入隧道，呼吸困难。变成一个禅修的口诀。很好，它就不会胡思乱想了…… 徒： 明白了。现在就去修行，感到喜悦…… 师： 嗯？你看，变成一个禅修的口诀，充满喜悦，对吧？ 徒： 是的。 师： 嗯，没有什么真实的东西，它欺骗了我们。 徒： 如果用“进入隧道”来禅修，它会告诉我，只是片刻，只是片刻的压抑，就变成喜悦了。 师： 哦，它是无常的，不稳定的。喜悦也是不稳定的。不要……“哦，真好！”这样，如果有了喜悦，又执着于喜悦，又不是了。喜悦也是不稳定的。彻底放下它。 徒： 好，我会彻底放下的。 师： 嗯，世界也是不稳定的，世界也是不稳定的。没有什么是稳定的。不要去执着。嗯，它是虚幻的……嗯，就这样，就这么简单的事情……嗯，去坐着念诵它。 徒： 很清凉。 师： 作为禅修的口诀，就用它来禅修。“进入隧道，呼吸困难。进入隧道，呼吸困难。”把它当作一个禅修的口诀。然后就变成了喜悦……然后就进入了定，禅定的境界。 徒： 明白了。 师： 就不会胡思乱想了，就不会胡思乱想了。从中得到了好处……我们自己害怕了。 徒： 顶礼师父。请允许我请教，因为这是我第一次来拜见师父，听师父说法。我努力去理解。 师： 之前是不敢问师父吗？你已经理解了。你看你已经理解得很好了，对吗？已经理解得很好了，还问什么？ 徒： 我努力按照师父开示的去做，试着观察自己的心。我努力学习。但是……就我所看到的，我是个想法很多的人。 师： 之前，让它去想。但是我们不要去想。让它去想。你可以去想，但我不去想。这样说只是比喻，不是真正的“我”。让它去想。想吧，但我不去想。因为我们好像是“知者”，打个比方。 徒： 真正的“我”。 师： 真正的“我”是那个在想的。我们好像，比喻成一个“知者”，它不能思考，不能造作。所以，让它去想，但我不去想。但是，不是真正的“我”。因为“我”是在想的那个。好像我们有两个部分，那个在想的不是“我”。但是那个“知”，它知道，它是“知者”，它自己知道，它是“见证者”。它自己知道，但是它不能思考，不能造作。所以，那个在想的不是它，它没有在想。 徒： 然后……然后……如果有时候，我们好像在观察自己，观察发生的事情，好像我们是观察者，像这样。 师： 嗯，就像那样，我们就是这样观察的。就利用这个。好像我们观察自己，对不对？嗯，我们说我们在观察自己，好像……嗯，我们自己，但又有一个回来的部分，来知道我们自己，对不对？好像有人在观察自己，来知道自己。嗯，我们就会看到，哦，那个被知道的“我们自己”，它又不是我们自己了。 但是，它变成了那个“知者”，来知道我们自己。这个很重要。我们尝试站起来走动，我们尝试让“我们自己”站起来走动，走来走去。哦，那个能够移动的，为什么不是我们自己呢？但是，它变成了那个“知者”，知道“我们自己”在走动。哦…… 嗯，为什么那个走来走去的“我们自己”，不是我们自己？但是它有一个“知者”来知道我们自己。嗯，我们……我们变成了那个来知道我们自己的人。但是那个走来走去的“我们自己”，它又不是我们自己。嗯，一开始，我们可能知道我们自己在坐着。然后我们让自己慢慢站起来走动。嗯，那个能够走动、坐着的“我们自己”，它还是被知道的。变成了那个能够坐着、走着、躺着、翻跟斗的“我们自己”，它不是我们自己啊。它变成了……那个来知道我们自己的“知者”。那个知道我们自己的“知者”，它不能移动。但是我们自己，是那个在移动的。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ --- กราบนมัสการค่ะขอโอกาสเรื่องลบกับฟ้าต่อค่ะคือที่ปฏิบัติเนี่ยค่ะก็เห็นนกเขียนเยอะนะคะคือก็เห็นนกอยู่แต่ก็ปล่อยวาง. ไม่ได้สนใจ. พอไม่ได้สนใจเนี่ยค่ะไม่ได้สนใจนกก็ไม่ได้สนใจฟ้าไปด้วยหมายความว่าเราก็ปล่อยหมด. แต่ว่านกเนี่ยมันชัดเพราะว่า. มันกระทบหมายถึงว่ามันก็จะไนจิตรเราที่เรามองที่เราเห็นแล้วเราก็ปล่อยก็มันก็ผ่านมาผ่านไปมันก็เหมือนกับเหมือนกับลมที่พัดมาแล้วก็ผ่านไปก็ก็ไม่สนนะคะเราก็รู้สึกว่าเออเราก็ไม่เคยเห็นฟ้าแต่ช่างมันเถอะเพราะว่าแม้กระทั่งนกเรายังไม่สนเราจะไปสนใจฟ้าทําไมนะคะก็ก็ที่ปฏิบัติก็. ก็ใช้ใช้อย่างเงี้ยค่ะปล่อยไปปล่อยไปคราวนี้เนี่ย. สิ่งที่ที่ชอบทํานะคะก็คือพักผ่อนด้วยการ. นอนเอนหลังทํางานแล้วก็จะพักแล้วในช่วงที่เราเองเนี่ยค่ะเราก็จะมีนกบีมีนกอยู่อดนะคะเราก็จะปล่อยต่อยปล่อยไปก็รู้สึกว่าเป็นการพักผ่อนที่ที่สบายดีทีนี้เนี่ยแต่ช่วงที่ไม่ได้นอนน่ะค่ะหลวงตา. เราก็อยู่ในอริยาบทนั่งเราก็รู้สึกว่าเรานอนตลอดไม่ได้เพราะว่าบางทีก็จะหลับบ้างอะไรบ้างเราก็คิดว่าเอ๊ะเหมือนกับหลวงตาก็ก็กรุณาสั่งสอนไว้ตลอดว่าอย่าหลับตานะ. นะคะให้นั่งให้มีสติแล้วก็ให้พิจารณาให้ดูจิตดูใจตัวเองแล้วก็ให้ปล่อยนะคะตรงเนี้ยค่ะที่มันมักจะเป็นปัญหาว่าพอเรานั่งแล้วเรา. คิดว่าเราจะดูจิตดูใจตัวเองเงี้ยค่ะมันก็จะเกิดเอ๊ะ. คือจิตมันก็จะพูดบ่นอะไรของมันเงี้ยนะคะเราก็จะดูดูการบ่นพูดของมันแล้วก็อื้มก็มันก็ทํางานไปตามสังขารของมันไม่ใช่เรื่องของเราเรื่องของมันแล้วก็แล้วก็คิดว่าเอ๊ะเราก็ไม่มีนะคะก็ก็จะซ้อนซ้อนเราก็จะดูการซ้อนซ้อนแต่ว่ามันก็จะดูได้ไม่นานน่ะค่ะหลวงตาคล้ายคล้ายกับว่ามันก็จะรู้สึกว่า. Ừ. ต้องนั่งดูมันได้ไม่นานนะคะตรงเนี้ยค่ะที่ที่เราไม่ยังยังยังไม่ค่อยทะลุอะค่ะว่าเอ้าแล้วยังไงเพราะว่าเราก็อยากจะใช้เวลาส่วนใหญ่ก็พยายามครั้งนึงไม่ใช่ครั้งนึงค่ะพยายามจะคิดว่าเอ๊อะงั้นใช้การพิจารณานะคะพิจารณาทําว่าวันเนี้ยเราเราอยากพิจารณาทําอันไหนกันไม่เป็นนะฮะร่างกายนี้ไม่ได้เป็นของเราหรือ. ว่ามันเป็น. อะไรนะคะเกิดแก่เจ็บตายอะไรอย่างเงี้ยค่ะหรือหรือใช้การพิจารณาทําก็เกิดถามตัวเองว่านี่เป็นการพิจารณาธรรมหรือว่าคิด. แบบนี้เรียกพิจารณาทํารึเปล่าแต่เราก็เอ้า. ยังดีกว่าฟุ้งซ่านนะคะก็ทําแบบนี้แล้วในในช่วงของเราก็ยังเดินจงกรมอยู่นะคะแต่เราก็ไม่ได้เดินเพื่อที่จะอยากได้อะไรเราก็คิดว่ามันต้องอยู่ในอิริยาบถเดินบ้างเพราะว่านั่งนั่งเยอะทํางานนั่งเยอะก็เดินเดินไปก็เดินรู้สึกตัวเฉยเฉยแต่ก็ไม่ได้พิจารณาทําหรือว่าไม่ได้สนใจนกอะไรอะนะคะก็เดินเดิน. เพื่อให้เกิดการรู้สึกตัวค่ะหลวงตาเนี่ยค่ะก็เป็นสิ่งที่. อยู่ในชีวิตประจําวันที่ทําอยู่ค่ะแล้วก็อย่างนึงที่คิดมากก็คือว่าหลวงตาเค้าบอกว่าเราต้องจัดจิกจดจ่ออยู่กับมีความเพียรนะคะตอนนี้ก็รู้สึกว่าเรื่องอื่นมันไม่สําคัญแล้วเราก็อยากจะกัดจิกจดจ่อแต่. ไปไม่ค่อยได้อะค่ะหลวงตาก็อยากจะขออนุญาตให้กรุณาแนะนําอะค่ะ. มากันก็หลงหมดนะหลง. มันหลงจะมีตัวเราไปเอา. ไปรู้ไปเห็นไปได้ไปเป็น. อยากรู้อยากเห็นอยากได้อยากเป็นอยากบรรลุอยากให้เป็นอย่างงี้ไม่อยากฟุ้งซ่านอยากให้มันสงบ. มันไม่ได้เป็นความปล่อยวางแต่เอาตัวเราไปดูไปรู้ไปเห็นเพื่อให้มันเป็น. เข้าใจไหมเนี่ย. เข้าใจค่ะอันนี้ก็เป็นสิ่งที่. คือพอฟังฟัง. ในไลน์เนี่ยฮะฟังตลอดก็ก็เป็นสิ่งที่คิดว่าเป็นเป็นเป็นเป็นอะไรที่ต้องต้องเรียนรู้แล้วก็ต้องหัดปล่อยความเป็นตัวเราด้วยเพราะว่าเหมือนกับ. ถ้าเราเผลอเนี่ยเราจะยึดทันทีว่าเป็นเราเป็นเราเป็นเรานะคะแต่ว่าจริงจริงก็พยายามทําอย่างที่ว่าค่ะว่ามันมันไม่มีเรานะคะมันมันจริงจริงมันไม่มีเรานะนะคะแล้วก็คิดว่าการที่เราที่ปล่อยค่อยค่อยปล่อยไปเรื่อยเรื่อยเนี่ยจะทําให้ความเป็นเราเนี่ยมันก็เบาบางไปแต่ว่าก็ต้องตั้งสติเพราะว่าพอพอเข้าไปดูมากมากเนี่ยความเป็นเราก็จะหนาแน่นขึ้นทัน. ทีก็จะมีสติบอกว่า. เป็นเป็นเราแล้วเนี่ยกําลังเอาเพราะว่าเหมือนกับเอาตั้งไว้อะค่ะตั้งไว้แล้วไปดูแล้วก็ฟังในที่หลวงหลวงตาสอนหลวงตาก็บอกว่าไม่ใช่การตั้งไว้แล้วไปดูคืออย่าเอาเพราะถ้าตั้งไว้เนี่ยมันคือตั้งตัวเราไปดูแต่ว่าให้เราเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นผ่านมาผ่านไปโดยที่เหมือนเราเหมือนเป็นคนนอกอะค่ะก็ดูมันเกิดขึ้นไปอะไรก็. ดูไม่ไม่ไม่. ก็จะมีเผลออยู่เรื่อยเรื่อยที่ที่มีความเป็นตัวเราอะค่ะ. เหนื่อยไหมเนี่ย. ต้องพูดต้องมีการพยายามกระทํานี่เหนื่อยมั้ยเหนื่อยมั้ยมันเหนื่อยมั้ยถามจริงเหรอก็ก็ยังไม่เหนื่อยทําต่อไปก็รําคาญนักเข้าใจทั้งนั้นแหละค่ะยังไม่เหนื่อยก็พูดต่อไปทําต่อไปพูดต่อไปพยายามทําต่อไปมันลงตั้งครรภ์ทั้งนั้นแหละ. ทีนี้ถามว่าเหนื่อยเหนื่อยมั้ยเนี่ยพูดตั้งเยอะเยอะพูดเหนื่อยไหมเราพยายามจะทําอะไรเป็นอะไรพยายามพยายามพยายามรู้ละปล่อยวางพยายามจะหยุดพยายามไปหยุดมันเหนื่อยมั้ยเนี่ยเหนื่อยกับการกระทําเหนื่อยพยายามที่. มันเป็นอะไรทําอะไรเป็นอะไรเว้ย. น่าจะเหนื่อยนะคะคิดว่าเหนื่อยค่ะพอเหนื่อยก็วางแล้วสิ. เหนื่อยก็วาง. บางการพยายามจะกระทําอะไรเป็นอะไรซะท่านวางอันนั้นบันทึกวางจริงจริงไอ้ที่เราพูดมาทั้งหมดมันยังไม่ได้วางมันมีความยึดถือเพื่อตัวเรา. เวลาฟังหลวงตา. ในไลน์ค่ะแล้วหลวงตาบอกณขณะปัจจุบันเนี่ยค่ะบอกให้วางเนี่ยนะคะตัวเองก็จะ. พยายามวางตามอะนะคะแต่อย่ามาวางต่อหน้าหลวงตาว่าไม่รู้ว่ามันใช่การวางหรือเปล่าแค่นั้นนะคะ. พยายามฟังไลน์แล้วพยายามวางตามแล้วอย่ามาวางต่อหน้าเรามันก็ไม่ว่างอันนี้วางมันต้องไม่แหมพยายามวางมันจะไปวางต่อหน้าไม่ใช่ไม่ว่างมันไม่รู้ว่าการวางเนี่ยมันไม่รู้การวางคือว่ายังไงใช่ไหมเมื่อกี้นี้ฟังคุณมุ้ยใช่ค่ะคุณมุ้ยพูดว่าการวางคือเหมือนไม่ไปไม่ไป. วางไม่มีเหตุผลหรอก. เหมือนแบ่งของอะไรมาหนักหนักเนี่ยแบกไม้แบกอะไรมาหนักหนักแบกตะกร้าอะไรมันก็เหยียดตะกร้ากระจัดอะไรมาเนี่ย. เรารู้สึกว่ามันหนักมากเลยเหนื่อยมากเลยพยายามจะทําอะไรเป็นอะไรพยายามจะทําพยายามพยายามพยายามเหนื่อยมากเลยโยนทิ้งมาโผล่ไปเลยอ่ะมันไม่มีเหตุผลในการจะวางอะพอมีเหตุผลเอ๊ะวางแล้วมันจะมันจะถืออีกมั้ยวางแล้วมันวางแบบไหนทําไงจึงเรียกว่าวางอย่างเนี่ยแบกหนัดตายอยู่นั่นแหละวางไปเลยโคลงไปเลย. ตรงเนี้ยอะค่ะที่ไม่ไม่ค่อย. ยังยังงงอยู่อะค่ะไอ้ที่โค้งก็วางไปเลย. ยังวางยังวางไปเลยใช่มั้ยคะ. วางไปเลยนี่จะไม่วางสักทีดู. ขอโทษนะคะคุณตาขออนุญาตเมื่อกี้นี้คุณนุ้ยเวลาคุณนุ้ยพูดว่าเนี่ยนะคะคุณนุ้ยใช้คําว่าว่ายังไงนะคะ. อย่าให้เหตุผลเลยอย่ามาเหตุผลคือเราไม่ว่างก็จะไม่ว่างจะไปอย่าให้เหตุผลอีก. วางการหาเหตุผลไปเลย. วางการหาเหตุผล. ไม่ว่างข้างในไม่ว่าง. หยุดพูดแล้วไม่วาง. ดีค่ะหนูก็พยายามพยายามวางมันก็เพราะพยายามไม่ว่างใช่มั้ยพยายามวางมันเท่ากับว่าไม่วางวางเลยวางความพยายามที่จะวางเนี่ยความพยายามที่จะวางความพยายามวางมันเท่ากับไม่วางมันจะพยายามวางพยายามวางอย่างนี้ก็ต้องไม่เลิกก็ดีเลิกไม่เลิกคือหลวงตาคะเออคําว่าช่างมันช่างมันตัวนี้ไม่มีเหตุผลอะไรแล้ววางไปเลยช่างมัน. จะทํามาพูดช่วยตัวเราเอง. มาเดี๋ยวนี้เลยวางเดี๋ยวเนี้ยวางไมค์ไปเลยวางไมค์ไปเลยอย่างงั้นน่ะวางไมค์ไปเลย. วางแล้ววางเลยนะ. วางแล้วไปเลย. ไปวางอีกข้างในอ่ะเดี๋ยวจะพยายามไปหาอีก. วางแล้ววางไม่ขาดที่ใจยังกังวลยังจะพยายามจะไปหายังกลัวว่าจะไม่วางวางแล้วไม่ต้องกลัวแล้วว่าจะไม่วางถ้าเกิดว่างแล้วมันก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่วางถ้ากลัวจะไม่วางก็เท่ากับมันจะไม่ว่างอ่ะเด็ดเนี่ย. เดี๋ยวพูดใหม่ใหม่ได้นะตอนที่หนูฟังในไลน์นะคะก็มีคนที่มีปัญหาเกี่ยวกับเรื่องการวางเนี่ยก็ค่อนข้างเยอะใช่มั้ยคะหนูก็รู้สึกว่าเอ๊ะไอ้ไอ้การวางนี่มันไงว่ะทําไมแบบมันยากมันเย็นคือจริงจริงสิ่งที่หลวงตาให้ทําก็คือวางซะวางวางมันไปวางมันไปเงี้ยนะคะหนูก็คิดว่าถ้าเราวางถ้าถ้ามันวางได้เนี่ยหมายถึงว่า. ไม่ใช่เฉพาะตัวเองนะคะหมายถึงว่าการวางเนี่ยมันน่าจะแบบเออเพราะว่าเพราะว่าเดี๋ยวเดี๋ยวเดี๋ยวเดี๋ยวค่ะถ้ามันวางได้แล้วมันจะเป็นยังไงมันมันก็คือจะทําให้เราแบบ. ไม่ไม่ไม่ก็เหมือนกับเราเห็นนกแล้วเราก็วางไปอย่างเงี้ยค่ะขนตาขนตาวางได้เมื่อกี้เดียวพูดต้องไปวางได้มันจะเป็นยังไงค่ะมันวางได้มันก็มันก็ไม่มีหมายถึงว่าเราก็ชําระจิตเราไปมันก็สบายสบายไปมันก็ไม่ไม่ต้องไปวุ่นวายกับเรื่องอะไรมันก็วางวางไปอะไรอย่างเงี้ยค่ะที่วางจิตเราไปด้วยอะไรอย่างงั้นอะ. กิโลวางแล้วจิตใจเราได้สบายถ้าอย่างงั้นอะวางจิตใจที่จะสบายไปด้วย. พอวางแล้วเดี๋ยวจิตใจเราจะได้สบายอย่างงี้เราก็ไม่วางอะเพราะมันยังมีจิตใจอยู่เออ. วางจิตใจเราที่สบายวางไปเลย. แล้วเป็นไงอาวุธไม้ได้ตอนนี้อาวุธไมค์ได้วางแล้วเป็นไง. ว่างแล้วมันก็แบบมันก็ไม่มันก็ไม่ไม่เกี่ยวกันวางก็ไม่เกี่ยวกันก็วางก็ก็ไม่ไม่มีอะไรก็ไม่เกี่ยวกัน. วางแล้วมันจะมีอะไรก็คือวางก็คือวางแล้วมันจะมีอะไรวางไปแล้วมันจะมีอะไรค่ะวางก็ไม่มีอะไรใช่ค่ะวางแล้วก็ไม่มีอะไรก็มีอะไรมันก็ต้องเอาไปวางค่ะก็เนี่ยค่ะมาวันนี้ก็อยากจะมารู้ตรงนี้อะค่ะว่าเราไม่วางค่ะ. ยังไม่วางจริงแฮะ. เอ้าพูดใหม่ไงพูดใหม่ใหม่ยังไม่วางจริงพูดใหม่ยังไม่วางจริงอะ. ทําไมงงอะไรสงสัยอะไรอ่ะยังไม่วางจริงอะก็ยังหาเหตุผลยังงงยังสงสัยยังพยายามดิ้นรนค้นหามันเท่ากับไม่ว่างนะเนี่ย. มันน่าจะหาไม่รู้มันไม่รู้ว่าวางคืออะไรมันไม่ใช่หมายความว่าคือเท่าที่เข้าใจอะค่ะหนูวางเหรอค่ะ. หลวงตาบอกให้วางไว้นั่นน่ะก็คือเหมือนระโยมวางไมค์ไปแล้วเป็นไงไอ้นั่นคืออย่างเมื่อวางก็เหมือนก็วางไมค์ไปไหนแล้วเป็นไงแล้วให้เหตุผลดิก็คือการปล่อยออกไปเออก็แค่นั้นแหละมันคือการปล่อยอ้าวแล้วทําไมต้องมาถามว่าระหว่างแปลว่าอะไรมันหมายถึงอะไรแล้วโยก็มาตอบได้และก็วางไมค์ไปคือปล่อยออกมันก็คือปล่อยไปคือปล่อยคือมันละเอียดนะฮะข้างในนะ. บางทีมันไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่อ่านไม่ขาดมันละเอียดยังไงก็วางอีกมาละเอียดยังไงก็ว้างอีกมาเรียนยังไงก็วางอีกเพราะเราบอกแล้วว่าเมื่อกี้อะวางเหมือนวางใหม่อ๋อนี่เข้าใจแล้วบางทีก็ถามลุงเต่าวางคืออะไรอ้าวเหมือนก็วางใหม่อ่ะอ้าวไหนหยิบไมค์ขึ้นมาซิเออรู้แล้ววางเมื่อกี้คือปล่อย. ก็เหมือนกันเนี่ยในใจเราพอมีอาการอะไรมันก็ปล่อยไปเรื่อยเรื่อยปล่อยไปเรื่อยเรื่อยปล่อยอีกปล่อยอีกปล่อยมีอาการอะไรก็ปล่อยอีกปล่อยอีกปล่อยอีกปล่อยไปเรื่อยเรื่อยนั่นคือการวางตอนตอนนี้ว่างรึยังคะหลวงตาลองลองวางดูอีกนะคะลองวาง. ลองวางอยู่แล้วกับไม่วางวางเนี่ยคือมันไม่เอาอะไรเลยไม่ยึดถืออะไรเลยมันไม่ไปเอาผลประโยชน์จากการวางแต่เราไม่วางก็เพราะว่าเราวางแล้วไม่เราก็ไปดูในใจว่าไม่เห็นได้อะไรเลยไม่เห็นเป็นอะไรเลยมันไม่เห็นเป็นอย่างงู้นเลยไม่เห็นเป็นอย่างงี้เลยอย่างงี้เท่ากับไม่ว่างเท่ากับยึดถือเหมือนกับวางไปมือหนึ่งแต่มืออีกมือข้างหนึ่งไปคว้าเอาไว้. มันวางก็ต้องวางทั้ง2มือเลย. วางหมดใจอะวางหมดใจวางไปเลย. ไม่อาลัยอาวรณ์เพราะเดียเจ้าทั้งหลาย. อยู่กับความไม่อาลัยอาวรณ์ไม่กังวลนี่แหละเป็นเครื่องอยู่พระพุทธเจ้าทั้งหลายทั้งไม่อาลัยอาวรณ์ไม่กังวล. วางหมดใจ. ไม่คว้าอะไรมายึดถือไว้อีกไม่ยึดถืออะไรอีกความหมดใจไม่คว้าอะไรมายึดถือไว้อีก. พระพุทธเจ้าทั้งหลายปล่อยวางหมดแล้วปล่อยวางขันธ์หน้าและไม่ยึดถือเอาขันหน้าอื่นขึ้นมาอีก. วางก็คือวางในปัจจุบันนี้นะ. ไม่ต้องไปกังวลกับอนาคต. เพราะตัวตนมันไม่มี. ถ้าเกิดออกไปนี่รถอื่นตายเดี๋ยวนี้. มันก็ไม่มีอะไรต้องกังวล. ไม่มีอะไรต้องห่วงใย. เพราะที่ใจวางหมดแล้ว. ทุกคนทุกชีวิตมีบุญวาสนาที่เขาสร้างมาของเขา. เราทําดีที่สุดแล้ว. ไม่ห่วงใยไม่อะไรไม่กังวล. ทุกคนมีบุญวาสนาตามลิขิต. เราได้ทําดีที่สุดแล้วท่านได้ช่วยเหลือทั้งได้สั่งสอนทั้งได้อบรมทั้งได้เกื้อกูล. ยากที่สุดแล้ว. ก็ไม่ยึดถืออะไรทําความดีและไม่ติดดีไม่อะไรไม่กังวล. แม้จะถูกออกไปแล้วก็ถูกรถชนตายเพราะตายเดี๋ยวนี้ก็จบเดี๋ยวนี้พัน5ก็ดับสนิทไม่มีส่วนเหล. ระดับบทสิ้นอะไรสิ้นกับใจก็สิ้นอะไรสิ้นกังวลไม่มีความอะไรที่กังวลอะไรคันหน้าก็ปล่อยมันดับไปดับไฟดับไปลมหายใจจะดับแล้วโดนรถชนตายก็พอมีเวลาสัก5นาทียังไม่ตายสนิทภายในก็ลมหายใจมันจะดับแล้วร่างกายจะดับแล้วความรู้สึกนึกคิดอารมณ์จิตใจก็จะดับหมดแล้วคันหน้าจะดับหมดแล้วลูกก็จะดับแล้วเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณก็จะดับหมดแล้วดับหมดแล้วดับอย่างสนิทไม่มีส่วนเหลือ. ดับสนิทไม่มีส่วนเหลือไม่มีผู้ยึดมั่นถือมั่นไม่มีใครยึดมั่นถือมั่นอะไรไม่ห่วงใยไม่กังวลไม่ห่วงใยไม่กังวลปล่อยให้มันดับไปลมหายใจจะดับแล้วลมหายใจเป็นเครื่องปรุงเเต่งกายเขาก็เรียกว่ากายมันจะดับแล้วมันจะดับแล้วมันจะดับแล้วมันจะดับแล้วจิตที่เป็นความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เวทนาสัญญาต้องการวิญญาณมันจะดับแล้วมันจะดับสนิทไม่มีส่วนเหลือแล้วมันจะดับแล้ว. ทุกอย่างแล้วแต่ความว่างเปล่า. ไม่มีอะไรที่เป็นห่วงใยไม่มีอะไรที่ไปกังวล. ปล่อยวางแบบเต็มที่ใจ. ไม่อะไรไม่กังวล. อือไอ้นี่เรามันวางมันไม่ได้วาง. อันนี้มันมีแต่ความยึดถือยึดถือปฏิบัติมันอยากได้อยากรู้อยากเห็นอยากเป็นมันยังไม่ได้วางได้ความอยาก. อยากรู้อยากเห็นอยากได้อยากเป็นอยากบรรลุปนิพพานมันไม่ได้ปล่อยวางความอยากเพราะเจ้าทั้งหลายท่านปล่อยวางความอยากหมดสิ้นแล้วปัญหาดับสนิทไม่มีส่วนเหลือเนี่ยตัณหาโยเนี่ยฮิโรโทโหติเนี่ยตัณหาความอยากดับสนิทเลยไม่มีส่วนเหลือแล้ว. แต่เราเนี่ยปฏิบัติได้ความอยาก. อยากได้อยากเอาอยากรู้อยากเห็น. วางก็ไม่ได้วาง. แต่ก็วางก็เพราะอยากได้. ความว่าบางก็คือวางก็ไม่มีวางความอยาก. วางความยาก. อยากที่จะได้อยากที่จะเอาอยากจะรู้อยากจะเห็นอยากจะเป็นอยากจะบรรลุวางเกลี้ยงเลย. ปล่อยวางหมดปล่อยวางความอยากสนิทที่ใจเลยพอตัณหาดับเท่านั้นแหละอุปทานก็ดับคบระดับชาติก็ดับความทุกข์กังวลก็ดับหมดสิ้น. ไม่มีเหลือเลย. ทุกอย่างก็จบลงในปัจจุบันวางในปัจจุบันจบลงในปัจจุบันเดี๋ยวนี้ขณะกิจนี้วางหมดเลยไม่มีปัญหาอะไรต่อสิ่งใดในอนาคตไม่มีปัญหาต่อสิ่งใดในปัจจุบันอดีตก็ถูกปล่อยวางไปหมดเหมือนความฝันปล่อยผ่านผ่านไปปัจจุบันก็ไม่ห่วงใยกังวลสิ่งใดอนาคต. มันก็. ปล่อยวางหมดสิ้นดีใจในปัจจุบันไม่ห่วงใยไม่กังวล. วางหมดในปัจจุบัน. วางความอย่างความปรารถนาหมดสิ้น. มันก็ไม่มีตัวตนที่ไปยึดถืออะไรให้เป็นทุกข์สิ้นตัวตนก็สิ้นทุกข์สิ้นตัวตนก็สิ้นกิเลสพ้นจากทุกข์สิ้นตัวตนปล่อยวางหมดทุกอย่างไม่มีความอยากความปรารถนาสิ่งใดภพชาติก็ไม่มีตัวตนก็ไม่มี. มันก็สิ้นในปัจจุบันนี้เลยสิ้นตัณหาก็สิ้นอุปทานสิ้นอุปทานก็สิ้นภพชาติ. ถิ่นความทุกข์ทั้งหมดก็ทุกข์ทั้งหมดในปัจจุบันพ้นทุกข์ก็ต้องพ้นในปัจจุบันนี่แหละก็จะได้พ้นทุกข์ในอนาคต. ต้องวางแบบนี้แต่โยมเนี่ยไม่ได้วางเพราะโยมเนี่ย. ในใจมันมีแต่ความอยากปฏิบัติไปด้วยความอยาก. มีแต่ความอยากอยากอยากอยากอยากอยากมากเลยอยากรู้อยากเห็นอยากได้อยากเป็นอยากเอาอยากมาลุ่งเป็นนิพพานอยากอยากอยากอยากอยากแล้วพออยากแบบนี้มันก็รังเกียจด้วยรังเกียจความทุกข์รังเกียจความไม่สบาย. รังเกียจสิ่งที่ไม่ชอบใจเลยกลายเป็นดีลักชั่วชังเกลียดทุกข์รักสุขเกียรติทุกข์รักสุขดีรักชั่วช้างมันไม่ได้วาง. อ่านใจตัวเองให้ขาดสิ. วางแต่คือมันวางทั้งสุขและทุกข์. ความต้องดีและชั่ววางทั้งบุญทั้งบาปวางทั้งกุศลนะกุศลไม่ติดไปบาปก็ไม่ไหลไปไม่ติดไปทําความดีก็ไม่หลงไม่ติดในความดีในบุญกุศลก็ไม่ติดไม่เอาอะไรทําความดีไม่เอาเพื่อจะเอาอะไรไปเป็นอะไร. หลวงตามาสอนพวกท่านจะสอนเช้าทั้งเย็นก่อนสอนมาถึง20ปีแล้วไม่เคยอยากได้อะไรหวังอะไรจากพวกท่านทั้งหมด. ทําความดีมา20ปีสอนพวกท่านมาเช้าเย็นเช้าเย็นนี้แทบจะไม่มีเวลาหยุดพัก. ไม่ได้หวังอะไรจากผมท่านไม่ได้อยากได้อะไรจากพวกท่านเลยทําความดีก็ไม่ไม่ได้ติดดีบาปกรรมก็รักความดีก็ไม่ติดดีอะไรทั้งหมดเนี่ยไม่ติดอะไรเลยไม่ติดอะไรสักอย่างเดียวไม่ยึดถืออะไรสักอย่างเดียวบาปก็ไม่ติดบุญก็ไม่ติดบาปก็ไม่ไม่หลงไปดีก็ไม่หลงไปเออทุกอย่างพุทธเจ้ามาตรัสว่าสรรพนามประสาทสะพานการรักบาปอกุศล. เออคือไม่ติดภายในบาตรอกุศลทั้งการคิดการพูดการกระทํา2คนธนาธรทุกข์สัมปทานความดีทําให้ถึงที่สุดคิดดีพูดดีทําดีทําให้ถึงที่สุดข้อ3สะจิตตะประโยชน์ถ้าพระนางคือบาปจนถึงที่สุดแล้วความดีก็ทําที่สุดแล้วสจิตตะประโยชน์ถ้าพระนางข้อ3คือไม่ติดทั้งบุญไม่ติดทั้งบาปไม่ติดทั้งดีทั้งชั่วดีบาปก็ไม่ลงไปแล้วดีก็ทําจนถึงที่สุด. พ้นจากความดีไปความดีไม่ปรารถนาอันดีไปเกิดอีกไปเป็นอะไรอีกทั้งหมดเน. ที่ใช้มาทั้งหมดก็เพื่อจะครบชาติลงในปัจจุบันเดี๋ยวนี้นะเดี๋ยวนี้ขณะนี้ในปัจจุบันนี้ไม่ยึดถืออะไรเลยไม่เอาอะไรเลยไม่เป็นอะไรเลย. ซึ่งความอยากสิ้นความปรารถนา. อันนี้แหนะตัวตนมันก็ไม่มีแต่ภพชาติในปัจจุบันไม่มีตัวตนในภพชาติหน้าความทุกข์ทั้งมวลมันก็ดับลงที่ใจในปัจจุบัน. อ่านใจตัวเองให้ขาด. เราปฏิบัติไปด้วยความอยาก. อยากรู้อยากเห็นอยากเอาอยากได้อยากเป็นอยากบรรลุ. แล้วเราก็พร้อมไม่ได้เราก็พับเครียดเครียดแค้น. มันก็ผิดตั้งขึ้นทั้งร่องอะไรแบบเนี้ย. ใช่ไหมอะ. เออดูซิพูดสิเราก็เห็นอยู่อย่างนี้จริงไหม. ค่ะคือ. ก็อันนี้เพิ่งทราบว่าเรามีความอยากที่รุนแรงขนาดนี้อะนะคะเพราะว่าฝั่งหลวงตาเนี่ยหลวงตาก็ย้ําเน้นเรื่องนี้พอทีเดียวแล้วก็เป็นเรื่องที่เราก็หมายถึงว่าฟังแล้วก็ต้องพยายามสอนตัวเองเอาคําที่หลวงตาสอนมาสอนตัวเองอะค่ะแต่ก็พบว่า. ไม่มีเยอะมากค่ะก็เป็นการบ้านที่. คงจะเห็นนกตัว. มากขึ้นน่ะค่ะ. ความอยากค่ะ. เดี๋ยวเดี๋ยวไอที่เราพูดเนี่ยก็ยังไม่ว่าง. หลังจากพาหลวงตาไปแล้วต่อไปคงจะได้เห็นนกมากขึ้น. ยังอยากจะไปเป็นฟ้าอยู่นั่นแหละไม่ไม่เคยอยากเป็นฟ้าเลยค่ะหลวงตาคือหลวงตาไม่อะพูดไปต้องหยงต้องหยงคือคือคือมองว่าหลวงตามสอนว่ามันเป็นกระบวนการก็ทําให้เข้าใจว่าอ๋อชีวิตเนี่ยมันเป็นแบบนี้เหรอเราเข้าใจผิดมาตลอดเราหมายถึงว่ามนุษย์เนี่ยคือเข้าใจเข้าใจผิดแล้วก็ไปตอนเนี้ยได้ความรู้ที่. ออกแล้วก็ก็คือก็ก็เหมือนนักศึกษาอะค่ะที่ก็เรียนรู้เรียนรู้ไปก็ไม่เกี่ยวกับตัวเอง. เรียนรู้ตามที่พระพระอาจารย์สอนนะคะ. ก็อ๋อเป็นอย่างงี้เป็นอย่างงี้ก็ก็ไม่ได้ไป. เอาจริงเอาจังกับมันน่ะมากอะค่ะเพียงแต่ว่าเป็นความรู้ที่ได้แล้วก็รู้สึกว่าอ้อร้อนหรอเงี้ยค่ะ. เอาไอ้หนูนี่ไม่อยากพุทธศาสนาตรงนี้อ่ะไม่พูดอะไรหนังสือมาอยากพูดอะไร. ไม่ได้อยากพูดอะไรค่ะพอดีว่าอยากจะบอกจะบอกอะไรยายรึป้าก็บอกว่าหนูอยากจะบอกอะไรบ้างอะไหนลองจากใจซิอยากจะช่วยเหลืออะไร. หนูช่วยหนูช่วยอะไรคุณป้าไม่ได้ค่ะ. หนูช่วยอะไรคุณป้าไม่ได้เป็นเพราะอะไรทําไมถึงช่วยอะไรป้าก็ไม่ได้อะเออ. คนป้าต้องต้องต้องหนูช่วยไม่ได้เพราะว่าหนูไม่ใช่คุณป้าค่ะ. คุณป้าต้องช่วยตัวเองนะคะ. หนูช่วยไม่ได้. ไปมั้ยเค้าบอกว่าช่วยตัวเองหรือไงก็ช่วยทําได้. ช่วยปล่อยวาง. ไม่ใช่ช่วยพาตัวเองไปถึงไหนช่วยปล่อยวางตัวเอง. แต่เราจะช่วยตัวเราเองให้ไปถึงไหน. ช่วยปล่อยวางตัวเราเอง. แต่เราเนี่ยปฏิบัติเพื่อจะเอาตัวเราเองไปถึงไหนไปเป็นอะไรมาตกกันข้าม. เข้าใจมั้ยเนี่ย. เข้าใจค่ะเข้าใจพูดออกมาจากใจสิเอาอันนี้พูดให้พูดเข้าใจได้แหละเอ้าพูดมาเริ่มจากเริ่มจะชัดเจนขึ้นค่ะพระอาจารย์บอกว่า. ไม่ใช่เอาตัวเราไปถึงไหนแต่ว่าปล่อย. มันไม่มีตัวเราอะก็ปล่อยปล่อยวางสิ่งที่เราอยากจะพาไปที่เราคิดอยากจะช่วยที่เรายึดไว้เนี่ยค่ะก็ปล่อยปล่อยสิ่งเนี้ยค่ะ. อ้าวแล้วก็ทําก็เข้าใจตรงนี้นะค่ะฟังพระอาจารย์จะจําอยู่แล้วค่ะ. ครับนมัสการหลวงตาครับผมชื่อพีระพลครับ. อาจจะปฏิบัติผิดนะครับคือ. มันเหมือนกับหายใจไม่ออกอะครับหูไม่ทราบว่าเป็นเพราะทางจิตมากเลยอยู่ไกลมากผมมองไม่เคยเห็นเว้ยไฟก็ไม่ค่อยสว่างเพราะนี่มาตรงนี้เหมือนกันเป็นไงปฏิบัติยังไงหายใจไม่ออกตอนหนุ่มหนุ่มไม่เป็นอะครับตอนนี้ตอนนี้มาปัจจุบันปัจจุบันนี้มันเป็นโลกกลัวความแคบอะครับฮะกลัวความกลัวที่แคบละครับกลัวที่แคบคือเข้าไปแล้วหายใจไม่ออกคือเข้าเคยเข้าอุโมงค์อะครับที่. แล้วทีนี้. อยากจะได้อุบายจากหลวงตาครับบางทีปฏิบัติบางครั้งก็หายใจไม่ออกอะครับ. เหมือนคนไกลตายอะครับ. มันก็เป็นความจําเยอะเยอะ. ผมจําไปเป็นสังขารเราเป็นขันหน้าลูกเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณสัญญาความจํามันเป็นความจําเป็นสังขารเป็นความพุ่งแต่งพอตายแล้วดับสนิทแล้วเนี่ยความจําเหล่านี้ก็ดับหมดไปเปลี่ยนภพชาติใหม่อ่ะไปเป็นสัตว์ได้ฉายแต่ละศูนย์ร่างกายสัตว์นรกอะไรต่างๆมันจําไม่ได้นะไปอยู่ในร่างใหม่มันจําไม่ได้แล้วว่าเราเคยเกิดเป็นอะไรไม่รูปร่างอะไรชื่อเสียงอะไรเราจําได้ไม่รู้อะไรเราเคยเข้าอุโมงค์เป็นไงอะมันดับไปหมดแล้วเราหลงอยู่เล่นกับความจํา. พอตายแล้วอะความจําเดิมดับหมดแล้วไม่เหลือหรอหรอกไปเป็นผมไปเกิดในรูปร่างใหม่ในร่างใหม่อ่ะดับหมดแล้วความจําดับหมดไปเปลี่ยนร่างใหม่อันนี้เราลงเล่นอยู่ในความจําพอเราเห็นมันเป็นความจําในความจํา. เราความจํามาปรุงแต่งอ๋อความจําสังขารเนี่ยมันเป็นขันธ์หน้ามันเป็นความปรุงแต่งเราก็ปล่อยให้มันเป็นแต่เราก็อย่าไปเป็นมันปล่อยให้มันเป็นก็เป็นคณะแต่เราอย่าไปเป็นมันปล่อยให้มันเป็นอย่าไปเป็นมันเข้าใจไหม. เข้าใจครับเข้าใจครับเอ้ยคันหน้ามันเป็นมันกรวยยังไงก็ปรุงแต่งทั้งนั้นแหละเป็นคันหน้าทั้งนั้นแหนะปล่อยให้ขันหน้ามันเป็นไปก็วางวางให้หมดเลยครับเออวางมันไปต่อให้แต่จะวางได้ก็ต้องเห็นเป็นสังขาร. เดี๋ยวต้องเป็นกัน5ความจําความปรุงแต่งเนี่ยมันเป็นสังขารความกลัวทีละกลัวอุโมงค์กลัวครับติดที่แคบเนี่ยมันเป็นสังขารมีความปรุงแต่ง. ไม่อยากไม่อยากกลัวอยากกลัวไปมันจําได้เราไม่ได้เป็นอัลไซเมอร์ยังจําได้ไม่ออกเลยครับเห็นมั้ยมันหายใจไม่ออกเลยครับมันแบบเหมือนกับลมหายใจจะขาดไม่เพราะว่าก็เราเนี่ยไปยึดไอความจําความปรุงแต่งแม้ว่าเป็นเราเป็นตัวเราจริงจริงเราไปยึดมันจริงจริงเป็นความจริงจริงจริงแต่ถ้าเราเห็นว่าไอ้ความจําก็ปรุงแต่งนั้นมันเป็นมายา. มันเหมือนพายัพแดดเนี่ยเราก็มันเหมือนเกิดขึ้นจริงเป็นอยู่จริงคุณจะไปคว้าจับเข้าจริงมันไม่มีอยู่จริงไม่เป็นจริงเอ้ยมันอยากจะปรุงก็ปรุงไปจะไม่ลงไปกับมันไม่มีใครไปยึดถือมัน. เห็นว่ามันเป็นสังขารสังขารทั้งนั้นแหนะสังกัดทั้งนั้นแหนะสังกัดทั้งนั้นแหละไม่มีใครยึดถือมันมันเป็นขันหน้ามันเป็นขันหน้าดีเสียอีกจะได้อาศัยมันเอาไปเรียนรู้ว่าเนี่ยขัดหน้ามันจําได้มันจําได้แล้วมันปรุงแต่งแล้วเราก็เริ่มอึดอัดเออนี่มันยึดนี่หว่าเนี่ยมันเดินในทางทุบทันทีเลยพอมันจําปุ๊บในที่คับแคบสัญญาสังขารเกิดขึ้นยึดเลยยึดสัญญาสังขารแล้วมันก็ปรุงลับหายใจอึดอัดแหนะเออแล้วนี่ก็คือสบู่ไทย. ไอ้ตัวที่เราไปยึดเนี่ยยึดยึดสัญญาสังขารเป็นสมุทัยและอึดอัดหายใจไม่ออกเป็นทุกข์ตอนนี้เราก็เห็นละอ๋อนี่เป็นพอไปคิดประจําขึ้นมาแล้วมันเป็นจริงประจําหายใจไม่ออกเป็นทุกข์น่ะเราก็เห็นตรงเนี้ยเห็นโทษของมันพอเห็นตรงเนี้ยมันจะพ้นทุกข์กับตรงนี้แหละเราก็เออมันคิดปูมแล้วก็อาจจะไม่ออกแล้วก็อ้าเอามันคิดปูมุงใหม่อาจจะไม่ออกเออมันคิดปูใหม่อาจจะไม่ออกก็นั่งเล่นอยู่อย่างงี้นะเพื่อนคิดปูใหม่อาจารย์ไม่ออกมันคิดพวงใหม่ว่าอยู่ในเทพแคบ. อยู่ในถ้ําเออคลิปพวกใหม่หายใจไม่ออก. เดี๋ยวมันก็หลอกเราไม่ได้เล่นมันอย่างเงี้ยเออเล่นมันซ้ําซ้ําอยู่อย่างเงี้ยน่ะพอมันคิดผมว่าเราเคยเข้าอุโมงค์หายใจไม่ออกเราเคยเข้าอุโมงค์หายใจไม่ออกแล้วมันก็หายใจไม่ออกจริงจริงว่าเรารู้สึกว่าเป็นความจริงเออเราก็ดูห๊ะ. อาจจะไม่ออกคิดใหม่อีกมันอาจจะไม่ออกก็คิดใหม่เคยเข้าอุโมงค์อาจจะไม่ออกเคยเข้าอุโมงค์หายใจไม่ออก. เนี่ยท่านดูเลยท่านคิดเดี๋ยวนี้เลยต่อหน้าเราเนี่ยลองดูสิเราจะดูซิว่าท่านจะหายใจไม่ออกจนตายต่อหน้าเรามั้ยเอาคิดเลยว่ามันเข้าอุโวงหายใจไม่ออกเข้าอุโมงค์หายใจไม่ออก. ดูสิมันจะตายต่อหน้าเรามั้ยมันจะหายใจไม่ออกปล่อยมันหายใจไม่ออกไม่มีใครหรอหายใจไม่ออกจนตายฮะหมอหมออยู่นี่เดี๋ยวหมอไปเตรียมรถพยาบาลมานะยาดมมีหมอบอกว่ายาดมมีเออมีหมอนั่งอยู่ทั้ง2คนนี่นี่หมอถ้างั้นนี่ก็หมอข้างหลังเราก็หมอทั้งนั้นเลยเนี่ยเอ้าคิดเข้าเข้าอุโมงค์หายใจไม่ออกเข้าอุโมงค์หายใจไม่ออกดูสิมันจะตายเพราะเพราะความคิด. คิดไปนะ. คิดไปอย่างเดียวเนี่ยจะเป็นกรรมาธิการเลยอุโมงค์หายใจไปหลอกเข้าอุโมงค์หายใจหลอกเป็นคําบริกรรมไปเลยดีซะอีกมันจะได้ไปฟุ้งซ่าน. ครับได้แล้วครับก็มาประกาศผิดปิติไปเลยล่ะ. ห๊ะเห็นมั้ยเป็นคําบริกรรมแบบปิติไปเลยเนี่ยใช่ป้ะครับผมเอ้ยบ่มีเหตุจริงเลยมันหลอกเรากันมั้ย. พอไปเอาบริกรรมก็เข้าวงก็จะไปบอกเค้าแปปเดียวอึดอัดแป๊ปเดียวอะเป็นปีตินะโอ๊ยมันเป็นอนิจจังไม่เที่ยวปิติก็ไม่เที่ยงนะไม่ใช่เออดีเว้ยอะไรตรงนี้พอไปปิติอ่ะดีอีกปิติดีอีกไม่ใช่ปิติอีกไม่ใช่นะปิติก็ไม่เที่ยงอีกอะแหละลงลงเลยครับ. อ้าวโลกก็ไปเที่ยงนะโลกก็ไปเที่ยงไม่มีอะไรเที่ยงเลยอย่าไปยึดนะเออมันของหลอกลวง. เออนั้นไหนแค่นี้เหนื่อยเรื่องเล็ก. เออไปนั่งท่องเขานะ. เยิดเย็นเป็นบริกรรมก็เอาไปทําบริกรรมเลยเออเข้าอุโมงค์หายใจไม่ออกเข้าอุโมงค์หายใจไม่ออกเห็นเป็นคําบริกรรมเป็นเลยกลายเป็นปีติไปแล้ว. เลยกลายเข้าไปสู่สมาธิอารมณ์สมาธิไปแล้วเป็นชานไปเลย. เห็นไหมครับไว้เลยแล้วไม่ฟุ้งซ่านนะมันไม่ฟุ้งซ่านและได้ประโยชน์จากมันเลยเน. เฮ้ยเราไปกลัวเอง. กราบนมัสการหลวงตาเจ้าคะก็ขอโอกาสเจ้าค่ะเพราะว่าเพิ่งมากราบหลวงตาแล้วก็ฟังธรรมหลวงตาครั้งแรกเจ้าค่ะก็พยายามทําความเข้าใจ. ที่ผ่านคือไม่ไม่กล้าถามหลวงตาเจ้าคะท่านเข้าใจอยู่แล้วเนี่ยก็เห็นว่าเข้าใจดีอยู่แล้วเนี่ยใช่มั้ยเจ้าค่ะก็เข้าใจดีอยู่แล้วถามอะไร. คือก็พยายามตามที่หลวงตาเทศน์ก็ลองดูจิตตัวเองตามไปเรื่อยเรื่อยอย่างเจ้าค่ะก็พยายามเรียนรู้เจ้าค่ะทีนี้มันมันจะเท่าที่ดูก็คือเป็นคนที่อยู่ในความคิดค่อนข้างเยอะเจ้าค่ะแล้วก่อนมันคิดไปเหอะแต่เราไปคิดแต่เป็นใจที่ไปคิดไปมึงคิดไปแต่กูไม่คิดบอกอย่างเงี้ยแต่กูมาถึงว่าพูดเรื่องพูดเป็นเฉยเฉยนะแต่ไม่ใช่ตัวเราจริงจริงนะเจ้าค่ะเหอะอย่าคิดคิดไปแต่กูไม่คิดเออเพราะว่าเหมือนเราเป็นทาสรู้นะเปรียบเหมือนคล้ายเงี้ยเราจะ. ตัวเราจริงจริงนะเจ้าค่ะไอ้ตัวเราเป็นตัวคิดแต่เราจะแพ้เปรียบเหมือนเป็นภาครู้ที่มันคิดไม่ได้มันแต่งไม่ได้เพราะฉะนั้นจะคิดคิดไปแต่กูไม่คิดเว้ยแต่กูไม่คิดแต่คือไม่ได้เอาเป็นตัวกูจริงจริงอะเพราะว่าตัวกูเป็นตัวคิดไงแต่ละเหมือนเรามี2ตัวเนี่ยไอ้ตัวคิดไม่ใช่ตัวเราเออแต่ไอ้ฉากรู้เนี่ยมันก็รู้อยู่มันเป็นธาตุรู้อยู่ในตัวมันเองเป็นพยานธาตุมันรู้อยู่ในตัวมันเองแต่ตัวมันคิดไม่ได้คงแต่งไม่ได้ดังนั้นไอ้ที่คิดไม่ใช่มันมันมันไม่ได้คิด. แล้วแล้วแล้วถ้าอย่างบางทีเนี่ยเราเหมือนกับเราดูตัวเองดูอย่างสิ่งที่เกิดขึ้นเหมือนเราเป็นคนดูอย่างเงี้ยเจ้าค่ะเออคล้ายคล้ายอย่างนั้นน่ะเราก็ดูอย่างเงี้ยแหละก็อาศัยอย่างเนี่ยเหมือนเราดูตัวเองงี้ใช่มั้ยเอ้อเราบอกว่าเราดูตัวเองเหมือนกับว่าเออเราไอ้ตัวเราเองแต่มันมีกลับมาอีกคนมารู้ตัวเราเองใช่มั้ยเหมือนคนไปดูตัวเองมารู้ตัวเองเออเราจะเห็นว่ากลายเป็นว่าอ้าวไอ้ตัวเราเองเนี่ยที่ถูกรู้มันกลับไม่ใช่ตัวเรา. แต่มันกลับว่าการไปเป็นผู้รู้ที่มารู้ตัวเราเองเนี่ยเนี้ยตัวนี้สําคัญนะเราก็ลองลุกเดินไปมาเราก็ลองพยายามเอาตัวเราลุกเดินไปเดินมาเดินไปเดินมาอ้าวไอ้ตัวที่เคลื่อนไหวได้ทําไมไม่ใช่ตัวเราวะเนี่ยแต่กลับมาเป็นไอ้ผู้รู้ที่รู้มีผู้บรรลุตัวเราอ้าว. เอ้ยทําไมไอ้ตัวเราที่เดินไปเดินมาไม่ใช่ตัวเราแต่มันมีผู้บรรลุตัวเราเอ๊ะเราเรานี่กลายเป็นมาเป็นคนที่มารู้ตัวเราแล้วมันยังไงหว่าเรากลายเป็นคนมารู้ตัวเราแต่ไอ้ตัวเราที่เดินเป็นเดินมามันกลับมาใช่ตัวเราเออตอนแรกเราก็อาจจะรู้ตัวเราในท่านั่งตอนไรก็พาเราค่อยค่อยลุกเดินไปเอ๊ะไอ้ตัวเราที่เดินได้นั่งได้มันก็ยังถูกรู้อยู่นั่นแหละกลายเป็นว่าไอ้ตัวที่นั่งได้เดินได้นอนได้6กะเมนตีลังกาได้เออไม่ใช่ตัวเรานี่หว่าเนี่ยมันเป็นเราก็. พูดที่มารู้ตัวเราเว้ยไอ้ผู้ที่รู้ตัวเราเนี่ยมันเคลื่อนที่ไม่ได้แต่ตัวเราเนี่ยเป็นตัวเคลื่อนที่. แต่ไอตัวเราที่ตัวเคลื่อนที่มันเป็นตัวปลอมไม่ใช่ตัวเราเป็นตัวสมมุติก็ได้แต่แท้จริงไอ้ตัวจริงจริงคือไอ้ผู้ที่มารู้ตัวเราเราแท้จริงก็คือผู้มารู้ตัวเราที่เคลื่อนที่ไม่ได้ไม่มีตัวตนไม่มีอะไรเลยแต่ไอ้ตัวเราที่มีตัวตนที่เคลื่อนที่ไม่ได้มันกลับไม่ใช่เป็นตัวเราแล้วสุดท้ายก็เหมือนกันน่ะเราสังเกตดีดีไอ้ตัวเราที่เคลื่อนที่ได้ที่มันมีความคิดก็คือความปรุงแต่งเนี่ยมันก็คือไอ้ตัวที่เคลื่อนที่ได้แต่ไอ้ตัวเราอะที่มันรู้ตัวเราเนี่ยมันกลับไม่เคลื่อนที่. แต่ไอ้ตัวที่เคลื่อนที่ไอ้ตัวเราเนี่ยร่างกายเนื้อที่มันเคลื่อนที่6คะเมนตีลังกาเคลื่อนที่ไปมาเนี่ยมันเป็นตัวคิดนึกถึงตอนปรุงแต่งแต่ไอ้ผู้ที่มารู้ตัวเราเนี่ยมันกลับไม่เคลื่อนที่มันกลับไม่ปรากฏตัวตนเฮ้ยแล้วเราจริงจริงมันคือตัวไหนเนี่ยไอ้ตัวเราที่เคลื่อนที่มีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ปรุงแต่งมันกลายเป็นตัวที่ถูกรู้แล้วสุดท้ายอ้าวเอ้ยกลายเป็นเราแบบพุ่งมารู้ตัวเราและเราพูดถึงรู้ตัวเราเอ้ยตัวเราอยู่ไหนเออตัวเราก็ไม่มีตัวเว้ยเฮ้ย. คุณจะบรรลุตัวเราก็ไม่มีตัวครั้นหาตัวเขามันก็ไม่มีเออ. เมื่อได้มีตัว. โอ๊ยไอ้พวกที่ไปลุกไม่มีตัวนี่แหละมันเลยเคลื่อนที่ไม่ได้มันก็มันเลยรู้ตัวเราที่เคลื่อนที่ไอ้ตัวเราที่เคลื่อนที่คือร่างกายเคลื่อนที่ปากเคลื่อนที่เค้าเรียกว่ากายสังขารวาจาเคลื่อนที่เรียกว่าวาจาสังขารจิตเคลื่อนที่เค้าเรียกว่าจิตสังขารก็คือสังขาร3นั่นเองกายสังขารวาจาสังขารจิตตสังขารคือเคลื่อนที่เกิดจากปรุงแต่งไม่เที่ยง. แต่ไอพวกที่มารู้ตัวเราเนี่ยรู้กายสังขารวาจาสังขารจิตสังขารเนี่ยมันเป็นเคลื่อนที่ไม่เกิดไม่ดับไม่คงแตกหาตัวมันไม่มีนั่นแหละอย่างเหมือนอันนั้นอะคือเราแท้แท้แต่เราแท้แท้เป็นเราที่ไม่มีตัวตน. จิตมันมันอยู่ตรงเนี้ยเจ้าค่ะที่ว่าอาก็คือเหมือนกับก็ก็ดู. คือตอนเนี้ยเหมือนกับว่าพอฟังเทศน์หลวงตาแล้ว. มามาเข้าใจแล้วว่าอ๋อไอ้ตัวที่ดูเนี่ยก็คือเป็นเป็นตัววิญญาณที่มันปรุงแต่งกับสังขารเงี้ยใช่มั้ยเจ้าคะแต่ทีนี้ตัวตัวที่จะมาดูอีกทีนึงมันก็. คือไม่แน่ใจว่าเราก็ต้องมีสติที่จะคอยสังเกตเห็นเองอย่างงี้รึเปล่าเจ้าคะเราก็สังเกตนั้นเองว่าเราสังเกตเองเนี่ยเราก็สังเกตเห็นแล้วก็ปล่อยวางไอ้ตัวที่มันกระดุกกระดิกได้. อะไรที่ในใจเรามันกระดุกกระดิกได้ที่ไปทีเดียวพอเรามาดูเดียวมันเป็นต่างหากทั้งหมดค่ะ. แต่วิสังขารเนี่ยมันไม่อาจจะกระดุกกระดิกได้เลยมันไม่อาจกระดุกกระดิกได้อันไหนก็ดุ๊กกระดิกก็ได้มันเป็นสังขารทั้งหมดวางหมดต้องการทั้งหมดวางหมดทั้งขาทั้งหมดวางหมดไม่มีใครยึดทรุดสังขารทั้งหมดเพียงแต่แค่รับรู้รับทราบรับรู้รับทราบ. วางหมดสังขารหมดวางหมุดต้องการหมดวางหมดใช่พอวางสังขารหมดไม่มีใครไปยุ่งวุ่นวายอะไรก็ตามหรอกอ้าวไอ้พวกที่มันปล่อยวางสังขารหมดอะตัวมันกลับเป็นพิษสังขาร. เจ้าค่ะ. ครับขอบพระคุณหลวงตาเช่าค่ะ. เออเยอรมันน่าจะกลับเท่าไหร่เยอรมันน่ะจะกลับเท่าไหร่กลับพรุ่งนี้เลยพรุ่งนี้เช้าอยู่หรอ. เออซีดีก็เอามาแล้วนะก็กลับไปนะ. พอฟังเนี่ยเข้าใจมั้ยจะได้เอากลับไปเผยแพร่ที่ยุโรปเอาไปเผยแพร่ได้มั้ยอะ. ตัวเราก็จะอยากเป็นธรรมหรือยังเดี๋ยวไปพูดทําผิดๆถูกๆไหนพูดทําหน่อยดิจะกลับแล้วพูดหน่อย. แล้วจะได้ไปเผยแพร่. ในยุโรปได้. คุณออกจากใจที่เป็นธรรมน้อมเอาพระพุทธเจ้าก็ทําพระสงฆ์ทําอันบริสุทธิ์ออกจากธาตุอันบริสุทธิ์พระพุทธเจ้าทุกองค์ว่าอาหลานทุกพระองค์. เข้าสู่ธาตุกันบริสุทธิ์ของเราเป็นหนึ่งเดียวกับธาตุบริสุทธิ์เป็นธาตุอันเดียวกันไม่มีแตกต่างกัน. กราบนมัสการหลวงตาเจ้าคะตั้งแต่ฟังวันแรกมาก็เข้าใจเลยค่ะว่าตัวตนของที่เราเกิดมาค่ะเป็นวิสังขารแล้วก็สังขารอยู่ในตัวเดียวกันค่ะ. แต่ว่าตัววิสังขารนี้ก็คือเราอาศัยตัววิสังขารเป็นเรือข้ามฟากให้พ้นทุกข์ค่ะแล้วก็พิจารณาตัวใจอะค่ะ. ใจของเราไม่ใช่ของเราค่ะแล้วก็ตัวสังขารก็ไม่ใช่ของเราแล้ว. เราเกิดมาก็ไม่ใช่ของเราค่ะเพื่ออาศัยแค่สังขารค่ะ. เกิดที่สังขารเกิดขึ้นแล้วดับไปค่ะ. สังขารเกิดขึ้นดับไปค่ะมีสังขารไม่เกิดไม่ดับค่ะคือตัวรู้อะค่ะคือวิญญาณนะขันค่ะ. คือไม่เกิดไม่ดับค่ะวิญญาณไม่เกิดดับนะวิญญาณเกิดดับ. เพราะวิจารณ์นักข่าวมาทํางานร่วมกับ70มันเกิดดับ. คือสังขารเนี่ยค่ะคือจะเกิดดับดับค่ะสังขารเนี่ยรวมหมดเลยขันธ์5คือรูปเวลาสัญญาสังขารวิญญาณเป็นสังขารปรุงแต่งทั้งหมดค่ะเกิดดับน่ะค่ะแต่ธาตุที่มารวมกันเนี่ยคือธาตุดินธาตุน้ําธาตุลมธาตุไฟเนี่ยก็มันก็ไม่เที่ยง. เกิดดับเหมือนกันมีธาตุเดียวคือธาตุรู้ที่ไม่เกิดไม่ดับที่มันรวมเป็นขันธ์5เนี่ยขัน5เกิดดับทั้งหมดค่ะแต่ขันหน้าไม่ใช่ธาตุธาตุไม่ใช่ขันหน้าขันหน้าเป็นความปรุงแต่งทั้งหมดเพราะมันรวมกันผสมกัน2ธาตุแล้วเกิดเป็นขันหน้าขึ้นมาจึงเป็นของปรุงแต่งรูปเป็นธนาสัญญาณสังขยาวิญญาณจะเกิดดับหมดแล้วก็ทาสที่มารวมกันเป็นขันธ์5ก็มีธาตุดินธาตุน้ําธาตุลมธาตุไฟเกิดดับเหลือธาตุเดียวไม่เกิดไฟดับคือธาตุรู้หรือธาตุวิทย์สังขารธาตุเนี่ย. อันเนี้ยเป็นความไม่เกิดไม่ดับแต่มันรวมกันเป็นขันธ์5เมื่อรวมกันเป็นขั้น5ขัน5มันปรุงแต่งมาจากธาตุขันธ์5มันเป็นของปรุงแต่งมันเลยเกิดดับแต่ธาตุ4ธาตุธาตุดินธาตุน้ําทะเลอันนี้ไม่เกิดไม่ดับทันรู้อันเดียวที่มันไม่เกิดไม่ดับถ้าดินน้ํารถไฟเกิดดับก่อนไม่เที่ยงต้องกินเพิ่มเติมเข้าไปกินซากพืชซากสัตว์ไปเป็นดินผมขนเล็บผนังด้วยกระดูกตับไตไส้นสยามน้ําตับปอดหัวใจกินน้ําเข้าไปเพราะมีของใช้สิ้นเปลืองก็ต้องไปเติมน้ําเลือดน้ําเหลืองน้ําลายน้ําปัสสาวะแล้วต้องถ่าย. ระวังออก. แล้วก็เกินพัดลมเข้าไปแล้วก็พัดไปเข้าไปแต่ถ้ารู้ธาตุเดียวที่ไม่ต้องเติม. ไปเกิดไม่ดับก็อาศัยธาตุรู้เนี่ยที่พ้นจากทุกข์ได้ก็เพราะว่ามันไม่เกิดไม่ดับเออไปเป็นหนึ่งเดียวกับธาตุรู้เสียแล้วตายแล้วขันธ์5ก็ดับไปธาตุดินก็กลับคืนสู่ธาตุดินถ้าน้ํากลับคืนสู่ธาตุน้ําถ้าลมกลับคืนสู่ธาตุลมธาตุไฟถ้าจะกลับคืนสู่ธาตุไฟมันเป็นหนึ่งเดียวกับธาตุรู้ซะตั้งแต่ยังไม่ตายฉะนั้นขัน5ระดับดินน้ําลมไฟก็กลับคืนสู่ธรรมชาติเหลือแต่ธาตุรู้ที่เป็นเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติที่ว่างเปล่า. เป็นธรรมชาติเป็นทาสที่เป็นธรรมชาติที่เป็นวิสัยทัศน์เป็นทาสที่เป็นเป็นอสังธาตุคือไม่อยากปรุงแต่งไม่เกิดไม่ดับไม่มีตัวตนยังเป็นอมตะเป็นแต่ความรู้ที่ตัวตนนั้นไม่มีเป็นหนึ่ง. เดียวกับ. เป็นเดียวกับธรรมชาติ. อาศัยนี่แหนะที่ท่านบอกว่าเธอต้องอยู่กับความไม่มีอะไรอยู่กับความไม่เป็นอะไรก็คือใจนี่แหละโดยจะไม่ต้องเอาใจไปอาศัยอะไรไม่ต้องเอาใจไปฝากไว้กับอะไรแล้วไม่มีใครต้องไปอยู่กับใจ. แต่เป็นใจที่มีความรู้อยู่ในตัวมันเองมีความรู้อยู่ในตัวมันเองเพราะว่าเป็นใจที่ความไม่ปรุงแต่งมันเลยสิ้นยึดเพราะว่าเมื่อเป็นความไม่ปรุงแต่งแล้วมันก็เลยไม่มีใครยึดไอ้คนที่จะมายึดใจได้มันต้องเอาหันหน้ามายึดผู้ที่มีปัญญาจนถึงที่สุดแล้วมันไม่เอาขันหน้ามายึดใจได้หรอก. ก็เลยกลายเป็นใจอย่างถาวรตลอดกาลที่เอาตัวเราผ่านหน้าไปเป็นใจก็จะไม่. งั้นมันก็รู้อยู่เนี่ยแม้มันสิ้นยึดแล้วเนี่ยของมันมีอยู่ก็มีอยู่นี่มันสิ้นยึดแล้วหันหน้าก็คงยังมีอยู่มันยังไม่ตายแตกตับไอ้ธานรู้ที่ว่างเปล่าที่เป็นใจมันก็เป็นใจที่ว่างเปล่านั่นแหละในขันหน้าประกอบด้วย. สังขารแล้วก็วิสังขารที่ประกอบกันทั้งสังขารเรามีสังขาร. มันไม่ได้ตายแตกตับมันยังไม่ตายแต่ไม่มีใครยึด. ไม่มีใครยึดใจมันก็เลยว่างเปล่าอย่างงั้นแหนะหันหน้าก็ปรุงแต่งอยู่อย่างงั้นแหนะก็ยังปรุงแต่งอยู่อย่างงั้นแหนะใจก็ว่างเปล่าอยู่อย่างงั้นแหนะก็กลายเป็นใจที่ว่างเปล่าไอ้ใจที่ว่างเปล่าอะไรมันเป็นความสุขอย่างยิ่งก็ไม่มีความทุกข์อะไรมันเลยเป็นสุขอย่างยิ่งก็นี่แหละนับถือสันติพลังสุขาสุขใดเหนือกว่าใจที่สงบจากความปรุงแต่งยึดถือมันไม่มีก็คือเข้าถึงใจที่ไม่ที่ไม่ไม่มีตัวใจไม่มีตัวจิตไม่มีตัวใจไปยึดถือสิ่งใดมันก็เลยเป็นความสุขอย่างยิ่ง. เป็นความสงบสุขอย่างยิ่ง. หรือความสุขใดเดี๋ยวก็ความสงบเป็นไม่มีคือสงบจากความปรุงแต่งเข้าใจไหมเข้าใจค่ะ. ขัน5เป็นของไม่เที่ยงนะค่ะเออปล่อยวางขันธ์5เมื่อปล่อยวางขันหน้าแล้วเออใจมันก็เป็นใจขันหน้าก็ไปขันหน้าใจก็เป็นมันก็เป็นธาตุดินน้ําลมไฟลมกระจายมันก็เป็นขันหน้าเนี่ยแต่ไอ้ธาตานดินน้ําลมไฟไปเป็นผมขนเล็บผนังซะ. เรือเอ็นกระดูกไอสัตว์ดินน้ําลดดินน่ะมันเป็นเป็นผงขนเล็บผนังเอ็นกระดูกมันมันมีประโยชน์อะไรอันนั้นอะมันเป็นประโยชน์แห่งความพ้นทุกข์ธาตุน้ํามันก็เป็นน้ําเรือน้ําเหลืองน้ําลายน้ําปัสสาวะมันไม่มีประโยชน์ในความพ้นทุกข์. ตัดลมหายใจแล้วก็เคลื่อนไหวพัดบกหายใจเข้าหายใจออกไม่มีประโยชน์ต่อความพ้นทุกข์. พัดไฟมีแต่ความร้อนความเย็นความร้อนความเย็นเปลี่ยนแปลงเรื่อยมันก็มีประโยชน์ต่อความปะทุและธาตุเดียวธาตุรู้ธาตุว่างเปล่าที่มีความว่างเปล่าที่มีความรู้ในตัวมันเองไม่เกิดไม่ดับอันนี้แหนะเข้าถึงความทาสที่ไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทําลายนี่แหละถึงจะพ้นจากทุกข์ได้ก็อาศัยธาตุรู้นี่แหละถึงจะพ้นจากทุกข์ได้. ขอบพระคุณหลวงตามากค่ะที่เมตตาให้. ได้เห็นทางพ้นทุกข์เจ้าคะแล้วก็จะไปบอกเพื่อนเพื่อนที่เยอรมันค่ะแล้วก็ประกอบสนใจก่อนนะค่ะต้องบอกว่าผิดไปดูถูกใจอะเขาถึงใจก่อน. เหมือนใจกลางใจกลางดอกบัวเนี่ยใจกลางดอกบัวเนี่ยเห็นมั้ยดอกบัวเนี่ยดอกบัวเนี่ยดอกบัวตูมเนี่ยมันก็มีกลิ่นดอกบัวตูมซ้อนหลายกลีบใช่มั้ยค่ะใจกลางดอกบัวตูมเนี่ยก่อนที่ดอกบัวตูมเนี่ยมันจะตูมมาหุ้มเนี่ยตรงกลางมันเป็นอะไรใจกลางมันเป็นอะไรตรงกลางมันไม่มีอะไรค่ะเออแต่ไหนไม่มีอะไรนั่นแหละถูกต้องแล้วแต่เนี่ยใจนี่แหละมันเป็นความไม่มีอะไรมันเลยทุกข์ไม่ได้. เกิดดับไม่ได้แตกดับทําลายไม่ได้นี่แหละใจมันยึดอะไรไม่ได้มันเลยไม่ทุกข์นี่ไงเลยอยู่กับใจที่ไม่ทุกข์อยู่ความไม่มีอะไรเนี่ยเป็นใจที่ไม่มีตัวใจมันเลยเป็นความไม่ทุกข์ตลอดกาลเนี่ยแล้วไอ้ที่กลีบบอกวัวแต่ละกี่ที่พอหุ้มมันก็เหมือนกับว่าอ่าจีบไหนทิพย์มาหุ้มเนี่ยความไม่มีอะไรหุ้มใจเนี่ยก็คือไอ้ผู้ผู้รู้ผู้คิดผู้เข้าใจผู้ผู้รู้ผู้คิดผู้เข้าใจผู้พุ่งแตกแล้วก็เอาตัวเราเนี่ยที่ไม่รู้คิดเข้าใจพงแตกไปยึดนู้นยึดนี่มาเป็นกิบบัวหุ้มก็มาหุ้ม. เป็นสังขารยึดสังขารยึดอาการของใจยึดร่างกายแล้วก็ยึด3ีภรรยาพ่อแม่พี่น้องลูกหลานยึดเป็นกลายเป็นดอกดินดอกบัวหุ้มหู้หูบูมฮู้เป็นดอกบัวมิดหมดเลยมองไม่เห็นความว่างข้างในเลยค่ะอ๋อพอปล่อยวางหมดเลยไม่ยึดถืออะไรเลยสักอย่างเดียว. ไม่ยึดถือภายนอกภายนอกก็มีอยู่แต่ไม่ยึดถือก็ทําหน้าที่ได้สมบูรณ์ทําหน้าที่ลูกโดยสมบูรณ์. 3ีและลูกก็มีอยู่ทําหน้าที่เดินสมบูรณ์แต่ไม่ยึดถือร่างกายก็มีอยู่แต่ไม่ยึดถือไม่ห่วงใยไม่กังวลเพราะเดี๋ยวมันต้องแตกตับทําร้ายอาการของใจความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ก็มีอยู่แต่ก็ไม่ยึดถือเดี๋ยวต้องดับไปหมดสิ้นไม่ยึดถืออะไรเลย. สักอย่างเดียวสิ้นผู้ยึดมั่นถือบ้านก็ผ่านทะลุหยิบดอกบัวทุกเข้าไปไปถึงกลางใจซึ่งเป็นความที่เราบอกอะไรไม่มีอะไรเลยค่ะนั่นแหละเลยเมื่อถึงใจกลางของดอกบัวแล้วเป็นความไม่มีอะไรแล้วก็เหมือนกับเอาวิจารณ์. ที่เราลงไปยึดเนี่ยยึดยึดตัวเรายึดความรู้สึกว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวเราเป็นตัวเราแล้วก็ยึดอาการของใจแล้วก็ยึดร่างกายแล้วก็ยึดไปมียึดพ่อแม่พี่น้อง3ีภรรยาลูกหลานมาเป็นจีบดอกบัวหุ้มพอเอาวิชาความยึดถือเนี่ยมันดับไปทุกอย่างมีหมดแต่สิ้นผู้สิ้นใจที่ไปยึดถือสิ้นใจที่ไปยึดถืออะไรสิ้นตัวจิตตัวใจไปยึดถืออะไร. หยิบดอกบัวทุกดอกมันก็กลีบดอกบัวเนี่ยที่ไปหุ้มทุกกลีบเนี่ยมันก็เลยบานออก. ความว่างใจภายในมันก็เลยกลายเป็นความว่างหนึ่งเดียวกับธรรมชาติใจของเราที่เป็นอยู่ในร่างอยู่ในร่างกายจิตใจของเรานี่แหละใจกลางนี่แหละมันเป็นความว่างมันไม่ใช่เป็นอาการแล้วไม่ใช่เป็นร่างกายไม่ใช่เป็นความคิดไม่ใช่เป็นอารมณ์แต่เป็นความว่างความคิดอารมณ์อาการทุจมหมดเนี่ยมันเหมือนกลีบดอกบัวทุกกลีบถ้าเราไม่ยึดมันมันก็เป็นดอกบัวบาล. ถ้าเราไปยึดมัน. จีบดอกบัวทุกกลีบแล้วก็มาหุ้มใจมองไม่เห็นความว่างภายในเลย. เมื่อสิ้นยึดปุ๊บเขาจึงเทียบเป็นดอกบัวบาลหยิบดอกบัวทุกดอกก็. จีบดอกบัวเนี่ยไอดอกนั่นน่ะก็บานออกทุกกลิ่น. ก็พบใจที่ว่างเปล่าที่เป็นความว่างหนึ่งเดียวกับธรรมชาติจักรวาลกลายเป็นความว่างอันเดียวกันที่ไม่มีตัวจิตตัวใจไปยึดถืออะไรเป็นใจที่ว่างเปล่า. แต่ใจที่ว่างเปล่าเนี่ยมันมีความรู้อยู่ในตัวมันเองที่เค้าถามหลวงปู่ดูลย์พ่อแม่ครูบาอาจารย์หลวงปู่ดุลย์น่ากลัวว่าอยู่กับอะไรที่บอกว่าอยู่กับรู้รู้ของท่านเป็นอย่างไรอยู่กับรู้รู้นั้นเนี่ยเป็นมหาศูนย์ชะตาเป็นจักรวาลเดิมเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีอาการใดใดเลย. ไม่มีความยึดถืออะไรในแดนเลย. เป็นสุลตาเป็นมหาศูนย์ชะตาเป็นจักรวาลเดิมกลับคืนสู่จักรวาลเดิมเป็นความรู้ที่เป็น. ไม่มีขอบเขตว่างเปล่าไพศาลไม่มีขอบเขตไม่มีเขตแดนใดใดทั้งหมดไม่มีอะไรหุ้มอีกต่อไปกลายเป็นความว่างเป็นหนึ่งเดียวกับจักรวาลธรรมชาติจักรวาลไม่มีขอบเขตใดใดไม่มีเขตแดนใดใด. นั่นแหละกลายเป็นความว่างเปล่าในใจกลางดอกบัวเมื่อกินดอกบัวทุกดอกที่เรายึดถือไว้เหมือนกับสิ่งใดที่เรายึดถือไว้มันนึกสิ้นความยึดมั่นถือมั่นที่ใจยึดดอกบัวทุกดอกมันเลยกลายเป็นดอกบัวบานความว่างในใจกลางของดอกบัวมันก็เลยกลายเป็นความว่างหนึ่งเดียวกับธรรมชาติลื่นหายไปในธรรมชาติตอนที่ยังไม่ตายใจก็เป็นความว่างเรื่องเดียวกับธรรมชาติแต่กลิ่นดอกบัวทุกดอกก็ยังมีอยู่เดิมที่ไปยึดถือมันเป็นดอกบัวที่หุบเป็นดอกบัวตูม. สิ้นยึดถือแล้วกีฟมันก็ยังไม่ได้หายไปไหนแต่มันกลายเป็นดอกบัวบานและใจเป็นความว่างไปเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติจักรวาลตลอดกาลแต่ความว่างในใจกลางดอกบัวในใจกลางของร่างกายเราเป็นความว่างที่มีความรู้อยู่ในตัวมันเองเรียกว่าอยู่กับรู้อยู่กับรู้ว่าอยู่กับรู้อยู่กับใจที่มีความรู้ว่ารู้จริงรู้แจ้งรู้ผลรู้จีกแล้วบัดนี้ไปเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติแล้วรู้สิ้นหลงแล้ว. สาธุค่ะหลวงตา. เนี่ยเวลาเค้าเค้าใช้เป็นเครื่องสัญลักษณ์ดอกบัวตูมแล้วเวลาพอเวลาพอในหนังพระพุทธเจ้าต่างต่างเนี่ยพอเวลาพอพอตรัสรู้หรือพระรู้ในปานปุ๊บเนี่ยหลอกลวงก็เลยบาน. บ้านออกหมายถึงว่าใจเป็นพุทธะใช่มั้ยคะหลวงตาคือใจที่พบใจที่เป็นพุทธะค่ะพุทธะพุทธะ. จะปฏิบัติไปจนกว่าสังขารจะหาไม่ค่ะสาธุสาธุระ.