顶礼尊贵的隆达长老，我有一个疑问，就是当我们看到“知者”的时候，长老说要放下“知者”，那么放下“知者”的方法是什么呢？是说要看到： 这个知者，他知道，他可以思考，可以分别，知道什么是什么，既知道、又看到、又理解，要看到它是一个行，是五蕴。 为了看到这个知者，既知道、又看到、又理解，可以分析、评论、研究，无论是符合心意还是不符合心意，这都是五蕴，是蕴，它是一个行，是不稳定、是苦、是无我的，所以要放下。 仅仅是看到它是五蕴，不是我们，不是我们的自我，看到知者不是我们，我们不是知者，知者不是我们，因为它是一个行，是一个造作，是不稳定、是苦、是无我的，它就会自然放下，因为已经看到它是五蕴了。我们修行的一切，无论是佛陀还是阿罗汉，从过去、现在到未来，都必须放下这个蕴，直到放下作为识蕴的“知者”，这个识蕴与作为心所的受、想、行三个蕴共同运作。所以必须放下这个“知者”，以及那些与心所共同运作，进行分别、认知、思考的（蕴）。 因此，必须知道什么是什么，然后分析、评论、研究，无论符合心意还是不符合心意，这个东西，这个能符合心意、不符合心意的“知者”，要全部放下，全部一揽子放下，要看到它们都是行，无论是“知者”知道、看到、理解的任何事物，在每个当下。 都要全部放下，看到它们都是行，都是行，从行转变为无为（विसังขาร），从行转变为什么都没有，这就是无为（วิสังขาร）。或者像阿姜曼尊者所说的，也像我尊敬的老师们所说的。 这个“知者”，它与心所，也就是受、想、行共同运作，既知道、又看到、又理解，既知道符合心意还是不符合心意，会干预、挣扎、努力，既知道什么是什么，这个东西是个假“知者”，是个虚假的“知者”，因为它知道并且会造作、生灭，它是无常的，所以它是个虚假的“知者”，要放下这个虚假的“知者”，之所以能够放下，是因为看到它是行，是一种造作，是一个蕴。当全部放下的时候，才会遇到真正的“知者”。真正的“知者”有很多名称，可以称之为“本觉之心”，可以称之为“心”，可以称之为“佛性”。 真正的“知者”有很多名称，被称为“真如”，被称为“自性”，它是空性，是大空性，是最初的宇宙，是本觉心中的虚空，本觉之心是没有自我的，没有形状，无法去... 无法展现任何行为，它必须，它不是必须知道，必须看到，必须理解，不能知道。 它是没有自我的，它什么都没有，无法展现任何行为，它就是一无所有，却拥有一切，能够展现一切行为，所有的感受、思想、情绪都不是它，都不是它。它从不执着任何事物，总是把那些能够展现行为的事物当作自己，它是一无所有，什么都没有显现，它就是空无。 那才是真正的“知者”，是真如，要放下那个会抱怨、会思考、会符合心意、不符合心意、会干预的虚假“知者”，然后你就会遇到那个真如，那个真如是不生不灭、不破不坏的，与真如同在，与不生不灭同在，与不生不灭同在，你就会永恒不朽。但是如果与生灭的事物同在，那就是与那个会抱怨、会干预、会烦躁、有情绪的虚假“知者”同在，那个虚假“知者”是一个行，是一种造作。 你将不得不再次轮回生死，没有止境，你会经历痛苦，生死轮回，业力会继续产生影响，因为要去轮回生死的三个世界，都是从造作中产生的，也就是去往欲界，去到需要享受感官愉悦的地方，以及去到需要造作的色界或无色界，色界是需要造作的地方，无色界是超越了造作的地方。 因为是空无一物，所以脱离了三界，脱离了轮回，脱离了行，脱离了造作，那么就不会有人去造作或执着任何事物而感到痛苦，因为空无一物，它没有自我，因此不会有人执着任何事物而感到痛苦。放下“知者”的方法就是，看到“知者”不是我们，不是我们的自我。我们如何才能看到“知者”不是我们，不是我们的自我呢？就要看到这个“知者”是知道、看到、理解的。 必须知道什么是什么，然后能够符合心意、不符合心意，这个就是虚假的“知者”，它是一种行，是一种造作，是五蕴。所有的佛陀都放下了五蕴，放下了直到“知者”的（蕴）。就是那个能够脱离苦乐的虚假“知者”。 因此，要追随佛陀的道路，或者所有阿罗汉的道路，就必须放下作为虚假“知者”的识蕴，它与心所共同运作，也就是与受、想、行三个蕴共同运作。 好的，谢谢。 但是，工作还没有完全清晰，需要更加明确地组织。那么，请这位来说说，真正的“心”，真如，是什么样的？真如，作为真如的自性，是什么样的？如何修行？如何放下“知者”？你看到了“知者”吗？你是如何放下“知者”的？然后，你是如何达到真如的？说说看。 有时候会遇到，是什么样的？ 就是没什么，就是，如果，如果我看到了“知者”，那么，它就会自己消失。但有时候，又好像我们把心。 与那个东西联系在一起。比如说，即使我们知道自己现在很生气，但有时候，话还是会脱口而出。 是这样的，我们现在在讨论当下，过去是醉人的，未来是醉人的，佛法就是当下。当下就是看到行，如果不执着于行，那就是不执着于行的心，不执着于行的心是超越了行的，是不生不灭、没有自我的，是不朽的。没有自我才是真正的不朽。那么，当下是什么样的呢？ 当下是平静的，平静的。 是怎样的平静呢？这很危险，很多人都喜欢这样修行，然后变得平静，平静，平静。我们的平静，是无明的平静，还是智慧最高境界的舍？有无明的平静，也就是愚钝的平静。愚钝的平静，与智慧最高境界的平静不同，后者是觉知所有的行都在运动，但心却不运动，心没有造作，心是没有显现任何事物的，一切都在显现，但心没有显现。 有快速的运动，看到了快速的运动，但心没有显现。有运动，看到了运动，但心没有显现。有感受、思想、情绪，有造作，有思考，有推敲，但心没有显现，没有显现任何事物，只是觉知，但没有显现自我，它没有显现任何事物。看到了在没有显现事物之中的显现，看到了在感受、思想、情绪的显现之中的没有显现，看到了那个作为知者的能够知道、能够思考、能够推敲、能够理解、能够知道一切是什么的显现。这是有，但心是没有显现任何事物的，有存在于无之中。 以这样的方式去观察自己的心，就叫做智慧之心。 以这样的方式观察，以这样的方式了解，那就是智慧之心，就这样持续下去，就是觉知，就是佛性，就是处于觉知之中。 就是与心同在。 在一切运动之中，心却不运动，一切都在运动，但心没有显现自我，心没有显现任何事物，与没有显现任何事物同在，与不成为任何事物同在，在其中没有自我，没有他人，没有人、没有众生、没有我、没有他们，因为感受、思想、造作，或者人、众生、自我、你、他们都只是五蕴，是将五蕴拿来造作，成为你，成为他，成为众生，成为人，成为自我，成为你，成为他们。 这只是将五蕴拿来造作，心是无法造作的，没有什么能够造作它，但是所有的造作，成为你，成为他，成为人，成为众生，成为自我，成为你，成为他们的（现象），都在不生不灭的心中生灭。每个人都知道，在我们的身体里，都有一个“心”。 它的名字可能各不相同，有些人称之为“本觉之心”，有些人称之为“清净之心”，有些人称之为“自性”，有些人称之为，名字各不相同，佛性，它就在我们里面。隆达长老喜欢称之为“心”，因为所有泰国人都理解“心”这个词，因为当我们说： 当我们有各种感受、思想、情绪的时候，我们知道它们在哪里产生。每个人都会回答说，它在心中产生，它不是在天上产生的。感受、思想、情绪，不是在天上产生的，每个人都知道它在心中产生，它在心中产生。然后它熄灭，然后又产生新的感受、思想、情绪，每个当下，它在心中生灭，它不会在天上生灭。但是，问到：感受、思想、情绪在心中生灭，但是心却没有生灭。 每个人都知道，它在心中生灭，它不会在其他地方生灭，感受、思想、情绪，或者心的各种现象，它在心中生灭。如果问，那么心在哪里？ 没有人能够回答，但是知道那些感受、思想、情绪，或者心的各种现象，是在心中生灭的。它一定有一个心，它在心中生灭。但是不知道心在哪里，因为从来没有人找到过心，无论医生多么擅长手术，从未在手术中找到过心，只能找到血肉器官，找到作为血肉的心脏，但从未找到过作为真正自性的心，没有自我的心。 因此，佛陀才说，心是一种没有自我的自性，真正的心是一种没有自我的自性，是无相的，没有任何形状，那就是， 谁找到了心，谁就找到了法，谁到达了心，谁就到达了涅槃。找到不生不灭的心，然后与不生不灭的心同在，成为不生不灭的心，然后与不生不灭的心一同死去，成为永恒不灭的心。明白了吗？我们好好观察一下，现在就在隆达长老的面前。我们好好观察一下，这个我们，这个坐在那里的五蕴组成的我们。 在心里，它也嘀嘀咕咕，嘀嘀咕咕，嘀嘀咕咕，嘀嘀咕咕，嘀嘀咕咕，想着这事那事，这儿那儿的事，喋喋不休。但是，我们好好地、真正地、安静地观察，不要对它做任何事情，不要试图对它做任何事情，不要试图去调整或修改什么。 真正地安静地观察，我们会看到：哎？ 这个我们，这个展现出思考和造作的现象，在心里喋喋不休的我们，它在心中生灭，而那个心是一无所有的，心没有显现自我，心是空无，它是一切的生灭的来源，是所有存在的生灭的基础。它在空无之中生灭。我们好好观察一下，这个我们整体，这个我们整体，思考着、造作着、分析着、评论着、研究着，试图观察。试图分析，试图与自己对话，并展现出自己有知识、有见解、有理解，这个是造作。但是在它之下，在其深处，是空无一物。 在那之下是空无一物，或者那个，那个支撑着造作的基础，真的是空无一物，我们可以清楚地看到，每个人都可以看到，真正地安静地观察，因为它就在我们里面，在我们每个人里面，在佛陀里面，在阿罗汉里面，在所有众生里面，在所有的动物里面，都有，在这个没有造作的自性里面，造作和没有造作都在那里，这就是心，或者最初的本觉之心，或者真正的自性，它就在每个人里面，在所有的众生里面都有。 佛陀之心，也就是佛性，存在于每个人之中，不是只有佛陀才有，在佛陀里面有，在阿罗汉里面有，在普通人里面也有，它已经存在了，所有造作的生灭，都在不生不灭的心中生灭。安静地观察。 这个我们，无论是造作、思考、试图专注、试图凝视、试图观看、试图知道、试图观察，无论怎样，它都是造作，我们看到在那造作的下面，是空无一物，真的是空无一物，没有任何事物显现，但是那造作，是生灭的显现，是在不生不灭之中的变化。 它真的是空心，正如佛陀所说，你要看到所有情绪的生灭，所有的情绪，那个作为识蕴与心所，也就是受、想、行共同运作的（识蕴），所有种类的感受、思想、情绪，你要看到情绪的生起。 你要看到情绪的生起和情绪的灭去，所有的情绪，在每个当下，在每个当下，它在哪里生起，又在哪里灭去，它在哪里生起，又在哪里灭去，你要安静地观察它，不要对它做任何事情，不要干预它，不要试图对它进行任何造作，你要真正地安静地观察它，情绪，也就是那些感受、思想、情绪，或者那个作为识蕴与心所，也就是受、想、行三个蕴共同运作的（识蕴）。它在哪里生起，它又在哪里灭去，它在哪里生起，它又在哪里灭去，然后你就会知道，它从空性中产生。 然后它消失在空性中，它从空性中产生，在拥有它之前，它什么也没有，在拥有了它之后，它又消失回到什么都没有，无论是快乐、是痛苦、是光明、是忧伤、是善念、是恶念、是功德、是罪恶，在思考它之前，在拥有它之前，什么也没有，在拥有了它之后，它又消失回到什么都没有，就像我们现在坐在这里听隆达长老说法。 在今生我们拥有自我，拥有这样的外貌之前，在这个自性中，我们什么也没有，然后在这个自性中，才有了我们，有了这样的外貌，然后渐渐变老，然后生病，然后死去，腐烂并解体，回到不再有拥有这样的外貌的我们的状态。 因此，在我们拥有自我，拥有这样的外貌，拥有这样的感受、思想、情绪之前，在这个自性中，我们并没有拥有这样的外貌，拥有这样的感受、思想、情绪。然后有了我们，拥有了这样的外貌，拥有了这样的感受、思想、情绪，然后（我们）生灭了，回到了不再有拥有这样感受、思想、情绪的我们的状态。它从无走向有，有了，又回到无，你要看到存在之存在和存在之灭去，存在的一切都从哪里产生，又。 要去哪里，存在的一切从哪里产生，它从哪里产生，然后它消失在哪里，你要安静地观察它，它存在于佛陀之中，存在于阿罗汉之中，存在于所有众生之中，存在于所有动物之中，它存在于所有之中，但是对动物来说，教导它们是没有意义的，但人类和天神有能力听法并理解，存在的一切都已经存在，存在是造作，是有，但它在空无之中生灭。这无（ความไม่มี）是所有生灭的基础，它存在于每个人之中，这空无，它是一种自然的存在，存在于所有的众生之中。 然后你就会看到，那空无真的是空无，是与自性合一的空无，它是空无，没有自我，没有形象，没有界限，没有任何领域，它既不光明也不黑暗，它既不纯净也不忧伤，它既不快乐也不痛苦，它什么都没有，它既没有功德也没有罪恶，既没有善也没有恶，它里面什么都没有。它从未生，从未灭，从未破，从未坏。它已经存在于所有的生命，所有的众生之中。你要看到所有情绪的生起和灭去，也就是所有当下之感受，然后你就会知道，它从空性中产生。 然后它也消失回到空性中，或者它从无中产生，然后消失回到无中，那无与自性中的无，与宇宙中的无合一，它们是合一的。它就像合一，但是自性的合一，宇宙之无，宇宙之空性，它本身没有知识。 但是心，也就是没有显现任何事物的状态，它具有与生俱来的知识，它是识，心被称为识，它具有与生俱来的知识，无需依赖任何知识，就像太阳自身具有光芒一样，不像月亮需要依赖太阳的光芒，但是太阳不需要依赖任何光芒，它自身具有光芒，心或者识，它不需要依赖五蕴的知识。 它不需要依赖五蕴的知识，因为它自身具有知识，就像太阳自身具有光芒一样，识或者心具有像佛陀一样的知识，也就是知道它就是空无，没有任何事物真实显现，所显现的一切都不是它，而且它从未有自我，从未生，从未死，从未破，任何武器都无法杀死它。无法通过作为内在门户的眼、耳、鼻、舌、身来感知它。没有人能使它生起，也没有人能使它死去。 它并非始于生，也并非终于死，它没有去，没有来，没有试图停止，没有存在，它什么都没有，它就是什么都没有，它不是地大，不是水大，不是风大，不是火大，它不是所有无色界的禅定境界，不是空无边处定，不是识无边处定，不是无所有处定。是空无，无边空处，也就是第一无色界禅定也是空无，所以仍然不是它。识无边处也是如此，到了无所有处，身体和心都是空无。 连身体和心都空了，空无一切了，无论是身体还是心，都完全空无了，无所有处定，非想非非想处定，一直空到既没有想也没有不想。 禅定者可以在那里待上三天、五天、七天，或者随其意愿，不吃不睡，不排泄，不需要，不需要接收任何营养。可以在自身中存在，但仍然不是，还不是，这空无还不是真如。 因此，如果知道到达了完全空无，没有任何事物真实显现的状态，但它自身具有知识，就像太阳自身具有光芒一样，它知道它。无需依赖任何事物，它无需将心寄托在任何人那里。 它无需将心寄托在任何事物那里。 而且没有人可以执着它，因为它就是空无，没有标记可以执着。 而且它不能被造作，因此不能将自我拿去执着任何事物，它是自由的。 即使它没有自我，它也具有自由自在的知识。 它是完全自由的。 它无需支付任何税。 要与那颗心同在，与那颗心同吃同睡。 然后与那颗不生不灭的心一同死去，成为永恒不灭的。 成为那颗作为佛性的心，是觉醒者、彻知者、知果者、醒悟者、觉悟者，认识到无明之迷而从中醒悟，从作为无明的迷恋中醒悟，从作为错误的知见的迷恋中醒悟，成为永恒的觉知者、醒悟者和觉悟者，也就是没有任何执着。 无论是乐还是苦，都没有人执着快乐，只有快乐存在，而执着的人不存在，只有痛苦存在，而执着的人不存在，超越了乐，超越了苦，超越了功德，超越了罪恶，超越了善，超越了恶，超越了爱，超越了恨。 都要全部超越。 沉浸在不生不灭中，所有的修行都是为了到达不生不灭，如果与生灭同在，那就全都是痛苦，凡是能够生起的，就能够灭去，那就是痛苦，凡是不生不灭的，就脱离了痛苦。 我们可以通过自己安静地观察来看到这一点，无需依赖任何事物，这种知识已经在我们的心中存在。 它就是空无，你要观察，你要看到所有感受、思想、情绪在每个当下，在每个当下，它从哪里产生，它从哪里产生，又消失在哪里，它从哪里产生，在产生之前它又在哪里，然后灭去，它灭去在哪里。 就像有一个水泡的比丘一样。 当时他还不知道自己是佛陀的弟子，要走向迦叶佛那里请教佛法，走到了迦叶佛的茅棚下。 然后下起了雨，所以就等着，打算一会儿上去向佛陀请教。 看到了从屋檐滴落的水滴撞击到地面的水坑，并产生了许多水泡。 看到了水泡从水中产生，然后又消失回到水中，看到了水泡从水中产生，然后又消失回到水中。 他感到震惊，用水泡来比喻心的现象，用水来比喻心。 外界水滴的撞击。 与水面的撞击，就像内在的六入与外境在每个当下都相互撞击一样，会像水泡一样产生心的现象，水泡从心中那个什么都没有的地方产生，然后消失回到心中那个什么都没有的地方，就像水泡从水中产生，然后消失回到水中一样。 心的现象从心中那个没有任何显现的状态中产生，然后消失回到心中那个没有任何显现的状态中，因此看到了所有行的生灭，看到了所有情绪的生灭。 事实是它是空无，它真的是空无，要与那空无同在，要与不成为任何事物同在，没有任何事物，不成为任何事物，没有执着，不能执着任何事物，没有造作，不能造作，没有自我，不生不灭，不破不坏，要与它同在，成为它，然后与它一同死去。 事实上，还有一个连续的片段，但是太长了，需要将音轨分开，要用一个小时。 也就是说，A2，柳的想法是，A1也含有A2，也就是说，A2是关于隆达长老所说的，现在讨论的是关于实践，刚才说的是理论还是实践，但事实上也讨论了实践，讨论了如何放下“知者”，“知者”并放下“知者”。事实上，也已经讨论过了。事实上，也就是结束在水泡这里。真的要好好观察。但大多数时候我们都会犯错，即使实践到非常细致的程度，我们也会犯错，是什么样的错误呢？就是他们会把作为五蕴的自我，也就是那个具有感受、思想、情绪，具有造作，具有行的自我，试图去抓住空性、空旷。 我们很舒服，感到空旷、轻松、舒适，它是颠倒的实践，颠倒了，也就是把我们这个作为五蕴的自我，也就是那个具有感受、思想、情绪的自我，去满足于受蕴，也就是满足于感到空旷、轻松、舒适、平静、安宁、空无，误以为那个东西就是空无，但是却把我们这个作为五蕴的自我，去抓住感受，去抓住空无，去抓住什么都没有，那个不是什么都没有，如果抓住它，那就变成了有。 怎么会成为什么都没有呢， 如果我们抓住它。 我们很喜欢，啊，空旷，轻松，舒适，飘飘然，非常喜欢， 这就是我们不知道我们把那个作为五蕴的自我去抓住那个东西。 这就是颠倒实践。 它将观察到，那个我们，是那个行，是造作，它一直在感受、思考、情绪，它就在空无之中生灭，在拥有它之前什么也没有，拥有之后又消失回到空无之中，看到这个我们，也就是那个“知者”，知道了一些事情之后，会符合心意或不符合心意，能记住或者不记得，知道什么是什么，然后将这些信息拿来造作，拿来造作，看到这个我们，然后不断地放下这个我们，因此看到，这个我们， 它从哪里生起呢？那个与心所共同运作的“知者”，也就是与受、想、行共同运作的知者。知道一些事情之后，符合心意或不符合心意，能记住或者不记得，知道什么是什么，它在还没有造作，在还不知道是什么之前，它从哪里生起呢？那个思想，那个造作， 它从哪里产生呢？它从空无之中产生， 然后消失回到空无之中，因此看到，这个能够造作的“知者”，它是一个被造作的，它从空无之中产生，然后消失回到空无之中。 它就变成了没有任何事物的心，然后知道发生在它之中的行之生灭，变成了没有任何事物的心， 然后知道发生在它之中的行之生灭，但是我们颠倒了方向，也就是我们实践错误，也就是拿那个五蕴的自我。 具有欲望，能够干预，想要成为那样，想要成为这样，拿这个去抓住空性。 拿这个去抓住空无，试图抓住空无，让自我满足于空无，拿那个五蕴的自我去满足于空无，然后空无就不是它了。 它就是。 它看到了感受、思想、情绪的现象，看到了所有的行为。 它发生在空无之中，它在哪里看到呢？我们就在我们自己，在知者这里看到，这个我们，去知道一些事情， 然后来来思考，在思考之前，在思考之前，那个我们的身体从哪里来，会符合心意或者不符合心意的身体从何处产生，与想法和欲望一同产生的所有从哪里生发，它从无而生，本就不存在，然后又消失回到无，一开始它本不存在， 然后又消失回到无，本就什么也没有。 看到了这个，因此知道像这样，然后发现，嘿，它才变成了空无，它才变成了什么都没有的心，才变成了什么都没有的心，才变成了心中没有什么是空无，但是一切（万事万物）都在它之中生灭。 有感受，有思想，各种想法各种思绪，就是我们自己，我们这个不死的身体，就是在它里面活跃着，但是它从未执着于任何事，没有将那个活跃的身体认为是自己，不再认为那是自己，因为它已经变成了那样，它已经成为了不造作、不生不灭的心，并且已经是空无了，它不再会被那些喋喋不休的东西迷惑，因为它已经知道很快，那个五蕴组成的身体就要死完了，很快就要死完了，那个知道了很多事情，然后符合心意不符合心意，并拿来感受思想情绪的（身体）。 它必须要消失，但能够不生不灭的一定是它，因为它从现在开始就是不生不灭的，并且没有任何事物生灭，因此它不会死，所死去的那个，就是那个作为五蕴组成的身体，那个在我们这个不动的状态中展现着活跃着的身体，但是我们已经成为了不动，并且放下了作为五蕴组成的身体。 因此，身体这个五蕴没有痕迹也没有意义，心就会感到舒服或者不舒服，它会产生好的想法或不好的想法，它不会陷入这些想法中，它只是看到那些事物在其中生灭，因为它已经成为了那颗心，成为了不生不灭的心，那个作为五蕴组成的身体，那个会生灭的身体对心来说没有任何意义，因为心是空无。 快乐进入不到心中，痛苦也进入不到心中，痛苦存在，但它进入不到心中，快乐也进入不到心中，光明和阴暗也无法进入，没有事物可以进入，因为它就是空无，因此没有任何事物可以触及它，没有任何事物可以威胁摧毁它，它能摧毁有，但是它不能摧毁无。 没有任何事物可以摧毁无。 它能摧毁有，那些最强的炸药。 能摧毁有，却毁灭不了无。 如果好好静下心来观察就能找到自己的真心，找到了自己的真心就找到了正法，如果到达了自己的真心，也就到达了涅槃的境界。 祖师大德都曾经这样说过。所以要用心去观察，没有任何人能够代替你观察。你一定要自己去用心观察。 心平气和地观察，不要有成见和偏见。 无论是法官还是检察官，他们在上任之初都要学习四偏见，所以一定要不带有任何偏见地直接面对，诚实地面对。 真诚地面，不要带有任何偏见，然后我们就会发现，无论是好是坏，无论是功德还是罪恶，无论是爱还是恨，无论是龙还是蛇，任何出现在心中的事物，都是从空无中产生的。 并且又会消退回到空无之中。 空无就是所有善的来源。 那样你就能通过你的心来发现，没有其他人能帮助你。 无论佛陀、阿罗汉还是所有的祖师大德都只能帮助指点方向，但是你所看到的一切都必须通过你自己亲身体验和发现才能真切体会。因此需要思考和观察。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ --- กราบนมัสการหลวงตาค่ะเออสงสัยตรงที่ว่าพอเห็นพอเราเห็นผู้รู้แล้วเนี่ยที่หลวงตาบอกว่าให้ปล่อยวางผู้รู้นี่วิธีการปล่อยวางผู้รู้นี่คือยังไงอะคะวิธีปล่อยวางผู้รู้หรือว่าให้เห็นว่า. ผู้รู้ที่รู้แล้วก็คิดได้ปรุงแต่งได้ที่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรทั้งรู้ทั้งเห็นทั้งเข้าใจเนี่ยเห็นว่ามันเป็นสังขารเป็นขันธ์5. เพื่อเห็นว่าผู้รู้เนี่ยทั้งรู้ทั้งเห็นทั้งเข้าใจวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยอะไรได้ทั้งถูกใจไม่ถูกใจได้อันนี้มันเป็นขันธ์5มันเป็นขันธ์หน้าขันธ์หน้ามันเป็นสังขารเป็นสิ่งไม่เที่ยงเป็นทุกข์เป็นอนัตตาก็ปล่อยวาง. เพียงแค่เห็นว่าเค้าเป็นขันธ์5ไม่ใช่เป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราเห็นว่าผู้รู้ไม่ใช่เราเราตัวเราไม่ใช่ผู้รู้ผู้รู้ไม่ใช่ตัวเราเพราะมันเป็นขันธ์5เป็นเป็นสังขารเป็นสิ่งปรุงแต่งมันเป็นไม่เที่ยวมันเป็นทุกข์เป็นอนัตตามันก็จะยอมปล่อยวางเพราะเห็นว่ามันเป็นขันธ์5แล้วเรามาปฏิบัติธรรมทั้งหมดพุทธเจ้าและปรหันทั้งหมดตั้งแต่อดีตปัจจุบันอนาคตล้วนแต่ต้องปล่อยวางขันธ์หน้าจนถึงผู้รู้ที่เป็นวิญญาณรักขันธ์ที่ทํางานร่วมกับเจตสิกเวทนาสัญญาสังขารอีก3ขัน. จึงต้องปล่อยวางถึงผู้รู้แล้วก็ที่รู้แล้วทํางานร่วมกับเจตสิกวิจารณ์สัญญาต้องการ. เพราะงั้นมันต้องรู้รู้ว่าอะไรเป็นอะไรแล้วก็ต้องวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยจิตใจไม่ถูกใจได้มันไอ้ตัวเนี้ยไอ้ผู้รู้ที่ถูกใจไม่ถูกใจได้ทั้งรู้อะไรเป็นอะไรเนี่ยปล่อยวางกันหมดเลยยกยกเข่งเหมายกเข่งเห็นว่ามันเป็นสังขารหมดเลยทั้งผู้รู้รู้เห็นเข้าใจอะไรต่างต่างทุกขณะปัจจุบันทุกขณะที่ปัจจุบัน. ก็ปล่อยวางกันหมดเห็นว่ามันเป็นสังขารมันเป็นสังขารเลยสังขารไปเป็นความไม่มีอะไรเป็นวิสังขารเลยสังขารไปเป็นความไม่มีอะไรเป็นวิสังขารหรือลงตามหาบัวญาณสัมมโนท่านกล่าวว่าก็ไม่ครูอาจารย์ที่เคารพนับถือท่านว่า. ไอ้ผู้รู้เนี่ยที่ทํางานร่วมกับเจตสิกเป็นธนาสัญญาสังขารเนี่ยที่ว่าทั้งรู้ทั้งเห็นท่านเข้าใจได้ทั้งรู้ว่าถูกใจไม่ถูกใจแทรกแซงดิ้นรนพยายามทั้งรู้ว่าอะไรเป็นอะไรเนี่ยไอ้ตัวนี้เป็นรู้ปอมเป็นรู้ตัวปลอมคือมันรู้และปรุงแต่งเกิดดับได้มันเป็นของไม่เที่ยวมันจึงเป็นผู้รู้ตัวปลอมให้ปล่อยวางผู้รู้ตัวปลอมปล่อยวางไปจะปล่อยวางมาได้เพราะเห็นว่ามันเป็นสังขารเป็นความปรุงแต่งเป็นขันธ์หน้าแล้วพอปล่อยวางหมดมันถึงจะไปพบผู้รู้ตัวจริง. กูรู้ตัวจริงเนี่ยคือมีชื่อเรียกเยอะแยะมากมายเรียกว่าจิตเดิมแท้มากเรียกว่าใจมั่งเรียกว่าพุทธะมาก. มีชื่อเรียกว่าเยอะเรียกเยอะพอรู้ตัวจริงเนี่ยที่เรียกว่าทําแท้เรียกว่าธรรมชาติมันเป็นสุญชะตาเป็นมหาศูนย์ชะตาเป็นจักรวาลเดิมเป็นด่างอวกาศในจิตเดิมแท้ตอนนี้มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่อาจไม่อาจที่จะ. แสดงกิริยาอาการได้มันต้องไม่ใช่ต้องรู้ต้องเห็นทั้งเข้าใจไม่ได้จะรู้ว่า. มันไม่มีตัวตนมันไม่มีอะไรเลยไม่อาจแสดงกิริยาอาการได้มันคือความไม่มีอะไรเลยที่มีอะไรทั้งหมดที่แสดงกิริยาอาการได้ทุกความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ไม่ใช่มันไม่ใช่มันมันไม่เคยเอาผิดตัวเลยเอาสิ่งที่แสดงกิริยาการได้มาเป็นมันมันคือความไม่มีอะไรไม่มีอะไรเลยไม่มีอะไรปรากฏเลยมันคือความไม่มีไม่มีอะไรเลย. นั่นแหละมันเป็นผู้รู้ตัวจริงเป็นธรรมแท้ให้ปล่อยวางผู้รู้ตัวปลอมที่มันบ่นได้คิดได้ถูกใจได้ไม่ถูกใจได้แทรกแซงได้ทุกขณะปัจจุบันไปเสียแล้วจะพบผู้รู้ที่เป็นทําแท้ทําแท้ที่ไม่เกิดไม้ดับไม่แตกไม่ทําลายให้อยู่กับทําแท้อยู่กับความไม่เกิดไม่ดับนั่นน่ะอยู่กับสิ่งที่ไม่เกิดไม่ดับก็จะเป็นอมตะตลอดกาลแต่ถ้าอยู่กับสิ่งที่เกิดดับคือไปอยู่กับผู้รู้ตัวปลอมที่มันบ่นได้แทรกแซงได้หงุดหงิดได้มีอารมณ์ได้ไอ้ตัวนั้นน่ะเป็นตัวปลอมไปอยู่กับผู้รู้ตัวปลอมที่มันเป็นสังขารเป็นความปรุง. จะต้องไปเรียนว่ายตายเกิดอีกไม่มีที่จบสิ้นไปทุกยากลําบากเกิดตายเกิดตายไปกรรมเวรก็ให้ผลอีกต่อไปเพราะว่าโลกทั้ง3ที่จะไปเวียนว่ายตายเกิดล้วนแต่ไปจากความปรุงแต่งทั้งหมดคือการมาพบกามโลกหรือการมาพบพบที่ต้องเสพกามพบที่พวกเสพกามแล้วก็ลูกประภพหรือลูกประพรมคือพบที่ต้องปรุงแต่งไปเสพลูกประชารูปประภพหรือรูปประชาณหรืออะรูปพรหมคือเป็นพบที่ปรุงแต่งเสร็จอรูปานพ้นความปรุงแต่ง. แล้วเป็นความไม่มีอะไรก็เลยพ้นจากโลกทั้ง3พ้นจากการเรียนได้เกิดแล้วก็ไม่มีพ้นไปจากสังขารพ้นจากความปรุงแต่งมันก็ไม่มีใครที่ปรุงแต่งหรือยึดถืออะไรให้เป็นทุกข์เพราะว่าความไม่มีอะไรมันไม่มีตัวไม่มีตนอยู่แล้วมันเลยไม่มีใครยึดถืออะไรเป็นทุกข์วิธีการการปล่อยวางผู้รู้ก็คือเห็นว่าผู้รู้ไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราเราจะเห็นว่าผู้รู้ไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนเนี่ยของเราได้อย่างไรก็เห็นว่าผู้รู้ที่มันเนี่ยทั้งรู้ทั้งเห็นท่านเข้าใจ. ต้องรู้ว่าอะไรเป็นอะไรแล้วก็ถูกใจไม่ถูกใจเนี่ยได้เนี่ยไอ้เนี่ยเป็นผู้รู้ตัวปลอมมันเป็นสังขารเป็นความปรุงแต่งเป็นขันธ์5พระพุทธเจ้าภาคทั้งหลายล้วนแต่ปล่อยวางขันธ์5ปล่อยวางจนถึงผู้รู้. ผู้รู้ตัวปลอมเนี่ยที่จะพ้นถูกสุขได้. เพราะฉะนั้นทางเดินที่จะเดินตามทางของพระพุทธเจ้าหรือว่าหลานทั้งหมดก็ต้องไปวางผู้รู้ตัวกรองที่เป็นวิญญาณอาถรรพ์ทํางานร่วมกับเจตสิกคือเวทนาสัญญาทหารอีก3คัน. ค่ะขอบคุณค่ะ. แต่แล้วทํางานไม่เคลียร์อีกให้จัดให้ชัดอ๋อเอ้าเรียกคนนี้หน่อยอะถึงใจที่แท้จริงเลยเป็นยังไงถึงใจแท้แท้นะทําแท้ที่เป็นธรรมแท้. และปฏิบัติยังไงปล่อยวางคุณรู้ยังไงเห็นกูรู้มั้ยแล้วปล่อยวางกูรู้ได้ยังไงแล้วเค้าถึงทําแท้แล้วเป็นยังไงอ้าวพูดสิ. มันก็เป็นบางครั้งนะคะเป็นยังไง. มันก็ไม่มีอะไรอะค่ะหมายถึงคือถ้าถ้าถ้าเราเห็นผู้รู้ถ้าในในของของหนูเนี่ยค่ะคือถ้าถ้าถ้าเราเห็นเราก็จะมันก็จะหายไปเองแต่บางครั้งมันก็เหมือนเราเอา. ใจไปผูกกับสิ่งนั้นอย่างสมมติว่าเราถึงแม้ในเราถึงแม้เราเห็นว่าตอนเนี้ยเราโกรธอยู่แต่บางทีปากเราก็โพล่งออกไป. ค่ะอย่างเงี้ยเจ้าค่ะเดี๋ยวระดับปัจจุบันเนี่ยเราเราคุยกันคือคําว่าอดีตเป็นทําเมาอนาคตเป็นทําเมาธรรมะคือปัจจุบันค่ะปัจจุบันคือเห็นสังขารและไม่จิตสังขารก็ไปเป็นใจที่ไม่สังขารใจที่ไม่สังขารเนี่ยเป็นมิตรสังขารหรือเป็นอสังฆาตที่ไม่เกิดไม่ดับไม่มีตัวตนเป็นอมตะค่ะคือความไม่มีตัวตนอย่างเป็นอมตะ. เพราะงั้นในปัจจุบันนี้เป็นยังไง. ปัจจุบันก็เฉยก็เฉยเฉยค่ะ. เป็นยังไงครับนี่อันตรายมากเลยที่ว่าคนทั้งหลายชอบปฏิบัติแล้วเฉยเฉยเฉยเฉยเฉยเฉยของเราเนี่ยเฉยเฉยมันเป็นอวิชาหรือว่าเฉยเฉยมันเป็นอุเบกขาที่เป็นปัญญาขั้นสูงสุดมันมีอุเบกขาเฉยเฉยซึ่งเป็นเอาวิชานะคือซื่อบื้อเออเฉยซื่อบื้อกับเฉยที่ปัญญาขั้นสูงสุดคือรับรู้สังขารทั้งหมดเคลื่อนไหวแต่ใจไม่เคลื่อนไหวใจไม่ปรุงแต่งใจเป็นความไม่ปรากฏอะไรเลยทุกอย่างปรากฏแต่ใจไม่ปรากฏ. มีความไวไวไหวเห็นความไว้วแต่ใจไม่ปรากฏความเคลื่อนไหวเห็นความมีมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์มีความปรุงแต่งมีทั้งนู้นทั้งคิดต้องตรึกตรองแต่ใจไม่ปรากฏเลยไม่ปรากฏอะไรเลยมารู้อยู่แต่ไม่ปรากฏตัวมันไม่ปรากฏอะไรเลยเห็นความมีอยู่ในความไม่มีเห็นความเกิดดับเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับเห็นความกระเพื่อมไวไวอยู่ในความไม่กระเพื่อมไม่ไหวไหว. ใจไปกว่าไม่ปรากฏอะไรเลยไม่ปรากฏอะไรจริงจริงเห็นความไม่ปรากฏอะไรในท่ามกลางความปรากฏของความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ของผู้รู้ที่ทั้งรู้ทั้งคิดทั้งตรึกตรองทั้งเข้าใจทั้งรู้อะไรเป็นอะไรอันนี้เป็นความมีแต่ใจเป็นความไม่มีอะไรปรากฏเลยความมีมีอยู่ในความไม่มี. เห็นอยู่อย่างเนี้ยในใจของเราเลยเรียกว่าปัญญาใจ. อันเนี้ยเห็นแบบเนี้ยแล้วรู้อย่างเงี้ยแล้วก็เป็นปัญญาใจอย่างงี้เรื่อยไปเป็นรู้เป็นพุทธะเป็นความรู้อยู่กับรู้อันนี้. คืออยู่กับใจ. ที่อยู่ในท่ามกลางความเคลื่อนไหวแต่ใจไม่เคลื่อนไหวทุกอย่างเคลื่อนไหวแต่ไม่ปรากฏตัวใจเคลื่อนไหวไม่มีอะไรเลยอยู่กับความไม่มีอะไรอยู่กับความไม่มีอะไรเป็นอะไรอยู่กับความไม่เป็นอะไรไม่มีตัวเราไม่มีตัวเขาไม่มีสัตว์บุคคลตัวตนเราเขาในนั้นเพราะความรู้สึกความคิดความปรงแต่งหรือสัตว์บุคคลตัวตนเราเขาเป็นได้เต็กขัน5เอาขัน5มาปรุงแต่งเป็นราวเป็นเขาเป็นสัตว์เป็นบุคคลเป็นตัวเป็นตนเป็นเราเป็นเขานี่เป็นของของเรานี่เป็นของของเขา. นี่เป็นเรานี่เป็นเขามันเอาคันหน้าเท่านั้นที่มาปรุงแต่งได้ธรรมชาติของใจปรุงแต่งไม่ได้ไม่มีอะไรปรุงแต่งได้แต่ความปรุงแต่งทั้งหมดอ่ะเป็นเราเป็นเขาเป็นสัตว์บุคคลตัวตนเราเขาเกิดดับอยู่ในใจที่ไม่เกิดไม่ดับ. ทุกคนรู้หมดเลยว่ามันมีใจอยู่ในตัวเราเนี่ย. ชื่อมันอาจจะเรียกแตกต่างกันไปบางคนก็เรียกว่าจิตเดิมแท้บางคนก็เรียกว่าใจที่บริสุทธิ์บางคนก็เรียกว่าธรรมชาติบางคนก็เรียกว่าเรียกมีชื่อต่างต่างพุทธะคือมันมีอยู่ในตัวเรานี่แหละ. หลวงตาชอบจะเรียกว่าใจใจคนคนไทยทั้งหลายเนี่ยจะเข้าใจดีเรียกว่าใจเพราะอะไรเราบอกว่า. เวลาเรามีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ต่างต่างเนี่ยเรารู้ว่ามันไปเกิดที่ไหน. นะทุกคนก็จะตอบได้ว่ามันเกิดอยู่ในใจมันไม่ได้ไปเกิดในฟ้าหรอก. ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เนี่ยมันไม่ได้เกิดในฟ้าหรอกทุกคนก็ต้องรู้ว่ามันเกิดในใจมันมาเกิดในใจ. เออแล้วก็มันก็ดับไปแล้วก็เกิดใหม่ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์แบบทุกขณะปัจจุบันเนี่ยมันเกิดดับอยู่ในใจแน่แน่มันมันไปเกิดดับนอกฟ้าหรอก. แต่ก็ถามว่าความรู้สึก. นึกคิดอารมณ์ที่มันเกิดดับอยู่ในใจเนี่ยแต่ใจเนี่ยมันไม่เคยเกิดดับแต่มีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์อาการหัวใจทุกทีเนี่ยมันเกิดดับอยู่ในใจใจไม่เคยเกิดดับทุกคนก็รู้หมดว่ามันเกิดดับอยู่ในใจเนี่ยแหละมันไม่ไปเกิดดับที่ไหนหรอกความรู้สึกนึกคิดอารมณ์หรืออาการของใจนะมันเกิดดับอยู่ในใจแหนะครั้นถามว่าแล้วใจอยู่ตรงไหน. ไม่มีใครตอบได้แต่รู้ว่าไอ้ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์หรืออาการของใจเนี่ยมันเกิดดับอยู่ในใจเนี่ยแหละมันต้องมีใจมันเกิดดับอยู่ในใจเนี่ยแหละแต่มันไม่รู้ว่าใจอยู่ไหนเพราะไม่เคยไม่เคยมีใครพบใจไม่เคยมีใครพบใจเลยไม่ว่าหมอผ่าตัดเก่งขนาดไหนไม่เคยผ่าตัดพบใจพบแต่เลือดเนื้ออวัยวะพบแต่หัวใจที่เป็นเลือดเนื้อแต่ไม่เคยผ่าจัดตัดเจอตัวใจเลย. ที่เป็นใจที่เป็นธรรมชาติแท้แท้ที่ไม่มีตัวตน. งั้นพระพุทธเจ้าจึงแปลว่าใจเนี่ยมันเป็นธรรมชาติที่ไม่มีตัวตนใจหรือจิตแท้แท้เนี่ยเป็นธรรมชาติที่ไม่มีตัวตนเป็นอสลีลังไม่มีรูปพรรณสถานใดใดแล้วนั่นแหละ. ผู้ใดพบใจผู้นั้นพบธรรมผู้ใดถึงใจผู้นั้นถึงพระนิพพานพบใจที่ไม่เกิดไม่ดับนั่นแหละแล้วก็อยู่กับใจที่ไม่เกิดไม่ดับเป็นใจที่ไม่เกิดไม่ดับแล้วก็ตายไปพร้อมกับใจที่ไม่เกิดไม่ดับไปเป็นใจที่ไม่เกิดไม่ดับตลอดกาล. เข้าใจมั้ย. เราสังเกตดีดีเนี่ยนางต่อหน้าลูกตาในขณะปัจจุบันเนี่ย. เราสังเกตดูดีดี. ไอ้ตัวเราเนี่ยไอ้ตัวฐาน5ตัวเราที่นั่งอยู่เนี่ย. ในใจเนี่ยมันก็กุ๊กกิ๊กกุ๊กกิ๊กกุ๊กกิ๊กกุ๊กกิ๊กกุ๊กกิ๊กกุ๊กกิ๊กจิกตองเรือนัดเรื่องนั่นนู้นนั่นตรงนี้จุกจิกจุกจิกแต่เราสังเกตดีอยู่เงียบเงียบจริงจริงนะ. อย่าสังเกตอยู่เงียบเยี่ยมจริงไม่ได้ทําอะไรกับเค้านะไม่ได้พยายามไปทําอะไรเค้าไปพยายามไปปรับแต่งแก้ไขอะไร. สังเกตอยู่เงียบเงียบจริงจริงเราจะเห็นว่าเอะเอะเอ. ไอ้ตัวเราเนี่ยที่มันแสดงอาการคิดถึงตอนปรุงแต่งจุ๊กจิ๊กจิ๊กจิ๊กจุ๊กจิ๊อยู่ในใจเนี่ยมันมันเกิดดับอยู่ในใจที่จากที่ไม่มีอะไรไม่มีตัวใจไม่ปรากฏตัวใจมันมีความไม่มีอะไรรองรับเป็นที่เกิดดับหรือว่าเป็นพื้นเกิดดับของความมีความมีทั้งหมดเนี่ยมันเกิดดับอยู่ในความไม่มีเราสังเกตดีๆสิไอ้ตัวเราทั้งตัวเนี่ยตัวเราทั้งตัวที่คิดนั่นคือตอนปรุงแต่งที่วิเคราะห์วิจารณ์วิจัยพยายามสังเกต. พยายามวิเคราะห์พยายามพูดกับตัวเองปรากฏว่าตัวเองท่านมีความรู้ความเห็นความเข้าใจเนี่ย. ไอ้ตัวนี้เป็นตัวปรุงแต่ง. แต่ใต้นั้นออกไปอะใต้นั้นลงไปเป็นความไม่มีอะไรเลย. ถ้านั้นเป็นความเป็นความไม่มีอะไรเลยหรือว่าเป็นพื้นนั้นน่ะพื้นที่รองรับความปรุงแต่งเนี่ยเป็นความไม่มีอะไรจริงจริงเราสังเกตเห็นได้เลยทุกคนน่ะสังเกตเห็นอยู่เงียบเงียบเพราะว่ามันมีอยู่แล้วในเราในเราทุกคนเนี่ยมีอยู่ในพุทธเจ้ามีอยู่ในฟ้าหลานมีอยู่ในปัจจุบันในสรรพสัตว์ทั้งหลายในสัตว์เดรัจฉานทั้งหมดมีอยู่แล้วในธรรมชาติที่ไม่ปรุงแต่งเนี่ยความปรุงแต่งก็มีอยู่ความไม่ปรุงแต่งก็มีอยู่ที่เรียกว่าใจอะหรือจิตดั้งเดิมแท้แท้หรือถ้ารู้แท้แท้เนี่ยหรือทําแท้แท้เนี่ยมันมีอยู่แล้วในทุกคนในทุกสรรพสัตว์ที่ท่าน. พุทธะจิตคือพุทธะเนี่ยไม่มีอยู่แล้วในทุกท่านไม่ใช่ว่ามีอยู่ในพุทธเจ้าอย่างเดียวนะมีหมดเลยในพุทธเจ้าในพระอรหันต์ในสัจจะในปัจจุชนทั้งหลายเนี่ยมันมีอยู่แล้วความเกิดดับของจิตปรุงแต่งเนี่ยมันเกิดดับอยู่ในใจที่ไม่เกิดไม่ดับ. สังเกตอยู่เงียบเงียบ. ตัวเราเนี่ยจะเป็นตัวปรุงแต่งคิดต่อพยายามเพ่งพยายามจ้องพยายามดูพยายามรู้พยายามสังเกตยังไงก็ตามมันเป็นตัวปรุงแต่งเราเห็นว่าใต้ปรุงแต่งนั้นไปอะเป็นความไม่มีอะไรเลยเป็นความไม่มีอะไรจริงจริงไม่มีอะไรปรากฏเลยแต่ความปรุงแต่งเนี่ยเป็นความปรากฏเกิดเกิดดับเป็นความเปลี่ยนแปลงอยู่ในความไม่เกิดไม่ดับ. มันเป็นใจที่ว่างเปล่าจริงจริงที่ท่านกล่าวว่าเธอจงเห็นที่เกิดที่ดับของอารมณ์ทั้งหมดทําอารมณ์นี่แหละทําอารมณ์เออวิญญาณขันธ์ที่ทํางานร่วมกับเจตสิกเป็นนาสัญญาสังขารเนี่ยความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ทุกชนิดอ่ะเธอจงเห็นที่เกิดของอารมณ์. เธอจะเห็นที่เกิดของอารมณ์ที่เกิดที่ดับของอารมณ์ว่าอารมณ์ทุกขณะปัจจุบันเนี่ยทุกขณะจิตปัจจุบันเนี่ยมันเกิดที่ไหนแล้วมันดับไปที่ไหนมันเกิดที่ไหนแล้วดับไปที่ไหนเธอจงเฝ้าสังเกตุเห็นมันอยู่เงียบเงียบอย่าไปทําอะไรกับมันอย่าไปแทรกแซงอย่าไปอยากมีความอยากไปปรุงแต่งอะไรกับมันเธอต้องเฝ้าสังเกตให้มันอยู่เงียบเงียบจริงจริงว่าอารมณ์เนี่ยคือความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ต่างต่างเนี่ยหรือวิญญาณอาหารที่ทํางานร่วมกับเจตสิกเป็นธนาสัญญาสังขารอีก3ขันเนี่ย. มันเกิดที่ไหนล่ะแล้วมันดับไปที่ไหนมันเกิดที่ไหนมันดับไปที่ไหนแล้วเธอจะรู้ว่ามันเกิดมาจากความว่างเปล่า. แล้วมันดับหายไปในความว่างเปล่ามันเกิดมาจากความว่างเปล่าจริงจริงก่อนมีมันก็ไม่มีก่อนมีความคิดอย่างงั้นก่อนมีอารมณ์อย่างงั้นก่อนมีอาการอย่างงั้นมันก็ไม่มีมีแล้วมันก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีไม่ว่าจะสุขจะทุกข์จะผ่องใสจะเศร้าหมองจะคิดดีคิดชั่วคิดบุญคิดบาปคิดกุศลกุศลก่อนคิดอย่างนั้นก่อนมีอารมณ์อย่างนั้นก็ไม่มีมีแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีเหมือนตัวเราเนี่ยที่มานั่งฟังหลวงตาเนี่ย. ก่อนเกิดมามีตัวเราในชาตินี้มีรูปร่างหน้าตาแบบนี้ก็ไม่มีตัวเราอยู่ในในธรรมชาตินี้แล้วก็มีตัวเรามีรูปร่างหน้าตาแบบนี้ขึ้นมาในธรรมชาตินี้แล้วก็ค่อยค่อยแก่แล้วก็เจ็บแล้วก็ตายผุพังสลายกลับคืนไปสู่ความไม่มีตัวเราที่มีรูปร่างหน้าตาแบบนี้อีก. เพราะกว่าจะมีตัวเราขึ้นมาที่มีรูปร่างแบบนี้มีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์แบบนี้ก็ไม่มีตัวเราอยู่ในธรรมชาตินี้ที่มีรูปร่างหน้าตาแบบนี้มีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์แบบนี้แล้วมีแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีตัวเราที่มีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์อย่างนี้จะไม่มีมันเป็นสิทธิ์มาสู่ความมีจะมีแล้วก็กลับคืนไปสู่ความไม่มีเธอจงเห็นที่เกิดที่เกิดของความมีและที่ดับของความมีนั้นว่าความมีทั้งหมดเกิดมาจากไหนและมัน. จะไปที่ไหนความมีทั้งหมดเนี่ยมันเกิดจากไหนมันเกิดมาที่ไหนแล้วมันดับหายไปที่ไหนเธอจงสังเกตเห็นมันอยู่เงียบเงียบมันมีอยู่แล้วในพุทธเจ้าในพระอรหันต์ในสรรพสัตว์ทั้งหลายในสัตว์เดรัจฉานทั้งหลายมันมีหมดแล้วแต่สัตว์เดรัจฉานทั้งหลายเนี่ยไปสอนให้เค้าไม่รู้เรื่องแต่มนุษย์และเทวดาทั้งหลายสามารถพอที่จะฟังธรรมได้คนจะเข้าใจได้เพราะความมีทั้งหมดทั้งหมดนี้มันมีอยู่แล้วความมีชีวิตคือความปรุงแต่งเป็นความมี. แต่มันมีเกิดเกิดจับดับอยู่ในความไม่มี. ความไม่ดีเนี่ยเป็นที่รองรับความเกิดจากมันมีอยู่แล้วในทุกตัวคนความไม่มีนั้นนะ. มันเป็นธรรมชาติที่มันมีอยู่ได้ในทุกสรรพสัตว์ทั้งหลาย. แล้วเธอจะเห็นว่าความไม่มีนั้นน่ะมันเป็นความว่างเปล่าจริงจริงเป็นความว่างเปล่าหนึ่งเดียวกับธรรมชาติมันว่างเปล่าโดยไม่มีตัวตนไม่มีรูปลักษณ์ไม่มีขอบเขตไม่มีเขตแดนใดใดมันทั้งไม่สว่างและทั้งไม่มืดมันต้องไม่ผ่องใสและไม่เศร้าหมองมันต้องไม่สุขและไม่ทุกข์มันไม่มีอะไรเลยมันไม่มีทั้งบุญไม่มีทั้งบาปไม่มีทั้งดีทั้งชั่วมันไม่มีอะไรในนั้นเลย. มันไม่เคยเกิดไม่เคยดับไม่เคยแตกไม่เคยทําลาย. มันมีอยู่แล้วในทุกในทุกถ้วยทุกตัวคนทุกสรรพสัตว์ทั้งหลาย. เธอจงเห็นที่เกิดที่ดับของอารมณ์ทั้งหมดคือทําอารมณ์นั่นแหละแล้วเธอจะรู้ว่ามันเกิดมาจากความว่างเปล่า. แล้วมันก็ดับกลับคืนไปสู่ความว่างเปล่าหรือมันเกิดมาจากความไม่มีอะไรระดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีอะไรความไม่มีอะไรเนี่ยมันเป็นหนึ่งเดียวกับความไม่มีอะไรในธรรมชาติในจักรวาลมันเป็นหนึ่งเดียวกัน. มันเหมือนเป็นหนึ่งเดียวกันแต่ความเป็นหนึ่งเดียวของความเป็นธรรมชาติความไม่มีของจักรวาลความว่างเปล่าของธรรมชาติจักรวาลมันไม่มีความรู้อยู่ในตัวมันเอง. แต่ใจซึ่งเป็นความไม่มีอะไรปรากฏมันมีความรู้อยู่ประจําธาตุมันเป็นธาตุรู้ใจจึงเรียกว่าธาตุรู้มันมีความรู้ประจําชาติของมันเองโดยไม่ต้องพึ่งพาความรู้ใดเปรียบเหมือนพระอาทิตย์มีแสงสว่างในตัวมันเองไม่เหมือนพระจันทร์ต้องพึ่งพาแสงสว่างจากพระอาทิตย์แต่พระอาทิตย์ไม่ต้องพึ่งพาแสงสว่างจากที่ใดมันมีความสว่างในตัวมันเองใจหรือธาตุรู้นั้นมันไม่ต้องการพึ่งพาอาศัยความรู้จากหันหน้าด้วยซ้ําไป. มันไม่ต้องการความพึงพาความรู้จากการ5ด้วยซ้ําไปเพราะมันมีความรู้ด้วยตัวมันเองเหมือนดั่งพระอาทิตย์มีแสงสว่างด้วยตัวมันเองธาตุรู้หรือใจนั้นมีความรู้ดังพุทธะคือมีความรู้อะไรก็รู้ว่ามันคือความไม่มีอะไรเลยไม่มีอะไรปรากฏจริงจริงเป็นความไม่มีอะไรเลยปรากฏสิ่งที่ปรากฏทั้งหมดไม่ใช่มันแล้วมันก็ไม่เคยมีตัวตนไม่เคยเกิดไม่เคยตายไม่เคยแตกทําร้ายไม่มีอาวุธใดใดมาฆ่ามันได้. ไม่อาจเอาอายตนะภายในประตูตาประตูหูประตูจมูกประตูลิ้นประตูกายไปรับรู้มันได้. ไม่มีใครทําให้มันเกิดและไม่มีใครทําให้มันตายได้. มันไม่ได้เริ่มต้นที่การเกิดและไม่ได้สิ้นสุดที่การตายมันต้องไม่มีการไปไม่มีการมาไม่มีการพยายามหยุดอยู่ไม่มีการตั้งอยู่มันมีความไม่มีอะไรเลยมันเป็นความไม่มีอะไรมันไม่ใช่ทั้งธาตุดินไม่ใช่ทั้งธาตุน้ําไม่ใช่ทั้งธาตุลมไม่ใช่ทั้งธาตุไฟมันไม่ใช่ทั้งอาการสานจนะอรูปถึงขั้นอากาศอากาศธาตุที่เป็นชาญเลยอรูปประชาณอากาศสานจายัตตนะวิญญาณนันจาญอกินจรรยายต. คือว่างเปล่าเลยอาการสานานกายนะคืออนุประชาแรกก็ว่างเปล่าเป็นอากาศธาตุเลยก็ยังไม่ใช่มานิก. วิยานาจายนก็ว่าเข้าไปอีกก็ไม่ใช่มันพอถึงอาจินจะยากินจรรยาว่าทั้งลูกว่าทั้งจิตเลย. เลยว่างเลยเนี่ยว่างทั้งกายว่าทั้งจิตว่างไปหมดเลยกินจรรยายัตตนะเนวะสัญญาณสัญญาณว่างจนกระทั่งมีสัญญามีเวทนาไม่มีความรู้สึกมีสัญญามีเวทนาเลย. อธิษฐานจิตอยู่ในนั้นได้3วัน5วัน7วันหรือจะแล้วแต่อธิษฐานไม่กินไม่นอนไม่ไม่ขับถ่ายเลยทั้งหมดไม่ต้องแต่ไปรับอาหารอะไรเลย. อยู่ได้ในตัวมันเองแต่ก็ยังไม่ใช่อีกไม่ใช่ไม่ใช่ความไม่มีอะไรไม่ใช่จ่ายเส้นนั้นก็ยังไม่ใช่ใจไม่ใช่ที่เดิมแท้. ไม่ใช่ความไม่มีอะไรไม่ใช่ถ้าดู. เพราะฉะนั้นถ้ารู้มาถึงเป็นความไม่มีอะไรเลยไม่มีอะไรจริงจริงไม่มีอะไรปรากฏจริงจริงแต่มันมีความรู้อยู่ในตัวมันเองด่างพระอาทิตย์ที่มีแสงสว่างในตัวมันเองมันรู้ว่ามัน. ไม่ต้องพึ่งพาสิ่งใดมันไม่ต้องเอาใจไปฝากไว้กับใคร. มันไม่ต้องเอาใจไปฝากไว้กับสิ่งใด. และไม่มีใครมายึดถือมันได้เพราะมันคือความไม่มีอะไรไม่มีเครื่องหมายใดให้ยึดถือได้. และมันไม่อาจปรุงแต่งได้มันจึงไม่อาจเอาตัวมาเนี่ยไปยึดถือสิ่งใดได้มันเป็นอิสระด้วยตัวมันเอง. แม้มันจะไม่มีตัวตนก็จริงมันมีความรู้อยู่ในตัวมันเองอย่างเป็นอิสระในตัวมันเอง. มันเป็นอิสระด้วยตัวของมันเอง. มันไม่ต้องขึ้นภาษี. จงอยู่กับใจนั้นกินกับใจนั้นนอนกับใจน. และก็ตายไปกับชายนั้นซึ่งไม่เกิดไม่ดับอย่าเป็นอมตะลอดกาล. เป็นใจที่เป็นพุทธะเป็นผู้รู้แจ้งรู้จริงรู้ผลรู้ตื่นรู้เบิกบานรู้จักความหลงแล้วตื่นจากความหลงงมงายตื่นจากความหลงที่เป็นอวิชชาตื่นจากความหลงที่เป็นวิชาที่ตื่นจากความเห็นผิดหลงผิดจงเป็นผู้รู้ผู้ตื่นและผู้เบิกบานตลอดกาลคือไม่มีการไปยึดถือสิ่งใด. ไม่ว่าจะสุขจะทุกข์ไม่มีผู้ยึดถือความสุขมีอยู่ผู้ยึดถือไม่มีความทุกข์มีอยู่ผู้ยึดถือไม่มีเหนือสุขเหลือทุกข์เดี๋ยวบุญเหนือบาปเหนือดีเหนือชั่วเหนือรักเหนือชาติ. คนไปเสียทั้งหมด. จมอยู่กับความไม่เกิดไม่ดับการปฏิบัติมาทั้งหมดเพื่อถึงความไม่เกิดไม่ดับนั่นเองถ้าไปอยู่กับความเกิดดับนั้นล้วนแต่เป็นทุกข์สิ่งใดเกิดได้สิ่งนั้นดับได้สิ่งนั้นเป็นทุกข์สิ่งใดไม่เกิดไม่ดับสิ่งนั้นพ้นจากทุกข์. เราสามารถสังเกตเห็นด้วยตัวเราเองเงียบเงียบโดยไม่ต้องพึ่งพาสิ่งใดความรู้นี้มันมีอยู่แล้วในใจของเรา. มันเป็นความไม่มีอะไรเลยจงสังเกตเธอจงเห็นที่เกิดที่ดับของความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ของอารมณ์ทั้งหมดหรือทําอาหารทุกขณะปัจจุบันว่ามันเกิดมาที่ไหนล่ะมันเกิดมาจากไหนแล้วมันดับหายไปที่ไหนมันเกิดมาจากไหนก่อนเกิดมันเกิดมาจากไหนแล้วมันดับมันดับหายไปที่ไหน. มันจะเหมือนกับต่อมน้ําที่เป็นพระหลานองค์นึง. ตอนนั้นท่านยังไม่รู้ว่าหลานเป็นลูกศิษย์ของพระพุทธเจ้าจะเดินไปถามพระพุทธเจ้าที่กาฐวดีพุทธเจ้าไปถึงใต้ถุนพุทธเจ้า. แล้วก็ฝนตกลงมาก็เลยรออยู่ว่าเดี๋ยวจะขึ้นไปถามกราบทูลถามพระพุทธเจ้า. เห็นน้ําที่ไหลจากชายคาไปกระทบกับพื้นน้ําข้างล่างและเกิดต่อมน้ําขึ้นมาเต็มไปหมดเลย. เห็นต่อมน้ําเกิดขึ้นมาจากน้ําแล้วต่อมน้ําก็ดับกลับคืนไปสู่น้ําเห็นต่อมน้ําเกิดขึ้นมาจากน้ําแล้วต่อมน้ํากลับคืนไปสู่น้ํา. ท่าน. ตกตะลึงเอาต่อมน้ํานั้นมาเปรียบเทียบกับอาการของใจเอาน้ํานั้นมาเปรียบเทียบกับใจ. การกระทบกันของน้ําภายนอก. กับพื้นน้ํานั้นก็เปรียบเหมือนอายตนะภายในกับภายนอกกระทบกันทุกขณะปัจจุบันย่อมเกิดอาการหายใจขึ้นเหมือนต่อมน้ําต่อมน้ํานั้นก็เกิดมาจากใจที่ไม่มีอะไรแล้วก็ดับหายไปที่ใจไม่มีอะไรนั่นเองเหมือนดั่งต่อมน้ํานั้นเกิดขึ้นมาจากน้ําแล้วก็ดับหายไปในน้ํานั่นเอง. อาการของใจเกิดขึ้นมาจากใจที่ไม่มีปรากฏอะไรแล้วดับหายไปในใจที่ไม่มีอะไรนั่นเองจึงเห็นที่เกิดที่ดับของสังขารทั้งหมดเห็นที่เกิดที่ดับของอารมณ์ทั้งหมด. ว่าแท้จริงมันคือความไม่มีอะไรมันไม่มีอะไรจริงจริงนะอยู่กับความไม่มีอะไรอยู่กับความไม่เป็นอะไรไม่มีอะไรไม่เป็นอะไรไม่ยึดอยู่กับความไม่อาจยึดถืออะไรได้และไม่อาจจวงแตกไม่อาจปรุงแต่งไม่มีตัวตนไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทําได้นั่นแหละอยู่กับสิ่งนั้นเป็นสิ่งนั้นแล้วตายไปกับสิ่งนั้น. ความจริงมันมีแทรคที่ต่อเนื่องอีกแต่มันก็ยาวรบกวนแทร็กแทร็กแล้วใช้เวลาชั่วโมง. คือเอ2เนี่ยริวคิดแต่แต่เอหนึ่งก็มีเอ2เนี่ยก็คือพูดถึงตรงที่หลวงตาพูดเนี่ยแหละว่าตอนนี้พูดถึงข้าวถึงภาคปฏิบัติเมื่อกี้เป็นทฤษฎีหรือปฏิบัติแต่ก็มันก็พูดปฏิบัติอยู่ในนั้นอยู่แล้ววิธีการปล่อยวางผู้รู้ผู้รู้แล้วปล่อยวาง. ก็ก็พูดถึงอยู่แล้ว. แต่จริงก็คือก็มาจบลงตรงที่ตุ๊กตาคลื่นนี่เนี่ย. จดสังเกตให้ดีดี. แต่ส่วนใหญ่พวกเรามันพลาดแม้จะปฏิบัติถึงขั้นละเอียดแล้วเนี่ยพลาดยังไง. คือภาพมันเอาตัวเหลาที่เป็นขันธ์5เนี่ยซึ่งเป็นตัวที่มีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เป็นตัวปรุงแต่งเป็นตัวสังขารเนี่ยเค้าก็พยายามไปจับความว่างความโล่งอก. เราสบายความว่าเบาเบาสบายมันกลับด้านปฏิบัติกลับด้านมันคือเอาตัวเราที่เป็นขันธ์5เนี่ยที่เป็นตัวที่มีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เนี่ยไปพึงพอใจกับเวทนาขันธ์คือความรู้สึกโปร่งโล่งเบาสบายนิ่งเฉยสงบว่างไปเข้าใจว่าไอ้ตัวนั้นน่ะคือความความไม่มีอะไรแต่เอากลับเอาตัวเราที่เป็นกะหน้าเนี่ยไปจับความรู้สึกมันได้ไปจับความว่างจับความไม่มีอะไรอันนั้นน่ะมันไม่ใช่ความไม่มีอะไรถ้าเราไปจับไปยึดมันได้มันกลายเป็นความ. ทําไมเป็นความไม่มีอะไรแล้วเราไปจับไปยึดมันได้ไง. ชอบมากเลยโอ่งโล่งเบาสบายว่าเวิ้งว้างลอยลอยชอบมากเลยเนี่ยอันนี้เราก็ไม่รู้ว่านี่มันเอาขันหน้าตัวเราเนี่ยไปจับสิ่งนั้น. มันกลับปฏิบัติกลับบ้าน. มันจะสังเกตเห็นว่าไอ้ตัวเรานี่เนี่ยเป็นตัวสังขารตัวความปรุงแต่งมันมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ตลอดเวลาแล้วมันเกิดดับอยู่ในความไม่มีอะไรก่อนเกิดก็ไม่มีมีแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีอะไรเห็นตัวเราเนี่ยไอ้ตัวเราผู้รู้นี่แหละที่มันรู้อะไรแล้วมันก็มาถูกใจไม่ถูกใจจําได้ไม่รู้อะไรเป็นอะไรเอามาปรุงเอามาปรุงแต่งไว้ยังไงไอ้ตัวเรานี่แหละเห็นตัวเราก็ปล่อยวางตัวเราเรื่อยไปจึงเห็นว่าตัวเราเห็นตรงไหนก็ไอ้ตัวเราผู้รู้นี่แหละมันมันจะเกิดมาจากไหนน่ะตัว. ผู้ที่ทํางานร่วมกับเจ้าสิกเวทนาสัญญาสังขารเนี่ยอีก3ขันเนี่ยรู้อะไรถูกใจไม่ถูกใจจําได้มั้ยรู้อะไรเป็นอะไรเนี่ยแล้วมันก่อนที่มันจะปรุงว่าอะไรเป็นอะไรจําได้ไม่รู้อะไรเป็นอะไรมันเกิดมาจากไหนอะไอ้ความคิดความปรุงแต่งมันเกิดจากไหนมันเกิดมาจากความไม่มีอะไรแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีอะไรมันจึงเห็นว่าไอ้ผู้รู้ที่ปรุงแต่งได้มันเป็นสังกะดิมันเกิดขึ้นมาจากความไม่มีอะไรแล้วมันก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีอะไร. มันเลยกลายเป็นใจที่ไม่มีอะไรแล้วก็มารู้ไอ่สังขารที่เกิดดับอยู่ในมันกลายเป็นใจที่ไม่มีอะไรแล้วมารู้สังขารเกิดดับอยู่ในมันแต่เรากลับด้านคือเราปฏิบัติผิดคือเอาไอ้ขันธ์5เนี่ย. มีความอยากได้แทรกแซงได้อยากให้เป็นอย่างงู้นได้อยากเป็นอย่างงี้ได้เอาไปจับความว่าง. เอาไปจับความไม่มีอะไรพยายามจะยึดความว่างให้ตัวเราเนี่ยไปพึงพอใจความว่างมันเอาขันธ์5เนี่ยไปพึงพอใจความว่างแล้วก็ว่างมันไม่ใช่. มันคือ. มันเห็นอาการความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เห็นอาการเห็นอาการเห็นกิริยาอาการทุกขณะจิตปัจจุบัน. มันเกิดกลับอยู่ในความไม่มีอะไรมันเห็นตรงไหนเราก็เห็นตรงตัวเราผู้รู้นี่แหละไอ้ตัวเราไปรู้อะไรแล้วมันมามันมาคิดปลงปลงคิดรู้อะไรเป็นอะไรมันก็ก่อนที่จะมีความรู้เป็นไปรู้ไปคิดไปปมไปรู้ไปคิดไปปรุงมันเกิดมาจากไหนล่ะตัวเราเนี่ยจะมีตัวเราที่ไปรู้อะไรมันมันเกิดมาจากไหนทั้งรู้ต้องคิดทั้งปวงมันเกิดมาจากความไม่มีอะไรไม่มีมาแต่แรกแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีมันแต่แรกมันเกิดขึ้นมาจากความไม่มีมันแต่แรกแล้วมันก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีไม่มีมัน. เห็นอย่างนี้แหละจึงรู้อย่างเงี้ยแล้วจึงพบว่าเฮ้ยมันเลยกลายไปเป็นความไม่มีอะไรไงมันกลายเป็นใจที่ไม่มีอะไรกลายไปเป็นใจที่ไม่มีอะไรกลายไปเป็นความไม่มีอะไรในใจเป็นความไม่มีอะไรเลยแต่มีอะไรเนี่ยมันเกิดดับอยู่ในมันอยู่ตลอดเลย. มีความรู้สึกนึกคิดจุ๊บจิ๊บจุ๊กจิ๊กจุ๊กจิ๊กคือตัวเราเนี่ยแหละจะไม่ตายเนี่ยแหละมันมายุกยิกอยู่ในมันอดเลยแต่มันเนี่ยไม่เคยมายึดเอาไอ้ตัวยุกยิกกับความเป็นเราเลยมาเป็นตัวเราก็เป็นของของเราเพราะมันไปเป็นไอ้นี่ซะแล้วมันเป็นใจที่ไม่ปรุงแต่งไม่เกิดไม่ดับแล้วมันเป็นความไม่มีอะไรซะแล้วมันเลยไม่มันหลงใบกับหน้าที่จุ๊บจิ๊บจุ๊บจิ๊บว่าไม่เป็นเราอีกแล้วมันก็รู้ว่าไม่ช้าล่ะไอ้กะหน้านี้ดับหมดเดี๋ยวก็ตายแห้แหงเดี๋ยวก็ต้องตายแง้แหงไอ้ตัวยุกยิกยุกจิ๊กรู้อะไรเล่ามามาถูกใจไม่ถูกใจเอามามีความรู้สึกคิดอารมณ์. มันต้องดับหมดแต่สิ่งที่ไปเกิดดับก็คือมันแน่แน่คือความไม่เกิดไม่ดับเพราะมันไม่เกิดไม่ดับตั้งแต่ปัจจุบันนี้แล้วมันเป็นความไม่มีอะไรเกิดดับมันจึงไม่ตายไอ้ที่ตายก็คือไอ้ตัวเราที่เป็นขาหน้าที่มันยุกยิกยุกชีวิตเดียวที่มันแสดงอาการเคลื่อนไหวอยู่ในความไม่เคลื่อนไหวแต่เราไปเป็นความไม่เคลื่อนไหวซะแล้วแล้วก็ปล่อยวางตัวเราที่เป็นการห้ามไปหมดแล้ว. เพราะฉะนั้นไอ้ตัวเราจะเป็นกะหน้ามันไม่มีคราบไม่มีความหมายตัวใจมันจะสบายไม่สบายมันจะคิดดีคิดยั่วคิดบุญคิดบาปคิดมันมันไม่ลงเข้าไปตามนั้นมันเห็นแต่ไอ้พวกอันเนี้ยมันเกิดดับอยู่ในมันเพราะมันไปเป็นใจนั้นเสียแล้วเป็นใจที่ไปเกิดไม่ดับไอ้ตัวเราที่เป็นหัวหน้าที่มันเกิดดับมันไม่มีความหมายต่อใจเพราะใจมันเป็นความไม่มีอะไร. สุขมันก็เข้าไปถึงใจทุกข์มันก็เข้าไม่ถึงใจทุกข์อยู่นะแต่มันเข้าไม่ถึงใจสุขมันก็เข้าไม่ถึงใจผ่องใสเศร้าหมองมันก็เข้าไม่ถึงใจไม่มีอะไรเข้าถึงใจเพราะมันเป็นคนไม่มีอะไรสุขทุกข์ผ่องใสเศร้าหมองราคาโทสะโมหะมันล้วนเกิดที่สังขารที่ความปรุงแต่งจะเข้าถึงไม่ถึงใจ. สิ่งใดที่มีกุศลอกุศลต่างต่างมันอยู่ที่ขันธ์5คือไอ้ตัวขันหน้ามันจะแสดงอาการยังไงก็ตามแต่มันเข้าไม่ถึงใจที่ไม่มีอะไรมันเข้าถึงใจที่ไม่มีอะไรมันเข้าไม่ได้เพราะใจมันคือความไม่มีอะไรเพราะฉะนั้นสิ่งไม่มีอะไรก็ตามเนี่ยไม่มีอะไรที่ไปกระทบมันได้ไม่มีอะไรที่ไปขีปนาวุธรุนแรงขนาดไหนก็ตามมันยิงทําลายได้แต่ความมีแต่มันยิงทําลายความไม่มีไม่ได้. ไม่มีอะไรทําลายความไม่มีได้. มันทําลายได้แต่ความดีขีปนาวุธที่ว่ารุนแรงที่. ติดหัวรบนิวเคลียร์บรรยินทําลายได้แต่ความดีแต่มันยิงทําลายความไม่มีไม่ได้. นั่นแหละถ้าจดสังเกตให้เห็นใจพบใจผู้ใดพบใจผู้นั้นพบทําผู้ใดถึงใจผู้นั้นถึงพระนิพพาน. ที่ท่านกลางเลยพ่อแม่ครูบาอาจารย์ท่านกล่าวไว้. จงสังเกตมันด้วยตัวของท่านเองไม่มีใครจะสังเกตแทนท่านได้. ท่านจงสังเกตมัน. อยู่เงียบเงียบเทียบตรงไปตรงมาด้วยความซื่อตรงอย่ามีอคติต่อสิ่งใดต่ออาการใดอย่ามีอคติต่อสิ่งใด. จะเป็นผู้อาสาท่านเป็นผู้พิพากษาเนี่ยเข้ามาเค้าก็เรียนเรื่องอคติ4และยังมีอคติอย่ามีอคติต้องรับรู้มันอย่างตรงไปตรงมาซื่อซื่อตรงไปตรงมาซื่อซื่อซื่อซื่อไงเนี่ยอย่างเป็นอุตส่าห์เนี่ยแบบเป็นเป็นผู้ซื่อสัตย์เนี่ยก็ต้องเรียนอย่างมีอคติเนี่ยต้องเป็นผู้ที่ซื่อสัตย์. มันรู้กันซื่อซื่อ. ซื่อซื่อตรงไปตรงมาอย่างมีอคติต่อมันแล้วเราจะเห็นว่าไม่ว่ามันจะดีจะชั่วจะเป็นบุญเป็นบาปเป็นรักเป็นช้างเป็นอะไรก็ตามที่มันปรากฏขึ้นมาในใจแว๊บแว๊บแว๊บแว๊บแว๊บแว๊บแว๊บมันล้วนเกิดมาจากความไม่มีอะไร. ระดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีอะไร. ว่าไม่มีอะไรเนี่ยแหละรองรับความเกิดจากของความดี. มันท่านก็จะพบมันด้วยใจของท่านเองไม่มีใครช่วยท่านได้เลยเรื่องเนี้ยพุทธเจ้า. พอเรียนสงฆ์หรือพ่อแม่ครูบาอาจารย์ทุกท่านล้วนแต่ช่วยชี้แนะช่วยบอกไว้เฉยเฉยขณะจิตบอกท่านได้แต่สิ่งที่ท่านเห็นท่านต้องเห็นในตัวของท่านเอง. ก็ต้องคิดให้ดู.