我，พันเอกวีรพล，今天带儿子一起来了。以前来过这里两次，第一次在บ้านสบาย，第二次在บ้านบางบอน。这次来是想问隆塔，打坐的时候身体会消失，隆塔说要看“知道”，是谁知道身体消失了。所以今天来汇报修行情况。 按照隆塔所说的去做，就是要保持觉知地看着。一旦有觉知，一旦知道是谁在知道，它就会立刻消失。知道，就是那个“知者”，然后知道“知者”，但不去思考“知者”。知道它消失到哪里去了，一切都消失了，变得空空荡荡，就直接知道在“知者”那里。知者……知者，就是知道在那个知者那里，直接知道在那个知者那里，不去思考“知者”，不去想我们是知者，知者是我们。不然，“知者”知道什么之后就会开始评论，知道事物消失的状态，变得不寻常了，它会认为那是不正常的。 这个“知者”，如果我们想认识它，它会说话，会犯错，会怀疑，会犹豫。这个“知者”会……我们会在遇到它之前，先遇到各种各样的事情，发生什么了，怎么样了，它会犹豫，会怀疑，会发生什么，会怎么样，会感到惊讶。不要认为我们是知者，让知者成为我们，让它只是静静地知道，静静地待着，这样才能进步，才能看到知者，才能进步。 然后，整天都要保持觉知，整天都要知道。接下来，无论是知道形状、声音、气味、味道，知道什么，知者都会整天都在捕捉景象。我们就能整天都修行，而且知道之后不要执着，不要把知者当成我们，我们当成知者。这样就很快，这样就没有我们介入，没有我们参与。就像隆波建议的那样，如果有我们介入，那就会立刻变成一种知识。如果有我们，认为知者是我们，那就会变成一种知识，变成贪爱和执取，然后就会去创造有，创造生，然后就会经历衰老和死亡，经历痛苦、悲伤、难过，无休止地轮回。执取的知识非常重要。但是如果把知者当成我们，执取的知识就不会对佛教产生太多的信心，就会产生怀疑。 （儿子）儿子有什么想问的，可以自己问，想知道什么，都可以问。问题都有答案。 （儿子）后面，天堂和地狱真的存在吗？ （隆塔）天堂就在胸怀中，地狱就在心中。当我们痛苦的时候，就是地狱；当我们快乐的时候，就是天堂。快乐和痛苦，转瞬即逝。就这样。如果想不出来，还可以问。 （女士）隆塔，我通过保持觉知于当下来修行。但是听了很多录音文件，里面都提到了“知者”。我听了很多遍，有时候好像明白了，有时候又不明白。我觉得自己可能只是在理论上知道，并没有真正深入到内心深处。 （隆塔）这是正常的。要知道，这是很正常的事情。每个人都说不理解“知者”，知道正常吗？我们坐在这里，知道吗？我们坐在这里，知道吗？知道我们在坐着吗？不知道……我们坐着，不是站着，我们知道。我们的身体在做什么，知道吗？我们一直都知道，对吗？现在我们拿着麦克风，知道吗？现在我们没有拿着麦克风，知道吗？谁没有拿着麦克风，也知道自己没有拿着麦克风。我们拿着麦克风，也知道我们拿着麦克风。这就已经知道了，不是吗？什么都不用问了，什么都知道了。我们的身体在做什么，它都知道。身体的行，行只有三种，即身行、语行、意行。解脱痛苦，就是从这三种行中解脱出来。从这三种行，从这三种行中解脱出来。执着它们，就会经历生死。它们如何移动，坐着、躺着，知道吗？每个人都知道，这是自然知道的。它就在每个人的身上，每个人都有。知道，这是每个人都拥有的自然。我们的身体，我们一直都知道。 遇到鸟，它们的幼鸟也知道。遇到鸟。遇到其他的动物，一些黑人可能把人看成是世界上的一种动物，但可能是一种可怕的动物，非常危险。它可能看到我们就会逃跑。知道，自然知道。我们的身体是什么样的，我们都知道。朋友没有来，知道吗？所以要知道。我们现在是听隆塔说话的一方，一会儿轮到我们提问，隆塔是说话的一方。当我们是说话的一方的时候，我们知道我们正在说话吗？知道。我们是听的一方，知道吗？知道。这是自然而然的，正常的。你不明白知道是什么，知道就是知道语……知道语行，知道语言在移动，知道我们在说什么，知道吗？一直都知道。正在说话，知道吗？那我们在说什么，知道吗？我们正在说话，互相理解，不是吗？如果不知道我们在说什么，能理解吗？那就无法理解。就因为知道我们在说什么。即使是疯子也知道，相信吗？疯子，疯子过马路，从来不会被车撞死。我们觉得很奇怪。疯子真好。他们上高速公路，车很多，疯子就在路边走，不在路中间走。疯子，我们从来没有见过疯子被车撞死。他知道，他知道，如果走到路中间，就会被车撞死。这已经存在于每个人的身上。身行、语行、意行。有意行，有感受和情绪，舒适，感受，感受是感受、想、行、识。舒适，不舒适，是一种感受，知道吗？每个人都知道，舒适不舒适，知道吗？然后问不认识知道，问什么？什么都知道了。说心里舒适不舒适，知道吗？知道。它在思考还是没有思考，知道吗？一切都知道。就待在知道这里，待在知者这里，不要待在被知道的事物那里。身体是被知道的事物。 那些让我们看到的事物，眼泪，是被知道的事物。待在……待在那里，一会儿就会痛苦。待在知者这里，待在知者这里，待在知者这里，不要待在那里。听到声音，听到声音，声音是情绪，是被知道的事物。知者是情绪，是被知道的事物。声音是被知道的事物，不要待在声音那里，否则会痛苦而死。要待在知道这里，待在知者这里。然后去……吃东西，知道。然后身体接触到，很热、很软、很硬，待在……很硬或者什么东西咬你，待在知者这里，待在知道这里，待在知道这里。知道，待在知道这里。然后是舒适，不舒适。待在舒适不舒适的情绪里。舒适，知道吗？知道。舒适，知道吗？知道。不要待在与知者相反的情绪里。如果待在头脑清醒、轻松、舒适的状态里，就会厌恶头脑不清醒、不轻松、不舒适的状态。如果待在空空荡荡的头脑里，就会厌恶头脑不……会痛苦而死。非常痛苦。不要待在被知道的情绪里，要待在知道这里。知道，待在知道这里，待在……或者父母是老师，泰语和……待在知道这里。思考什么，知道吗？知道。不要待在思考里，不要待在正在思考的事情里，待在正在思考的事情里就会痛苦而死。想起那个人，想起这个人，想起悲伤的事情，就会悲伤。想起价格，想起电话，就会有电话。想起无明，就会无明，一直迷失下去，一直迷失在思考里。如果待在正在思考的事情里，待在知者这里，就不会……待在知者这里。还不明白，可以问。什么都知道。 一旦听懂了，就更加理解了。听录音文件的时候，会用另一种方式思考。就是，一旦知道，就更加理解了。 要知道，要待在知道这里，待在知道这里。但是，知道不……不要待在那个被知道的东西那里。在此之前，在……在打坐的时候，坐下去之后，只知道……只知道自己迷失了。那就是我们待在正在思考的知者那里，然后就结束了。新的知者。谢谢隆塔。 （女士）顶礼隆塔。今天特别有诚意地来请求隆塔原谅。在等朋友，在等另外两个朋友，然后一起请求原谅。在等男性的朋友。修行……心，知者……知者……待在知者这里。没有地方可以待，说知者没有地方可以待。知者没有地方可以待。知者没有基地，没有地方可以待。就待在知者那里，知道吗？知道吗？就待在知者这里。不要待在被知道的事物那里。它在思考，知道，不要待在……待在……待在思考里。让知道知道正在思考，知道心正在思考。但是不要待在正在思考的事情里，明白吗？看到心正在知道，或者看到，看到心正在思考。但是不要待在正在思考的心那里。那个正在思考的东西就像野猴子，它正在……正在移动。森林正在移动。我们的身体，我们的身体会移动。那个知者，不是正在移动的身体。那个知者，不是正在移动的点。那个……野猴子，思考就像野猴子。看到它，不要迷失，不要迷失在它那里。如果不迷失在它那里，那就是知识，各种各样的知识，会带我们去往各种各样的有和生，明白吗？ 说……心里，每个人的想法都不一样。每个人都有一些事情卡在心里，说出来就好了，说出来就好了。或者心里想，心里想也可以，用泰语也可以。任何曾经通过身体、语言、心所犯下的错误，生生世世，直到这一世，直到现在，无论是知道的，还是不知道的，无论是粗心的，还是不是粗心的，无论是通过知识，还是通过愚蠢，无论是通过傲慢，都请求佛、法、僧，老师、女老师原谅，请打开慈悲心，宽恕我的过错，为了接下来能够更加谨慎，能够永远摆脱错误的知识、烦恼、贪爱、执取。从现在开始，永远摆脱。萨度！萨度！萨度！五体投地，请求完全原谅。 现在，我以佛、法、僧的名义，以老师的名义，请求所有的人原谅我。无论是我通过身体、语言、心所犯下的任何错误，无论是对佛、法、僧，对老师、隆塔的冒犯，无论是在过去的所有生世，直到今生，无论是知道的，还是不知道的，无论是粗心的，还是因为愚痴，还是因为傲慢，都请求完全原谅，希望彼此之间不再有罪恶和业力。并且，无论我可能曾经冒犯过大家的地方，通过身体、语言、心，无论是知道的，还是不知道的，无论是粗心的，还是有意的，我都请求大家原谅我，让我们所有的业力都消失，让我们都摆脱痛苦，摆脱现在的痛苦。三次。萨度！接下来提问。 然后……我，我想把自己献给隆塔，让隆塔成为我的父母、老师。问了很多问题。每个问题都有答案。问在线上提问的问题，这样做……提问太快了，有时候我觉得好像冒犯了隆塔。因为有疑问，所以会问所有的问题。现在每天都在听老师的佛法，听录音文件，读隆塔的教导，并且尝试将其运用到自己的内心深处。大部分时间都在听佛法、修行、培养觉知。我的生活就是这样。世俗方面，我拥有一切，有年迈的父母，他们身体不好，随时都有可能……去世。有姐姐、丈夫、孩子，有需要照顾的事业。但是以前这些事情就像巨大的痛苦，也像是巨大的快乐。但是在使用了隆塔的佛法，按照隆塔的指导，不给与价值，不……不再进行任何加工之后，发现这些事情在现在，已经没有什么了，就像是一种自然的现象。这是我清楚看到的转变，是我个人的进步。我的提问结束了，隆塔。 变得更好了，今天发愿回向，就更好。身体……把它当成一种知识，它就会走很多弯路，它会开始。明亮的光芒……越来越强，就会留下一些束缚，留下一些接受的东西。身体和心会接受原本纯净的心，然后慢慢地放松，已经卖了很多了，明亮的光芒越来越强，但仍然有一些东西束缚着我们，那就是担忧。这是一种基础的性格，叫做习气，或者是生生世世积累下来的性格。那就是喜欢担忧。这种担忧会阻碍……阻碍原本纯净的心。之所以会被阻碍，是因为我们自己执着于担忧。一旦担忧，就会犹豫和怀疑。今天，我们把这种担忧当成了我们自己，用我们自己去犹豫和怀疑，去思考和加工，没有进行分解，立刻变成了执取的知识。它会进入缘起法的过程，变成……变成一种精神意识，变成自我，变成有和生。因为我们的想法，因为我们的担忧，因为我们的犹豫和怀疑，束缚住了原本纯净的心。这就像小孩子吹泡泡，用洗发水吹泡泡，就会吹出很多泡泡。原本纯净的心，它是一种知道的元素，它是一种知道的元素。它存在于……它本身并没有自我，它就像泡泡里的空隙。但是泡泡里的空隙，并不……不与宇宙、与自然的空隙融为一体，因为它有泡泡包裹着。泡泡虽然很薄，但却是世界上最坚韧的东西。一旦使用错误的知识，一旦爆发，一旦使用错误的知识，泡泡就会像玻璃房间，玻璃房间里的玻璃一样，向四面八方炸开。然后，我们内心原本纯净的心，它会成为真正的心，它会与宇宙的空隙融为一体。当我们迷失……成为一个行，当我们迷失……迷失于担忧，迷失……我们没有看到担忧是一种行，没有看到担忧是一种行，是一种加工。我们没有看到犹豫和怀疑它……它是一种行，是一种加工。所以我们误以为有一个自我，是我们自己在怀疑，是我们自己在思考和加工，是我们自己在犹豫和怀疑，是我们自己在焦虑。它会立刻变成一种执取的知识。因为我们，我们……我们是什么？我们是玻璃泡泡，包裹着原本纯净的光芒的泡泡。那个泡泡里面的知，是一种没有自我的空隙，就像宇宙的空隙一样，它无法与宇宙的空隙融为一体。它无法爆炸。玻璃泡泡不是变得更薄，而是变得更厚，迷失在分心中。迷失于分心会让泡泡变得更厚。玻璃泡泡会变得像……像氢气球。氢气球，里面什么都没有，是一种空隙，然后，谁把气体放进去，它就飘起来了。它也像是一个空隙，像宇宙中的空隙一样。但是当我们把……那个……被封存住的泡泡，那个知，它不是变得越来越薄，而是变得越来越厚，与我们共同经历生生世世。它会带着我们……带着我们去往各种各样的有，去往新的身体。无论我们去往哪一生，我们都有可能成为动物。去往各种各样的有……会成为天神，会成为人，形状会改变。但是绝大多数，所有人，过去、现在、未来，都会成为动物。会按照那个方向发展。我们必须看到这一点。现在，我们的内心已经开始能够看到人，看到自己。看到行，看到想法，不再迷失。看到，即使是有想法、有加工的心，是一种焦虑，是一种担忧，是关于这件事或那件事的犹豫和怀疑，也要看到它，或者告诉它，它是一种行，行，行，行，它受到……无常、苦、无我的规律的支配，它不是永恒的，是痛苦的，不是我们的，不是我们的自我，不是我们自身。它只是一种自然的现象。所有的行都只是一种自然的现象。闪电、雷声、雷击，都是天空中的自然现象。想法、情绪、感觉，甚至是关于这件事或那件事的担忧，也只是一种闪电、雷声、雷击。我们不需要让它们消失。如果我们尝试让它们消失，它会立刻变成一种贪爱和执取的知识。闪电……雷声、雷击，我们尝试去阻止闪电、雷声、雷击在自然中发生，不让它闪，不让它响，不让它击。我们要尝试去阻止它，我们要阻止它。多少辈子也无法阻止。只要知道闪电、雷声、雷击是一种自然现象。它会闪得很亮、闪得很弱，雷会响得很大……这一切都是自然的。有强烈的情绪，有平静的情绪……这一切都是自然的现象。如果看到这是一种自然的现象，就不会变成一种执着的知识。但是，如果我们认为这是我们，是我们的自我，是我们自身，是我们的，我们的心是这样，我们的心是那样，那就是一种执着的……执着的知识。如此一来，原本纯净的心就会越来越坚韧。 不明白……明白了。我明白了隆塔所说的所有内容，并且正在实践。我想告诉隆塔，曾经让我非常迷失的痛苦和快乐，现在只是一种自然的现象。它会移动，它会移动，然后会被卖掉。就像卖掉身体一样。爆炸，在宇宙中爆炸。世界……玻璃房间会被炸得粉碎。然后，原本纯净的心，就像玻璃房间里的空隙一样，会与原本的宇宙融为一体。这样一来，就不需要再经历生死，经历痛苦了，因为它会成为原本的宇宙。我曾经问过隆塔，我们可以在每一刻死去。如果死在这一刻，我们还没有摆脱错误的知识，曾经问过隆塔。那么就会去往各种各样的生命形态。我们还没有……就像是房间……房间里的空隙还没有爆炸，还没有和原本宇宙的空隙融为一体。玻璃泡泡或者房间都有可能会发生。我问隆塔，我一直都在努力，一直在修行，一直在禅修，每天都在听佛法。因为有很多空闲时间。但是……还没有，还没有摆脱错误的知识，快要死了。如果真的要死了，如果先死了，那么无论怎样努力，又有什么用呢？要让……要在死之前做到。就是这一刻，现在就结束了。会死……会在这一刻死。不要加工……加工……以为有一个自我，以为心是我们的，我们是心的主人。佛陀……野猴子。看到它在思考，但是它不是我们。我们不要认为这些想法是我们的，这个时代，这个国家不是我们的。如果认为是我们的，那就是一种执着的知识。会思考，会感觉……会尝试……会认为做好事就会有好结果。这都是野猴子的行为。这只是一种行为，这只是一种加工。只要知道这些，就不会是错误的知识。就待在这里。不需要……不需要思考，我们还没有摆脱错误的知识。不需要考虑那么多。现在，如果知道，如果觉知于当下的每一刻。如果知道，是知道，而不是被知道的事物。那个正在思考的念头，是被知道的事物。如果只是知道，知道任何事情都可以。即使那个像野猴子一样的心，如果不会变成思考者，如果不……如果不是执取……那个正在思考加工的心，以为那是我们的，我们是心，心是我们的。或者认为我们是知者，知者是我们。但是要知道，知者没有自我。截断……就像这样。佛陀会……会说很多。饿……饥饿……饥饿会如何停止……？饥饿……闪电……雷声…… 只是知道闪电……雷声……只是知道，只是知道，只是知道它们的存在……要知道，接受……要了解其中的机制。只是知道正在了解，知道……只是接受，接受一切。不用把知者当成我们，我们当成知者。只是知道，让它过去。我们认为这个人或动物……要知道这是一种自然现象。所有的人和动物所拥有的自然，正在坐着，知道在坐着吗？正在说话，知道在说话吗？什么都知道。我们思考，感到舒服，知道。感到不舒服，也知道。这是一种自然。不是知道我们正在做的事情，而是说正在知道着的我们是自然，要和知者的自然待在一起。不是成为着名的人， 我们而是成为被知道的那个人的自然，就是这样知道一切。 有没有人做出大量善行？ 很容易做到，但大多数人都做不到。因为所有的老师都是白痴，所以他们无法理解。但事实是，如果有人知道食物是什么，我会告诉他们。我一个人说，问他们，你没有上过学吗？你是一个贫穷的孩子， 没有受过教育。 直到三十岁，他们才认识到住在山洞里的人。他们不识字，但他们可以背诵所有的经文，并能够详细解释它们。如果有机会到曼谷参加考试，那些有知识的人会询问：你在这里寻找什么？ 走路不着地，等等。 无论谁拥有什么样的知识水平，他们都会被打败。 他们都会同意放弃。 如果他们去瓦特帖斯林寺住上一个月，他们最终都会被打败。 我知道食物是什么，我意识到我曾经能够写佛教经文。我的书法很好。 我可以背诵所有的经文。 我可以回去查看我写的佛教经文是否还在老挝。 我将回去请求他们让我看看我亲手建造的佛教经文柜子。 他是一个放牛娃。 他还是个孩子，放牛时坐在牛背上，觉得无聊。 他必须放牛，日晒雨淋。 这太痛苦了，他再也不想出生了。 这太痛苦了。 坐在一头公牛的背上，他的身体成了骨架。 我们的父母和老师都是小孩子。 他们承认自己已经到了尽头，已经经历了所有的痛苦。 他们立刻就可以忍受痛苦。 我们有理智，我们上过很多学，我们没有疯癫，我们没有精神错乱，我们没有失明或耳聋，我们没有残疾，我们没有自闭症，我们没有唐氏综合症。 我们拥有所有的感官。 我们唯一缺少的东西，也是我们唯一输给他们的东西，是持续的精力，是信仰和勤奋。 他们有理智、信仰和勤奋。 我们唯一缺少的东西是持续的精力，我们缺乏实践的智慧、信仰和勤奋，我们缺少的仅仅是这些。 他们有完整的理智、信仰和勤奋，所以他们才能走到终点。 他们走到道路结束。 问另一个问题。 除了勤奋之外，我们与这些大师的不同之处还在于，我们没有在当下拥有所有的优势。 我们在当下无法做到这一点。 在当下，我们让他们变得完美。 佛陀说，那些优势较少的人将花费不超过七年的时间才能做到这一点。 如果我们有持续不断、永不间断的理智、信仰和勤奋，那我们只需要一天的时间就可以获得巨大的优势。 如果优势略少，那么就需要七天的时间。 如果优势略少，那么就需要七周的时间。 如果更少，那么就需要七个月的时间。 但如果优势最小，也只需要七年的时间。 不要说我们拥有较少的优势。 重点在于当下我们是否缺少持续的精力。 佛陀亲口说的。 重点在于我们是否持续不断地拥有理智、信仰和勤奋。 这就是我们输给父母和老师的地方。 我们过去所做的好事仍然会影响我们。 我们现在正在做什么，创造新的业力。 我不再对过去感兴趣了，我现在只关注当下。 这样一来，就没有什么能阻止我的内心了。 如果我什么都不想，那也是我的事。 但是我不会让它影响我的内心。 它仍然会产生影响。 但是它不会影响我的内心。 重点是不要让它影响我的内心。 这就是为什么我请求所有的宽恕。 所有的东西都会首先影响内心。 这是很好的，我的内心没有受到任何影响。 为什么我们要练习？ 我们努力防止任何东西影响我们的内心。 如果任何东西影响了我们的内心，那么它就无法练习了。 如果我们真的意识到这一点，从现在开始，我们将不再犯类似的错误。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ ----- ผมพันเอกวีรพลครับได้พาลูกชายมาวันนี้เคยมาเคยมา2ครั้งแล้วครับครั้งแรกที่บ้านสบายครับครั้งที่สองที่บ้านบางบอนครับครั้งที่ที่ถามหลวงตาว่าเวลานั่งสมาธิเนี่ยตัวหายไปเลยครับหลวงตาก็บอกว่าให้ให้ให้ดูที่รู้ว่า。 ใครคนรู้ว่าโทรหายอะไรก็เลยส่งการบ้านวันนี้ครับมาตัวอะไรบ้างก็。 ที่พี่ดาทำแล้วก็คือที่หลวงตาบอกคือให้มีสติดูเพราะมีสติดูจ้องดูปัับก็คือพอรู้ว่าใครรู้ปั๊บเนี่ยมันก็จะหายไปเลยครับ。 รู้แล้วก็เนี่ยผู้รู้นะแล้วก็รู้ผู้รู้แต่ไม่คิดผู้รู้นะผู้รู้นะจะผู้รู้แล้วว่ามันหายไปไกลหายไปทุกอย่างว่างเปล่าหมดก็รู้ต้องผู้รู้เลยนะผู้รู้แล้วก็。 ผู้รู้แล้วก็เนี่ยรู้ตรงผู้รู้นั่นแหละรู้ตรงผู้รู้นั่นแหละไม่คิดผู้รู้ว่าเราเป็นผู้รู้ผู้รู้เป็นเราเดี๋ยวผู้รู้เนี่ยมันรู้อะไรแล้วมันจะมาวิจารณ์รู้ภาหายไปเลยธรรมดาเลยปกติไม่ปกตินะเรื่อง。 ปกติ。 ผู้รู้เนี่ยถ้าเราจะรู้ได้ที่มันพูดได้พลาดได้มันสงสัยมันลังเลรู้เนี่ยมันมันจะเราจะเจอตัวนี้ซะก่อนมันเกิดอะไรขึ้นเป็นยังไงอะไรมันก็ลังสงสัยอะไรเกิดอะไรขึ้นอะไรเป็นยังไงตกใจ。 อย่าไปคิดึดว่าตัวเราเป็นผู้รู้ให้ผู้รู้เป็นตัวเราให้รู้อยู่เฉยๆ。 อยู่เฉยๆนะ。 เดี๋ยวจะพัฒนาก้าวหน้าเห็นผู้รู้แล้วก้าวหน้าแล้ว。 แล้วก็ต่อไปไปทั้งวันให้รู้ทั้งวันเลย。 ต่อไปเนี่ยไม่ว่าจะรู้ลูกรู้เสียงรู้กินรู้รถรู้อะไรเนี่ย。 ไอ้ผู้ได้จับภาพลาทั้งวันเลย。 ตะวันแล้วเรา。 ภาได้ทั้งวันเลยที่ภาคแรกพูดได้ทั้งวันแล้วก็รู้อย่าไปยึดให้ผู้รู้เป็นตัวเราเราเป็นผู้รู้นะเร็วมากเลยตอนนี้ไม่มีเราเข้าไปเกี่ยวข้องไม่มีเราก็เกี่ยวข้องแบบที่หลวงพ่อที่หลวงพ่อที่แนะครับว่าถ้ามีตัวเราเข้าไปจะเป็นวิชาทันถ้ามีตัวเราไปผู้รู้หรือเป็นเรา。 นะจะเป็นวิชาตหาประทาน。 เลสเลวิชาตอุปทาน。 แล้วมันก็จะไปสร้างพบ。 สร้าชาติ。 แล้วก็เป็นชลามรณะเป็นทุกข์ทุกข์สกเศร้าเสียใจครับแใจเวียนว่ายตายเกิดไม่รู้จบสิ้นเลยวิชาทานตัวสำคัญแต่เอาผู้รู้เป็นเรานะวิชาประทางไม่ค่อยมีความศรัทธาในทางพทธศาสนาครับ。 สงสละ。 ลูกลูกก็ได้ก็ได้ไป。 เอาตัวก็ถามเอง。 มีอะไรสงสัยถามได้เอาถามได้ในใจอยากรู้อะไรบ้าง。 อยากรถามอ่ะถามได้。 คำถามมีคำตอบด้วยหนึ่ง。 ให้ทุกสถานมีคำตอบข้างหลังสว่างกับนรกมีจริงไหมครับ。 สวรรค์ก็อยู่ในอกนรกหรือในใจเมื่อไหร่เราทุกบก็นรก。 เรามีความสุขกับสวรรค์。 เนื้อสุเหลือทุกเดือนที่ผ่าน。 หมดแล้วแค่นี้เอง。 คิดไม่ออก。 จะถามได้ถามได้นะ。 อันนี้ไม่ออกให้คนก็ได้。 ไปเลยตอนนี้หลวงตาค่ะ。 ลูกไปลูกปฏิบัติโดยการทำความรู้สึกตัวอยู่กับปัจจุบันนะคะหลวงตา。 แต่พอฟังไฟลเสียงหลายๆไฟล์เสียงจะพูดถึงตัวรู้。 แต่ลูก。 ลูกฟังหลายๆรอบบางทีก็เข้าใจว่ารู้บ้างบางทีก็ไม่เข้าใจอ่ะค่ะเลยเข้าใจว่าตัวเองรู้อาจจะรู้โดยทฤษฎีไม่ได้รู้นึถึงข้างในในใจอ่ะค่ะตาเ，ร。 ื่องปกติ。 ถามว่ารู้เรื่องปกติทุกคนบอกว่าไม่เข้าใจเรื่องรู้รู้เรื่องปกติไหมเรานั่งอยู่นี่รู้ไหม。 นะเรานั่งอยู่เนี่ยเรารู้ใช่ไหมเราไม่ได้ยืนเรารู้ไหมรู้ว่าเรานั่งอยู่แล้วไม่รู้นั่งอยู่แล้วไม่ได้ยืนเรารู้เราไม่ได้ยืนทางกายกายทำไงรู้เรารู้อยู่แล้วใช่ไหมเพียบรู้ไหมตอนนี้เราเป็นคนถือใหม่ตอนนี้เราไม่ได้ถือใหม่คนไหนไม่ได้ถือใหม่ก็รู้ว่าตัวเองไม่ได。 ้ถือใหม่。 เราถือใหม่เราก็รู้ว่าเราถือใหม่ก็รู้แล้วเนี่ย。 ก็ไม่ถามอะไรรู้หมดเลยเนี่ยรู้แล้วรู้แล้วเนี่ย。 กายเราเนี่ยทำอะไรมันก็รู้หมดไกยสังขาร。 สังขารมีแค่3อย่างคือกาสังขารวาจาสังขารจิตสังขารสังขาร3。 เวลาพ้นทุกก็คือพ้นจากสังขาร3。 จากสังขารสามสังขารสามสังขารสามเป็นเป็นตายเกิดยึดมันเคลื่อนไหวยังไงนั่งนอนรู้ไหมทุกคนต้องรู้หมดที่ธรรมชาติรู้มันอยู่ในตัวทุกคนก็มีนะเขาก็มีหมดแหละรู้มันเป็นธรรมชาติในตัวของทุกคนร่างกายเราเนี่ยว่ารู้บมา。 ก่อน。 มึงก็รู้นะ。 เนี่ย。 เจอนกรายกันก็ลูกมันก็รู้ว่าเนี่ยเจอนกรายการไปเจอสัอื่นเจอเจอสัตว์อื่น。 คนดำคงมองเห็นเป็นสัตว์ชนิดหนึ่งในโลกนี้。 แต่คงเป็นสัวทที่น่ากลัว。 น่ากลัวอันตรายสุด。 มันก็คงเห็นต้องบินนีเลย。 ก็รู้ธรรมชาติรู้เนี่ยคือร่างกายเราเนี่ย。 เป็นยังไงเราก็รู้เพื่อนไว้ไม่มารู้นี่ก็เลยรู้แหละเราพูด。 ตอนนี้เป็นฟังตาเดี๋ยวไปฝ่ายถามลูกตาเป็นฝ่ายพูด。 เวลาเราเป็นฝ่ายพูดเรารู้ไหมว่าเราเป็นฝ่ายพูด。 รู้เราเป็นฝ่ายฟังรู้ไหม。 รู้ธรรมชาติอยู่แล้วปกติเนี่ยหนูไม่เข้าใจว่ารู้เป็นยังไงก็คือรู้เนี่ยรู้วาจะรู้วาจะวาจาสังขารวาจาที่ขึ้นื่อนไหแล้วก็พูดอะไรรู้ไหมเนี่ยรู้อยู่แล้วพูดอะไรรู้แล้วก็พูดอยู่เนี่ยแล้วก็พูดอะไรก็พูดกันรู้เรื่องเนี่ยพูดคุยกันรู้เรื่องถ้าไม่รู้พูดอะไรจะรู。 ้เรื่องไหมมันก็ไม่รู้เรื่อง。 ก็ไม่รู้เรื่องก็รู้พูดอะไรเนี่ย。 แม้แต่คนบ้ายังรู้เลย。 เชื่อไหม。 คนบ้านะคนบ้าข้ามถนนเนี่ยไม่เคยโดนรถชนตายนะ。 เรางงมากเลยนะเนี่ยคนบ้าดีนะ。 ขึ้นไปบนทางด่วนนะ。 รถเยอะมากเลยคนบ้านะเดินเลาะละอกข้างถนนน่ะไม่เดินอยู่กลางถนนหรอกคนบ้าเนี่ยคนบ้านี่ถ้าไม่เคยเจอคนบ้าโดนรถคนตายมันไม่รู้มันรู้อยู่ตัวว่าเมื่อคืนเดินออกมานอกถนนโดนรถชนตายมีอยู่แล้วในตัวทุกคนสังขารและวาจาสังขารจิสังขารมีความรู้สึกและอา。 รมณ์。 สบาย。 ความรู้สึกที่เป็นเวทนาสัญญาสังหารวิญญาณจิต。 สบายไม่สบาย。 เป็นเวทนา。 ไม่รู้ไหม。 ทุกคนรู้หมดนะว่าสบายไม่สบายรู้ไหมแล้วถามว่าไม่รู้จักรู้ถามอะไรรู้หมดเลยบอกว่าใจสบายไม่สบายรู้ไหมรู้มันคิดหรือไม่ได้คิดรู้ไหมทุกอย่างเลยแล้วอยู่กับรู้นี่แหละอยู่กับลูกไว้อย่าไปอยู่กับสิ่งที่ถูกรู้ร่างกายเป็นสิ่งที่ถู。 กรู้。 สิ่งที่มาให้เห็นน้ำตาเนี่ยเป็นสิ่งที่ถูกรู้จะจะอยู่กับเขาเดี๋ยวเป็นทุกข์อยู่กับลูกไว้อยู่กับลูกไว้อยู่ผู้รู้ไว้อยู่กับไว้อย่าไปอยู่กับเขานะได้ยินเสียงได้ยินเสียงเสียงเป็นอารมณ์ที่ถูกรู้ลูกเป็นอารมณ์ที่ถูกรู้。 ลูกเป็นอารมณ์ที่ถูกรู้เสียงเป็นลมณ์ที่ถูกรู้อย่าไปอยู่กับเสียงนะเดี๋ยวเป็นทุกข์ตายให้อยู่กับรู้ไว้อยู่กับผู้รู้ไว้แล้วก็ไปอยู่กินรู้ไว้แล้วก็มผัสกายมันร้อนอ่อนแข็ง。 ไปอยู่กับ。 แข็งเหลืออะไรที่มากัด。 อยู่กับลูกไว้。 อยู่กับรู้ไว้อยู่กับรู้อยู่กับรู้รู้รู้อยู่กับรู้แล้วก็สบายไม่สบายไปอยู่กับอารมณ์ที่สบายไม่สบายนะสบายรู้ไหมรู้สบายรู้ไหมใจรู้ไหมไม่ว่ารู้ไหมรู้อยู่กับรู้นะอย่าไม่อยู่กับอารมณ์ไม่ถู。 กลูก。 ถ้าไปอยู่กับใจที่ปลโลกเบาสบายมันจะไปรังเกียจใจที่ไม่ปลโลกมาสบาย。 แล้วก็ถ้าไปอยู่กับใจว่างๆมันจะรังเกียจใจที่ไม่ว่าทุกขตายเลยทุกมากมากอย่าไปอยู่กับอารมที่ถูกรู้นะอยู่กับรู้ไว้รู้อยู่กับรู้อยู่กับรู้อยู่กับหรือพ่อแม่คือบาอาจารย์ภาษาอีสานกับ。 อยู่กับรู้ไว้นะคิดอะไรก็รู้ไหมรู้อย่าไปอยู่กับความคิดนะอย่าไปอยู่กับเรื่องที่คิดว่าอยู่กับเรื่องที่คิดทุกตายคิดถึงคนนั้นคิดถึงคนนี้คิดเรื่องเศร้าก็เศร้าคิดเรื่องราคาคิดเรื่องโทรศัพท์ก็มีโทรศัพท์ะคิดเรื่องโมหาก็โมหหลงไปเรื่อยเลยหลงคิดจ่ายไปเรื่อย。 ถ้าไปอยู่กับเรื่องที่คิด。 อยู่กับลูกไว้ไม่เป็นเลสอยู่กับลูกไว้อยู่กับลูกไว้。 ยังไม่เข้าใจ。 ถามอะไรรู้หมดเลยควายเสียงแล้ว。 พอมาฟังอย่างนี้แล้วเข้าใจขึ้นนะคะตอนฟังจากไฟล์เสียงแล้ว。 มันจะคิดอีกแบบนึงคือพอรู้แล้วเข้าใจขึ้นเยอะ。 อะไร。 รู้ให้อยู่กับรู้อยู่กับรู้ค่ะแต่ว่ารู้ไม่ไม่ไปอยู่กับไอ้ตัวที่ถูกรู้ก่อนหน้านั้นก่อนหน้านั้นระหว่างระหว่างนั่งนั่งไปแล้วรู้รู้แค่ว่ารู้แค่หลงอ่ะค่ะ。 นั่นคือเราไปอยู่กับตัวที่คิดว่ารู้ว่าลงแล้วก็จบจบ。 ตัวใหม่。 ขอบคุณค่ะหลวงตา。 กลนมัสการเจ้าค่ะวันนี้นิยมตั้งใจมากราบขอขมาหลวงตาเจ้าค่ะรอเพื่อนรอเพื่อนอีกสองคนค่ะแล้วก็จะขอขมาหลวงพร้อมกัน。 รอเพื่อนผู้ชายมา。 ภาังจิต。 รู้เนี่ยรู้รู้เนี่ยอยู่กับรู้ไม่มีหรอกบอกว่าไม่มีที่ตั้งรู้ไม่มีที่ตั้ง。 แล้วก็ไม่มีที่ตั้งมีตั้งหลักฐานติดไม่มีที่ตั้งไหมล่ะอยู่แต่ว่ารู้นั่นแหละไม่มีฐานไม่มีที่ตั้งอะไรอยู่ตรงรู้นี่แหละรู้ไหมล่ะรู้ไหมก็รู้ก็อยู่กับรู้เนี่ยอย่าไปอยู่กับสิ่งที่ถูกรู้มันคิดก็รู้อย่าไปอยู่กับอยู่ไปอยู่กับความคิดให้รู้ว่าจิกำลังคิดรู้ว่。 าจิกำลังคิดเนี่ยรู้ว่าจิกำลังคิดแต่อย่าไปอยู่กับเรื่องที่คิด。 เข้าใจไหม。 เห็นจิรู้หรือเห็นเนี่ยเห็นจิกำลังคิด。 แต่อย่าไปอยู่กับจิตที่คิดไอที่คิดมันลืมป่า。 คิดมะลิงป่าลิงป่ามันกำลัง。 กำลังเคลื่อนไหว。 ปามกกำลังเคลื่อนไหว。 ร่างกายเราเนี่ย。 ร่างกายเราจะเคลื่อนไหว。 แล้วก็。 ไหมลิงป่า。 ไอ้รู้เนี่ยไม่ใช่ทั้งร่างกายที่เคลื่อนไหว。 รู้เนี่ยไม่ใช่จุดที่เคลื่อนไหวมะลิงป่า。 ไอคิดเนี่ย。 มันคือลิงป่าเจ้าที่คิดเหมือนลิงป่า。 แล้วก็เห็นมัน。 มันอย่าหลงอย่าหลงไปกับมันถ้าไม่กับมันแล้วก็เป็นวิชาวิชาไปต่างๆไปพบเป็นชาติเข้าใจไหม。 ๆ。 พูดใจนั่นแหละใครมันไม่เหมือนกันทุกคนติดค้างอะไรไว้ในใจพูดเอาไว้หมดในใจก็ได้。 นึกในใจในใจก็ได้เป็นภาษาไทยก็ได้。 กรรมใดที่เคยล่วงเกินทางกายวาจาใจทุกทุกชาติจนถึงในชาตินี้ในปัจจุบันนี้。 รู้ตัวก็ดีไม่รู้ตัวก็ดีประมาททั้งผลอก็ดีด้วยวิชาก็ดีด้วยความโง่เขาบอกปัญญาก็ดีด้วยที่มานะก็ดี。 หสิกรรมต่อพระพุทธธรรมพระยสงฆ์ครูบาอาจารย์พระแม่ครูบาอาจารย์。 ได้เปิดเมตตาอดโทษ。 เพื่อการสำรวมระหว่างในการต่อไป。 ได้สิ้นมิชาที่วิชากเลสตหาอุปทานโดยถาวรสิเชิงตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป。 สาธสาธสาธ。 กาดติดพื้นไว้。 ขอให้โหสิกรรมทั้งหมดทั้งตีน。 ตอนนี้นามตัวแทนของพระพุทธเจ้าพระธรรมพระยสงค์ได้ในนามไทยพระอาจารย์กรรมทุกท่านขอให้ทำทั้งหมดทั้งสิ้น。 กรรมใดทางกายวาจาใจที่เคยล่วงเกินพระพุทธธรรมพระสงฆ์ล่วงเกินแม่ครูบาอาจารย์ลงตามาทุกคนทุกชาติถึงในชาตินี้ที่รู้ตัวก็ดีไม่รู้ตัวคดีประมาทอำเภอด้วยอวิชาก็ดีความโง่ปัญญาดีที่มานะก็ดีขอให้โหสิิกรรมทั้งหมดทั้งสิ้นจะได้เป็นโทษบาปเพกรรมต่อกันและกันอีกเลย。 และกรรมใดที่สงวงตาเคยอาจจะเคยล่วงเกินทุกท่าน。 ร่างกายวาจาใจทั้งที่รู้ตัวก็ดีไม่รู้ตัวก็ดีประมาทหรือคดีด้วยวิชาคดีทุกคนทุกชาติจนถึงในชาตินี้ก็ขอให้ทุกท่านจงให้ติดกรรมที่เดียวกันจะได้หมดเวรหมดกรรมต่อกันให้พ้นทุกคนทุกข์ในปัจจุบันด้วยเธอสามค。 รั้ง。 สาธถามต่อ。 แล้วก็พโยมหาตั้งใจมาขอ。 ถวายมอบตัวเป็นให้หลวงตาเป็นพ่อแม่ครูบาอาจารย์เจ้าค่ะ。 ถามคำถามเยอะเป็น。 ทุกคําถามมีคำตอบถามว่าการถามคำถามทาง。 ใช่ค่ะประเด็นอยู่ยการถามตอบทางไลน์เนี่ยมันเร็วเร็วแล้วก็บางครั้งเหมือนกับว่าโยมลงเกินหลวงตา。 สงสัยเลยถามได้ทุกคำถามปัจจุบันทุกวันก็จะฟังธรรมะของครูบาอาจารย์ฟังฝ่ายเสียงอ่านข้อทำของหลวงตาแล้วก็พยายามน้อมเข้ามาให้ลงแก่ใจเจ้าค่ะเวลาส่วนมากใช้ไปกับ。 การสั่งธรรการปฏิบัติธรรมเจริญสติ。 ก็ก็อยู่อย่างนี้ค่ะหลวงตา。 คือทางโลกที่มีมีหมดทุกอย่างมีพ่อแม่ที่สราภาพมากกำลังเจ็บป่วยพร้อมที่จะ。 สิชีวิตได้ตลอดเวลามีพี่สาวมีสามีมีลูกมีกิจการที่ต้องดูแลแต่ว่าคือแต่ก่อนนี้มันเป็นเหมือนกับว่าสิ่งเหล่านี้เป็นทุกข์ก้อนใหญ่แล้วก็เป็นสุข。 ก้อนใหญ่。 แต่ว่าหลังจากได้ใช้ธรรมะของหลวงตาสิ่งที่หลวงตาชี้แนะในการไม่ให้ค่าในการไม่。 ไม่ไปปรุงแต่งอะไรต่ออะไรนี้หาทำให้สิ่งเหล่านี้มันณปัจจุบันนี้มันมันไม่มีอะไรอ่ะมันเหมือนเป็นปรากฏการณ์ทางธรรมชาติก็เป็นจุดหนึ่งที่ยอมเห็นชัดๆเลยว่าเออมันมีพัฒนาการขึ้นมาในส่วนตัวของโยมเองนะคะถามคำถามจบแล้วค่ะหล。 วงตา。 ก็ดีขึ้นแล้วเนี่ยอธิษฐานวันนี้อธิษฐานแผนี้เลยยังดีขึ้นแล้วเนี่ยแล้วมันร่างกายตมันไว้เป็นวิชามันก็ไปเยอะมันก็เริ่ม。 ของสายสว่างสวัยเยอะ。 มันจะเหลือไอ้ที่มันรัไว้อย่างอื่นที่มันมารับไว้เนี่ย。 ร่างกายจิตใจรับจิตเดิมแท้ไว้เนี่ย。 แล้วก็คลายค่อยขยับตัวแล้วขายไปเยอะแล้วสว่างสายเยอะแล้วแต่มันยังมีตัวรัฐเอาไว้คือความกังวล。 มันก็จะเป็นพื้นฐานนิสัยเขาเรียกว่าอสาวะหรือนิสัยนิสัยสันดานเดิมข้ามภพข้ามชาติมาคือมันขี้กังวลนี้มันมันมีความกังวลให้มันเลยรัฐมารับผิดเดิมแท้อยู่เพราะว่าที่รักได้ก็เพราะว่าเราหลงไว้เป็นคนกังว。 ลเอง。 กังวลปุ๊บมันจะมีลังเลสงสัยสมกัน。 วันนี้พอมันกลายเป็นเราเอาตัวเราไปลังเลสงสัยเอาไปกังวลเอาไปคิดไปปรุงแต่งไม่ได้ลงสังขารเลยสงหารมันเลยวิชาตอุปทานมันก็เข้าสู่กระบวนญาณปฏิจากสบู่ที่เป็นเป็นตัวจิตวิญาณเป็นตัวเป็นตเป็นพบเป็นชาติถูกความคิดปรุงแต่งของเราความกังวลใจความลังเลสงสัยมันรัฐร。 ัฐที่เดิมแพ้ไว้แน่น。 มันเหมือนคล้ายๆกับไอ้เด็กเป่าให้ลูกโป่งไอ้เวลาเอาไว้。 เวลาไอ้นั่นน่ะ。 ไอ้อะไรล่ะ。 ยาสระผมอ่ะเอายาสผมกระเป๋า่าเล่นนี้ย。 มันก็จะเป็นฟองเต็มไปหมดเลยอ่ะ。 ไอชีเดิมแท้นะมันมันเป็นธาสรู้มันเป็นธาตุรู้มันอยู่ในมันตัวตนมันไม่มีหรอกมันเหมือนเป็นความว่างในลูกโป่งนั่นแหละแล้วก็แล้วก็แต่มันไม่ความว่างในลูกโป่งเนี่ยมันไม่ไม่มารวมเป็นหนึ่งเดียวกับความว่างในจักรวาลในธรรมชาติเพราะว่ามันมีลูกโป่งเนี่ยห้มไว้ลูก。 โป่งเนี่ยมันบางก็จริงแต่มันเหนียวที่สุดในโลก。 ับปอวิชา。 ทำเมื่อไหร่เอาวิชาแตกระเบิดเมื่อไหร่เนี่ยวิชาเมื่อไหร่เนี่ยลูกโป่งให้ห้องกระจกห้องกระจกที่ทำในห้องกระจกแก้วเนี่ยมันระเบิดออกไปทุกทิศทุกทางเลยอ่ะแล้วก็ไอ้ความว่างของจิตเดิมแท้ภายในใจเราเนี่ยมันจะที่เป็นใจแท้ๆเนี่ยมันจะไปรวมกับความว่างในจักรวา。 ล。 เด。 ิม。 เวลาเราลงงไปเป็นตัวสังขารซะเองเนี่ยคือลงงไปกังวลใจลงงไปตกเราไม่เห็นว่าความกังวลใจมันเป็นสังขารไม่เห็นความวิตกกังวลเป็นสังขารความปรุงแต่งเราไม่เห็นว่าความลังเลสงสัยมันมันเป็นสังขารเป็นความปรแต่งเราก็เลยหลงว่ามีตัวมีตนของเราเนี่ยเป็นผู้ส。 งสัย。 มีตัวเราเป็นผู้สงสัยมีตัวเราเป็นผู้คิดปรแต่งมีตัวเราเป็นผู้ลังเลสงสัยมีตัวเราเป็นผู้วิตกกังวลมันก็เลยเป็นยึดเอาเป็นวิชาทันทีเลยเพราะว่าตัวเราเราเราเราเป็นอะไรเป็นวิชาตาๆลูกโป่งลูกโป่งที่มาเดินแท้ที่รู้ภายในลูกโป่งเนี่ยมันเป็นความว่างไม่มีตัวตนเห。 มือนกับความว่าจักรวาลมันไปรวมกับจักรวาลไม่ได้มันระเบิดไม่ได้เลยกลับแทนที่จะบางลงแต่มันหนาขึ้น。 หลงสาขาเนี่ยมันถึงหนาขึ้นไอ้ลูกโป่งเนี่ยมันกลายเป็นว่าเหมือน。 เหมือนไอที่เด็กมันโป่งสวรรค์ก็ได้ลูกโป่งสวรรค์เนี่ยข้างในมัน。 มันไม่มีอะไรเป็นความว่างใช่ไหม。 แล้ว。 แก๊สเข้าไป。 ใครไหนเนี่ยมันก็แจ้งไปก็เป็นคว่าง。 แล้วก็มันก็เหมือนคความว่าในธรรมชาติจักรวาลแต่พอเรามากเข้าลูกโป่งลูกโป่งสวรรค์ไอลูกโป่งไอ้ตัวเนลูกโป่งที่อยู่ที่เป็นหไว้เนี่ยความว่างไว้เนี่ยไม่ได้เหนียวขึ้นและเหนียวมากขึ้นทุกวันมากขึ้นทุกวันข้ามพบพข้ามชาติมันเลยพาไปเนี่ยพาไปเกิดในรบต。 ่างๆ。 ไปอยู่ในร่างใหม่เลยื่อยไปทุกบทุกชาติไอเดิมแท้เนี่ยมันเลยกลายเปนวามันโดนหุ้มด้วยวิชาแล้วมันก็ไปเกิดในร่างใหม่แล้วแต่ไปเป็นสัเดฉานแทจะทุกประเภทในโลกนี้เดกายสัตรกไปเป็นเป็นเทพเทวดาเป็นมนุษย์รูปร่างเปลี่ยนไปแต่ส่วนใหญ่เนี่ยทั้งหมดแล้วก็ตายแล้วมนุษย์。 ทั้งหมดในโลกนี้อดีตปัจจุบันอนาคตไปเกิดเป็นสัรกายตลกหมด。 รวจะไปตามนั้นหมด。 ไอ้ตัวนี้เราจะต้องเห็นบ้าน。 คือตอนนี้จิตใจข้างในก็。 เริ่มมองคนมองเห็นตัวเองได้แล้ว。 มองเห็นความเห็นสังขารเห็นความคิดปรุงแต่งแล้วไม่หลงไป。 เห็นว่า。 ขนาดจิตที่มันเนี่ยมีความคิดความคงแต่งเป็นความกังวลเป็นความวิตกมีลังเลสงสัยเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้เห็นมันหรือบอกมันเลยทันทีว่ามันเป็นสังขารสังขารสังหารสังขารสังตกอยู่กฎจังทุกขังอนัตาไม่เที่ยงเป็นทุกข์ไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนขอ。 งเรา。 มันเป็นเพียงแค่ปรากฏการณ์ธรรมชาติสังขารทั้งหมดและเป็นเพียงปรากฏการณ์ธรรมชาตินั้นฟ้าแลบฟ้าร้องฟ้าผ่าฟ้าแลบฟ้าร้องฟ้าผ่าในท้องฟ้ามันเป็นแค่ปรากฏการณ์ธรรมชาตินะ。 ความคิดอารมณ์ความรู้สึกแม้แต่ความกังวลใจเรื่องเรื่องนี้มันก็เป็นเพียงแค่ฟ้าแลบฟ้าร้องฟ้าผ่า。 เราไม่ได้ต้องทำให้มันหายไปถ้าเราพยายามไปทำให้มันหายไปเนี่ยมันจะกลายเป็นวิชาตณหาอุปทานทันทีเลยฟ้าแลฟ้าร้องฟ้าผ่าเราก็พยายามจะไปดับฟ้าแลฟ้าร้องฟ้าผ่าในธรรมชาติไม่ให้มันแลไม่ให้มันร้องมาให้มันผ่าเราจะพยายามประดับให้ได้ดับให้ตายกี่กี่ชาติดับมันได้ไห。 มดับมันไม่ได้หรอกแค่รู้เฉยว่าฟ้าแลฟ้าร้องฟ้าผ่าเป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติ。 มันจะแลบแรงแรบน้อยแรงผ่าคอะไรธรรมชาติมีอารมณ์แรงมีอารมณ์คแล้วก็เป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติถ้าเห็นว่าเป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติก็จะไม่เป็นวิชาประทานแต่ถ้าเราเห็นว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราเป็นของของเราใจของเราเป็นอย่างนี้ใจของเราเป็นใจอย่างนี้เป็น。 วิชาตประทานที่จิเดิมแท้มันจะเหนียวหนาขึ้นเรื่อยๆ。 ไม่เข้าใจเข้าใจค่ะสิ่งที่หลวงตาพูดทั้งหมดยังเข้าใจแล้วก็ปฏิบัติอยู่บอกหลวงตาว่าไอ้ก็ทุกก็สุขที่เคยหลงสังขารมาอย่างมากเนี่ยบัดนี้มันมันเป็นแค่ปรากฏการณ์ธรรมชาติเจ้าค่ะ。 มันจะขยับตัวมันจะขยับตัวแล้วก็จะขายตัวไปขายตัวไปผมขายตัวเหมือนกันระเบิดออกระเบิดจักรวาลเลยโลกระเบิด。 ห้องกระจกเนี่ยมันถูกระเบิดทุกต้านแล้วความคิดเดิมแท้เหมือนความว่างในห้องกระจกก็ไปรวมเป็นหนึ่งเดียวกับจักรวาลเดิมอันนี้ก็ไม่ต้องไปเรียนได้ตายเกิดเป็นทุกอีกต่อไปเพราะว่ามันก็ไปเป็นจักรวาลเดิมและมีคำถามที่เคยถามหลวงตาทา。 งลาย。 เราเนี่ยสามารถตายได้ทุกขณะ。 ถ้าถ้าตายขณะนี้เลยซึ่งเรายังไม่ได้พ้นวิชาค่ะที่เคยถามน้องตาแล้ว。 มันก็จะต้องไปสายไปเป็นสัตว์แต่ละฐานเจ้าคะเรายังไม่ยังไม่สิมันยังไม่ที่มันเหมือนกับในห้องความว่าในห้องกระจกยังมันยังไม่ระเบิดไปรวกับความว่างจักรวาลเดิมไปลูกโป่งหรือห้องกระจกเนี่ยก็เก。 ิ。 ดได้。 อันนี้ก็ถามหลวงตานะว่า。 คือเพียนอยู่。 ปฏิบัติธรรมอยู่ภาวนาอยู่ตลอดเวลาฟังทำทุกวันเพราะว่า。 มีเวลาว่างมาก。 ไม่。 แต่ามันยังไม่ได้ยังไม่พ้นอวิชาแล้วเกือบตายมันตายแน่ๆมันตายซะก่อน。 จะเพียนยังไงอ่ะให้ให้ให้มันได้ก่อนตายขาจบนี้เดี๋ยวนี้เลยใช่ตายนะเดี๋ยวยวนี้ไปปรุงปรุงแต่งจิปรุงแตเป็นตัวเราจิเป็นของเราเราเป็นจิตเราเป็นเจ้าของจิต。 พระุทธเจ้าสัตวมลิงป่า。 เห็นมันคิดมันุษย์มันึกมันตองจิตลิงป่า。 กก。 แต่ไม่ใช่เป็นเรานะไม่ได้คิดเราในยุคไม่ได้คิดของเรายุกนี้。 ประเทศเราไม่ใช่ของของเราถ้าเกิดเป็นของเราเป็นวิชาประธาน。 จะคิดจะรู้สึกึกจะต้องจะดีจะช่วยไปคิดบุญคิดผลอะไรเป็นลิงเปล่าหมดเลยมันเป็นลิงปามันเป็นลปามันเป็นสังขาเป็นความปรุงแต่งมันแค่นี้ก็ไม่เป็นวิชาอยู่ตรงนี้ตรงนี้ไม่ต้องไม่ต้องคิดเรายังไม่วิชายังไม่ได้ไม่ต้องคิดถึงตรงนั้นเลยตอนนี้ถ้าเรารู้นะปัจจุบันทุกก。 ระดาษปัจจุบันถ้าเป็นรู้นะเป็นรู้ไม่เป็นสิ่งที่ถูกรู้ที่คิดเป็นสิ่งที่ถูกรู้。 ถ้ารู้สักรู้รู้อะไรก็รู้จิเนี่ยที่เป็นลิงป่าเนี่ย。 กด。 ถ้าไม่ลงไปเป็นคนคิดไม่ลงงไปยึดเอาจิที่คิดวงแต่งจิของเราเราเป็นจิตเป็นของเราหรือเราเป็นผู้รู้ผู้รู้เป็นเราก็ได้แต่ศรู้ไม่มีตัวตนเจ้าตัดกับยะว่ายะประกท้าพุทธเจ้าแน่นเลยหิวหิวนพานหิพานทำยังไงผ่าน。 ศแปล。 เห็นสัไม่เห็นได้ยินสัยิน。 เนี่ย。 รับทราบศตวรรรับทราบรับทราบลไกใจสักตะวันรับทราบ。 รู้แจ้งรู้เนี่ยก็สักแต่ว่ารู้ไม่เอาผู้รู้เป็นเราเราเป็นผู้รู้นะ。 ก็รู้。 ผ่านไปเลย。 ไอ้สัตว์เราคนวรู้นะ。 เป็นธรรมชาติ。 ที่บอกว่า。 ธรรมชาติของคนของสัตว์ทั้งหลายเนี่ยนั่งอยู่ไหมนั่งพูดอยู่รู้ไม่พูด。 รู้ไหมรู้หมดเลยอ่ะเราคิดก็ใจสบายก็รู้ไม่สบายก็รู้มันเป็นธรรมชาติไม่ใช่รู้ว่าเป็นเราเราเป็นรู้เป็นธรรมชาติอยู่กับธรรมชาติรู้ที่ไม่ใช่เป็นเราเราเป็นรู้เรียกว่าแต่ว่ารู้แจ้งรู้สักรู้แจ้งหมดแค่นี้อะไรเกิดขึ้นก็แค่รับรู้รับทราบรู้。 แจ้ง。 ไม่ต้องพูดถึงว่าตายและเป็นยังไงคำว่าให้ถึงที่สุดตรงนี้เลยตรงนี้ที่ว่าแต่ว่ารู้่อแม่ครูบาจารย์เราทั้งหมดเนี่ยเราถามตัวเองโพเนี่ยมีอะไรเป็นวิเราทำครับพ่อแม่จ้ากลับขอญาติรู้ทุกอย่างที่จะเป็นกลางรับรู้ทุกอย่างที่จะเป็นกลางรู้นี่แหละรับรู้ทุกอย่างที่。 จะเป็นกลางรู้รับรู้ด้วยความเป็นเบกขา。 แต่เราก็อยากพูดตรงนี้เพราะว่าอะไร。 คนจะหลงเขาบอกว่า。 รับรู้ไปเบขาแล้วไปทำใจนิ่งเฉยๆนะ。 คือ。 ไอ้เนี่ยโง่ไปเลยคนละเรื่องเลยนะไปทำใจนิดนึงรู้แล้วทำใจนิ่งเฉยๆไปเลยโดนพ่อแม่ครูบาอาจารย์เราด่าว่าแรง，ม，า，ก，เ，ล，ยว่，ะ，โ，ง，่，ดักโง่ดักกี，่，ช，าต。 ิเนี่ย。 คือสักรู้ไม่ใช่ว่ารับประกันตัวเองไว้ให้ให้เฉยๆให้รู้ไว้เฉยๆคือมันอะไรก็คือมันแต่ว่ารู้ไม่ใช่ว่าเขารู้รับประกันตัวเองไว้ว่าให้รู้เฉยๆอย่างนี้เลยนะคนละเรื่องกันเลยเข้าใจไหมเข้าใจเราคนในที่นี้ทำกันอย่าทำอยู่นะทำอยู่ยังเป็นโรคอยู่30ปีผ่านไปแล้วยังอยู่เลย。 แล้วก็คุยไปปฏิบัติมาพูดแล้วมาคุย。 กลับมาอีก。 หลวงตาเจ้าขาการที่จะ。 วิชามันไม่ใช่เรื่องง่ายๆนะคะ。 รู้อยู่เพียงอยู่หน้าขณะนี้ขณะนี้ขณะนี้เท่านั้นเอง。 มันก็ไม่ได้ว่าง่ายเว่ยาก。 ถ้าธากปุ๊บมันก็มีคนยาก。 ง่ายปุ๊บมันก็มีคนง่าย。 คน。 ไม่มีตัวเรามันก็ไม่ใช่ง่ายหรืออยาคนเป็นธรรมชาติ。 ธรรมชาติเรานั่งก็รู้ว่านั่งนอนก็รู้ว่านอนกินกันรู้ว่ากินพูดใหม่อยู่ก็รู้ว่าพูดใหม่มันเป็นธรรมชาติรู้เนี่ยมันเลยไ，ม。 ่มีคนน่ะ。 ไอ้คนเป็นสิ่งที่ถูกรู้แต่ธรรมชาติไม่ได้แต่รู้คนง่ายก็คือคนง่ายยากก็คือคนยากที่ไม่มีคนคนเป็นสิ่งที่ถูกรู้แต่ธรรมชาติมันรู้คนมันรู้มันรู้ตัวเราไงแล้วก็รู้สักทั้งหลายมันรู้ตัวเรานะธรรมชาติรู้ตัวเราเนี่ยเราเนี่ยแอบพูดแบบทำอะไรที่รักที่แจ้งนะเราบอกรู。 ้เลยว่าตอนนี้มึงอย่าเพิ่งมารู้กูนะ。 ทำอะไรกับใครที่รับที่แจ้งนะประตูเลยตอนนี้มึงห้ามกูนะธรรมชาติธรรมชาติมึงอย่าเพิ่งมารู้กูธรรมชาติอย่าเพิ่งมากูห้าได้ไหมถ้ามธรรมชาติไม่ได้นะแต่ถ้าเป็นตัวเราอ่ะรู้เป็นตัวเราห้ามได้ดิรู้ตัวเราห้ามได้เราอยาไม่ไม่ให้รู้เราอะไรปิดตาอะไรปิดจะได้ไม่รู้แต่。 มันห้ามรู้ธรรมไม่ได้เราจะแอบคิดแอบพูดแอบจะทำอะไรใครในที่รับ。 ในห้องรับ。 รอดพอยากรู้เมื่อไหร่ไม่รู้ตัวเราไม่ใช่ว่าตัวเราไม่รู้。 ประชาติมีหน้าที่รู้ตัวเรานั่นแหละเมื่อไหร่ล่ะเราไปเป็นธรรมชาตินั่นแหละเราจะกลับคืนไปเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติอย่างถาวรแล้วก็พ้นทุกข์อย่างถาวร。 มีมีคนทำกันได้เยอะไหมคะวงตา。 ไม่ได้ยากมันก็น่าจะทำกันได้เยอะแยะพครูบาอาจารย์เป็นเด็กควเป็นอะไรก็เป็นแถวหมดเลยควายนะเลยไม่ออกเลยนะแต่พอ。 เป็นที่ยอมรับทั้งหมดแหละว่าถ้าเป็นรู้อาหารแล้วเนี่ยจะพูดคนเดียวนะถามว่าเนี่ยท่านไม่ได้เรียนหนังสือนะ。 เป็นเด็กยากจนได้เรียนหนังสือ。 เนี่ยอายุสามสิบไปไม่รู้ทำที่ถ้ำภูขาที่ตะกีเนี่ยแล้วก็ไม่เสร็จเนี่ยไปบอกได้หมดเลยอหนังสอได้หมดเลยแตกฉได้หมดหลังมีคนเขาเรียกเขาเอาถ้าไปสอบในกรุงเทพฯมีแต่ผู้มีความรู้แต่ฉานก็ถ้าไปสอบในกรุงเทพฯว่าเขาหาว่าอะไรเนี่ยเดินไม่ติดพื้นเรื่องอะไรหรือแสดงทำอะ。 ไรที่มันแปลกๆอะไรย。 อุย。 ไม่ว่าใครจะมีความรู้ระดับไหนมาซักท่านแพ้ท่านหมดนะ。 ยอมแพ้กันหมดเลยไปสอบที่วัดเทพศรินทร์。 ถ้าไปอยู่ที่ไหนเป็นเดือนนะ。 แล้วสุดท้ายจะแพ้กันหมดอ่ะ。 ฉันเป็นอาหารแล้วนะแล้วก็ท่าน。 ระลึชาติได้ว่าท่านเคยเขียนพระไตรปิฎกได้ลายมือท่านบุญกุศลอันนี้พอท่าน。 อ่านหนังสือออกหมดเลยจำไว้ไตรปิฎกได้หมดเลยแล้วก็กลับไปดูได้ว่าพระไตรปิฎกที่ท่านเขียนอยู่ที่ประเทศลาวจะกลับไปขอเขาดูเลยแล้วในตู้ตู้พระไตรปิฎกเป็นคนสร้างเองเนี่ยจะหลวงเลี้ยงควายนะเลี้ยงควายอยู่เป็นเด็กเลี้ยงควายนั่งที่หลังควายอ่ะเบื่อหน่ายมากเลยอ่ะ。 จะต้องมาเลี้ยงควายตากแดดตากฝนเนี่ยมันทุกทุกทุกมากเลยไม่อยากเกิดอีกเลยอ่ะทุกมาก。 หลังควายเห็นตัวเองอาการโครงกระดูกหมดเลยนะบนหลังควาย。 พ่อแม่ครูบาอาจารย์เรา。 หลายท่านเป็นเด็กเล็กกว่าที่ยอมรับว่าท่านถึงที่สุดและทุกข์แล้ว。 คนทุกข์ได้เลยเรามีสติปัญญาเนี่ย。 เรียนหนังสือเยอะ。 ไม่เป็นบ้าเป็นบ้ายเป็นวิกลจริต。 ไม่ตาบอดหูดวก。 คนพิการไม่เป็นออทิสติกไม่เป็นดาวเส็นมมีสัญะสมบูรณ์ขาดอยู่อย่างเดียวแพ้ท่านอยู่อย่างเดียว。 สติสมาชิกสรัทธาความเพียรเนี่ยแล้วขาดอยู่อย่างเดียวขาดความเพียร。 ขัดสติปัญญาศรัทธาความเพียรขาแค่นี้เองท่านมีสติปัญญาศรัทธาความเพียรเต็มร้อยเดินทางศหมดเลยอ่ะเดินจนทางกลมหมด。 ถามต่ออีกนอกจากความเพียรแล้วที่ที่เราแตกต่างจากอีกเรื่องคือบารมีมาในปัจจุบันนี้ปัจจุบนี้เราทำไม่ได้แล้วมันแล้วในปัจจุบันเราทำให้ส，ม。 บูรณ์ได้。 พระพุทธเจ้าที่ตัดว่ามีบารมีน้อยนะ。 ไม่เกินเจปีผ่านานได้。 ถ้าเรามีเนี่ยสติปัญญาสรัตราความเพียรต่อเนื่องไม่ขาดสายนะ。 ถ้าบารมีมากก็คือภายในวันเดียว。 พระบารมีมะ。 บารมีน้อยลงมาหน่อยก็ภายในเจ็ดวัน。 บารมีน้อยลงมาหน่อยก็ภายใน7สัปดาห์ก็มีน้อยอยลงอีกหน่อยก็ภายใน7เดือน。 แต่บารมีน้อยที่สุดไม่เกิน7ปี。 ไม่เกิน7ปีจะไปพูดถึงเรื่องเรามีน้อยเลยอยู่ที่ว่าปัจจุบันเนี่ย。 รับ。 เราขาดความเพียนที่ต่อเนื่อง。 ปีภายใน7ปีต้องผ่านอย่างแน่แท้พุทธเจ้าตัดเองจาก。 อยู่ที่ปัจจุบัน。 ปัญญาศรัทธาความเพียรต่อเนื่องไหมให้ท่านตรงนี้้แหละแพ้พ่อแม่อาจารย์ตรงนี้เลยทาง。 ความเก่าที่เราทำไว้ในชาตินี้ค่ะ。 มันก็ยังต้องตามเราเนี่ยไปทำกรรมใหม่กมาไปแล้วก็นึกใจลงในปัจจุบันที่ใจก็จะไม่มีอะไรมาขวางที่ใจแต่ก็ให้ที่ใจก็เป็นเรื่องของเขาไปแต่เราก็อย่าให้มาขวางที่ใจก็ยังให้ผลให้ผลแต่มันก็ให้ได้ที่เหมือนพอไม่ติดที่ใจใช่ไหมก็ได้แต่กายท่านเวลาเดินออกไปบบาทแล้วถ。 ้าโดนเวลาเขา。 ขว้างไม้เวลายิงอะไรก็มาโดนมาโดนหัวหัวละข้างแตก。 ตรงนี้ก็คือว่าแค่。 ไม่ให้กรรมที่ใจกรรม。 ให้อโหสิกรรมทั้งหมด。 ทุกอย่างมันครั้งที่ใจครับดีใจไม่มีอะไรเลย。 ยายคดีใจ。 ทำไมประยัดศไว้เพื่อไม่มาค้างที่ใจครั้งที่ใจแล้วผศที่ถามเป็นครั้งที่ใจแล้วมันปฏิบัติไม่ได้。 แต่ถ้าเราเนี่ยผมนึกผิดจริงๆ。 ตอนนี้เป็นต้นไปจะไม่ผิดที่พี่ทำๆ。