这次佛法讲座，一位听众（姑且称她为小梅）开始提问，她说自己无法时刻跟上内心的状态，虽然努力观察念头，但意识到无论是跟上还是跟不上，都是一种“行”（被造作之物）。甚至理解或不理解，也是一种“行”。 隆塔强调说，最重要的是拥有觉知，能认识到正在发生什么，并且不执着。要时刻放下，无论理解与否、迷失与否、跟上与否，都只是觉知，然后放下，不要再加工。 小梅表示理解隆塔所说的，并认为自己正在这样做，但感觉这种做法非常微弱，不确定是否正确，感觉好像什么都没有。 隆塔反问：“是谁知道‘什么都没有’？是谁知道现在的心是什么样的？” 小梅回答说正在“思量”。隆塔指出，“思量”也不是我们，思量的那个是“行”，不是我们。要放下，“思量”的一切都不是我们，都是“行”，都是“三法印”（无常、苦、无我），不是我们。 小梅说，她看到自己正在“思量”，但一切“行”都不是我们，当下的心念也不是我们，不是我们的自我。隆塔补充说，正在“思量”的这个“行”不是我们，那颗像孤独猴子的心，那个观看者、凝视者、认知者、观察者、理解者，都不是我们，不是我们的自我，不是我们的所有物，也不是我们所能控制的。 隆塔指出，小梅正把作为“五蕴”（色、受、想、行、识）的自己拿去“思量”，把五蕴当作自己，又用这个“自己”去“思量”，结果执着五蕴，把它们变成了“执取蕴”（被紧抓不放的五蕴）。佛陀教导我们要放下五蕴，但小梅却把五蕴当作自己，又把“自己”当作五蕴，认为那个正在观看、凝视、关注、思量的东西，就像一只野猴子，但它不是我们。 小梅表示理解，但不知道如何放下。隆塔回答说，试图放下的努力本身也是一种“行”，不是我们，是另一只新的野猴子，就像一个迷宫。 小梅问如何才能走出这个迷宫。隆塔反问：“是谁想要走出这个迷宫？” 小梅回答说是“行”。隆塔指出，认为那是“我”、“我的”的想法和感觉，都是“行”。如果没有什么显现，我们又如何放下，如何走出？每时每刻发生的一切都是“行”。如果执着地认为那是真实的自我，那就是“无明”（无知）、“贪爱”、“执取”，进入了“缘起法”（事物生灭的因果链条）的循环。如果看到它只是五蕴，只是自然的现象，那就不是“无明”、“贪爱”、“执取”。如果不放下“行”，就没有人会执着。“行”每时每刻生灭，但没有人执着它。 小梅说，她没有在想什么，但内心却感到“堵”，因为想要做到、想要理解。隆塔指出，那个努力想要做到、想要突破的“我”，是一种“行”。“我”并不存在。那些思考、加工的东西，都是“我”，都是“行”。而不属于“行”的部分（心），是无法言说的。小梅用“我”去推动突破和理解，所以产生了“无明”、“贪爱”、“执取”，也就是痛苦。痛苦来自“无明”、“贪爱”、“执取”。 隆塔强调说，小梅正沉浸在“堵”的感觉里，努力想要知道、看到、成为、解脱，这变成了用“无明”来指导“无明”。只要轻轻一转念，看到自己沉迷的东西是“行”，就不是“无明”。但小梅没有看到那是“行”，所以还是“无明”、“贪爱”、“执取”，产生了生命、痛苦，差别只在于是否转念之间。 小梅说，她理解隆塔所说的，但不知道如何才能不沉迷。隆塔回答说，不要试图停止沉迷，而是要看清沉迷的东西是什么。如果试图停止沉迷，那就变成了另一种“行”，被“无明”所困。 隆塔说，要放下“行”，放下一切“行”，放下当下的每一刻。如果不放下，“行”也会自行消逝，没有人会承受，没有人会执着，为何不让它顺其自然呢？ 小梅回答说，这是因为习惯，而且不知道如何摆脱习惯。隆塔说，这就是智慧开始显现的时刻。为何不让“行”如其所是地成为“行”？ 没有人承受，没有人执着。 隆塔指出，“堵”的感觉、加工、努力，都像闪电、雷鸣，心就像空旷的天空。思考、思量、努力的那些，都是“行”。如果不跟随它们，就很好。 小梅说，她理解隆塔与其他人的对话，但当轮到自己时，却说不出来。别人都明白了，但“但是”恰恰是问题所在，导致无法摆脱痛苦。如果没有“但是”，就都明白了。“但是”就是痛苦和生命的根源。 小梅解释说，她看到“思量”一层又一层地叠加，无法停止。隆塔问：“为什么要让它停止、让它结束？ 行一定会持续，直到生命终结。我们无法熄灭它。” 小梅说，她理解上稍微偏离了一点，以为不应该一直有这样一个“我”，其实应该一直思考下去，但是…… 隆塔问：“是谁应该停留在这里？ ”小梅想要得到什么？想要得到正确。那个“我”想要得到，这是一种“行”。认为它必须在心里、在潜意识里，想要得到解脱。有“我”想要得到解脱，这就是“无明”。有“我”想要得到，这就是“行”。有“我”，就会有“行”，就会有“我”，就会有“无明”。 隆塔解释说，解脱之所以能发生，是因为“无明”熄灭，“行”的火焰熄灭，意识的火焰熄灭，色、名色、六入、触、受、爱、取、有、生、老、死，全部熄灭。只要“无明”熄灭，就熄灭一切痛苦，脱离一切生命轮回。“无明”熄灭火焰。有“我”想要得到，这就是“无明”，无法解脱。熄灭“无明”，就熄灭一切，整个轮回都熄灭，只留下当下的一刻，那就是“法”。过去和未来都不是“法”，当下才是“法”。放下一切，当下就是佛法。 小梅说，她有想要解脱的愿望。隆塔说，想要解脱的愿望是一种“无明”。但如果看到想要解脱的愿望是一种“行”，不跟随这个愿望，那就不是“无明”。 每个人都可以有想要解脱的愿望，但如果看到这种愿望只是一种“行”，不迷失，不跟随它，“无明”就会熄灭。即使还有想要解脱的愿望，但不被它迷惑，那也只是一种普通的“行”，是一种自然现象。 小梅说，有时她只能从“堵”的感觉中观察到潜藏的愿望。隆塔指出，想要消除“堵”的那个“我”，是一种“行”。为何不让“行”顺其自然？无论思考什么，思量什么，都不是我们，都不是我们自己。当下的一切“行”都不是我们。 小梅说，她看到了“堵”的感觉，但无法分辨。隆塔指出，试图分辨的那个人也是一种“行”。如果用“我”去努力分辨，那就是“无明”。 小梅说，她努力按照隆塔所说的去做，但内心却在不停地旋转。隆塔指出，认为“我们堵了”、“我们是那样的”、“我们一定是想了什么”、“我们必须……”的想法和感觉，都是“行”。为何不看到“我们一定会想些什么”、“我们一定会犯些错误”、“我们必须……”都是“行”？ 小梅说，她不知道该如何继续，但知道说出来的一切都是错的。她说，即使说自己没有解脱，也有一个“我”存在。无论说什么，做什么，都无法解脱。隆塔指出，是谁想要去解脱、去得到？ 是“无明”！ 为何看不到？ 小梅说，她有一种潜藏的愿望，想要甩掉它，但又有“想要”这个词，有“人”想要去甩掉，它一直在循环。隆塔说，始终有一个“我”想要得到什么，这真的是“无明”。如果没有“我”参与其中，不去努力阻止它循环，那就不是“无明”。但我们努力想要从这里解脱，这立即就是“无明”。 小梅说，听起来很简单，但是…… 隆塔说，“但是”就是“无明”、“贪爱”、“执取”。 “但是”我们一定要得到，这里就是“无明”、“贪爱”、“执取”，它们就在这个“但是”里。 小梅说，说出来就知道是错的，但做不到。隆塔说，想要做到的那个人，也是一种“行”。 即使做到的人，也是一种“行”（自我）。 （之后，其他参与讨论的人也帮忙解释，并分享经验） 一位参与者（姑且称他为小杰）说，他曾和小梅一样，无法看清内心深处的那个“我”，无法真正地读懂自己的心。最终总是只想要自己喜欢的、满意的、想要的东西，但却不知道自己想要什么。 就像已经设定了目标，但却看不清想要突破、想要变得空灵、轻盈、舒适、满意。这种情况经常发生。 但事实上，解脱与否，它本来就是那样。 它本来就应该是那样，我们对它无能为力，只能和它共处，因为它是一种“行”。 当理解到它本来就是那样，我们对它无能为力，好也好，不好也好，都必须接受。接受却执着就会痛苦，接受却不执着就不会痛苦，顺其自然就好。 这样才能…… 解脱与否，都接受，没有什么可以选择。 就像如果一直在寻找执着的东西，就会一直寻找下去，会一直寻找那个执着的对象，永无止境。 另一位参与者（姑且称她为医生）建议小梅，不妨换个角度思考。“无明”是什么？ “无明”就是失去自我。 如果理解了这个含义，就非常简单了。 就像感觉隆塔所讲的非常简单，并不难。 但困难在于，我们没有走那扇门。 我们换了一扇新的门，换成了“所谓解脱，就是‘无明’的终结。 ‘无明’是什么？” 然后试着理解“无明”的含义究竟有多深。 “无明”就是失去自我，失去自我，一切事物就会顺其自然。 如果不喜欢与那些“行”纠缠，那就不要去纠缠。 不要与自然纠缠，不要与任何事物纠缠，只关注“无明”这个解脱的目标，真正理解“无明”究竟是什么。 要深入内心去研究，真正地了解“无明”，不仅仅是记忆，不仅仅是从认知、从老师、从书籍、从其他来源学习。 要明白，如果知道“无明”就是失去自我，没有“我”，而我们却自认为是承受者，就要把这些概念融合在一起，就会明白真的什么都没有。 明白了这些词语之后，或许就能更容易地理解隆塔刚才所讲的内容。 （之后，大家继续交流和解释各种状态） 最后，隆塔总结说，修行并没有固定的模式，快慢取决于每个人的性格、习气、心灵境界和智慧。 隆塔教导一万人，就会有一万种方法，教导十万人，就会有十万种方法。 相似却又不尽相同，细节各有差异。 教导的方式，会根据每个人的性格、习气和当下的心灵境界而定。 隆塔强调，要精进修行，成为佛法的忠实爱好者，不断学习佛法，永不间断。 隆塔强调说，之所以愿意花时间只跟小梅一个人交流，是因为看到她的智慧可以跟得上，能够快速理解。 他不会这样对待所有人，因为有些人的智慧跟不上，就必须让他们去做其他的事情。 这并不是说他们不够精进，只是不同的人有不同的方法。 有些人可以跟得上，就用另一种方式引导，有些人跟不上，就用另一种方式引导。 这并不是说能跟得上的人就比不能跟上的人更优秀，而是完全不同的情况。 每个人的心灵境界、习气、福报和智慧都各不相同。 隆塔说，已经在小梅身上投入了很多精力，但始终卡在一个地方，那就是小梅已经发愿，必须回去思考，需要时间。 无论别人怎么说，都听不进去了，因为已经关闭了心门。 （另一位参与讨论的人发表了自己的看法） 参与者（医生）说，或许隆塔所说的“小梅认为修行必须循序渐进”，是因为小梅曾经读过黄檗禅师的书，书中将修行分为渐修和顿悟两种。 而隆塔教导弟子的方式，类似于顿悟，就是直接引导，让弟子当场开悟，而不是让他们回去复习、实践、打坐，那种渐修的方式。 隆塔回答说，并没有什么顿悟或渐修之分，只是根据每个人的性格和习气来教导。 教导一万人，就有一万种方法，教导十万人，就会有十万种方法。 相似却又不尽相同，细节各有差异。 教导的方式，会根据每个人的性格、习气和当下的心灵境界而定。 早上是一种心灵境界，下午和晚上又会改变，所以教导的方式也会有所不同，并没有固定的模式。 隆塔说，他之所以愿意花时间只跟小梅一个人交流，是因为看到她的智慧可以跟得上，能够快速理解。 他不会这样对待所有人，因为有些人的智慧跟不上，就必须让他们去做其他的事情。 这并不是说他们不够精进，只是不同的人有不同的方法。 有些人可以跟得上，就用另一种方式引导，有些人跟不上，就用另一种方式引导。 这并不是说能跟得上的人就比不能跟上的人更优秀，而是完全不同的情况。 每个人的心灵境界、习气、福报和当下的智慧都各不相同。 所以引导的方法也不同，教导的方式也不同，不一样，不一样。 对于小梅来说，隆塔给她下了两三次“咒语”，但仍然卡在这里。 第一次可能还没看到，第二次和第三次看到，哦，她已经发愿了，发愿要坚定地回去思考，需要时间。 要求回去花时间，之后无论谁说什么都听不进去了，因为已经盖上了盖子。 无论风雨如何，都无法渗透，因为她已经关闭了倾听，关闭了心门。 然后要求回去自己修行，要求回去思考和回顾。 要求时间。 现在就必须给她时间，让她进去看看。 但不知道会是多久，没有人知道。 只能让她顺其自然，按照她自己所设定的目标前进。 无论谁来询问，都无法打开，除非她自己撤回誓愿。 仍然回到学习自己。 如果有机会，从前是带着“我”去修行，遇到各种状况，然后独自奋斗。 现在我们有了父母师长，如果小梅能想起，在那一天回到自己内心的时候，希望能有一个可以反驳的东西，希望能有一个隆塔的声音出现。 小梅自己怎么样？ 这样怎么样？ 这样是“行”吗？ 希望有这样的声音，让它进入正在读取自己内心的时候，无论是在牵引还是在做什么。 这会非常有帮助，并且能给隆塔带来作业。 但如果只是自己修行，而没有师长在身边，渐渐疏远，现在也没有那个声音，或者说不称为声音，是指父母师长已经设定的智慧。 它就在小梅的体内，小梅是万事俱备。 刚才当准备询问隆塔的时候，就立刻说要回去，但是小梅没有勇气说出来，知道为什么吗？ 因为自己知道是错的。 在那一刻知道是错的，但还是在做。 但当回去自己做的时候，没有人像这样追问。 像这样怎么样？ 这样会怎么样？ 我经常这样，已经学了很多，那然后呢？ 这样会怎么样？ 要用自己来追问自己，然后，“啊，错了！” 这叫做用头撞墙。 每个人都会有，但希望有父母师长给的智慧，这就像一个原则，当我们在胡闹的时候，它就不会持续太久，不用再等很久才能再见到父母师长。 就能去练习了。 问候。 还是我自己要说的。 修行也 就像我一开始向隆塔汇报的那样， 还见到了费尔斯。 互相交流。 然后一起走，一起走，一起走。 爱没有消失。 它可以，它可以， 它可以按照父母师长的道路前进。 这不是离婚然后来修行，不是这样，也不是分开生活。 它可以一起，也可以一起走。 我不知道该如何向隆塔解释，但我认为这可以称作修行。 如果我和费尔斯还有什么问题，希望隆塔告诉我。 看得更清楚了。 偷偷听录音很多遍吗？ 改变了。 所以说得这么清楚。 非常清晰。 夫妻在一起真好。 清晰多了，这次回来清晰多了。 好，要学习。 好。 不要放弃精进、智慧、信心和毅力，要持续不断。 它们会进步和发展。 要走在进步的道路上，而不是走在衰退的道路上。 进步和衰退。 谁走在衰退的道路上，就会衰退。 谁走在进步的道路上，就会进步。 上帝只选择一条路。 上帝已经选择了，我们却选择了另一条路。 如果我们走在那条路上，就会衰退。 首先要结交有真知灼见的贤士。 如果结交恶人，和恶人交往，恶人会拉我们下水。 他们一直让我们迷路。 而且恶人不仅指别人，也指我们自己。 我们的内心也会变得邪恶，也会去结交他们。 还有，吃太多，是衰退的根源。 吃太多，睡太多，说太多。 吃太多，睡太多，说太多。 缺乏精进，一切都会消失。 缺乏精进。 整天和群体混在一起。 内心也有 检查根源，眼睛，贪婪的心，不受欲望的控制。 吃太多，睡太多，说太多，稍微走偏。 整天和群体混在一起，是走向衰退。 与此相反，就是进步的基础。 努力精进，成为忠实爱好者，忠实爱好者。 旁边的文件、视频，旁边的视频和图片，以及后面的音频文件，都要循环播放，几乎不能跳过任何一个片段。 包括言语。 精细地，精准地，不再放过。 回来后就不放过了。 回来后就不放过它，咬住它。 如果我们没有遇到内心的某些障碍，回来后就不放过，会直接突破。 因为内心的某些东西会阻碍，会关闭盖子，我们就无路可走。 即使下再大的雨也无法渗透，所以只能放弃。 很多人都会遇到内心的某些障碍，就只能放弃，放弃，就是说 即使下雨也无法渗透，因为他们心中的某些想法、观点和感受已经关闭了盖子。 我们也只能先放弃，让他们走自己的路。 让 累了。 累了。 曾经花费了巨大的精力，驱赶那些不好的东西，力量已经耗尽，非常巨大。 所有的一切， 都用来帮助弟子，用尽了全部的力量，耗尽了所有的能量，彻底没电了。 如果关闭不了，就无法前进。 很多人我们就放弃了，让他们去过自己的生活。 去不了就不勉强。 希望成为独觉佛。 自己去寻找答案。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ ----- ไม่ตั้งฟังนะน้องพินาตามที่มีผู้ถามมาแล้วต่อไป。 กราบนมัสการครับหลวงตา。 เรื่องที่ส่งมานี้ผมคิดเองเองนะครับ。 ไม่รู้ว่าถูกไหมครับขอโอกาสหลวงตาพิจารณาครับ。 ธรรมชาติมีทำอยู่สองชนิดคือทำปรุงแต่งกับทำไรการปรุงแต่ง。 ทำปรุงแต่งเกิดจากการรวมตัวของธาตุต่างๆซึ่งมีหก。 คือธาตุดินธาตุน้ำธาตุลมธาตุไฟอากาศธาตุวิญญาณธาตุ。 ทำปรุงแต่งมีหลายชนิดพอแบ่งแยกได้สองชนิดคือ。 สิ่งมีชีวิตกับสิ่งไม่มีชีวิตขึ้นอยู่กับกฎแห่งกรรม。 โดยสิ่งใดที่มีวิญญาณภาพาตุไปปฏิสนธิกับธต่างๆ。 ก็เป็นสิ่งมีชีวิต。 ก็ไปเกิดตามพ่อปมิต่างๆตามกรรมของวิญญาธาตุนั้น。 ส่วนสิ่งที่มีชีวิตก็ปราศจากปัญญญาธาตุก็จะมีการรวมตัวของทุกๆภาคเป็นน้ำบ้างดินบ้างเห็นบ้างต้นไม้บ้างและอื่นๆอีกมากมาย。 เมื่อรวมตัวกันแล้วก็เกิดขึ้นมาเมื่อถึงเวลาก็แตกสลายกลับคืนสู่ธรรมชาติอันว่างเปล่า。 กลายเป็นธาตุดินธาตุน้ำธาตุลมธาตุไฟอากาศธาตุวิยธาตุตามเดิมซึ่งธาสต่างๆเหล่านี้เป็นธรรมชาติไฟไม่ปรุงแต่ง。 สรุปธรรมชาติทั้งสองชนิดอยู่รวมกันเป็นอิสระต่อกันแต่ไม่สามารถแยกออกจากกันได้เป็นไปตามกฎแอ่งกรรมและกฎไตรรักับราบสาธครับ。 หลวงตาก็ตอบว่า。 จะฟังให้ดีนะ。 ธาตุดินธาตุน้ำธาสลมธาตุไฟอากาศธาสอากาศมีการเปลี่ยนแปลงเป็นของใช้สิ้นเปลือง。 จึงต้องมีการกินซากพืชธาสสัตว์ซึ่งเป็นธาตุดินกินธาตุน้ำธาตุลมธาตุไฟธาตุอากาศซึ่งมีการ๊ดออกซิเจนเติมก็อยู่เสมอเหมือนกับรถที่ต้องเติมน้ำมันเพราะเป็นของใช้สิ้นเปลือง。 ส่วนจิตหรือวิยานธาตุที่ยังมีวิชาัยอยู่ยังมีตัวตนเกิดดับการเมื่อธาตุแตกขันดับก็เปลี่ยนลูกไปตามร่างที่เกิดไป。 ยกเว้นวิญาภาพาหรือธาตุรู้ที่สิ้นอวิชาแล้วจะเป็นธรรมชาติาตหรือใจหรือจิตเดิมแท้ซึ่งไม่เกิดไม่ดับไม่ตายไม่มีการเปลี่ยนแปลงอีกต่อไปเพราะไม่มีตัวตนไม่มีรูปพรรณสถานใดไม่อาทิตหรือกรุงแต่งได้เป็นวิสังขารหรืออสังฆธาตุอสังฆต。 ธรรม。 เป็นอมตธาตอมตธรรมรวมเข้ากับจักรวาลเดิมไม่มีการเปลี่ยนรูปไปตามร่างที่เกิดใหม่อีกต่อไปเรียกว่านพพาน。 ดังนั้นในภาพยนตร์เรื่องพระพุทธเจ้ามหาศาสดาโลกเมื่อมีพระอรหารูปใดมรณภาพจะมีผู้มากราบเรียนพระพุทธเจ้าวาด，พ，ระอรรา，ญ，ร，ู，ป，น，ั，้，นรูปนี้เช่น，พ。 ระมกราณะ。 พระสารบุตรนพพานแล้ว。 ส่วนเรื่องจิตคือพุทธที่มีปรากฏอยู่ในคำสอนหลวงปู่ดูนาโตร。 พระ่อแม่ครูบาอาจารย์ผู้ที่เคารพนับถือนั้น。 ท่อนแรกเป็นคำสอนของหวงโป。 ซึ่งหลวงปู่ดูตัวโลท่านเห็นว่าเป็นคำพูดที่แสดงถึงความอันเป็นที่สุดแห่งทุกข์ที่เรียบเรียงออกมาจากใจได้ดีมากท่านจึงเอ，า。 มาพูดต่อ。 ทำให้เกิดประโยชน์อย่างมากเพราะเท่ากับหลวงปู่ท่านได้รับรองคำพูดของหลวงปู่อีกชั้นหนึ่ง。 จึงนำมาศึกษาเป็นแนวทางได้สนิใจยิ่งขึ้น。 ส่วนท่อนท้ายๆที่เกี่ยวกับวิญญาณและจักรวาลเดิม。 เป็นส่วนเพิ่มเติมของหลวงปู่เองซึ่งลึกซึ้งยากที่สุด。 ยากที่จะมีผู้ใดเสมอเหมือน。 จิตคือพุทธไม่ใช่จิตวงแต่งหรือวิญญาณธาสุที่ยังมีวิชาผสมอยู่。 แต่หมายถึงใจหรือจิตเดิมแท้หรือธรรมชาติาตหรือธาสรู้ที่สิวิชารวมเข้ากับจักรวาลเดิมแล้วดังนั้นพระพุทธเจ้าและพระอรหันต์แม้ธาตุขันยังไม่แตกดับก็ไม่มีจิตปรุงแต่งยึดถือเป็นตัวเป็นตนอีก。 แล้ว。 วันนี้ก็จะให้ฟังเรื่องจิตคือพุทธธถ้าเราเข้าใจตรงส่วนนี้แล้วเนี่ยก็จะฟังเรื่องจิตคือพุทธของหลวงปโดนได้ไม่ยากเข้าใจได้ไม่ยากแต่ถ้าท่านไม่เข้าใจเรื่องนี้ซะก่อนเวลาฟังก็ยากมากท่านแรกตรงนี้ใครไม่เข้าใจให้ถามได้ก่อนค่ะก่อนที่จะเปิดเรื่องจิตคือพุทธธใ。 ห。 ้。 ฟ。 ัง。 มีไหม。 เอาใหม่ไหมมีใครจะถามอะไรคุณไหม。 ไม่มีอย่างนั้นให้ฟังคิดคือพุทะก่อนแล้วก็ค่อยถามทีเดียวก็ได้นะ。 ตั้งใจฟังให้น้อมเอาพระคุณของพระพุทธคุณพระธรรมคุณพระสงฆ์。 น้องมาทำให้บริสุทธิ์เข้าสู่ทาตุนั้นบริสุทธิ์ของเราให้ดับให้ดับมิจฉติวิชากเลสตอุปทาน。 ทั้งหมดโดยถาวรที่เชิญตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปด้วยเธอินแล้วก็น้อมจังใจฟัง。 ต้องตาอธิบายไปตอนแรกแล้วก็ฟังพุทธที่ชัดเจน。 ที่ไม่เคลียร์ในใจไม่มีถึงใจยังไง。 อย่าเก็บความสงสัยกลับบ้านนะ。 รายเรียนให้ละเอียด。 ฉันไม่มีอะไรที่ซ่อนเป็นซ่อนปิดบังอยู่ในใจได้เลย。 มีอะไรบ้างที่ท่าน。 ไม่ถึงใจดีไหม。 ทำไม。 ฟังอยู่หลายครั้งเพียงแต่ว่าครั้งนี้รู้สึกว่าถึงใจว่าจริงๆแล้วที่เราทำทั้งหมดก็เพื่อไปสู่ความไม่มีอะไรครับตาสะเทือน。 ว่าที่ทำมาทั้งหมด。 มันก็เป็นความปรุงแต่งชื่อว่าเป็นผู้ปฏิบัติธรรมแต่เราก็ยังไม่ได้เป็นผู้ที่เข้าถึงธรรมความยึดมั่นมั่นซึ，่，ง，ความปรแตยึดม，ั，่。 นถือมั่น。 เพียงแต่ชื่อว่าเป็นผู้มาปฏิบัติธรรม。 แต่ก็ยังมีผู้จะเอามีตัวตนของเราจะไปเอานั่นเอานี่。 มีตัวตนของเรารังเกียจอย่างนั้นยังเกลียดสิ่งนี้。 รังเกียจจิตที่ไม่ดีอยากได้จิตที่ดี。 รังเกียจกเลลอยากได้นพพานอยากได้ความบริสุทธิ์。 สิ่งใดจะได้ชื่อว่าเป็นผู้มาปฏิบัติธรรม。 แต่ยังไม่ได้เป็นธรรม。 ก็ธรรมะแท้ๆนั้น。 ซึ่งความปรุงแต่งยึดถือ。 เห็นความสง่งแตงที่ถือ。 ถึงไม่มีตัวเราได้ตัวเราที่จะไปเป็นอะไรเลย。 ที่สุดจบหรือจบลงที่ความไม่มีอะไรเลยไม่เป็นอะไรเลยไม่มีใครเป็นอะไรเลยไม่มีใครได้อะไรเลย。 ผู้ปฏิบัติธรรมจะต้องพิจารณาสำรวจตัวเองว่าเริ่มต้นการปฏิบัติธรรมด้วยวิชา。 ที่เป็นวิชาธติหรือเริ่มต้นเดินทางด้วยสมมาธติ。 ถ้าปฏิบัติธรรมเพื่อจะไปเอาไปได้เป็นไปให้บรรลุไปให้สำเร็จ。 แม้แต่จะไปเอานพพพานไปเอาความสุข。 รวแต่เดินปิดทางก่อน。 มันทางเป็นทางของกเลส。 ทางของธรรมมะคือตาของความสิ้นกเลส。 วิชาตั้งประธาน。 เป็นตัวตนของผู้ที่จะไปได้ไปเอาไปเป็นอะไรไปรู้อะไรไปถึงอะไรไปสำเร็จอะไร。 ถึงที่สุดก็คือความไม่มี。 ไม่มีอะไรเลย。 ไม่มีใครได้ใครเป็นอะไรเลย。 นั่นแหละ。 ใครเดินทางผิด。 ในทางของกเลสก็ต้องแก้ไขซะ。 เป็นไงบ้างฟังแล้วก็เป็นไงบ้าง。 เราไม่ไปไป。 ก็ยังมีสงสัยนิดนึงว่าถ้าเรายังมีกรรมช่วยอยู่มันจะทำให้ให้。 กรรมนี้มันทำให้เราไม่สามารถที่จะกลายเป็นพุทะได้หรือเปล่าครับหลวงตา。 ไม่เป็นความเข้าใจผิด。 การที่จะไปมีกระททำกรรมได้ทางลจะไปจับสังขารเมือง。 พระวิชา。 จึงจะทำกรรมไปตามกเลส。 ในการคิดการพูดการกระทำ。 ถ้าไม่หลงคิดพูดกระทำ。 กรรมไปตามกเลสวิชา。 เป็นหัวขบวนเสร็จแล้ว。 กรรมทั้งหมด。 ลง。 ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่อง。 กรรมเก่ากรรมใหม่อะไรที่มาขวางทำเป็นกรรมในปัจจุบันที่เรา。 หลงยึดบ้านถือบ้านเป็นวิชาตอุปทาน。 อันต่างหากที่มันเป็นสังขาร。 มาบางธรรมที่สิ้นความตกแต่งซึ่งความคิดมั่นถือมั่น。 กรรมที่ทำไว้มาบางทำบางมคนที่พพานได้โรงพยาบาลคงบรรลุนิพพานไม่ได้。 ที่ท่านว่าใช้หนี้กรรมหมดกับผล้นเหตุเกิด。 เกิดสิ้นความหลวงปู่แต่งสิวิชาตประทานนะเนี่ยสิผู้ยึดมั่นถือมั่น。 สิ้นผู้ยึดมั่นถือบ้านก็คนที่ทำให้เป็นเหตุเกิดอีกคือความยึดมั่นถือมั่นในทุกปัจจุบันขณะที่มีผู้ยึดมั่นถือมั่น。 วิญญาณมันยังเป็นตัวเป็นตน。 อันนั้นแหละกรรมก็ยังส่งผลได้ให้คนได้。 ตัสิยึดมั่นถึงมั่นใจแล้ววิญญาณก็ไม่มีตัวนี้ไม่มีตัวกลายเป็นจิตเดิมแท้。 เป็นทาดอันบริสุทธิ์。 ที่ไม่มีตัวไม่มีตัวอีกต่อไปกันทั้งหมดก็ให้ผลไม่ได้。 มีอะไรที่ท่านยังไม่เคลียร์ไม่ชัดเจนในจิตจะคิดเอาเองถามได้。 ชัดเจนถึงใจครับหลวงตาโอกาสครับถ้านการการปฏิบัติของผู้ปฏิบัติเนี่ย。 แทที่จริงเพื่อเป็นข้อวัดเพื่อไม่ให้ลเพลิน。 แต่ขณะเดียวกันมีอยู่เพื่อให้ผู้ปฏิบัติสำรวจตัวเอง。 ว่าเรายังมีความต้องการอะไร。 เรามองเห็นในสิ่งที่เราต้องการจะเป็นเหล่านั้นใช่ไหมครับปัจจุบปัจจุบันที่มีตัวเราวิชาปัญหาต่อสิ่งใด。 แล้วก็อุปทานก็คือเข้าไปยึดบ้านถึงบ้าน。 สิ่งนั้นเอามาเป็นของของเราอยากได้มาเป็นของของเรา。 รวมทั้งยึดบ้านถือบ้านตัวเราแล้วก็เอาตัวเราไปยึดบ้านถึงบ้านสิ่งอื่นให้แก่ตัวเรา。 ต้องรู้โททัน。 เหตุที่จะเกิดวิชาการประทานเหตุที่จะเกิดวิชาการประทานเพียงกรณีเดียวเท่านั้นคือหลงคิดปรุงแต่งหลวงปุงแต่ง。 ลงไปกับจิตที่ปรุงแต่งได้ลงไปยึดถือจิตปรุงแต่งว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราหรือเป็นของของเรา。 พระสิ้นหลงปุงแต่งสิหลงยึดถือจิตปรุงแต่ง。 เพราะผู้ที่จะไปยึดอได้ต้องปรุงแต่ง。 เพราะความไม่ปรุงแต่งไม่อาจปรุงแต่งไปยึดถืออะไรได้ดังนั้นก่อนที่จะไปยึดถืออะไรได้ต้องหลงปรุงแต่งหลงค，ิ，ด，ห，ล，ง，ปรุงแต่งจะยึด，ถ，ื，ออ。 ะไรได้。 นั้นที่หลงคิดแต่งถืออะไรได้มีแต่ความว่างเปล่า。 อันนั้นพุทธเจ้าจึงตัดว่า。 ปัญหาผู้สร้างเรือน。 เราหักเรือนของเจ้าทิ้งหมดแล้ว。 ปัญหาเปรียบเหมือนต้นไม้ใหญ่。 ที่มีลากแก้ว。 เป็นความดำริความหลงคิดหลบกแต่งไป。 เป็นลากแก้วที่ส่งน้ำและส่งน้ำเลี้ยงอาหาร。 ให้แก่ลำต้นของสรรหาให้งอกงามเจริญไพบูลย์。 บัดนี้เราทำลายลากแก้วของเจ้าหมดแล้ว。 น้ำเลี้ยงที่ส่งอาหารและน้ำ。 ระำเลียงให้แก่ต้นมันก็ถูกตัดขาดต้นปัญหาก็ตาย。 นั้นปัญหาก็คือความหลงคิดหลปรุงแต่งไปนั่นเอง。 หรือลงไปยึดถือจิตที่คิดปรแต่งว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นของของเรา。 ถ้าเราเห็นวามันเป็นเพียงแค่สังขารเป็นความปรุงแต่งไม่มีใครไปยึดมั่นถือมั่นมันก็เป็นเพียงแค่ปรากฏการณ์ของธรรมชาติเปรียบเหมือนฟ้าแรฟ้าร้องฟ้าผ่า。 ที่เกิดดับอยู่บนท้องฟ้าที่ว่างเปล่า。 ใจเปรียบเหมือนท้องฟ้าที่่ว่างเปล่าฟ้าแบบฟ้าร้องฟ้าผ่าซึ่งเป็นปรากฏการณ์ตามธรรมชาติอย่างไรก็ตามที่เป็นสังขารปรุงแ，ต。 ่งขึ้นมา。 ถ้าหากไม่พิมพ์มุกผู้ประยึดบ้านถือมั่น。 สังขารที่เปรียบเหมือนฟ้าแลกฟ้าร้องฟ้าผ่าก็จะไม่ไม่ไปผ่าผู้ที่ยึดมั่นถือมั่นไม่เป็นทุกข์。 สิยึดมั่นถือมั่นใจก็เปรียบเหมือนท้องฟ้าที่ว่างเปล่าก็ให้สังขารจะดีจะชั่วจะเป็นบุญเป็นบาปเป็นกุศลกุศลเป็นขี้เลสหรือจะไม่เป็นกเลสเลยก็ตามไม่อาจไม่หรือทำลายท้องฟ้าซึ่งเปรียบเหมือนใจที่่ว่างเปล่。 าได้。 แต่ถ้าหากมีผู้เข้าไปยึดมั่นถือบ้านย่อมเกิดเป็นตัวตนย่อมถูกให้ไฟช็ตไฟไหม้ถูกทำลายได้คือความทุกข์นั้นเอง。 ดังนั้นจะต้องดูเท่าทันสังขารคือความคิดผมุงแต่งไม่ลงงไปกับความคิดปรุงแตหรือไม่หลงยึดถือเอาคิดที่กำลังคิดปรุงแต่งในปัจจุบันขณะปัจจุบันขณะว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราหรือเป็นของขอ。 งเรา。 ใจก็จะว่างปลา。 จากความปรุงแต่ง。 นั่นแหละคือการใช้หนี้กรรมหมดเพราะสิตัวตนหมดกรรมที่จะเป็นเหตุเกิดอีก。 เมื่อคืนที่ไร่ที่อะไรดีกันแต่ละคนที่คิดจะถามอะไรที่คิดผมแต่งอะไรก็ผมแต่งไม่ใช่เหรอที่สังขารไม่เหรอนี่ส，ั，งขารไม，่，ใ，ช，่，เ，ห，ร，อนี่สังขารไ，ม。 ่ใช่เหรอ。 ถ้าเราไปหลงสังขารมันก็กลายความปรุงแต่งกลายเป็นความปรุงแต่งก็ยังเป็นผู้กระทำกรรม。 ไปเที่ยวตรงไหนสักเต็มที่นะ。 อย่าไปคิดไปเองในใจ。 โอกาสครับถ้าความมุ่งหมายสูงสุดคือการรู้เท่าทันความยึดถือการปรุงแต่งข้อวัดทั้งหลายการปฏิบัติทั้งหลายที่เราทำทั้งหมด。 ก็มีเพื่อเป็นเครื่องอยู่เพื่อสู่สิ่งนี้อย่างเดียวอันนั้นคือความป้องกันความเพิดเพลิน。 นนราสหภธทางการวาสนาภวาสนาวิภวาสนา。 ก็วัดปฏิบัติทั้งหมดเพื่อตัดความเพื่อตัดดันที่ราคาคือความหลงเพลินใจไปในรูปเสียงที่ลดพทภะและทำอารมณ์ในความคิดปรแต่งที่เกิดขึ้นในปัจจุบันขณะปัจจุบันขณะไม่หลงคิดลงปุงแต่งลงเพลินไปในอายนะภา。 ยนอก。 เมื่อไม่ลงคิดลงปรุงแต่งไป。 หรือเรียกว่าไม่หลงส่งจิตออกนอก。 ไปยินดีร้ายเพลินใจผิดไปกับอายตนาภายนอกคือรูปเสียงกินลดพระหรือสิ่งที่มากระทบสัมผัสกายหรือทำอารมณ์คือเวนาสัญญาสังขารที่ทำงานร่วมกับวิญญาณอาคารในครั้งที่ห้า。 มันก็。 จะไม่มีวิชาการหาประธานเกิดขึ้นในปัจจุบันขณะนั้น。 เมื่อไหร่ไม่ส่งสจิตออกนอก。 ไปยังอายตนะภายนอกเข้าไปยินดียืนร้ายจะเกิดวิชาการเอาประธาน。 ไม่เกิดวิชาการประทานเสร็จในขั้นเฉลี่ยก็แล้วมันจะเหลือแต่。 ปรากฏการณ์หรือกริยาจิตของขันห้าล้วนๆ。 ที่ไม่มีวิชาปัญหาอุปทานเข้ามากล。 เป็นแต่ลูกเป็นทนาสัญญาสังขารวิญญาณล้วนๆของขหน้าที่เป็นชีวิตแท้ๆ。 ที่ไม่มีวิชาการเอาอุปทานคือความมีตัวเราที่หลงยึดบ้านถือบ้านเข้าไปป่น。 ดนั้นจึงบอกว่า。 ตรงนี้สำคัญมาก。 สังขารธรรมดาความคิดความปรุงแต่ง。 ที่เป็นสังขารธรรมดา。 ไม่มีผู้เข้าไปยึดบ้านหรือมั่นจะไม่เป็นวิชาตหาอุปทาน。 จะไม่เข้าสู่กระบวนการของการเกิดกเลสเกิดทุกข์เกิดพบเกิดชาติเปลี่ยนว่ายตายเกิดไม่รู้จบสิ้น。 ดังนั้นสังขารธรรมดาไม่ได้ทำให้。 เกิดพบเกิดชาติเกิดกเลสเกิดพบเกิดชาติ。 เกิดความทุกข์。 สังขารธรรมดาของขหน้าเป็นเพียงแค่ทุกกษัตริย์คือเป็นความทุกข์เฉพาะมันเป็นอนจจังทุกครั้งอนัตา。 แต่ไม่ได้เกิดเป็นความทุกข์ที่เกิดจากวิชาตประทานคือความยึดมั่นถือมั่นให้เกิดพบเกิดชาติเกิดการเปลี่，ย，น，ว，ย，ต，า，ย，เ，ก，ิด，เ，ก，ิดทุกข์ไม，่，ร。 ู้，จบสิ้น。 มันเป็นเพียงแค่ทุกกษตริย์คือนี้จังทุกครั้งอนาณตามันเกิดขึ้นแล้วเป็นของไม่เที่ยงเป็นทุกข์ทนอยู่สภาพเดิมไม่ได้。 แล้วมันก็ดับไปเป็นอนาตาไม่อยู่ในบังคับของเรามันก็จบไปเพียงแค่้ขนาดขนาด。 ยุขายก็จบไปโดยบริบูรณ์สังขารทั้งหมดก็จะไปบูรณ์เพราะว่าที่ผู้ยึดบ้านถึงบ้าน。 วงจรติดจากสมุบาทก็หักกลับบ้านตั้งแต่ตอนสิ้นยึดไปแล้วแต่ยังไม่ยังยังไม่แตกดับ。 วิชาตหาอุปทานมันดับไปหมดสิ้นแล้วเหลือแต่สังขารแท้ๆของขังห้าสังขารแท้ๆของขันห้าไม่มีตัวเราก็ไปยึดถือสังขารว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราหรือเป็นของของเราไม่มีผู้หลงไปยึดถือสังขารก็จะไม่เป็นอวิชาตหาอุปทาน。 สังขารธรรมดาจะบาปสังขารดีสังขารชั่วสังขารบุญสังหารบาปสังหารอะไรก็ตามที่มันปรากฏขึ้นื่อนไหวตัวขึ้นกับเพิ่มขึ้น。 ไม่ได้ทำให้。 เป็นความทุกข์。 ที่ก่อให้เกิดพบชาติกเลสปัญหาหาอุปทานพบชาติและทุกข์。 สังขารคงปล่อยเป็น。 มันก็จะเป็นเพียงแค่กริยาจิต์หรือเป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติและฟ้าร้องฟ้าผ่า。 หากไม่มีผู้เข้าไปยึดบ้านหรือบ้าน。 ไม่มีผู้หลงไปกับสังขารหลงไปกับหลงไปคิดปรุงแต่ง。 ใจก็เปรียบเหมือนท้องฟ้าที่ว่างเปล่า。 สังขารที่ปรากฏขึ้นมาที่เป็นกริยากาศของขหน้าแท้ๆก็เปรียบเหมือนฟ้าแลกฟ้าร้องฟ้าผ่าเป็นเพียงปรากฏการณ์ธรรมชาติ。 เป็นเพียงกริยาจิตหรือเป็นพฤติแห่งจิต。 แล้วก็เกิดขึ้นแล้วก็ดับไปดีแล้วหายไปในใจหรือท้องฟ้าที่ว่างเปล่านั่นเอง。 ไม่ได้เป็นโทษพิษภัยต่อผู้ใด。 แต่ถ้ามีผู้เข้าไปยึดบ้านพื้นบ้านผู้ยึดบ้านถึงบ้านจะต้องถูกไปยาจิตที่เป็นเหมือนฟ้าแลบฟ้าร้องฟ้าผ่าผ่าให้เกิดไฟไหม้เป็นความทุกข์ความเดือดร้อนใจ。 ผู้ที่ปฏิบัติผิดที่พยายามไปไล่ดับสังขารที่ไม่ถูกใจ。 แต่จะเอาสังขารที่ถูกใจไปไล่ดับอาการที่ไม่ถูกใจจะเอาแต่อาการที่ถูกใจ。 เขาทำแบบนั้นเนี่ยเหมือนคนโง่โง่แล้วโง่อีก。 ยึดถือแล้วยึดถืออีก。 ถ้าเขาจะพยายามไปดับ。 สังขารที่ไม่ชอบใจอาการที่ไม่ชอบใจแต่จะเอาแต่อาการที่โป่งโล่งเบาสบายที่ว่างเปล่าอย่างเดียวมันเหมือนคนโง่เหมือนเด็กโง่。 เอาแต่ใจตัวเองดื้อรั้น。 จะพูดจะว่าจะบอกยังไง。 มันก็ไม่เกิดปัญญาเลย。 ไม่ได้พิจารณา。 สัจถามความจริงว่า。 สังขาร。 มันจะดีจะช่วย่วจะเป็นบุญเป็นบาปเป็นถูกใจไม่ถูกใจเป็นสุขเป็นทุกข์เป็นป่องใสสม้าอง。 มันก็เป็นเพียงแค่สังขารในการห้าเพราะเวทนาในฐหน้ามีทั้งสุขเวทนาและทุกเวทนา。 มันไม่ได้เป็นโทษพิษภัยต่อใคร。 แต่ถ้าหากเข้าไปยึดถือมัน。 มันจะเป็นนักวิชาการอุปทาน。 เป็นภเป็นชาติเป็นทุกข์เวียนว่ายตายเกิดไม่รู้จบสิ้น。 แม้แต่จะพูดอย่างนี้จะสอนอย่างนี้แต่มีเด็กดื้อมีคนดื้อก็จะปฏิบัติอยู่อย่างนี้。 ยังหลงสังขารยึดถือสังขาร。 หลงคิดหลงปุงแต่งเป็นนันทิเพลินใจ。 กูจะเอากูจะเอากูจะเอา。 สิ่งใดถูกใจกูจะเอากูจะเอาสิ่งใดไม่ถูกใจที่ลผลักใสรังเกียจ。 แล้วนี่มันปฏิบัติธรรมหรือว่าเดินทางในสตาค์กเลสตรงข้ามปนพพาน。 แต่อยากจะบรรลุนพพานแต่เดินทางทากเลสตรงข้ามพนพพานจะไปไหนอ่ะ。 จะเดินทางไปไหน。 เอาแต่ใจตัวเอง。 เอาแต่ใจตนเอง。 ไม่ฟังพระพุทธเจ้าไม่ฟังครูบาอาจารย์ไม่ฟังทำเลยไม่เชื่อทำให้ปฏิบัติตามธรรมแต่บอกว่าเป็นผู้ปฏิบัติธรรม。 ดีรักชั่วชังเกลียดทุกข์รักสุขเกลียดทุกขรักสุขดีรักชั่วชังปฏิบัติไปไหนกูจะเอากูจะเอากูจะเอา。 ก็ไม่ได้อย่างใจไม่ถูกใจที่โพที่ไฟาย์โวยวาย。 ปฏิบัติธรรมมันจะพ้นทุกข์ด้วยปัญญาไม่ใช่ด้วยกำลัง。 ไม่ใช่ใช้กำลังดันเอาดันเอาทุลังดันทุลังเอา。 ใช้สติปัญญา。 พระพุทธองค์พุทธเจ้าเมตตาไม่มีที่สุดในมา。 อบรมสั่งสอนจนสิอายุขัย。 พระแม่ครูบาอาจารย์ก็เป็นผู้มีเมตตาไม่มีที่สุดประมาณ。 แต่เรามันเด็กดื้อ。 จะพูดจะว่ายังไงตอนนี้กูจะเอากูจะเอาอยู่นั่นดีรักช่วยฉันเกียจทุกขหลักสุขอันไหนชอบก็พึงพอใจติดตใจยินดีอ，ย，ู，่นั่นแหละติด，อ，ย。 ู่กับมัน。 อันนั้นบอกว่าจะหลงไปอย่าหลงไปก็หลงไปวุ่นวายที่โพที่ไปโวยวายหลงคิดหลงคงแต่งเป็นวันที่เพินใจเป็นวันๆ。 ไม่เห็นโทษมาเลย。 เราก็เพนจะบอกว่า。 คนไหนอ่ะมีอะไรที่ไม่ไม่เข้าใจยังค้างแคลงใจยังสงสัยอยู่ในใจยังติดขัดยังขัดกล้องยังขกล้องใจยังไม่ชัดเจ，น，อ，ะ，ไ，ร，ให้，ซ，ั，ก，ไ，ด้เลยไม่ต้อ，ง，เ，กร。 งใจเรา。 ทำไมมีความเห็นขัดแย้งกับหลวงตาขัดแย้งกับอาจารย์ไม่ไม่ต้องกลัวว่าอย่างนั้น。 ท่านเห็นด้วยขัดยังไงก็ถามมาได้พูดมาได้จะได้ให้เหตุผลซึ่งกันและกัน。 ด้วยความเมตตาอย่างสุดสุดและปรารถนาพูกกันพ้นทุกข์。 นท่านมีอะไรในใจท่านพูดออกมาเลยอย่าคิดอยู่ในใจคนเดียว。 อย่าเอาความที่。 สงสัยเก็บความคลางแคลงใจกลับบ้าน。 ถามได้。 ทุกคำถามมีคำตอบ。 ว่าไงเอาไหมหน่อยสิ。 ขอโอกาส。 ก็รู้ว่ามีอาการที่มันจะไปดับความคิดอ่ะค่ะ。 แล้วมันก็จะไปยึดความว่าง。 มันก็รู้อยู่ว่าหลวงตาแต่มันก็。 ไม่รู้จะแก้ตัวเองยังไง。 เดี๋ยวหรือฟังให้ดีนะ。 ที่ฟังหลวงตาพูดเนี่ยก็เข้าใจหมดแล้ว。 เวยมันจะไปยึดความว่างมันก็ยังพยายามไปยึดความว่างอีกไม่รู้จะแก้ไขกับมันยังไงไม่รู้จะทำยังไงกับมันดีตั้งใจฟังให้ดี。 อาการที่เป็นความว่างมันเป็นอะไรที่ยึดได้มันต้องเป็นอาการยึดได้ความว่างที่ไม่มีอะไรมายึดได้ไหม。 ไม่ได้เนี่ยอันหนึ่งและไอความว่างที่เราจะเป็นประยุทธ์มันได้มันเป็นสังขารไม่ใช่เป็นความว่างจากสังขาร。 สองอาที่ย์เราบอกว่า。 บอกว่าจะไปยึดความว่างไปยึดความว่ามันจะดื้อยความว่าอยู่นั่นแหละไอจิเหี้ยอยู่บังคับของเรามันเป็นอัตราห，ร，ื，อ，เป็นัล่ะเราบั，ง，ค。 ับมันได้。 ก็เป็นอัตราธรรมเป็นอะไร。 มันไม่มีไม่มีตัวตนเป็นอนตาบังคับได้ไหมล่ะไม่ได้เป็นสังขารมันเป็นอนัตาสังขารมันเป็นอนัตาบังคับมันไม่ได้บครับเราเราเลยบอกว่าไปความว่างว่างความว่างมันก็ไม่ฟังไม่รู้จะทำยังไงกับมันมันเป็นอนัตาก็เห็นมันก็เลยเนี่ยตกบันไดไปจนเห็นเลยมันเป็นอันัตามันไม่ใ。 ช่จิตเราไม่ใช่ตัวตนของเราไม่ใช่ของของเราเราบังคับมันไม่ได้。 ถ้าเป็นตัวเราแล้วบังคับมันได้เป็นของเราบังคับมันได้นะครับมันไม่ได้จะไปยความว่างนะจะไปยความว่างนะมันเป็นของของเราเร，า。 ก็มันได้。 หนึ่งละ。 สองไอที่เราเนี่ยพยายามไปห้ามมันพยายามไปไปบังคับจิตไม่ให้ไปยึดความว่างไอ้ตัวเราตัวเราที่ไปพยายามไปห้ามไปบังคับมาเนี่ยไม่ให้มันไปยึดถือเนี่ยมันเป็นอะไรตัวนี้。 ถ้าทำเองมันก็เป็นการกระทำ。 เราไม่ต้องไปดับมานะทำให้เห็นว่าเป็นพยายามพยายามที่จะไปบังคับจิตไปให้เขายึดถือความว่างถ้าไม่มีตัวเราเข้าไปร่วมมือกับความพยายามนั้นมันก็เป็นเพียงแค่อะไรก็สังขารก็เป็นสังขารธรรมดาของขห้าไม่เป็นวิชาประทานอะไรเข้าใจหมดแล้วเนี่ยเห็。 นไหม。 เอายังไงอีกยังไม่เข้าใจอ่ะพูดมาให้หมดเปลือกวันนี้。 ถ้าอย่างนั้น。 ามันจะเข้ยึดมันจะเข้ดันแล้วก็ก็แค่รู้มันอย่างนั้น。 มันจะเข้าไป้ยึดมันจะเขดันมันจะเข้อะไรก็มันวุ่นวายนะตามันเป็นอะไรก็สังก็เป็นสังขารเป็นธรรมดาแต่ถ้าเราไปผสมเป็นอะไรวิชาตอุปทานเป็นเป็นชาติเป็นทุกข์เวียนว่าตายเกิดไม่รู้จบสิ้นในขณะปัจจุบันในขณะปัจจุบันนี。 ้เลย。 มันก็แม่นแม่นตรงแค่นี้แม่นแม่นอยู่ตรงนี้แหละไม่ต้องก็้นทุกข์ทุกข์อยู่ตรงนี้แม่นขนาดจิตนี่แหละแหละอย่างนี้แหละ。 สังขารทั้งหมดไม่มีผู้เข้ายึดถือมันก็เป็นแค่สังขารธรรมดาในการหน้าเกิดเกิดอันดับเป็นนิจังทุกครั้งนะตา。 แต่ถ้ามีผู้เข้าไปยึดถือเป็นวิชาตันประทานเข้าปฏิจากสมุทบาทเลย。 ถ้านมันก็อย่างที่หลวงตาเคยบอกถ้ามันมีอาการที่มันยึดถือของมันเองมันก็มันก็ถือว่าเป็นสังขารเห็นมันตัวเรา。 แต่ถ้าเราหลงเข้าไปยดถือจริงๆอันนี้ก็เป็นวิชาตประทานจากสมุทบาททันทีเลยถือไม่ถึงเราก็ยย้อนกลับไปดูอีกทีนึงใช่ไหมคะ。 ก็มีความสุขกับมันที่จะต้องพยายามไปทำให้มันไม่ยึดถือ。 และร้ายที่สุด。 แม้แต่เราพยายามจะทำให้มันไม่ยึดออะไรอันนั้นเป็นอะไรความยึดถืออยู่ดี。 คือยึดถือความไม่ยึดถือยึดถือผู้ไม่ยึดถือเรายึดถือเลยนะ。 เราอยากจะช่วยตัวเราให้มายึดถือนะแล้วก็ไม่ยึดถือเหรอ。 รายการที่เราพยายามช่วยตัวร้ายไม่ให้ยึถือเป็นไร。 หายโง่แล้วหายวิชาแล้วนับตอนนี้เป็นต้นไปอ่ะ。 ขอบพระคุณค่ะ。 แค่นี้แหละขนาดจิตขนาดจิต。 ขนาดจิตปัจจุัย。 จุบันอดีตเป็นธรรเมาอนาคตเป็นธรรเมาธรรมะมีแต่ปัจจุบันนีนะที่สิ้นความยึดถือวิชาในปัจจุบัน。 มันก็ยังก่อนหน้านี้มันก็คือยังสับสนว่าไอ้การที่มันเข้าไปยึดตรงนี้กับ。 คือระหว่างความมีตัวเราเข้าไปเยอะกับการที่มันไปยึดเองามันยังยึดเองมันก็ยังเป็นตรงนั้นหรือเปล่าแล้วก็ก็ยังก็วิชา。 นถึงมันจะยึดยังไงก็แค่รู้มันจะยึดก็คือก็คือเรื่องของมัน。 ก็ไม่เป็นวิชาแต่ผจะต้องวิเลย。 ก็เหมือนก็ไม่ต้องทำอะไรมันจะเป็นยังไงก็ก็รับรู้มัน。 เราไปทำอะไร。 ก็ไม่ต้องถามอะไรแล้วถ้าอย่างนี้ค่ะ。 ถ้าไม่หลงถึงหลงลงไปถ้ารู้ทันก็มันก็。 มันก็คือแค่รู้ทันแหละ。 เราจักกลับมาเป็นวิไหม。 ไม่กลับ。 จะกลับก็ได้เพราะอะไรอ่ะเที่ยว。 หายได้แล้วกลับได้วิชา。 มันเป็นที่ก็แค่รู้ทันอย่างเดียวมันจะมีวิชาหรือจะเป็นยังไงก็คือก็คือเรื่องของมัน。 วิชาวิชามันเลยไม่เที่ยวสับหน้ากันได้。 ขอขอบพระคุณค่ะหลวงตา。 สิ่งใดที่หนูได้เคย。 หลวงตาหลวงตา。 วาจใจ。 ตา。 กรรมทั้งหมดทั้งสิ้น。 จะได้มีโทษบาปเวรกรรมต่อกันและกัน。 ทุกขทุกขในปัจจุบันด้วย。