好的，这是您提供的佛法讲座的中文翻译，已按您的要求整理成段落： 近来有人提问，我将依此来做些阐述。顶礼法师！以下是我个人的理解，不知是否正确，恳请法师慈悲指正。 法有两种：有为法和无为法。有为法是由地、水、火、风、空、识这六种元素组合而成。有为法又可分为两种：有生命的和无生命的，这都取决于业力。任何有“识”元素参与组合的，便成为有生命的，并根据各自的业力投生于不同的父母。而没有“识”元素参与的，则会组合成水、土、石头、树木等等。它们在聚合一段时间后，最终会分解，回归到空无的自然状态，再次变回地、水、火、风、空、识等元素。这些元素本身是无为的。 总之，这两种法共存，相互独立却又无法分离，一切都遵循业力和三法印的规律。 法师的回答是： 仔细听好。地、水、火、风、空这五种元素会发生变化，成为消耗品。因此，我们需要不断摄取动植物的残骸，也就是摄取地元素；摄取水、风、火、空等元素，如同汽车需要不断加油一样，因为它们是消耗品。 至于“心”或“识”，如果仍然有无明存在，仍然有“我”的存在，那么在身体（五蕴）消亡时，它就会随着新的身体而流转。 除非是已经灭尽无明的“识”元素，或者说“觉知”元素，才会成为本然的法性，也就是“本心”或“本觉”。它不再生灭，不再有变化，因为没有“我”的存在，没有任何形态，无法被定义或造作，这就是“无为法”，也就是无为的元素。 它会融入到原本的宇宙中，不再随着新的身体而改变，这被称为“涅槃”。 因此，在电影《佛陀：世界的伟大导师》中，每当有阿罗汉圆寂时，就会有人向佛陀禀告，说某某阿罗汉，例如目犍连、舍利弗，已经涅槃了。 关于“心即是佛”，这出现在隆波敦·阿图罗的教言中。前面部分是黄檗禅师的教言，隆波敦·阿图罗认为这些话语很好地表达了灭苦的究竟境界，他将这些话语记录下来并加以阐述，产生了很大的利益，因为这等于是隆波敦再次印证了黄檗禅师的教言。因此，我们可以放心地将这些话语作为修行的指导。 至于后面关于“识”和“原本的宇宙”的部分，则是隆波敦自己的补充，其深刻程度是极其罕见的。 “心即是佛”指的不是被造作的“心”，也不是仍然混杂着无明的“识”元素，而是指“本心”或“本觉”，也就是已经灭尽无明，融入到原本宇宙中的“觉知”元素。因此，佛陀和阿罗汉们，即使他们的身体（五蕴）还没有消亡，也已经没有造作的“心”，不再执着于“我”的存在了。 今天就先讲到这里。如果我们能够理解“心即是佛”的这个部分，那么理解隆波敦关于“心即是佛”的教言就不会太困难。但如果事先不理解这一点，听起来就会非常困难。关于这一点，有谁不明白的，现在就可以提问，然后再听关于“心即是佛”的部分。 有没有？ 要再讲一遍吗？有没有人想问什么？ 如果没有，那就先听“心即是佛”，然后再一起提问。 专注地听，将佛、法、僧三宝的功德融入到你的清净本性中，让你的清净本性熄灭烦恼和执着，从现在开始，直到永远。然后，专注地听。 我已经解释过一次了，再听一遍，看看有什么不清楚的地方，不要把疑惑带回家。 详细地问，在我这里，没有什么可以隐藏的。 有没有什么地方不明白的？ 有没有？ 嗯... 我听了很多次，但这次感觉真正明白了，我们所做的一切，最终都是为了达到“无所得”的境界。 我们所做的一切，都只是造作，被称为“修行人”，但我们还没有真正证悟到法。我们仍然有执着，只是被称为“修行人”而已。 但我们仍然有“我”的存在，想要得到这个，得到那个。我们仍然有“我”的存在，厌恶这个，厌恶那个。厌恶不好的心，想要得到好的心。厌恶烦恼，想要得到涅槃，想要得到清净。 这些都只是被称为“修行人”，但还没有成为“法”。 真正的法，是灭尽造作和执着，看到造作和执着。 最终，没有任何“我”可以成为什么。 最终，归结于“无所得”，没有任何人成为什么，没有任何人得到什么。 修行人应该反省自己，是以“无明”作为邪见，还是以“正见”开始修行的。 如果修行是为了得到什么，为了证悟什么，即使是想要得到涅槃，得到快乐，那也是走错了路。 那是烦恼的道路。 法的道路是灭尽烦恼、无明和执着的道路。 “我”的存在，就是想要得到什么，想要成为什么，想要证悟什么。 最终，是“无所得”，没有任何人得到什么，没有任何人成为什么。 那就是了。 如果走错了路，走上了烦恼的道路，就必须改正。 听了之后感觉如何？ 我们... 还有一点疑惑，如果仍然有恶业存在，这是否会阻止我们证悟成佛？ 这是一种误解。 之所以会造业，是因为无明会抓住“行”（造作）。 因为无明，才会根据烦恼去想、去说、去做。 如果不被烦恼和无明所迷惑，去想、去说、去做，那么烦恼和无明就是领头羊。 所有的业，都无法阻碍证悟。 这与过去的业或新的业无关。是我们在当下执着于“我”的存在，这才是“行”，障碍了灭尽造作和执着的法。 过去所造的业，无法障碍证悟。 所谓“还清业债，灭尽苦因”，是指灭尽无明和执着，灭尽执着“我”的存在。 造成苦因的，是当下对“我”的执着。 如果“识”仍然有“我”的存在，那么业仍然会产生影响。 如果灭尽了对“我”的执着，“识”就不再有“我”的存在，成为“本觉”，成为清净的元素，不再有“我”的存在，所有的业都无法产生影响。 有没有什么地方不清楚，不要自己去猜想，可以问。 明白了，感恩法师的慈悲开示！ 修行人的修行，其实是为了防止放逸。 同时，也是为了让修行人反省自己，我们仍然有什么样的需求。 我们是否看到了自己想要成为的样子？ 当下，我们对什么事物有“我”的存在，以及执着？ 执着就是抓住不放，把那些事物当成是“我的”，想要得到它们，成为“我的”。 包括执着于“我”的存在，以及把“我”的存在投射到其他事物上。 要觉知到产生无明和执着的因。 产生无明和执着的唯一原因，就是迷失在念头和造作中，迷失在被造作的“心”中，执着于被造作的“心”，认为那是“我”，是“我的”。 如果灭尽了迷失在造作中，灭尽了执着于被造作的“心”，那么就不会有“我”的存在去执着。 因为“无为”无法去执着任何事物。因此，在执着任何事物之前，必须先迷失在造作中，迷失在念头中，才能去执着。 除了空无之外，没有任何事物可以被执着。 因此，佛陀说： “烦恼啊，造房子的工匠，我已经拆掉了你的房子。” 烦恼就像一棵大树，它的主根是“分别心”，是迷失在念头和造作中。 这根主根为整棵烦恼树输送养分，使它茁壮成长。 现在，我已经摧毁了你的主根，输送养分的通道已经被切断，烦恼树就会枯萎。 因此，烦恼就是迷失在念头和造作中。 或者说，执着于被造作的“心”，认为那是“我”，是“我的”。 如果我们认识到，它只是一种“行”（造作），没有任何人去执着它，那么它就只是一种自然的现象，就像闪电、雷声、打雷一样，在空旷的天空中生灭。 心就像空旷的天空，闪电、雷声、打雷是自然的现象，是“行”（造作）。 如果没有“我”的存在去执着，那么“行”就像闪电、雷声、打雷一样，不会伤害到执着“我”的存在，不会带来痛苦。 如果灭尽了执着，“心”就像空旷的天空，无论“行”是好是坏，是善是恶，是烦恼还是不烦恼，都无法伤害到“心”，也就是空旷的天空。 但是，如果有人执着于它，就会产生“我”的存在，就会被“行”的火焰烧伤，被摧毁，这就是痛苦。 因此，必须觉知到“行”，也就是念头和造作，不要迷失在其中，不要执着于当下正在生起的念头，认为那是“我”，是“我的”。 心就会从造作中解脱出来。 这就是“还清业债”，因为灭尽了“我”的存在，灭尽了苦因。 昨晚，大家都在思考，想问什么问题，想造作什么，这些不都是“行”吗？ 如果我们迷失在“行”中，就会变成造作，成为造业者。 去任何地方都要充分地思考，不要在心里自己去猜想。 请问，最高的目的是觉知到执着和造作，那么我们所做的一切修行，都只是为了达到这个目的吗？ 这是为了防止放逸。 这是为了断除对感官享受的贪爱，对存在和不存在的贪爱。 所有的修行都是为了断除贪爱，也就是对当下所见、所闻、所嗅、所尝、所触以及念头和造作的迷恋，不迷失在念头和造作中，不迷失在外在的感官享受中。 如果不迷失在念头和造作中，或者说不向外攀缘，不对外在的感官享受，也就是色、声、香、味、触，以及与“识”元素一起运作的受、想、行产生贪爱或厌恶，那么就不会产生无明和执着。 无论何时，只要不向外攀缘，不对外在的感官享受产生贪爱或厌恶，就不会产生无明和执着。 如果灭尽了无明和执着，就只剩下“五蕴”的现象或活动，没有无明和执着参与其中。 只剩下色、受、想、行、识这五种元素，没有无明和执着，也就是没有“我”的执着参与其中。 因此，这一点非常重要。 普通的“行”，也就是念头和造作，如果没有“我”的存在去执着，就不会产生无明和执着，就不会进入到产生烦恼、痛苦、轮回、生死的循环中。 因此，普通的“行”不会导致轮回、烦恼、痛苦。 “五蕴”的“行”，只是一种“苦谛”，也就是一种当下的苦，它是无常、苦、无我的。 但它不会导致由无明和执着所产生的痛苦，不会导致轮回、生死、无尽的痛苦。 它只是一种“苦谛”，也就是无常、苦、无我，它生起之后，是不稳定的，是苦的，无法保持原状，然后它就消亡了，成为“无我”，不受我们的控制，它就这样结束了。 “行”就这样结束了，因为没有“我”的存在去执着。 缘起法的循环，从执着灭尽的那一刻起就被打破了，虽然身体还没有消亡。 无明和执着已经完全熄灭，只剩下“五蕴”的“行”。 “五蕴”的“行”，没有“我”的存在去执着，认为那是“我”，是“我的”，没有“我”的存在去执着，“行”就不会成为无明和执着。 普通的“行”，无论是善的、恶的、好的、坏的，只要它显现出来，就无法导致产生烦恼、轮回、痛苦。 “行”如果被释放，它就只是一种自然的现象，就像闪电、雷声、打雷一样。 如果没有“我”的存在去执着，没有迷失在“行”中，没有迷失在念头和造作中，心就像空旷的天空。 显现出来的“行”，也就是“五蕴”的活动，就像闪电、雷声、打雷一样，只是一种自然的现象，只是一种心的活动，然后就生起、消亡，消失在“心”，也就是空旷的天空中。 它不会对任何人造成伤害。 但是，如果有人执着于它，那么执着“我”的存在就会被心的活动，也就是闪电、雷声、打雷所伤害，产生痛苦和烦恼。 那些修行错误的人，试图去熄灭自己不喜欢的“行”，而只想要自己喜欢的“行”。 他们这样做，就像一个愚蠢的人，一次又一次地执着。 如果他们试图去熄灭自己不喜欢的“行”，而只想要那种轻松、舒适、空旷的状态，那就像一个任性的孩子，以自我为中心，固执己见。 无论你怎么说，怎么教，他都不会产生智慧。 他没有去观察“法”的真相。 “行”，无论是好是坏，是善是恶，是喜欢还是不喜欢，是快乐还是痛苦，是清醒还是昏沉，它都只是一种“五蕴”的“行”，因为“五蕴”中的“受”，既有快乐的感受，也有痛苦的感受。 它不会对任何人造成伤害。 但是，如果执着于它，它就会成为无明和执着，成为轮回、痛苦、无尽的生死。 即使这样说，这样教，但仍然有固执的人，仍然会这样修行，仍然迷失在“行”中，执着于“行”，迷失在念头和造作中，贪爱、执着、想要得到自己喜欢的东西，排斥、厌恶自己不喜欢的东西。 这是在修行，还是在走烦恼的道路，与涅槃背道而驰？ 想要证悟涅槃，却走在烦恼的道路上，与涅槃背道而驰，这要去哪里呢？ 以自我为中心，不听从佛陀的教诲，不听从善知识的教诲，不听从法的教诲，不相信法，不按照法去修行，却说自己是“修行人”。 喜欢好的，厌恶坏的，厌恶痛苦，喜欢快乐，喜欢好的，厌恶坏的，这要去哪里呢？ 想要得到这个，想要得到那个，却得不到，不满意，就抱怨、发脾气。 修行是通过智慧来解脱痛苦，而不是通过蛮力。 不是用蛮力去压制、去强求。 要运用智慧。 佛陀的慈悲是无限的，他教导众生直到生命的最后一刻。 善知识们也具有无限的慈悲。 但我们就像任性的孩子，无论你怎么说，怎么教，我们仍然我行我素，喜欢好的，厌恶坏的，贪爱、执着、喜欢自己喜欢的东西，迷失在其中，抱怨、发脾气，迷失在念头和造作中，日复一日，看不到其中的过患。 我只想说，有谁不明白，仍然有疑惑，仍然有不清楚的地方，都可以问，不用客气。 即使与法师的观点不同，也不用害怕，有什么不同的看法，都可以提出来，我们可以互相交流，以慈悲心，为了共同解脱痛苦。 心里有什么想法，就说出来，不要独自思考。 不要把疑惑带回家。 任何问题都有答案。 怎么样，有没有？ 请问。 我知道有一种想要熄灭念头的状态。 然后它就会去执着于“空”。 我知道，法师，但是，我不知道该如何改变自己。 仔细听。 你所说的这些，都已经明白了。 它会去执着于“空”，它仍然试图去执着于“空”，不知道该如何改变它，不知道该怎么办，仔细听。 那种“空”的状态，是可以被执着的吗？它必须是一种可以被执着的状态，“空”是没有任何事物可以被执着的，对吗？ 不对，这是一点。 而我们所说的“空”，它是“行”，而不是从“行”中解脱出来的“空”。 第二点，你说，要去执着于“空”，它却一直执着于“空”，那个执着的“心”，是受我们控制的吗？它是“我”，还是“无我”？如果我们能够控制它，它就是“我”，法是什么？它没有“我”的存在，是“无我”，能够控制吗？不能，它是“行”，它是“无我”，“行”是“无我”，我们无法控制它。你说，要去“空”，要去“空”，它却不听，不知道该怎么办，它是“无我”，你就看着它，就像从楼梯上摔下来一样，看着它，它是“无我”，它不是我们的“心”，不是我们的“我”，不是我们的，我们无法控制它。如果是我们的，我们就可以控制它，是我们的，就可以控制它。你说，要去执着于“空”，要去执着于“空”，它是我们的，我们就可以控制它。 这是一点。 第二点，我们试图去阻止它，试图去控制“心”，不让它去执着于“空”，这个“我们”，这个试图去阻止、去控制的“我们”，是什么？ 如果这样做，它本身就是一种造作。 我们不需要去熄灭它，要认识到，这是一种试图去控制“心”，不让它去执着于“空”的努力。如果没有“我们”参与其中，它就只是一种“行”，是“五蕴”的“行”，不会产生无明和执着。你已经完全明白了，看到了吗？ 还有什么不明白的，今天全部说出来。 如果是这样，它会去执着，它会去强求，就只是觉知到它。 它会去执着，它会去强求，它会去做什么，它很混乱，那它是什么？它也是“行”，是自然的，但如果我们参与其中，是什么？是无明和执着，是轮回，是痛苦，是无尽的生死，就在当下，就在当下。 就是这样，就是这样。 所有的“行”，如果没有“我”的存在去执着，它就只是一种“五蕴”的“行”，生灭、无常、苦、无我。 但是，如果有人执着于它，就会产生无明和执着，进入到缘起法中。 就像法师曾经说过的，如果它有执着的状态，它本身就是“行”，看到它。 但如果我们真的迷失在其中，执着于它，这就是无明和执着，立刻进入到缘起法中。 如果我们没有执着，我们是否可以回过头来再看一遍？ 我们很高兴，它需要努力，让它不去执着。 最糟糕的是，即使我们努力让它不去执着，那是什么？仍然是执着。 就是执着于“不执着”，执着于“不执着”的“我”，我们在执着。 我们想要帮助自己不去执着，然后就不执着了吗？ 我们试图帮助自己不去执着的行为，是什么？ 已经不再愚痴，不再有无明了，从现在开始。 感恩法师！ 就是这样，就是这样。 当下的“心”，当下的“心”。 过去是法，未来是法，法只存在于当下，灭尽执着的法，存在于当下。 在此之前，它仍然很混乱，关于它去执着，以及… 在“我”的存在去执着和它自己去执着之间，它自己去执着，它仍然是那样吗？然后，仍然是无明。 即使它去执着，也只是觉知到它，它去执着，就是它的事。 它不会成为无明，但必须… 就像不用做什么，它会怎么样，就只是觉知到它。 我们去做什么？ 那就不用问什么了。 如果不迷失，如果觉知到，它就只是觉知到。 我们会回到无明吗？ 不会回去。 也可以回去，因为什么？ 可以来来去去，无明。 它只是觉知到，无论有没有无明，都是它的事。 无明和觉知，可以来来去去。 感恩法师！ 我曾经对法师… 法师… 言语、行为… 所有的业，都不会对彼此造成伤害。 当下的一切苦… --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ ----- ยังตามไม่ทันทุกขณะค่ะ。 อาหาร。 ตัวที่ตามทันเห็นว่าตามสติตามตามความคิดทันตัวนั้นก็เป็นสังขาร。 ตามทันหรือไม่ทันก็เป็นสังขารทั้งคู่。 แม้กระทั่งความเข้าใจหรือความไม่เข้าใจ。 ก็สังขารเหมือนกัน。 แต่เหมือนที่สำคัญเลยเนี่ยก็คือ。 คือเหมือนมีสติปัญญารู้วามันเกิดอะไรขึ้นมีอะไรเกิดขึ้นแล้วก็ไม่ไปให้ามันก็คือปล่อยวางมันทุกขขณะตนะคะเข้าใจไม่เข้าใจหลงไม่หลงตามทัน，ต。 ามไม่ทัน。 มันก็ไม่ขาดเหมือนกันแต่ว่าเราก็คือแค่รับรู้แล้วก็หวงก็คือที่ที่ที่ลงไปไปพูดบอกว่าก็คือรู้สึกซื้อรู้จักแต่ว่ารู้รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นรู้ระหว่างแต่ไม่ได้ไปให้าามันไม่ได้ไปทำอะไรกับมั。 นต่อ。 พอเข้าใจที่คุณหมอพูดมา。 พอเข้าใจค่ะหลวงตา。 เข้าใจไม่ได้ต้องเข้าใจถึงใจใจ。 เขาเข้าใจเข้าใจตามนี้ค่ะหลวงตาแล้วก็คิดว่าทำอย่างนั้นอยู่แต่ว่ามันเบามากจนแบบถ้าไม่แน่ใจเหมือนกันว่，า，ไ，อ，้，ท，ี，่ทำ，อ，ย，ู，่，เนี่ยมันใช，่，ห。 รือเปล่า。 มันดับ。 ประมาณว่ารู้ก็ปล่อยไม่รู้ก็ปล่อยอะไรอย่างนี้แล้วมันก็ไปเรื่อยๆอย่างนี้เลยมันเหมือนไม่มีอะไรเลยแบบ。 ไม่แน่ใจว่ามันมันใช่หรือเปล่าหรือไม่มีอะไรเลยมีตัวเรา。 แล้วใครเป็นคนรู้วามันไม่มีอะไรเลย。 ใครเป็นคนรู้ว่า。 ตอนนี้ไม่รู้ไหมว่าจิตใจเป็นยังไงอ่ะ。 กำลังตึกอยู่ค่ะ。 ที่ตึกอยู่เนี่ยก็ไม่ใช่ตัวเรา。 ยังไงต่อ。 ผู้ที่สุดเป็นสังขารไม่ใช่ตัวเรา。 ก็คือให้ปล่อยตัวที่ตื่นขาทุกตัวไม่ใช่ตัวเรา。 เป็นสังขารเป็นจังทุกขังอนหน้าตาเป็นตามันจะไม่ใช่ตัวเรา。 เอาตัวเองไปตึกเอาตัวเราได้ไปตึกเอาตัวที่ตึกตัวเราแล้วเนี่ยไม่ได้ปล่อยวางว่าไอ้ตัวที่ตึกต่อเป็นตัวสังขาร。 มันเห็นมันเห็นว่ากำลังติดึกอยู่อยู่นะเลยไม่ได้นะแต่สังขาร。 ทุกตัวเป็นสังขารสังขารทุกตัวไม่ใช่เราสังขารทุกตัวทุกขนาดจิตปัจจุบันไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเรา。 สังหารไปสหน้าต่อตานะดับมันนะแต่สังขารที่สังขารอยู่นี่ไม่ใช่ตัวเรา。 จิตมะลิงเปล่าพระเจ้าจิตมะลิงเปล่าใครควรประมวลผลวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยผู้ดูผู้เพ่งผู้รู้ผู้เห็นผู้เข้าใจมันลิงป่าไม่ใช่เราหรอกไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ของเราไม่ใช่สิทธิ์ของเราไม่ใช่ตัวเรา。 สังขารความปรแต่งจังทุกครั้งอนัตา。 หมวยกำลังเอาตัวเราเนี่ย。 ซื้อเป็นขันห้าไปตึกตองเอาขันห้ามาเป็นตัวเราเอาตัวเราผู้ตึกต้องในเป็นตัวเราตัวนี้เป็นขันห้าเลยกลายเป็นเอาขันห้าเป็นตัวเราเอาตัวเราเป็นขันห้า。 อันนี้มันยึดขันห้าเป็นอุปทานขันห้าพุทธเจ้าทั้งหมดปล่อยวางขันห้า。 แต่เรากลับเอาหันหน้าเป็นตัวเราเอาตัวเราไปหันหน้าเอาตัวเราไปไขควประมวลผลไปดูไปดูเห็นเป็นตึกตองเลยกลายเป็นเอาขันหน้าเป็นตัวเราตัวเราไปขันหน้า。 แต่เห็นว่าตัวที่กำลังดูกำลังดูกำลังจ้องกำลังเพ่งกำลังให้่ควรกำลังฝึกตองเนี่ยมันเปรียบเหมือนเป็นลิงป่าเป็นลิงป่าไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ของเราไม่ใช่เราเราไม่ใช่จิไม่ใช่ของเราไม่ใช่ตัวตนขอ。 งเรา。 มันเป็นลิงป่าเป็นลิงป่า。 เข้าใจไหม。 เข้าใจค่ะหลวงตาแปล。 เข้าใจแต่ว่ายังไม่รู้ว่าจะปล่อยมันยังไงหลวงตา。 พยายามจะปล่อยมาเนี่ยเป็นอะไร。 พยายามจะปล่อยก็เป็นสังขารมันก็ไม่ใช่ตัวเราอีกที่แสดงกิริยาการทุกปัจจุบันขนาดทุกปัจจุบันขนาดนั้นทั้งหมดแม้แต่มันพยายามจะปล่อยมันก็ไม่ใช่ตัวเรามันก็เป็นลิงป่าตัวใหม่ลกว่าตัวใหม่ลกว่าตัวใหม่เ。 ลยไป。 มันเหมือนค่ายกลอะไรสักอย่าง。 อืม。 เป็นยังไง。 ก็เราพยายามจะออกจากไขกนะดิ。 หววยไม่เห็นและไอเราที่พยายามจะออกจากให้คนมันเป็นอะไรล่ะ。 สังขารสังขารจริงๆสังขารเป็นตัวเราในการวิชาจากสบู่บาเลย。 ไม่ได้สังขารในขันห้าธรรมดา。 ความคิดความรู้สึกว่าเป็นเรามันเป็นสังขารมันคงได้ว่าเป็นเราเป็นตัวเรา。 สนใจที่เป็นวิสังขารกูไม่ได้กูเป็นเราไม่ได้เป็นตัวเราไม่ได้。 ไม่มีอะไรปรากฏเลย。 เราจะวางยังไงเราจะได้ยังไงเราจะออกวงกได้ยังไง。 ทุกขนาดปัจจุบันทุกจุเช่นนี้ขึ้นมาเป็นทั้งนั้นถ้าเราไม่รู้เราไปยึดจริงๆว่าเป็นตัวเราจริงๆแล้วกระททำตามมันจริเป็นวิชาตันอุปทานเลยไม่เข้าวงจรประสิทธิ์เลยแต่ถ้าเราเห็นว่าเป็นแค่ขันเป็นปรากฏการณ์ของธรรมชาติเฉยๆ。 ไม่ได้เป็นวิชาตประทาน。 ถ้าไม่ปล่อยทำไมไม่ปล่อยสังขารไปสังขารไป。 จะไม่มีใครยึดถือ。 ทุกขนาดทุกปัจจุบันขนาดทุกปัจจุบันขนาดอะไรต้องการไปแต่ไม่มีใครยึดถือ。 ทำไมเอาตัวเราไปสังขารเอาสังขารเป็นตัวเราเอาตัวเราพยายามไปสังขารให้เห็นว่าตัวเราที่พยายามสังขารมันเป็นสังขารตัวเราที่พยายามสังขารมาเป็นสังขารถ้าเราไปยึดเอาตัวเราสังขารเป็นตัวเรามันเป็นวิชาตอุ。 ปทาน。 ลำพังสังขารนะไม่ได้ทำให้เกิดทุกข์เกิดพบเกิดชาติแต่พอยึวันเป็นพบเป็นชาติเป็นทุกข์เลย。 เป็นวิชาตันหาอุปทาน。 ก็ไม่ยึดมาเนี่ยว่าเป็นเราเป็นตัวเราจริงๆก็เป็นแค่สังขารธรรมดาไม่ได้เป็นเป็นวิชาตันประทานเป็นพบเป็นชาต，ิ，เ，ป็นทุกข์เป็น，ท，ุ。 กเป็นเลย。 เหมือนไม่ได้คิดอะไรนะคะหลวงตาแต่ว่าข้างในมันตื้อเลยค่ะ。 เพราะว่าตัวเราจะจะดันทะลุให้ได้แล้วมันเข้าใจให้ได้。 เราไม่เห็นว่าไอ้ตัวเราพยายามจะดันให้ได้ให้มันทะลุไม่ได้มันเป็นสังขารตัวเราตัวเราไม่มีไงที่มันคิดมันปรแต่งเป็นตัวเราได้มันเป็นสังขารหมดเลยส่วนพี่สังขารเป็นใจเนี่ยมันพูดอะไรไม่ได้เลย。 เราจะเอาตัวเราดันให้ทะลุให้เข้าใจให้ได้ไงมันก็เลยเป็นวิชาตันประทานไอ้คือความทุกข์แล้ว。 คือความทุกข์ก็เกิดจากวิชาตันอุปทาน。 เราเอาตัวเราดันให้ได้。 เอาตัวเราให้พ้นให้ได้เอาตัวเราให้ทะลุให้ได้ด้านให้ทะลุให้ได้。 เมวิชาตเลยไปหมดเลยหมด。 ไม่เห็นว่าตัวที่กำลังนั่งคิดติดต่อตอนนี้มันเป็นสังขาร。 หมวยลงไปจมกับมันเลยอ่ะไปจมหมกมุ่นที่จะเอาเอาใจมันรู้ให้เห็นมันเป็นให้มันหลุดให้ได้อันนี้กลายเป็นว，ิ，ช，า，ส，อ，น，อ，ว，ิ，ชา，ว，ิ，ช，าสอนอวิชา，บ，ไ。 ปตลอดเลย。 เพียงแค่ต่างกันนิดเดียวแค่ริกฝ่ามือเห็นวาไอ้ตัวที่เข้าไปหมกรุ่นๆหมดมันเป็นสังขารนะไม่วิชาเลยแต่เราไม่เห็นเป็นอาหารพูดจริงๆอันนี้เป็นวิชาตันประธานเป็นชาติเป็นทุกขเลยมันต่างกับดิน。 ริกฝ่ามือเดียวเนี่ย。 เพียงแค่เห็นวามันจะสังยังไงก็นั้นแหละ。 แต่เราหมกมุจริงๆจะเอาไว้ได้จริงๆอ่ะใจรู้เห็นไม่เป็นจริงๆใจรู้เห็นเป็นจริงๆไอ้นี่แหละล่ะวิชาตประทานเป็นพบเป็นชาติเป็นทุกข์จริงๆนะเนี่ยอันนี้ก็ไปเรื่อยๆกี่วงกี่ไปเรื่อยๆในปัจจุบันขณะนี้การเป็นวงปฏิที่。 กลับเราแค่ขนาดที่เดียวที่เรากว่ามือเห็นมันว่าเป็นสังขาร。 เราไม่รู้จะทำตามมันน่ะสังขารไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราเนี่ยความเข้าใจตรงนี้เนี่ยมันก็เป็นสังขาธรรมดาไปเลย。 ไม่มีตัวเราก็ยึดถือสังขารนั้นตัวเราไม่กระททำตามสังขารนั้นไม่เป็นวิชาการหาอุปทาน。 ฟังดูง่ายๆนะหลวงตาแต่ไม่เป็น。 ตรงไหนเดี๋ยว。 ตรงไหน。 มันตรงไหนจริงๆอ่ะตรงไหนมันอยากหวยอ่ะยังทำไม่ได้ยังทำไม่ได้。 ทำไม่ได้。 อยากวามันยังทำไม่ได้。 ไอ้ผู้ที่ไปกระทำมันเป็นอะไรอ่ะผู้ที่พยายามกระทำมันเป็นอะไรวย。 สังขารสังขารแล้วตัวเราไปไปพยายามกระทำจริงๆหรือว่าเอาสังขารเป็นตัวเราจริงไม่เป็นไร。 หมดเลยจะทำตามมาจริงๆเลยกลายเป็นอะไรไม่ธรรมดาและเป็นอะไรวิเข้าสู่กระแสวงจรประษฐ์มกในปัจจุบันขณะปัจจุบัน，ข，นาดนี้，เ，ล，ย，เ，ป，็，น，วงสองวงศอยู，่。 นั่นแหละ。 ทำไมเราเห็นว่าการพยายามจะทำให้มันได้ก็พยายามจะทำให้มันได้มันเป็นสังขาร。 มันเริ่มเข้าใจที่หลวงตาพูดแล้วอ่ะแต่ว่ามันก็ยังแบบไม่รู้วิธีว่าจะไม่หมกมุ่นยังไง。 ตาถามหน่อยเข้าใจที่หลวงตาพูดหมดแล้วล่ะแต่มันไม่รู้วิธีว่าอะไรนะ。 จะเลิกหมกมุ่นยังไงกับิกไม่ต้องให้。 ทำไมหมวยว่าต้องให้มันเริ่มหมมุ่นเข้าใจลูกตาหมดแล้วจะไม่รู้จะให้มันเริ่มหมพูดยังไง。 ไม่ได้ทำให้มันเลิกหมกมุ่นนะแต่เห็นว่าที่มันหมกมุ่นเป็นอะไรนั้น。 แต่ถ้าเราพยายามไปทำให้มันเลิกหมกมุ่นกลเป็นอะไรเลยสังขารอีกวิชาสังขารติดวิชาเลย。 ไม่รู้ไปหมดเลย。 ค่อยๆไปนั่งคิด。 พอยิ่งนั่งอยู่ต่อหน้าหลวงตามันก็ต้องมันต้องทำให้ได้ทำไม่ได้สังขารเลยยิ่งสังขารไปเป็นอะไรเลย。 ยังไงต่อ。 หมดเลยค่ะ。 สังขาร。 ทั้งหมดไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราก็ช่างมัน。 มันจะเป็นไงก็จ่างมันเป็นกัดทั้งนั้นเนี่ยแต่ถ้าเรายึดตัวเราเป็นเป็นอะไรเลย。 สังขารจรในปัจจุบันขนาด。 แม่นมากเลยเนี่ยหรือว่าแม่นมากแล้วเอายังไงอีก。 ไว้ทำไมปล่อยสังขารสังขารไปๆกันเนี่ย。 ทำไมสังขารทุกอย่างปล่อยในสังขารทุกปัจจุบันขณะปัจจุบันไม่ปล่อยมันก็เกไป。 สังังไปไม่มีใครเสวยไม่มีใครยึดถือไม่มีใครไปรองรับไม่มีใครไปทำอะไรกับมันทำไมไม่ปล่อยให้เป็นเช่นนี้。 ทำไมไม่ปล่อยสังขารมันเป็นสังขารไปล่ะ。 มันเป็นความเคยชินค่ะหลวงตา。 แล้วมันก็ไม่รู้จะออกจากความ。 เคยชิน。 อย่าพูดเองเองแหละ。 ปัญญาเริ่มมาทันแล้ว。 ทำไมไม่ให้สังขารมันเป็นสังขารอย่างที่มันเป็นตรงไปตรงมาจริงๆไม่มีใครเป็นเสวนไม่มีใครเป็นรองรับไม่มีใครยึดมั่นถือมั่น。 สังหารสังขารมันอยู่อย่างนั้น。 ธรรมชาติของใจก็ไม่ปรากฏอะไรเลย。 เวไปรองรับสิึใจก็ไม่ปรากฏอะไรเลยแต่สังขารเกิดๆยังไงไม่ถูกใจไม่ถูกใจมีความพยายามยังไงก็ตามนั้น。 แต่ถ้าใครไม่ไม่ลงงไปเอาสังหารเป็นตัวเราไม่เอาไม่เอาตัวเราลงงไปเป็นสังขารไม่เอาลงงเอาสังหารเป็นตัวเรามันก็เอาวิช。 าตอุปทาน。 ไม่เป็นพบเป็นชาติเป็นทุกข์。 ก็ไม่เป็นมันต้องมีตัวเราก็ยึดถือมันจะเป็นดับวิชาปัญหาอุปทาน。 สังขารธรรมดาไม่มีความหมายอะไรเลยไม่เป็นไม่เป็นวงจรประสิทธิ์จากจังหวัดบาทเลยแค่สังขารในฐหน้า。 ไม่ได้ก่อให้เกิดความทุกข์เกิดพบเกิดชาติอะไร。 ทำไมไม่ปล่อยสังขารมันก็ไม่มีใครเข้าไปยึดถือปุ๊บมันก็พ้นจากวงจรจจากสมุทบาทเลย。 ทำไมไม่เห็นในตัวที่นั่งคิดนั่งพยายามที่เป็นสังขารแล้ว。 เป็นอะไรขาที่นั่งคิดพยายามจะหาความเข้าใจหาหายตื้อเนี่ยมันเป็นอะไรวิทานจริงๆเลย。 สังขารสังสังหารพยายามดิยังไงให้มันหายอะไรก็ตามเห็นเป็นสังหารทั้งหมดไม่ได้เกี่ยวกับเราเลย。 มันเหมือนกับทั้งหมดเหมือนฟ้าแลบฟ้าร้องฟ้าผ่าใจก็เหมือนท้องฟ้าที่ว่างเปล่าเลยอ่ะ。 ไม่มีใครยดถือกันมันเป็นเช่นนั้นเลย。 อาการตื้ออาการอาการที่ปรแต่งอาการพยามยังไงเหมือนฟ้าแลกฟ้าร้องฟ้าผ่าไปเลยอ่ะ。 ใจก็เปรียบเหมือนท้องฟ้าที่ว่างเปล่าไปเลย。 ตัวที่คิดที่เด็กที่ตึกที่ตอนที่ใครควรอยู่เนี่ยพยายามมันเป็นไร。 ไม่กระททำตามมันก็ดี。 คือมัน。 มันงงตรงที่ว่าเข้าใจหมดทุกอย่างเลยค่ะหลวงตาเวลาที่มีคนสนทนาโต้ตอบกับหลวงตาในก็เข้าใจเข้าใจว่าหลวงตาแต่ว่า。 พอมาถึงเวลาตรงนี้เนี่ย。 แต่ว่าพอมาถึงตุลาตรงนี้แล้วเป็นยังไงพูด。 แต่ว่าพอมาถึงเวลาของตัวเองมากตอนนี้เป็นยังไงกูต่อสิเราจะเห็นว่าตรงนี้ยึดถือ。 แปลว่าอะไรพูดไม่ได้。 คนอื่นรู้เรื่องคนอื่นก็ตอบรู้เรื่องที่รู้เรื่องหมดเลยของเราก็เข้าใจหมดแต่ว่าไอ้แต่ว่านี่แหละคือปัญหาไม่แต่ว่าทุกเลย。 ต้องแต่ว่านี่แหละคือปัญหาและที่ทำให้ไม่พ้นทุกข์。 ถ้าไม่มีแต่ว่าตรงนี้อะไรเข้าใจหมดเลยเข้าใจหมดเลยไม่สักอย่างแต่ว่าแต่ว่าคือนี่แหละคือความทุกข์และพบชาติ。 แปลว่าออกปุบทุกเลยทุกเลย。 ภาพวามันเป็นการที่เห็นตัวที่ตึกแล้วก็เห็นมันเห็นซ้อนๆอย่างนี้ไปเรื่อยๆแล้วมันหยุดมันหยุดไม่ได้。 ไปแล้วก็รู้รู้แล้วก็เรื่อยๆกับที่เกี่ยวกัน。 ใจก็คงเป็นพี่ฐานเลยไปแล้วทำไมเราจะต้องไปให้มันตัดตอนให้มันไปจบตรงไหนอ่ะ。 เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าพูดจบที่กระบวนความ。 เหมือนเข้าใจเลยผิดหรือเปล่าเนี่ย。 ดเข้าใจอะไรผิดสังขารจบลง。 ต้องมันจบไม่ได้นะจบชีวิตดับเลยนะ。 สังขารมันต้องสังขารไปจนกว่าจะสิ้นชีวิต。 เราไปดับมันไม่ได้แล้วเมื่อไหร่ต้องหาที่จะจะจบเมื่อไหร่ร้อยตายซะก่อนแต่ตายแล้จะไม่เข้าใจตรงนี้ก็ต้องไปไปสังขารต่อไปอีกนะพบชาติต่อไปยังไงมันก็ต้องไปเรื่อยๆมันแค่ว่าเราไป。 เดี๋ยว。 มันมีอะไรก็ไปเรื่อยๆมันแค่ว่ามีเราไปยึด。 ความรู้สึกว่ามีเราไปยุเป็นอะไร。 จะเป็นยังไง。 ไม่เป็นไรสักอย่างเดียวเลยก็เป็นเท่านั้นแหละ。 เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าพูดมา。 หมายไม่ผิดผิดหรือเปล่า。 หมดเปลือกเหมือนหมดเปลือกข้าวสารอ่ะ。 ข้าสารขาัดขาวหมดเปลือกข้าวสารเปลือกลูกขึ้นหมดมีเกิดเวียนว่าตายเกิดจบสิ้นหมดเปลือกเลยอะไรเปลือกพูดไหมหมดอะไรที่ผิดไว้。 เมื่อกี้เข้าใจเพี้ยนไปนิดนึงค่ะที่แบบนกวามันไม่ควรจะมีตัวเราอย่างนี้ไปเรื่อยๆคือมันก็ต้อง。 คิดไปเรื่อยๆอย่างนี้แหละแต่。 เอาหมายอะไรผิดหรือเปล่า。 ใครควรจะเอาอะไรอยู่ตรงนี้。 ใครควรจะเอาอะไรหมายที่ผิดผิด。 พูดไมหมดเปลือกพูดไม้หมดเปลือกข้าวสารเนี่ย。 ให้มันได้หมดเปลือกหมดเปลือกข้าวเปลือก。 รายการไปเข้าสารขาัดขาปลูกไม่ขึ้นพบต่างๆได้จบลง。 หมายเลขที่ผิดๆไว้อ่ะพูดไม่หมดเปลือกเลย。 จะไปเอาอะไรจริจริงจะเอาความนถูกเลยเนี่ยเลย。 ไอ้ตัวเราจะไปเอามันเป็นไรอ่ะเลยธรรมดานะเป็นคิดวามันจะต้อง。 ก็อยู่ในใจจิตใต้สำนึกๆๆจะไปเอาความพ้นทุกข์จะมีตัวเราไปเอาความพ้นทุกข์นี่เลยวิชาเลยวิชาเลย。 มีตัวเราจะไปเอาเป็นไรอ่ะสังแล้วมีตัวเราจะสังเป็นตัวเราด้วยเป็นไรวิวิทุกข์ได้ไหม。 มันพ้นทุกข์ได้เพราะอะไร。 เข้าใจผิดแล้ววิชา。 วิชาดับไฟสังขารที่ดับไฟสังขารดับไฟวิญญาณระดับวิญญาณดับน้ำรูปยตนภสสะเวทนาตันหาอุปทานพบชาติทุกชราวรรณะทั้งหมดดับหมดเลย。 วิชาดับตู้เดียว。 จากทุกข์พ้นจากพบชาติทั้งหมดวิชาดับไฟนะ。 มีตัวเราจะไปเอา。 จะไปเอากูจะไปเอามันเป็นวิชามันทุกไม่ได้นะ。 ดับวิชาดับหมดวิชาดับดับหมดเลยวงจรดับหมดเลยหัวขบวน。 เหลือแต่ปัจจุบันขณะปัจจุบันขนาดเท่านั้นที่เป็นธรรม。 อื่นไม่ได้เป็นธรรมเลยอดีตเป็นธรรเอาอนาคตเป็นธรรเมา。 ปัจจุบันเนี่ยธรรมะธรรโมหรือปัจจุบันและปัจจุบันปล่อยวางหมดปัจจุบันนั้นเนี่ยคือจะเป็นธรรมะมมีแต่ปัจจุบันเท่านั้นแหละ。 ว่าแม่ครูบาอาจารย์เราเราระเบิดเดินเรียนไม่ดีนะปัจจุบันปัจจุบันธรรมะมีแต่ปัจจุบันมีแต่ปัจจุบันทำรู้จากปัจจุบันทำไม่มีอะไรเป็นธรรมอดีตเป็นธรรมาอนาคตเป็นธรรมาปัจจุบันและปัจจุบันปัจจุบันอะไรเลยสังขารสังขารไปไม่มีใครก็ยึดถือทุกปัจจุบันขนาดจะเป็นธรรมน。 ะไม่เป็นทำเลย。 ไม่เอาอะไรตัวเราเอาเป็น。 วิชา。 แม้แต่ตัวเราจะไปเอาทุกข์ไปเอาความคนทุกข์เราจะไปเอานพพาน。 วิชาความพ้นทุกข์นพจะเกิดขึ้นได้วิชาดับหมดนะ。 เข้าใจผิด。 เดี๋ยวเอาใหม่ตั้งหลักใหม่。 ทำความเข้าใจใหม่ให้ดี。 บอกว่าอะไรอ่ะที่มันซ่อนเป็นข้าวเปลือกไว้เนี่ย。 มันปลูกขึ้นบนหน้า。 เปลือกมันยังมีเปลือกอยู่ลูกขึ้นหมดไปข้าวต้นใหม่ได้。 มันไม่ตายสนิทหรอกมันต้องเป็นข้าวสารขัดขาวเปลมันออกหมด。 ลูกไม่ขึ้น。 ชาติจะจบสิ้นลงความทุกข์จบลง。 อะไรไม่ได้จ่ายพูดไว้หมด。 คาดว่าคือความอยากคุ้นทุกข์นี่ค่ะของตา。 หรือความอยากอดทุกข์เป็นนักวิชา。 ว่าจะพ้นทุกข์ได้กับวิชาบรรดับในปัจจุบันนี้เลยไปดับอนหน้า。 แต่มันมีความอยากพ้นทุกข์อยากพ้นทุกข์แต่เราเห็นความอยากพ้นทุก์เป็นสังขาร。 ไม่มีความอยากคน้นทุกข์ตามมัน。 ไม่วิชานะ。 ความอยากพ้นทุกข์มันมีได้ทุกคนอ่ะ。 เราก็อยากพ้นทุกข์ใครก็อยากพ้นทุกข์。 แตกต่างกันเราหลไม่อยากทุกจริงๆอันนี้เป็นวิชาตอุปทานจริงแต่ถ้าเราเห็นความอยากวนทุกเป็นเพียงแค่สังขาแต่งใครก็แต่งปฏิบัติธรรมใครก็อยากวนทุกแต่ถ้าเราเห็นความอยากวนทุกสังแต่งเราไม่หลงไม่อยากตามมันวิประทาน。 วิชาก็เลยดับ。 แมแต่มันจะมีสังหารความอยากเป็นทุกข์อยู่แต่เราไม่ลงไปตามมันมันก็เป็นแค่สังหารธรรมดาเป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติธรรมดาแต่วิ，ช。 าตประธาน。 คาดวามันซ่อนมาแบบเย็นๆนะคะหลวงตาบางทีมันสังเกตได้แค่จากอาการนะว่าามันไม่ได้มีอะไรซ่อนจริจริงมันก็คงไม่ตื่นแบบนี้อะไ，ร。 อย่างนี้。 ไอ้ที่เราจะให้มันหายตื้อเราคงไม่ซื้อแบบนี้เราคงไม่ซื้อแบบนี้ถ้าเราเราคงไม่เราเราเราเราเป็นไรเราเราเป็นเราจริงๆไม่，เ。 ป็นไรเลย。 วิิชารู้เรื่องหมดเลย。 มวยทำไมไม่ปล่อยสังขารมันสังขารไปมันจะคิดจะต้องยังไงก็ไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราสักอย่างนึง。 สังขารทุกปัจจุบันขณะไม่ใช่เรายังแค่นี้แหละมันจะสังสังขารเกี่ยวกับใจที่ไม่สังขารเลย。 ทำไมเราเอาตัวเราถล่มไปสังขารตลอดเวลาเลยเราไม่เห็นไอตัวเรามันไปถล่มไปสังขารมันเป็นสังขารตัวเราพยายามจะไปหไปถล่มทั้งตัวนะจ๊ะที่พยายามพูด่นคุณคิดหมกมุ่นมันเป็นสังขารเป็นสังขารแคนั้นจะเป็นวิชาถล่มลงไปเลยทั้งตัวเนี่ยถล่มไปคิดว่าจะเอาให้ได้กูจะเอาให้ไ。 ด้กูจะรู้ได้กูได้อันนี้มันวิชาวิชาวิชาสอนวิชาปฏิจากหมไม่รู้กี่วงแล้วเนี่ย。 ไม่เห็นเหรอเนี่ยเราพูดเนี่ย。 เข้าใจค่ะหลวงตาแต่มันไม่เห็น。 มันเป็นยังไงเข้าใจจะไม่เห็นแล้วทำไมนั่งพูดอยู่。 แล้วมันทำไมไม่เห็นว่าไอ้ที่หมกมุ่นเป็นสังขาร。 แต่เราเข้าไปจริงๆจังเลย。 จะเอาให้ได้เป็นให้ได้ให้หลุดให้ได้ให้ได้ทะลุให้ได้วิไม่รู้กี่ชั้นแล้วเนี่ย。 เราไม่พยายามไปทำให้มันหายหมกมุ่นนะทำให้หายหมูก็เลยจะเป็นวิชาตัวใหม่ซ้อนอีก。 มันจะหมกมุ่นยังไงเพียงแค่เห็นว่าเป็นสังขารสังขาสังขารไม่ได้เกี่ยวกับใจที่ไม่สังขารแค่นี้。 ไม่ียดตรงไหนอ่ะ。 มันเห็นอาการอันนั้นอยู่ค่ะหลวงตาแต่วามัน。 มันแยกฉันไม่ออก。 หมวยหมวยเห็นอาการอย่างนั้นอยู่แต่วามันแยกฉันไม่ไม่ออกเลยคนพยายามที่จะไปแยกฉันไม่เป็นอะไร。 ไอ้คนพยายามจะแยกชั้นมาเป็นสังขารแต่ถ้าเอาตัวเราพยายามแยกจะไปแยกชัดจริงๆมันเป็นอะไร。 วิชาหนักไปเลยนะเนี่ย。 เอาใกล้จะจนแล้วไงอ่ะ。 ก็จะไปไม่ถูกแล้ว。 ก็จะลงไม่ถูกเลย。 ไง。 คิดคนเดียวพูดมา。 พยายามจะเห็นเกกับที่หลวงตาบอกแต่ว่ามันก็ยิ่งๆ。 เหมือนกับไม่ได้คิดอะไรนะหลวงตาแต่ข้างในมันคงหมุนติอยู่จนหัวตรงนี้。 และความคิดความรู้สึกว่าที่เราตู้เราเป็นอย่างนู้นเราเป็นอย่างนี้เราคงคิดอะไรสักอย่างแน่นอนเราคงจะไปทำอะไรอยากทำอะไรสักอย่างแน่นอนเราเราเราเนี่ย。 ไม่ตไม่สาระสำคัญสาทำทำไม่เห็นทำไมไม่เห็นว่าเราจะต้องคิดอะไรทุกอย่างเราจะต้องทำอะไรผิดทุกอย่างเราจะ，ต，้，อ，ง，เ，ร，า，จะต้，องเราจะต้，อ，ง。 เป，็นอะไร。 สังขาเราเราเป็นอะไรวิชาอีกอ่ะทำไมปล่อยให้เป็นวิชาอนวิชาวิชาชามันฆ่าเราอยู่เนี่ย。 หลงทำตามมันตลอดเลยล่ะ。 เราจะไปคิดจะไปพยายามจะทำอะไรอยู่ในใจคนเดียวพูดมามันไปต่อไม่ถูกแล้วค่ะหลวงตาแต่ว่ามันก็คือตอนนี้รู้ว่าพูดอะไรออกมาทุกมันผิดจะบอกวามันก็ไม่หลุดมันก็จะมีตัวเรา。 ไม่ว่าจะพูดอะไรจะทำอะไรมันก็ไม่หลุด。 ก็ไม่หลุดทำแค่นี้มันก็ไม่หลุดมันก็ไม่หลุด。 ใครเราที่จะไปให้มันหลุดให้ได้ใครวิชา。 แล้วทำไมไม่เห็นไอ้ใครล่ะทำไม่ได้มันไม่หลุดให้มันหลุดให้มันรู้สึกมันไม่หลุดมันหลุดไม่หลุด。 ทำไมเรายอมเราไปยอมตกเป็นทาตุวิชาแล้วก็รู้อยู่แล้วว่าไอ้คนที่จะไปทำให้มันหลุดให้มันหลุดมันเป็นอะไรมันเอาวิชา。 เราไม่ต้องยอมตกเป็นทาของวิชาแล้ว。 รู้หมดเลยสักไร่ไปหมดหมดเลยวิชากับวิชาไม่ยอมตกเป็นทวิชาหมดเลยอ่ะ。 มันมีความอยากซ่อนอยู่เมื่อกี้จริจริงแล้วจะบอกว่าอยากจะเหวี่ยงมันทิ้งแต่มันก็อยากมีคำว่าอยากมันก็มีคนจะไปเหวี่ยงมันคือมันก็วนไปวนมาอยู่แถวนี้หลวงตาแต่มัน。 ยังไงพูดให้ชัด。 มันก็มีมันก็มีตัวเราจะไปเอาอะไรอยู่ดีนะคะ。 เป็นหมดล่ะ。 อยู่กับมันจริงๆเลยอันนี้เป็นวิชาจริงๆอ่ะ。 แล้วเราพยายามจะให้มันหลายวนเป็นวิชาทั้งทีเลยสังกี่กี่สังทั้งนั้นเนี่ยถ้าไม่มีตัวเราไปร่วมกับมันไป，พ，ย，า，ย，า，ม，ใ，ห，้，มั，น，ไ，ม，่วนมันไม่，เ，ป。 ็นวิชานะ。 แต่เราพยายามจะหลุดจากบนนี่แหละเอาวิชาทันทีเลย。 มันฟังดูง่ายๆจริงๆค่ะหลวงตามันฟังดูง่ายๆแต่。 แต่ว่าคืออะไรเนี่ยนี่แหละชาประธานๆจริงๆแบบนี้จริงๆแค่นี้งๆ。 แต่ว่าแต่ว่าเราจะไปเอากูจะไปเอาให้ได้เนี่ยไอ้ตรงนี้วิปัญหาอยู่ตรงตรงแต่ว่า。 แปลว่าอะไรพูดมาเลยอ่ะ。 แต่ว่า。 พูดออกมาก็รู้ว่าผีถหลวงตา。 แต่วามันทำไม่ได้เลยก็ทำอีกก็。 แต่วามันทำไม่ได้แต่มันยังทำไม่ได้。 และคนที่จะทำให้ได้มันเป็นอะไร。 เราสังขารคนที่ทำได้ก็อีกอย่าว่าแต่คนที่ทำไม่ได้นะแม้แต่ทำได้คนที่ทำได้ก็อะไร。 เราอีกให้ดีนะตรงนี้จะกับตอนนี้เลย。 ผมยืนยันโดยแต่มันก็ทำไม่ได้แต่มันก็ทำไม่ได้。 ไอ้คนที่แปเราก็ทำไม่ได้เราก็ทำไม่ได้มันเป็นอวิชาแม้แต่หมวยทำได้นะเราทำได้เราทำได้แหละ。 เราทำได้แล้วเราหลุดแล้วเราหลุดแล้วนกว่าหลุดเลยอ่ะ。 เป็นไรเลยวิเลย。 หลุดจากอาการตื้อแต่ไม่ได้รูุ้ดจักวิชา。 จะตรงนี้เลยนะตรงนี้เด็ดขาดเลย。 ถ้าพยายามกระทำเช่นนั้นน่ะแม้แต่หลุดได้นะเพียงแค่หลุดจากอาการแต่ไม่หลุดจากวิชาเพราะอะไรผู้ที่หลุดจากอาการได้เป็นวิชา。 เราหลุดแล้วเราหลุดอาการตแล้วนัวิชาเลยหลุดแค่รู้สึกแค่อาการแต่ไม่รู้จักวิชาวิชา。 พูดมา。 มันมีความรู้สึกเกรงใจหลวงตาเกรงใจคนอื่นนะหลวงตา。 ไม่ต้องเกรงใจ。 ที่จะพูดก็ผิดยังมันยังไม่หลุดสักทีอะไรก็。 มันยังไม่หลุดสักทีมันยังไม่หลุดสักทียืนยันอยู่คำนี้คำเดียว。 ก็ตอนนี้รู้ว่าแม้แต่รูุ้ดจักอาการได้ผู้ที่รู้จักอาการได้ก็ไม่รู้จักเอาวิชาอยากจะทำอีกจะให้มันหลุดอีก。 ก็หมดปัญญาแล้ว。 ต้องวางแล้ว。 เอใหม่คนอื่น。 ยืนพื้นอยู่ตรงนี้ก็ไปไม่ได้แล้ว。 หมอแจ็คมา。 เหมือนจะเคยเป็นเหมือนพี่เขาเลย。 มันมันเหมือนกับวามันไม่เห็นตัวที่เราหมายเอาไว้ลึกๆในใจจริงๆอ่านใจตัวเองไม่ขาดจริงๆ。 คือมันในที่สุดแล้วมันก็จะเอาที่ที่ชอบนี่แหละ。 จะเอาที่ที่ที่พอใจที่ที่เราหมายไว้แล้วอ่ะ。 แต่เราไม่รู้ว่าเราหมายค่ะ。 เหมือนเราหมายไว้แล้วเรา。 เรายังมองไม่ออกเลยว่าเราจะอยากให้มันทะลุอยากให้มันโปร่งอยากให้มันโล่งอยากให้มันเบาามันสมใจแล้วเราถึงจะรู้สึกวามันข้ามไปได้เป็นบ่อยมากแต่ว่า。 จริงๆมันมันก็。 จะพ้นหรือไม่พ้นมันก็มันก็เป็นของมันอยู่อย่างนี้แหละมันก็ต้องเป็นอย่างนี้แหละ。 เขาทำอะไรกับมันไม่ได้อ่ะ。 ก็ต้อง。 ต้องอยู่มันไปเพราะมันเป็นสังขาร。 เมื่อไหร่ที่เข้าใจว่า。 มันก็เป็นของมันอย่างนี้ทำอะไรมันไม่ได้อ่ะดีก็ต้องอยู่ไม่ดีก็ก็อยู่แต่อยู่แล้วยึดก็ทุกข์อยู่ไม่ยึดก็ไม่ถูกข์。 ตามเหตุมัน。 อย่างนี้มันถึงจะ。 ไม่หลุดก็ก็อยู่หลุดก็อยู่。 ไม่มีอะไรเลือกได้เลยเหมือนถ้ายังหาว่า。 ติดอะไรมันก็จะหาไม่เลิกเนี่ยมันก็จะหาตัวติดไปเรื่ยเลยค่ะ。 ไม่หลุดไม่หยุดหาไม่หยุด。 หาอยู่นั่น。 จนเหนื่อยเหนื่อยเอง。 ยา。 อยากอยาก。 ขอโอกาสขหลวงตาค่ะ。 หวยอาจจะ。 เอาหัวชนฝาเข้าอยู่ทางทางเดียวลองเข้ามุมอื่นดูซิเอาวิชาคืออะไรวิชาก็คือหมดความเป็นเรา。 อันนี้ถ้าเข้าใจ。 เข้าใจความความหมายอันนี้ง่ายนิดเดียวก็ได้。 ได้เหมือนอย่างที่ที่หนูรู้สึกอย่างนั้นว่าที่หลวงตาสอนง่ายนิดเดียวแล้วก็ไม่ได้ยากอะไรเลย。 แต่ามันยากเนี่ย。 เราไม่ไปทางประตูย่างนั้นแล้วล่ะเราเปลี่ยนประตูใหม่เปลี่ยนมาว่า。 ที่พูดว่าความสิ้นทุกข์เนี่ยคืออวิชาสิ้นอวิชาไว้อะไรยแล้วเราลองมาดูที่เข้าใจคำว่าวิชาสักแค่ไหน。 คิดถึงชานี้มันง่ายๆ。 วิชาก็คือหมดความเป็นตัวเราหมดความเป็นเรา。 ทุกอย่างมันก็เป็นธรรมชาติของมันอย่างนั้น。 ถ้าเราไม่ชอบจะไปยุ่งกับไอ้พวกสังขารอะไรก็ไม่ต้องไปยุ่งไม่ต้องไปยุ่งกับธรรมชาติไม่ต้องไปยุ่งอะไรเลย。 อยู่แต่คำว่าอวิชาอวิชาที่เป็นเป้าเป้าของความพ้นทุกข์ตรงนี้แล้วทำความเข้าใจว่าตัววิชาจริงๆแล้วมันคืออะไร。 ศึกษาศึกษาโดยที่ว่า。 ศึกษาให้ลงถึงใจจริงๆว่าตัววิชาไม่ใช่ไม่ใช่แค่ความจำหรือว่าการศึกษามาจากสัญญาจากครูบาอาจารย์จากหนังสื，อ，จ，า，ก，อ，ะไร，ร，ู，้，ว，่าถ้าเรารู้，ว，่，าว。 ิชาคือ。 หมดความเป็นเราไม่มีเราซึ่งตัวเราไม่มีเราเป็นผู้เสวยพวกนี้เอาเอาคำพวกนี้มามาคล่าคลวนดูแล้วเราจะรู้วามันไม่มีอะไรเลยจริงๆแล้วก็พอรู้พอรู้คำศัพท์ตรงนี้แล้จะอาจจะเข้าใจคำที่หลวงตาบอกเมื่อกี้ก็ได้ง่ายๆไม่ทราบว่าหมวย。 พอจะ。 ดีขึ้นไหมค่ะตรงนี้。 เอากรอบก็ได้。 มาจากใจ。 เมื่อกี้。 เมื่อกี้ที่คุณหมอคุณหมอพูดมาเนี่ย。 มันเหมือนเข้าใจนะนะเวลานั้นแต่ตอนนี้มันจะอะไรไม่ได้แล้วค่ะหลวงตา。 ไลใหม่ดิไลใหม่。 เหมือน。 ต้องดูเข้าไปในใจก่อนนะคะว่า。 ที่เราคาดหมายเอาไว้จริงๆ。 มันคือพ้นทุกข์。 เราเราก็ให้คำนิยามว่าพ้นทุกข์นี้มันจะโปร่งมันจะโล่งมันจะสบายมันจะหลุดจากไอ้ที่ๆหลุดจากที่งงๆอยู่แต่จ，ร，ิ，ง，ๆเราเราทำมันไ，ด，้。 ไหมอ่ะคะ。 รู้ว่าทำไม่ได้ทำไม่ได้แต่ก็ยังจะทำมันคล้ายๆอย่างนั้นคิดวามันอัตโนมัติมันทำไม่ได้เราถ้ายังจะทำเหนื่อยเหนื่อย。 แล้วมันทำได้จริงๆไหมค่ะทำไม่ได้พอมันไม่ได้เนี่ย。 มันก็ทำอะไรกับมันไม่ได้จริงๆทั้งสภาวะที่มันตื้ออยู่หรือว่าทั้งสภาวะที่มันเบาโป่งโล่งเบาจะรักษาเก่งแ，ค，่，ไ，ห，น，ก็อยู่กับมันไ，ม，่，ได。 ้จริงๆ。 เพราะมันก็ต้องเปลี่ยนไปตลอดเวลา。 ไม่ว่ายังไงทุกอย่างมันก็ต้องดำเนินไปไม่ว่าเราจะอยากหรือเราจะไม่อยาก。 เราทำอะไรกับมันไม่ได้เลย。 เพราะมันไม่ได้มีตัวเราอยู่จริงๆมันก็เลยเห็นจริงๆว่าตัวเรามันไม่มีจริงๆด้วยแล้วที่เราไปพยายามทั้งหมดเนี่ย。 มันก็。 มันก็คว้าอากาศเลยอ่ะ。 ถ้าเรารู้ทุกขณะอย่างนี้ถ้าเราไม่รู้อย่างนี้มันก็เป็นวิชาทันทีก็เป็นหลทันทีเนี่ยค่ะมันก็เลยเหลืองานที่ทำแค่รู้อยู่ว่าทำเมื่อไหร่ไปอินอย่างนั้นละหลุดไปละจากที่เรารู้อยู่วามันเป็นทุกอย่างมันมันเป็นอย่างนี้มันเป็นอย่างนี้เราจะให้ถูกใจเราไม่ได้。 เ。 ราจะ。 ไม่ถูกใจเราแล้วเราอยากจะผลักใออกไปมันทำไม่ได้。 คือจะถูกใจหรือไม่ถูกใจเราก็ต้องอยู่อ่ะ。 เมื่อไหร่ที่มีตอดตั้งขึ้นมาแล้วก็ทุกเมื่อนั้นเลย。 เหลือสุดอยู่แค่นี้เท่านั้นมันก็。 ว่าไปเลย。 ก็ว่าไปเลย。 ตามสบาย。 แต่ก็。 พระ。 ถ้าตามสบายนี้อย่างเปิดมันก็จะหลุดไปแบบ。 นไปเลยแชไปเลยก็จะตกไปอีกรอบนึง。 แต่จริงๆแล้วมันต้องรู้อยู่ตลอดเวลาค่ะว่า。 ดีไม่ดีก็ได้ดีก็เอาไม่ดีก็เอาเหมือนหลวงปู่ทว่า。 ทุกอย่างในชีวิตมันมันมีชอบกับไม่ชอบมาตลอดเวลาทุกวินาที。 เหมือนเราแปลงตลอดเวลาว่าชอบก็ไม่ชอบชอบก็ไม่ชอบชอบก็ไม่ชอบเอาไม่เอาเอาไม่เอาตลอดเวลาเมื่อไหร่ที่เราไม่เห็นว่าชอบก็ไม่ชอบดีกับไม่ดีแสดงว่าเรา。 ไม่มีสติละไม่รู้สึกตัวไม่เข้าใจความเป็นจริงของโลละเพราะว่าเราหลงอยู่ในสังขารเนี่ยที่เรารับกรรมอย่างนี้。 คือมันเป็นวิบากที่เราต้องรับมาอย่างนี้แล้วเราก็จะไม่พ้นไปจากตรงนี้เดี๋ยวตายจากตรงนี้เราก็ต้องไปเกิดอีกแล้วก็ต้องไปเกิดมีสังขารมาใหม่นี้อีกไม่รู้จะเกิดเป็นอะไรบ้างเป็นอะไรบ้าง。 แค่。 คือถ้าทุกวันนี้ที่ทำก็。 ก็ถ้าไม่มีไม่รู้เลยว่าคิดอะไรก็ก็คือหลงเนี่ยก็หลงอ่ะก็ต้องไปเกิดต่ออะไรเนี่ยก็ต้องรับสภาพ。 ถ้ามีสติอยู่ก็จะรู้ว่าทุกอย่างมันสมมุตินี่แหละจะดีก็ถ้ามีปฏิกิริยากับมันก็แสดงว่าหลงแล้ว。 เพราะฉะนั้นมันก็เลยไม่รู้ว่าดีไม่ดีมันก็ก็เลยมีสภาพเหมือนกันเลยเดี๋ยวมันก็ผ่านไป。 ทุกอย่างมันแค่รับรู้มันอย่างนี้ได้อย่างเดียวเลยค่ะมีหน้าที่รับรู้ได้จริงๆ。 เพราะเราทำอะไรกับมันไม่ได้จริงๆทดลองแล้วทำทุกอย่างแล้วมันก็ทำอะไรไม่ได้จริงๆ。 มันต้องอาศัยการฝึกฝนด้วยไหมคะหรือแค่ปัญญาเข้าใจมันก็เกิดจากความเข้าใจตรงหน้าที่หลวงตาค่ะ。 ทีแล้วมันก็จะเหมือนกับทางลัดสั้นให้ให้ลูกศิษย์ที่สุดในโลกแล้วค่ะทางนี้ไม่มีทางไหนรักสั้นไปกว่านี้แล，้，ว，ค，ื，อ，เห็นคุณค่าบาจ，า，ร，ย์。 เลยว่า。 ให้เราปัญญาเราแตกฉานเองวามันเป็นอย่างนี้เราก็ไม่ทมันคงเนิ่นนานค่ะหลายพบหลายชาติแต่ครูอาจารย์ย่อยมาให้เหลืองานเท่านี้แล้วค่ะเดี๋ยวเท่านี้จริงๆ。 แค่รู้ว่าชอบหรือไม่ชอบเราอยู่เราใจเรามันเป็นยังไงกับมันเท่านี้จริงๆ。 ไม่รู้วามันพ้นทุกข์หรือไม่พ้นทุกข์ไปยังไงแต่ว่าในทุกขณะก็ก็ถ้ารู้อย่างนี้มันมันมั่นใจว่า。 มันพ้นทุกข์ได้จริงเลยอ่ะขณะเวลานี้เลยนะทีนี้คือมันพ้นจากวงจรปฏิจจะได้เลยนะณปัจจุบันนี้เลยค่ะอนาคตเลยไม่หวังว่าตายไปพ้นทุกข์ไหมถ้าทำอยู่แค่นี้。 ไม่มีงานอื่นใดแล้ว。 แล้วเนี่ย。 เนี่ยเราก็ต้องเห็นว่าเรากำลังตึกตองไอ้ตัวตึกตรองเราก็ไม่สามารถทำอะไรมันได้นะคะถึงเราจะชอบมันแค่ไหนเราจะอยากตึกมันแค่ไหนก็ต้องเห็นว่าเอานี่มันตึกตองอ่ะค่ะ。 ด้วยธรรมดาของปาฏิหาริย์ของความเห็นเนี่ยมันจะแยกเองจริงๆ。 เพลงพ่อสังเกตมีสติรู้อยู่ตลอดแค่นี้。 ไม่ต้องคิดวามันจะต้องทะลุหรือวามันจะต้องเข้าใจเอาปัจจุบันตรงหน้านี้เลยว่า。 เรารู้สึกยังไงกับไอ้ข้างในมันไปหมกมุ่นแล้วเนี่ย。 เราเห็นไหมคะวามันหมกมุ่น。 มันเป็นความรู้สึกมัน。 ยังไงนะ。 มันเหมือนกับหมุนวนอยู่ในอะไรบางอย่างแล้วก็มันมีตัวเรามันเห็นว่ามันมีตัวเราจะเอาจะเอาอะไร。 ตลอดเห็นแล้วแล้ว。 แล้วพี่ทำอะไรกับมันได้ไหมอ่ะคะ。 แต่ตอนนี้พี่รู้ไหมว่าพี่จะทำอะไรกับมันน่ะ。 มันคือมันคล้ายกับว่าอยากจะเอาไอ้ตัวออกไปมันเอาออกไปได้มันไม่ได้เนี่ยแล้วมันก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้วมันก็，ย，ั，งไหมอย่างนี้，ไ，ม。 ่ื่อยไหม。 ไมนต้องให้ไปเอาออก。 ออกได้เดี๋ยวต้องไปเอาออกก่อนใช้เวานามันออกไปได้แล้วยังไงอ่ะมันจะมันจะเป็นธรรมไหม。 มันไม่สามารถออกไปได้ค่ะ。 แต่ก็ยังจะมันเหมือนอะไรสักอย่างที่มันดับอัตโนมัติมัน。 ด้วยความรู้สึกที่ว่ามันมันมีอะไรสักอย่างเหมือนอัตโนมัติมันหมุนบนอัตโนมัติมันพยายามทำอะไรอัตโนมัติมันเป็นอะไรล่ะขาขามันเป็นอะไรอย่างครั้งตาไม่ใช่เหรอไม่ใช่เราเป็นตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราบังคับของเราตา。 แล้วเราจะอยากไปบังคับมันได้ยังไง。 อยากจะเป็นพระหารอยากดูนพพานอยากพ้นทุกข์。 แต่ที่ดีอ่ะเราอยากให้มันโป่งโลกเบาสบายไม่อยากให้มันตื้อและที่ตเป็นอะไรแล้วมันเป็นทุกข์กับเวทนา。 แล้วที่เราจะมันทะลุพยายามจะดันให้มันทะลุไปได้หาวิธีกำจัดมาให้มันทะลุไปได้มันโปร่งโลกเบาสบายไม่เป็นอะไรมันเป็นสุขวัทนา。 เราอยากได้สุขเวทนาแต่รังเกียจทุกขเวทนา。 แต่เวทนาของขันห้า้ามมันทำไมท่านบัญญัติว่าสุขขเวทนาทุกเวทนาทุกคำว่าสุขเวทนาแล้วไม่งั้นทำไมเวทนาของขันหน้าท่านบัญญัติอย่างเดียวว่าสุขเวทนาไม่ต้องบัญญัติว่ามีทุกขเวทนาด้วยในเมื่อสุขและทุกข์อาการตื้เป็นอาการทุกข์มันเป็นทุกขเวทนาเพราะเราไม่ถูกใจเราอา。 การโปร่งโรคเบามันถูกใจเราอะไรเป็นสุขเวทนา。 แต่ถ้าเหมือนเรายัง。 อยากจะเป็นพลราหารอยากจะรูุ้นิพพานแต่ร้านเนี่ย。 ปฏิบัติแบบนี้หรอ。 ไอ้ที่ถูกใจจะเอาไว้ไอ้ที่ไม่ถูกใจรังเกียจ。 เราอยากปฏิบัติเป็นพระหารอย่าปฏิบัติให้พ้นทุกข์。 แต่ที่ถูกใจจะเอาไม่ถูกใจรังเกียจ。 ท่านใจเป็นกลางกับทุกสภาวะไม่ใช่เหรอ。 วามันเป็นเวทนาขัน。 อาการใดสภาวะใดก็ดาษที่ถูกใจเป็นสุขเวทนาอาการใดสภาวะใดก็ตามที่ไม่ถูกใจเป็นทุกขเวทนาแล้วหน้าประจะทำไมว่ามีสุขเวทนาทุกขเวทนาสุขเวทนาประอยากอย่างเดียวขันหน้ามีเวทนาขมีแต่สุขเวทนาอย่างเดียวทุกเวทนาออกไปไม。 ่ชอบ。 เวฒนาขันเป็นธรรมชาติไม่ใช่เหรอ。 และพระเจ้าทั้งหลายเนี่ยท่านปฏิบัติแบบนี้เหรอดีรักทั่วทางเกียรติทุกข์รักสุขเกลียทุกรักสุขดีรักชั่วชังเหรอ。 หรือท่านยอมรับมันตามความเป็นจริงวามันเป็นสังขารขันห้ามเป็นสังขารเป็นความปรุงแต่งทั้งหมด。 ไม่มีใครก็ไม่ยึถือขันหน้า。 พระพระเจ้าทั้งหลายปล่อยวางขันหน้า。 เข้าใจหมดเลยนะคะหลวงตามันจะสามารถบอกค่อยๆทีละนิดทีละนิดได้ไหมคะหลวงตาไม่ได้。 ขอก่อนนะคะพี่หมวยคือ。 ความ。 สาระสำคัญนะไม่ได้อยู่ที่ว่าพี่เข้าใจพี่เอามันออกได้ไหมพี่เอาความคิดออกได้หรือเปล่าแต่สาระสำคัญอยู่ที่ว่าเห็นวามันเ，ป。 ็นสังหาร。 เราก็วางมันไปแค่นั้นไม่ได้จำเป็นว่าจะต้องไล่มันให้ทันเอามันให้ออก。 ถึงเอามันออกได้ไล่มันค่ะมันก็เป็นสังหารอยู่ดีเพราะฉะนั้นสาระสำคัญคือเห็นว่าทุกอย่างเป็นสังขารแค่นั้น。 คืออย่างที่พี่งงพี่อยากจะออกมันก็เป็นสังขารปีนี้ที่เราอยากจะออกเพราะเราอ่ะตั้งเป้าเอาไว้ว่าถ้าเราเอามันออกได้ความทตรงนี้หายไปเนี่ยเราจะโปร่งโลก่งเบาสบายมันจะเป็นสภาวะที่เราต้องการมันคือการปากธงเอาไว้ไปก็คือมีมีเราปักคงเอาไว้แต่จริงๆแล้วสารำคาญได。 ้อยู่ที่ว่าพี่ออก。 ไปได้ถึงตรงที่พี่ต้องการ。 เพราะว่า。 มันไม่มีตัวเราไปถึงอยู่แล้ว。 มีแต่สังขาร。 ให้มันทานว่าไอ้เนี่ยคือสังหารหน้าหนึ่งเป็นปรากฏการณ์。 ที่ปรากฏการณ์ขึ้นมา。 ฟ้าผ่าเปรี้ยงมาหนึ่งเปรี้ยงแล้วก็คือจบ。 แค่นั้น。 คือทุกอย่างเป็นสังขารหมดไม่ว่าจะหัวทึบ。 ซื้อ。 เข้าใจไม่เข้าใจอยากจะหาทางออก。 มีตัวเราอยากจะหาทางออกตัวเราอยากจะเข้าใจตรงนี้ให้ได้เพื่อ。 เพื่ออะไรหาก็เพื่อให้ตัวละคนถูกไปหามันก็คือการปักธงเอาไว้ว่ามันมีธงตั้งอยู่ตรงนี้แล้วเราอยากจะไปให้ถึงธงตรงนี้แต่จริงๆแล้วอ่ะมันมีตัวเราไหมตัวเรามันไม่มีอยู่แล้วมันไม่มีใครไปถึงธงตรงนั้นแต่ว่าหน้าที่เราคือแค่เห็นสังขารแล้วปล่อยวาสังขารไปทุก。 อ。 ย่。 าง。 แค่นั้นเองค่ะ。 คือถ้าพี่อยากจะออกอยากจะเข้าใจก็เหมือนพี่กระโดดเข้าไปเป็นสังขารเต็มๆเลยแล้วก็เป็นหนูวิ่งอยู่ในในวงล้อวิ่งๆไปเรื่องเพื่อหาทางออกแต่ถ้าเราเห็นว่าไอ้หนูที่อยู่ในวงล้อเนี่ยมันก็เป็นสังขารอันนึงก็ทั้งหั。 วมัน。 เราก็จะไม่เป็นสังขารตัวนั้นแล้วเดี๋ยวเราก็ไปเจอสังขารตัวใหม่เหมือนที่เราตาบอกว่าปลาตัวเก่ามันเน่าไปแล้วไม่ต้องไปสนใจมันก็ทิ้งปลาไปเลยเดี๋ยวมันก็จะเจอปลาตัวใหม่ได้มามาให้เรากินใหม่มันก็คือสังขารตัวใหม่。 ตอนนี้มันเหมือนมีแบบตัวเราพยายามจะไปปล่อยอะไรอยู่แล้วมันก็รู้ว่ามีตัวเราจะไปปล่อยตัวเราที่ไม่อยากไปปล่อยมันเป็นเป็นอะไรอ่ะสังขารมันเป็นสังหารสังหารตัวนะใหม่ขึ้นมาไม่ต้องไปพยายามคิดว่าทำไมมันพยายามจะปล่อยทำไมมันถึงมีตัวพยายามจะปล่อยแล้วมันจะปล่อย。 ได้ไหมถึงจะ。 พยายามจะปล่อยก็เป็นสังขารพยายามจะปล่อยได้ไหมก็เป็นสังหารตัวใหม่ที่เกิดขึ้นมาอีก。 เรื่องมันเกิดขึ้น。 ขึ้นปุ๊บคือมันไม่ให้สังหารเกิดขึ้นแล้วกองกับพี่。 มันเกิดขึ้นมันก็วิ่งไปเกิดขึ้นมันก็วิ่งไป。 เราก็คือเห็นไอ้ตัวที่มันวิ่งไปแค่นั้น。 แค่นั้นเห็นแค่เห็นแค่มันวิ่งไป。 เราไม่ได้วิ่งตามมัน。 การวิ่งตามมันกระโดดเวรมันอยากจะทำตามที่มันต้องการก็คือการที่เราเข้าไปเป็นสังขารเลยอ่ะ。 แต่จริงคือเราแค่เห็นน่ะแค่รู้มันแค่เห็นมันแค่นั้น。 คือมันมันไล่สังขารไม่จบค่ะเพราะว่าเพราะว่าเรายังไม่ตายสังขารมันต้องเกิดขึ้นตลอดเวลาก็สังขารมันก็เป็นเป็นเป็นหนึ่งในฐาห้าที่มันต้องเกิดขึ้นอยู่แล้วยังไงมันก็มีถึงแม้ว่าเราจะไล่ตัวนี้ดับไปที่หาทางออกได้เดี๋ยวพี่ก็ต้องเจอสังขารตัว。 ใหม่。 มันเกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลาอยู่แล้วมันไม่มีทางหายไปก็แค่รับมันอย่างที่มันเป็นอ่ะตามความเป็นจริง。 ใหม่。 มันเหมือนพี่กระโดดตะคุบกับ。 จุดหมายใหม่ตั้งธงใหม่ไปเรื่อยๆอ่ะค่ะพอมันไม่ยุดตึกตื้อแล้วก็ได้ไม่ยึดให้มันหายตื้อแล้วก็ได้แต่พี่ก็ไปโ，ด，ดยึดด้，ว，ย，แ，ล，้，ว，เ，มื่อไหร่มัน，จ。 ะสิ้นสุด。 เมื่อไหร่มันจะสิ้นสุดเมื่อไหร่มันจะจบเพราะว่ามนุษย์มันถูกฝึกมาตั้งแต่แรกเกิดเลยอ่ะว่า。 มันต้องไปสู่จุดหมายไม่ว่าจะอะไรเนี่ยมันต้องไปสู่จุดจบจุดหมายแม้กระทั่งทุกอย่างในชีวิตเราแต่ธรรมชาติไ，ม，่，ใ，ช，่ควา，ม，เ，ป，็，น，จริงในโลกนี，้，ม。 ัน，ไม่ใช่。 เพราะ。 มันดำเนินไปตามวิบากตามกรรมที่มันมันดำเนินมา。 เราเป็นแค่ส่วนเกินเป็นแค่ตัวหลงเล็กๆในโลกค่ะแล้วเราก็หลงว่าเราจะควบคุมนี้ยอันนี้อันนี้ได้ไปถึงจุดหมายได้เราทำได้เราทำได้เราเอาความหลงของของที่เราหลงอยู่จะไปทำให้มันได้ยิ่งใหญ่มา。 กเลย。 แต่จริงๆทำอะไรไม่ได้จริงเลย。 ต้องอยู่กับมัน。 ยังไงก็ต้องอยู่。 พอเพียง。 ยังไม่。 ไม่รู้ว่าพี่หมายอะไรเอาไว้จริงๆค่ะ。 ยากอยู่ว่าที่มันจะเห็นเพราะมันจะมันจะวนเพราะเคยวนไม่วนก็ว่าง。 คือมันจะสองฝั่งอย่างนี้ค่ะมันไม่เข้าใจความจริงจริงๆว่าเราทำอะไรไม่ได้。 เราเห็นได้อย่างเดียวเลย。 แค่เห็นมันเดี๋ยวความจริงมันจะปรากฏ。 มันจะเข้ใจ。 ค่ะ。 มันจะมันจะยังไงมันจะหายหรือมันจะไม่หายก็เห็น。 หน้าที่ภาระมันเบาลงเหมือนกันนะแค่เห็นเองแต่ตอนนี้พี่ไม่เห็นเฉยๆอ่ะพี่ก็เห็นแล้วก็มันยังไงอ่ะแล้ว。 เหมือนเห็นเริ่มเห็นไหมคะว่าพี่รออาการเกต。 ลึกๆพอโดดที่สุดแล้วอาการเกเมื่อไหร่มันจะเก็บมันจะเก็บ。 เกเนี่ยมันคือโป่งลงเบาในภาษาหลวงตาแต่เราก็สมมุติแต่นานาให้มันตามใจเราเราก็เลยไม่เห็นไอ้สมมุติเนี่ยมันก็บังเราไปเรื่อยๆบังเราไปเรื่อยๆละเอียดขึ้นเรื่อยๆค่ะพี่ที่สุดแล้วมันก็คือเอาที่。 ถ。 ูกใจ。 มันจะเข้าใจหรือมันจะไม่เข้าใจ。 ก็ว่าไป。 หายเหนื่อยเลย。 จะเข้าใจจะโง่ก็ได้จะฉลาดก็ได้ามันถึงเวลารู้หรือมันจะรู้เองเดี๋ยวมันก็เข้าใจเองด้วยความจริงที่มันอยู่บนโลกใบนี้。 มั่นใจว่า。 รู้วามันเป็นธรรมชาติอยู่แล้ว。 ไม่เคยอ่านมาก็รู้ไม่เคยเจอก็ยังรู้。 ไม่ต้องคิดแล้วมันจะแยกออกชัดเจนค่ะว่าคิดกับรู้รู้ขึ้นมาเนี่ยรู้จริงๆมันแยกกันยังไงถ้าเรายังหมกมุ่นยังจะเอาประมวลอย่างนี้ค่ะเราจะไม่มีทางเห็นรู้ที่มันรู้จริงๆเลยรู้ที่เขารู้ทุกสิ่งจริงๆเขารู้ทุกสิ่งจน。 จนเกินสังขารตัวเล็กๆแค่นี้จะรู้ได้อ่ะค่ะ。 ความจริงมันเป็นอย่างนั้นจริงๆมันมันไม่มีทางเก็บไว้ได้ในสังขารนี้เล็กๆแค่นี้ด้วยซ้ำไป。 ลองปล่อยเลย。 จะเก็ตหรือไม่เก็ด。 ก็คืออย่างนี้มันก็ต้องดำเนินไป。 เหตุมันยังไม่ได้เก็บมาประชุมรวมกันเพราะฉะนั้นผลมันก็ยังไม่เกิด。 เมื่อไหร่ที่เหตุมันพร้อมแล้วผลมันก็จะเกิดของมันเองทุกอย่างดำเนินไป。 เป็นเหตุทั้งนั้น。 สิ่งที่เรารับรู้กลับมาได้ผลในเราทำมาแล้วทั้งนั้นที่เราได้รับ。 ไม่มีอะไรกูก็。 แล้วเราจะเหนื่อยนั่งเอาตัวหลงค้นหาให้มัน。 จุดเล็กๆไปทำไมไปเพื่ออะไร。 เพราะว่าแค่รู้ว่าเนี่ยเราหลงหรือไม่หลงเนี่ย。 เดี๋ยวมันก็จะรู้ทุกอย่างเลยรู้เองรู้รู้จริงๆ。 ไม่ต้องรู้ที่ไหนเลยรู้แค่ตรงนี้เลยรู้แค่อยู่แค่เราวัดเราทำอะไรเราหลงเลยหรือเราเข้าใจโลก。 จริงงานมีเท่านี้เลยค่ะ。 ก็เป็นธรรมชาติ。 รู้ว่ามีมีตัวเราพยายามแล้วก็。 เขาบอกว่าจะละมันก็ไม่ใช่อีกจะไม่พยายามมันก็มีเราจะไม่พยายามมีเราจะละแล้วเราก็ไปจับตัวที่。 จะรู้จะต้องรู้。 จะต้องรู้ไว้อีก。 คือมันเหมือนไปซ้อนจับตัวนจะหาตัวไหนหลักสักตัวนึงให้ทำเราขยันเราไม่เลิกทำ。 ลองอยู่เฉยๆอ่ะค่ะเราจะรู้ไหมว่าเรานั่งทำอะไรลองเฉยๆบ้างก็ได้ค่ะ。 เที่ยังไม่ลองเฉยๆดูเลยว่า。 ไม่เคยปล่อยให้เขาทำงานเองค่ะไม่เชื่อเหมือนลึกๆไม่ชื่อว่ารู้เนี่ยมันเป็นรู้เองได้มันไม่ต้องกระทำมันก็รู้。 พี่เหมือนกับต้องกลับทำตลอดเลยอ่ะมันชินกับการกระทำค่ะมันไม่ยอมเลิกทำ。 คือต้องต้องลองหยุดบ้างแล้วก็ลองปล่อยให้มันเห็นเองบ้างไม่เห็นดูสิลองไม่เห็นดูสิทำได้ไหม。 คำว่าเฉยๆ。 ลองเฉยๆดูค่ะ。 เห็นชัดกว่าไหมคะ。 เห็นอาการหัวใจชัดกว่าไหมคะลองพอหยุด。 เริ่มตใหม่แล้ว。 เวลาเขาก่อนเขาขอเวลาไปคิด。 พูดยังไงก็คิดขอเวลาไปคิด。 จะพูดยังไงไม่ได้ฟังแล้วมันไม่เข้าไปถึงข้างในแล้วเขาขอเวลาไปคิดเขาตัดไปแล้ว。 แจว่าไง。 คือที่ผ่านมาก็。 ถือว่าเป็นเป็นการปฏิบัติธรรมในแพ็คคู่ที่เดินมาด้วยกันกับน้องเฟรสที่ตั้งใจนะครับหลวงตาทั้งฟังทำทั้งอยู่กับตัวเองดูตัวเองทั้งฟังเพื่อความรู้ความเข้าใจด้วยแล้วก็ฟังเพื่อที่จะอ่านพ่อแม่ครูบาอาจารย์ด้วยว่าพ่อแม่ครอาจารย์เนี่ยทำไ。 มถึง。 ได้。 เจอลูกศิษย์แบบนี้ทำไมถึงถึงท่านถึงได้สอนเรื่องนี้ทำไมท่านถึงได้สอนแบบนี้。 เมื่อกี้ก็ฟังฟังทางพี่หมวยพูดพี่ก็ถือว่าพี่หมวยก็อ่านตัวเองเป็น。 ตัวเองเป็นถือว่าเก่งมากนะฮะคือสติชัดเจนที่ผ่านมาเนี่ยได้หลายๆแท็กล่าสุดเนี่ยเท่าที่ฟังหลวงตาสอนมาเนี่ย。 มันเหมือนกับ。 นักปฏิบัติแต่มันอยู่ในห้องมืดเลยหลวงตาก็บอกมันเป็นอย่างนี้อย่างนี้อย่างนี้อย่างนี้เห็นไหม。 แล้วเขาทำไงอ่ะหลวงตาเปิดไฟฉายแล้วก็ส่องหา。 ส่องหาของอยู่ในห้องที่หลวงตาบอกเนี่ยตรงนี้มันติดอยู่มันเป็นอย่างนี้อย่างนี้เห็นไหม。 เปิดไฟฉายส่องอยู่。 พยายามใช้โฟกัสของตัวเองน่ะส่องเข้าไปดูตัวเองแต่ละจุดตามที่หลวงตาบอกบางคนก็เจอบ้างบางคนก็ไม่เจอบ้างถึงเจอมันก็ไม่ใช่ของจริงนะเพราะมันไม่ไ。 ด้เปิดไฟ。 มันไม่เหมือนที่พ่อแม่ครูบาอาจารย์เห็นนะคือท่านเห็นในสภาวะที่มันเปิดไฟ。 พี่หมวยเนี่ยก็อ่านตัวเองเก่งในจังหวะแรกคือบอกปั๊บรู้เลยว่าตัวเองเป็นอะไรแล้วมีความซื่อๆในใจตัวเองที่บอกออกมาได้เลยว่าตัวเองขนาดนี้มันติดอะไรซึ่งตรงนี้สติมันมาแล้วคือมันต่อยอดได้ไม่ยากเลยผมเห็นแล้วไม่ยากแคนี้มันแก้แก้ได้ไม่ยากเลยปัญหามันคือความเห。 ็นผิดแค่นั้นเอง。 ก็เห็นผิดนิดเดียวเรายอมไล่ปัญามันทันเราปัญญาไม่ทันเราเราไล่ไม่ได้หรอปัญาทเราเนี่ยได้ยาเราเพียงแต่ว่าเหมือนกับไปอธิษฐานจิตในใจซะปว่าเดี๋ยวจะกลับไปดูเองครับอธิฐาน。 ไปดูเองจะต้องไปทบทวนเองจะต้องมีขั้นตอนของการปฏิบัติไม่สามารถที่จะรู้เห็นได้โดยภาในปัจจุบันได้มันจะต้องมีขั้นตอนจะต้องมีการลำดับขั้นนี้ต้องมีการกระทำไม่เท่าไรปไปแล้วมันก็เลยว่าทำยังไงก็กระแทกไม่เข้าเราเลยต้องถอยกระแทกธิอธิษฐานจิตไม่ขาดอธิษฐานจิมา。 ไม่รู้กี่ชาติข้ามาแล้วมั้ง。 แล้วก็。 จะต้องรู้เห็น。 จะต้องมีการปฏิบัติตามขั้นตอนไปตามลำดับไปตามอย่างช้าๆ。 ค่อยเป็นไปตามบันไดขึ้นที่บันไดที่รักคัดขั้น。 มันก็เลยบอกว่ากระแทกยังไงจะพูดยังไงปัญญามันถึงไร่ระดับหนึ่งที่สุดแล้วก็ตัดไปแล้วก็จะต้องไปทำเองมันไม่สามารถที่จะ。 ปไม่สามารถจะเก็บโดยภาในปัจจุบันได้ต้องกลับไปทำตามบันไดขั้นแล้วก็ขึ้นมาถึงยอดปุ๊บแล้วก็เลื่อนบันไดลงถึ，ง，ย，อดแล้ว，ก，็，บ，ั，น，ไ，ด，เลื่อนลงห，ล，า。 ยร，อบแล้ว。 ถึงยอมเพราะว่าเข้าธิฐานจิตไว้ในใจไปแล้วยังไงก็เปิดไม่ได้ปิดฟ้าโอไปแล้วฝนตกท้องฟ้าตกให้ตายปิดไปแล้ว。 ก็ต้องยอมยอมแพ้ให้เขาไป。 ไปก็ไปปฏิบัติเห็นเห็นแล้วเหนื่อยแทนครูบาอาจารย์แล้วก็เหนื่อยแทนคนที่อยากรู้ว่ารจิตถึงแม้ว่าจะรู้ว่ารจิตที่หมวยนะขนาดปัจจุบันเลยไล่ที่ที่ที่ที่ปักทงมาเรียบร้อยแล้วว่าเดี๋ยวเข้าใจแล้วว่าสอนอะไรเดี๋ยวกลับไปดูเองเดี๋ยวขอกลับไปดู。 ก่อน。 ขอโอกาสค่ะลุงตา。 บางที。 เมื่อกี้นี้ที่หลวงตาพูดว่าหมวยเนี่ยคิดว่าการปฏิบัตินี้มันจะต้องเป็นขั้นตอนเป็นอะไรบางทีถ้าหมวยเคยอ่าหนังสือด้วยยหลังหรือหงปเนี่ยจะรู้จะรู้เข้าใจเลยว่าครูบาอาจารย์สมัยนั้นน่ะท่านสอนธรรมะเ。 นี่ย。 ท่านท่านแยกเป็นแบบนิกายเชื่องช้ากับนิกายฉับพลัน。 ซึ่งลักษณะที่หลวงตานำมาถ่ายทอดให้ลูกศิษย์เนี่ยมันจะเป็นลักษณะคล้ายๆกันแบบนั้นคือว่าไลๆไปแล้วก็รู้จ้างตรงขึ้นมาตรงหน้าของท่านเลยตรงลักษณะแบบนี้ซึ่งไม่ใช่ไม่ใช่เป็นว่าต้องกลับไปทบทวนต้องกลับไปทำต้องกลับไปนั่งสมาธิซึ่งเป็นลักษณ。 ะของ。 ในหนังสือนั้นจะพูดว่านิกายเชื่องช้าแต่อันนี้เป็นนิกายฉับพลันฉพลันนี้คือ。 รู้แจ้งตรงหน้าท่านเลยตรงนี้แบบรู้ตรงขึ้นมาแล้วก็จบเลยอันนี้คือเป็นเป็นลักษณะอันนึงซึ่ง。 หลวงตาท่านที่ใส่พวกเราเนี่ยแล้วก็บางคนนี้ก็รู้ทำตรงหน้าท่านเลยรู้แจ้งไปเลย。 ซึ่งเวลานี้ท่านพยายามจะไล่หมวยตรงนี้ไล่ยๆๆแต่ว่าหมวยไม่สามารถที่จะ。 ขึ้นมาทันทีตรงนี้ได้ก็เลยก็เลยเป็นคาแรคเตอร์แบบนี้。 อันนี้หนูเห็นอย่างนั้นค่ะ。 ไม่รักก็ถือว่าไม่มีไม่มีฉับพลันไม่มีเรื่องื่องช้าอะไรหรอกหลวงตาเนี่ย。 หลวงตาสอนตามนิสัยวาสนาของแต่ละคน。 จะสังเกตดีๆหลวงตาสอนหมื่นคนก็คือหมื่นอย่างแสนคนก็แสนอย่าง。 มันคล้ายจะคล้ายกันแต่ไม่คล้ายกันไปฟังในไฟล์เสียงต้องเป็นกี่ร้อยแท็กและมันเหมือนจะคล้ายกันแต่ความจริงรายละเอียดแตกต่，า。 งกันเยอะ。 คือสอนตามอุพิสัยวาสนาและสอนตามภูมิจิตภูมิธรรมในปัจจุบันขณะตอนเช้าภูมิจิตภูมิธรรมเขาขณะหนึ่งแต่ตอนบ่ายตอนเย็นมาสอนใหม่ภูมิจิตภูมิธรรมก็เปลี่ยนไปก็สอนอีกแบบนึง。 ตอนเช้าอีกผมก็เปลี่ยนอีกก็อีกแบบนึง。 ไม่ได้มีรูปแบบเชื่องช้าหรือฉพันอะไรนะคือเป็นไปตามภูมิจิตภูมิธรรมและสายัยวาสนาเดิมของเขามาที่ส่งผลมาในปัจจุบันแล้วสติปัญญาของเขาความรู้ความสามารถคือผมทำที่ปรากฏต่อหน้า。 สอนเดี๋ยวนั้นเลยแม้แต่ว่าไม่ใช่ว่าตอนเช้าตอนเย็นเลยนะแค่สอนไปแล้วแล้วไปเปลี่ยนคนสอนกับครับเปลี่ยนใหม่ก็กลับมาสอนเขายังใหม่อีกแล้วเดี๋ยวนั้นเลยไม่ใช่ว่าขนาดนั้นเลยไม่ใช่ว่าต้องเวลาที่เปลี่ยนไปแต่ผมก็เปลี่ยนแล้วก็ต้องกลับมาสอน。 ใหม่。 สยังไง。 พี่ยอมเสียเวลาตั้งแต่หัวคคนเดียวเลยเนี่ยเพราะว่าเห็นว่าปัญญาไล่กันทันแล้วสามารถที่จะทำความเข้าใจได้รวดเร็วยอมไม่มีไม่ได้ให้ทุกคนแล้วเพราะวามันไม่ได้。 มันไล่ไม่ได้เพราะว่าปัญญาเขาเดินตามไม่ทันต้องให้เขาไปทำอย่างนู้นทำอย่างนี้ทำอย่างนั้นไม่ใช่ว่าแม่เขาไม่ทำให้เขา，เ。 พียนมากๆ。 คนไหนพอไล่ได้มันก็เป็นอีกแบบนึงคนไหนไลไม่ได้อีกแบบนึงไม่ใช่ว่าคนไหนไลได้แล้วคนนั้นเก่งกว่าคนที่ไม่ได้ไม่ได้ถูกไล่ไม่ใช่มาคนละอย่างกันกูเป็นสายวาสนาบารมีแล้วก็ผมทางในปัจจุบันมันคนละอย่างการแตกต่างกัน。 วิธีการไล่ก็แตกต่างกันวิธีการสก็แตกต่างกันไม่เหมือนกันไม่เหมือนกันคน。 ของหมวยเนี่ยคือหลวงตาลงบนให้สองรอบสามรอบแต่ก็เลยติดตรงนี้。 รอบแรกยังไม่เห็นหรอกรอบสองรอบสามที่เห็นว่าอ้าวมันอธิษฐานอธิษฐานจิตไปได้แล้ว。 อธิษฐานไปเสร็จแล้วมั่นคงแน่แน่ว่าต้องกลับไปพิจารณาก่อนต้องใช้เวลาขอกลับไปใช้เวลารอบหลังใครจะพูดยังไงมันไม่เข้าแล้วเพราะว่าไปจะแล้วปิดฝาออกไปแล้วฝนตกท้องฟ้าจะช่วยระดมยังไงก็ตามแต่มันปิดการรับฟังไปแล้วปประตูใจไป。 แล้ว。 ขอกลับไป。 ปฏิบัติให้ตัวเองขอกลับไปที่นาไปทบทวน。 ขอเวลา。 เดี๋ยวนี้ก็ต้องให้เวลาเขา。 เวลาเข้าไปเที่ยวแต่ก็ไม่ทราบว่า。 มันจะเป็นเวลานานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ได้ก็ต้องปล่อยให้เป็นให้เป็นไปตาม。 ให้เป็นไปตามที่เขาก็ปักตรงเอาไว้หรือว่าปักตรงไว้ก็แล้วกันว่าตัวเองปักตรงไว้อย่างนี้ปงไว้ที่ถามไว้ใครก็，เ，ปิดไม่，ไ，ด，้，น，อ，ก，ว，่าตัวเองจะถ，อ。 นอธิษฐาน。 ยังกลับไปในการเรียนรู้ตัวเองอ่ะครับ。 ถ้าเกิดมีโอกาสเนี่ยจากเดิมเนี่ยมันเป็นการปฏิบัติแบบมีตัวเราแล้วก็เจอกับสภาวะอะไรแล้วเราก็ต่อสู้โดยโดดเดี่ยวครับณเวลานี้เรามีพ่อแม่ครูอาจารย์อยู่แล้วถ้าพี่หมวยระลึกได้เนี่ยในการนะวันนึงอ่ะที่ได้กลับไปอยู่กับตัวเองเนี่ยขอให้มันมีตัวที่มันตีโต้ขอให。 ้มันมีเสียงหลวงตาขึ้นมาซักตัวพี่ปวยเอง。 เป็นยังไง。 อย่างนี้ยังไงมันจะเป็นยังไงสังขารใช่ไหม。 ขอให้มันมีเสียงอย่างนี้ให้มันให้มันแทรกเข้ามาใน。 ในขณะที่กำลังอ่านจิตอ่านใจตัวเองกำลังจะดึงยอหรือกำลังจะทำอะไรฮะก็จะเป็นประโยชน์มากแล้วก็จะะจะมีการบ้านมาส่งกับหลวงตาได้อีกครับแต่ถ้าไปปฏิบัติแล้วแล้วก็ปฏิบัติเองแต่ว่าถึงเวลาครับพอไม่เจอกูอาจารย์แล้วก็เฟสห่างไปตอนนี้โดยที่ก็ก็ไม่ไ。 ด้มี。 เสียงหรือว่า。 ไม่เรียกเสียงก็ได้หมายถึงวามันเป็น。 มันเป็นปัญญาที่พ่อแม่ครูอาจารย์เนี่ยท่านปากไว้ให้ละ。 มันอยู่ในตัวพี่หมวยและพี่หมยลูกทุกอย่าง。 เมื่อกี้ตอนที่พอจะถามพ่อหลวงตาซักกลับมาปั๊บเอาลองว่ากลับมาพี่หมวยพูดกลับพอจะกลับแล้วพี่หมวยไม่กล้าพูดเพราะอะไรรู้，เ。 ลยว่าผิด。 ตัวเองรู้เลยว่าผิดวินาทีนั้นรู้เลยว่าผิดแต่ว่าก็ยังทำอยู่แต่ว่าพอเวลากลับไปทำเองมันไม่มีคนมาไล่จี้กันแบบนี้เอาว่าไงอย่างนี้มันจะเป็นยังไงผมเป็นบ่อยเลยเรียนว่าแล้วเป็นบ่อยแล้วมันดีถึงเวลากูแล้วยังไงอย่างนี้มันจะเป็นย。 ังไง。 มาไลัยกับตัวเองแล้วอ้าวอ้าอ้าวผิดนี่ว่ามั่วเอาหัวชนเขาเรียกเอาหัวอยู่เป็นทุกคนนะตัวเองเป็นทุกคนแต่ขอให้มีแบบมีมีปัญญาที่พ่อแม่กอาจารย์เนี่ยท่านให้ไว้อย่างนี้ครับก็มันก็จะเป็นหลักที่พอเวลาเราเรากำลังอะไรมั่วได้สักพักนึงมันก็จะมั่วไม่นานไม่ต้องมาร。 อนานกว่าจะมาเจอพ่อแม่พูดจานอีกทีนะครับ。 ก็จะไปฝึกได้。 สวัสดีก็。 ยังยังของผมเองครับหลวงตา。 ก็。 การปฏิบัติก็。 เหมือนที่ได้กราบเรียนหลวงตาแล้วตั้งแต่ช่วงแรกนะครับ。 ยังเจอน้องเฟิร์ส。 ก็แลกเปลี่ยนเลย。 ครับแล้วก็เดินมาเดินมาเดินมาด้วยกันนะ。 ความรักมันไม่ได้ไม่ได้。 มันไม่ได้หายไปเลย。 แล้วมันก็สามารถให้มันให้มัน。 ให้มันเดินไปได้อ่ะในเส้นทางที่พ่อแม่ครูอาจารย์。 ซึ่งมันไม่ใช่การไปหย่ากันแล้วมาปฏิบัติธรรมซึ่งมันไม่ใช่แล้วไม่ใช่การแยกอยู่กันไปเลยอะไรยฮะมันอยู่ด้วยกันได้แล้วมันก็สามารถเดินไปด้วยกันได้ผมก็ไม่รู้จะอธิบายหลวงตายังไงแต่ว่าผมว่าให้มันได้คาว่าปฏิบัติธรรมได้ครับก็กราบขอกลับตาถ้าเกิดมันยังมีตรงไหน。 ที่ผมกับน้องเฟรชหรือว่ายังยังมีข้อที่มันมีปัญหาอยู่กับกลับหลวงตาบอกได้เลยครับ。 เห็นละเอียดขึ้นนะ。 แอบฟังไปเสียงมาบ่อยๆเหรอ。 เปลี่ยน。 มันก็เลยบอกว่าเอียดมากเลยชัดเจนมากเลยต้องผัวต้องเมียก็ดีแล้ว。 ชเจนเยอะมากเลยกลับมาเที่ยวนี้เจนมาก。 ดีๆต้องเรียน。 ดีๆ。 สติปัญญาศรัทธาความเพียรอย่าทิ้งต่อเนื่องไม่ขาดสาย。 มันจะพัฒนาก้าวหน้า。 เดินทางแห่งความเจริญจะเดินทางในความเสื่อม。 ความเจริญความความเสื่อมคือ。 ความเสื่อมุกว่าผู้ใดเดินทางความเสื่อมย่อมเสื่อม。 ผู้ใดเดินทางความเจริญย่อมเจริญ。 พระเจ้าตัดหนึ่งไม่มีสอง。 พระเจ้าตัดแล้วเราไปเลือกเดินทางที่พระุเจ้าตดทางนี้ถ้าไปเดินเข้ามันเสื่อม。 อันดับแรกในคบบัณฑิตผู้รู้จริงผู้รู้แจ้ง。 อืม。 จะไปคบคนผ่านเสวนาปเสวนามันดบคนผ่านผ่าน。 มันพาเราหลงทางอยู่เรื่อยแล้วก็คนผ่านไม่ได้ไปถึงคนอื่นอย่างเดียวตัวเราตัวเราเป็นคนพาจิตใจของเราเป็นคนพาจะไปคบมัน。 แล้วก็เนี่ย。 กินมากปัญหาแห่งความเสื่อม。 กินมากนอนมากพูดมาก。 กินมากนอนมากพูดมาก。 มีความเพียรน้อยหมดเลย。 มีความเพียรน้อย。 คุกกี้หมู่คณะคุกทั้งวันทั้งคืน。 แล้วก็ใจก็มี。 สำรวจอินทรีย์ตาไกใจก็เด็กไม่ไปกเลส。 กินมากนอนมากพูดมากไปหน่อย。 คุกุต้องวันว่าจะดำเนินความเสื่อม。 ตรงข้ามวันนี้คือฐานความเจริญ。 ทำความเพียให้มากนะเป็นแฟนพันธุ์แท้แฟนพันแท้。 ไฟล์ข้างๆเนี่ยแล้ววีดีโอวีดีโอแล้วก็ภาพทำข้างๆแล้วไฟล์ไฟล์เสียงข้างหลังเนี่ยลนแต่เป็นแทบจะข้ามไม่ได้สักช็อเดียว。 คำด้วยนะ。 เน้นๆกๆเลยอ่ะไม่ปล่อยแล้วกลับไม่ปล่อยแล้ว。 กลับไม่ปล่อยมันแล้วก็กัดๆ。 ถ้าเราไม่เจอบางอย่างในใจเขาขวางแล้วกลับไม่ปล่อยเรากลับทะลุไปเลยเพราะว่าจะบางอย่างในใจก็ขวางก็ปิดฝาน้ำไปแล้วเราหมดหนทางคือฝนจะตกมาหาใหญ่ให้ก็ไม่ลงออกต้องยอมถอยหลายคนที่ไปเจอบางอย่างในใจเขาเนี่ยต้องถอยเลยถอยถอยก็คื。 อว่า。 ที่ต้องถอยบอกฝนตกยังไงก็ปิดฝโอ่งไปแล้วในความคิดความเห็นความรู้สึกบางอย่างของเขาก็ปิดไปแล้ว。 ตัวเราก็เลยถอยก่อนถอยให้เขาไปไปเดินทางของเขาเองก่อน。 ให้。 เหนื่อยแล้ว。 เหนื่อยละ。 ครั้งหนึ่งใช้กำลังมากมหาศาลเวลาไลที่อะไรดีกำลังหมดแม็กเลยมหาศาลมาก。 ทุกตัวเลยที่มีอยู่ทั้งหมด。 เพื่อช่วยลูกศิษย์หมดแม็กเลยทั้งหมดแล้วก็หมดเลยคือหมดหมดแบตไปหมดแบแล้วก็แบตหมดไปเลย。 ถ้าปิดไปไม่ได้เลยไปไม่ได้。 หลายคนเราก็ทิ้งไปเลยทิ้งไปให้เขาไปดำเนินชีวิตของเขาไป。 ไปไม่ได้ก็ไม่ยอม。 ขอเป็นปัจเจกพุทธเจ้า。 ไปลงหาความกันเอง。