好的，以下是将所有内容翻译成中文，并使用“隆塔”来指代高僧的名字：

（0:00）信徒：隆塔昨天布置的作业是让我们去观察我们从虚空中来的“自我”。昨晚我去释放了，释放完之后，它们就跑回了我的腹部。我感觉所有的“自我”都从这里出来。所以我把注意力放在那里，就没有“自我”再冒出来了，然后我就睡了，一切都很安静。早上醒来，我突然意识到它们可能会占据这里，所以我就再次释放了它们，然后回到当下，观察发生了什么，就让它过去，慢慢地看，让一切顺其自然。但有些“自我”会有正面的，也有负面的，现在我就这样观察着。

（0:44）另一位信徒：顶礼隆塔。隆塔教导我们，或者当我们做什么事情时，如果心升到某个地方，就去观察它。现在我开始感觉到我越来越能看到自己的想法。有时候我的心会问：“是谁在想这些？”然后就让它过去。虽然我还是能看到自己，但不是很清楚。有时我会想：“这是不是真正的‘自我’？”但我仍然怀疑，如果在寻找，就说明它还不是真正的“自我”，这些都是因缘和合的产物。

（1:09）另一位信徒：顶礼隆塔。我没有什么问题要问，今天只是来听隆塔开示。也想问问我最近的修行是否正确。之前隆塔说我们有一个知道的“自我”，也有一个放下的“自我”，它们像蛇吞尾一样循环往复。那时我还不太明白，但现在我感觉自己理解得更多了。听到其他人来汇报功课，也听隆塔的开示，我感觉一切都是自然而然存在的，有一个“自我”一直在试图去想要，去拿取，去执着，去放下。以前我们不知道，以为那就是我们自己，所以就执着于这个“自我”。但现在我们知道了，这是一种自然现象，我们只要知道就可以了。所以感觉自己理解得更多了。所以想请教隆塔，我的理解对吗？（隆塔回答：很好，你看到了很多，即使你不常来。）

（1:54）隆塔：更细微了……还要更细微……更细微的是“认为”。你们说的还只是看到情绪，还在“做”情绪，那只是在“做”外在的情绪，这样的修行还没有真正进入到内在的觉知。因为前面还有受、想、行、识。明天非常重要，要用心听。你们，包括我的弟子们，还只是看到外在的，通过外在的感官感受到的情绪，然后迷失在其中，然后意识到，然后回家，然后当没有强烈的情绪时，就感到轻松舒适，没有被什么触动，就沉浸在舒适中。但是当遇到事情时，当遇到曾经知道的事情时，当遇到突然出现的事情时，当没有什么事情发生时，就感到舒适，沉浸在舒适中。这样的修行……说实话，我完全看不到你们会在哪里解脱。我不是在批评你们，我指的是所有人，我说的包含所有人。这样的修行……就像刚开始爬楼梯。如果一直抓住情绪，就会感到舒适，什么都不做，只是舒适地活在当下，但是什么都不做。一旦遇到事情，就会立刻出现问题。如果没有事情发生，就一直沉浸在舒适中。

（3:16）隆塔希望你们能看到我所看到的。你们看不到通往最终目标的道路，你们看不到如何在死亡之前及时到达终点。你们完全看不到，就像在茫茫大海中漂浮，看不到岸边一样。很多人都是这样修行的。然后在日常生活中，沉浸在其中，沉浸在吃喝中，沉浸在生活起居中，沉浸在做家务中，沉浸在田园劳作中，一直沉浸下去。一旦遇到事情，就会感到焦虑和愤怒，内心争吵，感到压力，想要争论对错。这样就像身处大海之中，我看你们就像在茫茫大海中漂浮，看不到岸边。我爱你们，关心你们，担心你们会在还没到达彼岸之前就死去，你们一定会带着痛苦死去，没有办法到达彼岸，你们根本看不到岸边，这样修行。

（4:11）一位信徒：我来很久了。瓦拉蓬的（情绪）又进入了另一个层次。我已经很久没来了，以前几乎是铁杆粉丝了。它又进入了一个新的层次，进入了更深层的层次。区别在哪里？区别在于如何才能让你们理解。像我们这样的人，还算有机会看到岸边，也许能在心里看到一些，看到一点，看不到多。但其他人抓住情绪，抓住感受，感到舒适，然后沉浸在由情绪和感受带来的舒适中。当感到不舒服时，就去找一些让自己感觉舒服的事情。看不到什么？看不到通往解脱的道路。修行必须进入到内心，进入到内在的觉知，或者进入到更深层的觉知。无论知道什么，看到什么，无论在每个当下，在每个瞬间，眼睛看到，耳朵听到，鼻子闻到，舌头尝到，身体接触到，所有的外在感官，眼、耳、鼻、舌、身，这五个外在的门户，都要观察那个知道者，观察那个知道的“我们”。当在每个当下，在每个瞬间看到事物时，不要沉迷于所见，不要沉迷于寻找生计，不要沉迷于戏剧，不要沉迷于爵士乐，不要沉迷于聊天，不要沉迷于玩手机，不要沉迷于亲戚朋友，不要沉迷于像普通大众一样的生活。

（5:41）在每一个当下，在每一个瞬间，当受到各种各样的触动时，都要观察你的心。在每一个当下，当受到耳朵听到的声音触动时，也要观察你的心。在每一个当下，当受到鼻子闻到的气味触动时，也要观察你的心。在每一个当下，当受到舌头尝到的味道触动时，也要观察你的心。在每一个当下，当身体接触到什么时，也要观察你的心。观察你的心，怎样观察？观察那个知道者，谁在知道？当你看到事物的那一刻，是谁在知道？是我们在知道。当听到声音的那一刻，是谁在知道？是我们知道。当闻到气味的那一刻，是谁在知道？也是我们知道。当尝到味道的那一刻，是谁在知道？还是我们知道。当身体接触到什么的时候，是谁在知道？还是我们知道。甚至当我们知道内心的情绪时，知道受、想、行，知道生起的感受，知道心是轻松、空旷、轻盈、舒适，还是不轻松、不空旷、不轻盈、不舒适，知道心是紧张、压抑，感到糟糕，无论感受到什么，我们都要知道谁在知道。问问自己，谁在知道？心轻松，心舒适，谁在知道？还是我们知道。心不轻松，心不舒适，谁在知道？还是我们知道。心很空，谁在知道？还是我们知道。那个知道者，是我们在知道。知道“我们”在知道，知道“我们”是知道者。那个知道者，能够从痛苦中解脱出来。你们花了这么多年修行，仍然没有进入到这个状态，所以才没有解脱。因为你们还没有看到那个知道的“我们”，你们还在沉迷于世俗，沉迷于寻找生计，沉迷于做这做那。但是那些善于观察的人，会一直观察，观察那个知道的“我们”。无论知道什么，在每一个当下，无论知道什么，都要知道是“我们”在知道。一直是“我们”在知道。问问自己，谁在知道？是“我们”在知道。谁在知道？是“我们”在知道。心舒适，谁在知道？还是“我们”知道。心不舒适，谁在知道？还是“我们”知道。我们想到好的事情，想到功德，想到善行，是谁知道？还是“我们”知道。所有的一切都是“我们”在知道。“我们”知道，就是在知道“我们”在知道。因为我们知道，那个知道的“我们”会思考、分析、评论，在内心分析、评论，自言自语，抱怨。就像其他感官的门户一样，鼻子、舌头、身体、心，在每个瞬间都在发生。

（8:06）无论知道什么，甚至知道内心的情绪，知道受、想、行，知道心是舒适还是不舒适，知道想到好的事情，想到功德，想到恶行，想到善行，是谁在知道？还是“我们”知道。当我们知道“我们”在知道时，我们必须去分析，分析，和自己对话，自言自语，抱怨，或者其他什么。无论是什么，都无法停止。就像蜜蜂整天都在嗡嗡叫一样。当我们看到“我们”在知道的时候，我们会知道“我们”在知道什么。如果“我们”不知道什么，我们就不会在内心思考，就不会思考那些“我们”不知道的事情。“我们”不知道的事情，就不会在内心思考，就不会思考那些“我们”不知道的事情。如果我们的觉知力在心，观察在心，觉知在心，观察在心，我们就会一直看到，看到内在的动静，看到内在的震动，看到内在的波动，看到内在的活动。也许我们不知道该如何称呼它，也许我们不知道它是想法，感觉，还是各种情绪。但我们知道它一直在活动，一直在波动。我们就这样看着它，不要从这个觉知和认知中离开，永远不要离开那个“我们”在知道的地方。为什么我们以前会离开呢？因为我们之前离开那个“我们”在知道的地方，我们会想知道是什么，什么是对，什么是不对，然后我们就会在心里谈论这些。如果喜欢，我们也会在心里谈论；如果不喜欢，我们也会在心里谈论。即使没有特别的喜欢或不喜欢，我们也会在心里谈论。有人在知道什么之后，不分析，不谈论的吗？有人吗？

（9:41）那些这样修行的人说他们什么都不说，什么都不说，他们的心是空的，他们从不说话，从不思考。我们见过很多人，教了二十多年，那些说他们的心是空的，他们的心是平静的，他们什么都不说，什么都不思考的人，我们看到他们中的很多人都很浮躁。有些人甚至当着我们的面说他们很浮躁。其他人则在听，他们自己则在玩手机，和这个人聊天，和那个人聊天，一直在聊天，然后说他们的心是空的。他们在聊天时，他们在做事时，都说他们的心是空的。有很多人都是这样。他们用“我们”去看别人，但从不看自己。他们只看到别人浮躁，只看到别人忙碌，但看不到自己。他们只看到心是舒适的，但看不到“我们”是什么样的。他们只知道心是舒适的，但不知道“我们”是什么样的，不知道“我们”在说什么。他们只看到心是不舒适的，因为他们不知道心为什么不舒适，不知道“我们”在对“我们”说什么，不知道“我们”内在的行为是什么样的，他们说不出来。不舒服，烦躁，它在说什么？心舒适，它在说什么？说“空”、“轻”、“舒适”，它一直在说，它不停地在说。不相信吗？试试观察一下。你们现在在听我说话，真的，你们有人什么都不说吗？有人吗？

（11:14）它一直在说，无论它是否同意，它都在评论，它都有欠债。有些人直接把它发送到外面，它不会……它不会和隆塔说话，但它会说其他的事情，它会发送到哪里也不知道。没有人会说自己的内在什么都不说，从来没有。即使内在很平静，非常平静，但那个知道平静的“我们”一直在说话。今天来的人很多。老师举起手，我们去教导过，他们举起手。老师一直很平静，内心非常平静，内心很平静。内心平静，但内在一直在说话。他们说他们从不说话，不明白吗？它一直在说。不相信的话，可以观察一下，它不会停止说话的。那些在房间里的人都知道，他们都在嘲笑。他们不知道发生了什么，他们说他们从不说话。不相信的话，可以试着观察一下。它没有停止，但他们说他们不相信。他们已经说出口了，他们不知道内在在说什么。然后他们就沉浸在平静中，不说话了，闭上嘴巴，保持安静。没关系，装作不在意。他们什么都不说。老师，他们什么都不说。什么都不说。他们问我在想什么，他们说他们什么都没想。他们一直在抱怨，每次抱怨隆塔，都会被责骂。他们不想来，但每次来都会被责骂。你们要看到这个真相，我们一直在抱怨，我们一直在不停地自言自语。看到这一点，不要装作平静，不要装作轻松。这样做无法从痛苦中解脱出来。我们见过很多人，医生说他们得了癌症晚期，你得了癌症晚期，你想做什么就做什么吧，你只能活十天。但他们疯了。有些人立刻来寺庙，一蹶不振，崩溃了。每个人都这样。平静、舒适，一直微笑，这意味着他们在用这种方式逃避现实。他们的丈夫特地坐飞机来看他们，他们却让丈夫回去，他们自己则在寺庙里走来走去，带着僵硬的微笑，感觉很舒适，但其实内心并不舒适。他们的丈夫特地飞过来几次接他们，但他们都不愿意回去，也不愿意让丈夫一个人待在家里。他们一直带着僵硬的微笑走来走去，最后被送进了精神病院。他们出院后，被送回了家，但不是他们真正的家。他们在路上被其他人发现，然后被送进了精神病院。他们一直说着舒适、轻盈、放松。已经有很多人因为这样而疯了。当受到打击时，他们无法承受，他们崩溃了。崩溃是因为他们一直用这种方式逃避现实，以为这样就能感到舒适。试试走到外面，走到阳光下，四月份的阳光很热，走到外面，你就会知道你的内心并不舒适。他们感觉不到冷热。老师走到外面，走到阳光下，他们感觉不到热，走到寒冷的地方，他们感觉不到冷。这非常可怕，他们的情况很严重，他们痛苦非常严重，他们感觉不到冷热。

（13:44）然后他们还工作，然后当他们经常被老板责骂时，他们会怎么做？他们会怎么做？每个人都被责骂过。但他们什么都不知道。平静。老板来了，老板责骂，他们就沉浸在自己的世界里，忽略老板的话。他们不是只有一个人这样做。我去曼谷教导时，有人这样做。我去外省教导时，也有人这样做。他们说当他们被老板责骂时，他们听不到老板的声音。今天这个人很严重，但他们认为自己修得很好。我们不能这样做，要改正，要改正。他们不肯改正，他们说他们修得对，说我们说错了。他们被老板责骂，二十四小时内都一直在骂人，骂老板，骂下属，和所有人争吵。他们和老板的关系非常糟糕。这样做没有好处，没有好处，只会造成损害。我们见过很多人崩溃，疯了，精神错乱，修行修到要吃精神药物，家庭也出现了问题。这样的修行，要一直观察，这才是最标准的解决方法。老师们也是这样解决的。无论受到什么触动，无论是眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体还是内心，在每个当下，无论它有多好，有多糟糕，有多么令人愉悦，都要看到那个知道者。无论是最帅的人，最吸引你的人，最让你不舒服的人，最美的人，最丑的人，无论你是否喜欢，在每一个当下，不要把你的意识发送到外面的情绪中。无论是形状、声音、气味、味道、触感还是情绪，所有这些都是情绪，它们都是心的工具，它们都是意识的工具。意识去感受它们，它们都是工具。我们不要把意识发送到外面的情绪中，发送到外面去寻找满足，而是要看到那个去知道的“我们”，知道形状的“我们”，知道声音的“我们”，知道气味的“我们”，知道味道的“我们”，知道触感的“我们”，知道情绪的“我们”，无论喜欢与否，知道感受，知道感受是愉悦与否，知道思想，知道什么是记忆，什么是内心在想。要一直问自己，是谁在知道？是谁在知道舒适与否？是谁在知道触感？是谁在知道感受？是谁在知道舒适与否？是谁在知道我们在用记忆做什么，在想什么？是谁在知道？答案是“我们知道”。“我们”是那个知道者，“我们”是那个知道者，在每一个当下，知道“我们”是那个知道者。知道什么都会在心里谈论、分析和评论，无论是喜欢与否。知道之后就不要分析和评论，无论是喜欢与否。为什么？因为那个知道者是识蕴，识蕴的本质就是去认知外在的形状，通过眼睛认知，去认知声音，通过耳朵认知，去认知气味，通过鼻子认知，去认知味道，通过舌头认知，去认知触感，通过身体认知，去认知内心的情绪，也就是感受、思想、意念。

（16:51）这一点非常重要，为什么我们要强调这一点？因为你们没有放下五蕴，没有完全放下五蕴，放下五蕴，放下识蕴。如果我们不知道识蕴在哪里，不知道识蕴从哪里生起，我们就无法放下五蕴。过去、现在和未来所有的佛陀，甚至所有的阿罗汉，都要放下五蕴。没有一个人能通过其他道路证悟成佛，或者成为阿罗汉。必须放下五蕴，只能放下五蕴。不是说通过其他方法不行，而是说要证悟成佛，成为阿罗汉，就必须放下五蕴，只能放下五蕴。我们要如何放下五蕴呢？要放下识蕴。为什么我们要放下识蕴？如果我们放不下识蕴，我们就无法放下全部五蕴。我们要如何知道识蕴在哪里？它从哪里生起？它在哪里停留？它在哪里灭去？我们如何知道这些？如果我们不知道识蕴的生起、停留和灭去，我们就无法放下它。如果我们不知道识蕴，我们如何才能看到识蕴？如果我们不知道识蕴在哪里生起，在哪里灭去，我们如何才能放下它？我们必须知道识蕴的生起和灭去，因为我们要放下五蕴，必须放下识蕴。不是只放下其中的一个蕴，而是要放下五蕴。识蕴就是那个知道者，那个去通过眼睛、耳朵、鼻子、舌头和内心去知道形状、声音、气味、味道、触感和情绪的那个。当识蕴去认知的时候，识蕴去认知的时候，它的属性是必须与精神因素一起运作，也就是感受、思想和意念。当识蕴去认知各种事物时，无论是在每个当下，无论是在每个瞬间，它必须与精神因素，也就是感受、思想和意念一起运作。只有这样才能放下所有五蕴。

（18:40）当识蕴，当识蕴去通过眼睛、耳朵、鼻子、舌头和内心去认知的时候，它不会显现出任何迹象，因为它的本质是知道者。我们不能用识蕴去认知识蕴，因为识蕴是去认知形状，去认知声音，去认知气味，去认知味道，去认知触感，去认知情绪的。识蕴无法认知它自身。我们不能把识蕴作为识蕴。识蕴是去认知形状的，形状不是“我”。去认知形状的是识蕴，我们不能倒过来，用眼睛或形状去认知识蕴，这是不可能的。因为识蕴是去认知的，我们无法倒过来，用形状去认知识蕴。识蕴是去认知声音的，但我们无法用声音倒过来认知识蕴。识蕴是去认知气味的，我们无法用气味倒过来认知识蕴。识蕴是去认知味道的，我们无法用味道倒过来认知识蕴。识蕴是去认知触感的，我们无法用触感倒过来认知识蕴。识蕴是去认知内心的情绪的，认知感受、思想和意念的。形状、声音、气味和触感是色蕴。感受、思想和意念是名蕴。谁在知道？谁是知道者？放下，放下被认知的情绪，也放下知道者。这样才能放下所有五蕴。如果我们放下被认知的事物，也放下知道者，在每一个当下，在每一个瞬间，这样才能放下所有五蕴。为什么要说放下知道者，也要放下被认知的事物？放下被认知的情绪，最重要的是要放下那个知道者。老师们，那些精通知道者的老师，要放下知道者，或者说遇见知道者，放下知道者。放下知道者是什么意思？就是放下五蕴。秘密就在于那个知道者，秘密就在于那个知道者，遇见知道者，放下知道者。只有这样才能从痛苦中解脱出来。过去、现在和未来所有的佛陀，无论有多少尊佛，包括所有的阿罗汉，都必须放下五蕴，没有人不放下五蕴而能证悟的，必须放下五蕴才能证悟。放下五蕴是唯一的道路。我们不能走其他的道路，不能这样做。我们修行是为了从痛苦中解脱，为了结束轮回，为了摆脱生死轮回，不再出生在任何会感到痛苦、悲伤、沮丧和愤怒的身体里，不再经历出生和死亡的轮回。只有放下五蕴，除此以外没有其他道路。

（21:06）后来，有人写了一本书，叫做“唯一的道路，唯一的道路，四念处”，有觉知力，有正念和智慧，觉知身体、感受、心和法，觉知身体、感受、心和法，然后说，除了这条路以外没有其他道路。他们写书说唯一的道路，只有这条路。也就是放下五蕴。我们要放下所有五蕴，要放下那个知道者，放下识蕴，那个知道者。放下知道者，我们要如何放下知道者？我们要一直问自己，谁在知道？如果我们这样问，我们就只会知道那些被认知的事物，只会知道那些情绪，而无法遇见那个知道者，也无法放下知道者。我们会沉迷于其中。如果我们不去接近那个知道者，那么修行者最大的弱点就是他们没有接近那个知道者，也没有放下那个知道者。大部分修行者都沉迷于眼睛所看到的，沉迷于眼睛整天所看到的事物，沉迷于耳朵所听到的。大部分人都沉迷于眼睛和耳朵这两个门户。沉迷于生计，寻找生计，沉迷于家庭，看电影，看电视剧，沉迷于聊天，沉迷于玩手机，聊天，玩 Line，看 Facebook，看这个看那个，玩游戏，沉迷在世俗的快乐里。总是被情绪控制。被称为“心向外”。心向外是痛苦的根源。心向外，或者心向外，是痛苦。你们所有人，或者世界上所有的人，都走在痛苦的道路上，也就是集和苦。向外去寻找情绪，被认知的情绪就是形状、声音、气味、味道、触感和情绪。这意味着我们一直向外寻找被认知的情绪。我们在每一个当下都活着，但我们一直把心向外发送，去寻找被认知的情绪，把心向外发送，去寻找被认知的情绪。即使我们没有向外发送心，只是感到舒适，那也是外在的感官，情绪是外在的感官，形状是外在的感官，情绪是外在的感官，和形状是一样的。感受、思想和意念，是三个蕴，是情绪。情绪是外在的感官。外在的感官就是形状、声音、气味、味道、触感和情绪。所以情绪，内心的情绪，是外在的感官。但你们把它们当做是心，然后忘记了一切，忘记了这一点。四念处，你们忘记了一切，忘记了四念处，五蕴，内在和外在的感官。情绪是外在的感官，但你们把它当做了心。内心不舒服，我的心很舒服。你们在怎么修行？你们的修行是这样的，把情绪当做是心。无论过了多少天，我们一直在说，但你们仍然把情绪当做是心。你们没有看到它们是情绪，没有看到它们是情绪，你们一直把情绪当做是心。你们厌恶那些不舒服的心，只想拥有那些舒服的心。所以你们在闭着眼睛，想要找到那些舒服的心。你们在试图抓住情绪，试图抓住外在的感官，只对外在的感官感兴趣。我们说我们修行是为了从痛苦中解脱，为了结束痛苦，为了摆脱烦恼，但我们却一直在向外寻找外在的感官，这被称为向外，是痛苦的根源，是痛苦的原因。心向外就是痛苦。我们在每一个当下都行走在痛苦的道路上，修行都是在走向痛苦，都在集谛和苦谛上行走，都是集谛和苦谛，都是集谛和苦谛。这是与涅槃之路相反的道路。涅槃之路是道，是明亮和清晰的道路，是寂灭。我们没有行走在清晰和明亮的道路上，这条道路是灭的道路，通往涅槃的道路。过去和未来所有的佛陀，以及所有的阿罗汉，都必须行走在八正道上，我们却在行走在集谛和苦谛上。然后我们说我们是按照（佛陀）的方式修行，但其实一切都错了。我们行走在集谛和苦谛的道路上，修行，只是抓住情绪，感到轻松、舒适、平静、宁静和舒适，世界是轻松、舒适、平静的。那些是情绪，是外在的感官。如果我们喜欢它们，它们就是集谛。它们是集谛，是痛苦的原因。心向外就是痛苦。我们行走在烦恼的道路上，行走在烦恼的道路上，修行的方式与涅槃完全相反。

（25:16）当修行遇到问题时，感到不满意，感到不舒服，大喊大叫。或者当感到满意，感到舒适时。当身体感到不舒服，身体感到不舒适，大喊大叫。那些情绪，那些外在的感官，所有的一切，外在感官，形状、声音、气味、味道、触感和情绪，它们都是无常的。所有的情绪都是无常的，它们都受到无常、苦和无我的控制。它们不是永恒的，但你们却执着于那些不是永恒的事物。你们想要它们保持不变，想要它们按照你们的方式发展。它们是这样的，但你们却想要它们变成那样。它们是那样，但你们却想要它们变成这样。因为你们不了解自己的心，它们是这样的，但你们却想要它们变成那样，它们是那样，但你们却想要它们变成这样。不喜欢它们，但又喜欢它们。它们是这样的，你们不想让它们变成那样，因为它们就是那样，你们不想让它们变成这样。你们喜欢它们，但不喜欢它们是这样的，你们想要它们变成那样。你们在用欲望修行，用欲望生活。你们在用烦恼与外在的感官互动。无论在任何情况下都跟从情绪。行走在集谛和苦谛的道路上，集谛和苦谛，集谛和苦谛，这是与涅槃之路相反的道路。通往涅槃的道路是道，清晰而明亮，是寂灭，就在那个知道的“我们”那里。但你们却看不到。你们如何才能看到？那些被认知的事物是情绪。你们把所有的情绪都放在外面。你们不喜欢它们，所以把它们发送到外面。把一切都发送到外面，清晰和明亮就是痛苦。不要把心发送到外面，不要寻找情绪，不要寻找外在的感官。解决这个问题的唯一方法就是看到那个知道者。如果我们去看到那些被认知的事物，我们就会走向情绪，寻找情绪，寻找所有的情绪，那些被认知的事物就是情绪。形状就是情绪，我们称之为形状的情绪，所有这些被认知的事物都称为情绪。它们只是工具，但人们把它们拿走，然后给它们命名，所以它们的名字就不一样。各种各样的触动，形状和情绪结合在一起，所以被称为形状的情绪。但它们都是情绪。它们是情绪，是形状，是声音，声音与耳朵接触，声音是什么？气味，气味与鼻子接触，气味是什么？触感也是一种情绪。那些与内心接触的事物是法，是那些虚构的法。法是自然界中虚构的东西。所有的情绪都是各种各样的心情，所有的感觉和情绪，它们都是虚构的自然界，它们是法。法和情绪结合在一起，是被认知的情绪，是被外在感官认知的情绪，只是因为名字不同。当它们被认知时，它们就被赋予了不同的名字。你们有没有看到它们生起和灭去？它们是不同的事物。不是说“意识”就像一个物体一样，它不会生起。

（27:01）然后说它是持续不断的。它不是一个单一的实体。但你们执着于它们是单一的实体，然后说你们看到了那个单一实体。然后你们看到“我”整天都在那里，“我”在想这个，“我”在想那个。“我”不舒服，“我”快乐。这些全都是虚构出来的，它们不是真实的。“我”在想“我”已经知道的，“我”在想那些“我”已经经历过的事情。“我”记得这个，“我”记得那个。“我”现在在想这个，“我”现在在想那个。所以，你们才会轮回。你们一直抓着“自我”不放，所以你们才无法解脱。你们认为有“自我”存在，所以你们才无法解脱。只有看到没有“自我”存在，那个虚幻的“自我”，那个一直在虚构和添加东西的“自我”，这样你们才能从痛苦中解脱。隆塔一直说，要观察那个知道的“我们”，那个知道者，不要去观察那些被认知的事物。如果你们只是去观察被认知的事物，你们就会一直在轮回的循环中，就像一条没有尽头的河流，永远也无法到达彼岸。

（28:00）你们要看到所有这些情绪都是虚幻的，你们的身体也是虚幻的，你们的感受、思想和意念也都是虚幻的。它们只是由业力创造出来的，就像一个梦，就像一个幻觉。它们都不是真实的，它们都会生起，然后灭去，它们都是无常的。但是，如果你总是沉迷于它们，你就会认为它们是真实的。所以，你们要观察那个知道者，那个知道这些情绪的“我们”。那个知道者，它不会生起，也不会灭去，它是永恒存在的。它就像一面镜子，它只是反映出所发生的一切。它不会执着于任何事物，它只是知道。只有看到这个知道者，你们才能从痛苦中解脱。

（28:45）你们要一直观察，持续地观察。不要让你们的心向外游荡，不要去寻找快乐，不要去寻找幸福。快乐和幸福都是虚幻的，它们只会让你们更加痛苦。你们要找到内在的平静，内在的安宁。只有这样，你们才能从痛苦中解脱。修行不是一件容易的事情，它需要耐心和毅力。但是，如果你坚持下去，你一定会成功的。

（29:20）隆塔希望你们都能找到通往解脱的道路，隆塔希望你们都能从痛苦中解脱。隆塔永远爱你们。

（结尾）
---


翻译以下佛法讲座为中文，要求：
1. 完整翻译为中文，不要包含泰语
2. 不遗漏内容
3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！

การบ้านเจ้าฆ่าหลวงตาเมื่อวานเมื่อคืนหลวงตาให้ไปดูให้ให้ไปดูตัวที่เราไปจากความว่างเอาไว้อ่ะค่ะเมื่อคืนก็ไปปล่อยมาแล้วค่ะแล้วก็พอปล่อยเสร็จมันก็ก็วิ่งเข้ามาที่ท้องก็นกว่านกว่า。
มีสติอยู่ตรงนี้แล้วเพราะว่ารู้สึกว่าไอ้ทุกตัวนี้มันออกมาจากออกมาจากตรงนี้หมดเลยก็เลยไปตั้งสติไว้ตรงเขามันก็เลยไม่มีตัวอะไรโผล่มนกว่าดีแล้วก็เลยนอนมันก็เงียบออกไปเลยเพราะเช้ามาก็เอใจมันจะยึดตรงนี้เอาไว้ก็ปล่อยมันอีกแล้วค่ะแต่็จแล้วก็มาอยู่กับปัจจ。
ุบันขนาดแล้วก็สังขารอะไรมันเกิดก็。
ก็ปล่อยแล้วก็。
ค่อยๆดูว่าเออมัน。
ให้มันเป็นไปตามที่มันเป็นแต่มันก็มีบางตัวที่มันก็。
บวกมั่งลบมั่งอะไรเนี่ยเจ้าค่ะก็ตอนนี้ก็。
ดูไปอย่างนี้เจ้าค่ะ。
ตอบทีเดียวดูท่าทางจนเหมือนกัน。
นมัสการหนูก็ตาค่ะ。
ก็。
ที่ที่หลวงตาให้。
หรือว่าทำอะไรแล้ว。
จิมันขึ้นไปตรงไหน。
ก็ดูตอนนี้ก็เริ่มรู้สึกวามัน。
มันเริ่มเห็นความคิดมากขึ้นเจ้าค่ะ。
เราก็บางขณะจิตก็。
ถามมันก็หาว่าใครใครคิดอย่างนี้แล้วก็ให้มันผ่านไป。
ประโยมก็ยังเห็นตัวตัวเองอ่ะไม่ชัดเจนเจ้าค่ะแต่บางขนาดติดก็เลยเห็นไหมมันก็ยังสงสัยว่าใช้ตัวนี้ไหมอะไรแต่ถ้ายังหาอยู่ก็ยังไม่ใช่เจ้าก็เป็นสังขารทั้งหมดค่ะ。
ไงมาใหม่。
หนูราคุณตา。
ก็ไม่มีอะไรจะมาถามเขาวันนี้จะมา。
นั่งฟังเฉยๆค่ะแล้วก็จะมาถามว่าที่ปฏิบัติมาถูกไหมคือก่อนหน้านี้หลวงตาบอกว่ามีตัวเราเป็นผู้รู้แล้วก็มีตัวเราเป็นผู้วาง。
มีตัวเราเป็นผู้วางแล้วก็。
มันๆวนๆเหมือนงูกินหางอ่ะค่ะตอนนั้นก็ยังไม่ค่อยเข้าใจแต่พอตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองเข้าใจมากขึ้นแล้ว。
ไม่เคยเข้าใจแต่ตอนนี้เข้าใจมากขึ้นแล้วตรงนี้น่าสนใจและอธิบายละเอียด。
ก็พอฟังฟังที่มีคนมาส่งการบ้านแล้วก็ฟังแค่หลวงตาไปเรื่อยๆอ่ะก็รู้สึกว่ามันก็มีของมันอยู่อย่างนี้แหละมันก็มีตัวเราที่คอยไปไปอยากไปหยิดไปยึดไปวาง。
แต่ก่อนหน้านี้คือเราเราไม่รู้ไงเรานึกวามันเป็นตัวเราแล้วก็เลยไปยึดตัวนี้ไว้ด้วยอ่ะค่ะแต่ตอนนี้พอเรารู้มันเป็นธรรมชาติเราก็พอรู้แล้วเราก็ก็แค่รู้อ่ะค่ะ。
ก็เลยมันก็เลยเหมือนจะเข้าใจมากขึ้นแต่ว่าเลยจะมากลับเรียนถามหลวงตาว่าถูกไหมคะ。
ดีมากหลายก็เห็นเยอะเลยขนาดไม่ค่อยมา。
ค่ะเอเนี่ย。
เอียดขึ้นหลายละเอียดกว่านี้เอียดกว่านี้คือมันเป็นสำคัญโยมมพูดมันยังเป็นเห็นอารมณ์เห็นทำอารมณ์เป็นเรื่องของการทำอารมณ์ภายนอกเป็นเรื่องเห็นทำอารมณ์ภายนอก。
การปฏิบัติเช่นนี้มันยัง。
ยังเข้ามาไม่ถึงไอวิญญาณอาคันเพราะว่าขหน้ามันมีลูกเวทนา。
สัญญาสังหารวิญญาณ。
พรุ่งนี้สำคัญมากเลยตั้งใจฟังให้ดีคือของที่ที่。
เอากับของอาจารย์อายังเห็นทำอารมณ์ที่เป็นชั้นนอกที่เป็นอายตนะภายนอกแล้วก็หลงไปกลับบ้านแล้วก็รู้ทัน。
แล้วก็。
เวลาไม่มีอารมณ์แรงๆมันเบาๆสบายไม่ถูกกระทบอะไรก็เพลินใจ。
อยู่กับความสะดายสบาย。
แต่เวลากระทบที่มีเรื่องมีราวที่เคยรู้เท่าทัน。
กระทบที่มีเรื่องมีราวที่ครู้ประทัน。
แต่เวลาพอไม่มีอะไรกระทบมันก็เลยสบายสบายอยู่กับความสบายใจ。
สบายๆอันนี้มันการปฏิบัติเช่นนี้มันยังคือพูดตรงๆยังมองไม่เห็นเลยจะคนทุกข์ตรงไหนแล้วไม่ใช่ว่าแหวอาจา，ร，ย，์，ม，ั，น，ค，น，ออ，ื，่，น，ด้วยคือก็พ，ู，ด。
รวมไปเลย。
ก็ยังปฏิบัติเช่นนี้มันยังมันยังไงอ่ะมันเหมือน。
มันจะเพิ่มเริ่มขึ้นบันได。
ถ้ายังจับอารมณ์。
ก็สบายใจแล้วก็ไม่ได้ทำอะไรสบายใจอยู่กับปัจจุบันไปแต่ก็ไม่ได้ทำอะไร。
อยู่สบายใจกระทบทีก็มีเรื่องมีราวที่ทันที。
ผมไม่ได้กระทบอะไรก็อยู่กับความสบายใจ。
หลวงตาอยากให้ท่านมันไม่เห็นอย่างที่หลวงตาเห็นพวกท่านมันมองไม่เห็นเส้นทางที่ท่านจะไปสู่จุดหมายปลายทางได้ทันเวลาก่อนที่ท่านตายได้ยังไงคือมันมองไม่เห็นเลยเหมือนลอยคออยู่กลางทะเลมองไม่เห็นฝั่งเลยก็ปฏิบัติแบบนี้หลายคนก็ปฏิบัติแบ。
บนี้。
แล้วก็。
เวลา。
ไปใช้ชีวิตประจำวันก็เพลินเพลินไป。
เพินไป。
เพลินกินเพลินอยู่เพลินทำงานบ้านเพลินทำสวนสวนไร่นหนาเพลินเพลินเพลินไปเพราะกระทบทีก็มีเรื่องเดือดเนื้อร้อนใจโวยวายในจิใจเร่งเครียดจะเอาเรื่องเอาราวไม่ได้。
ให้เป็นเรื่องเป็นราวให้ได้ก็อย่างนี้มันเหมือนอยู่อยู่ในทะเลหลวงตามองเห็นทั้งหลายเหมือนเครื่องตรวจ。
มันมองเห็นอยู่ในกลางทะเลมันมองเห็นท่านมองไม่เห็นฝั่งเลยรอยคออยู่ในทะเลมองไม่เห็นฝั่งเลยปฏิบัติแบบนี้，ค，ว，า，มรักความเป็นห，่，ว。
งพวกท่าน。
ว่าท่านจะต้องตายก่อนแง่เลยไม่มีทาง。
ต้องตายไปกับความทุกข์เนี่ยไม่มีทางที่จะไปถึงฝั่งได้เลยมองไม่เห็นฝั่งเลยนะปฏิแบบแบบนี้。
ลไปมานานมาก。
ของวราภรณก็ยังเข้ามาอีกชั้นนึงก็ไม่ได้มาตั้งนานแล้วเนี่ย。
มาตั้งนานจะเป็นแฟนพันธ์แท้อยู่มันก็ยังมาอีกชั้นหนึ่ง。
มาถึงชั้นในชั้น。
มันแตกต่างกันตรงไหนแตกต่างกันตรงที่จะทำยังไงจะพูดให้ท่านเข้าใจ。
อย่างนี้ของเราครยังพอมีโอกาส。
มองเห็นฝั่งใดก็จะมองเห็นไปในใจเรา。
เห็นบ้างไม่เห็นบ้างแต่คนอื่นจับอารมณ์เลย。
คนอื่นมันจะอารมณ์จะเวทนาจะสบายใจแล้วก็มีความเพลินใจไปกับนโลกจากอารมณ์จากเวทนา。
สบายใจจะไปกับทุกโลกแล้วก็มีความไม่สบายใจ。
เรื่องไม่สบายใจก็ไปหาอะไรทำให้สบายใจ。
มันมองไม่เห็นยังไงมองไม่เห็นทางคนทุกข์。
มันจะต้องปบเข้ามาการปฏิบัติต้องเข้ามาหาใจหาวิญณอาคารหรือวิญญาณอาคารที่ลึกเข้าไปอีก。
มันต้องเข้ามาหา。
ไม่ว่าจะรู้เห็นอะไรไม่ว่าจะ。
ทุกขณะปัจจุบันทุกขณะปัจจุบันตามองเห็นหนูได้ยินเสียงจมูกได้กลิลิ้มรสกายสัมผัส。
อายตนะภายนอก。
ต่างหูจมูกลิ้นกายห้าประตูภายนอก。
สะเก็ด。
ที่ผู้รู้สังเกตที่ตัวเราผู้รู้เนี่ยตัวเราผู้รู้เวลาเห็นรูปในทุกขณะปัจจุบัน。
มันก็ไม่ได้ปล่อยให้เพลินไปตามลูก。
หรือสิ่งที่ตายเห็น。
ไม่ได้เพิลินไปกับการหาอยู่หากินไม่ได้เพิ่มไปกับทางละครเล่นแจ๊สเล่นลายเล่นโทรศัพท์มือถือไม่ได้เพลินไปกับญาติพี่น้องเ，พ。
ลินไปกับ。
การใช้ชีวิตเหมือนกับประชาชนชนทั่วไป。
ทุกขณะทุกปัจจุบันขณะทุกปัจจุบันขณะที่กระทบต่างๆ。
เกิดสังเกตดูที่ใจ。
ทุกปัจจุบันขณะกระทบที่หูก็สังเกตที่ใจ。
ทุกขณะปัจจุบันขณะทุกปัจจุบันขนาดที่กระทบที่จมูกก็สังเกตอยู่ที่ใจปัจจุบันขณะที่กระทบที่ลิ้นก็สังเกตอยู่ที่ใจ。
ทุกขนาดปัจจุบันทุกปัจจุบันขนาดที่กระทบทั้งผิวกายมีอะไรมากระทบทั้งผิวกายก็สังเกตดูที่ใจ。
สังเกตดูที่ใจสังเกตอย่างไรล่ะ。
ก็ให้สังเกตว่าผู้รู้เนี่ยใครเป็นคนรู้แล้วว่าดูรูปในขนาดนั้นใครเป็นคนรู้ก็เราเป็นคนรู้รู้เสียงในขณะปัจจุบันขณะปัจจุบันขนาดใครเป็นคนรู้ว่าเราเป็นคนรู้รู้กิน่นในปัจจุบันขณะปัจจุบันขณะใครเป็นคนรู้แล้วก็ก็เราเป็นค。
นรู้。
รู้รถก็ใครเป็นคนรู้ว่าเราเป็นคนรู้。
ลูกกายรู้สิ่งที่มากระทบผิวกายใครเป็นคนรู้ล่ะก็เราเป็นคนรู้。
แม้แต่รู้ทำอารมณ์นั่นเองรู้ไปชนาสัญญาสังขาร。
คือลูกเวทนาที่เกิดขึ้น。
ใจที่โป่งโลกเบาสบาย。
ไม่โป่งโลกเบาสบายใจแน่นอึดอัด。
มีอาการรู้สึกแย่ๆมีอาการรู้สึกแย่ๆ。
มีอาการอย่างไรก็ตาม。
มันก็ต้องรู้ว่าใครถามว่าใครเป็นคนรู้ล่ะ。
ใจเบาใจสบายใครเป็นคนรู้ว่าเราเป็นคนรู้อีก。
ใจไม่เบาใจไม่สบายค่ะเป็นคนรู้เราเป็นคนรู้อีก。
ใจว่างมากเลยใครก็รู้ก็เราเป็นคนรู้อีก。
ผู้ใดเนี่ยมันรู้ตรงเรารู้นี่รู้ตรงตัวเราเป็นคนรู้ตรงเราเป็นผู้รู้เราเป็นผู้รู้นะผู้นั้นจะพ้นจับทุกข์ได้。
ตัวนี้。
ดูสมาหลายปี。
ยังเข้าไม่ถึงตัวนี้ก็เลยก็ไม่ถึง。
มันยังไม่เห็นตัวเราผู้รู้เลยมันจะเกลินไป。
คืนไปในโลกเพื่อนไปในโลกพื้นหาอยู่หากิน。
เปิดทำนู่นทำนี่。
แต่คนที่ช่างสังเกต。
จะสังเกตอยู่ตลอดเวลาเนี่ยสังเกตตรงเรารู้เลยไม่ว่ารู้อะไรทุกปัจจุบันขนาดทุกปัจจุบันขนาดไม่ว่ารู้อะไรต้องๆกายใจ。
รู้มันตรงที่ตัวเราจะเป็นคนรู้ตัวเราเป็นคนรู้ทั้งนั้นแหละถามอะไรใครคนรู้กับเราเป็นคนรู้ถามอะไรล่ะใครเป็นคนรู้คนเราอ่ะเป็นคนรู้ใครจะรู้เรารู้ใจสบายใครเป็นคนรู้เรารู้อีกจะไม่สบายใครรู้เรารู้อีกเราคิดดีคิดว่าคิดบุญคิดมากคิดกุกุศลใครรู้เรารู。
้อีก。
เรารู้หมดเลยไม่ว่าอะไรกับเรารู้เรารู้เรารู้ก็รู้ตรงเรารู้นี่แหละ。
เรารู้เพราะรู้รูปแล้วไอ้เรารู้เนี่ยมันคิดตตอนรู้ว่าอะไรเป็นอะไรและวิพากษ์วิจารณ์สิ่งยังไงยังไงวิเคราะห์วิพากษ์วิจารณ์ในใจพูดอยู่คนเดียวบ่นอยู่คนเดียวเอาเข้ามาวิเคราะห์อยู่ในใจอย่。
างไร。
เหมือนกันกับประตูประตประตูจมูกประตูลิ้นประตูกายประตูใจทุกขณะ。
ไม่ว่าจะรู้แม้แต่รู้ทำอารมภายในใจรู้ไปทนาสัญญาสังขารรู้ใจสบายใจไม่สบายรู้ว่าคิดดีคิดว่าคิดบุญคิดบาปคิดกุุศล。
ใครเป็นคนรู้กับเราเป็นคนรู้ว่าเรารู้แล้วเนี่ยเราก็ต้องเอามาวิเคราะห์。
เอามาวิเคราะห์เอามาพูดอยู่คนเดียวกับตัวเราเองเอามาวิเคราะห์พูดอยู่คนเดียวก็บ่นอยู่คนเดียวก็อะไรก็ไม่รู้ไม่ออกเลยเป็นความคิดมันเหมือนมีกินผึ้ง。
ทั้งวันทั้งคืนนะเนี่ย。
เห็นว่าไอ้เราพูดรู้นี่แหละเราก็รู้นี่แหละเราจะไม่รู้อะไรนะเราจะไม่รู้อะไรจะต้องมาพูดอยู่ในใจเราที่ไม่รู้อะไรนะไม่ต้องมาพูดมาคิดว่าต้องอยู่ในใจเราเนี่ยไม่รู้อะไรมันต้องมาพูดมาคิดถึงต้องในใจถ้าเราเนี่ยสติตั้งที่ใจดูอยู่ที่ใจรู้อยู่ที่ใจสังเกตอยู่。
ท。
ี。
่。
ใจ。
มันจะเห็นอยู่ตลอดเวลาเลยลูกอยู่ตลอดเวลาเลย。
รู้ว่าในใจเราเนี่ย。
มีอาการมีอาการไหวตัวมีอาการกระเพื่อมมีอาการ。
ไหๆจะไม่รู้ว่าจะเรียกมันว่าอะไรก็ได้ไม่รู้มันเป็นความคิดความรู้สึกความรู้สึกตอนมีอารมณ์ต่างๆเนี่ยแต่รู้สึกว่ามันมีอาการอยู่ตลอดก็เพื่อนไม่ไหวๆตลอด。
ก็เห็นมันอยู่ตรงนี้ไม่ถอนความรู้ความเห็นนี่เลยไม่ถอนความรู้ความเห็นนี่เลยทำไมที่ผ่านไม่ถอนเลยไม่ถอนความรู้ความเห็นตรงที่เรารู้เรารู้เรารู้เนี่ยเราจะรู้ได้ไงว่าเรารู้ก่อนเราเนี่ยรู้อะไรมันจะต้องเอามารู้ว่าอะไรเป็น。
อะไร。
ถูกใจนั้นหรือไม่ถูกใจนั้นมันก็เอามาพูดไม่ถูกใจมันก็มาพูดอยู่ในใจถูกใจก็มาพูดอยู่ในใจไม่ถึงกับถูกใจไม่ถูกใจมันก็มาพูดอยู่ในใจมันไม่ได้เลยใครมั่งที่รู้อะไรแล้วรู้อะไรแล้วไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรไม่เอามาพูดอะไรอยู่ในใจพนั้นที่มันปฏิบัติแบบนี้บอกว่าไม่。
พูดอะไรไม่พูดอะไร。
ใจว่างเปล่าอย่างเดียวไม่เคยพูดอะไรไม่เคยคิดอะไรไม่เคยพูดอะไรเลย。
ในใจไม่เคยพูดอะไรไม่มีไม่มีความคิดอะไรเลยในใจไม่เคยคิดอะไรเลย。
เราเห็นมาตั้งหลายคนแล้วสอนมายี่สิบปีเนี่ยที่บอกว่าใจว่างใจนี่เฉยไม่พูดอะไรไม่คิดอะไรอ่ะ。
เห็นแต่ละคนในกลุ่มบอกว่าฟุงซ่าน。
บางทีก็พูดว่าเอาต่อหน้าต่อตาเลยว่าพุสร้างสิ้นดีเลยรุสร้างคนอื่นก็จะฟังทำตัวเองนั่งโทรศัพท์。
คุยกับคนนั้นคนนี้อยู่ตลอดเวลาแล้วก็บอกว่าใจว่างเปล่าใจว่างเปล่าแต่โทรศัพท์คุยคนจบพูดกับคนนี้ใหม่นั้นจบเนี่ยพูดโทรศัพท์ตลอดเลยบอกว่าใจว่างเปล่าเขาว่าเขาก็บอกว่าใจว่างเปล่า。
โทรศัพท์ได้ใจว่างเปล่าทำอะไรด้วยใจว่างเปล่ายงทั้งวันเลยเป็นแบบนี้เยอะแยะมากมายเลยเนี่ย。
มันเอาตัวเราเนี่ยไปดูคนอื่นแต่ไม่ดูตัวเรา。
เอาตัวเราได้ไปดูคนอื่นหมดเลยเห็นแต่คนอื่นฟุ้งซ่านเห็นแต่คนอื่นวุ่นวายแต่ตัวเราไม่เห็นตัวเรา。
เห็นแต่ใจที่สบาย。
แต่ไม่เห็นว่าตัวเราเป็นยังไงเห็นแต่ใจสบายแต่ไม่เห็นตัวเราเป็นยังไงเราไม่รู้ใจสบายแล้วเราเป็นยังไงเราพูดว่ายังไง。
ใจไม่สบายเห็นแต่ใจไม่สบายใจไม่สบายเพราะเราไม่รู้จะไม่สบายเราพูดว่ายังไงกับตัวเราเราพูดยังไงเราแสดงพฤติกรรมยังไงภายในจิตเราแสดงพฤติแห่งเรียกว่าแสดงพฤแสดงพฤติกรรมยังไงก็ไม่รู้จะไม่。
สบาย。
นี่ไม่พอใจงุดงิดมันพูดว่าอะไรหัวใจสบายมันพูดว่าอะไรอ่ะพูดว่าอะไรว่างเบาสบายมันพูดว่าอะไรมันพูดไม่หยุดนะเนี่ยไม่เชื่อไม่พูดลองลองสังเกตดูเนี่ยฟังตาพูดอยู่นะข้างในเนี่ย。
เราถามจริงๆมีใครไหมไม่พูดไม่พูดอะไรในใจมีไหม。
มันพูดไม่หยุดหรอกมันเห็นด้วยไม่เห็นด้วยมันวิพากษ์วิจารณ์มันเป็นหนี้บางคนก็ส่งไปข้างนอกเลยมันไม่ไม่พูดกับลูกตาแต่มันไปพูดอย่างอื่นเลยมันไปส่งไปไหนก็ไม่รู้。
ไม่มีหรอไอ้คนที่มันบอกว่าข้างในไม่พูดไม่มีเลยต่อให้ข้างในมันนิ่งยังไงมันนิ่งนิ่งมากเลยแต่ไอ้พูดนิ่งเนี่ยไอ้พูดที่ไ，ป，ร，ู้ความนิมันพ，ู。
ดไม่หยุด。
วันนี้นี่มากเลย。
อาจารย์ยกมือขึ้นเราไปสอนมาพี่ยกมืออาจารย์นิ่งอยู่ตลอดเลยใจนิ่งมากเลยใจเฉยมากใจนิเฉยเนี่ยข้างในมันพูดอยู่นะเนี่ย。
ไม่เคยพูดเลยไม่เคยพูดเลยไม่เห็นเหรอมันพูดอยู่เนี่ยไม่เชื่ออาจารย์ดูก็ได้มันไม่เคยพูดเลยไม่เคยพูดแล้วก็เสียงไม่หยุดเลยคนในห้องรู้เรื่องเลยเลาะกันหมดเลยเจ้าไม่รู้เรื่องบอกว่าไม่เคยพูดเนี่ยไม่เชื่อจ้าลองดูสิไม่หยุดแต่บอกไม่เชื่ออาจารย์ดูไม่หุดมันพู。
ดออกปากแล้วมันไม่รู้ข้างในมันพูด。
แล้วก็ไปอยู่กับความนิ่งก็ไม่พูดปิดปากไปเงียบเฉยไม่เป็นไรทำเฉยนะเนี่ย。
ไม่พูดอะไรก็ได้อาจารย์ไม่พูดไม่พูดก็ได้แต่ทำเฉยต้องเฉยบอกอะไรคิดอะไรข้างในไม่ได้คิดอะไรบ่นบ่นหลวงตาว่าเอาว่าเอาว่าทีไรโดนบ่นทุกทีมาอะไรว่าทุกทีจะไม่พูด。
มหาทีไรไม่อยากมามาอะไรก็โดนบ่นโดนว่าใครไม่พูดให้มันเห็นความจริงอย่างนี้ว่าเราไม่อยูุ่ดบนไม่อยูุ่ดุดไ，ม，่，ห，ย，ุดอย，ู，่，ค，น，เ，ดียวตลอดเห็，น，ต。
รง，นี้ได้。
อย่าไปทำนิ่งๆเฉยๆทำเบาๆวามันไม่พ้นทุกข์หรอกกันเนี่ยเราเห็นว่าเยอะแล้วหมอบอกเป็นมะเร็งสุดท้ายคุณเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายจะทำอะไรก็ทำซะเลยอ่ะอยู่ได้ไม่เกินสิบวันแต่เป็นบ้าไปเลย。
บางคนก็。
ลามาเนี่ยเลยเจ้าหญิงนิทาไปเลยสติแตกทุกคนเป็นนี่กันไปเฉยๆสบายยิ้มไปยิ้มมา。
ระบคือทำแบบนี้เดี๋ยวหอะ。
สามีอุตส่าห์ขึ้นเครื่องบินมาละกลับไปซะ。
มาเดินอยู่ในวัดเดินยิ้มแกร่งเดินไปเดินมายิ้มแกร่งสบายใจอยู่ว่าสบายใจระบบไม่สบายใจจริงสามีก็อุส่ามีบินมารับหลายรอบแล้วอย่าปล่อยเขาอยู่บ้า。
นคนเดียว。
ก็ไม่ยอมกลับ。
เดินยิ้มแจไปยิ้มแจมา。
ออกไปเข้าเข้าโรงพยาบาลประสาทเลย。
เข้าสาดยาออกจากวัดกลับบ้านไปแล้วกลับบ้านไหนเข้าสายไปแล้วไปไม่ถึงบ้านเราไปไปหาใครรู้กลางทางเขาพาไปเข้าโรงพยาบาลประสาท。
จับสบายใจเบาสบายเบาสบายเป็นร้อยอยได้เจอว่าๆเบาๆเป็นบ้าจะหลายคนนะ。
กระทบเข้ารับไม่ได้สติแตก。
สติแตกระบบอทำอย่างนี้มาสบายลองเดินออกไปดิ。
ออกไปโดนแดดร้อนอย่างนี้เดือนเมษายนอย่างนี้ออกไปเนี่ย。
ข้างในมันไม่มันไม่สบายเลยเราไม่รู้ร้อนรู้หนาวเลยอาจารย์เดินออกไปก็เนี่ยกลางแดดไม่มีความร้อนเลยหนาวจะเดินออกไปไม่รู้ร้อนรู้หนาวไม่หนาวเลยน่ากลัวมากเป็นหนักนะเนี่ยทุกขเป็นหนักมากเลยไม่รู้ร้อนรู้หนาวเ。
นี่ย。
แล้วทำงานได้แล้วบอกเนี่ย。
แล้วก็ยังไงเวลาโดน。
เจ้านายบ่นบ่อยโดนเจ้านายดูบ่อยแล้วทำไงทุกคนโดนดูเลยก็ไม่รู้เรื่องอะไรเลย。
ไม่รู้เรื่อง。
เฉย。
เจ้านายมาถึงเจ้านาย。
เจ้านายดูเจ้านายดู。
ตัวเองพิจิตรอะไรจิไปเลยปากเจ้านายเจ้านาย。
แล้วก็เป็นอะไรคนนะไม่ใช่ว่าคนที่ทำเป็นคนเดียวไปสอนที่กรุงเทพฯมีคนทำเป็น。
มีคนทำเป็นแล้วไปสอนต่างจังหวัดก็มีคนทำเป็นอย่างนี้บอกว่าเวลาโดนโดนเจ้านายด่านะ。
เจ้านายไม่ยินเสียงเจ้านาย。
วันนี้เป็นหนักแต่เขานี่ก็ก็ปฏิบัติได้สุดยอด。
เราอย่าทำอย่างนี้ให้แก้ไขแก้ไขแก้ไข。
ไม่ยอม。
บอกว่าตัวเองปฏิบัติถูกแล้วหาว่าเราพูดว่าเราพูดผิด。
โดนเจ้าำหน่าย。
ทำเรื่อง。
ระยะยี่สิบสี่ชั่วโมง。
บอกว่าทำงาน。
ด่าเขาทั่วหมดเลย。
ด่าด่าเจ้านายด่าลูกน้องทะเลาะกับเขาไปทั่วหมดเจ้านายก็สุดๆและกกันสุดๆ。
ไม่ได้ยายยี่สิบสี่ชั่วโมง。
มันไม่ไม่ไม่เกิดผลดี。
การทำเช่นนั้นไม่เกิดผลดีเลยเสียหายเห็นหลายคนสติแตกเป็นบ้าเพี้ยนปฏิบัติต้องไปกินยาระงับประสาทอยู่เล，ย，ค，ร，อ，บ，ค，ร，ัวมี，ปัญหากับไ，ป，ก。
็ม，ีปัญหา。
ปฏิบัติแบบนั้น。
ให้มันสังเกตตลอดเวลา。
มันเป็นการแก้ที่มาตรฐานที่สุด。
พ่อแม่ครูบาอาจารย์ท่านก็แก้แบบนี้。
คือไม่ว่าจะกระทบอะไรต้องตาหูจมูกลิ้นกาใจในทุกปัจจุบันขนาดทุกปัจจุบันขนาดไม่วามันจะดีไม่ดี。
ประเสริฐเพียงใดก็ตามแต่ให้เห็นคน。
ที่สุดหล่อที่สุดอาการที่ถูกใจที่สุดไม่ถูกใจที่สุดเป็นคนสวยที่สุดหร่อที่สุดนั่นแหละที่เขาหรือจะถูก，ใ，จ，ไ，ม，่，ถ，ู，ก，ใ，จก，็，ต，ามใจทุกขน，า，ด。
ปั，จจุบัน。
อย่าส่งสิทธิ์ออกนอกไปหาอารมณ์ที่ถูกรู้รูปรถเก็นเสียงสัมผัสทำอารมณ์เนี่ยทั้งหมดเนี่ย。
มันเป็นอารมณ์。
มันเป็นเครื่องรู้เป็นเครื่องรู้ของใจมันเป็นเครื่องรู้ของวิญญาณอาการที่ไปรับรู้。
มันเป็นเครื่องรู้。
เราจะส่งสิตออกนอกไปหาลูกจิสัมผัดตีทำรมอากาศน้อยใจให้ดูที่ว่าตัวเราผู้ไปรู้รู้รูปเราก็เป็นคนรู้รู้เสียงรู้รถรู้สัมผัสรู้อาการของใจไม่ว่าจะถูกใจไม่ถูกใจรู้เวทนารู้สึกเวทนาถูกใจไม่ถูกใจรู้สัญญารู้สังขารรู้ว่าคิดคิดจำอะไรมาคิดคิดิด。
ในใจ。
ก็รู้มันคิดอะไรคิดดีคิดคิดคิดว่าคิดกุกุศลถามใจกันเองตลอดเวลาใครเป็นคนรู้ล่ะใครเป็นคนรู้ว่าจะสบายไม่สบายใครคนรู้รจะสัมผัสคนรู้เวทนารู้ว่าจะสบายใจไม่สบายใครไปรู้ว่าเอาความจำอะไรมาคิดคิดใครคนรู้ก็ตอบได้ว่าเรารู้เราจะเป็นผู้รู้เราที่เป็นผู้รู้เราที่。
เป็นผู้รู้ทุกขนาดปัจจุบันรู้ตรงเราเป็นผู้รู้เนี่ยรู้อะไรมันต้องมาพูดมาวิเคราะห์วิจารณ์อะไรถูกใจไม่ถูกใจ。
รู้แล้วไม่ต้องวิเคราะห์วิจารวิจัยถูกใจไม่ถูกใจ。
เพราะอะไรก็เพราะว่าไอ้ที่ไปรู้เนี่ย。
มันเป็นวิญญาณขัน์。
วิญญาณขันเนี่ย。
ธรรมชาติของเขาเนี่ย。
มันเป็นธรรมชาติที่ต้องรับรู้รูปต่างตา。
รับรู้เสียงทางหูรับรู้กลิ่นทางจมูกรับรู้รทางลิ้น。
รับรู้ผลพระสิ่งที่มากระทบกายทางกายรับรู้ธรรมอารมณ์ทางประตูใจคือเวทนาสัญญาสังขารอีกสังคัญ。
ตรงนี้มันสำคัญมากนะทำไมถึงถึงเน้นตรงนี้เพราะอะไรมันปล่อยวางขันหไม่ได้ไม่ได้ปล่อยวางขันห้าหมดห้าขันเราจะปล่อยวางขันห้าหมดห้าขันปล่อยวางถึงวิญญาณขันถ้าเราไม่รู้ที่ตั้งของวิญญาณขันเนี่ยที่เกิดจากของวิญญาณขันเ。
นี่ย。
เราจะไม่สามารถปล่อยวางขันห้าได้พระพุทธเจ้าตั้งแต่อดีตมาจนถึงปัจจุบันและอนาคตทั้งหมดแม้แต่พระราหัทั้งหมดทุกพระองค์ตั้งแต่อดีตปัจจุบันและอนาคตทั้งหมดปล่อยวางขันหน้า。
ไม่มีใครเลยที่จะเดินทางอื่นจะบรรลุตรัสรู้เป็นพุทธเจ้าและพระหารได้ต้องปล่อยวางขันห้าไป่อยวางขันห้าเท่านั้นไม่ใช่ว่า，ป，ฏ，ิบัติโดยวิธี，อ。
ื่นไม่มี。
จะตัรัสลุเป็นพุทธเจ้าได้เป็นพระราหัได้ต้องปล่อยวางขันหน้า。
ต้องไปวางขันหน้าเท่านั้นเราจะปล่อยวางถึงห้าขันได้ไงไม่ต้องไปถึงวิญญาณขัน。
ทำไมปล่อยวางถึงวิญญาณอาขรก็ปล่อยวางไม่ครบห้าขันเราจะรู้ได้ไงว่าวิญญาณอาขรเนี่ยมันอยู่ตรงไหนมันเกิดตรงไหนมันตั้งตรงไหนมันดับตรงไหนเราจะรู้มันได้อย่างไรล่ะถ้าเราไม่รู้ที่เกิดที่ตั้งที่ดับมันแล้วเราจะปล่อยวางมันได้ย。
ังไง。
ถ้าเราไม่รู้วิญาณอาหารเราจะรู้จะเห็นวิญญาณอาหารตรงไหนล่ะถ้าเราไม่รู้ว่าไม่รู้ว่าวิญาณอาหารมันเกิดที่ตรงไหนดับที่ตรงไหนแล้วเราจะไปปล่อยวางยังไง。
มันต้องรู้ที่เกิดที่ดับวิอาคารเพราะว่าเราจะปล่อยขันต้องปล่อยถึงวิญญาณอาคารนู่นไม่ใช่คำว่าปล่อยขันขันเดียวมันต้องปล่อยปล่อยหขันห้าปล่อยอยขันห้าก็ต้องปล่อยครบห้าขัน。
วิญญาณนี่มันก็คือนี่แหละผู้ที่ไปรู้นี่แหละวิญญาณคือมันไปรู้ทั้งตาหูจมูกนิไกลไกลรู้เนี่ยรู้รลดกลิ่นเสียงสัมผัสทำอารมณ์เนี่ยเวลารู้ว่าวิญญาณไปรู้เพราะวิญญาณไปรู้เนี่ยคุณสมบัติของเขาคือเขาต้องทำงานร่วมกับเจสิทธิ์คือเวทนาสัญญาสังขารอีก3คัน。
เมื่อวิญญาณไปรับรู้ต่างๆไกใจในขณะที่ทุกขณะที่ปัจจุบันทุกหรือทุกปัจจุบันขนาดทุกปัจจุบันขณะนี้。
เขาจะต้องทำงานร่วมกับเจตสิทธิ์คือพัฒนาสัญญาสังขารอีกสามขันสมบัติอันนี้ถึงสามารถปล่อยวางขันทั้งหมดได้เมื่อเนี่ยวิญญา，ณ。
ขันเนี่ย。
เขาเป็นผู้รู้วิญญาณอาคาเนี่ยเขาเป็นผู้รู้ทั้งตาหูจมูกลินไกลใจแต่เขาเป็นผู้รู้เนี่ยมันไม่ปรากฏอาการอะไรเพราะว่าธรรมชาติของเขาเป็นผู้รู้มันจะเอาเนี่ยเราจะเอาวิญญาณขันมารู้วิญญาณขันไม่ได้เพราะว่าวิญญาณอาขรมันไปรู้ลูกไปรู้เสียงไปรู้กินไปรู้รถไปรู้สิ。
่งที่มาสัมผัดกายแล้วก็รู้ทำอารมณ์คือเวทนาสัญญาสังขาร。
วิหลักฐานเนี่ยมันจะไปรู้ตัวมันเองไม่ได้。
มันไม่เอาวิญอาคารเป็นวิญญานาคารวิญญานาฐานมันเป็นรู้ลูก。
น้ำตา。
ลูกมันก็ไม่ใช่ฉัน。
ที่ไปรูปมันเป็นวิญญาณอาคาร。
แล้วเราจะย้อน。
เอาตา。
เอารูปมนุวิญณหลักขันธ์。
มันรู้ไม่ได้เพราะวิญญาหลักฐานเนี่ยมันไปรู้แล้วจะย้อนเอารูปมันรู้วิญหลักไม่ได้。
วิญญาณน้ำมันไปรู้เสียง。
แต่เราจะเอาเสียงมาย้อนรู้วิญอาการมันรู้ไม่ได้วิญญาณอาหารมันไปรู้กิน。
เราจะกินก็ไม่ได้มารถเราจะเอารถมารู้วินะคะไม่ได้ธรรมชาติมันกลับได้อย่างนี้ไม่ได้มันไปรู้ผลสิ่งที่ก，ร，ะ，ท，บ，ก，า，ย，เ，ร，าจ，ะ，เ，อาผลมันมั，น，ร。
ู้，ไม่ได้。
แล้วก็วินฐานเนี่ยมนุษย์ทำอารมณ์รู้เวขนาดสัญญาสังขารอีกสาขารนามาขรอีกสาขันรูปแล้วแล้วก็ยังรู้เวทสัญญารู้สังขารอีกสาขันสี่ขรูปเสียงลสัมผัสเนี่ยมันเป็นรูปแล้วก็เวทนาสัญญาสังขารสามขันเป็นนาขรสขใครคนรู้เป็นคนรู้ปล่อยวางปล่อ。
ยวาง。
อารมณ์ที่ถูกรู้และปล่อยวางทั้งผู้รู้จะปล่อยวางหมด5ขัน。
ถ้าปล่อยวางทั้งสิ่งที่ถูกรู้และปล่อยวางทั้งผู้รู้ทุกปัจจุบันขนาดทุกปัจจุบันขณะมันเลยปล่อยวางครบห้าขันทำไมถึงจะบอกว่าให้ปล่อยวางผู้รู้แล้วก็ปล่อยวางสิ่งที่ถูกรู้ปล่อยวางอารมณ์ที่ถูกรู้และสำคัญที่สุดคือปล่อยวางเนี่ยปล่อยวางอารมณ์ที่ถูกรู้สุดท้ายมา。
จบลงปล่อยวางผู้รู้พบผู้รู้ค่าผู้รู้หลวงแม่ครูบาอาจารย์ที่เป็นทหารเจ้าแห่งผู้รู้ค่าผู้รู้。
หรือว่า。
ใช้คำว่าพบผู้รู้ปล่อยวางผู้รู้。
พพานก็คืออะไรก็ปล่อยวางขันหน้าเลยผ่านาน。
เลยมันอยู่ตรงนี้เคล็ดลับมันอยู่ตรงผู้รู้นี่แหละ。
เคล็ดลับตั้งอยู่ตรงผู้รู้นี้พบผู้รู้ค่าผู้รู้หรือพบผู้รู้ปล่อยวางผู้รู้。
มันจะเป็นที่ผ่านจะพ้นทุกข์ได้พุทธเจ้าพระองค์ในอดีตในปัจจุบันและในอนาคตทั้งหมดไม่ว่าจะมาตัรัสรู้กี่องค์รวมพระตลาดทั้งหมดต้องไปวางขันห้าทั้งหมด。
ไม่มีใครไม่ปล่อยวางหันหน้าที่จะสรู้ได้ต้องปล่อยวางหันหน้า。
จะรู้ได้ปล่อยวางขันมันเป็นทางเดียวเท่านั้นเนี่ยเราเลเรื่องี่ยงไปไม่ได้เลอย่างอื่นไม่ได้แล้วมาปฏิบัติธรรมเพื่อนมันพ้นทุกข์ผล้นการเวียนว่ายตายเกิดพ้นภาตาสงสารไม่ต้องไปเวนว่ายตายเกิดให้เป็นอยู่ในร่างใดเป็นทุกข์ศเศร้าเสียใจครับแค้นใจไม่ต้องเกิดตายตา。
ยเกิดเกิดตายยตาเกิดในชาติต่อไปไปวางขันหน้าเท่านั้นทางอื่นนอกจากนี้ไม่มี。
จนเข้ามา。
ก็เขียนเป็นหนังสือว่าทางเอกทางสายเอกทางเอกฐานสี่เนี่ยมีสติมีสติมีสติสัมปชัญญาเนี่ยวรู้ในกายในเวทนาในจิตในธรรมเนี่ย。
ศวในกายในเวทนาในจิตธรรมขเอง。
แล้วก็ตัดว่าทางอื่นนอกจากนี้ไม่มีเขาจะมาเขียนหนังสือว่าทางสายเอกทางเอกทางนี้ทางเดียวเท่านั้นทางอื่นนอกจากนี้ไม่มีก็คือต้องไปวางขอย่างเดียวเท่านั้นเองคือวาหน้าเอง。
เราจะปล่วางขหน้าหมดห้าขาไม่ต้องปล่อยวางถึงผู้รู้นู่นวิญญาณฐานนะผู้รู้ปล่อยวางถึงผู้รู้。
แล้วเราจะไป่วานถึงผู้รู้ได้ไงอ่ะ。
เราก็ต้องถามตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่าใครเป็นคนรู้ใครเป็นคนรู้ถ้าเราไปถามแบบนี้เราก็จะไปรู้แต่สิ่งที่ถูก，ร，ู，้，ร，ู，้แต่อารมณ์ที่，ถ，ู，กท。
ั้งวัน。
เราจะไม่พบผู้รู้เลยแล้วเราจะไม่ปล่อยวางผู้รู้เราจะไปเพลินใจไป。
ถ้าเราไม่เข้าหาผู้รู้。
จุดอ่อนมันคือผู้ปฏิบัติธรรมไม่เข้าหาผู้รู้และไม่ปล่อยวางผู้รู้。
มาปฏิบัติธรรมกันส่วนใหญ่ก็คือเพลินไปกับทตายเห็นสิ่งที่ตายเห็นทั้งวันไปกับสิ่งที่หูได้ยินสิ่งที่ตายเห็นกับผู้ได้ยินไปสองประตูได้เป็นส่วนใหญ่。
เพลินทำกินหาอยู่หากินเพลินอยู่กับครอบครัวดูหนังดูละครเพลินเพลินกับการพูดคุยกันเพลินเล่นโทรศัพท์มือถือเล่นแชทเล่นไลน์ดูfacebook。
ดูดูอะไรดูนี่ดูนี่เล่นเกม。
เพลินไปในโลกง่าย。
หมดมีอารมณ์ไปไปกับอารมณ์ที่ถูกรู้เขาเรียกว่าจิออกนอกจิออกนอกมันเป็นสมุดไทยเป็นเหตุให้เกิดทุกผลจิส่งออกนอกหรือจิออกนอกมันเป็นทุกข์ทุกข์พวกท่านทั้งหลายเนี่ยหรือคนในโลกทั้งหลายเนี่ยเดินอยู่ในสายทุกข์คือสมุดไทยกับทุกข์ออกนอกไปหาอา。
รมณ์。
อารมณ์ที่ถูกรู้ก็คือรูปเสียงสัมผัสสีทำอารมณ์เรียกว่าส่งไปหาอารมณ์ที่ถูกรู้。
เรามีชีวิตอยู่ในทุกขนาดปัจจุบันมีแต่ส่งจิตออกนอกไปหาอารมณ์ที่ถูกรู้。
ส่งจิออกนอกไปหาหนูที่ถูกรู้แมแต่ว่าระบบไม่ส่งออกนอกเลยใจสบายสบายมันเป็นอายนะภายนอก。
ทำอารมณ์เป็นนัยยตนะภายนอกลูกเป็นอายตนะภายนอกทำอารมณ์เป็นอายนะภายนอกเทียบเท่ากับลูกนั่นแหละเวนาสัญญาสังขารอีกสาขารเป็นธรรมอารมณ์ทำอารมณ์เป็นอายนะภายนอกยภายนอกคือรูปเสียงกลลสิ่งกระทบกายแล้วก็ทำอารมณ์ดังนั้นนำอารมณ์เนี่ยทำอารมณ์อาการของใจในคืออายตน。
ะภายนอกแต่ท่านมันเป็นใจเลย。
แล้วก็ลืมไปหมดเลย。
ลืมทำข้อนี้ไปหมดเลย。
ธรรมานปสนาสถติปฐาน。
ท่านลืมไปหมดเลย。
ลืมมันไปหมดเลยธรรมมาปสสนาสถติประฐาน。
ประฐาน4。
ขันห้าเนี่ย。
อายตนะภายในภายนอก。
ทำอารมณ์มันเป็นอายตนะภายนอก。
แต่ท่านเอามาเป็นใจซะ。
ใจไม่สบาย。
ใจเราสบายปฏิบัติยังไงปฏิบัติแบบนี้มันเป็นใจจะปฏิบัติยังไง。
วันทั้งวันอ่ะ。
กี่วันแล้วเนี่ยเราก็พูดอยู่เนี่ยแต่มันก็ยังเอาอาการมาเป็นใจอยู่แล้วเนี่ยไม่เห็นวามันเป็นทำอารมณ์ไม่เห็นเป็นทำอารมณ์มันก็เอาแต่อาการมาเป็นใจมันเกลียแต่ใจที่ไม่สบายแล้วก็จะเอาแต่ใจที่สบายแล้วรังเกียจใจไม่สบายจะเอามาถึงจะนั่งหลับตาใจสบายใจสบายอย่าง。
นี้ก็มานั่งไล่จับทำอารมณ์ไล่จับอายตนะภายนอก。
เอาอายภายนอกไปสนใจแต่อายนะภายนอกเราบอกว่าเรามาปฏิบัติธรรมเพื่อความพ้นทุกข์เพื่อสิ้นสิ้นทุกข์สิกเลสแต่ออกนอกไปหาอายนะภายนอกเขาเรียกว่าออกนอกเป็นสมุดไทยเป็นเหตุให้เกิดทุกขจิออกนอกมันเป็นทุกข์เราเดินทางอยู่ในทุกกระณะปัจจุบันปฏิบัติทุกออกนอกในทางทุก。
สมุทไทยทุกสมุทไทยหมดเลย。
คเห็นจิแจ่มแจ้งเป็นมากกว่าแจ้งเป็นนิโรธคือความดับ。
เราไม่ได้เดินทางเห็นจิตจิแจแจ้งเลย。
จิตแจ้งมันเป็นทางของมะ。
ทางแห่งมาพระพุทธเจ้าหลานทั้งหมดเนี่ย。
ตั้งแต่พุทธเจ้าทุกพระองค์และพระหารทุกพระองค์ตั้งแต่อดีตปัจจุบันถึงอนาคตต้องเดินอยู่ในทางอริยมติต้องเดินอยู่ในทางของ。
นี่เรามันเดินทางทุกสมุดทัยแล้วบอกว่าเราปฏิบัติตามแล้วก็ไปทั่วหมดเลยแล้วก็。
เดินในทางของทุกสมุทไทย。
มาเดินมาปฏิบัตินั่งจับอารมณ์。
เบาสบายนิ่งสงบๆสบายโลกเบาสบายสงบอันนั้นมันเป็นธรรมอารมณ์เป็นอายนะภายนอกคิดออกไปชอบมันมันเป็นมันเป็นสมุดไทยมันเป็นสมุดไทยเป็นเหตุให้เกิดทุกข์。
วันนี้ส่งออกนอกมันเป็นทุกข์เดินทางของกเลสเดินในสายกเลสตรงข้ามพรณผ่านระบบปฏิบัติธรรมได้เดินทางตรงข้ามนพพานตลอดเลย。
มีปัญหาที่ปฏิบัติไม่พอใจไม่สบายโวยวายและพอใจไม่สบายหน่อยทางกายไม่สบายหน่อยนะเกิดขึ้นไม่สบายกายไม่สบายเนื้อไม่สบายตัวโวยวายมันไว้และกับสิ่งที่ไม่เที่ยง。
ทำอารมณ์อายตนะภายนอกมันเป็นของทุกอย่างอายนอกทั้งหมดนะลูกลดกลินเสียงสัมผัสทำอารมณ์เนี่ยมันเป็นของไม่เที่ยง。
อารมณ์ทั้งหมดเป็นของไม่เที่ยวงมันตกอยู่ใต้กดอันนี้จังทุกขังนะตามันไม่เที่ยงแล้วท่านไปยึดของไม่เที่ยง。
อยากให้มันเป็นอยู่อย่างนั้นอยากให้มันได้อย่างนั้นมันเป็นอย่างนี้อยากให้เป็นอย่างนั้นมันเป็นอย่างนั้นอยากให้เป็น。
อย่างนี้。
เพราะไม่เข้าอบใจก็มันเป็นอย่างนี้อยากให้เป็นอย่างนั้นมันเป็นอย่างนั้นอยากให้เป็นอย่างนี้ก็ไม่ชอบใจมันแต่พ่อชอบใจมันมันเป็นอย่างนี้อยากไม่อยากให้มันเป็นอย่างนั้นเพราะมันเป็นอย่างนั้นไม่อยากให้เป็นอย่างนี้ก็ชอบมันแต่ไม่ชอบมันเป็นอย่างนี้ไม่ชอบอยาก。
ให้เป็นอย่างนั้นก็ปฏิบัติด้วยความอยากมีความชีวิตความเป็นอยู่ด้วยความอยากมีกเลสปัญหากับอายตนะภายนอกเลยตามอารมณ์เลย，เ。
ดินในสาย。
สมุดไพกับทุกสมุทไทยกับทุกขทุกสมุทไทยทุกสมุดไทย。
มันทางตรงข้ามปริพาน。
แห่งพระนพพานคือมะ。
คิดจิแจแจ้งเป็นมแจ้งเป็นนิโรธ。
ตรงเราผู้รู้นี่แหละ。
แล้วยังไงก็ไม่เห็นไม่เห็นรู้ได้ไงไอ้ที่ถูกรู้มันเป็นอารมณ์เลยไม่ทำอารมณ์เป็นภายนอกหมดคือไม่ชอบมันส่งนอกออกนอกหมดเลยหมดแจ้งแจ้งโลกคือความทุกข์มันจะไม่ส่งออกนอกไปหาทำอารมณ์ไปหาอายนะภายนอกให้เป็นเลปัญหามันก็มีกรณีเดียวคือมันต้องเห็นให้กูรู้นี。
่。
แหละ。
ถ้าไปเห็นสิ่งที่ถูกลูกก็ไหลออกไปหาทำอารมณ์ไปหาอารมณ์หมดเลยที่ถูกลูกลูกก็เป็นอารมณ์เรียกลูกอารมณ์。
เสียงเสียงกระสูตารมณ์เป็นอารมณ์ทั้งนั้นเนี่ย。
ไอ้ทุกอย่างที่รับรู้ต่างๆไกใจ。
เขาเรียกอารมณ์หมดเลยเป็นเครื่องรู้แต่เพว่าเขาเอาไว้เนี่ยสิ่งที่ไปรู้เนี่ย。
เอามาบชื่อเข้าก็เลยมีชื่อไม่เหมือนกัน。
กระทบต่างๆรูปบวกกับอารมณ์เลยเรียกว่ารมณ์อารมณ์แต่เป็นอารมณ์เป็นอารมณ์ที่เป็นรูปเสียง。
หกระทบเสียงกระทหูหูเสียงเป็นอะไร。
จมูกจมูกอะไรจมูกลงกับลรมลมณ์ลม。
สัมผัสก็เป็นอารมณ์ลม。
สิ่งที่กระทบทางประตูใจก็เป็นธรรมะธรรมะในฝ่ายปรุงแข่งธรรมะเป็นธรรมชาติฝ่ายปรุงแต่งธรรรมณ์ทั้งหมดคืออาการใจทุกชนิดความรู้สึกอารมณ์ทั้งหมดมันเป็นธรรมชาติปรเกิดมันเป็นธรรมะธรรมะคือธรรมชาติฝปรุงแต่งธรรมบวกกับอารมณ์เป็นอา。
รมณ์。
ที่ถูกรู้เนี่ยเป็นอายุภายนอกชื่อมาเนี่ยแล้วก็บอกกับอารมณ์ตามนั้นสรุปแล้วก็คือสิ่งที่ถูกทั้งหมดเนี่ยมันเป็นอารมณ์ทั้งหมดเลยก็ไปมันคนละประตูกันเวลาที่ไปรับรู้เขาก็ใส่ชื่อที่มันแตกต่างกันเห็นวามันเกิดดับนะมันคนละตัวกันไม่ใช่วิญเนี่ยเป็นแท่งไว้อย่าง。
นี้ไม่เกิดไม่ดับ。
วิญญาณที่ไปรับรู้ทางประตูเนี่ยพอไปรับรู้ทาง。
ประตูตาเขาก็เรียกว่า。
จวิญญาณ。
วิยาไปรับรถ。
ไปรับรู้รูปต่างๆเรียกวิญญาณ。
ก็ไม่รู้วามันเป็นวิคนละตัวไปรับรู้หูเนี่ย。
ดับไม่เกิดวิยณหนูเรียกว่าวิญญาณมันไม่เหมือนกัน。
มากระทบทางจมูกมากระทบทางจมูกวิต่างๆต่างหูก็ดับไปที่รับรู้ทางจมูกก็เรียกว่าอะไรนะวิญญาณจมูกกระทิ้นหจมูกดับรับิ้นก็เลยเรียกว่าคหาวิญญาณกร。
ะททางกาย。
วิญญาณ。
หูจมูกลิ้นดับไฟญที่มารับรู้ทางกายผลพระ。
พุทธธ。
พธภาพวิญญาณ。
แล้วก็。
มากระทบกับ。
ใจ。
มาบกับใจ。
เรียกว่ามโนวิญญาณ。
เนี่ยก็เอาชื่อของอายนะภาในไปบวก。
อารมณ์มันชื่อของอายภายนอกไปบวก。
เป็นคนละตัวกันเป็นคนละช่องคนละช่องช่องช่องคนละตัวกันตัวเดียว。
ใช่วิญาที่มันเป็นตัวเดียวไม่เกิดไม่ดับเลย。
เกิดเปลี่ยคนละดับเกิดใหม่ก็มีชื่อใหม่ชื่อทวาร。
ชื่อตามทวาร。
แต่มันเกิดดับเร็วมากนะ。
มันเกิดดับพมันเกิดดับนะไปทั่วหรอกแต่มันคงเป็นละล้านขนาดดับเร็วมากมันเลยทำเวลาเราทำงานเนี่ยในชีวิประจำวันเนี่ยเราขับรถไปหรือเราทำงานชีวิประจำวันเราขับรถไปเรามีความรู้สึกว่าเรารับรู้หมดเลยทีเดียวหกประต。
ูเลย。
เราตาก็มองเห็นหนููก็ได้ยินจมูกก็ได้กินถ้ามีอะไรไม่ในรถกินอะไรอยู่ก็รู้สึกว่าเราเที่ยวอะไรอยู่ในเราขับรถในรถด้วยเราต้องอยากบรบพหมุนอะไรแล้วก็รับรู้ถึงมือจับพมาอะไรยบแล้วก็รับรู้ด้วยแล้วก็ในใจมันสบายใจไม่สบายใจมันมีความคิดแต่จำได้เรื่องราวอะไรเราจ。
ะขับรถไปไหนไปหาใครจะขับรถมาที่นี่ทางอยู่ตรงไหนเราจำได้หมดเลย。
วิญญาณนี้ย。
มันเกิดดับช้ามากเลย。
มันเกิดดับได้ทีละขนาดแต่มันช้ามากมันคงทำอะไรมันไม่สามารถจะทำอะไรได้พร้อมกันประดูได้ับไม่ตายหมด。
มันธรรมชาติมันต้องให้เกิดดับเร็วมากมันเลยเหมือนกับพร้อมกันเลยรับรู้พร้อมกันเลยเพราะมันเกิดดับเร็วมากเลยสามารถที่ทำงานพร้อประตูตาก็มองขับรถก็มองเห็นไม่ชนกันกก็ยินเสียงบแต่ไล่ข้างหลังอยู่ก็ได้กินด้วยว่ามีอะไรไม่หรือเปล่าเนี่ยในรถอะไรไม่หรือเปล่าอะ。
ไรชอบหรือเปล่าหรือเปล่าเนี่ยไม่อะไรก็รู้หมดนั่งรถขับรถกินอะไรอยู่ในป่าเที่ยวอะไรรถด้วยสัมผัสพมาลัยได้。
แล้วก็จับมจับนี่ได้。
แล้วก็。
รู้ว่าจะขับรถไปไหนไปหาใครเป็นยังไงก็รับรู้ด้วยนะไม่ใช่ไปไหนก็ไม่รู้ประตูประตูใจไม่ทำงานจะไปหาใครที่ไหนจะไปจะขับรถไปไหนไม่รู้เรื่องเลยก็ไม่ได้ก็รับรู้หมดเลยประตูเนี่ย。
แต่ถ้าไม่อยากให้ส่งจิออกนอกไปหาอารมณ์ที่มารับรู้คือลูกเสียงสัมผัสดสีทำอารมณ์คือเป็นอารมณ์ภายนอกเนี่ยทำอารมณ์อายนะภา，ย。
นอกออกไป。
สออกไปเนี่ยมันเป็นสมุดไทยเป็นเหตุให้เกิดทุกข์ส่งออกนอกหรือส่งจิออกนอกเนี่ยไปหาอารมณ์ที่ถูกรู้เนี่ย。
มันเป็นสมุดไทยมันเป็นเหตุให้เกิดทุกข์ไปชอบไปชังไปเพลินใจเป็นนทิส่งออกไปเป็นนทินันทิคือความเพลินใจ。
วันๆนึงมีความเป็นอยู่ด้วยความเพลินใจ。
เพลินอยู่เพลินกินเพลินอยู่กับครอบครัวเพลินอยู่กับลูกกับหลานเพินอยู่กับสามีภรรยาดูหนังฟังเพลงเล่นแจ็คเล่นลายเพลินทำกับข้าวกินเพลินคุยกันหัวเราะต่อกับซกกัน。
เดี๋ยวก็ทะเลาะกัน。
เดี๋ยวหัวเราะต่อกันเดี๋ยวก็หัวเราะกันเดี๋ยวก็ทะเลาะกัน。
อันนี้มันส่งออกนอกไม่พอใจไม่พอใจเป็นนันที่。
กับอารมณ์ที่ถูกรู้ทุกปัจจุบันขนาดทุกปัจจุบันขนาดอย่างนี้มันเดินทางในสายทุกสมุดไพทุกสมุดไทยมันส่งออกนอกมันเป็นสมุดไพเป็นเหตุให้เกิดทุกผลออกนอกไปเป็นเนี่ย。
มันเป็นเหตุให้เกิดทุกข์ในนทราสหศาสภนนทิทางสนาวาสนาวิภสนาทคือความเพลินใจ。
ไม่อารมณ์ที่มากระทบทุกปัจจุบันขนาดทุกปัจจุบันขนาดมันเป็นความเพลินใจนนทินทิราคะความเพลินใจบเกิดแห่งปัญหา。
ปัญหาที่เป็นบ่อเกิดอุปทานพบชาติและทุกข์ไม่รู้จักจะบสิ้น。
มันจะดับอะไรก็ดับนันทิเนี่ยคือความเพลินใจไปกับอารมณ์ที่มากระทบทุกปัจจุบันขณะเพลินใจไปกับลูกรถจิเดียวสัมผัสทำอารมณ์ทุกปัจจุบันขนาดทุกปัจจุบันไม่เพลินใจไปเราจะไม่เพลินใจไปกับสิ่งที่ถูกรู้ไม่เพินไปจากอารมณ์ที่ถูกรู้ทุกปัจจุบันขนาดได้ไงมันก็ต้องเนี่。
ยมันก็ต้องเห็นผู้รู้เนี่ยเห็นผู้รู้มันจะได้ไปส่งของนอกไปหาสิ่งที่ถูกรู้อารมณ์ที่ถูกรู้มันเลยมีความจำเป็นมากปฏิบัติคือต้องพบผู้รู้แล้วก็ฆ่าผู้รู้ปล่อยวางผู้รู้ให้ได้ต้องเห็นวินฐานทำงานร่วมให。
้ได้。
วิญญาณอาคารเนี่ย。
เราจะย้อนเอา。
เอายอย่างอื่นภายนอกภายในเนี่ยมันย้อนรู้วิญญาณขันไม่ได้เพราะอาหารมันมีหน้าที่ไปรู้ว่ายภายนอกแล้วเราจะรู้วิฐานได้，ไ。
งในเมื่อ。
วิมันธรรมชาติมันเกิดมาให้รู้ต้องๆผมจะไกใจเราจะรู้มันได้ยังไงอ่ะเราประตูไหนไม่รู้มันได้เนี่ยหนูตาไปมองก็ไม่เห็นมองก็ไม่เห็นก็ไม่ได้กินญมันก็ญไม่ได้ไปจับกล้องมันก็ต้องไม่ได้มันก็เหลือแต่ประตูใ。
จแน่。
ประตูนี้จะรับรู้ได้ต้องประตูมันก็เหลือแต่ประตูใจนี่แหละที่จะรู้ได้อย่างเดียวคือวิญญาณเนี่ยแต่มันกลับไปรู้ทำอารมณ์สิ。
รู้อาการของใจคือเวทนาสัญญาสังขารอีกสามคันมันไม่สามารถรู้วิญญาณขันได้แต่ข้อดีของมันคือวิญญาณอาการมันทำ，ง，า，นร่วมกับเจตส，ิ，ิ。
์นาสัญญา。
มันเกิดพร้อมกันดับพร้อมกันเวลามันรับรู้อะไรเราก็เลยรู้มันไอ้นี่ว่ารู้มันตรงที่นี่มันต้องอยู่ที่นี่เกิดที่ที่นี่เกิดต้องก็ต้องดับเนี่ยที่เนี่ยมันทำงานร่วมกับข้อดีมันตรงนี้ที่ทำทุก。
ขได้。
ถ้าทางตัววันเดียวๆเนี่ยมันไม่ทำงานร่วมจะอ่ะจะประตูไหนไปรับรูปอ่ะประตูตาประตูหนูจมูกประตูรีประตูกายไปรับรู้มันไม่ได้ละสุดท้ายประตูใจรับรู้ได้แต่อาการของใจแต่รับรู้ผู้รู้ไม่ได้จะไปรู้มันได้ทำไม่ทำงานโชคดีนะมันทำงานร่วมกับเกิดพร้อมจิตดับพร้อมจิตมัน。
เลยเราจะรู้เราจะปล่อยวางวิญญาณไปวางเหมายกเข่งตอนที่มันทำงานร่วมเนี่ย。
เวลามันรู้อะไรไอ้กรู้มันบ่นได้คิดได้ซองได้มันถูกใจไม่ถูกใจคือมันรับรู้อะไรมันจะต้องถูกใจไม่ถูกใจก็ถูกใจเป็นเป็นทุกธนาคารไม่ถูกใจเป็นทุกข์ธนาคารก็ไม่ถึงขั้นถูกใจไม่ถูกใจก็เป็นทุกแล้วก็สัญญาจำได้ไหมรู้อะไรเป็นอะไรสังสัญญาสั。
งขาร。
จำได้สัญญามันจำได้เหมือนภาพถ่ายภาพเดียว。
เมื่อก่อนนี้กล้องเวลากล้องถ่ายรูปมันเป็นฟิล์มถ่ายรูปเป็นฟิล์มสมัยก่อนจณะลจำได้จำได้จำได้ก็จำได้จำได้รู้เรื่องจจเสียงจจำจำอารมณ์ได้จำเรื่องเราได้แต่มันจำเป็นแบบฟิล์มนะเดียว。
ภาพเดียวภาพเดียวภาพเดียวภาพเดียว。
มันจะต้องมีสังขารมาทำงานร่วมอีกครั้งนึงเป็นสัญญาอย่างเดียวชีวิตไม่รู้เรื่องแล้วไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรเพราะวามันจำแค่ภาพเดียวมันเห็นแค่ภาพเดียวจำได้แค่ภาพเดียวไม่ได้เลยผ่านไปจำไม่ได้จำเรื่องราวดีแต่หลังไม่ได้ในปัจจุบันก็จำได้แค่เดียวไปไม่ได้ทำงานไ。
ม่ได้ชีวิประจำวันมันเป็นเลยต้องสังขาขาอีกคันหนึ่งคือสังขารเนี่ยเอาภาพถ่ายเนี่ย。
มาต่อๆกัน。
มาต่อต่อกันครับเขาเลยเรียกว่าวีดีโอแบบวีดีโอว่าเจอกันครั้งแล้วเนี่ยตั้งเนี่ย。
จำชื่อแล้วก็จำได้ได้。
ไม่ถูกใจแล้วก็ว่าอะไรเป็นอะไรอะไรเป็นอะไรมันก็ต้องพูด。
ไม่มีหรอกบอกว่าเราไม่พูดพูดเจอกันพูดเลยไงก็พูดอย่างนี้คือสังขาแต่มันขาออกปากเรียกว่าวาจาสังขารไม่พูดจิสังขารพูดพูดสอยู่ก็พูดคนนี้เป็นคนนี้นะคนนี้เป็นคนนี้ก็พูดคนนี้เป็นคนนี้คนนี้ตั้งไม่มาอ。
ะไรย。
ก็พูดอยู่ในใจบอกไม่พูดออกมาก็ยังไม่ถึงเวลาพูดแต่ข้างในมันต้องพูด。
จะพูดอะไรย。
เราทุกคนมันต้องพูดอยู่ในใจ。
เป็นธรรมชาติ。
มันเป็นธรรมชาติอยู่ในใจเป็นธรรมชาติธรรมชาติ。
ไม่เป็นธรรมชาติ。
ไม่ต้องพูดอยู่ในใจ。
มันต้องวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยมันต้องรู้อะไรเป็นอะไรเป็นธรรมชาติเป็นธรรมชาติคือกระการทำงานของขก็เราจะปล่อยวางวิได้ตรงไหนเนี่ยอยู่ในใจอะไรก็ตามที่ที่ทั้งทั้งถูกใจไม่ถูกใจจำได้ไหม。
ไม่ต้องรู้ไม่ต้องใช้คำพูดวามันมันมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์อะไรอ่ะคือปล่อยวาเหมายกเข่งเลยคือมันไปรับรู้อารมณ์สัญญาสังขารอีกสามไปรับรู้เสร็จมันก็เอามาอันใหม่อีกสัญญาสังขารใหม่ชุดใหม่ไปรับรู้ทำอารมณ์ชุดเก่าไปรับรู้ทำอารมณ์ทำอารมณ์เป็นภา。
ยนอก。
แต่พอทำอารมณ์ภายนอกหมันมาทำงานร่วมกับ。
ทำงานร่วมกับไปทำอารมณ์ชุดใหม่เลยสัญญาอารมณ์นะอารมณ์ยภายนอกนะแต่ไม่รู้ทำอารมณ์ชอบมากเลยอย่างนี้สบายสบายชอบมากเลย。
สถานทำงานร่วมสัเลยไม่ชอบไม่ถูกใจ。
แต่ให้รู้วามันเป็นเวทนานะไม่ใช่เป็นเราแท้ๆมันเป็นเวทนาขันไม่ใช่เราแท้ๆใครจะไม่ถูกใจเบาใจเบาต้องถูกใจถูกใจไปปกติไม่สบายเลยไม่สบายไม่ตายตัวไม่สบายไม่สบายอย่างนี้ไม่ถูกใจไม่เป็นทุกขมันทุก。
ปกติ。
ธนาคารเรื่องปกติ。
ไม่ถึงขั้นถูกใจไม่ถูกใจปกติ。
ปกตินะจะไปดับมันนะ。
จำได้ไหมรู้อะไรเป็นอะไรแล้วก็。
คิดว่ายังไง。
มันไม่มาเข้าหาผู้รู้เธอสิ。
มันไปแช่รู้แต่อารมณ์ที่ถูกรู้คือทำอารมณ์มันส่งจิออกนอกไปมันเลยกลายเป็นสมุดเป็นทุกสมุทไทยทุกสมุดไทยมันก็เดินทางอยู่ในฝ่ายเดินไปกเลสปัญหามันต้องโทรหาผู้รู้ว่าใครเป็นคนรู้ผู้รู้ไม่ต้องทำงานร่วมกับเวทนาสัญญาสังหารชุดใหม่รู้มันทำอะไรก็ต้องทำงานร่วมกั。
บเวทนาสัญญาสถานชุดใหม่เลยต้องรู้ทั้งคิดทั้งรู้ทั้งถูกใจไม่ถูกใจทั้งรู้ทั้งบนทั้งทั้งจำได้รู้ทั้งหมดทั้งพูดทั้งคิด。
มันเลยอยู่ในตัวผู้รู้นี่แหละก็คือใครเป็นผู้รู้ล่ะเราตรงไหนอ่ะไอ้ผู้รู้เนี่ยเราอ่ะเนี่ยรู้อะไรมันถามว่าใครรู้ล่ะเรารู้ใจสบายเราใจสบายเดินหน้า。
ลอยไปลอยมาถ้าใครไม่มาดูหน้าเราก็พอจะรู้ว่าสบายดีหรือเปล่าเดินหน้ายิ้มแขไปยิ้มแขมาใจไม่สบาย。
ขนาดยิแจนะแต่เราไม่สบายทำไมเราบอกว่ายิ้มแต่ใบหน้าข้างในไม่ยิ้มแค่นั้นแหละร้องห่มร้องไห้ที่โพไปสามีไม่ดีอย่างนั้นสามีไม่ดีอย่างนี้ร้องห่มร้องไห้หน้าคนจำนวนมากเราบอกแล้วมันหลอกลวงมันต้องโทรหาผู้รู้มันหลอกได้ที่ไหนล่ะหลอกตัวเองบอกคน。
อื่น。
หน้าสบายเดินยิ้มแบไปยิ้มแดงมาปฏิบัติธรรมแต่ละคนสบายใจยิ้มๆเอามือไปตีคนนี้มากกว่านี้มากเป็นยังไงสบายดีเหรอเจอหน้ากันเนี่ยข้างในใจทุกทะเลาะกับผัวมาสิเนี่ยกลับบ้านแล้วเบื่อมากเลยตอนนี้ไม่กลับบ้านตลอดชีวิตจะอยู่นานเท่าไหร่บอกอยู่ตลอดไปไม่กลับบ้านเลย。
เบื่อมากเบื่อมากเบื่อไม่รับ。
เดี๋ยวสามีมาตลอดหน่อยก็กลับแล้ว。
มันไม่ใช่ว่าเบื่อที่จะเวียนว่ายตายเกิดอันนี้มันเบื่อเบื่อก็เบื่อสามีเบื่อภรรยาแป๊บเดียวเดี๋ยวก็เข้ามาตลอดหน่อยก็กลับไปแล้วอันนี้มันส่งจิตออกนอกแบบนี้จะสบายจนยิไปยิ้มมาแล้วเห็นแล้วเบื่อเบื่อพวกเราเพื่อพวกเราบ้างละยิยิไม่ใช่ความ。
จริง。
มันไม่ใช่ความจริงมันต้องเข้าหาผู้รู้。
รู้เสียงรู้กินสัมผัสทำอารมณ์เนี่ยใครรู้ไม่มีใครรู้เราคนเดียวรู้เราคนเดียวแนมันทำงานร่วมสัญญาสังอีกสามๆนอนไม่หล。
ับเลยอ่ะ。
มันรู้คิดงอยู่ในใจปากไม่แต่ไม่หยุดตรงนี้。
เราก็เห็นวามันเป็นสังหารมันไม่ใช่ตัวเราเป็นสังขารเราจะทำให้มันไม่งง็ง。
ไอ้ตอนแรกเนี่ย。
เราจะต้องสนใจไปอารมณ์ที่ถูกรู้รูปแล้วกินเสียงสัมผัสทำอารมณ์เมื่อเรารับรู้เราเนี่ยจะส่งจิตออกนอกเป็นที่เพลินไปกับอารมณ์ที่ถูกรู้ทุกขณะจจุบันเข้าหาผู้รู้รับรู้อะไรทุกขนาดปัจจุบันใจเข้าหาผู้รู้ถามว่าใครเป็นคนรู้เราเป็นคนรู้เรารู้ใครรู้เราก็ได้รู้ไง。
นะเนี่ยใจ。
เออย่างนี้นี่คือประตูต่อไปที่สุดนะเห็นเราเห็นเราผู้รู้เนี่ยรู้เนี่ยเห็นรู้เนี่ยเรารู้รู้อะไรก็เราเป็นผู้รู้เราเป็นผู้รู้เรารู้เราใจมาพูดบมามาวผลเราอยู่นี่แหละใจอันนี้มันเป็นประตูเริ่มก้าวเข้ามาสู่การปฏิบัติ。
เพิ่งจะเริ่มนะจะเริ่มก้าวเข้าสู่ประตปฏิบัติของได้。
ปฏิบัติจริงยังไงคือปล่อยวางรู้。
เพียงปล่อยวางผู้รู้。
มันต้องปล่อยว่าให้ได้。
ไม่มีทางปล่อยอย่างอื่นเลยถ้าปล่อยผู้รู้ไม่ได้มันปล่อยวางขัน4。
ขันไม่ได้นำมาขันคือวิญญาณขันทำงานร่วมกับเจสิิเวนาสัญญาสังขารอีก3。
ขันไปวางน้ำมาขันไม่ได้。
น้ำมะขันเนี่ยเวลาไปรู้นะมันปล่อยวางลูกไม่ได้ด้วยเพราะวามันไปเสียงอารมณ์แล้วมันลองไหนในใจปล่อยวารู้ไ，ม，่，ไ，ด，้，ก็ปล่อยวางรูป，ไ，ม，่ไ。
ด้ด้วย。
สรุปแล้วปล่อยวางขันห้าไม่ได้มันจำเป็นมากต้องเข้าหาผู้รู้แล้วปล่อยวางผู้รู้ไม่ได้นี่คือถึงจะเริ่มต้นก้าวเข้าสู่ก，า。
รปฏิบัติ。
คือเรียกว่าปล่อยวางขันหน้าก็คือต้องปล่อยวา่อยวางขันนั่นแหละ。
ถ้ามัวแต่เพลินจ่ายเป็นนทิิไปกับอารมณ์ที่ถูกรู้ทุกปัจจุบันทุกปัจจุบันขนาดกระทบต่างๆใจลใจเพลินเป็นก็เป็，น，ร，าดีทาง，ส，ส，ส，ป，ั，ญ，ห，าประทานเว，ี，ย。
นอ，ยู่ไม่。
มันต้องดับหน้าที่ที่ระดับหน้าที่ที่ได้ต้องเข้าหาผู้รู้มันจะได้ไม่ต้องเพลินใจไปกับสิ่งที่ถูกรู้ดูมันต้องผู้รู้เนี่ยใครอ่ะเราเป็นผู้รู้เราผู้รู้ใครเรารู้จะสบายกับเรารู้จะไม่สบายเรารู้รู้ใครรู้เรารู้รู้เสียงใครรู้เรารู้รู้ใครรู้เรารู้รู้ใครรู้รสชาต。
ิกินอยู่ในป่าอร่อยไม่อร่อยถูกใจไม่ถูกใจใครรู้เราว่ารู้คนอื่นไม่รู้หรอกก็ไม่ได้มากินเกี่ยวียกับเราเนี่ยเราเป็นคนรู้。
เรารู้เรารู้จะสบายไม่สบายใครรู้เรารู้คิดคิดคิดกุใครรู้เรารู้ไม่สนใจมันคิดคิดสนใจสบายไม่สบายมันเป็นอารมณ์ที่ถูกรู，้。
จะไปสนใจ。
ไม่รู้ผู้รู้ถามว่าใครเป็นคนรู้กับเราว่าเป็นผู้รู้เราเป็นผู้รู้แล้วไม่ต้องสต่อทำงานเรื่องเวทนาสัญญาสังขารอีก3ขารคือรู้แล้วถูกใจไม่ถูกใจหรือไม่ถึงขั้นถูกใจไม่ถูกใจแล้วก็จำได้ไหมรู้แล้วก็สังขารคือคิดคิดรู้เนี่ยมันทั้งทั้งคิดทั้งต้องถูกใจไม่ถูกใจแล้วมันก็บ่นแล้วก็พูดคืน。
ไปดับมันนะแล้วจะลงไปกับมันไอ้ตัวไอ้ตัวเรางองแหงเนี่ยอย่าไปเพี้ยนดับมันแล้วจะลงไปกับมันพเป็นขันห้าลงงไปกับมันก็ยึถือกันนายเราไปดับมันก็เท่ากับว่าเรารังเกียจกันหน้าก็ไปติดขหน้าอีก。
เห็นมันรู้มันได้เห็นวามันเป็นขันนามันเป็นสังขาเป็นของกุแต่งเป็นจังทุกครั้งนะตาเป็นของไม่เที่ยงเป็นของไม่เที่ยงเป็นทุกข์มันเป็นทุกข์มันทอยู่สภาพเดิมไม่ได้ต้องดับไปหมดดสิ้นมันเป็นตาไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราไม่ใช่ของของเราอย่าไปยึดถ。
ื。
อม。
ัน。
ยึดถือยึถือจิตอีกบอกว่าไม่ยร่างกายเราที่เป็นเป็นแท่งนี้แต่ถือว่าร่างกายยอมรับง่ายๆเน่าเดี๋ยวก็แล้วก็คือตัวเราเราก็คือตัวเราไปไม่รอดอย่างนี้ยร่างกายยอมรับแต่ในตัวเรามีเราอีก。
เราตัวเราคือก็ได้ก็ได้คือเราก็คือเราก็คือเราเราเป็นตัวเราต้องเขาเรายังเหลืออยู่เหลืออยู่。