好的，以下是将您提供的佛法讲座内容翻译成中文，并整理成段落文章的形式：

发愿和知道，哪个更重要？如果只是发愿而不去实践，就会被业力牵引。如果我们不布施、不重新发愿、不改变方向，我们就会沿着业力的道路流淌。但是，如果我们改变方向，发愿改变道路，原本可能要去承受恶报，或者真正有智慧的人知道，我们还要经历无数次的轮回。现在我们必须这样走，必须承受这样的业报。我们看到，过去有天神去拜见天上的父母，然后有一个天神快要寿终了，他的朋友告诉他，他死后还要堕入地狱多少万年（具体时间记不清了），还要转生为各种各样的生命形态，承受各种各样的果报。

听到这些，他非常害怕。就像我们念诵经文时一样，非常害怕，只能祈求佛陀。这就是要改变道路，我们本应随业流转，但现在要改变。佛陀教导我们要保持善念，行善积德，无论如何都要先保持善念。即使要先堕入恶道，也要先积累善业。最终，保持善念可以让我们远离恶业，不断行善，最终到达善的彼岸，并且不执着于善，这样就不用再去承受恶报了。

也就是说，要改变道路，走向善的方向。但如果有些业力追上了我们，我们还是要承受；如果追不上，我们就可以逃脱，但业力并不会消失。我们通过行善、说好话、做好事来改变道路，并且心里不执着，不贪恋，这样业力就追不上我们。但如果我们堕落了，不去实践这三点，去造恶业，那么旧的业力要承受，新的业力又要增加。如果我们不再造恶业，按照佛陀的教导，通过持戒、禅修来行善，不断积累善业，即使业力追上来了，我们也已经超脱了。最重要的是要断除一切恶，圆满持戒、禅修，净化内心，去除烦恼，这是所有佛陀教导的三种法门。

我们要守住这三点，逃离恶业，守住内心。如果还没有造恶业，就先远离恶，然后行善、行善、再行善。发愿，并按照佛陀的教导去思考、说话和行动。旧的恶业虽然还在，但我们已经不再执着于它，也不再造作新的恶业，并且用善来滋养内心，不让烦恼生起。恶业已经远离，善业也去做了，但实际上，断恶就是善。

这本来就是善，因为断恶就是善。我们曾经造作恶业，现在停止了，内心就产生了巨大的善。然后我们再去行善，这三者合起来，就能让我们超脱，内心不再烦恼，超脱了。这样，我们就远离了恶业，不断行善，最终超越了善，不再执着于善，也不再执着于恶。我们行善到极致，但并不执着于善，不求善报，只求最终解脱，脱离生死轮回。这三点是所有佛陀的教导，是核心中的核心。

我们可能会听到有人发愿，希望生生世世都能相遇，做父母、夫妻等等。假设每个人的善业和恶业不同，这样的发愿会导致彼此纠缠吗？本来应该各自随业流转的。首先，这样的发愿是出于无明，不知道每个人都是随自己的善恶业流转，发这样的愿是不可能实现的。其次，即使不能实现，却把心执着在上面，这是双重的愚痴。一是发了不可能实现的愿，二是即使不能实现，还把自己束缚在上面。

这是不可能实现的，即使实现了，最终也是业力。就像我们单恋一个人，他不爱我们，我们却还穿着一只鞋，希望他回来。我们穿着一只鞋，怎么叫他都不会回来，因为鞋子只剩一只了，他不愿再和我们配成一对，但我们却还单恋着他。这样就很糟糕，我们只穿着一只鞋，他却不和我们配对了。

这种无明，很多人都在犯，尤其是女性。她们哭着祈求生生世世都要追随丈夫。我去参加葬礼，看到妻子去世了，丈夫却坐在那里，身边已经有了新欢。但女性却不是这样，她们会一直祈求。

我们经常听到佛法说“身体不是我们的”，但是当生病的时候，我们又会执着于身体，认为“我”手臂痛或者“我”头痛。我们如何才能开始放下这种执着呢？

我们认识到身体不是我们的，就要像观察死亡一样去观察。就像看到身体已经死亡，即将消失，身体死亡是必然的，我们已经经历过无数次的死亡。这要深入到内心，放下那个“我”，到达没有“我”的内心，只剩下空性，什么也思考不了，也一样会消失。这取决于每个人的智慧和福报，但我们不能强求，必须通过观察。比如，我们可以观察树叶凋零、河流流动、动物死亡，我们也会死亡，树木也会死亡，我们最终也会死亡。

最终，如果还是无法理解，就要放下思考，进入实相。吃饭后，食物就进入了我们的身体，我们也就饱了。我们要进入实相，内心才能看到实相。内心看到实相，就会不断地深入实相。实相并不会因为我们的观察而增加或减少，因为死亡是必然的，没有什么可祈求的，它最终会消失。

身体已经死亡过无数次了，有各种感觉和情绪的身体已经死亡过无数次了，不再需要任何身体。祈求什么呢？祈求什么呢？祈求这个世界、身体吗？

我们应该如何放下对身体的执着呢？关于放下身体，我们一直在努力，努力分离，努力放下，但是还是很难。有什么建议吗？

要观察身体和心灵，这就是所谓的“行”。先观察身体，然后放下身体，进入心灵，不需要身体和心灵的“行”，就是这样。不要用思考，要持续地观察，直到深入内心。如果内心真的清净了，世界也就不存在了。

在修行的时候，每个人都会有冤亲债主，就像债主一样。如果我们逃避业力，逃避还债，我们有什么办法来还清累世的冤亲债主呢？

有些人说，当我们回向功德的时候，说回向给所有的冤亲债主，无论他们在哪个世界，都有人说这可能会导致他们同时来讨债，我们承受不了，因为太多了，我们所做的功德不够回向。有什么建议吗？

我们所做的善事，就是巨大的功德。布施、持戒、禅修、放下，这是最高的功德。按照这几点去做，就是做了最大的功德。无论布施多少次，都不如持戒；布施、持戒，不如让内心平静；布施、持戒、内心平静，都不如观察身心，看到实相，放下执着，这是无与伦比的巨大功德。

当我们放下执着的时候，就像布施一样，如果我们把布施比作十元钱，那么放下执着就相当于获得了一百万。禅定可以获得一亿，但观察身心，放下执着的功德，是无法用数字来衡量的，瞬间就可以全部解脱。

要努力持戒、禅修。

还有人说，有些冤亲债主怨恨很深，我们所做的功德他们不接受，有什么办法可以让他们接受我们所做的功德，来偿还债务呢？

如果他们不接受，那是他们的事情，各自承担。我们叫做慈悲回向，要想到佛陀、佛法，把慈悲回向给他们。书上说不需要念咒，但是我们看到，如果不念咒，他们根本不接受，甚至会攻击我们。就像我们曾经伤害过他们，还没有还清债务，我们就去还债，拿着仅有的钱去还，他们却不接受，不接受我们的偿还。我们要想到佛陀、佛法，就像去法院调解一样，有佛陀在，他们就不敢攻击我们，调解成功了，他们就不敢再攻击我们。先这样，以后慢慢偿还。

小的业障可以消除，大的业障我们也要慢慢偿还。我们的善行，不是说做一次善事就能还清所有的债务，而是要持续地行善、持戒、禅修、放下。

这是巨大的功德，逐渐积累，最终到达内心，就相当于禅修，就是舍弃烦恼。这是最大的布施，因为舍弃了烦恼。我今舍弃烦恼，愿生生世世不再有烦恼，这是现在最大的功德，也是最高的功德，是从内心发出的。父母、老师都说过，即使我们身无分文，没有一分钱，但我们仍然可以布施最高的功德，就是舍弃烦恼。发愿回向，功德非常大，不要随便发愿，因为这是舍弃烦恼。发愿后，佛陀、天神都知道，不要随便发愿，否则会有严重的后果，但如果发愿了，世界就会迅速地繁荣昌盛。

我们回向功德的时候，应该说回向给所有的冤亲债主，还是说回向给先遇到的冤亲债主？我听过两种说法。

都可以，不会打架的，否则我们早就死了。

念经的时候，如果我们不明白经文的意思，还能获得功德吗？

功德很高，比禅定还要高。它可以让我们放下执着，通过观察经文，可以让我们放下执着，获得巨大的功德。比普通的禅定还要高，因为可以放下执着。

如果我们念经的时候，同时进入禅定，即使不明白经文的意思，我们也能获得禅定的功德，也能获得放下执着的功德。

就像父母、老师所说，在心里念经，可以传遍整个宇宙；发出声音念经，可以传遍十万个宇宙；普通的念经，只能传遍一个宇宙。

那些被困在各种境界中的众生，听到有禅定的人念经的声音，他们就能获得片刻的安宁，这是巨大的功德，也是一种发愿。比如，有一位僧人在山洞里念经，有五百只蝙蝠住在山洞里，它们听不懂经文的意思，但它们是听众。僧人念经的声音非常优美，内心非常平静，充满慈悲，蝙蝠听了之后，内心也变得平静，忘记了攀附在墙壁上，结果五百只蝙蝠都摔死了。

但它们不是人类，却因为听经的功德，转生为五百位天神。后来，他们又转生为人，出家修行，听闻佛陀的教法。因为他们曾经听过佛法，听过念经的声音，所以他们都能获得解脱，五百位同时获得解脱。这不仅仅是因为听经，他们转生为天神后，肯定也积累了善根，并且持续地修行。我们的内心进入禅定，就是巨大的功德。

即使蝙蝠听不懂语言，也能转生为天神。

关于冤亲债主，老师说过，如果我们的心识离开了身体，去投胎转世，就会立刻发生，转生成什么取决于我们的业力。假设我们伤害了别人，导致他们死亡，他们也会转生成其他生命，甚至可能转生成人。那么，谁是仍然会追随我们的冤亲债主呢？既然他们已经转世，并且不记得过去的事情，一切都消失了，那个人已经转生成人了，如果我们也转生成人，他们曾经是人，但我们现在仍然存在，我们导致他们死亡，他们转生成人，我们也转生成人，那么，这取决于我们是否有意要杀害他们。如果我们没有杀害他们的意图，为什么他们要杀我们呢？

举个例子，父母、老师讲过一个故事。一位老和尚，要去哪里都步行，有一天，他不小心踩死了一只青蛙。青蛙怨恨他，希望他断子绝孙，因为青蛙的孩子死了。

在下一世，青蛙转生成人，老和尚也转生成人。老和尚从来没有想过出家，但又出家了。他要到一个偏僻的地方去，想找个同伴，因为那个地方经常发生杀戮，所以他想找个同伴一起去，但一直没有找到。有一个人也要去那里，但他没有找到同伴，所以他拿着一把刀，因为害怕。他看到老和尚，非常高兴，就追了上去。

老和尚看到他追上来，就跑了。那个人追不上，就问：“我的刀去哪里了？”老和尚意识到发生了什么事，就把刀扔了。

假设我们有意杀害了他们，他们有功德可以去投胎，他们投胎后转生成天神，那么，还没有人来让我们承受果报。

如果时机未到，果报就不会显现。我们造作了很多业力，就像排队一样。但排队并不是按照先来后到的顺序，而是随机的，哪个业力成熟了，就先承受哪个果报。

关于修习正念，如何开始修习正念呢？

正念就在内心，观察内心，觉知内心，不要让心散乱。如果观察内心来不及，没关系，以后再回来观察内心。如果过于贪恋美色，就会被烦恼燃烧。多说话，打开冰箱喝水，做各种各样的事情，就会引发争吵，然后就会打架。以后，我们要训练自己，让觉知的速度越来越快。当烦恼生起的时候，我们觉知到，就不需要行动，只需要觉知。

通过不断地练习，最终可以到达觉知，放下觉知，到达空性的内心，这样，就没有任何东西可以伤害到空性的内心。

当我们修行的时候，想到佛陀，老师说，如果心进入了禅定，就要继续观察。

当我们工作的时候，无法持续地观察，因为有工作要做，心会向外散乱。有什么建议吗？

这是在观察的过程中，心进入了禅定。但老师说，当我们想到佛陀的时候，心进入的禅定是属于“奢摩他”的禅定，而不是“毗婆舍那”的禅定。

如果在做事情的时候，心进入了“奢摩他”的禅定，如果正在做的事情与锋利的东西无关，比如机器，就找个地方坐下。

如果在开车或者使用锋利的东西时，心进入了禅定，就要找个地方坐下，或者停车。

心进入禅定的时候，会有一种类似于坠入悬崖的感觉。就像去看朋友，突然之间，心就沉下去了，这就是禅定。飞机和桥梁并不能让汽车停下来，汽车在桥上行驶，突然之间，桥梁断了，汽车就会掉下去，这就是禅定。

如果心产生了波动，就不是禅定了。我们已经有了基础，当心进入禅定的时候，就要找个地方坐下，不要让自己摔倒，要让心自然地发展，不要阻止它。

到达了那里，就可以在空中行走。当禅定结束后，就要继续修行。这属于“奢摩他”的禅定，属于“阿罗汉”的禅定。

“阿罗汉”的禅定无法解脱，因为佛陀的修行可以解脱，但“阿罗汉”的禅定不能。我们看到有些人修行到这种程度，是因为我们过去生中遇到过无数的佛陀，有机会听闻佛法，我们也曾经做过无数次的“阿罗汉”。“阿罗汉”的修行就像我们过去修行禅定一样，如果我们曾经修行过这种禅定，就必须先进入这种状态，才能进一步发展。观察死亡，最终会进入实相，这是过去修行的力量。但这只是“阿罗汉”的禅定，只是禅定的情绪，我们要用平静的心去观察身心，看到实相，放下执着。

我们可以想象自己死亡，这是“假想观”，然后是“似相观”，就是看到身体已经死亡，逐渐分解，最后被火化，只剩下骨灰，然后骨灰被撒入水中，什么也没有留下，从泥土中来，回归泥土；从水中来，回归水；从火中来，回归火；从空性中来，回归空性。

然后，想象自己从空性中再次出现，然后又回归空性。

如果能持续地这样想象，内心就会逐渐放下执着，既有清晰的想象，又有清晰的感觉，这就是“假想观”。然后扩展为“似相观”，扩展内心，放下执着，这就是“似相观”。如果能够清晰地做到这一点，我们就可以持续地练习“似相观”。以后，无论做什么事情，内心都可以持续地观想，因为已经达到了“假想观”和“似相观”的程度。

无论行走、睡觉、上厕所、吃饭、喝水、旅行，都可以持续地观想，因为已经达到了“假想观”和“似相观”的程度。但是，如果没有达到这个程度，就很难持续地观想，也会很困难。这是属于“奢摩他”的禅定，属于“阿罗汉”的禅定。当我们进入实相，进入“毗婆舍那”的禅定时，就会感到舒适和快乐。

我们面前的工作会产生影响，必须用正念来控制。

我问老师关于日常生活中如何修行。当我坐着工作的时候，正在观察，心突然进入了禅定，而我自己不知道，面前的工作就消失了，必须把心拉回来，这样会对工作产生影响。

不会有影响。我可以肯定地说，不会有影响，因为我以前做过律师、法官，在法庭上作证，我一直在工作，但我内心一直在观想，从来没有耽误过工作。工作的时候，内心可以持续地观想，不需要等待时机，工作的时候也可以观想，工作的时候也要放下执着。

我曾经整夜不睡觉，在村子里走来走去，观察死亡。这样可以不用雇佣保安，我整夜不睡觉，走来走去，别人还以为我做了什么坏事。我做好事，为什么不能走？后来我不走了，别人又觉得奇怪。

我就这样走来走去，整天整夜不睡觉，也不休息。天亮后，我去洗澡，然后去上班，坐在那里就睡着了。中午吃饭的时候，我点了餐，回去就睡着了，醒来后再继续工作。

我走来走去，不是坐着，而是走着观察死亡，观察死亡的“似相观”，直到清晰地看到自己死亡，妻子、家人、祖父母都死亡了。我去参加了很多葬礼，帮助处理尸体，这些画面都深深地印在我的脑海里。

我观察到自己也会死亡，其他人也会死亡，孩子出生后也会死亡。死亡是必然的，所有人都必须面对死亡。我持续地观察，然后就放下了执着。

然后，工作就变成了小事，我走来走去，工作也变得轻松了。工作地点离家不远，说话也不多。

工作的时候，我持续地观想。当别人问我问题的时候，我答非所问，他们就不再问我了。

我问你们，你们工作的时候，内心真的在工作上吗？

仔细观察，内心真的在工作上吗？

我看到，你们并不老，我看到你们偷偷地看手表，约了女朋友，工作的时候看手表，要到吃饭的时间了，你们的心从来没有在工作上，而是在女朋友身上。为什么你们可以找到女朋友？

实际上，为什么工作的时候，内心却想着女朋友？我们可以同时工作，工作的时候，内心也可以同时做另一件事情。我们相信，你们念经的时候，内心并没有在念经。

内心和行为是两回事，它可以做不同的事情。它可以完美地完成世俗的工作，但内心却在念经，不会有任何错误。但你们坐在那里念经，内心却在胡思乱想，虽然你们没有念错，但你们并没有在念经。

举个例子，有一个人，他喜欢玩游戏，念经的时候，却想着游戏。

我注意到这一点，我们为什么要浪费时间做这种没有意义的事情？我们的生命如此短暂，很快就会死亡，我们要利用时间，工作的时候，观察死亡。身体在工作，内心也在工作，我们可以同时做两件事情，把内心用在有意义的事情上，让身体去赚钱。

身体在世界上工作赚钱，内心在工作，为了解脱痛苦，我们可以同时做两件事情，非常有意义，不简单。这一点非常重要，我们没有耽误工作，我们同时进行。

当我们打坐的时候，总是忍不住想：打坐、闭上眼睛，然后呢？有人说，坐着就好，坐着就好，以后就会有进步。这让我想起学习英语的时候，有人说，要说英语，就说吧，以后就会说。但是，当我们说错的时候，如果没有人纠正，就会一直错下去。在打坐、修行方面，也是一样。

我想知道，我们走的路对吗？我们可以问谁？我们应该怎么办？

如果你懒惰，我就不会回答，如果你努力修行，问问题，我就会回答；如果你懒惰，我就不会回答。

当听闻佛法的时候，或者有时候，肚子会痛，就像今天一样。听闻佛法的时候，肚子痛，应该如何应对？

现在肚子痛吗？不是的，意思是说，在听闻佛法之前，没有肚子痛，现在听闻佛法的时候，肚子痛。

这很有意思，现在才痛，很奇怪。通常不听的时候，也会偶尔痛，对吗？不知道是后背痛还是哪里痛。

小时候有没有做过什么？

比如念经。

最近没有念经吗？

这都是大人带的。

找孩子，然后做一些法术，让孩子肚子痛。

不是的，去观察一下，我记得妈妈带我念经，八天、八天，进入了自己的能量，自己却不知道如何放下，只有进入，没有出来，所以能量就聚集在身体里，不知道如何放下，然后就去干扰别人，导致自己紧张，然后就说自己被下降头了。

不是的，孩子去念经，现在年纪大了，很久没有念经了，念经的时候，就会紧张，压迫身体和神经系统，导致疼痛，形成一个循环。这是一个能量的循环，是我们在念经的时候产生的。大人每天念经，念很多遍，我自己也不相信。

怎么说都不听，只能解决一时的问题。

正好我的儿子也是我的学生。

他回家后，也不相信，一直重复，因为他自己没有做过。

他很紧张，紧张就会加剧，如果放松，就会减轻。如果头痛，我们就要观察，让它放松，理解错了。我们是把“我们”放在“我们”身上去观察，我们没有像鸟儿一样，观察“我们”。

我们现在三十岁。

佛陀教导我们，每次增加一岁。

太慢了，来不及。如果我们四十岁，我们现在的样子会是怎样的？如果五十岁，会是怎样的？如果六十岁，会是怎样的？我们想象不出自己六十岁的样子，我们去问房间里六十岁的人，我们看到他们开始衰老。

我们去问房间里的人，看看他们的样子。

头发开始变白。

皮肤开始起皱纹。

我们就要去观察，我们七十岁、八十岁的样子，问房间里的人，八十岁的人已经死了，没有人不死，我们必须面对死亡。我们必须面对死亡，衰老、疾病、死亡是必然的，谁也无法逃避。九十岁、一百岁，已经没有人了。

我们也会消失，会是怎样的呢？我们消失了。

白布盖上，黄布裹住，手伸出来，手臂和腿都僵硬了，把手拿出来，放在胸前，然后把我们放进棺材里。腐烂后，他们说让亲戚朋友来看最后一眼，没有人想上去，因为太臭了，鼻子、头都发绿了，看到我们自己的样子。然后，我们被放进火炉里，火烧起来，我们被烧成灰，只剩下骨头，然后被拿出来。

无论我们有多大，多胖，都变成了一个小小的骨灰盒。

家人拿着花、水，把我们的骨灰撒入水中，叫做“水葬”，为了让我们记住，我们是从水中来的，所有人，包括我们自己，都要回归水；从泥土中来，骨灰沉入泥土，与沙子混合，被用来填路。从泥土中来，我们回归泥土，这是自然的规律，没有什么东西是属于我们的。从水中来，我们化为雨水，被其他人喝掉。

这是自然的规律，必须回归自然，有什么东西可以执着的呢？

从风中来，回归风；从火中来，热量先消失了；从空性中来，回归空性。我们从空性中来，以身体的形式出现，不断地变化，但实际上，我们是从空性中来的，以身体的形式出现，不断地变化，每一世都是如此，然后破灭，回归空性。

如果我们持续地观察，内心就会逐渐放下执着，放下、放下、再放下，持续地观察，就会逐渐放下，最终全部放下。

我们之所以疼痛，是因为我们可能过于执着于身体，而不是观察。但我们却执着于让身体腐烂，这样就会头痛、身体痛、手臂痛，执着于哪里，哪里就会痛。有人说要专注，这样反而更糟糕，不是要专注。

要观察。

明白了吗？做错了。

佛陀也不会这样做了。

要想象，不要感到头痛。很多人都这样，对吗？

肚子还痛吗？

好多了。我们不要去强迫自己观察，说要专注，这样反而会更糟糕，要观察，理解错了。专注在哪里，哪里就会痛。我们修行禅定，也是一种力量，专注在自己身上，就会更糟糕。这样放松地躺着，什么事情都没有。

可以了吗？

好了。


---


翻译以下佛法讲座为中文，要求：
1. 完整翻译为中文，不要包含泰语
2. 不遗漏内容
3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！

อธิษฐานทราบระหว่างหน้าอธิฐานอะไรเหลือกว่ากันอย่างนี้เนี่ยมันจะถูกกรรมดึงอย่างเดียว。
ถ้าเราไม่ได้ทานนะเราไม่ตั้งใจใหม่ไม่เปลี่ยนเวย์ไม่เปลี่ยนเส้นทางใหม่เราจะไหลไปทางเส้นทางกรรมอย่างเดียวเลยเส้นทางกรรมอย่างเดียวเลยแต่เราเปลี่ยนเวย์ใหม่เปลี่ยนเส้นทางใหม่อธิษฐานเปลี่ยนเส้นทางใหม่แทนที่หลายไปไปรับกรรมเป็นอดูแมๆหรือไม่ผู้รู้จริงๆอย่。
างรู้จริงว่าเราจะต้องไปเกิดอีกชาติ。
ไม่รู้กี่กลับเนี่ยตอนนี้เราต้องตอนนี้ต้องไปแบบนี้ต้องไปแบบนี้แบบนี้เราต้องแบบนี้เราต้องรับกันอย่างนี้่าๆที่เราไปดูในตราก็มีหน้าที่เทวเจ้าไปมารดาบนสวรรค์。
แล้วก็มีเทวดาตัวนึงที่จะสิ้นยุขายแล้วแล้วก็เพื่อนเทวดาเนี่ยก็เลยมาบอกว่าเพื่อนเพื่อนอยากรู้ก็เลยบอกว่าตายแล้วนะจะต้องไปส่งนรกอีกกี่หมื่นปีไม่รู้จำไม่ได้แล้วแล้วจะต้องมาเกิดเป็นประเภทนี้ประเภทนี้ประเภทนี้ประเภทนี้ประเทศ่นี้อีกหลายประเภทมากเลยอีกห。
ลายชนิด。
แล้วจะเดินแต่ละประเภทได้รับข้อกรรมอย่างนี้กลัวมากเลยนะเราสวดมนต์สวดมนต์ในบทบทต่ออยวิทยาเนี่ย。
เนี่ยตัวนี้เลยกลัวมากเลยอวอนพุทธเจ้าอย่างเดียวเลยเนี่ยก็คือเนี่ยขอเปลี่ยนเส้นทางเลยเราจะต้องไปตามกรรมไปทำกรรมแต่วมากเลยเจ้าสอนสอนรักษาเอาความดีรักษาตัวเองไว้ทำความดีไว้ทำความดีไว้ยังไงจะไปลงก่อนเพราะว่าทท。
ีเลย。
สงการต้องไปนรกไปเกิดรีบกันได้ก่อนเลย。
รีบการไว้ก่อนแล้วครับสุดท้ายก็รักษาความดีนี้หนีบาปกรรมที่จะไปรับทำความดีนี้เป็นเรื่องทำความดีไปที่สุดแล้วเลยดีไปคือทำดีก็ไม่ติดดีไม่รู้ที่ผ่านไปก็ไม่ต้องไปรับครับ。
อีฉันคือจะเปลี่ยนเส้นทางเปลี่ยนเวเราเพื่อไปสู่ความดีแต่ทำก็อันไหนที่มันตามทันก็ได้รับไปอันนั้นตามไม่ทันก็หนีไม่ก็หนีไปก็ก็ไม่หายนะแต่เราทำความดีเปลี่ยนเส้นทางใหม่ลบาปที่ดีพูดดีทำดีแล้วก็ติดใจไม่ชอบองจะไม่ชอบองมันก็ทำก็ตามไม่ทันแต่ถ้าเราเนี่ยตกไป。
ไม่ทำ3ข้อนี้。
ไปทำบาปกรรมเข้ากรรมเก่าก็ต้องใช้กรรมใหม่ก็ต้องบวกสองเราไม่ทำบาปกรรมแล้วทำตามพุทธเจ้าสอนทำดีทางศีลภาวนาทำเข้าเราเริ่มทำความดีบานี้ไปเรอยไม่รักได้นะได้นะแต่เราเนี่ยไปก่อนไว้ก่อนลอยตัวตัวทำไว้แล้วการที่สุดขคือประสานังเนี่ยอย่าลบาทั้งปวงเอาตัดไว้ทาน。
เรให้ถึงพร้อมทางศีลภาวนาภาวนาเข้า3สัมนาการชำรกิจตของลให้สะอาดบริสุทธิ์จากความสมองในเครื่องสมองทางศาสนาตามสามขในธรรมของพุทธเจ้าทุกพระองค์。
เอา3ข้อเรไว้เรหนีไว้ออกมาแล้วก็พยายามรักษาใจไว้บาทแล้วใจเลยมาจากแรกถ้ายังไม่บาปได้ไงบอกและข้อบาปก่อนแล้วก็ความดีความดีความดีไปทำอธิษฐานพระเจ้าเนี่ยอธิษฐานที่ให้วะเนี่ย。
แผก็ไม่ทำแล้วจะคิดพูดทำตามพุทธเจสอนและความดีในแบบไม่ทำเนี่ยบาปกรรมมเก่าก็ลังหมดในใจเรารักในใจเรานะแต่มันทำยังมีอยู่แต่เรารักในใจเราแล้วเราไม่ไปทำแล้วไม่มาติดไว้ในใจแล้วก็เรที่ดีคนติดใจกษาใจตัวเองจะให้สมองสมองไอ้คน2。
บาปไปแล้วเนี่ยบาคือบุญเนี่ยไปทำบุญตายไม่ละบาปที่จริงระบาปคือบุญ。
มันเป็นบุญแต่แรกแล้วเพราะว่าได้เท่าไหร่เป็นบุญ。
เคยลำบาากกรรมไว้ต่อไปนี้ไว้เราเคยทำมาแล้วก็เลิกแล้วใจเป็นบุญใหญ่มากเลยเป็นบุญเลยเสริไปทำความดีเข้าไปอีกวันนี้เลยมันก็3ทำให้ลอยตัวได้ใจไม่ชอบองลอยตัวมันก็ลตัวไม่บาปกรรมงามแรงที่ก็เลยหนีไปดีไปสุดท้ายพ้นจากความดีไปบุญศลบาปได้แล้วทำความดีไม่ติดดีติดใจก็ไม่ติดตั้งดีไม่ติดตั้ง。
ไม่ติดบาปชัไม่ติดดีก็ดีก็ทำดีจนถึงที่สุดแต่ก็ไม่ไม่เอาดีเกิดเป็นอะไรเอาดีมาใช้ที่ฐานอย่างเดียวก็，ใ，ห，้，ส，ิ，้，น，ไ，ป，ใ，น，ป，ั，จ，จ，ุ，บ，ั，น，แ，ล，ะ，ค，น，ท，ุ，ก，ข，ไ，ป，ต。
า，ย，เกิดไปในปัจจ，ุ，บันทำ3。
ข้อนี้คือคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าทุกพระองค์นะองสอนเกิดมาสอนตรงกัน3ข้อนี้。
นี่คือหัวใจเข้าใจไหม。
เราจะเห็นว่าขอให้ขอให้เกิดขอให้เจอกันทุกทุกชาติเป็นพ่อเป็นแม่กันเป็นสามีภรรยาสมมุติว่าบุญกับบาปนะคะของแต่ละคนมันไม่เท่ากันอธิษฐานแบบนี้เนี่ย。
มันจะทำให้ถูกกันไปไหมคะทั้งที่ควรจะแยกกันนะคือหนึ่งไปถามแบบนั้นมันคืออธิษฐานไปวิชาความไม่รู้ไม่รู้จะทำความจริงว่าทุกคนไปตามบุญบาปกรรมนี้และกรรมชั่วที่ถามไม่ได้ตามไม่ได้มันไม่ได้เป็นไปได้แต่สองให้ไปไม่ได้แต่กลับเอาใจไปถูกูกอีกนี่คือมันโดนสองต่อโง。
่สองต่อไปถามสิ่งเป็นไปไม่ได้อย่างนึงแล้วก็แถมไม่ได้ถูกข้างเดียวอีก。
คือเป็นไปไม่ได้นะถ้าไม่ได้แต่อีกสุดท้ายเนี่ยเป็นกรรมเราเลยเนี่ยได้เลยเนี่ยแต่ไปเข้าไม่ได้นะกับเราด้วยเราข้างเดียวรองเท้าข้างเดียวเขาไม่รักเราแล้วอ่ะกลับมาหาฉันหน่อยก็ฉันจะไม่รักแล้วไปแล้วแต่เรายังใส่รองเท้าข้างเดียวอยู่เ。
นี่ย。
ใส่รองเท้าข้างเดียวแต่เรียกไงเขาไม่กลับมารองเท้าเหลือข้างเดียวไม่ยอมเขายอมใส่กับเราอีกแล้วเป็นคู่แล้วแต่เรารักเขาข้างเดียวก็เหนียวหนึ่งมันก็เลยแย่แล้วเราใส่ไปข้างเดียวกับเด็กเด็กแต่เขาไม่ใส่รูปเราแล้วแต่เราต้องใส่ข้างนั。
้นไป。
ความไม่รู้เนี่ยวิชามีหลายคนผู้หญิงอ่ะทำแบบนี้อยู่ตรงหน้าเราแต่เราไม่เคยผู้ชายทำแบบนี้มีแต่ผู้หญิง。
ร้องไห้ถามตามเข้าไปทุกชาติตามสามีตามไปทุกชาติทุกชาติเลยผู้หญิง。
เราไปงานศพเนี่ยดีเนี่ยเมียตายอยู่ในโรงเนี่ยเพราะไปงานศพผู้ชายนั่งอยู่แล้วเวใครหน้าคนใหม่คนใหม่คนใหม่เลยอ่ะคนใหม่คนใหม่แต่ผู้หญิงเนี่ยจริงๆเลยว่าผู้หญิงขอโทษ。
กราบนวัสการหลวงตาค่ะคือเรามักจะได้ยินธรรมะที่บอกว่าการไม่ใช่ของเราอ่ะค่ะแต่ว่าพอเจ็บป่วยขึ้นมาปุ๊บมาเราก็มักจะไปยึดว่าการเป็นคนของเราเราเจ็บแขนหรือว่าเราปวดหัวอาจารย์เราจะละเริ่มละพยายามตรงนี้ได้ไงอ่ะค่ะสนี้。
เราเห็นการไม่ใช่ของเราก็ต้องมาพี่นานอย่างสองคนนี้เรื่องเรื่องความตายนอกหฟังเหมือนที่อาหารพิที่เห็นว่าร่างกายตายไปแล้วก็เวลาจะตายก็ตายไปเข้าใจที่สุดและเพื่อจะหายตัวไปร่างกายก็ตายไปมันไม่ว่าของเราตายไปหลายชาติแล้วเป็นหนูมันเข้าถึงใจที่ยึดเข้าถึงรู。
้แล้วก็ไปวางตัวเราผู้รู้ก็เข้าไปถึงใจที่ไม่มีตัวใจไม่มีตัวจิตตัวใจ。
ไปเหลือแต่ความว่างเปล่าก็ไม่มีส่วนความว่างเปล่าคิดอะไรไม่ได้ก็หายตัวไปเหมือนกันมันอยู่ที่ว่าปัญญาไทยปัญญามันจะนาบารมีที่ตามมาไม่เหมือนกันแต่เราจะมาเอาไม่ได้เอาไม่มีทางมันต้องพิจารนาเอาคนหนึ่งเราให้พี่จารนาการตายนี้เอาข้างนอกมาเปรียบเทียบใบไม้ล่ว。
งบ้างเห็นน้ำลาดพร้ามันไหลดินบ้างเห็นสัตว์ตายนะฟังเราก็ยังตายต้นไม้ก็ยังตายเราก็ต้องตายไงเลย。
ที่สุดแล้วมันไม่เข้าใจต้องไปวางเรื่องมากเข้าใจมึงน้องเข้าสู่ความจริงกินข้าวแล้วเข้าไปวเขาก็อิ่มน้องไปในทางที่ที่จะตามความจริงใจมันก็เห็นความจริงก็ไปใจก็จริงก็ไปจริงก็ไปก็ไปก็ไปความจริงไม่ได้มากขึ้นมาขึ้นระ。
เบิด。
คือจะเป็นความจริงเพราะต้องตายมันก็ไม่อะไรเอาวอนเพราะวามันต้องการหายตัวไป。
มันจะส่วนร่างกายเนี่ยมันตายมาแล้วไม่รู้ว่าตายมาหลายชาติแล้วร่างกายที่ที่มีความรู้สึกอารมณ์มันตายไปหลายชาติแล้วไม่กลับไปไม่ต้องการที่จะอยู่ในร่างใดอีก。
อะไรวอนอะไรวอนอะไรหรือกินอะไรคือสิอะไรอะไรโลกสังขารร่างกาย。
ค่ะแล้วเราอย่างที่บอกว่าเราควรจะละสังขารเนี่ยค่ะภาษีเนี่ยเรื่องการละสังขารเนี่ยก็ก็ก็สั่งแล้วก็ก็พยายามพยายามแยก。
แล้วก็พยายามละอ่ะค่ะแต่ว่าก็ก็ยังก็ยังยากอยู่ค่ะไม่ไม่แน่ใจว่าหลวงตามีข้อแนะนำอะไรให้เพิ่มเติมไหมคะต้องใจร่างตใจ。
ก็คือเรียกสังขารพี่นาเขาสังขาจิตใจอย่างหนูสังขาร่างกายสังขาจิตใจเขาก็พี่นาแล้วก็เห็นตัวเขานะฝ่ายร่างกายมาก่อนแล้วก็ผพี่นากายมาก่อนก็ละกายไปแล้วก็เข้าหาจิตไม่ต้องการกายกับสังการจิแค่นั่นแหละแล้วไม่คิดเอานะจะต้องพิจารต่อเนื่องจะลงแ。
ก่ใจ。
กระใจหมดจริงๆโลกถ้าามันก็ระเบิดไปหมดเลยไปหน้ากลองขอบคุณค่ะปฏิบัตินะคะคือกำลังดูแต่ละคนนะคะก็จะต้องมีเจ้ากรรมนายเวรซึ่งถ้าเราเปรียบเทียบนะคะก็เหมือนเป็นเจ้าหนี้สมมุติว่าถ้าเราหนีกรรมเราหนี้ตั้งใจที่ว่าเราตั้งใจจะใช้หนี้เขาอ่。
ะค่ะ。
เรามีวิธียังไงที่จะ。
หนี้เจ้ากรรมในยเวรที่เราอาจจะมีทุกชาติ。
แล้วก็บางคนก็จะบอกว่าเวลาที่เรา。
เวลาที่เราแผ่บุญกุศลนะคะแล้วก็บอกว่าเราแผ่บุญกุศลให้เจ้ากรรมนายเวรไม่ว่าท่านจะอยู่พบใดชาติใดก็มีคนคนบอกว่าอันนี้อาจจะเข้ามาในเวลาที่พร้อมๆกันและเรารับไม่ได้เพราะว่ากลับมามันอาจจะเยอะจนบุญที่เรามีแผลไปไม่พอเลยมีคำแ。
นะนำ。
อย่างนั้นแผแผนิฐานอยู่ข้างหลังเนี่ยคือนะเราเล่นทำความดีสนให้นะเนี่ยนะเนี่ยบาปเนี่ยคือบุญใหญ่นะแล้วก็บุญใหญ่ท่านที่สูงอีกตใจบุญใหญ่เลยเนี่ยสมาชิภาวนาปล่อยวางบุญสูงสุดแล้วเนี่ยครับทำตามข้อนี้คือทำบุญใหญ่มากเลยนี่นะหมดเล。
ยเลย。
อะไรให้ทานให้ทานไม่รู้กี่ร้อยล้านชาติก็ตามไม่เท่า่ารักษาศีลให้ทานรักษาศีลให้เท่ากับจิตสงบลงในขั้นถะให้ทานรักษาศีลจิตสงบเลยในฐานไม่เท่าเนี่ยไม่เท่ากับการพิณาร่างกายจิตใจและเห็นสัจตามความจริงปล่อยวางเนี่ยบุญมหาศาลไม่มีอะไรเทียบเท่าเลยบุอั。
นนี้。
แต่ละขนาดที่เราปล่อยวางได้เนี่ยเหมือนเราไปให้ทานทีให้ทานทีเราเปรียบเทียบเป็นเงินมา10บาทรัได้มาล้านบาทเรียียบเทียบนะเพราะสมาธิที่ได้มาร้อยล้านบาทแต่พี่ร่างกายที่ใจไปได้แต่ละคณะจิตนี้นะไม่รู้กี่ร้อยล้านเป็นอันตรการมันพูดไม่ได้ทีเดียวหมดเลยไปเลย。
ตัดเองให้ทำให้ทศินไม่ภาวนา。
แล้วก็บอกว่าอย่างเจ้ากรรมนายเวรบางคนนะคะ。
เขาอาจจะแบบอาฆาตแรงมาก。
แล้วสิ่งที่เราทำไปเขาไม่รับอย่างนี้ค่ะมีวิธียังไงที่จะแบบว่า。
บุญที่เราทำแล้วให้เขารับรับใช้หนี้。
แล้วมันไม่รับก็มันก็เรื่องของมันตัวใครตัวมัน。
เราเรียกว่าแผ่เมตตาได้ต้องนึกถึงพระพุทธเจ้าพระธรรมโแผ่เมตตาอยู่ในตำราเขาบอกว่าไม่ต้องไม่ต้องมดนะแต่เราเห็นแล้วในตำราในการแผ่เมตตาเลยไม่ต้องแต่เราตามที่เราเห็นเนี่ยต้องการเรียนียนไม่รับเลยเราไม่มันต่อยเอาเลยนะเหมือนเราเนี่ยเขาเราเคยทำร้ายเขาเราเค。
ยอะไรไม่ดีเขาเนี่ยเดินเรายังใช้ไม่มีครบเลยเราไปใช้หนี้มีเงินเท่านี้ขอใช้ก่อนมาตเปรี้ยงเอาเลย。
ไม่ยอมหลับไม่ยอมรับนี่เจ้าไม่ยอมรับนี่เราต้องนกถึงพระพุทธเจ้าพระธรรมสมมาเป็นประธานก่อนเหมือนจะไก่เกลี่ยต้องไปหาศาลก่อนเวลาไปไกเกลียให้จะไม่กล้าปล่อยเราไงเกลให้ศาลจะกล้าปล่อยศาลอยู่ไม่กล้าปล่อยพุทธเจ้านะปล่อยเราไม่ไปก่อนก่อนแค่นี้ไปก่อนนะเดี。
๋。
ยว。
นะ。
ไม่อะไรเล็กๆน้อยเล็กน้อยก็หมดไปก็เราก็ก็ไม่ไปฆ่าเขาใหญ่เราก็คผ่อนส่งแล้วก็ดีเราเนี่ยหมายถึงไปทำบุญบอกว่าร้านจะได้ดาตอนนี้ร้านกี่ร้านก็ได้หลอกไม่ใช่。
หาไม่ต้องสีสีไม่ต้องภาวนาภาวนาไม่ต้องปล่อยวางเนี่ย。
อันนี้มันบุญใหญ่ไปตามลำดับมาผ่านที่ลงที่ใจแล้วมันเท่ากับภาวนาเลยคือสละกเลสเป็นฐานเนี่ยที่ตาให้เนี่ยเนี่ยคือทานใหญ่ที่สุดแล้วเพราะว่าสลากกเลสเป็นทบัดนี้ข้าพเจ้าของสลากกเลสเป็นทางของสิ้นพบชาติคือสิ้นกเลสทานในปัจจุบันนี้เนี่ยคืออันนี้คือบุญใหญ่และท。
านที่สุดที่สูงที่สุดแล้วเนี่ยทางที่ออกจากใจเลยขอสลากกเลสเป็นทางที่พ่อแม่ครูบาอาจารย์บอกว่าเราไม่มีเงินสักสตางค์นึง。
ไม่มีเงินเลยนะสตางค์แดงเดียวก็ไม่มี。
แต่เรามีสิ่งที่เราให้สูงสุดของทางคือสกเลเป็นฐานอธิษฐานแผ่นที่สถานที่ให้มันยิ่งใหญ่มากนะถ้าจะทำเล่นๆในแผ่นนี้เพราะว่าอันนี้มันสกเลเป็นทานเลยแล้วท่านให้บานต่อพุทธเจเทพดารู้เรื่องหมดเลยตั้งฟ้าเนี่ยสถานแบบนี้ไปทำเล่นๆไม่ได้ที่คำถามไม่ได้นะเนี่ยโทษเป。
็นนะรุ่งเรืองมากเลยโลกรุ่งเรืองรุ่งเรืองรวดเร็วเลย。
แล้วที่บอกว่าเวลาเราแผ่กุศลนะคะ。
เราแบบว่าเราบอกว่าให้เจ้ากรรมในเวรทุกชาติหรือว่าเราควรจะบอว่าให้เจ้ากรรมในยเวรที่มาถึงก่อนได้ยินมา2แบบนะคะควรจะเลยพอไม่ทะเลาะกันตายหรอก。
ไม่ได้ก็รอดเราตายเลยเนี่ย。
ไปเลยทีเดียวเนี่ย。
เกนมัสการหลวงตานะคะคือการที่เราสวดมนต์นะคะโดยที่เราไม่รู้ความหมายของบทสวดนะคะเราจะได้กุศลจากการสวดอนิไหมอ่ะค่ะสูงคือมันสูงกว่าสมาธิคือทำให้เราเนี่ยกับแปมันทำให้เราเนี่ยปล่อยวางเราบทพิจารนานำมาที่ทำให้การปล่อยวางมาก็ได้บุญบุญสูงคือบุญเกิดการการภา。
วนากว่าการที่เป็นสมาธิธรรมดาคือปล่อยวาง。
ถ้าเราสวดมนต์ที่เป็นสมาธิด้วยก็พูดอยู่แล้วถึงไม่เราจะไม่รู้คำแปลนะแต่เราเราสวดมนต์เราก็จะเราเป็นสมาธิก็ได้บุญจากการสมาธิแล้วก็เราก็การไป่อยวางได้บุญกุศลจากการไป่อยวางอีก。
อย่างเช่นพ่อแม่วอาจารย์ว่าท่านที่ว่าบุญที่เอาสวดมนต์ในใจเนี่ยในใจมันไปได้จักรวาลเนี่ยออกเสียงได้ไปแสนจักรวาลปกติเสียงปกติเนี่ยออกเสียงต่างๆก็ได้ไปจักรวาล。
พวกเทวดาทั้งหลายพวกที่ติดอยู่ในรบในภภูมิในเพจอการจนรบต่างๆเนี่ยพอได้ยินเสียงสวดมนต์จากคนที่จิตใจในสมาธิเนี่ยเขาก็จะมีความสงบร่มเย็นในช่วงขณะที่เราสวดมนต์ว่าเป็นผ่านยิ่งใหญ่。
เป็นต้องฐานอยู่ในตัวมาแล้วคือทำให้เขาได้มีความสุขสงร่มเย็นยกตัวอย่างมีพระท่านสวดมนต์อยู่ในถ้ต้องสวดมนต์อยู่ข้างคาวห้าร้อยตัวเนี่ยที่อยู่ในถ้นะไม่ไม่รู้คำแปลไม่รู้คำแปลนะตัวเองด้วยนะแต่ครเป็นคนฟังนะเป็นคนฟัง500ตัวแต่สวดมนต์อยู่ในถ้ำนั้นครก็ฟังเพิน500ตัว。
พระคงจะสวดเพราะมากเลย。
สวดมนต์เพราะมากแล้วก็จิตใจว่าจะมีสมาธิร่มเย็น。
ฉันจะคงจะสวในใจที่ล่มเย็นร่มเย็นใจเย็นเรื่องราวอะไรหรอกสงบร่มเย็นนะมาด้วยเยอะนะเย็นๆแล้วก็ตใจของสงบล่มเย็น。
ลืมลืมมาเอาเกาะผนังทำพร้อมกัน500ตัว。
ตกตายห้าร้อยตัว。
แล้วก็ก็ได้ให้คนฟังนะ。
เป็นข่าวด้วยไม่ใช่คนนะเนี่ย。
ไปเกิดเป็นเทพบุตรหมดเลย500ตัว。
ประมาก็มาเกิด。
มาบวช。
มาบวชอยู่ในมาฟังธรรมในพระพุทธเจ้าของเรา。
หน้าของการที่ได้ฟังทำขนั้นมา。
ได้มาพบพุทธเจ้าของเราคือพระนาโวดม。
แล้วก็นาจนิสงง。
เคยฟังธรรมะได้เคยฟังเสียงสวดมนต์มาบนมาได้มาพุทธเจ้าฟังพุทธเจ้าล้านหมดเลยห้าร้อยองค์ได้เลย50。
พร้อมกันเพราะนิสงตั้งแต่มาตั้งแต่เป็นเป็นครั้งครวเลยเลยก็ไม่เกิดก็ไม่เคยร่วมกันเป็นเทบุญด้วยกันมาฟังทำก็มาห้าร้อย，ห。
้าร้อยคน。
ไม่ใช่ไม่ใช่ว่าคงไม่ใช่แค่ที่ว่าฟังทำตอนฟังสวดมข่าวแต่นั่นน่ะได้ไปเกิดเป็นเทพบุตรแล้วคงจะสร้างจิตนิสัยแล้วก็สร้างกุศลเพิ่มเติมต่อแล้วก็ได้ตั้งแต่ตั้งแต่นั้นเป็นเทพบุตรแล้วก็ส่งต่อไปใจเราเป็นสมาธิบุญกุศลใหญ。
่เลย。
ขนาดค้างคาวไม่รู้ไม่รู้。
ไม่รู้นะไม่รู้ภาษายังสามารถที่จะ。
บุตรไทย。
อาการหลวงตานะครับขอโอกาศถามครับ。
ถามพี่ต่อครับเรื่องเจ้ากรรมนายเวรนะครับครูบาอาจารย์บอกว่าถ้าเกิดครับจิตเราดับไปแล้วใช่ไหมครับออกจากร่างร่างกายไปรับจุติแล้วก็ไปเกิดใหม่จะเกิดขึ้นทันทีขึ้นว่าจะเกิดเป็นอะไรแล้วสมมุติว่าเราไปทำใครเข้。
าไว้。
เขาบาดเจ็บสาหัสจนเสเขาเสียชีวิตเขาตายไปเขาก็จะไปเกิดเป็นอะไรก็ไม่รู้แล้วเขาเกิดเป็นคนแล้วใครคือเจ้ากรรมนายเวรที่ยังมาตามเราได้นะเมื่อเขาเกิดแล้วเราเขาจำอะไรไม่ได้แล้วทุกอย่างก็หายไปหมดแล้วคนนั้นเนี่ย。
เป็นคนใช่ไหมถ้าเราเป็นคนว่าเขาเขาเคยเป็นคนแต่เรายังอยู่เราทำก็ตายใช่ไหมเราทำเขาตายตายก็เป็นคนเราเป็นคนเราเราเป็นคนก็ได้คนใช่ไหมคนใช่ไหมถ้า่ากันอยู่ที่ว่าเรานะล่ะเราก็ไม่เจตนามันก็ไม่มีฆ่าเราเราจะตนาจะฆ่าเราฆ่ากันโดยที่มันไม่รู้ทำไมมาฆ่。
ากัน。
ยกตัวอย่างเช่นพ่อแม่บาอาจารย์เล่าให้ฟัง。
หลวงตาแก่ๆนะเดินจะไปไหนก็ไปเท้าไปเลย。
รองเท้า้าไปแล้วก็。
ไม่รู้ตัวไป。
ไปโดนไอ้กบกบตายตัว。
ไม่ทไปดูกบตาตัว。
มันอาฆดขอให้เด็กขาดลูกสาว。
พรุ่งนี้。
เพราะวามันตายเพราะว่าลูกสาวมันตาย。
แรงอาฆาตนั่นแหละ。
ประมาณในชาติต่อมาเนี่ยกบแล้วมันเกิดเป็นคน。
ตาก็เกิดเป็นคน。
แล้วความที่ลงวงตาไม่เคยคิดถึงการบวชก็บวชอีกก็บวชอีก。
จะเดินทางไปทางเปี่ยวก็หาเพื่อนพยายามจะหาเพื่อนหลายทางนี้มันอที่ฆ่ากันเยอะก็เลยแบบว่าหาเพื่อนไปก็มีเพื่อนก็เลยรีบเดินไปคนเดียวเป็นคนเนี่ยมันก็จะเดินทางไปเที่ยวแต่มันหาเพื่อนไม่ได้มันก็เลยเอาติดมือไปอันนึงเพราะว่ามันกลัวดีใจมากเลยเพื่อนแล้ววิ่งตาม。
ต。
า。
เ。
ลย。
หลวงตาว่ามาแล้วไม่เลยวงตาวิ่งหนี。
ลูกตาเห็นว่าไม่ทันแล้วก็พมาเหรอ。
วิ่งมาเอา้าวลูกหายไปไหนแล้ว。
หลวงตาควรควรจะกลออกในมือเราก็พออกทิ้ง。
เราคงจะรู้แล้วเกิดอะไรขึ้น。
มติว่าถ้าเกิดเป็นเราเราเจตนาฆ่าเขาตายเขามีบุญขาได้จุติเขาจุติแล้วเขาไปเกิดเป็นเทวดานั้นยังไม่มีใครมาส่งผลกรรมกับเราจะบอกว่าถ้ายังไม่ถึงเวลาผลกรรมก็ยังไม่ส่งครับคือมันเราทำให้เยอะมากเข้าคิวเ。
นี่ย。
แต่คิวไม่ได้ว่าบัตรเลี้ยงน้องที่มันคือมันเข้าคิวแบบว่าอะไรนะลักษณะที่อะไรนะจะไปหมุนสุ่มแบบว่าผมก่อนเลยมันไม่ใช่ว่าดับหนึ่งทำไว้ตั้งแต่สม2มันอยู่อันไหนมันพอดีไปก่อนหวย。
ขอบคุณครับ。
ผมขอกราบขอกลับพระจารานฐานอีกเรื่องนะครับ。
สำหรับการพยายามบอกว่า。
ว่าฝึกสติสำคัญจะเริ่มต้นกสติ。
อย่างไรสติคือที่ใจดูที่ใจรู้ที่ใจที่ใจและที่ใจที่ใจอย่าปล่อยให้เพลินไปพูดเมื่อกี้เล่าให้ฟัง。
สติเขารับในกรณีที่ดูจิตไม่ทันดูจิตไม่ทันก็ไม่เป็นไรทีหลังกลับมาดูที่จิตอยากได้สวยมากเลยหรอมากไปเที่ยวเลยเกิดแล้วไป，ก，เ，ลสเผาแหละตัว，เ。
องพูดมาก。
ไปเปิดตู้เย็นกินน้ำทำอะไรเดี๋ยวมีเรื่องชกันไปเปลี่ยนอื่นแล้วมันไม่ไหวแล้วแล้วก็ทำนานนะผมมีอารมณ์เดี๋ยวไปเลยทำอะไรกินทำอะไรอะไรทำอะไรหาเรื่องทำไปทะเลาะกันทะเลาะกันเดี๋ยวต่อยกันอะไรเนี่ยเร็วต่อไปเราก็ฝึกมันจะเร็วขึ้นเร็วขึ้นเรขึ้นผมจะเกิดเรารู้เรา。
ก็ไม่ต้องเคลื่อนไหวแค่รู้。
หน้าอะไรทำอะไรใจได้เข้าไปถึงผู้รู้ปล่อยวางผู้รู้ถึงใจที่ว่างเปล่ามันก็เลยไม่มีอะไรมาไม่มีอะไรเข้ามาถ，ึ，ง，ท，ำร้ายใจที่่ว่，า，ง。
เปล่าได้。
เวลาปฏิบัติไปครับระลึกถึงพระพุทธเจ้าหรือกถึงพระพุทธองค์หลวงตาบอกว่าถ้าได้จังหวะที่จิตมันหดจิตรวมให้พิจารณาต่อไป。
เวลาที่เราทำงานอยู่นะครับ。
มันไม่สามารถทำต่อเนื่องได้เพราะไม่มีงานเข้ามาไม่ถูกส่งออกนอกไปตลอดคนขอคำแนะนำกับอาจารย์เขารับ。
พูดคือมันจิรวมระหว่างเขาพิจารนา。
แต่ถ้าท่านจะบอกว่าจิรวมในขณะเรานึกถึงพุทธพุทธนะมันเป็นสิทธิรวมในการของสมปทาดไม่ได้เป็นสิรวมในการของสนา。
ถ้าท่านทำอะไรอยู่เนี่ยถ้ารวมด้วยกันสัปถะเนี่ยถ้าทำอะไรอยู่ตั้งทำอะไรอยู่ในรวมเนี่ยถ้ายังต้องถ้าไม่ทำอะไรกับของพี่คมเลยนะไม่อะไรเรื่องเรื่องก็เครื่องจักรหรืออะไรไม่ใช่ของคมก็หาที่。
นั่ง。
ที่ก็นั้นจะล้มมันรวมตอนนั้นน่ะหรือว่ามันไม่เกิดมันไม่ทำไมเป็นตอนขับรถหรือตอนที่ใช้ของมีคมน่ะพอจะนั่，ง，น，ั，่，ง，ได้หรือว่าถ้า，ร，ถ，ก็。
จอดว่ะ。
ปฏิรวมุไป。
มันจะมีลักษณะคล้ายตกเหวตกเหวเวลาท่านไปเหมือนกับไปดูอะไรเป็นเพื่อนหยออกอย่างนี้มันจะมีการลงไปคือรวมในการนะบแล้วตลงมาเครื่องบินสะพานสะผ่านไม่สะผ่าน。
สะพานมันไม่ได้ทำให้รับรถไง。
รถวิ่งไปปุวกมันมีสะพานลไม่ทำมันทำลงไปมันลอยเลยท้องอันนั้นอ่ะคือรวม。
ไอ้มันเกิดหวานไม่ใช่มันสมาธิแล้วก็เรามีอะไรตัวเราไว้แล้วจะมีอาการรวมตอนนั้นต้องหาที่นั่งไม่มาก็ได้แต่ต้องการให้เราล้มเราปล่อยมันเป็นไปอย่าไปอย่าไปอย่าไปเลย。
ไปเลยหลวงพ่อไปเลยเนี่ย。
เอาาเดินอากาศได้แล้วก็พอมันเป็นเสร็จแล้ววบแล้วก็จะเครื่องเลยต่อไปอีกค่ะไปของสมาธิของสมาอยู่แค่นี้จะเป็นชาฤษี。
มันจะเป็นชาฤษีเจ้าเคยปฏิบัติมาจนถึงวันที่8ดมันเป็นฤาษีฤาษีมันไม่ตามพ้นทุกข์เพราะว่าพระเจ้าไปปฏิบัติเรามันพ้นทุกข์ไม่ได้แต่เราเนี่ยเห็นเป็น่นนี้ก็เพราะว่าเป็นบางคนนะเพราะว่าอะไรเราเคยเกิดมาเจอพุทธเจ้าไม่รู้กี่คนแล้วที่มีโอกาสมาฟังทำเนี่ยแล้วเราเคยเกิดเป็นฤาษีไม่รู้มากี่ชาติและหรือเขาสีไม่ว่าเราไ。
ม่ถึงเป็นผมหนังเสือมวยผมหนังเสือปราษีเป็นแบบฤาษีทำเราปรึแบบสมาธิหรือว่าเราเป็นบริทำอะไรรวมเราไปทำอะไรหลายชาติ。
ถ้าคุณเคยเป็นแบบนี้เลี้ยงเรียกไม่พ้นมันจะต้องติดมันจะต้องเข้าไปสู่กระแสนี้ก่อนตกไปอันนี้ก่อนอันดับแรกมันจะทำให้พัฒนาพิจารณาความตายอยู่พังจะจริงก็จะไปเป็นเองำนาจของของเก่าเป็นอันนี้มันเป็นแค่ชาฤษีมันเป็นแค่อารมณ์สมาธิของฤาษีเราต้องเอาใจที่สงบที่ร。
่างกายจิตใจของเราเห็นจังเปิดผู้ฟังเปิดอยู่ฟังนๆกระทัมันเป็น。
อุฐานนี้คือ。
รู้สึกถึงตัวเราตายเป็นอุกามิตรปฏิภาคนิมิตก็คือตายแล้วค่อยน่าหูกฟังสลายไปสลายไปเอาไปเผาเหลือแต่โครงกระดูกไปเผาไฟแล้วก็เป็นที่เอาทุอะไรน้ำหมดแล้วก็ไม่เหลืออะไรมาจากดินกับพืสดินทมาจากน้ำพสู่น้ำมาจากกับคืนสมาจากไฟกับคืนสู่ไฟมาจากความว่างเปล่ากับพสู่。
ว่างเปล่ามาจากความว่างเปล่าแล้วก็เกิดมาเป็นตัวขึ้นมาแล้วก็กลับคืนสู่ความว่างเปล่า。
ก็น้องอย่างนี้มันมโนภาพจะติดมันทั้งมีความรู้สึกถึงความปล่อยวางทั้งเห็นมโนภาพชัดเจนทั้งรู้สึกชัดเจนเรียกว่าอุนิมิตแล้วก็ขยายเป็นปฏิภานิมิขยายมันตายขยายใจที่ผมไปวางออกไปออกไปปฏิบันิมิตเพราะชัดอย่างนี้เราจำนานกว่านี้ปฏิภานิมิตต่อไปเนี่ย24ชั่วโมงไม่ว่าทำกิจการงานใดภายในใจน้องได้ตลอดเวลาเลยเพราะมันเป็นอุนิมิตปฏิภานิมิ。
ตแล้ว。
เราสามารถทำได้ตลอดเวลาไม่ว่าจะ。
เดินนอนเข้าห้องน้ำส่วมดื่มกิน。
เดินทางไปไหนมาไหนทำกิจการงานใดเราสามารถนอนได้ตลอดเวลาเพราะวามันเป็นอุฐานนิมิตปฏิภานิมิตแล้วแต่ถ้ายังไม่ถึงขั้นน้องติดเนี่ยมันยากก็ติดมันก็ไม่ได้แล้วก็ฝึกเอาเข้าใจเป็นสมาธิในขั้นของสมมาถะของฤาษีกับน้องเวลาก็มาสู่ความจริงของสนากรรมดามันจะสบายมีควา。
มสุขครับเราการงานที่อยู่ข้างหน้ามันจะส่งผลเลยต้องดึงใช้สติดึงกลับมา。
มันเลยไม่สามารถที่จะต่อได้นะที่ถามที่ถามหลวงตาไปในการใช้ชีวิตประจำวันนะครับครั้งนั่งทำงานอยู่ครับเราพิจารณาอยู่มันรวมเองโดยที่เราไม่รู้ตัวถ้าอยู่ข้างหน้าก็หายไปแล้วก็ต้องดึงดึงกลับมาเลยกว่าว่าจะส่งผลต่อต่อการงานเลยถามหลวงตาไ。
ม่ผล。
รับยืนยันไม่ส่งผลเพราะว่าลูกตาก็ทำเองก่อนเป็นผู้พิกษา。
เป็นทนายความเป็นผู้รักษาสืบพยานบนบัลลังก์วงตาขอมได้ทำงานนั่งทำงานอยู่โรงตาอยู่ตลอดเวลาเลยไม่รู้เลยไม่รู้จริน้องได้เลยได้ทันทีได้ตลอดเวลาเลยไม่ไม่เคยต้องไปรอจังหวะทำงานแล้วไม่น้องนอนทำน้องไปเลยทำงานไปแต่ใจข้างในน้องอยู่ทำงานไปต้องล。
าออก。
วงตานอม。
น้องเลยกว่าเนี่ยนๆอะไร。
กลับไปงานก็น้องเดินน้องไม่ต้องทั้งคืนเดินเดินจกลมน้องไปน้องมาน้องไปน้องมาด้วยจกลมน้องน้องถึงความตายเพราะกลับไปมาก็เดินเลยเดินในหมู่บ้านพูดภาษาเดินหมู่บ้านรักษาเดินเดินเดินมาเดินไปเดินมาจะพูดสาวก็แต่ว่าว่าเรายาวออกดีกว่าจะไม่ต้องจ้างยามแล้วมาเดิน。
ต้องคืนไม่หลับไม่นอนเลยแล้วก็เดินไปเดินมาก็ได้เราอเขาก็หลังเราไปทำความชั่วเลยนี่หว่าเราทำความชัถึงอะไรทำความดีๆทำไมเราก็เดินเลยวันหลังไม่เดินทำไมไม่มาเดินผิดปกติอีก。
แล้วก็เดินเดินไปเดินมาแล้วก็น้องทั้งวันทั้งคืนไม่เราไม่นอนหรอกนี้แล้วเราพอพอมันสว่างแล้วไปอาบน้ำเราไปทำงานแล้วก็นั่งหลับที่นะนั่งหลับเอาที่ตอนเที่ยงกินข้าวสั่งข้าวกลับไปเลยหลับไปตื่นมาทำงานต่อเลยคือไปนอนอ่ะ。
แล้วก็เดินไปเนี่ยเดินไม่ได้นั่งเดินนๆที่ความตายนะเปิดความตายนะตายในมิปฏิบันิมิจนกระทั่งมันชัดตัวเราตายนะก็ต้องตายรูปเมียก็ต้องครอบครัวตายปู่ย่าตายายตายหมดแล้วเราเห็นเขาไปเปิดโรงงหน้าไปหมดเลยเราไปงานศพตั้งเยอะไปช่วยศพเนี่ยน้องมภาพมันติดตาติดใจแล้。
วน้องตัวเราก็ต้องตายคนอื่นก็ต้องตายลูกเราเกิดมาก็ตาย。
ตายก็ต้องตายกันหมดตายตายตายต้องตายหมดแล้วนน้องมาติดติด。
เสร็จแล้วก็อย่างนี้เราไปทำงานเรื่องเล็กแล้วก็เดินไปน้องเล่นไปเดินเดินไปทำงาน。
ทำงานใกลไม่ไกจากบ้านมากไม่มาจากบ้านพูดภากษามาก。
แล้วก็ทำงานแล้วเราน้องไปซื้อไปมัน。
เวลาถามกันถามไม่เข้าเรื่องไม่เข้าไปมาขี้เกียจว่าน้องไปแล้วก็ดสักทีแล้วก็น้องไปแล้วก็ทำได้นะทำคู่กันเนี่ยถามเราเราไปสถามยังไงทำงานด้วยน้องได้นะถามจริงๆพวกท่านทำงานจริงๆนะใจอยู่กันงานจริงๆหรือเ。
ปล่า。
ดูให้ดีนะใจอยู่งานเราเห็นเนี่ย。
เราจะไม่แก่มากนะเราเห็นพวกท่านแอบดูนาฬิกานัดแฟนไว้ทำงานดูนาฬิกาจะถึงเวลานั้นที่ร้านอาหารใจของท่านไม่เคยอยู่กับงานเลยอยู่กับแฟนทำไมน้องหาแฟนได้。
เอาก็อ่ะจริงๆมันทำไมมันทำไมทำงานก็ทำได้แต่ใจมาอยู่กับแฟนแล้วคนเรามาทำงานได้พร้อมกันก็ต้องทำงานแต่จ่ายข้างในมันก็ทำงานอีกอย่างนึงพร้อเกให้เลยเราเชื่อเลยหนดเลยเลย。
เราเชื่อเลยว่าท่านสวดมนต์นะแต่ใจถ้าไม่ได้สวดมนต์หรอก。
กับใจเนี่ยมันคนละอย่างกันเลยมันทำงานคนละอย่างกันเลยมันทำงานทางโลกสามารถทำงานทั้งโลกไม่ผิดพลาดเลยแต่ใจเนี่ยถ้าสวไม่ผิดเลยนะแต่ใจท่านอีกอย่างนึงถ้ามดนั่งสวไม่ผิดเลยนะแต่ใจท่านจะคิดมันสวดเลยว่าเราคิดว่าดมนต์นะแต่เราไม่คิดเรื่องดหรอกยกตัวอย่างไอนี่เ。
ป็นตัวที่มันออกฉันเลยเราก็ไปสังเกตตอนแรกนะ。
ชอบเล่นเก่งๆอะไรนะเวชอบอะไรเนี่ย。
ในคำสวดมนต์ไม่เห็นมันมีว่าข้างอะไรเลยเลยทำงานก่อนกัน。
ตอนนี้เราก็เลยมาจับตรงนี้ได้หรอเอาแล้วเราจะเสียเวลาอย่างนั้นทำไมมันเสียเวลาไปในป่าประโยชน์ชีวิตเราเดี๋ยวเราก็ต้องตายแล้วเราเลยเอามันมาใช้ประโยชน์ทำงานพิจารณาเรื่องความตายตายตายๆร่างกายก็ทำงานไปทำได้คนเราทำงาน2。
อย่างได้เนี่ยมันทำงานได้2อย่างเกเอาข้างในเอาใช้ประโยชน์ทำงานที่ใช้ประโยชน์ส่วนให้ร่างกายทั้งโลกทำงานหาเงิน。
ร่างกายทั้งโลกทำงานและเงินทั้งใจข้างในทำงานประโยชน์เพื่อความเป็นทุกข์ซะสามารถทำงานคู่กันได้นะมีประโยชน์มากเลยให้เลยไม่ง่ายนะเนี่ยเลยนะตรงนี้สำคัญมากเลยนะเราไม่ได้หรอกกำเราทำเลยไปพร้。
อ。
มกัน。
ถามนะคะก็คือว่าเวลาเรานั่งสมาธินะคะก็จะอดคิดไม่ได้ว่า。
นั่งสมาธิหลับตาแล้วยังไงต่อแต่ว่าก็มีคนบอกว่าก็นั่งไปเถอะนั่งไปก่อนแล้วก็เดี๋ยวมันก็จะมีพัฒนาการไปอันนี้ก็มานั่งนึกถึงว่ายังเวลาเราเรียนภาษาอังกฤษอ่ะค่ะก็มีคนบอกว่าเวลาที่จะพูดภาษาอังกฤษเนี่ยก็พูดไปเถอะเดี๋ยวก็พูดได้เองแต่ว่าเวลาเราพูดผิดแล้วก็ผ。
ิดอยู่อย่างนั้นไม่มีคนแก้ไขให้ในเรื่องของการนั่งสมาธิทำภาวนาอะไรนะคะ。
ก็เลยอยากจะรู้ว่าแล้วเนี่ยเราไปถูกทางไหมเราจะถามใครได้เราจะยังไงตลอดเท่าไรแต่ถ้าคุณขี้เกียจนะถามไม่ตอบพยายามถามต่อพยายามปฏิบัติถามก็ตอบแต่ขี้เกียจถามไม่ตอบ。
มัสการจานค่ะการคะเวลาฟังคำหรือบางครั้งค่ะปวดท้องขึ้นมาปวดท้องอย่างวันนี้ค่ะนั่งฟังทำแล้วปวดท้องก่อนไม่ได้ปวดท้องต้องปฏิรูปยังไงปท้องเลยปวดท้องเลยปไม่ใช่อย่างนั้นค่ะอาจารย์หมายถึงว่าก่อนมาฟังทำไม่ได้ปวดท้องอ่ะตอนนี้ขนาดนั่งฟังธรรมแล้วปวด。
ท้อง。
สงสัยน่าสนใจมากมันตอนนี้เลยดแปลกๆมาคนสุดยอดแล้วมั้งเนี่ยฟังปวดท้องปกติไม่ฟังปวดท้องเป็นระยะๆียไม่ค่อยปวดไม่ค่อยปวดว่าปวดบ้างใช่ป่ะปวดไม่รู้ว่าปวดหลังปหลัง。
เด็กๆเคยทำมาที่มันเด็กไหม。
ตั้งสมาธิสวดมนต์。
ช่วงนี้สวดมนต์ไม่ได้เหรอเหรอเป็นอย่างนี้พากันมาผู้ใหญ่ผู้ใหญ่。
หาลูกแล้วก็ทำของใส่ปวดท้องปวดท้องปวดท้อง。
ไม่ใช่ไปดูพี่นาเคยสวดลูกจำความได้แม่ก็พาแล้วสวดมนต์รอยแปดวันรอยแปบแปเข้าพลังตัวเองตัวเองว่าตัวเองไม่ได้ทำสนามันไม่รู้จักการปล่อยวางมีแต่การเที่ยวแล้วก็บีบเข้ามาบีบเข้ามาให้เป็นลงเข。
้ามา。
ก็เลยมารวมตัวเราแล้วไม่รู้จักไปวางเพราะเกิดอะไรขึ้นแล้วก็ก็ไปยุ่งกับประกันนั้นมันก็เลย。
ก็เลยมามันก็เลยบบีบรัตัวเองแล้วก็เสร็จแล้วก็บอกว่าโดนของ。
เดี๋ยวทำคุณสัยใส่แล้วก็ดูไม่ใช่หรอ。
ไอ้หนูไปสวดมนต์ก็ตอนนี้ต้องอายุมากๆแล้วนานๆก็ไปเกี่ยวเชื่อเป็นสวดมนต์มันก็จะเป็นที่สวดมนต์เป็นที่เกเชื่อรัฐตัวเราและระบบประสาทร่างกายทำให้ปวดเมื่อยทำทำตัวปวดเป็นเครแล้วก็ก็เป็นนะจะผสมลงมันเป็นเกลียวที่มันเป็นพลังเป็นเกลที่เราสวดมนต์เด็กผู้ใหญ่วั。
นผู้ใหญ่นั้นเขาสวดหมดวัน18，180จบผ่านจำความได้ไม่หรอกตัวเองตัวเองก็ไม่เชื่อ。
พูดยังไงก็ไม่ฟังได้ทำแกอย่างเดียวเลย。
พอดีลูกชายก็เป็นลูกศิษย์เรา。
ทำอะไรกลับบ้านไม่เชื่อละ1010แล้วอีกแล้วไม่ตกเพราะอะไรเราตัวเองไม่มีใครทำให้หรอก。
มันก็เครียดเครียดก็บอกเข้ามาเข้ามาอีกน้อยน้อยแล้วพี่ไหนมากๆที่ไหนไม่มากมันก็จะหายไปมากปวดหัวแล้วเราจะรู้ว่าคือถึงไปเราจะพิจารณว่าให้หย่อนลงเข้าใจเข้าใจผิดคือเราพี่เอาตัวเราไปพิจารณาคือเอาตัวเราไปที่ใส่ตัวเราเนี่ยเราก็ตัวเราไปที่ใส่ตัวเองเราไม่ได。
้น้องเห็นน้องนกว่าตัวเราเนี่ย。
ว่ะ。
เราอยู่ขนาดนี้เราอยู่30。
พุทธเจ้าให้บวกทีละทีละ1ละ11。
ช้าไปไม่ทใจเราถ้าเราอายุ40จะมีเราจะมีอยู่30กว่านี้อายุ4040แล้วจะมีสภาพยังไงถ้า50จะมีสภาพเป็นยังไง60จะสภาพยังไงเรานึกไม่ออกว่าเรา60ภาพไงเราไปถามคนในห้องแล้วหกสิบเราเดินถามนะเราเห็นเขาเริ่มแย่。
เราไปดูถามในห้องแล้วกจะติดไงไปเดินเขาเลยผมออกเลย。
หนังเริ่มหี่ยวย่น。
เราก็ต้องไปน้องเรา7สภาพเดินทางถามในห้องนี้สิบบ้า。
ง80บ้าง80ตายแล้วไม่มีใครไม่ตายต้องไปได้ไงเราต้องไปง่ายเลยความแก่ความเจ็บความตายต้องเป็นอย่างนี้ใครนี，้9ไป，แ，ล，้，ว，ห，ล，า，ย，ค，น，ไ，ปหมดแล้。
ว900，นึ，งไ，ม่，เ，หลือแล้ว。
เราต้องไม่เหลือไม่เหลือสิเป็นยังไงเราไม่เหลือ。
ผ้าขาวมาผ้าขาวมาเป็นผ้ากับผ้าเหลืองคุุมแล้วก็เอามือยื่นหักแขนหักขาแข็งตายมแข็งดมือออกผ้าได้เอามือมาให้เอามาพาดที่ถันน้ำแล้วให้เอาน้ำมือเราเนี่ยเราเสร็จแล้วก็เอาเราไปใส่ลงหมดสวเสร็จก็เน่าแล้วเขาก็บอกว่าญาติพี่น้องมา。
ดูซิ。
ดูครั้งสุดท้ายไม่มีใครอยากขึ้นไปแล้วมันเน่าเหม็นจมูกไว้หัวไว้เขียวเห็นตัวเรานั้นเนี่ยแล้วยังไงเราก็ใส่เตาเผาไฟลโจไฟลุกใหม่เราโชยังไงเอาดีชเป็นถกระดูกเราก็จะเอามาให้เรา。
ตัวใหญ่ขนาดไหนอ้วนขนาดไหนก็ตามตุ๊กตาตัวเล็กตัวนึง。
บอกไทยเอาดอกไม้ะพรหัวใจดอกแล้วก็ร่วลอยน้ำทิ้งเรียกลอยอังคารน้ำเพราะว่าเพื่อให้เป็นที่เครื่องสติสอนใจว่าเจ้ามาจากน้ำทุกคนแม้แต่ตัวเราก็ต้องกลับคืนสู่น้ำมาจากดิน。
กระดูกก็จมบินออกไปไปรวกับทรายเขาก็ดูดเอาไปถมถนน。
เอาไปถดินจะมาจากดินเจ้ากับคืนสู่ดินมันเป็นของธรรมชาตินั้นมีอะไรเป็นของเจ้าบ้านจะมาจากน้ำน้ำแรงตัวเจ้าก็เหยไปเป็นฝนแล้วก็คนอื่นวอื่นก็ได้。
กินต่อไป。
มันเป็นของธรรมชาติต้องคืนธรรมชาติมีอะไรที่จะยึดอได้บ้าง。
มาจากลมกับเครื่องสูู่ลมมาจากธาไฟความร้อนก็เลยหนีไปก่อนแล้วถ้าไม่ใช่ก็หายไปมาจากธวิญญาณธาตุหรือธาตุรู้วิญญาณแปลว่ารู้ถ้ารู้กลับคืนสู่ความว่างเปล่าเรามาจากความว่างเปล่ากับคืนสู่ความว่างเปล่ามาปรากฏตัวตนเป็นรูปร่างเปลี่ยนแปลงเปลี่ยนไปแต่จริงเรามาจา。
กความว่างเปล่าแล้วก็ปรากฏตัวเป็นรูปร่างเปลี่ยนไปเปลี่ยนไปทุกชาติแล้วก็แตกดับกลับคืนสู่ความว่างเปล่า。
มันก็。
น้องพบสุดท้ายน้องไปต่อเนื่องต่อนั้นใจมันก็ค่อยๆน้องแล้วก็ไปวางไปวางต้องไปวางวางไปวางน้องให้ต่อนั้นนะก็ค่อยๆวางวา，ง。
ไปหมดเลย。
นิที่เราปวดว่าเราน้อมเพลงอาจจะในตัวไม่ใช่มันต้องน้อมแต่เราเนี่ยกลับเพไปเราเป็นๆจะเพให้ตัวเราเน่าให้ได้อันนี้มันเลยปวดหัวปวดตัวปวดแขนปวดอะไรเพลงตรงไหนที่ใส่ตรงไหนก็ปวดตรงนั้นน่ะคนบอกเพลงเพลงก็ไปยิ่งหนักเข้าไปอีกอ่ะไม่ใช่ให้น้องเอา。
น้อง。
เข้าใจไหมทำผิดนะ。
พูดเจ้าก็ไม่เป็นแล้ว。
เป็นมนภาพตามไปไม่รู้สึกปวดหัวปวดลคนหลายแล้วใช่ไหม。
แล้วปวดท้องหายไหม。
ดีขึ้นเลยเราจะไปอัดเอาพิจารณาบอกเพลงเวทนาเพลงแต่ตัวเองแย่เลยเลยังน้องเอาน้องเข้าใจผิดเพลงแต่ตัวเองก็เพลงตรงไหนอ่ะคนเราฝึกสมาธิก็เป็นกำลังเพลงแต่ตัวเองกำลังเอากำลังไปตัวเองก็แย่อย่างเดียวเพตัวเองนอนแบบนี้หายหมดเลยอะไ。
รเลย。
ได้ไหมล่ะ。
เสร็จแล้ว。