今天，如果我们无法放下执着，无法放下家庭，无法放下丈夫、妻子、儿女，或者任何事物，那是因为心向外驰，去干涉他们，替他们操心，为他们担忧，去爱恋、纠缠。 如果我们直接去面对“觉者”，放下“觉者”，问题就解决了。就不会心向外驰去找他们了。但我们没有安住于觉者，没有放下觉者，所以整天如此。如果我们能观察到，就会发现心总是向外驰，去找亲戚朋友、丈夫、妻子、儿女，去寻找世间种种故事，沉迷于世俗。 心向外驰非常明显，所以才叫“心向外驰”。它就像一股能量流，向外涌动，去创造新的存在、新的生命、新的自我。那是一股能量流，但却是凝结成团的能量，会创造出一种透明的光体。每一刻的心向外驰，都在准备创造这样的光体，就像用激光在空气中投射出一个人的影像。它不是真实的，但却被创造出来。如果执着于什么，就想和它在一起。死后也会投生到那里。 如果我们想投生为自己的孙子、外孙，是不可能的，因为因缘必须具足。我们必须有足够的福报才能投生为人。我们的孙子、外孙要和他们的伴侣交合，并且女方正好排卵，我们才有可能去投生。如果我们太爱他们、太执着他们、太为他们担心，就没有机会投生为人，因为三个条件必须同时满足：他们必须有夫妻性行为；在我们想要投生的时候，女方正好排卵；我们自己也要有投生为人的机会。这三件事同时发生的概率非常低。 佛陀说过，再次投生为人，是世间最难的事。因此，我们的子孙要有家庭，而且在我们临终时，他们必须有夫妻，有排卵，有交合，并且正好让我们去投生为他们的孩子。如果我们非常执着他们，或许能投生为他们的子孙，但前提是我们所造的恶业还不够强大，而我们在临终时又非常执着。如果没有上述的条件，就无法投生为人，而会投生为畜生、饿鬼，甚至鬼。鬼也有很多种，有饿鬼。 当我们看到丈夫走过来时，就成了饿鬼；看到妻子走过来时，也成了饿鬼。这些饿鬼总是形影不离。如果他们去世了，他们有权利去组建新的家庭，那我们该怎么办？痛苦而死。 参加葬礼，妻子的遗体还在棺材里，还没火化。结果在葬礼上，看到一个漂亮的女人坐在那里。“那谁啊？”坐在那。“哦，新来的。”旧的还在棺材里。我们迷恋什么呢？整天沉迷于心向外驰。修行，但整天心向外驰，整天去找他们。 我们整天都活在昏昧之中，活在家庭里，就昏昧于儿女、孙辈、丈夫、妻子，沉迷于世俗的快乐，玩聊天软件、手机、游戏、彩票、股票，完全沉迷于世俗。可以清楚地看到，心向外驰的能量非常强大，就像一阵风暴刮过。非常明显，就像我们过去说某人闹别扭、生气，和别人发生争执。曾经有一位非常出名的法师，后来就销声匿迹了。他现在也很安静。 过去让他变得有名，然后发现自己有知觉，能够知道别人的想法。然后就开始去窥探别人的内心，把自己的意识投射到别人身上。我们投射出去，就像发射某种信号，会阻碍别人。就像有人在看电视，但有人打电话或者按键，电视画面就会不断受到干扰。就有人对他说“不要这样做，不要这样做”，说了好多次都不听，总是不断地投射。这样怎么能听懂佛法？总是只关注别人，向外看，只关心别人，不了解自己，只知道别人的事情。就告诉他：“要了解自己，了解自己的心，不要了解别人的事情，更不要把别人的事情拿来在心里加工。你不了解别人，还想那么多干什么？”他不听，怎么说都不听，总是不断投射。所以也不知道该说什么了，只能用最委婉的语气说。以前，师长们会说这种人是“爱管闲事”，什么都要管。他听了就火冒三丈。为什么？因为不了解自己，只了解别人。别人尊敬他，是因为他是道场的主人，有名气。现在却被说成是闹别扭，和有名的长者、法师发生争执，所以名誉受损。 他的心向外驰去找他们，发出能量。发出想要投生为他们的孩子的能量，发出追逐世俗的能量。才刚与这个人联系，又开始对另一个人感兴趣，执着于新的事物，又发出能量。想到孩子、孙辈，无缘无故就沉迷于他们。出门逛街，看到漂亮的包、漂亮的鞋，心就向外驰，留在那里。前几天有人来找我，说：“师父，我太厉害了！我去逛商场，什么都没买回来！”“哦，太棒了！”“明天我还去，看我能不能还是什么都不买，太轻松了！”第二天又来了。“师父，我完了。”“什么完了？”“就是我第一次看上的那件衣服，本来没买，结果第二天去，他们说今天是最后一天打折。我也不知道什么时候它就出现在我后备箱里了。回过神来已经到家了，完全失去了理智。” 心向外驰了都不知道。我们发出去的是一种能量，或者说，我们投生到那个事物里去了。她说：“师父，你相信吗？我承认，第一天我说我赢了，但其实我的内心根本没有平静，一点意义都没有。晚上也睡不着，总想着打折的事情。”我们不了解自己，不知道控制自己。如果我们不知道控制自己，就很容易投生到他们那里，但其实根本无法真正投生。想投生为他们的孩子，但是业力比他们重，只能随业流转。没关系，心可以向外驰，这样就可以投生为他们的孙辈。即使非常爱他们，但是我们真的能投生吗？他们已经有家庭了，我们有机会投生为人吗？我们所创造的福报，因为总是向外驰，还有机会投生为人吗？ 是业力在阻碍我们。那是沉重的业力，是苦的根源，是真正的痛苦。发出能量，那是一种波动，是一种电波。那些觉悟的人，让我们安住于“觉者”，我们却不听，不尊重师长。当着师长的面，他们不敢这样做，但却总是心向外驰。心向外驰，就会压迫、欺凌他人，干扰他人，或者不尊重他人。 我们来这里修行，却到处发送能量，发给这个人，发给那个人，根本没有安住于自身。酒店、商店，甚至寺庙里也是如此。你们如果能看到，就会发现人们都在发送信号，到处都是，根本无法平静。人们不停地发射信号。这就是烦恼产生的时刻，那些微小的心念也在不断向外发送。从这个人发送到那个人，从这件事发送到那件事，从那个事物发送到另一个事物，不断地生灭。每一刻都如此，从脚跟落地到意识产生，都在生灭。死后也会真的去那里，但那是随业力而去，而不是随我们所想。 如何才能不再心向外驰呢？就是要安住于“觉者”，安住于心中的“觉者”。这样才能不去找寻所知之物，不去找寻被知觉的情绪，才不会去找寻他们。因为我们觉知于内心，专注在内心，观察在内心，觉知在内心，安住于内心，放下于内心。痛苦也发生在内心。要正常地安住于内心，观察在内心，觉知在内心，安住于内心，放下于内心。痛苦也发生在内心。 如何安住于内心呢？就是要安住于我们自己。观察心之门。在眼、耳、鼻、舌、身、意接触到外境的每一刻，在接触到色、声、香、味、触、法的时候，都要观察，观察内心。观察谁是觉知者，觉知的心识是如何与新的心所共同运作的，感受、知觉、意志。观察新的念头，好的、不好的、喜欢的、不喜欢的。心会不断地思考、记忆、想象。那就是心的活动。我们要保持觉知，安静地观察，保持安静，守护内心。这就是正念和定力。然后用智慧安静地观察，看到念头生起、消失，看到妄想产生。没有谁去执着它，没有谁去追随它，没有谁试图去熄灭它，没有谁试图去干预它。只是知道，只是觉知，只是接收，不纳入，不排斥。不吸取，不排斥，不迷恋。如果有爱或恨产生，也不被它吸引。这就是所谓的“不吸取，不排斥，不迷恋”。只是接收和知道，不纳入，不排斥。我们只是接收和知道，不把它们纳入内心，也不把它们排斥出去。用这样的方式修行，就是以中立的心态修行，就是保持平等心。这并不是说，我们故意让自己的心静止不动，感知到事物，然后就让心静止不动，不让它受到任何影响。如果这样做，那就是执着。我们不喜欢心动摇，我们喜欢心平静。我们不要厌恶动摇的心，也不要执着于平静的心。不要厌恶任何事物，也不要执着于自己，不让自己随波逐流。许多人修行时会这样，知道了之后就试图抓住自己，不让自己被欲望和外境所影响。这样的修行无法解脱，永远无法解脱，因为他们只是摆脱了外在，却没有摆脱内在。他们想要清洗自己，洗涤自己的心，不让自己的心被任何事物所污染，这样他们的心就会空虚、平静、安静、祥和、宁静。这是我们的心，我们的心，是我们的。这是一种错误的修行。 我们想要我们的心变成这样，想要我们的心变成那样，这就是欲望和执着。这是在通往苦难的道路上行走，是产生痛苦的原因。很多人这样做，因为他们没有清洗自己，总是让自己随波逐流，总是被那些没有问题的事物所困扰。对于那些有问题的事物，他们感到非常烦恼、非常生气。为什么？因为我们希望它不发生，但它却发生了，所以我们感到烦恼。这就是执着于喜欢和不喜欢。这样的修行只会增加欲望和执着。 我们观察它，正念会立刻觉察到妄想的生起。妄想生起、消失，生起、消失，生起、消失，生起、消失，无常。无论是好的、坏的、善的、恶的、爱的、恨的，都不要去阻碍、禁止、推开，只是接收它。只是接收和知道。只是在心之门那里接收和知道。心之门就像是家。正念就像是待在家里的主人，不向外驰。正念、定力、智慧合而为一，就像是家里的主人，待在家中。 然后有客人来到门前，色、声、香、味、触、法就像是来到心之门前的客人。感知到他们，知道他们，但不要邀请他们进来。不要把他们带进家门，也不要赶他们走。如果赶不走，就要去起诉他们。如果客人进来之后赖着不走，就要去起诉他们。起诉也不是那么容易的。我们不认识的人，如果我们邀请他们进来，他们就不会轻易离开，因为他们觉得很舒服。赶他们走，他们也不想走，赖着不走。如果把他们邀请进来，就会感到不舒服，因为他们会惹麻烦。就像一开始，我们邀请他们进来的时候，就已经不舒服了，但却还是邀请了。所以，我们只能抱怨、争吵，甚至想要杀了他们。这就是把他们邀请进来的后果。 正念就像是家里的主人。正念、定力、智慧在心中合而为一，观察我们的心。这样就能知道，当色、声、香、味、触出现时，意识就会开始与心所一起运作。有客人来到家门前，来到心之门前。感知他们，但不要觉得他们是好的或不好的，只是记住他们。所有的活动都是门前的客人。无论是微小的活动，都是门前的客人。所有的客人都在门前。门前就是心之门。如果我们不把他们拉进来，也不把他们推开，就不会有问题。如果我们打开门把他们迎进来，他们就会给我们带来麻烦。如果我们不吸取他们，也不排斥他们，那么，即使他们是令人愉悦的，我们也不会被他们吸引；即使他们是令人不悦的，我们也不会拿起枪把他们射杀。我们只是接收和知道。在心之门那里接收和知道。正念待在家里，安静地守护。不吸取，不推开，不爱恋，不憎恨，不把他们请进来，也不把他们杀死，只是接收和知道他们。所有的念头都是如此，所有的情绪都是如此。每一刻都要这样修行，没有谁会把他们邀请进来。如果有人来敲门，他们敲完就走了，因为我们没有邀请他们进来。如果有人经常来敲门，我们就会想，他们想干什么？我们没有让他们进来，他们就走了。一直如此。如果我们邀请他们进来，就会一直来。如果我们邀请他们进来，结果发现他们让我们不舒服，我们就会想要杀了他们。如果我们不邀请他们进来，就会一直如此。如实地觉知，如实地接收。 所有的活动，所有的痛苦，所有的念头，都不要试图去追逐它们，只是接收它们。不要跑到门外去张贴告示，追逐、观察、了解。只是在内心深处默默地觉知，没有谁会去追逐，不去吸取，不去推开，不去爱恋，不去追随。只是静静地觉知。不爱，不追随，不吸取，不推开。看到妄想生起、消失、生起、消失、生起、消失，没有任何人去干预它。因为没有人去干预它，没有人去执着它，所以我们就会发现：“啊，妄想是在某种不生不灭的事物中生起和消失的！” 那不生不灭的事物，似乎什么都没有，它真的什么都没有。它就像是自然界中的虚空，与自然界的虚空一样，没有任何东西显现。所能显现的事物，都是生灭的，都在那虚空中显现出无常的活动。但我们不能说虚空不存在，因为我们知道它存在。我们不能说它具有某种特质，因为所有美好的特质都不是它。最重要的是，它是不存在的，但它不是那些生灭的事物。这是问题的关键：它是不存在的，但我们如何知道它呢？用眼睛去看也看不到，因为眼睛只能看到形状。用耳朵去听也听不到，因为耳朵只能听到声音。用鼻子去闻也闻不到，因为鼻子只能闻到气味。它什么都不是。用舌头去品尝也尝不到味道，用身体去触摸也触摸不到，因为它什么都没有。用心意去感知它，用心之门去接受它。心之门只能感知法尘、感受、知觉、意志，只能感知心的活动。但那不生不灭的事物，是一切活动产生的根源，它不是活动，所以无法用心之门去感知它。总而言之，我们无法用五蕴去感知它。我们无法用蕴含在五蕴中的意识去感知它，因为意识只能感知色、声、香、味、触、法。它只能感知那些不生不灭的事物。因为那些色、声、香、味、触、法都是无常的，它们在虚空中生灭。我们所看到的一切事物，最初都来自于虚空，然后显现出来，最终又回到虚空。声音、气味、味道、触感也是如此。我们所能感知到的一切，最初都来自于虚空，然后又回到虚空。心的活动更是如此。所有的情绪、念头，最初都来自于虚空，然后消失回到虚空。这虚空是万物生灭的基础。而这虚空不生不灭。但我们如何知道它呢？我们知道它是不存在的，但我们也知道它存在。而所有能生灭的事物都不是它。它就是这样。如果能达到这种程度，我们就知道自己解脱了，因为没有什么能成为我们，没有烦恼，没有痛苦，没有执着。无论我们有什么想法，那都只是五蕴在运作，它们都不能成为我们。即使我们的想法和欲望要成为我们，它们也只能使用五蕴。它们只能最高程度的使用五蕴。它们不能使用那个不生不灭的事物。它们无法触及那个没有开始的事物，因为它不生不灭，不会被破坏，没有形状，没有颜色，不会产生，不会消失，不会因为死亡而终结。它什么都不是，但它确实存在。它并不存在，但我们知道它存在。它不是任何事物。我们能说它是好的吗？都不是。即使是宇宙的虚空也不是它。它与宇宙的虚空非常相似，但宇宙的虚空中没有觉知，而它，与宇宙的虚空是一体的，但它本身就具有觉知，它本身就一无所有，但它本身就具有觉知。它就像太阳，太阳本身就发光，不需要依赖其他光源。这觉知，或者说这空无，虽然没有显现任何事物，但它本身就具有觉知，不需要依赖任何事物。它就像太阳本身发光，不需要依赖其他光源。不像月亮，月亮需要太阳的光芒才能发光。太阳本身就发光。如果知道这一点，我们就会有智慧，这智慧是存在于五蕴之中的，是与生俱来的觉知，能够生灭，能够变化，能够知觉，能够理解。这是存在于五蕴中的智慧。而那不生不灭的觉知，只是知道它一无所有，无法思考，无法想象。它没有形象，没有颜色，没有形状，没有形状，它从一切痛苦中解脱，因为痛苦无法触及它，烦恼和问题也无法触及它。认为是“我”的念头，认为“我是最重要的”念头，都只是依赖于五蕴。我们是思考者，但那些想法无法触及它。认为“我们是我们自己”的想法，只能停留在五蕴之中。如果我们执着于五蕴，就没有什么能触及它。因此，要放下五蕴，就要放下觉知者，放下觉知者以及与其共同运作的心所，放下感受、知觉、意志，放下意识。一定要找到觉知者。去放下觉知者。如果无法放下觉知者，就会不断地制造更多的事端。将五蕴减少到最小，直到只剩下那不生不灭、不破不坏、没有形象的事物。因为身体阻碍了我们，将五蕴减少到最小，使我们可以进入那个空无之中，因为身体遮蔽了一切。身体就像一朵含苞待放的莲花。在那含苞待放之前，什么都不是。身体就像莲花的苞，将那空无遮蔽。 在有了感觉、知觉、意志、意识后，一切就显现出来了，在显现出形状之前，这些就已经存在，所以叫做“名色”。因为只有当各个感官都完备后，才能够感知到事物，才能产生感觉和情绪，以及觉知者，也就是意识。认为“我是重要的”想法，就是把所有的东西，包括思考，都与我们的情绪联系在一起。当我们感知到身体腐烂的时候，一切都会烟消云散，没有人能逃脱死亡。当一切都消失的时候，我们就知道，没有任何东西可以抓住。所以我们就放下它。当真理到来的时候，一切都会烟消云散，在白天和黑夜都反复多次的去觉知这个身体，解剖我们的身体，从头发开始，拔掉毛发和指甲，移除皮肤和肌肉，血液流出，直到我们看到骨骼，看到所有的器官。在市场上可以看到屠夫解剖牛、羊、猪，他们从骨头上剔除肉，并将肌肉卖给我们，到处都是血。他们会剥掉它们的皮，卖给我们。我们也一样。看到骨骼，以及所有的器官，屠夫会用斧头或者刀，将肉从骨头上分离，然后将它们卖给我们。我们和他们没有什么不同。我们可以去市场看看，看看他们是如何解剖动物的，然后我们也像他们一样解剖自己。一层一层的解剖自己，直到什么都不剩下。反复这样做，在白天和黑夜都反复进行数百万次，我们的心就会逐渐的放下，逐渐的放下，因为我们的心已经触及到了真理，它意识到没有什么可以抓住。如果我们可以放下一切，所有的物质都会消失，而且我们可以意识到。因为没有身体了，因为我们已经放下了对身体的执着，我们在行走的时候就不会觉得有身体，从那一刻开始，我们的身体就消失了，我们就好像隐身了一样。虽然我们还在走，我们还在使用手，但是身体不见了，好像消失了，但是你抓哪里都会有，这种感觉很奇怪。 还有，就是我们的体重也消失了。也变得没有了。感觉好像可以飘起来一样，感觉可以飘起来。这种感觉很强烈。但是上秤称还是有重量。就感觉很矛盾。当手抓的时候可以感受到身体，但是手放开就没有身体。那种没有身体的感觉持续了一个月。就感觉我的腿，我的身子都不见了。就像隐身了一样，就是我们一直在说感觉，或者形容一个人可以隐身的那种感觉。 另一种感觉是，身体变得没有重量。好像可以跳到草尖上，在树梢上飞舞，可以飘移好几公里。因为没有重量，所以我们可以轻飘飘地移动。但如果站在体重秤上，体重又是正常的。下了秤之后，又没有重量了。这是怎么回事呢？不触摸身体的时候，感觉没有身体，但是触摸的时候，身体又存在。感觉中没有身体的存在。除此之外，身体还没有重量。现在一切都变得空空荡荡，只剩下大自然。身体消失了，重量也消失了。然后，我们就能看到心灵，看到念头和情绪在心中生起、消失，生起、消失，生起、消失，生起、停留、消散，就像萤火虫的光芒。每个念头，每个情绪，都像萤火虫的光芒，产生、闪耀、然后熄灭，产生、闪耀、然后熄灭。就像在国庆节时放的烟花。烟花升空，爆炸，然后消失。我们看到每个念头，每种情绪，每个瞬间的心理状态，都产生、停留，然后消失。每种感觉、每种情绪停留的时间都不同，就像每颗烟花在空中停留的时间不同。但最终，所有的烟花都会消失。在国庆烟花之后，一切都会归于平静。所以在身体消失之后，我们就看到了念头和情绪的生灭。这个过程还很粗糙，因为我们需要看到三相，需要看到一切都在消逝，一切都在消逝，一切都在消逝。这是一种自然规律。所以我们就看到了真相。我们并不关注念头的产生和停留，而是专注于看到所有产生的事物都在消失。 一切都存在，但好像身体不存在，好像心灵不存在。好像我们没有身体和心灵。要一直触摸自己的身体，不然会感觉身体不存在。虽然身体存在，但是它好像可以隐身。虽然身体存在，但是它好像没有重量。当我们没有身体和重量时，就可以永远拥有平静。我们永远不会感到有身体和重量。它们消失了，它们从我们的感觉中消失了。我们还活着，但身体就好像已经消失了，就好像我们已经死了。我们所有的情绪也都从我们的感觉中消失了。它们存在，但它们在我们的感觉中不存在。 你们必须修行，直到你们达到不生不灭的境界。这就是虚无。它存在，但它不在我们的感觉之中。色、声、香、味、触，丈夫、妻子、儿女，都存在，但它们不在我们的感觉之中。更别说家人了，即使是自己的身体，我们也要触摸它才能感觉到它的存在。自己的心，才是真正和我们在一起的，但是我们却感觉不到它的存在。所以，要按照师长们所教导的去修行，直到达到不生不灭的境界。不要执着于那些活动，那些心念，那些被感知的事物。如果执着于此，就永远无法解脱。还会有“自我”存在，无法隐身。为什么？因为你执着于念头。你们没有摆脱五蕴，没有放下对五蕴的执着。没有执着，就是放下。放下就是不执着。不执着于五蕴，就是放下了所有的事物。如果你们已经没有什么需要放下的，那就说明你们已经达到圆满的境界，已经彻底放下了。 现在可以提问了。你们去过那里，你们到达了那个境界，有什么问题吗？现在可以提问了。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ ----- วันนี้ถ้าเราเนี่ยปล่อยวางความยึดถือไม่ได้。 ปล่อยวาง。 ครอบครัวไม่ได้ปล่อยวางสามีปล่อยวางภรรยาปล่อยวางลูกไม่ได้ปล่อยวางหลานไม่ได้ปล่อยวางอะไรไม่ได้เลยไม่ได้ส่งจิตออกนอกไปยุ่งว่นวายกับเขาไปช่วยเขาคิดคิดแทนเก่าไปห่วงใยไปรักใครไปพัวพัน。 ถ้าเราเข้าหาผู้รู้รู้ตรงผู้รู้ไปวางผู้รู้ในมันจะหมดปัญหาไปเลยมันจะไม่ส่งจิออกนอกไปหาเขาเลยอันนี้มันไม่ได้มันไม่ได้อยู่กับผู้รู้มันไม่ได้ไป่อยวางผู้รู้。 มันเลยวันทั้งวันถ้าเราที่เราสังเกตเห็นเนี่ยมันส่งจิตออกนอกไปหาญาติพี่น้องหาสามีหาภรรยาหาลูกหาหลานหาเรื่องราวหาเรื่องนู้นเรื่องนี้ในโลกเพลินไปในโลก。 มัน。 การส่งออกไปในมันมันชัดเจนมากเลยอ่ะถึงเรียกว่าส่งคิดออกนอกมันชัดเจนมาก。 คือมัน。 เหมือนกับมันเป็นกระแสเลยอ่ะ。 เป็นกระแสพลังงานที่มันพุ่งออกไป。 มันไปสร้างเพียงสร้างพบสร้างชาติสร้างตัวสร้างตน。 มันเป็นกระแสพลังงานแต่เป็นเป็นเป็นกระแสพลังงานที่เป็นมวลไปสร้างเป็นกายโปร่งแสงเลยทุกขณะที่ส่งออกนอก，ไ，ป，ไ，ป，เ，ต，รีย，ม，ส，ร，้，างเป็นการโ，ป，ร。 ่งแสงไว้。 เหมือนกับไอการโปร่งแสงอาที่ผู้หญิงแสงเลเซอร์เป็นในอากาศและเป็นรูปตัวคนอะไรยมันไปสร้างเตรียมไว้เลยมันไม่ใช่เป็นของจริงนะแต่ไปสร้างไว้ว่าไปยึดติดกับอะไรกับสิ่งนั้นไปเขาขออยู่กับสิ่ง。 นั้น。 แล้วตายแล้วมันก็ไปเกิดกับสิ่งนั้นเนี่ยเราเนี่ยถ้าเกิด。 แล้วอยากไปเกิดกับลูกเป็นลูกของลูกๆของหลานไปได้หน่อยนะไปไม่ได้หรรอเพราะว่าเหตุใจพระเจ้าตัดวามันจะเป็นเหตุประจำต้องพร้อมจริงๆคือเราบุญวาสนาสร้างมาเกิดจะมีมีโอกาสได้เกิดมาเป็นมนุษย์。 ลูกหลานเราเขาผสมพันธุ์กับแฟนเขาสามีเขาภรรยาเขาแล้วสามเขาใครสุขพอดีมันถึงมีโอกาสไปเกิดถ้าเรารักเขาติดเขามากของเขามากเยยายเขามากห่วงใหญ่เขามากไม่มีโอกาสไปเกิดเป็นคนเพราะสามสามประการที่ต้องเกิดขึ้นพร้อมกันคือเขาต้องมีสามีภรรยาร่วมประเวณีกันในขณะที่。 ที่เราจะไปเกิดกับเขาใครสุขพอดี。 แล้วเราก็มีโอกาสที่จะเกิดเป็นคนแต่อันนี้มันยากไปหมดเลยรวมกันแล้ว。 คือพุทธเจ้าตการจะกลับมาเกิดเป็นมนุษย์อีกตัวอย่างที่สุดในโลกแล้ว。 เพราะฉะนั้นลูกหลานเขาก็ต้องมีต้องครอบครัวแล้วก็ขณะที่เราจะตายเขาก็ต้องเขาต้องมีสามีภรรยามีไขสุขแล้วก็ผสมพันธุ์กันแล้วก็พร้อมที่จะให้เราเข้าไปเกิดเป็นลูกของเขา。 มันตายแล้วจะเกิดเป็นลูกหลานก็ได้แต่เราเยอะ็ดมากแต่กรรมกรรมที่เราทำบาปกรรมไว้หรือสร้างมันยังไม่แรงพอแต่เรายึดในขณะนั้นไปึเขามาก็ไปเกิดกับเขาเป็นคนไม่ได้ก็เกิดเป็นสัได้ฉานเป็นรกายเป็นผีเปล่าผีก็ไม่มีผีก็คือทุกประเภกับผีก็เป็น。 ด้วย。 เวลาเห็นผัวเดินมาก็。 เป็ดเป็ดเมียเดินมาด้วย。 เห็นเมียเดินมาก็เปเปผัวเดินมาด้วยผีเปเนี่ยมาเดินไปไหนก็ไปด้วยว่าเจ้าตายแล้วเนี่ยเขาก็มีสิทธิ์ที่จะไปมีครอบครัวใหม่ดิเราจะทำยังไงทุกขตายทุกขตายแล้วอย่างนี้。 เนี่ยไปงานศพเนี่ย。 ศพของภรรยาอยู่ในโรงยังไม่ทันเผาเลยเอาไปในงานเห็นมีผู้หญิงหน้าตาจะมานั่งด้วยนะใครวะแนั่งอยู่เนี่ยเอาคนใ，ห，ม่คนให，ม，่，เ，อ，า，ค，น，เก่าอยู่ในโ，ร。 งอยู่เลย。 มันหลงอะไรก็ไม่รู้หลงก็ส่งจิออกนอกทั้งวันปฏิบัติธรรมแต่ส่งจิออกนอกทั้งวันไปหาเขาทั้งวัน。 คือมันวันๆก็อยู่กับมั่วมัน。 มั่วกัน。 อยู่ในครอบครัวอยู่ในบ้านก็มั่วกับลูกลูกกับหลานมักับสามีภรรยาครอบครัวมั่วกับเพลินใจไปในโลกเล่นแชทเล่นร้ายเล่นโทรศัพท์มือถือเล่นเกมเพลินเล่นหวยเล่นหุ้นเพลิน。 เพลินไปในโลกหมดเลยไปในโลกหมดแล้วเห็นแล้วคือกระแสที่มันส่งไปมันมันชัดมากเลยอ่ะมันเหมือนพเป็นยายผ่านไปเลย。 มันชัดมาก。 มันเหมือนไอทีมันเราเคยว่าคน。 งอนแล้วโกรธเราไปมีเรื่องราวดีไปมีเรหลวงพ่อองค์นึงที่ท่านมีชื่อเสียงก็เลยเลยเงียบไปเลยตอนนี้เขาก็เลย，เ，ง，ี，ย，บ，ไปด้วยมาก่อนใ，ห，้，ดั。 งเนี่ย。 แล้วก็ปวดว่าตัวเองมีจิตรู้คิดเห็นสามารถรู้เห็นว่ารกิจคนอื่นเลยได้แล้วมานั่งแล้วก็ชอบส่องไปหาคนนั้，น，ส，่，ง，จ，ิ，ต，ไ，ป，หา，ค，น，นั้นส่งจิ，ต，ไ。 ปห，าคนนี้。 เรามาส่งผ่านออกไปมันเหมือนมันยิงสัญญาณอะไรปล่อยออกไปแล้วมันขวางเกะกะ。 เหมือน。 ไอ้คนจะดูโทรทัศน์แล้วใครมาใครมาโทรศัพท์หรือกดขีย์ทำให้ภาพในโทรทัล้มแล้วล้มอีกล้มแล้วล้มอีก。 มันก็รบกวนอยู่นั่นน่ะก็เลยบอกว่าจะทำอย่างนี้จะทำอย่างนี้พูดหลายครั้งก็ไม่ฟัง。 ส่งผ่านไปตลอดเวลาแล้วอย่างนี้จะฟังทำไงรู้เรื่องมันจะไปดูแต่คนอื่นออกนอกไปสนใจแต่คนอื่นไม่รู้เรื่องของตัวเองอยู่เดียวเรื่องของตัวเองไม่รู้ไม่รู้แต่เรื่องของคนอื่น。 แล้วก็บอกว่าให้รู้เรื่องของตัวเองใจตัวเองอย่าไปรู้เรื่องของเขาแล้วเอาเข้ามาคิดปรุงแต่งในใจยังไงใจเขาตัวเองไม่รู้เรื่องของเขาแล้วมาคิดแต่ยังไงไม่สนใจพูดยังไงก็ไม่ไม่ฟังไม่ยอมฟังส่งผ่านแล้วก็เลยไม่รู้จะพูดยังไงแล้วก็ใช้คำที่นุ่มนวลที่สุดแล้วก็ทำอย。 ่างนี้นะสมัยก่อนเนี่ยครูบาอาจารย์เราฉันว่าวเสือก。 ชอบเสือกกับเรื่องของคนอื่น。 เสือก。 ไปหมดเลยแค่นั้นแหละ。 เป็นปืนเป็นไฟเพราะอะไรไม่รู้จักตัวเองไม่รู้จักตัวเองรู้จักคนอื่น。 เขานับถือเพราะว่าตัวเองเป็นเจ้าของสถานปฏิบัติธรรมมีชื่อเสียงมันก็เลยตอนนี้โดนบอกว่าไปรษงอนยาวไปมีเรื่องมีราวทะเลาะกับผู้ใหญ่ที่มีชื่อเสียงหลวงพ่อที่มีชื่อเสียงเลยตอนนี้เสียหายไป。 มันส่งติดออกนอกไปหาเขานี่มันส่งกระแสไปเลยอ่ะส่งกระแสที่จะไปเกิดกับเขาส่งกระแสไปตามโลกพอขนาดติดต่อมา。 ระดับกระแสที่ไปเกิดกับคนนี้ออกไปอีกอันใหม่อีกคนใหม่ยึสิ่งใหม่ก็ส่งกระแสไปหาอีกคิดถึงลูกคิดถึงหลานอยู่ดีๆใจไปมั่วเขาเอาออกจากบ้านไปช้อปปิ้งไปเจอกระเป๋าถือสวยๆรองเท้าสวยๆสวยๆจิออกนอกไปอยู่นู่นนะวันก่อนก็มาหาเราก็บอกว่าอาจารย์หนูสุดยอดเลยหนูไปเดินห。 ้างนะไม่มีอะไรติดมือกลับมาเลย。 สุดยอดเลยไม่มีอะไรติดมือกลับมาเลย。 น้องโอเก่งมากเก่งมากเดี๋ยวพรุ่งนี้หนูจะไปอีก。 ดูซิว่าหนูไม่มีอะไรติดมือเลยสบายมากเลย。 วันต่อมามาหาแล้วอาจารย์เรียบร้อย。 เรียบร้อยอะไรไอ้ชุดที่หมายตาไปตั้งแต่วันแรกมันไม่ได้ซื้อก็ไปวันที่ที่สองก็บอกว่าวันนี้วันสุดท้ายลดราคา。 ไม่รู้มันอยู่ในท้ายรถตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ตัวอีกทีกลับถึงบ้านแล้วขาดสไปแล้ว。 มันส่งจิตออกนอกก็ไม่รู้เดี๋ยวคนเราเนี่ยมันส่งเป็นกระแสหรือไปเกิดกับสิ่งนั้นอ่ะบอกว่าเชื่อไหมอาจารย์มันรับสารภาพวันแรกที่บอกวามันชนะมันขาดเลยไม่มีความหมายเลย。 ใจไม่ไม่มีความไม่มีอะไรมีความหมายมีค่ามีความหมายต่อใจเลยแต่ก็คือนอนไม่หลับเลย。 กลางคืนนอนไม่หลับเลยก็ติดราคาลลดราคา。 ลดราคาเขาเรียกอะไรวะนี้นไม่หลับนไม่หลับเลยมันตั้งแต่ตอนนั้นแล้วกลับไปอีกก็ไม่เหลือหรอเราไม่รู้จักตัวเอง。 ไม่รู้จักตัวเอง。 ไม่หักห้ามใจตนเองว่าห้ามใจตัวเองจะรู้ว่าเราต้องไปเกิดกับเขาง่าย。 แล้วไม่สามารถจะเกิดได้จริงๆอยากจะไปเกิดกับเขาแต่กรรมเราหนักกว่าต้องไปตามกรรม。 ก็ไม่เป็นไรส่งจิออกไปก็ได้จะได้ไปเกิดเป็นลูกของเขารักเขามากแต่เป็นลูกของหลานจะไปเกิดได้ไหมล่ะ。 โอกาสเขามีครอบครัวแล้วเรามีโอกาสเป็นคนไหมบุญบารมีที่สร้างมาส่งจิตออกตลอดอย่างนี้จะมีโอกาสได้เป็นคนไหม。 รายกรรม。 นั่นแหละกรรมกับตัดร้อนอนหนักหนาสาหัส。 ที่เป็นสมุนไพเป็นเหตุเกิดทุกเป็นทุกข์จริงๆส่งออกไปเลยกระแสไปมันมันคลื่นมันเว็บมันมุมออกไปเลยสายเลย。 มันส่งไปมันส่งไปเป็นสายเลย。 ส่งมาเป็นสายผู้ที่ผู้รู้นี่เขาให้ทำอย่างนี้ก็ถือว่าไม่เคารพครูบาอาจารย์ต่อหน้าครูบาอาจารย์นี้เขาเขาไม่กล้าเลยส่งออกไปข้างนอกไหนมันมันส่งออกไปมันมันก็กดขกดขื่นอะไรไปรบกวนท่าน。 หรือว่าไม่เคารพ。 พวกเราก็มาอยู่ปฏิบัติส่งกันแหลกล้าน。 ส่งไปหาคนนั้นส่งไปหาคนนี้ไม่ได้อยู่กับตัวเลย。 โรงแรร้านส่งขนาดในวัดนี้นะ。 มัน。 พวกท่านมองเห็นจะเห็นมันส่งสัญญาณออกไปกันเป็นออกไปเต็มไปหมดเลยมันไม่ดีมีความสงบเลย。 มันยิงมันออกไปเป็นแถวเป็นแถวเนี่ยที่ว่าปฏิจากสมุู่ป่าที่มันเกิดเป็นขนาดที่ขนาดจิตเนี่ยมันส่งออกไปเป็นขนาดจิตจากคนนี้ก็ส่งไปหาคนนั้นดับจากเรื่องนี้ไปส่งไปหาสิ่งนี้ดับจากสิ่งนี้ก็ไปหาสิ่งนั้นเกิดจากเกิดดับตลอดเวลาทุกขนาดที่จากบาทเกิดวิญญาณเกิดดับเ。 กิดดับทุกขนาดจิตมันเลยเนี่ยตายแล้วก็ไปจริงๆแต่มันไปตามกรรมไปตามความอยากเราได้หรอก。 ไอ้ตัวนี้มันเลย。 การที่เราเนี่ยจะไม่ส่งจิน้องเราไปหาเขาแล้วมันต้องอยู่ที่อยู่ที่ผู้รู้นี่แหละอยู่ที่ใจผู้รู้นี่แหละมันจึงไม่ไปหาสิ่งที่ถูกรู้ไปหาอารมณ์ที่ถูกรู้มันจะได้ไปหาไปหาเขาไม่ได้เพราะวามันรู้ที่ใจสติตั้งที่ใจดูอยู่ที่ใจรู้อยู่ที่ใจสังเกตอยู่ที่ใจและอยู่ที。 ่ใจปล่อยวางอยู่ที่ใจคนทุกข์อยู่ที่ใจ。 ปกติตั้งอยู่ที่ใจ。 ดูอยู่ที่ใจรู้อยู่ที่ใจสังเกตอยู่ที่ใจและอยู่ที่ใจปล่อยวางอยู่ที่ใจคนทุกอยู่ที่ใจ。 ตั้งจิใจยังไงตั้งใจจะดูตัวเรานี่แหละดูที่ประตูใจเนี่ยดูที่ประตูใจทุกขนาดกระทบเนี่ยต้องตาหูจมูกลิ้นกายใจทุกขณะที่กระทบทั้งรูปลดกลเสียงสัมผัสเสสีทำอารมณ์。 สังเกตดูสังเกตดูที่ใจดูที่ประตูใจก็ดูที่ว่าใครเราเป็นผู้รู้ก็วิญญาณอาการทำงานร่วมกับติดชุดใหม่เลื่อยไป。 เวทนาสัญญาสังขารดูชุดใหม่เลือกไปทั้งคิดต้องคิดต้องต้องถูกใจไม่ถูกใจพอใจไม่พอใจมันก็จะคิดนึกถึงปรุงแต่งของมันอยู่ตลอดเวลานั่นแหละอาการนั่นแหละเราก็สติกับเกอยู่เงียบๆ。 เงียบๆเงียบที่เฝดูอยู่เงียบประใจอยู่คือสติและเงียบสมาธิแล้วก็มีปัญญาเกมอยู่เงียบๆเห็นว่า。 มันมีสังขารมาคิดมาปรุงแต่งมีสังขารเกิดดับเกิดดับเกิดดับไม่มีใครเข้าไปยึดถือมัน。 ไม่มีใครลงไปกับมันแล้วไม่มีใครพยายามไปดับมันไม่มีใครลงไปกับดักกับมันไม่มีไม่มีใครไปพยายามแทรกแซงอะไรมันเลยได้แต่แค่รู้สรู้แค่รู้สรู้แค่รับรู้รับทราบไม่รับเอาเข้ามาไม่พักใสไม่รับเอาเข้ามาไม่พักใสไม่ดูไม่พักไม่ติดรักผิดจังมันมีอาการมันเป็นความรักค。 วามจังก็ไม่ถูกมันดูดคือเรียกว่าไม่ดูดไม่ผลไม่ติดรักผิดจัง。 แค่รับรู้รับทราบไม่รับเอาเข้ามาแค่รับรู้รับทราบไม่รับเอาเข้ามาแล้วไม่ฝากสายออกไปต้องไม่รับเอาเข้ามาแล้วไม่ฝากสายออกไปแค่รับรู้รับทราบด้วยการปฏิบัติอยู่เช่นนี้ก็เรียกว่าปฏิบัติด้วยใจเป็นกลางและเป็นเบกขาขาไม่ได้หมายถึงว่าทำจิรับรู้เราทำจิทำใจมันนิ。 ่งเฉยๆรับรู้แล้วรับรู้แล้วทำจิตใจมันนิ่งเฉยๆไว้รับรู้อะไรแล้วทำใจมันนิ่งเฉยเพื่อไม่ให้มันไหลไปกับอะไรอันนี้เรี。 ยกมันติด。 อันนี้มันติดๆคืออะไรเราเรารังเกียจจิตที่มันไหลไปเราชอบใจใจที่มันนิ่งๆจะต้องไม่มีการรังเกียจแล้วก็ไม่ยึดอะไรไว้ไม่แต่รักตัวเราไว้เพื่อไม่ให้ไหลไปกับอะไรอันนี้ต้องยึดตัวเราหลายคนปฏิบัติทางนี้รู้แล้วพยายามจะล้างตัวเราไว้ไม่ให้เราไหลไปกับกเลสไม่ไหไป。 กับอะไรอันนี้ปฏิบัติพ้นทุก์ไม่ได้ไม่มีทางคนทุกข์ได้เลยเพราะวามันไม่มันพ้นจากอย่างอื่นไม่พ้นกับตัวเราที่เราเนี่ยล้างตัวเราเองไว้ล้างใจของเราไว้ไม่ให้ใจของเราหลายไปกับสิ่งใดใจเราจะได้วังว่าใจถึงเราจะได้นิ่งเงียบๆสงบเฉยใจถึงเราจะได้ไม่ทุกข์หัวใจของเราใจ。 ของเราใจของเราที่ของเราของเรา。 อันนี้มันเป็นวิชากเลสตัน。 เราอยากให้ใจของเรามันเป็นเช่นนี้เราอยากให้ใจของเรามันเป็นอย่างนี้มันก็เลยเป็นวิชากเลสปัญหาหาเดินทางในทางสมุดไทยเป็นเหตุให้เกิดทุกขแบบนี้หลายคนทำแบบนี้。 เพราะมันไม่ล้างไว้ไม่ค่อยอยู่ล้างจิตล้างใจล้างตัวเราไว้ไม่อยู่ไม่ค่อยไหลไปกับสิ่งที่ไม่มีปัญหากับสิ่งนั้นหลายสิ่งที่มีปัญหากับสิ่งนั้นก็งุดหงิดมากเลยโมหมมากเพราะอะไรเราชอบให้มันไม่ไปเพราะมันไปเราก็เลยหงุดหงิดเพราะเราชอบให้ไม่ไปมันไปก็เลยหงุ。 ด。 หง。 ิด。 อันนี้มันติดรักติดช้างติดรักติดทางปฏิบัติได้กเลสกันนาตลอด。 เราสังเกตมัน。 สติก็ทานสังขารที่เกิดขึ้นสังขารเกิดเกิดดับเกิดดับในเกิดดับเกิดดับเกิดดับไม่เที่ยงไม่เที่ยงจะเป็นย，ั，ง，ไ，ง，จ，ะ，ถ，ู，ก，ใจ，ไ，ม，่，ถูกใจจะเป，็，น。 กุศลกุศล。 จะเป็นบุญเป็นบาปเป็นรัเป็นทางไม่ติดไปไม่ไปหักไปห้าไม่ฝสายไม่ติดไปไม่ไปห้ามไปฝากใสรับรู้มันอย่างนี้รับรู้แค่รับรู้รับทราบแค่รับรู้รับทราบไม่รับเอาเข้ามาไม่ฝใสไม่ดูเอาเข้ามาไม่ฝใสรับรู้รับทราบรับรู้อยู่ที่ประตูใจประตูใจก็เหมือนว่าเนี่ยสติเหมือนกับ。 วามันอยู่ในบ้านมันไม่ส่งจิออกนอกไปไหนสติสมาธิปัญญามันก็รวมเป็นหนึ่งเดียวที่เหมือนกับเจ้าของบ้านนั่นแหละอยู่ในบ้านนั้น。 แล้วก็พี่แขกมาหน้าบ้าน。 แขกมาหน้าบ้านลูกรถกลิเสียงสัมผัสสีทำอารมณ์มีแขกมายืนที่ประตูใจประตูหน้าบ้านประตูใจเห็นอยู่รับรู้อยู่แต่ไม่เรียกเข้ามาไม่เชวนเข้ามาในบ้านก็เชิญออกมาเดี๋ยวไล่อออกมาไม่ออกก็ไปฟ้องร้องต้องไปฟ้องขับไล่ใช่ไหมฟขับไล่ก็ไม่ออกง่ายๆนะเนี่ยคนไม่รู้จักกันเร。 ียกเชิญเข้ามามันไม่ยอมออกแล้วมันสุขสบายไม่ยอมออกแล้วก็ไปเชิญเข้ามาเนี่ยพอใจสบายนะไม่ยอมออกแล้วไลไม่ออ，ก，ไ，ม，่，อ，ยา，ก，อ，อ，กมันไม่ออก，แ，ล。 ้วแช่เลย。 ไปรับเข้ามา。 พอรับเข้ามาเสร็จตอนนี้ก็ไม่สบายมันทำให้เกิดเรื่องไม่สบายเพราะไปรับเข้ามาแล้วคือมีอาการไม่สบายงุดหงโวยวายที่สุดท้ายเหมือนตอนแรกก็รับเข้ามาก็ไม่สบายแล้วจะฟ้องอย่างเดียววุ่นวายจะฆ่าให้ตายจะฆ่าแต่ให้ตายนี่เรียกว่ารับเอาเข้ามาแล้วก็เลยเป็นทุกข์เป็นทุ。 กข์มากเลยตอนนี้สติมันก็เหมือนเจ้าของบ้านสติมาปัญญารวมที่จ่ายที่หนึ่งเดียวก็คือสังเกตใจเรา。 มันก็เลยรู้ว่าเนี่ยขณะที่มีรูปรกเสียี๋ยวสัมผัสสีก็มาที่。 วิญญาณก็ไปทำงานร่วมกับเกสิทธิ์มีแขกมาหน้าบ้านและมีแขกมาหน้าบ้านที่ประตูใจไปรับรู้ไม่ต้องถูกใจไม่ถูกใจ，เ，อ，ามาคิดมาบ่นจ，ำ，ไ。 ด้ไหมลูก。 อาการทุกอาการคือแขกหน้าบ้าน。 ไม่วามันจะเคลื่อนไหวกระกระดิกแค่น้อยหนึ่งนิดนึงมาดูหนึ่งก็แขกหมดเลยเป็นแขกอยู่หน้าบ้านหมดเป็นแขกรับเชิญอยู่หน้าบ้านหมดหน้าบ้านคือประตูใจที่ประตูหน้าบ้านคือประตูใจ。 ถ้าไม่ดูเอาเข้ามาไม่รับเอาเข้ามาเปิดประตูรับเอาเข้ามาดูเข้ามาเดี๋ยวฟ้องร้องกันเดี๋ยวเขาทำให้ไม่สบายใจถตายถ้าไม่ดูเอาเข้ามาแล้วก็ไม่ปใสมันถูกใจก็ไม่ดูเอาข้ามามันไม่ถูกใจก็ไม่ได้คว้าปืนในบ้านออกมาได้ยิงก็ตายเลยมันก็ไม่ดูไม่แค่รับรู้รับทราบไม่ดูให้。 แค่รับรู้รับทราบ。 อย่างนีแหละที่ประตูใจนั่นแหละฝอยู่ที่ตรงประตูหน้าบ้านแล้วประตูใจบ้านประตูประตูบ้านประตูใจสติผู้มีสติมันก็อยู่ที่ที่ไหนบ้านเงียบๆอย่างนี้จริงๆเกไม่ไม่ผลไม่ติดรักจัง。 ไม่รับเอาเข้ามาแล้วไม่ไปฆ่าเขาให้ตาย。 แค่รับรู้รับทราบที่มันเป็นรับรับทราบอย่างที่มาปรากฏแล้วก็ไม่มีใครเรียกเข้ามาเข้ามามามองอาการทุกอาการ，เ，น，ี，่，ยทำอ，า，ร，ม，ณ，์，ทั้งหมดทุกข，ณ，ะ。 ปั，จจุบัน。 ผ่านไม่มีใครเรียกมาดูๆคนไม่มาขายของขายของหน้าประตูบ้านเข้ามาก็ต้องผ่านไปไม่เรียกมาก็ต้องผ่านไปเรียกมาก็มาบ่อยเรียกมาบ่อยเรียกเขาก็ดูจะขายของอะไรเนี่ยเราก็ไม่ได้เข้ามาผ่านไปผ่านไปผ่านไปใครมาเรียกหมดตายใครมาเรียกกับ。 ถตาย。 หรือรังเกียจเขาหมดเลยก็ถตาย。 เก็บตัวหน้าบ้านไม่ยอมไม่ยอมออกไปรับรู้ใครก็ถูกตาย。 รู้อยู่。 รับรู้อย่างตรงไปตรงมารับรู้อย่างตรงไปตรงมา。 เช่นนั้นเนี่ย。 อาการกริอาการทุกคิดทุกอาการไม่ต้องไปไล่รู้เขานะ。 เพราะว่าแค่รับรู้แต่ไม่ใช่ว่าไปไล่รู้ออกไปโพสต์ที่หน้าบ้านไล่รู้ไล่ดูไล่เห็นไม่ใช่นะจะออกไปนอกประตูใจน่นไปไล่ดูไล่รู้ไล่เห็นนะคือรับรู้อยู่เงียบๆไม่มีใครไปไล่แล้วไม่ดูไม่ผลักไปติดหลติดตามแค่เงบรู้รับรู้อีสารไม่ไม่รักไม่ติดรักติดตามไม่รับก็เ。 ข。 ้า。 มา。 ไม่ติดไม่ติดไฟ。 แล้วก็เห็นว่าสังขารเนี่ยมันเกิดดับเกิดดับเกิดดับเกิดดับไม่มีใครยุ่งกับมันเลยไอความที่ไม่มีใครไปยุ，่，ง，ก，ั，บ，ม，ั，น，ไ，ม่，ม，ี，ใครไปยึดถ，ื，อ。 มั，นเนี่ย。 มันเลยพบว่าอ้าวสงขมันเกิดดับอยู่ในอย่างหนึ่งที่มันไม่เกิดดับเวย。 มันไอ้ความไม่เกิดดับนี่มันเลยมันมันเหมือนกับมันไม่มีอะไรเลยมันไม่มีอะไรจริงๆ。 มันเหมือนกับความไม่มีอะไรในธรรมชาติ。 มันเหมือนกันเลยมันก็ไม่มีอะไรปรากฏเลยไอ้ที่ปรากฏได้มันมันปรากฏมันเกิดดับแสดงอาการไม่เที่ยงอยู่ในความไม่มีอะไรแต่ความไม่มีอะไรจะบอกว่าไม่มีมันก็รู้อยู่ว่ามันมี。 หรือว่าว่ามันมีความไม่มีอะไร。 ไอความดีทั้งหมดไม่ใช่มันนี่คือสิ่งที่สำคัญที่สุดมันไม่มีอยู่แต่มันไม่ใช่สิ่งที่เกิดกับไม่ใช่สิ่งที่มีอยู่มันคือความ，ไ。 ม่มีอยู่。 นี่มันปัญหามันตรงที่วามันไม่มีอยู่แต่รู้ได้ยังไงเอาประตูตาไปมองก็ไม่เห็นเพราะว่าตาเห็นแต่ลูกหนูไม่ฟังมันก็ไม่ได้ยินเพราะหอะไรแต่เสียงจมูกไปดมก็ไม่มันไม่ได้เพราะวาแต่กินมันมันก็ไม่ได้มันไม่มีอะไรเลยเอาไปมันก็ไม่รู้รถเอากลายเป็นสัมผัสจับต้องมันก็จ。 ับต้องไม่ได้เพราะมันไม่มีอะไรจับต้อง。 เอา。 มนวิญาณนำประตูใจไปรับรู้มัน。 ประตูใจก็รับรู้ได้ทำอารมณ์เวขนาดสัญญาต่างกาศรับรู้แต่อาการของใจ。 แต่ไอ้นี่มันเป็นที่เกิดดับของอาการทุกทั้งหมดมันเลยไม่ใช่อาการมันเลยไม่สามารถถูกรู้ได้ทางประตูใจคือมันไม่อาจเอามันเอาวิญญาณไปรับรู้มันได้คือสรุปแล้วเอาขันหน้าไปรับรู้ไม่ได้เอาขันหน้าไปรับรู้ไม่ได้วิญญาณในในฐหน้าเนี่ยเอาไปรับรู้มันไม่ได้เพราะวิญญา。 ณรับรู้ได้แต่รูปรถกลตสัมผัและทำอารมณ์。 แต่รับรู้กว่าไม่เกิดไม่ดับได้เพราะไอลูกกินเตียงสัมผัสทำอารมณ์เนี่ย。 เป็นของไม่เที่ยงทั้งหมดในลแต่เกิดดับอยู่ในความไม่มีอะไรรูปที่ลบทุกคนที่สิ่งที่เราเห็นทั้งหมดเนี่ยมันก็เกิดขึ้นมาจากความไม่มีนั้นตั้งแต่แรกแล้วก็มีขึ้นมาจากความไม่มีแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีเสียงกินลสสัมผัสก็เหมือนกันที่สัมพัสเราทุกอย่างเนี่。 ยมันเกิดขึ้นมาจากความไม่มีแล้วประดับกลับขึ้นไปสู่ความไม่มีอาการของใจยิ่งแล้วใหญ่เลยทุกอาการทุกความรู้，ส，ึ，กคิดอารมณ์ทำอ，า，ร。 มณ์เนี่ย。 มันเกิดขึ้นมาจากความไม่มีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เกิดขึ้นมาจากความไม่มีมาแต่แรกแล้วประดับก็ไปสู่ความไม่มีไอความไม่มีนะมันจะเป็นที่รองรับของความมีความเกิดแต่ความไม่มีมันไม่เกิดไม่ดับ。 แต่ถามว่าความไม่มีมันรู้ได้ยังไงอ่ะมันวามันไม่มีอยู่แต่มันก็รู้ว่ามันมีอยู่。 แต่ความมีอยู่ทั้งหมดที่มันเกิดดับได้ไม่ใช่มันอีกมันรู้อย่างนี้เลยถขนาดนี้แล้วมันรู้มันคือความไม่มีตลอดกาลแล้วมันรู้นะวามันคนทุกข์แล้วเพราะมันไม่มีตัวมันเป็นอะไรมันจะไม่มีกเลสและความทุกข์กเลสและความทุกข์ความยึดมั่นถือมั่นว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นต。 ัวตนของเราหรือเป็นของของเรามันใส่มันใช้แต่สังขารตรงเท่านั้นเลยสังขารไปแล้วคนสังขารแล้วเอามาปรุงไม่ได้เอามาเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเ。 ราไม่ได้。 ดังนั้นน่ะแม้แต่มันจะคิดจะปรุงว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรามันก็สูงสุดได้แค่เอาขัน์ห้ามาปรุงเอาสังขารมาปรุงเอาขันห้ามาปรุงเลยหน้าไปแล้วที่เป็นที่เกิดดับรองรับผมขหน้ามันตัวมันไม่เกิดไม่ดับมันไม่สามารถปรุงแต่งได้เพราะมันเป็นวิสังขารมันเป็นอส。 ังขาธาตุมันเป็นภาพที่ไม่อาจปรุงแต่งได้ไม่มีตัวตนไม่มีรูปภัณฑ์สฐานใดๆไม่มีรูปร่างใดๆไม่เกิดไม่ดับไม่อา，จ，ถ，ู，กทำลายได้มันต，้，อ，งไ。 ม่เกิด。 มันทั้งไม่เกิดทั้งไม่ดับทั้งไม่。 ไม่หายไปด้วยการตาย。 มันไม่มีอะไรเลยแต่มันก็มีอยู่แต่มันก็เป็นของที่ไม่มีอยู่。 มันไม่มีอยู่แต่ก็รู้ว่ามันมีอยู่แล้วมันก็ไม่ใช่อะไรเลยพูดวามันเป็นไอดีเปลามันเป็นได้หรือเปล่าไม่ใช่มันทั้งหมด。 แมความว่างเปล่าของจักรวาลไม่ใช่มันอีกแต่มันคล้ายกับความว่างในจักรวาลมากเลยแต่ความว่างในจักรวาลไม่มีความรู้อยู่ในตัวมันแต่เนี่ยมันคล้ายความว่างจักรวาลมากเลยเพราะมันก็เป็นความมันเป็นหนึ่งเดียวกับความว่างของจักรวาลแต่มันมีความรู้อยู่ในตัวมันเองที่ม。 ันไม่มีอะไรเลยแต่มันมีความรู้อยู่ได้ในตัวมันเองมันจะเปรียบเหมือนกับว่าพระอาทิตย์。 พระอาทิตย์。 พระอาทิตย์มีแสงสว่างในตัวเองนี่ไม่ต้องพึ่งพาแสงสว่างจากที่ใด。 ไอ้ถารู้เนี่ย。 หรือจ่ายหรือความไม่มีอะไรที่ปรากฏเป็นที่รองรับของสิ่งเกิดระดับเนี่ย。 มันเป็นความไม่มีอะไรก็จริงแต่มันมีความรู้ในตัวมันเอง。 เหมือนดั่งพระอาทิตย์มีแสงสว่างอยู่ในตัวมันเองโดยไม่ต้องพึ่งพาแสงสว่างจากที่ใด。 ไอ้ถ้าารู้เนี่ย。 หรือความไม่มีอะไรเนี่ยมันไม่มีอะไรปรากฏก็จริงแต่มันมีความรู้อยู่ในตัวมันเองโดยไม่ต้องพึ่งพาสิ่งใดเป็นเหมือนกับพระอาทิตย์มีแสงสว่างใน้ตัวมันเองมันไม่ต้องพึ่งพาแสงสว่างจากที่ใดไม่เหมือนพระจันทร์จะต้องแสงสว่างใดเพราะมีแสงอาทิตย์ต้องไ。 ปถึง。 สะท้อนทำให้พระจันทร์สว่างขึ้นมาแต่พระอาทิตย์มันสว่างด้วยตัวมันเองถ้ารู้มันมีปัญญาด้วยตัวมันเองเป็น。 เป็นปัญญาที่เป็นขหน้าที่ที่เป็นสติสมาธิปัญญาในการหน้าที่ที่เกิดดับได้เปลี่ยนแปลงได้ทั้งรู้ที่เห็นที่เข้าใจอันนี้เป็นปัญญาในฐหน้าที่ไอ้เนี่ยมันไม่ใช่รู้ไม่เห็นเข้าใจมันได้แต่รู้ว่า。 มันเนี่ยคือความไม่มีอะไรปรากฏ。 มันไม่อาจคิดไม่อยากปรุงแต่งได้มันไม่มีตัวตนไม่มีรูปัณณ์สฐานใดๆมันไม่อยากไม่มีตัวตนไม่มีรูปัณฑสธานใดๆไม่มีอะไรปรากฏมันจะพ้นจากทุกข์ทั้งปวงเพราะความทุกข์เข้าไม่ถึงมัน。 เลปัญหาก็เข้าไม่ถึงมันความคิดความปรแต่งว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรามันก็อาศัยแต่สังขารในฐหน้าเราเป็นคนคิดแต่ความคิดเหล่านั้นเข้าไม่ถึงมันก็ให้คิดเป็นเราเราเราเราตัวเรามันก็เข้าไม่ถึงความไม่มีอะไรมันได้แต่ติดอยู่ที่ขันหน้าเมื่อยึดถือขหน้าแ。 ล้วไม่มีอะไรเข้าถึงเข้าถึงมันเลยนั้นการปล่อยวางขหน้าต้องปล่อยวางถึงผู้รู้。 แล้วก็ผู้รู้ที่ทำงานร่วมกับเกศิเป็นธนาสัญญาสังขารคือไป่อยวางถึงวิญญาฐานท่านต้องพบผู้รู้ให้ได้ครับไปอยวางผู้รู้ท่านทำอย่างนี้ไม่ได้ปฏิบัติอย่างนี้ไม่ได้ก็ต้องไลอยากมา。 ขันห้ามันบางทำขันห้าบางธรรมที่ความไม่มีอะไร。 ขันห้าบางธรรมที่ไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทำลายไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีอะไรเลยไอ้คันห้ามันบางเพราะอะไรคันห้ารูปร่างเนี่ยที่เราจับต้องได้ที่เรามองเห็นได้ตัวเราทั้งตัวเป็นก้อนเป็นแท่งมันบางทำหมดให้ทำที่ไม่มีอะไรไม่อยู่ในตัวนี้แหละคือความไม่มีอะไรมั。 นบางทำหมดเลยคือ。 ร่างกายเราเนี่ยมันบังหมดมันบังหมดเลยเหมือนกีบดอกบัวตูมดอกบัวตูมก่อนที่มันจะเป็นดอกตูมเนี่ยมันเป็นความไม่มีอะไรเลยมันเป็นความไม่มีอะไรจริงๆแล้วจี่ดอกบัวตูมแต่ละดอกมันก็ค่อยๆตูมมาะตูมมาแล้วก็มาห้มตั้งแต่กใหม่ผมก็ม。 าคือ。 มันพูดมาแต่อะข้างในและข้างนอกคือร่างกายเราเนี่ยที่เป็นรูปที่เป็นก้อนที่มองเห็นได้จับต้องได้มันก็เหมือนเพราะเราไปยึดมันปุ๊บมันก็เหมือนกับเอากลีดอกบัวตูมหุ้มเข้ามาบางความไม่มีอะไร。 แล้วก็พอมีเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณอีกสี่ขันสัญญาสังขารวิยาเนี่ยมันเกิดขึ้นมาก่อนก่อนรูปประกันก็จะเรียกว่านามรูปเพราะว่ารูปอะไรรูปมันต้องมามีมีอายนะเต้นไกใจให้ครบซะก่อน。 มันก็เลยคิดึดเอาให้ความรู้สึกไม่คิดอารมณ์ได้และยึดเอาผู้รู้ให้ที่เป็นวิญญาณขันเนี่ยที่ทำงานด้วยจะรู้และถูกใจไม่ถูกใจผู้รู้ว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราเอามาไว้หมดเลยเอาไม่คิดใจคิดจิใจเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราคือมันพิจารณาเห็นร่างกาย。 เน่าไปเลยไปฟังสลายไปหมด。 ตัวใครก็ต้องเน่าเกิดมาก็ต้องตายแล้วหน้าไปหมดไม่มีอะไรที่สุดก็ให้เน่าเปื่อยผู้พังสลายไปก้อนแท่งร่างกายเราที่เป็นเป็นก้อนเป็นแท่งที่จับต้องได้มันเน่าเปื่อยผพังสลายไปหมดจนหาหาแก่นที่เป็นของเที่ยงไม่มีเลยจึงสรุปได้ว่าตัวตนของเราที่เป็นร่างกายที่เป็น。 เป็นแก่นให้ยึดอได้ไม่มีตั้งใจมันปล่อยหวานโรกระททาตระเบิดไปนซทั้งวันทั้งคืน。 ร้อยครั้งพันครั้งหมื่นครั้งแสนครั้งทั้งวันทั้งคืนพิจารณาร่างกายถอดเข้า。 ตั้งแต่ถอด。 ถอดผมถอดเล็บฟันถอดหนังออกนอกหนังออกเนื้อเลือดแดงๆแร่เลือดเนื้อออกจนกระทั่งเหมือนกับที่ี่โครงอวัยวะภายในทั้งหมดถ้าถ้าไม่รู้ตอนที่เขาจะเลาะเลาะไอ้พวกซี่โครซี่โครงวัวซี่โครงควายที่โครงหมูท้องตลาดไปขอเขาดูแล้วก็ทะเลาะเนื้อออกหมดก็าเนื้อมาขายพวกเราเล。 ือดแดงไปหมดเลยฆ่ามาเลือดแดงหมดแล้วก็ลอกหนังมันออกลอกหนังออกเขาก็แลเนมาขายพวกเรา。 ก็เหมือนกันเราก็เหมือนกันคนก็ไม่ตักสันตรงนั้น。 คนแรก่ออกก็เห็นโครงกระดูกคุระยะภายในหมดก็เอาขวานมาสักเอามีดมาฟัน。 เอากระดูกอ่อนๆกระดูกมาขายพวกเรา。 แล้วก็อวัยวะภายในออกมาขายพวกเราเป็นชิเราก็เหมือนกันแบบเดียวกันนั่นแหละเราไปดูเขาที่ท้องตลาดตอนนี้ก็จะควักอวัยวะมาขายเราทั้งหมดเราก็ไปดูเป็นยังไงก็ของเราก็เป็นอย่างนั้นน้องเข้าไปน้องเข้าไปไปที่สุดหมดแล้วก็ไปดูก็ไปหมดขายไปหมดหรือเอาไปเผาไปหมดไม่เห。 ลืออะไรเลยซ้อย่างนี้ซ้ำอย่างนี้ซ้ำครั้งเหมือนครั้งแสนครั้งทั้งวันทั้งคืน。 ใจมันก็ค่อยตรงไปวางตรงไปวางในสัจทำความจริงเพราะใจมันเข้าถึงความจริงว่าไม่มีอะไรเหลือให้ยึดมั่นถือมั่นใจมันก็วางไปวางไปวางไปโลธาตก็ระเบิดหมดเลยทั้งโลกกธาตุแล้วเห็นเพราะไม่มีร่างกายแล้วร่า。 งกาย。 สิความยึดมั่นถือมั่นในร่างกายแล้วเดินไปไหนไม่รู้สึกมีตัวตนเลยตั้งแต่แต่นั้นมาตัวตนก็มีแข้งขาหัวแขนขาลำตัวหายไปหมดเหมือนคนเหมือนคนหายตัวได้ไม่มีตัวตนเดินไปต้องคอยจับแขนจับขาจับหัวตัวเองวามันหายไปไหนมันหายไปไหนแต่จับอะไรก็มีแต่มันเหมือนไม่มีมันมีแ。 ต่เหมือนไม่มีเดินไปเหมือนไม่มีหัวัวไม่มีแขนไม่มีขาไม่มีตัวอยู่ตลอดเวลาเลยไม่ว่าจะเดินไปทำงานไหนไปไหนไปไหนมาไหนมันทำไมไม่มีตัวมันทำไมไม่มีตัวแต่มึงจับทีไรมีตัวแต่มันมันไม่ชินกับมันเป็นเ。 ดือน。 ไม่ใช่กลับมาเป็นเดือน。 แก้งขาลำตัวมันหายไปไหนแล้วแก้ขาลำตัวมันหายไปไหนมันคนหายตัวได้。 แล้วก็。 อีกอย่างนึงคือมันไม่มีน้ำหนัก。 ทำเพราะตัวไม่มีน้ำหนักไม่มีด้วย。 มันทำไมน้ำหนักมันทำไมไม่มีน้ำหนักเลยมันเหมือนกับเดินไปชอบอยากจะกระโดดขึ้นไปยืนบนยอดหญ้าแล้วก็จะเหินเล่นไปบนยอดไม้แล้วก็ไปอีกอีกเป็นเป็นหลายๆกิโลลอยไปเฉยๆเพราะวามันไม่มีน้ำหนักบแต่ขึ้นไปชั่งกิโลน้ำหนักก็มีครบลงจากกิโลไม่มีน้ำหนักเป็นยังไงวะพอไม่เ。 อามือจับตัวไม่มีตัวแต่พอ。 จับตัวก็มีตัวพไม่เอามือจับตัวตัวมันหายไปไหน。 มันไม่มีตัวอยู่ในความรู้สึกไม่มีตัวอยู่ในความรู้สึกเลยมันหายไปเลยไม่มีเลยต้องเอามือมาจับมันว่าจะรู้มีตัวถ้ามาจับมันไม่มีตัวเลยมันไม่มีตัวอยู่ในความรู้สึกเลยแถมไม่มีน้ำหนักอีกต่า。 งหาก。 ตอนนี้มันก็เลยกลายเป็นว่างเปล่าไปเลยเหมือนกับเหมือนกับความว่างเปล่าในธรรมชาติมีแต่ธรรมชาติไอ้ตัวหายไปหมดเลยน้ำหนักก็หายไปก็เลยเห็นจิตมีความรู้สึกคิดอารมณ์ขึ้นมาเกิดดับเกิดดับเกิดดับเกิดดับเกิดดับเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไฟเหมือนแสง่งห้อยเกิดขึ้นมีความ。 รู้สึกมันอารมณ์แต่ละขนาดจิก็แสห่อยเกิดขึ้นสว่างว่าแล้วก็ตั้งอยู่แล้วก็ดับไปเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปเกิดข，ึ，้，น，ตั้งอยู่ดับไป，ใ，น，ธร。 รมชาติ。 เหมือนกับว่าไอ้ที่เขายิงอะไรวะ。 วันเฉลิมประจบพรรษาเขายิงไปแล้วก็ไปแล้วก็เกิดเกิดเกิด。 ความรู้สึกอารมณ์จิแต่ละณะนี้เกิดก็เกิดตั้งอยู่มันไม่ยังไม่ยังไม่ดับก็ตั้งอยู่สักคู่นึงความรู้สึกอารมณ์ก็ตั้งอยู่แต่ว่าวามันจะเป็นความรู้สึกคิดหรืออารมณ์มันมันก็ดับไม่เท่ากันเหมือนแต่ละลูกมันอยู่ได้อยู่บนท้องฟ้าได้ไม่นานได้ไม่เท่ากันนานไม่เท่ากัน。 แต่ยังไงทุกรูปก็ดับดับดับหาย。 วันเฉลิมพระชนมพรษาไป。 กุ้งแล้วก็สว่างไสวแตกสว่างไสวแล้วก็เกิดแล้วก็ตั้งอยู่ไปใช้เวลาอยู่บนท้องฟ้าไม่นานเท่ากันเกิดขึ้นดับเกิดขึ้นตั้งอยู่ในธรรมชาติอยู่ในตัวเราก็ตัวไม่มี。 แล้วก็。 ทำก็ปรากฏว่าเห็นเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไฟเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปยังหยาบนักเพราะมันต้องเห็นถึงสามหน้าให้เห็นว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นมีแต่ดับไปดับไปดับไปดับไปดับไปเป็นธรรมดาเป็นธรรมชาติธรรมดาเป็นเช่นนั้นเองก็เห็นตามไปเลยว่าไม่ได้สนใจไม่สนใจหน้าเกิดและ。 น่าตั้งอยู่ให้ให้ได้เห็นแต่ว่าสิ่งที่เกิดทั้งหมดนั้นมีแต่ดับไป。 ดับเสียทั้งหมดทั้งสิ้นมันก็เห็นตามเลย。 เห็นว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันจะดับไปดับไปดับไปดับไปมันก็ปล่อยวางก่อน。 คิดบ้านหรือไม่。 แล้วก็。 ทุกอย่างมีอยู่。 แต่เหมือนกายไม่มีเหมือนจิตไม่มีเหมือนคนไม่มีกายเหมือนคนไม่มีจิต。 ถือกาย。 ร่างกายก็ไม่มีต้องคอยจับมันไว้ถ้าไม่จับตัวไว้ไม่จับหัวจับตัวจับแกจับขาแต่มันเหมือนไม่มีมันมีอยู่แต่เหมือนมันหายตัวได้。 มันมีอยู่แต่มันไม่มีน้ำหนักแต่บริชั่งน้ำหนักมันมีน้ำหนักแต่มันมีความประโยชน์ทั้งไม่มีร่างกายและไม่มีน้ำหนักอย่างนั，้。 นตลอดกาล。 มันไม่รู้สึกว่ามีทั้งร่างกายและไม่รู้สึกมีทั้งน้ำหนักมันหายไปเลยมันหายไปเลยมันหายไปจากความรู้สึกเลยแต่ตอนนี้ตัวไม่ตายแต่มันหายไปจากความรู้สึกตั้งแต่ยังไม่ตายเลยก็เหมือนกันที่มีความรู้สึกนึกจิอารมณ์มันหายไปจากความรู้สึกเลยมันมีอยู่แต่มันไม่มีอยู่。 ในความรู้สึก。 ท่านต้องปฏิบัติให้มันเข้าถึงความไม่เกิดไม่ดับนี่แหละคือความไม่มีอะไรเลย。 มันมีอยู่แต่มันไม่อยู่ในความรู้สึก。 รูปรถกลินเสียงสัมผัสสามีภรรยาลูกหลานมีอยู่。 มันมีอยู่แต่มันไม่มีอยู่ในความรู้สึก。 อย่าว่าแต่ครอบครัวเลยที่มีอยู่ว่าไม่มีอยู่ในความรู้สึกร่างกายตัวเองอยู่กับมันจะแท้มันยังไม่มีอยู่ในความรู้สึกไม่มีอยู่ในความรู้สึกต้องมือคอยจับมันอยู่เรื่อยๆ。 จิตใจของเราแท้ๆมันอยู่กับเราแต่เรียกว่ากายมันไกลใจหน่อยแต่จิที่มันอยู่ใกล้ใจเลยที่มันปรุงแต่งยังไม่รู้สึกว่ามัน，ม。 ีอยู่เลย。 ฉะนั้นการปฏิบัติที่พ่อแม่ครูบาอาจารย์ไว้ให้สุดขได้ถึงให้ถึงความไม่เกิดไม่ดับติดแกอาการติดแก้สังหารสังหารไปติดแก้คว，า，ม，คิดอารมณ์ที่，ถ。 ูกรับรู้。 ท่านไปไม่รอดล่ะถ้าจะต้องไปเวียนบนในวัตาสงสารอีกยังเหลือตัวตนไม่สามารถหายตัวได้เพราะอะไรเพราะท่านไปยึดสังขารว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราท่านไม่พ้นจากสังขารไม่สิ้นการยึดสังขารสังขารก็คือท่านยังไม่ได้ปล่อยวางขันหน้าไม่สิยึดข้างหน้ายคือว。 า。 งว。 าง。 ยึดคือไม่วางวางไม่ยึดไม่ยึดกันหน้านั่นแหละคือวางหมดแล้ว。 ยังไงเบยึดก็เท่าวางหมดวางหมดก็ไม่มีอะไรต้องปล่อยการที่ท่านไม่มีอะไรต้องปล่อยแล้วนั่นแหละสมบูรณ์แล้วการได้ปล่อยวางสม，บ。 ูรณ์แล้ว。 ให้ถามมา。 เป็นไงอ่ะไปถึงเดียไปถึงที่นู่นที่นี่มีอะไรให้ถามเอามาให้ถามหน่อย。 นะ。 ตอนนี้ให้คนอินทบุรีถามหมดเลยเนี่ยเอาให้ถามคนถามคนอื่นก็ถามเยอะเลย。 ตั้งใหม่ที่ไหนไหมเข้าใจไหมทำได้เป็นระยะระยะมัน。 มันก็ส่งสิของนอกอยู่พยายามดู。 ปัญหาที่เกิดปัญหาที่เกิดมองดูอยู่เราดูดูเป็นผู้รู้นะดูแต่ถ้าก็กลายเป็นผู้ถูกดูมันจะเป็นอย่างนี้บ่อยๆก็ไม่เป็นไรนะปกติปฏิบัติว่าอย่างนี้ที่เป็นเป็นพ่อูอาจารย์ที่เคนับถือที่ท่านเจ้าแห่งจิตเรายอมรับว่าท่านเป็นเจ้า้า。 แห่ง。 ความหลงถ้าก่อนนะ。 ลงไม่เป็นลงไม่เป็น。 ลงเป็นสังขารไปก่อนแล้วก็รู้ทันรู้ทันแต่รู้ทันเลยรู้ทันแล้วก็เรียนรู้จากความหลงนั่นแหละไปเป็นสังขารตรงแตะก่อนลงอารมณ์ซก่อนแล้วก็รู้ทันแล้วก็มารู้ผู้รู้รู้ขนาดรู้แล้วไม่หลงแล้วรู้ต้องรู้ก็ยังลงเป็นสังขารต้องเป็นสังขารก่อนมารู้ทีหลังแต่ความที่หลงแล。 ้วก็มารู้ทีหลังเนี่ย。 มันก็ไม่ถอนความรู้เลยเนี่ยความรู้ความเห็นความเข้าใจตรงนี้คือไม่ถสติเลยสติปัญญาที่ท่านรู้ต้องเห็นเข้าใจไม่หลงทันไม่หลงแล้วกลับมาก็ไม่หลไปลงต่อเลยลงไปคิดลงไปปรุงแต่งก็ธรรมดานะแต่ด้วยที่ความหลงนั้นน่ะไม่ไปในอารมณ์เลยที่ถูกรู้ทละไม่ลงไปที่ถูกลงกลเป็。 นเอาตัวเราไปเป็นสังขารเอาสังหารตรงแต่งเอาหน้ามาเป็นตัวเรา。 นี่ไม่รู้บไปตามอารมณ์แล้วนะ。 ตามอารมกายแล้วนะแต่ลงไม่การมาเนี่ย。 เอาไอ้คนคิดเอาไอ้คนที่คิดได้ก็เพิ่มได้ไว้ตัวได้มาเป็นเราแล้ว。 มาเป็นตัวเราซะแล้วก็คือเอาเราไปเป็นขหน้าเอาขหน้าเป็นตัวเราก็คือว่าไอ้ตัวที่มันคิดได้นะคือขัน5แต่ตัวเราเป็นตัวที่คิดได้เลยคิดได้เอามาเป็นตัวเราว่าตัวเรากำลังคิดจะไปก่อนอย่างนี้แล้วก็ปัญญาก็มาทัน。 เราไปเอาไอ้ตัวขาหน้าที่มันคิดได้เป็นตัวเราแล้วก็ต้องยึหน้าที่ดีกว่าเนี่ยอย่างนี้หน้าว่ากันหน้าทีเดียวนะเป็นคนคิ。 ดอีกแล้ว。 แน่นอนเลยลูกสาวถ้าเป็นแบบนี้เป็นคนคิดคนคิดมันคือหน้ามาใช่เหรอถ้าเราเป็นคนคิดเราก็เป็นคนเป็นขันเนี่ยไม่ได้ไปวาขเอาใหม่เอาใหม่แต่ไม่เคยรักความเพียรเลยภายในเนี่ยไม่ว่าจะทำกิจกรรมงานใดเลย24ชั่วโมงยกเว้นเท่านั้นแหละข้างในเนี่ยความรู้อย่างนี้ไม่เคยหายเลยไม่ว่าจะทำกิจการงานใดเขมรตลังกานั่งรวมอยู่เนี่ย。 ความรู้ตรงนี้ไม่เคยหายเลยว่า。 เป็นสังขารแล้ว。 ทำไมมันก็อีกได้วะเนี่ยทำไมมันคิดมันเป็นปรุงแต่งทำไมมีความรู้สึกอย่างนั้นรู้สึกอย่างนี้ถ้าไอ้ผู้รู้เห็นผู้เข้าใจก็เห็นว่าไอ้ผู้รู้ผู้เห็นผู้เข้าใจเนี่ยไอ้ตัวนี้มันก็ซองได้เคลื่อนไหวได้กับเพอนได้มันเข้าใจว่าอย่างพูดมันเข้าใจว่าอย่างนี้ก็กใหญ่เลยมั。 นขันไม่ได้ได้เนี่ยเราว่าไม่น่าจะแต่ทำไมเอาข5มาเป็นตัวเราเอาตัวเราเป็นขหน้าอย่างนี้วะเนี่ยสติปัญญามา。 แล้ว。 24ชั่วโมงถ้าลูกตาไม่หลับนะ。 ไม่ว่าจะทำอะไร。 ไม่ก็ส่งร้ายพวกท่าน。 ความรู้ภายในไม่เคยหายเลย。 ไม่เคยหาย。 หายไม่ได้นะค่อยจะหายเราว่าเป็นเรารู้เราเป็นผู้ถูกรู้ซะแล้วจะเป็นอย่างนี้บ่อยๆทำไมเราไม่เป็นผู้รู้ตลอดไปเลยมัน。 ถ้าเป็นผู้รู้ตลอดก็คือตั้งรู้เป็นสังขารเลย。 ถ้าไม่ได้นะถ้าตั้งรู้เลยตั้งเป็นคันเลยเนี่ยแตมาตั้งรู้ได้รู้ที่พูดถึงเนี่ยที่ไม่ปรากฏอะไรคือมันพ้นจากเจตพ้นจากความจงใจพจากเจตนาที่จะเข้าไปรู้พ้นจากความจงใจจะเข้รู้พจากการตั้งใจจะเข้รู้้นจากความพยายามที่จะเข้าไป้รู้คือมันพจากเจตนาจากความปรแต่งเลย。 มันไม่คิดจะรู้อะไรเลย。 แล้วก็ปล่อยทุกอย่างมันปรากฏมาให้รับรู้。 มันและตัวเราเนี่ย。 ไม่คิดจะมีเจตนาจงใจตั้งใจพยายามที่จะไปรู้เลยเพราะว่าถ้าเราตามแบบนั้นเราไปเป็นคันหน้าแล้วเพราะเริ่มเจตนาเราก็เป็นหน้าแล้วหน้าเป็นตัวเราแล้วเราตั้งใจจงใจพยายามเพราะว่าเจตนาตั้งใจจงใจพยายามมาเป็นขหน้ามันทำได้เพราะเราเราเอาหน้าเป็นตัวเราตัวเราเป็นหน。 ้าก็กลายเป็นเราตั้งใจจะดูตั้งใจจะรู้เจตนาจะรู้จงใจจะรู้จงใจรู้แล้วก็ไอ้ตัวที่รู้ว่าเป็นตัวรู้ตัวเห็นตัวเข้าใจตอนนี้มันเล่นอยู่ในกันหน้าไม่ได้หน้าหรอก。 สติปัญญา。 เห็นมันบ่อยแล้วก็เข้าใจว่าไอ้เป็นตัวไหนตัวไหนตัวไหนตัวไหนตัวไหนตัวไหน。 เข้าใจแล้วมันก็ไอ้ตัวเข้าใจเนี่ย。 เป็นตัวเราอีก。 ธรรมชาติมันไม่ปรากฏอะไรเลยทำไมมันปรากฏความเข้าใจได้วะเนี่ยความเข้าใจมันเป็นสติปัญญาในขหน้าไม่ใช่เหรอเราเป็นคนเข้าใจต้องเห็นเข้าใจอยู่อย่างนี้ความรู้นะ。 จะเหนื่อยมากยอมรับว่าไม่หนี。 ไม่หนีมันไม่พยายามดับมันแล้วก็ไม่ถอนความรู้นี้มันจะลงยังไงแต่งานนี้ไม่มีเลิกไม่มีเลิกลายกเว้นแต่แผ่นดินกบหน้าคือตายนั่นแหละจะยอมแพ้เห็นมันของความไม่เกิดไม่ดับนั่นแหละเป็นความไม่เกิดไม่ดับถ้ายังเป็นเกิดดับได้ไม่มีหรอกงานนี้มันยังไ。 ม่จบ。 งานนี้ยังไม่จบมันยังไม่จบที่ต้องทำยังไม่จบนี่ที่ทั้งหลายที่ต้องทำจบแล้วยังไม่จบได้ได้เมื่อไหสแล้วยังเคยไปบอกจ่ายท่านหลู่หลวงพ่อหลวงพ่อหลสไปแล้วเนี่ยรู้รู้เลยไม่รู้อะไรสไปแล้วที่เรือไปแล้วเ。 นี่ย。 สติเป็นเรือข้ามฝาก。 ยังไม่ยังไม่เป็นที่พานเลยทิ้งเรือกลางทะเลแล้วก็จมน้ำตายเลยเนี่ย。 มันก็คอยจะหลุดเหมือนกันนะคะ。 เพราะว่าไอที่ตั้งเป็นขหน้าเป็นเจตนาเราเข้าไปผสมโรงเสร็จแล้วให้ตั้งทั้งวันทั้งคืนคนทุกไม่ได้แตเหรอเนี่ยแล้วเวยจะเองจะเลิกเองเดียวไม่มีใครตั้งได้นาทีเดียวก็ไม่ได้เลยนาทีเดียวก็ไม่ได้นะแค่นั้น。 แหละ。 ไอ้ความไม่เกิดไม่ดับไม่เห็นเฉยๆนะ。 ไม่ได้ว่า。 จะเห็นมานะมันแค่นาทีเดียวยังไม่ได้เลยจะไปตั้งให้มันน่ะ。 ว่าต้องเห็นได้มานานกว่านี้หน่อย。 เจ็บเลย。 มันแล้วนะกูมึงกว่านี้ไอ้ตัวตั้งใจเห็นอ่ะมันคือเจตนาจงใจพยายามไม่เป็นเรียบร้อยแล้วไม่เห็นมันหรอกไม่เป็นหรอกเพราะไม่เป็นหน้าแล้วมันก็จะหน้าเราก็เลยไม่เห็นมาบางที่ไม่เกิดไม่ทำเลยเพราะเราเป็นหน้าหน้ามาบางไม่เกิดไม่ดับหมดเราจะต้องไปหลไปข。 หน้า。 แล้วก็ปล่อยวางขันหน้าแต่จะไป่อยว่าอะไรต้องเห็นว่าหน้า。 เราจะปล่อยวางไม่ได้。 ทำไมหลวงพ่อเป็นคนคิดคนพูดแต่งคนพยายามดูรู้เห็นเจตนาใส่เจตนาเข้าไปได้วะเนี่ยทำไมเป็นอย่างนี้ว่ะเลยรู้ว่าพยายามพยายามพยายามจะทำทำอะไรเป็นอะไรนะหมดเลยปรแตหมดเลยอีกด้าน。 พยายามที่จะไม่พยายามพยายามที่จะไม่พยายามไปดูพยายามที่จะไม่ทำอะไรพยายามที่จะไม่ทำตอนแรกไม่ทำจริๆไปดูๆไปดูไปๆเห็นมันลงสังขาเลยสังขาเป็นหมดเลยเก่งตกไม่รู้ตัวนะไม่รู้ตัวตั้งนานกันคือตกคือพยายามจะไ。 ม่ทำ。 พยายามให้มันทำพยายามจะไม่มีเจตนาพยายามจะไม่จงใจพยายามจะไม่ไม่มีความตั้งใจพยายามที่จะไม่ปรแต่งคือดูโดยไม่พยายามพยายามที่จะจะไม่มีเจตนาไปดูแต่ก็ดูแต่มีความพยายามที่จะไม่ไปดูดูอยู่ดีก็มีพยายามทำอะไรก็คือไม่ทำอ่ะฟังที่หลงไปก。 ็ผิด。 พยายามไม่หลงก็ผิด。 ลงไปเป็นสังขาร。 มันก็หลงอีกแล้ว。 ไม่หลงก็ลงอีกไอไม่ไปแล้วแล้วนะทำอะไรไม่ได้เลยวะเลิกทำดีกว่าวะใช่เลย。 เลยสร้างไปในโลกเลิกทำก็ไม่ได้เวยทำก็ไม่ได้。 พยายามทำก็ไม่ได้พยายามจะให้ไม่ทำก็ไม่ได้ยังไงวะเนี่ยจะทำยังไงมันจะเป็นไงวะเนี่ยทำก็ไม่ได้ก็ทำก็คงแต่เป็นคันห้าเพียงแค่เป็นขหน้าและเป็นหน้ายึหน้าแล้วพยายามให้ทำไม่แต่งลงพยายามไม่ทำให้แต่งเพื่อไม่ให้มันเพิในโ。 ลกนะ。 สุดท้ายก็ลงงอีกลงไปเป็นความพยายามแต่งลงเอากันเป็นทำอะไรเลยไปงนี้。 ไม่ทำอะไรผมสร้างมันแค่นอนหลับไปเลยนอนวันๆนึงนอนนานเลยไปทำไงวะเนี่ยพยายามก็ไม่ได้จะทำอะไรก็ไม่ได้พยายามจะไม่ทำก็ไม่ได้ไม่ทำอะไรเลยอยู่วะเนี่ยปวดหัวมากเลยนะน่ะ。 ทำอะไรจริงๆเลยเคยทำมาก็ผิดเขาเคยวันนั้นถือศีลมาอยู่กับปฏิบัติธรรมอยู่นะคะเคยทดลองนะคะเพื่อนน่ะเข้ามาแบบเขาชวนพูดชวนคุยอย่างชีวิตมาอย่างเล่าเรื่องของเขาอย่างเมามันให้เราก็พยายามดึงสติให้เราว่าฟังเขาแต่ไม่ฟังเขารู้แต่ไม่รับเขามาใส่ใจก็ปฏิบัติของเร。 าไปเราก็ภูมิใจว่าเราแยกออกได้แต่ที่จริงเราก็ยังหลงอยู่ใช่ไหม。 เราพยายามล้างตัวเองไม่ไปร่วมกับร่วมกับความคิดอารมณ์หลงใหญ่。 เราบแล้วมันจะแน่นแล้วมากเลยภูมิใจเลยแอารมณ์ได้เลยจริงทำจะเป็นยังไงก็เห็นมันตามความเป็นจริงไม่มันได้。 รู้。 จะทำอะไรก็ไม่ได้จะเลิกก็ไม่ได้อะไร。 จักม่งคำเดียว。 ทำไมวะ。 มันว่างแบบนี้วะเนี่ย。 มันว่างแต่หัวจดเท้าเลยเพื่ออาการแตกหมดเลยอ่ะ。 แบบนี้ว่ะแตกทั้งตัวเลยมันว่างแต่หัวแบ่ง。 มันยังคงอยู่นั่นแหละ。 ไอ้เราที่พยายามไปดูมันก็ไม่มี。 แต่แม่้ไม่รู้มันแต่เห็นมันหมดเลยมันมีอะไรเห็นมันหมดเลยรู้มันหมดเลยตอนนี้พยายามจะไปดูมันอ่ะเห็นมันไม่หมดเพราะอะไรเราไปปรุงมากไม่ปรมากเลยมั่วตัวหมดเลยเรา。 ทีเดียวยังไงทีเดียวนั่นแหละว่าไปหมดเลยวะเนี่ยมันว่างหัวจดเท้าเลยเวอยู่ในใจทั้งเลย。 มันเหมือนหายตัวไปเลยอาการแตกหมดเลย。 แต่อะไรเกิดขึ้นทั้งหมดเลยแต่มันเหมือนอากาศเลย。 ความรู้สึกอยู่ในอากาศเลยมีความหมายเลยก็ไม่ได้ดูแต่ทำไมมันรู้หมดเลยวะพยายามที่จะล้างไว้ไม่ให้ไม่มันไปกระทำอะไรก็ไม่มีแต่ทำไมมันกลับรู้หมดเลยก็ไม่มีไปอะไรก็ไม่มีถ้าไม่ไปถ้าไม่มีการกระทถ้าไม่มีการพยายามล้างตัวเราเองไว้ได้ยังไงวะเนี่ยไม่รู้ว่ามันเกิ。 ดจากการ。 จะต้องไม่มีการปรุงแต่งใดเลยแม้แต่เสี้ยวนาทีเดียวแล้วมันเกิดมาเองเราจะทำให้มันเป็นไม่ได้เราทำมันเป็นน，ะ，ม，ั，น，เป็น，ป，ร，ุ，ง，แ，ต่งมันยากตร，ง，น。 ี้，ถือว่า。 เราจะทำมันเป็นมันไม่เป็นไอ้ตรงนี้。 แต่ถ้าเราไปทำให้มันเป็นมันก็ปรแต่งหมดเลยมันยากตรงที่วามันต้องเป็นขึ้นมาเองโดยไม่ปรแต่งแต่ไม่แต่งเราก็อยู่ในโลกุ้งซ่านปล่อยวางผู้รู้หมดเลยุเลยไม่รู้อะไรเลยตอนนี้อันนี้ก็ไม่ได้แต่มันเป็นมันเหมือนมันก็ไม่ได้สติขาดแต่มันก็ไม่ได้เป็นสติตั้งเวลาหลวงตา。 เป็นเนี่ยก็คือพูดไมอายเลยมันเป็นตอนนั่งส่วม。 ประเทศตอนที่นั่งท่วม。 มันว่าง。 มันมันไม่ได้คิดจะทำไง。 มันไม่ได้คิดเรื่องการปฏิบัติ。 มันได้แวบเดียวนะคะแต่เห็นตรงนี้เกพอเลยชีวิตเกิดมาแล้วอ่ะคงเป็นอันตรการไม่รู้กี่แสนกี่กี่กลับเนี่ยเราคงไม่เคยเจอมันเลยอ่ะถ้าเจอมันคงไม่ผ่านไปนานแล้วเราคงไม่เจอเคยเจอมันครั้งนี้แบบเดียวเนี่ยมีค่าเราเลยไม่เคยเห็นมันเล。 ยอ่ะ。 ไอ้สิ่งนี้。 ไม่ได้เห็นมาเลยเนี่ยคือเราก็ไม่ได้ตั้งใจจะปฏิบัติไม่ได้ตั้งใจตั้งใจพยายามจะไม่ปฏิบัติแล้วก็ไม่มีความตั้งใจเรื่องจะล้างตัวเองไว้ถ้าไม่เคยอะไรไปในโลกคือตอนนั้นน่ะมันจะนั่งร่วมใครคิดอะไรคิดว่าจะปฏิบัติธรรมจะทำจะดูอย่างนี้จะไม่รู้เราคือปวดท้องแล้วมั。 นปวดท้องแล้วไปนั่งเลยมันไม่ได้มันไม่ได้คิดจะปฏิบัเรื่องอะไรมันไม่ได้คิดคิดว่าไม่ไมุ่เรารักษาไว้ไม่เรามีเจตนาตั้งใจจงใจหรือเปล่าเนี่ยปกติมันทำอย่างนี้ตลอดเลย。 ตอนนั้นมันมีแต่ทำทำๆ。 มันปวดท้องแล้วมันจะวิ่งไปไม่ทันแล้วเนี่ย。 มันปวดท้องมันก็ไม่มีแล้วไอ้ตรงนั้นไม่มีรายการพยายามจะไปทำ。 มันเห็นมันเห็นความไม่มีอะไรในทกลางความไม่ปรุงแต่งอะไรเลย。 มันมีผมแต่งอยู่แต่เราไม่ปรแต่งอะไรเลยแต่ความปรแต่งของขันห้ามันก็ยังมีอยู่แต่ก็รู้มันหมดเลยแต่การกระทำไม่มีการที่จะไปดูมันไม่มีเลยตั้งใจจะไปดูมันไม่แต่น้อยหนึ่งนิดนึงมันูก็ไม่มีการพยายามจะไม่กระทำก็ไม่มีความคุ้ในโลกเลยก็ไ。 ม่มี。 เป็นอย่างนี้ว่ะอะไรยแต่ไม่ได้เป็นลูกค้าไปเลยนะไม่ใช่นะแป๊บเดียวแต่แป๊บเดียวเกินพอสำหรับเราแล้วเรารู้แล้วว่ามันเหตุมันมาอย่างไรเกิดผลเช่นนี้เราไม่ได้ปรแต่งอะไรไม่ได้ปรุ้แต่ในโลกแล้วไม่ได้ปรุสร้างเกี่ยวการฝึกกิจทั้งไม่ได้หมกมุ่นเกี่ยวการฝึกจิตทั้ง。 ไมุ่่งสร้างไปในโลกทั้งไม่ได้หมกมุ่นเกี่ยวการฝึกจิต。 ธคิดนั้น。 ไม่ได้ปรแต่งอะไรเพราะเราเคยเห็นอย่างนั้น。 แล้วก็มีความเป็นอยู่ด้วยความไม่ปรุงแต่ง。 โดยที่ไม่ตั้งใจที่จะไม่ปรุงแต่ง。 โดยมีความเป็นอยู่ที่ไม่ปรุงแต่ง。 แต่สติ。 ถามว่าปกติขาดไหมปกติก็ไม่ขาดไม่ตั้งสติ。 แต่สติมันก็ไม่เคยขาด。 สถานที่ไม่ตั้งสติ。 อะไรเกิดขึ้นมันก็รู้อยู่มันรู้อยู่ไม่ใช่ว่า。 เข้าใจผิดแล้วอ่ะมันต้องเป็นอย่างนั้นน่ะแล้วนิเฉยๆว่างๆตลอดไปนะไม่ใช่。 คุณเข้าใจผิดผมไปเกิดอย่างนั้นปุูแล้วไปสภาวะนั้นเลยไม่ใช่สภาวะนั้นนะคือมันรู้ว่า。 มารู้ว่ามันจะไม่มีใครอยู่กับมันเวยไม่ใช่ไปจับสภาวะนะวะนี่ว่าไม่มีอะไรเลยเบาๆอะไรไม่ใช่นะมันเห็นสังเกตเห็นว่า。 ความสิยึดถือมันเป็นยังไงคือทุกอย่างมันมีหมดแต่ไม่มีคนยึดถือดังนั้นมันจะดีไม่ดีมันจะเป็นบุญเป็นเป็นกุศกุมันจะเป็นยังไงก็จะแย่มันมันจะดีขนาดไหนก็คงปล่อยมันเป็นอย่างที่มันเป็นให้มันเป็นอย่างที่มันเป็นไม่มีใครอยู่กับมันเลยก็รับรู้รับทราบอยู่รับรู้รั。 บทราบอยู่แต่แล้วก็ปล่อยมันเป็นอย่างที่มันเป็นอ่ะทำไมเราต้องอย่างนี้ทำไมเราอย่างนี้ไม่ใช่เราอ่ะ。 เราไม่มีไง。 ทำไมหงุดหงิดอย่างนี้ทำไมมีอารมณ์อย่างนี้หงุหก็ช่างมันดิเพราะมันไม่ใช่เราไงเราไม่มีมีคนพยายามพยายามพยายามต้องที่เราก็ไม่พยายามแต่มันเป็นความเคยชินในการปฏิบัติธรรมมันชินกับการปฏิบัติตอนแรกเราก็ไม่เข้าใจตรงนี้。 เราพยายามจะไม่ปฏิบัติแต่มันปฏิบัติกับการปฏิบัติคนบางคนพยายามจะปฏิบัติแต่ไม่ปฏิบัติงสร้างแต่เราเนี่ยคือพยายามจะไม่ปฏิบัติแต่ข้างในมันปฏิบัติไม่เลิก。 มันเป็นหรือเปล่าแบบนี้คนมันมีนะบางคนเนี่ย。 เราเห็นเขาปฏิบัติจนเครียดมากเลยเราค่อยๆแบบเข้าไปกระซิบตอนนั่งก็อยู่เยอะๆนี่มีอะไรที่ที่ชอบกว่าการปฏิบัติธรรมอีกไหมคุณเกิดมามีอะไรชอบมากในชีวิตแล้วก็ชวนคุยเครียดปฏิเครียดมากแล้วเหมือนมันจะขาดแล้วก็กลัวเขาจะเป็。 นบ้า。 ไปคุยกับมีอะไรที่คุณชอบในชีวิตคุณเนี่ยแล้วก็จะคุยกับเรื่องที่เขาชอบ。 หมาตาขวางใส่เลย。 ผมจะมาปฏิบัติธรรมสิ่งที่ผมชอบที่สุดในชีวิตคือปฏิบัติธรรมผมไม่ชอบอย่างอื่นเลยไม่ถูกเลยล่ะ。 เราจะให้เขาคลายเครียดหน่อยนั่นแหละจะชวนคุยนั่ะไม่คุยเลย。 สิ่งที่ผมชอบที่สุดในชีวิตเนี่ยผมปฏิบัติธรรมมาตลอดชีวิตแล้วผมจะมาปฏิบัติธรรมผมไม่คุยแล้วก็เรื่องอื่นไม่ต้องมาพูด，ถ。 ึงเครียด。 แล้วก็โมหเราตัวนี้จะมาปฏิบัติธรรมแต่เราให้ให้คลายให้ผ่อนคลายแล้วก็ไม่เข้าใจว่าเราให้คลายเดินไปตามถนนฝนตกด้วยคนที，่。 หายไปไหน。 เขาบอกหายไปไหนแล้วเห็นเห็นเดินออกไปนู่นจะไปตามถนนเนี่ยสายเอเชียเนี่ยเดินไปต้องการฝนตกด้วยเดินไปตามฝนตกไปตามถนนสายรถเหยียบตายหรอกยังไงยังไงอ่ะหายไปเลยอ่ะ。 เครียดโอ้โหเราจะมาปฏิบัติธรรมให้ไม่ให้ปฏิบัติโมหเดินไปต้องเป็นสิบสิบกิโลเดินไปเป็นสิบสิบกิโลเลยแต่โชคดีนะเดินไปไปหาอะไรกินได้กินก๋วยเตี๋ยวได้กินอะไรเสร็จแล้วก็ื่นใจกินก๋วยเตี๋ยวกิโลกลับมาเครกรธเรานะ。 ไม่มาเจอหน้าเราไม่มาปฏิบัติกับเราโมหมากเลย。 แต่ไม่กล้าพูดก็ไม่กล้าบอกเรา。 10ปีเป็น10ปีนะ。 ปีมหโกรธมาก。 จะปฏิบัติธรรมและไม่ปฏิบัติ。 มาเจอกันวันหลัง。 เนี่ย。 จวันหลังเป็นธรรม。 เป็นธรรมเป็นธรรมแล้วเป็นทำอย่างที่เราพูดมันเป็นมันคือไม่ทำอะไรแล้วมาก่อนเราพูดไม่รู้เรื่องทำอะไรแล้วก็โมหเรามากเลยจะเป็นเหรอนัตัวเองทำใจมันเป็นอย่างนี้ไม่มีตัวใจไม่มีตัวเราอะไรเลยมันเป็นอย่างนี้มันไม่ต้องทำอะไรเราพูดจ。 ะตาย。 เลยขอเข้ามามาอาจารย์สารภาพเมื่อก่อนกดอาจารย์มาเป็นสิบสิบปีนะไม่หายเลยกดมากเลยเนี่ยแล้วก็หลังรับสารภาพไปทำเลยไหมเนี่ยแต่ไม่ใช่ว่าไม่ทำอะไรแล้วมีคนเข้าใจผิดเจอพ่อแม่ครูบาอาจารย์แล้วถามว่าศ้ายลงศักดิ์สอนว่ายังไงอ่ะสอนให้ปล่อยวา。 งหมด。 ไปหมดเลยลูกสร้างไปหมดเลยโดนพ่อแม่ก็อาจะว่าอีกไม่ใช่แบบนั้นปล่อยไม่รู้อะไรก็ไปอีกพยายามจะทำมันเครียดมาก็แตกิจะขาดไปบ้างได้มันต้องพอดีมันต้องพอดีมาปฏิปทพอดีแล้วพอดีไงมันก็ต้องเห็นทำพอดีพอดีมันไม่ขาไป2ด้าน。 ก็พอดีพอดีแล้วก็สังเกตดูเงเกเราไปกระทำเป็นตัวสังังให้กำลังใจเราสังไอ้นั่นไอ้นั่นไอไอ้ไอ้นั่น。 มันจะเป็นต้องพักใหญ่นะ。 ไอ้ตัวที่เขาสังเกตเราไม่เห็นหรอกว่าเราเราเนี่ยจะสังเกตเห็นสิ่งที่เรารู้เราเห็นภายในใจเราไปติดตั้งจิใจไปสังเกตดู。 แต่เราสังเกตดูตหลังอ่ะไอ้ตัวที่เป็นสังเกตแหละที่มันไปรู้เขาเนี่ยมันรู้แล้วมันก็มาในใจไอ้นี่ไอ้นั่นไอ้นั่นไอ้นี่ไอ้นี่ไอ้นั่นไอ้นั่นนี่ไอ้นี่ไอ้นั่นมันรู้อะไรมันก็ไอ้นั่นเป็นไอ้นี่ไอ้นี่ไอ้นั่นไอ้นั่นไอ้ไอ้นี่ไอ้นี่ไอ้นั่นรู้ภาษาธรรมมามากเรียนไปห。 ยัดอะไรมามากๆมันรู้มันใส่เต็มเลยมันเป็นเลยตอนนี้เราเห็น。 ไอ้กมันพรนี่หว่าเนี่ย。 เราไม่ได้ไปดูไอ้ตัวกุงแล้วไอกมันสารพัดกับลุงเลย。 มึงต้องรู้ต้องเห็นทั้งเข้าใจต้องพูดอยู่คนเดียวบคนเดียวไอไอ้นัไอ้นั่นไอริยมาเยอะๆกเลยต้องรู้เห็นผู้แล้วมันจริงๆ。 จึงทำให้เห็นไอผู้รู้นี่แหละที่มันพูดได้กได้นี่แหละแล้วก็ปล่อยวางมาปล่อยวางให้ผู้รู้ไอ้ที่มันพูดได้ได้คิดได้พูดได้ผมได้คิดได้เพราะปล่อยวางมันหมดนะมันจะไปถึงไหนใจที่ของจริงนี่เป็นบ้าของคิดได้ปรุงแต่งได้เป็นของไม่จริงเป็นธรรมปลอมทำแท้ๆคือของจริงนี่。 เป็นใบคือไม่ปรากฏอะไรเลยของที่คิดได้ปรุงแต่งได้ของก็เพิไหวตัวได้มันเกิดดับอยู่ในของจริง。 คำปลอมเกิดดับอยู่ในธรรมแท้คำปลอมเกิดดับอยู่ในทำแท้ทำแท้เคลื่อนไหวไม่ได้ไม่ปรากฏอะไรเลยไม่ปรากฏตัวตนเลยมาเห็นตอนหลังสุดท้ายคือเห็นว่าความคิดความปรุงแต่งว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราแท้จริงเป็นความปรุงแต่งเลยเพราะไม่เห็นว่าเราตัวเราของของเรา。 ตัวตนของเราเป็นความปรุงแต่ง。 มันก็จะพ้นจากสภาพความเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราจะพูดยังไงก็ไม่ใช่กูไว้กูไม่มีเพราะมึงเป็นความปรแต่งหมดเป็นเราแต่มันไม่เป็นเราเป็นมึงหมดเลยเป็นมึงมึงไม่ใช่กูเวยเพราะกูไม่มี。 แต่มันๆก็จะเป็นของเราเหมือนกันแต่มันบอกว่าเราไม่ใช่แต่มันก็ยังยึดอยู่ก็ไม่เป็นไรเราก็เห็นมันเป็นตัวเราไม่ใช่ห้องนะ。 อะไรบัผิด。 แต่ไม่เห็นมันวามันเป็นสังขาร。 ไปต้องอ่ะ。 ไม่ไปเห็นสาขาที่มันเกิดว่าความคิดความปรุงแต่งเป็นเราเป็นของเรามันเป็นความคิดความปรุงแต่งมันเกิดดับอยู่ในความไม่มีอะไรแล้วก็เราไปถึงความไม่เกิดไม่ดับแล้วก็ปล่อยวางเพราะเราเห็นว่าเนี่ยเป็นความคิดความปรุงแต่งแล้วก็ก็เลยเข้าไปถึงความไม่ไม่เกิดไม่ดับ。 ไม่ปรุงแต่งเพราะว่าเราเห็นความคิดความปรแต่งเป็นเราเป็นตัวเราเป็นของของเราเนี่ยมันเป็นตัวสุดท้ายเลยตัวเราก็เราปล่อยวางตัวเรามันก็ไปถูกมันก็ไปถูกกว่าไม่มีอะไรเลยเหมือนเรานั่งอยู่เ。 นี่ย。 เลยตัวเราออกไปเนี่ย。 ข้างๆมันเป็นไง。 ความว่างหมดเลยขอให้เลยตัวเราเนี่ยเพราะตัวเราเป็นความว่างเลย。 ความคิดความรู้สึกเป็นตัวเราน่ะ。 ถ้าเราเห็นว่าเราปล่อยวางความคิดความรู้สึกและปล่อยวางเท่าไหรก็เห็นวามันเป็นสังขารเป็นความปรแต่งว่าเป็นสังหารความปรแต่งเพราะว่ามันมีเลยกว่าสังขารไปคือความไม่ปรุงแต่งความไม่ไม่อาจปรุงแต่งได้อยู่ทำไมเรามาปรแต่งเนี่ยอยู่เราทำไมมาปรุงแต่งปรแตเป็นเราเป。 ็นตัวเรานี่มันเป็นความปรุงแต่งไม่ใช่หรอปรแตเป็นตัวเราตัวเรามันคิดแต่เป็นเราเป็นตัวเราเป็นของของเรานั่นแหละมันเลยตั，ว。 เราไปเลย。 เหมือนกับตัวเราที่เป็นการเนื้อเลยตัวเราไปเป็นความว่างเลยความคิดความปรแต่งความรู้สึกเป็นตัวเรานะเนี่ยปล่อยวาง。 มันเลยกลายเป็นความว่าเป็นความความไม่มีอะไรเลยอ่ะวเห็นความปรแต่งมันเกิดดับอยู่ในความไม่มีอะไรความคิดความปรุงแต่งเกิดดับอยู่ในความไม่มีอะไรที่ภาษาสมุดเขาเรียกหัวใจใจหรือจิตเดิมแท้ๆนั่นแหละจิดั้งเดิมแท้ๆนั้นเนี่ยเลยเลยก็อยู่กับใจเป็นใจนั้นไปแล้วก็ร。 ู้ว่าถ้าเป็นใจมันไม่มีตัวตนไปคิดอะไรเพราะว่าใจจะมันอะไรไม่ได้มันไม่มีทุกข์ไม่มีกเลสมันไม่มีโอกาสเกิดไปสร้างพบชาติอะไรได้และรู้ว่าความปรแต่งทั้งหมดที่จะไปสร้างพบชาติ。 ต่างๆได้เพราะว่าพบที่รองรับ。 สรรพสัตว์ที่เวียนว่ายตายเกิดรว้วแต่เป็นพที่ไปจากความปรุงแต่งหลคงุงแต่งหมดเช่น。 พบทั้ง3。 กลับมาพบพบจะต้องปรุงแต่งเสพกลางปรุงแตพอยู่พบได้แก่โลกมนุษย์โลกสัตว์เดรัจฉานโลกกายสัตวรกในพุนี้ปรแตกกลางแล้วก็เทวโลก6。 ชั้นเสพเสียงสัมผัส5พวกพวกพบแล้วก็พวกปรุงแต่งเสพอารมณ์ประภพรูป。 รูปปพรมแต่งพประชาานคือความว่าง。 ว่างก็เป็น。 3เนี่ยมันจะต้องมีความปรุงแต่งมีตัวเราปฏิเสธ。 มีปแต่งเป็นตัวเราพิเศษมัน。 ไปเสวยมัน。 มันจะไปสู่พบทั้ง3ได้。 สิ้นตัวเราที่จะไปเสวยสิ้นตัวเราเพราะว่าเห็นว่าความคิดความปรุงแต่งเป็นเราเป็นตัวเราเป็นสังขารเป็นความปรุงแต่งในฐาหน้า。 เป็นความปรุงแต่งมันถึงมันันทึกปรุงได้ความไม่ปรุงแต่งที่ไม่อาจปรุงแต่งได้เมื่อไหรเป็นความปรุงแต่งและไปอยวางความปรุงแต่งเป็นความไม่ปรุงแต่งการเป็นความไม่ปรุงแต่งถึงเห็นว่าความเกิดดับเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับความไม่ปรุงแต่งแล้วก็มันก็เป็นความไม่ป。 รุงแต่งตลอดไปก็ปล่อยอยู่ไปใช้ใช้ปรุงแต่งไปใช้ส่วนที่ปรุงแต่งไปไม่ให้สิผิดทำผิดกฎหมายไม่ให้。 เบียนตนเองและผู้อื่นให้เป็นทุกข์เดือดร้อนเรียกว่าใช้ชีวิตไปตามอริยมะคือไม่เบียดเบียนใครให้เป็นทุกข์เดือดร้อนสิที่ตามผิดกฎหมายแล้วก็ไม่เป็นเบเบตัวเองอื่นเดือดร้อนก็ดำเนินชีวิตไปโดยชอบประกอบอาชีพชอบในการทำไปอยู่น์ทำหน้าที่โดยชอบแต่ใจเป็นใจที่ไม่ปร。 ุงแต่งตลอดไปเป็นใจที่ไม่ปรแต่งตลอดไปที่ไม่มีตัวตนไม่มีตัวเราไปเป็นใจเป็นใจที่ไม่มีตัวตนไม่มีตัวเราไม่มีตัวตนของเรา。 แล้วก็。 ตายไปกับคือเรียกว่ากินกับกินอยู่กับใจที่ไม่ปรุงแต่งนอนกับใจที่ไม่ปรุงแต่งไปไหนกับไปกับใจที่ไม่ปรุงแต่งแล้วก็ตายไปกับใจที่ไม่ปรุงแต่งและไม่เป็นใจที่ไม่ปรุงแต่งไม่ปรากฏอะไรเลยตลอดกาลในความปรุงแต่งไม่มีสัตว์ไม่มีบุคคลไม่มีตัวตนไม่มีเราด้วยนะไม่มีเข。 าไม่มีใครในนั้นไม่มีอะไรไม่มีอะไรในนั้นทั้งหมด。 พุทธเจ้ากตัดว่ามันไม่ใช่ทางธาตุดินไม่ใช่ทางธาตุน้ำไม่ใช่ทางธาตุลมไม่ใช่ทางธาตุไฟมันไม่ใช่ทั้งประฌาน。 ไม่ใช่ตั้งอนประฌานไม่ใช่อากาศสจายตนะไม่ใช่วิญญาณจาตนะไม่ใช่อากินจรรญาตนะไม่ใช่นวสัญญาสัญญายตนะในสมัยก่อนพุทธเจ้าคิดว่าตรงนี้เป็นนพพานไม่ใช่พระพระเจ้าตัดตรงนี้ไม่ใช่นพพานพุทธเจ้าก็ผ่านมาแล้วบอกว่าตรงนี้ไม่ใช่นพพานมันไม่เกิดมันไม่ดับตรงนั้นมันไม่เ。 กิดไม่ดับไม่มีตัวตนไม่มีรูปภัณฑ์สนธานใดๆ。 มันจะไม่มีกะไม่อาจจะเป็นการไป。 ไม่เป็นการมาและไม่มีการพยายามทำให้อยูุ่ดหรือตั้งอยู่ได้มันไม่ตั้งอยู่ทั้งไม่เป็นการเคลื่อนไปถ้าไม่เป็นการมา。 มันเป็นความไม่ปรากฏอะไรเลยมันไม่อาจรับรู้ได้ทางอายนะภายในตาหัวจลยใจมันไม่อาจจะรับรู้ได้ทางประตูต่างๆ。 และไม่มีอาวุธใดๆในโลกมาามันได้เพราะมันเป็นความไม่มีอะไรเลย。 นั่นคือที่สุดแห่งทุกย้อนหน่อยคือเราถูกสอนว่าให้อยู่กับผู้รู้ให้ให้ดูเป็นผู้รู้แต่เราก็คือว่าจะให้ให้ทิ้งผู้รู้แต่ว่ามันก็ต้องใช้ผู้รู้เป็นผู้ดูดูอีกเหมือนกันนะคะไม่ใช่เข้าใจผิดเขาถูกแต่เราเข้าใ。 จผิด。 ให้อยู่กับผู้รู้คือไอ้สติปัญญาเนี่ยไอ้คันแรกมันจะเป็นผู้รู้ขั้นสติปัญญาในขันหน้าอาศัยว่าเป็นเรือข้ามฝาก。 สติปัญญาคือตัวสังเกตสังเกตที่ไหนล่ะสังเกต้ผู้รู้เป็นวิญญาณขันเนี่ยญญขคือไปรู้อะไรทั้งตาหูจไกลใจก็ต้องถามตัวเองว่าใครเป็นคนรู้ล่ะก็ตอบได้ความว่าเราเป็นคนรู้ให้เราเป็นคนรู้ได้คือวิญญาณอาหารทำงานร่วมกับเวทนาสัญญาสังขารอีก3。 คันคือเรานี่แหละเป็นคนรู้แล้วเราก็รู้แล้วก็ถูกใจไม่ถูกใจแล้วก็จำได้ไหมรู้ว่าอะไรเป็นอะไรแล้วก็คิดตรงคิด。 ไอ้ที่ว่าไม่ให้ทิ้งรู้เนี่ยไม่ทิ้งรู้ในขั้นของยังยังเป็นยังไม่เป็นวิมุธยังไม่พ้นทุกข์เนี่ยก็คือไอ้รู้ตัวนี้มันเป็นสติปัญญาในการหน้าเป็นเรือข้ามฝากทิ้งไม่ได้ตัวนี้สติปัญญาบัสะเกอะไรสังเกตเห็นวิญญาณอาคารทำงานร่วมกับสติทุกขณะปัจจุบันคือสติตั้งที่ใจ。 ดูอยู่ที่ใจรู้อยู่ที่ใจสังเกตอยู่ที่ใจและอยู่ที่ใจปล่อยวางอยู่ที่ใจคือแต่ๆๆหรือสัตวรู้ซื่อ。 ไอ้ตัวที่รู้อย่าทิรู้ก็อย่าทิสติ。 สติแต่ต้องปล่อยวางวิญญาณอาขรที่เป็นผู้รู้ที่เป็นรู้ทางตาจมิดไกใจสติเนี่ยไม่เห็นวิญาณอาขรทำงานร่วมกับเจตสเวทนาสัญญาสังขารญาณแล้วก็ปล่อยวางให้ผู้รู้ที่ทำงานร่วมกับเจเป็นญานาขรที่ก็บอกว่าให้ทิ้งผู้รู้ปล่อยวางผู้รู้คือปล่อยวางวิญญาณอาฐานที่ทำงานร่วม。 กับเจตเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณอีกอีก3ขรแล้วก็มันไปรู้เมื่อมันไปรู้รูปเสียงติดลสัมผัสแล้วก็มาทำงานเจตเวทนาสัญญาสังขารวิทยาอีก3。 ขัน。 ลูกเสียงเขลสัมผัส。 มันก็เป็นรูปด้วยแล้วก็พอรู้รูปเสร็จแล้วมันก็เอาเข้ามาปรุงแต่งเป็นเวทนาสัญญาสังขารอีก3。 ขันเลยมันรู้มันปล่อยวางสิ่งที่ถูกรู้ซึ่งเป็นรูปแล้วก็ปล่อยวางตัวมันเองที่รู้อะไรแล้วก็มาพูดเอามาวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยถูกใจไม่ถูกใจคือปล่อยวางวิญญาณอาคารที่ทำงานร่วมกับเวทนาสัญญาสังหารอีก3。 ขันมันก็ต้องปล่อยวางขันหน้าทั้ง5ขันตลอดเวลา。 ที่ปล่อยวางปล่อยวางปล่อยวางขันหน้าตลอดเวลาที่ต้องปล่อยวางผู้รู้ที่เป็นวิญญาณขันในขันหน้าที่ที่ทำงานร่วมกับเจตติไม่ลงงไปตามอารมณ์ที่ถูกรู้รู้ตรงผู้รู้คือใครเป็นคนผู้รู้ก็เราจะเป็นคนรู้เรารู้นั่นแหละเรารู้ใครรู้กับเรารู้นั่นแหละเรารู้นั่นแหละมันคื。 อวิญญาณอาการที่ทำงานร่วมกับเวทนาสัญญาสังหารวิญญาณไอ้ตัวนี้ที่เขาเรียกว่ารู้ตัวปลอมรู้ตัวปลอมไอ้ตัวนี้รู้ตัวปลอมและก็รู้มันรู้ตัวปลอมก็ไม่รู้แล้วปรแต่งได้ทั้งรู้ทั้งเห็นต้องเข้าใจต้องพอใจไม่พอใจทั้งแทรกแสงได้อยากให้มันเป็นยังไงได้ปรแต่งได้ร。 ู。 ้นี้。 มันจะเป็นรู้ตัวปลอมเนี่ยที่ต้องปล่อยวางคือรู้ตัวปลอม。 แต่ใครเล่า้าที่ไม่เห็นรู้ตัวปลอมสติปัญญานี่ไงที่เป็นเรือข้ามฝากที่ไม่ได้สติปัญญาไอ้ที่ว่ารู้ได้มันคนละตัวกันที่เราเข้าใจสอนถูกแล้วอย่าปล่อยวางสติปัญญาสติปัญญาเป็นขันหน้าต้องใช้เป็นเรือคฝากทิ้งสติไม่ได้สติเนี่ยสติขาดสติขาดปัญญาขาดทำขาดเป็นทุกข์สต。 ิมีสมาธิมีปัญญามีทำมีไม่ทุกข์สติเป็นมหาสติเป็นมหาสมาธิเป็นมหาปัญญาเป็นพระนพพานพ้นจากทุกข์。 สติอันเดียว。 สติอันเดียว。 พ่อแม่ครูบาอาจารย์สติอันเดียวกันหลายอย่าเอาหลายเอานี่สติอันเดียวสติทางที่ใจรู้อยู่ที่ใจรู้อยู่ที่ใจส，ั，ง，เ，ก，ตอยู，่，ท，ี，่，ใ，จนะที่ใจปล่，อ，ย。 วา，งที่ใจ。 ทิสติไม่ได้แต่สิ่งที่ปล่อยว่าคือกันห้าคือกันห้าคือผู้รู้คือใครก็รู้ว่าเรารู้เรารู้อะไรก็เรารู้นั่นแหละรู้ตรงเรารู้นั่นแหละที่ทำงานร่วมเจติแล้วก็ปล่อยวางผู้รู้ผู้รู้ไปอยวางผู้รู้ก็คือปล่อยวางวิญญาณอาหารจะไม่ได้ปล่อยวา。 งสติ。 เมื่อปล่อยวางผู้รู้ตัวปลอมแล้วเนี่ยมันจึงพบผู้รู้ตัวจริงพูดรู้ตัวจริงคือไม่ปรากฏอะไรเลยมีแต่ความไม่มีอะไรแต่รู้ตัวจริงมันคนละกันรู้ตัวปลอมมันรู้ตามทวารเนี่ยมันรู้ตามทวารคือมนรู้มนรู้ลูกลดกลิ่นเสียงสัมรู้ทำอารมณ์แต่ผู้รู้ตัวจริงมันไม่ได้รู้ตามทวา。 รมันแตกต่างกันตรงนี้。 ไอ้ผู้รู้ตัวจริงเนี่ยเป็นภาพารู้หรือเป็นธรรมธาตุรู้อะไรมันรู้แบบพุทธะรูแบบพุทธอะไรรู้สิ้นยึดสิ้นหลงรู้ตื่นรู้เบิกบานมันคนละรู้การรู้ที่ปล่อยวางผู้รู้คือปล่อยวางผู้รู้ที่เป็นวิญญาณหลักฐานทำงานร่วมเจสิเวทนาสัญญาสังขารสาขารคือบรรรู้ตามทวารสังเกตไหม。 ผู้รู้ที่เราต้องไปวางคือผู้รู้ที่รู้ตามทวารรู้ตามประตูไกใจ。 มนุษย์ตามทวารแล้วก็มาปรุงแต่งร่วมกับเจตสติเป็นขนาดสัญญาสังขาร。 สรุปแล้วไอ้เรานี่แหละที่ไปรู้อะไรก็ต้องต้องคิดิดถึงคถต้องต้องพอใจไม่พอใจถูกใจไม่ถูกใจพยายามดิ้นลนได้ไอ้ที่รู้ที่ปรแต่งไม่ต้องถูกปล่อยวางมันจะรู้ปรแต่งได้ก็ต้องอาศัยสติสติสติสติมีสมาธิมีปัญญามีมันจะทิ้งสติไม่ได้สติเป็นเรือกข้าฝากไปจนถึงพนพพานทิ้ง。 ไม่ได้สติเพราะปล่อยวางหมดแล้วคิดแล้วจะเน้นความเกิดระดับในความไม่เกิดระดับเพราะปล่อยวางผู้รู้ได้แล้วผู้รู้ที่มีความปรุงแปลงได้ปล่อยวางผู้รู้ตัวปลอมได้ก็ไปพบผู้รู้ตัวจริงคือรู้ว่ามีความเกิดระดับอยู่ในความไม่เกิดระดับแล้วก็เป็นความไม่เกิดดับนั้นต。 ล。 อ。 ด。 ไป。 โดยที่ไม่มีตัวตนไม่มีตัวเราไม่มีความปรมิแต่งอะไรอย่างนั้นไม่มีสัว์บุคคลตัวตนไม่มีเราไม่มีเขาในนั้นมีแต่ความรู้รู้อะไรก็รู้ว่ามันคือความไม่มีอะไรมันคือความไม่มีอะไรเลยมันเหมือนกับความว่างเปล่าเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติจักรวาลมันไม่ปรากฏอะไรเลยมันไ。 ม่ปรากฏอะไรมันไม่มีอะไรแต่มันมีความรู้อยู่ในตัวมันเป็นความไม่มีอะไรเลยสิ่งที่ปรากฏอะไรทั้งหมดไม่ใช่มัน。 ไม่ใช่และไม่มีใครมาอาจยึดมันได้เพราะมันไม่มีอะไรให้ยึด。 และผู้ที่ปรุงแต่งพยายามจะไปยึดมันหรือไปยึดอะไรได้ล้วนแต่เป็นสังขารไม่ใช่มันไม่ใช่มันมันคือหนึ่งเดียวเท่านั้นคือความ，ไ。 ม่มีอะไร。 พุทธธจึงเรียกว่าชื่อหนึ่งของพุทธเรียกว่าหนึ่งคือพๆคือความไม่มีอะไรปรากฏนั่นแหละที่นั่นแหละเจ้าตัเป็นที่สุดแห่งทุกเพราะมันไม่มีตัวตนไม่มีอะไรมันได้แล้วมันก็คิดอะไรเป็นทุกข์ไม่ได้เพราะมันคือความไม่มีอะไรเป็นความไม่มีอะไรเลยแต่มีความรู้ในตัวมันไม่ใ。 ช่รู้ตามทวารไม่ใช่รู้เห็นเข้าใจที่รู้เห็นเข้าใจมันเป็นครั้งหน้า。 นี่มันไม่ต้องการความรู้เห็นเขาเข้าใจแต่มันรู้เพียงหนึ่งเดียววามันคือความไม่มีอะไรแค่นั้นแหละมันก็พอที่จะทำให้คนถูกได้。 ไม่มีสัตว์ไม่มีบุคคลไม่มีตัวตนไม่มีเราไม่มีเขามันจะไม่มีใครไปคิดอะไรมันคือว่าไม่มีอะไรเพียงรู้แค่นี้ไม่ต้องรู้อ。 ะไรก็ถูก。