最近有人想分享他遇到善知识的经历。起初他独自安静地修行，觉得非常平静，无论遇到什么事都不受影响。但因为要工作，会遇到同事的干扰。有一次，干扰特别强烈，他生起了极大的愤怒，怒火中烧，脸涨得通红，心跳加速，手也开始发抖。之前还说任何事都影响不了他，现在却完全显现出来了。

他利用所学的佛法知识来帮助自己。当强烈的烦恼生起时，他感觉“我”变得非常明显。当“我”变得明显时，他就开始放下这个“我”。当他能够放下那个“知者”时，感觉就像心消失了一样，什么都没有了。

后来因为同事知道他在修行，所以想测试他。他们起初还比较收敛，后来却变本加厉，故意来招惹他。当他们稍微招惹时，他感觉烦恼还触及不到内心，只是保持沉默。但他们并没有停止，反而变本加厉。他观察到，虽然愤怒还在，但脸红、心跳、手抖的状况却没有了。他心想，难道要一直让他们这样招惹下去吗？他想到，既然他们来干扰，那他就必须能够降伏烦恼，于是他像以前一样，尽力把事情做好，让一切恢复正常，然后再次观察自己的内心。

以前，当他训斥别人的时候，会脸红、心跳加速，有时甚至比被训斥的人还严重。但这一次，他训斥完之后，脸不红，心不跳，手也不抖。好像外在还在发生，但内心却很平静。当同事们把事情做好，他马上就能露出笑容，就像什么事都没发生过一样。好像愤怒生起了，但很快就过去了。他觉得这样才是正确的道路。

他观察到，当遇到强烈的烦恼时，也是一件好事。后来有一次，他朋友新买了一辆奔驰车，不小心刮到了路边，打电话给他，声音听起来很慌乱，说车子被刮了一道长长的痕迹，不知道该怎么办，担心明天修车店不开门，又担心修不好，还担心修车期间没有车用。他提醒朋友，让他看看自己烦躁不安的样子。朋友过了一会儿，说其实刮痕并不大，还可以开，等以后再一起修。朋友的语气也变了。他觉得朋友应该也从这件事中有所领悟。

他自己遇到烦恼时，会立即去观察，不会放过任何机会。他发现如果遇到强烈的烦恼，会立刻去观察，不会让机会溜走。

（以下是另一位修行者的回应）

你仔细观察，会发现你的内心有一个“保护者”。你的“保护”是坚决的，甚至有点执着，当遇到不如意的事情或者外境冲击时，你会强迫自己保持平静。这是另一种方式，而你的方式是非常细致地保护内心。

这是修行禅定到一定程度的人所具有的特征，就是“专注”。专注一切，内心有什么生灭变化，都一一观察，但“专注者”却不生不灭。如果我们执着于这个“专注者”，就会出问题。你心里还有这个“专注者”，其他的一切都在生灭变化，但“专注者”却不生不灭，并且执着于它。

当你观察到越来越细微的烦恼时，“专注者”也变得越来越细微，因为它必须跟随着心念的变化而变化，所以才能观察到心念的细微变化。当它观察到一切烦恼的生灭后，就只剩下一般的烦恼。一般的烦恼也被“专注”，然后观察到一般烦恼的生灭。当一般的烦恼也被观察到后，就没有了烦恼。

这并不是没有烦恼，而是五蕴的正常运作。虽然是五蕴的正常运作，但我们有一个“专注者”在专注着五蕴的运作，这并不是智慧。现在我们可以看到五蕴的运作，它并不是烦恼。但是，无明、贪爱、执着才是烦恼，它们是行，是造作，是导致烦恼、痛苦、轮回的因缘。

如果行蕴没有“我”的执着，没有“我”的执着，那么它就只是单纯的行蕴，不会进入到缘起的过程中，导致痛苦的产生。你的心念非常细微，没有“我”的执着。你必须看到这个“我”的执着，是如何在缘起的过程中产生强烈的痛苦。

因为你已经修行了很长时间，所以还有非常细微的烦恼、细微的念头。你还有一个非常细微的“知者”在观察它，那些细微的烦恼、念头、感受、想法，因为被“专注”，所以它们会生灭变化，没有人去执着它们。

细微的念头、烦恼虽然在生灭，但那个“专注者”却不生不灭。你执着这个“专注者”为“我”，因为“我”是“知者”、“见者”、“专注者”。这个“知者”、“见者”、“专注者”变成了“我”。这和你之前提到的“保护者”不同，你的“保护”是把自己保护起来，不让任何东西进入内心，好像没有任何东西可以触及到内心一样。

但你现在并不是在保护自己，而是在“专注”。这种“专注”是修行禅定的人所具有的特征。明白了吗？

意思是说，不要去看心念的变化，不要做“观察者”，要看到“观察者”。要看到“专注者”是行蕴。专注者不需要智慧，因为它没有执着于“专注者”。但如果我们把“专注者”当成“我”，那么“专注”就变成了“我”，变成了无明、贪爱、执着。

但如果我们看到“专注者”是行蕴，是造作，我们就不再执着于它，认为它是“我”、“我的”、“我所有”，它就只是单纯的行蕴。

你之前所说的，是“专注”一直存在，还是时有时无？是自然的生灭，但只要一觉察到，就会“专注”？现在并不是刻意去“专注”，但只要一觉察到工作或是什么，就会“专注”？

这个“专注”也是一个“保护者”，这个“保护者”潜藏在内心，当遇到外境冲击时，它会“专注”那个烦恼，让烦恼消失，好像我们没有烦恼，我们已经能够处理烦恼，变成一个没有烦恼、没有执着的人。但实际上，我们是用心的力量去“专注”。明白了吗？

这种方式很好，只有修行过禅定的人才能做到。如果你没有看到“专注者”，没有放下“专注者”，你就无法解脱痛苦，你会一直停留在禅定中，无法进入佛陀的教法，无法回头放下“知者”、“专注者”，放下“我”。

禅定和佛陀的智慧只差一点点。禅定修到第七禅，可以继续修到第八禅，也就是四禅八定。四禅八定都是“专注”，以“我”为“专注者”。不管你专注什么，都是以“我”为“专注者”，然后产生喜乐，以“我”去知道喜乐，去“专注”喜乐；当产生乐受时，以“我”去“专注”乐受，去知道乐受；当产生舍受时，以“我”去“专注”舍受，去知道舍受；当产生空无边处定时，以“我”去知道空无边处定，去“专注”空无边处定；当“我”消融，只剩下心识在空无边处定中生灭时，以“我”去“专注”心识在空无边处定中的生灭；当心识无法在空无边处定中生灭，只剩下空，成为无所有处定时，以“我”去“专注”无所有处定；当“我”在空无边处定中消融，只剩下心识在空无边处定中，但“我”已经消失，就成为识无边处定，只剩下心识在空无边处定中生灭；当观察到心识在空无边处定中生灭，只剩下空时，就是非想非非想处定。

这就是禅定，一直是禅定。然后发愿住在那种空的状态中，可以发愿住三天、五天、七天，不吃、不睡、不排泄，不使用心，有行蕴也不能用，也不会死。可以发愿住在那种状态中，这是禅定的力量，但无法解脱痛苦，无法解脱轮回。

虽然可以入定，但如果只是入定，而没有智慧，没有放下“知者”、“专注者”，那就只是禅定，仍然会堕入地狱。即使只是忘记入定一天，也可能堕入地狱。

因为禅定是他们的“食物”。如果忘记入定，就会“死”，因为他们一直住在禅定中。佛陀学习了第七禅和第八禅，修到第八禅之后，才开始放下“我”这个“观察者”、“知者”、“专注者”，找到“观察者”、“知者”、“专注者”，然后放下“我”这个“观察者”、“知者”、“专注者”，不执着“我”这个“观察者”、“知者”、“见者”、“理解者”为“我”、“我的”、“我所有”。

放下“我”，就会自然放下，因为“知者”、“专注者”都是五蕴，都是心念的运作，都是行蕴的造作。当回头找到“观察者”、“知者”、“专注者”，找到“知”、“见”、“解”时，就变成了放下五蕴。

但如果我们以“我”去“专注”，就无法放下任何东西，因为是以五蕴去“专注”。明白了吗？禅定和佛陀的智慧的区别在于，禅定是以“我”去“专注”，而佛陀的教法是放下“我”这个“观察者”、“知者”、“专注者”。

不要去执着“知者”，佛法老师们说“知者”不是涅槃，涅槃超越“知者”，无法用语言描述它是什么。放下“知者”，就超越了“知者”，而不是执着“知者”为“我”、“我是知者”、“知者是我的”。

如果是禅定，就是以“我”去“专注”一切。但如果是佛陀的教法，就是回头找到“知者”、“专注者”，然后放下“我”这个“观察者”、“专注者”。找到“知者”，就放下“知者”。

（以下是提问）

这是为了以后做准备，作为一个知识储备。如果有人修习止观，但可能无法及时进行观照，或者放下“我”，就去世了，然后可能进入了禅定，变成了天人或者阿罗汉，这取决于他去世时的状态。这是假设的情况，在这种情况下，观心是不是比观身更好？因为如果是天人，就只剩下心，没有身体了，或者说还要继续修行？

即使是观身，也要放下“观察者”、“专注者”。观身，直到身体消失，然后剩下心念的生灭，最后也要放下“知者”，放下心念的生灭。

就像你之前修行一样，说不执着任何东西，一切都是空的，但却是以“我”去“专注”，没有放下“我”。这种人情绪会很强烈，当烦恼生起时，如果能够“专注”，就没事，但如果不能“专注”，情绪就会很强烈。因为是用心的力量去“专注”。

这种方法必须找到“知者”，放下“知者”，因为“知者”、“专注者”、“理解者”、“见者”，要看到这些都是行蕴，都是造作，才能放下。

这是一个非常细微的教法，如果没有佛法老师的指导，很容易迷失，因为在修行的过程中，有很多陷阱，每个角落都有可能迷失。即使听了录音，阅读了相关资料，成为忠实的粉丝，仍然有可能出错。很多人来汇报修行情况，即使听了录音，仍然有可能出错。

即使有录音，有“我”去世后留下的教法、影像，也只能达到一定的程度，因为没有人可以指点，没有人可以及时纠正。解脱痛苦要在活着的时候，我们去世后，即使听录音，修行，也只能达到一定的程度，而且会迷失，没有人可以提醒。

没有人可以提醒，要在我们还活着的时候解脱痛苦。如果我们去世了，就只能靠自己了。所以不要懈怠，要精进修行，不知道你和我会先去世。

懈怠是很糟糕的。

（以下是提问）

那么，是不是说我们从一开始到最后，都要抓住“放下知者”这个原则？如果抓住这个原则，就不会偏离，就不会出错，对吗？

心安住在心，觉知安住在心，就在这里。安住心，为了找到“知者”。心安住在心，觉知安住在心，观察安住在心，就在这里，放下就在这里，安住就在这里。我教了不知道多少遍，安住心，安住心，安住心，觉知安住在心，觉知安住在心，观察安住在心，就在这里，放下就在这里，安住就在这里。

七岁的沙弥教导一位能够背诵很多佛陀教法的比丘，这位比丘甚至可以教导别人，但他自己却没有证悟。佛陀说，他就像一个空空的容器，只能记住教法，却无法修行。他去请教佛陀，佛陀却不教他。他去找佛陀认可的阿罗汉，请他们教导他，也没有人教他。他恳求了很多人，都没有人教他，因为他觉得自己比别人更有知识，能记住很多教法，但却无法修行。没有人敢教他，因为他是一位资深的比丘，而且学识渊博。

后来他找到一位七岁的阿罗汉沙弥，请他做老师，教导他。这位沙弥只有七岁，是一位阿罗汉。他去请求七岁的沙弥教导他，沙弥却不愿意教他。他是一位大长老，七岁已经是阿罗汉了，他却去请求七岁的沙弥做老师。他不知道该怎么办，因为没有人教他，他无法解脱。他说，他恳求沙弥，就像乞求月亮和星星一样，想要什么都会尽力去寻找，甚至愿意付出生命。沙弥被他的诚意感动，就说让他去采莲花，即使掉进水里淹死也愿意。沙弥让他做什么，他都愿意。

沙弥让他上来，说：“仔细听这个比喻，什么东西像一个长一瓦、宽一索、厚一肘的土堆？这个土堆有六个洞。”土堆就是我们的身体，长一瓦、宽一索、厚一肘，这个土堆有六个洞，就是眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、意根，六个门，六个门。土堆就是我们的身体，有眼、耳、鼻、舌、身、意六个门。

这个土堆里有一只蜥蜴，这只蜥蜴喜欢惹是生非，把烦恼带到心里，又把烦恼从心里带出去。这只蜥蜴该怎么办才能抓住它呢？蜥蜴在土堆里，经常出去寻找烦恼。

比丘说：“这不难，它从哪个洞出去，就从哪个洞去追它。但不需要去管其他的洞，只要关注它从哪个洞出去。如果从意根出去，就来不及了，来不及。这位七岁的沙弥说，堵住五个洞，只打开一个洞，看它从哪个洞进出最多，是哪个洞？是意根。即使独自在家，眼睛看不到，耳朵听不到，但心却可以去到最远的地方。哪个门是蜥蜴出去寻找烦恼最远的？打开那个门，其他的门都关上。

所以要收摄眼、耳、鼻、舌、身五个门。并不是真的用什么东西把眼睛堵住，把耳朵、鼻子堵住，那样会死掉。而是要收摄眼、耳、鼻、舌、身五个门。收摄它们，就像用什么东西堵住五个洞一样，收摄它们，观察身体，五个门。守住五个洞，只打开一个门，就是安住心，观察心，觉知心，就在这里，放下就在这里，在意的门，在意的门。只打开一个门，就是打开意的门，它就会开始造作烦恼，就是通过意根去执着，执着就不是烦恼，执着就是烦恼，烦恼就是执着。

造作什么，执着什么，就是烦恼。造作、沉迷、思念、回忆，都是烦恼，烦恼就在意根。比丘就守在意根，其他的五个门都关上，只打开一个门，然后观察意根，看它和什么烦恼在一起，在意根执着什么。在意根的执着。蜥蜴就是意根的执着，不知道它，就过去了。

（以下是提问）

现在好像很清楚了，最后我们要把心安住在哪里。因为之前听了很多，也很清楚了，所有的过程都很清楚。比如，如果没有“我”的介入，或者说不与行蕴纠缠，就不会有无明。这方面可以做到，很清楚。或者说，找到“知者”，摧毁“知者”，也很清楚。或者说，我们的内心与大自然融为一体，这也很清楚。不知道要抓住哪个，哪个可以作为我们的法，直到您说到要回头找到“知者”的最后阶段。当您说要回头找到“知者”时，我突然觉得，其实我们应该回到这条路上，走这条路，然后感觉不再迷失于已经学到的那么多知识。如果没有佛法老师的引导，我可能会迷失于任何事物，虽然都能做到，但没有目标，不知道要走到哪里。现在非常感谢您。

去知道形象，对吗？在眼根，对吗？您说去知道形象，不要去关注形象，就是不要只停留在形象上，要看意根，为什么？因为我们是“知者”，可以说就是这个，我们是“知者”，我们是知道形象的人。虽然我们知道，但它会在我们的心里，在我们心里，我们会评论它漂亮不漂亮，帅不帅，这些评论都在我们的心里，在哪里评论？就在意根。

在意根评论。因为喜欢，就会评论。还记得吗？“知者”去知道，它一定会和受、想、行一起运作，喜欢、不喜欢，就是受，还没有到喜欢、不喜欢的程度，如果喜欢，就是乐受，不喜欢，就是苦受，还没有到喜欢、不喜欢的程度，就是不苦不乐受。还记得吗？知道这是谁，那是谁，然后造作、想象，看到什么，听到什么，闻到什么，尝到什么，就像在看电影一样，喜欢、不喜欢，一直在心里。在哪里？就在这里。

所以，如果我们不把心向外送，不执着于外在的五个门，不把心向外送，看到形象，就跟着形象跑，听到声音，就跟着声音跑，闻到气味，就跟着气味跑，尝到味道，就跟着味道跑，接触到什么，就跟着接触跑，外在的五个门，都会把这些带到意根来造作。我们就观察意根。

“识”去知道什么，它一定会和受、想、行一起运作，喜欢、不喜欢，还记得吗？知道这是什么，那是什么，然后造作、想象，就像在看电影一样，在我们心里，说这个悲伤，那个快乐，就在这里。

外在的五个门，如果我们不去关注，不向外送，我们去感知什么，但我们看意根，我们去感知什么，在眼根，就看意根，感知到耳朵，感知到鼻子，感知到舌头，感知到身体，就在意根观察，就是这个“知者”，它去知道什么，一定会带来评论，这个“知者”就是谁？就是我们。谁知道？我们知道。看到形象，谁看到？我们看到。然后我们评论，我们说，我们在心里评论。

听到声音，谁听到？我们听到。然后我们喜欢、不喜欢，评论，就在意根。闻到气味，谁闻到？我们闻到。然后我们评论，我们说，喜欢、不喜欢，就在意根。尝到味道，好吃不好吃，喜欢不喜欢，就在意根说，很好吃，不好吃，非常美味。这个好吃，那个不好吃。接触到皮肤，天气很热，今天很凉爽，天气很舒服，心情不好，很热，天气很热，四月份天气很热，就在心里说，受不了，天气真热，真希望下点雨。

都在意根评论，当去感知心的状态时，尤其是在意根，去感知受、想、行三个蕴，在意根。感知心的状态，就是受、想、行三个蕴，在意根。心感知到受是什么？心舒服，心不舒服，心轻松、自在，心感觉很沉重，这是受蕴。去关注心舒服、心不舒服，这是受。

这是被感知的烦恼，它是外在的境界。烦恼是外在的境界，就像形象、声音一样，它是外在的境界。因为我们知道心的状态，我们就观察意根，因为“知者”知道心的状态，然后我们问自己，这个世界上的人知道我们的心舒服吗？我们可以回答，心也可以回答，这个世界上的人不知道我们的心舒服，这个世界上的人不知道我们的心不舒服，这个世界上的人不知道我们很不舒服，这个世界上的人不知道我们的心很沉重，没有人知道。但有一个人一直知道，是谁？就是“我”这个人知道，然后我们就在心里说。

我们不知道什么，我们说什么，但知道什么，理解什么，就在心里说。舒服、自在、空，就说舒服、自在，不让我们说，我们也在心里说。根本没有不说的，没有不说的，只是我们没有看到。

这个“我”，不知道什么，就会说，别人不知道，但我们知道，我们的心是什么样的，我们都知道，我们很清楚。但知道我们的心，就是知道心的状态。它就在心里说，知道这个“我”的说，知道这个“我”的说。这个“我”知道什么，不需要去评论喜欢、不喜欢，它就在心里说，这个“我”就变成了一个爱抱怨的人。

我们会看到“我”是一个爱抱怨的人，看到“我”是一个爱抱怨的人吗？独自一人时，一直在抱怨，没有不说的，没有不评论的，没有不抱怨的，没有不做的，根本没有，只是我们没有看到。心一直空，心一直平静，心一直这样，根本没有。因为如果你问，心很空，问一下，这个世界上的人知道我们的心很空吗？不知道。现在有一个人知道我们的心很空，是谁？就是“我”这个人，然后知道“我”这个“知者”，知道我们的心很空。就是这个，谁知道，谁就说，谁知道，谁就不喜欢，谁知道，谁就说，谁就抱怨，喜欢、不喜欢，知道这个“我”，这个“我”的说，知道这个“我”的说，它会一直持续下去。

就是以“我”去知道，去“专注”。但观照，是看这个“我”这个“知者”，这个“我”知道什么，它就会说，抱怨，说，抱怨，说，抱怨，即使是喜乐，是禅定，但观照是看这个“我”去观察喜乐的状态，问一下，这个世界上的人知道我们是喜乐的吗？这个世界上的人不知道，但有一个人知道，是谁？就是“我”这个人，不知道，“我”知道什么，“我”就一定会喜欢、不喜欢，然后“我”就说，然后我们在心里说什么？它说什么？它抱怨什么？但如果是禅定，“我”就只是“专注”，只关注喜乐的状态。但观照，是佛陀的教法，是回头看这个“我”，问一下，这个世界上的人知道我们的心很快乐吗？答案是不知道。现在有一个人知道，是谁？我们知道我们的心很快乐，我们就知道“我”这个“知者”，这个“我”知道什么，就一定会喜欢、不喜欢，然后它就是受，然后它就会说，就会抱怨，我们让“我”这个“我”说，它说什么，我们就放下“我”，不执着“知者”、“说者”为“我”、“我的”、“我所有”，这就是观照。

“知者”去知道，就是即使是舍受，是禅定，“我”也是“专注”一切。观照是放下“我”这个“专注者”。一切事物，问一下，没有人知道，只有“我”这个人知道，“我”这个人知道一切。这个“我”知道，就一定会喜欢、不喜欢，然后它会在心里说，它就像一个看电影的人，跟着电影走，我们知道什么，就像跟着电影走一样。明白了吗？

（以下是提问）

就是当处于禅定的乐受状态时，我们找到“知者”，放下“知者”，乐受就会消失，还是说它会变成喜，然后慢慢消失？

它不关心，因为“知者”放下了“知者”，它不关心，“知者”与被知道的事物完全无关。如果我们不关心被知道的事物，即使不关心烦恼，也会有烦恼。一切事物，只要我们去知道，我们知道形象，然后我们关注，我们只关注那个形象，漂亮的形象，帅气的形象，不漂亮的形象，不帅气的形象，关注包包，关注衣服，关注喜欢、不喜欢的东西，如果我们只关注被知道的事物，就会立刻产生烦恼，就会立刻对那个事物产生无明、贪爱、执着，立刻产生烦恼。

找到“知者”，才能去除烦恼，因为这个“我”，知道我们找到“知者”，然后放下“知者”，它就不会去关注被知道的事物，就不会产生烦恼。

如果去关注被知道的事物，就会立刻产生烦恼。会产生对形象的烦恼，听到声音，只关注声音，就会产生对声音的烦恼，闻到气味，只关注气味，就会产生对气味的烦恼，只关注食物的味道，就会产生对食物味道的烦恼，接触到皮肤，冷、热、软、硬，只关注接触到的冷、热、软、硬，就会产生对这些事物的烦恼，接触到心，心的状态，轻松、自在、舒适，只关注轻松、自在、舒适的状态，因为有喜，只关注喜，因为有乐，只关注乐受，因为有舍受，只关注舍受，因为有禅定，只关注禅定，就会对禅定的状态产生烦恼，因为这些都是被知道的烦恼。

我们去关注什么，就会对那个事物产生烦恼。那些修到禅定的人，即使去转生为天人，修到禅定，能够进入禅定，成为修行者，修出禅定，成为修行者，出禅定，成为修行者，能够用禅定去观察禅定，成为禅定中的修行者，在每个禅定中，当要去世时，能够随心所欲地进入禅定，保持禅定，然后去世，在禅定中去世，才能转生为天人，这取决于我们修到哪个禅定的程度，就转生为哪个层次的天人。但如果你无法进入禅定，就没有机会转生为天人。

因为你还没有达到，无法保持禅定，只能随着心念的造作而流转。但所有的禅定，都是我们去关注被知道的事物，被知道的烦恼，所以都是烦恼，还没有消除烦恼。那些能够进入禅定，转生为天人的人，也会堕入地狱，因为他们还没有找到“知者”，放下“知者”，因为他们不关注被知道的事物，但所有的禅定，都是被知道的事物。

对被知道的任何事物产生烦恼，都会对禅定的状态产生烦恼。如果一直找到“知者”，心就不会向外寻找被知道的事物，一直放下“知者”。知道什么，就一定会带来喜欢、不喜欢，评论，说，抱怨，在心里，我们就像一个爱抱怨的人，看到“我”在不停地抱怨。如果我们一直看到，我们一整天都在抱怨，从不停止，只是我们睡着了，所以没有看到，或者我们沉迷于思考这件事情，那件事情，所以没有看到。但如果我们不像那样沉迷于被知道的事物，不沉迷于思考，不沉迷于被知道的烦恼，被知道的事物，我们就会看到我们一直在抱怨，就是我们知道什么，就一定会抱怨，在心里说，一直在想象，我们会一直看到，24小时，除了：1. 我们睡着了，失去觉知；2. 我们沉迷于被知道的事物，就是被知道的烦恼，沉迷于思考，与被知道的事物纠缠，所以没有看到，因为失去了觉知。

我们通常不会失去觉知，我们会一直看到我们是一个爱抱怨的人，一直在说，不停地说。然后我们不执着，不把那个去知道、爱抱怨、爱说的“我”当成“我”、“我的”、“我所有”，不认为“我”是“知者”，这个“知者”是“我”，要看到它是行蕴，行蕴，行蕴，它说什么，抱怨什么，都是行蕴，不是“我”。

因为“我”从一开始就不存在，只有行蕴的生灭，成为爱抱怨的人的行蕴的生灭，也不是“我”，是行蕴的造作，它是五蕴，识蕴、行蕴与受、想、行三个蕴一起运作。不知道什么，识蕴不知道什么，它一定会和受、想、行三个蕴一起运作。放下“知者”，就放下了一切，放下识蕴，也放下了受、想、行三个蕴，因为它们与识蕴一起运作。如果我们放下“知者”，就放下了一切，就叫做放下身体，放下身体，也放下了心，因为我们的身体，行蕴也是色，心行蕴也是色，心行蕴就是“我”，是想要死亡的。

但如果我们执着，内在的心就是色，或者说识蕴是色，是“我”，是“我所有”。如果我们放下，不向外送，一直放下“知者”，就不会向外送心去执着任何事物，就不会有“我”。当我们能够放下“知者”，就等于放下了一切。

这就是为什么必须放下“知者”的原因，因为放下“知者”，是唯一的解脱之路。除非你之前已经观察过身体，让它死亡，腐烂，分解，消失，对身体失去执着，自己的身体也爆炸了一次，只剩下心念的生灭，在空虚中生灭，然后放下心念的状态，最后放下“知者”。

（以下是提问）

刚才我正要问您，如何放下“知者”，但您已经解释了，我明白了，放下“知者”的方法就是，“知者”不是“我”，“我”不是“知者”。然后“知者”是它自己的运作过程，它会继续传递受、想、行，然后放下，放下，我明白了，很清楚了，感觉理解了很多。心是什么，没有“我”，因为放下了心。如果我们没有放下“知者”，它就会执着一切，一直执着，识蕴就会变成“我”，“我所有”。

这就是禅定和佛陀的教法的区别。

（以下是提问）

就像以前，好像会去检查，那个消失了，这个消失了，这就是“专注”，对吗？

现在放下，如果我们放下，我们就不关心任何事物，就像一个普通人一样，“专注”在。你也不需要改变修行方法，放下“专注者”、“观察者”、“知者”、“见者”，而不是去“专注”禅定的状态。

现在明白了，但当时迷失的原因是，如果我们放下，喜乐的状态不需要消失。你很担心，这条路也想走，那个也想要，结果就变成了烦恼，没有放下。现在放下“知者”，喜乐消失了，问一下，“知者”不关心发生什么，消失了吗？消失了吗？

努力去保持它，你并没有放下“知者”，你只是想保持被知道的烦恼，说明你只重视、关注被知道的烦恼，现在就等于执着，是无明、贪爱、执着，没有出路。

你只担心喜乐的状态会消失，然后就无法获得神通，烦恼反而变成了障碍，变成了障碍。神通就像指甲缝里的污垢一样，非常微不足道，非常微不足道，它就像玩具一样，对我们自己没有用处，它就像玩具一样。

它对别人可能有一点点用处，但会给拥有者带来很多麻烦，让拥有者不得不去帮助别人，对自己没有太大的好处。现在想做什么都很方便，电话可以打到国外，不需要那么辛苦，想去哪里，飞机就可以，电话也可以。

可以和国外的人通话，打一个电话就可以了。为什么要浪费时间？想飞，就坐飞机，马上就可以飞。

现在要去普吉岛了，很方便。想做生意，现在也不需要了，电话、网络可以通向全世界，很方便，不需要了。现在不需要去浪费时间学习，很难，而且会产生烦恼。

就像你一样，烦恼，也想要涅槃，结果两样都得不到。烦恼得不到，神通也得不到，因为不上不下。我们修行，根本不关心这些神通、禅定，真的。

我们只专注于观察死亡，腐烂，分解，一整天，一整夜，不睡觉，两三个月，我们不睡觉，晚上，连续两个多月，三个多月。我们只是在办公桌上打个盹，一个多小时，然后回来继续修行，晚饭也只是稍微垫一下肚子，吃点蔬菜，让肚子舒服一点，然后出去修行，整夜不坐，天亮了，洗漱，去上班，然后在中午打个盹，吃完午饭，他们就睡觉，我们在办公桌上打个盹。

然后一个多小时，继续工作，然后回来，从白天到晚上都不睡觉，睡觉只是在中午打个盹，24小时，打个盹一个多小时，持续了两三个月。然后精进修行，根本不关心神通、禅定，我们只是这样观察，这样做，直到放下身体、心念，这些神通是后来才出现的，我们不想得到它们，当它们出现时，它们自己就会出现。

我们不想得到它们，也没有练习，然后突然之间，我们自己就会了。那些想得到的人，却得不到，那些不想得到的人，却一直给他们，那些不想得到的人，说我不要，却一直给。

这些是根据个人的福报，去问佛法老师，想学习，学习什么？问一下，有没有福报，我们有没有福报，我们自己不知道。

这些是福报，不想得到，也必须得到，因为这是过去的福报，是过去的善业，不想得到，也会得到，想死也不想得到，佛法老师不教我们，不教我们这些，因为很害怕。因为我们是一个很执着的人，知道什么就会彻底了解，我们很执着，很认真，所以很害怕，不让我们知道这些。

让我们修行，只为了放下，因为担心会发生严重的危险。因为，在神通的道路上，充满了危险，非常危险，甚至会丧命，很多人因为走火入魔而死，吐血而死的人也很多，非常危险。

所以只让学习观照，只有观照才能活下来，那些人会发疯，那些发疯的人，就是喜欢神通，发疯的很多，甚至会跳墙。

看到有人发疯，喜欢神通，跳墙，把袈裟扔进垃圾桶，去向别人要钱买衣服穿。很多，在墙上跑，说自己是宇宙之王，宇宙之王，然后跑，然后有人招手，就跟着走，说自己已经证悟了，不需要修行了，跟着走，有人招手，就跟着走，越走越快，不知道，发疯了。

会发疯，会发疯，就是喜欢神通，然后会发疯，很多人，很多，甚至会死，死的人也很多。

死很多人，吐血，从鼻子、嘴巴、肛门吐血，他们不让学习，就是让学习为了解脱痛苦，只为了解脱痛苦。但对于那些有福报的人，学习为了解脱痛苦，心已经放下了，现在神通自己就会出现，有福报的人，它自己就会出现，就会完全给予。

不要去关注那些，放下，放下。

还有人喝酒，打仗胜利了，国王奖励他，让他代替自己做国王七天，酒、女人，要多少有多少，因为他打了胜仗，代替国王七天，酒、女人，要多少有多少，因为他打了胜仗，代替国王七天，酒、女人，要多少有多少。他喝醉了酒，骑着大象出来。

佛陀迎面走来，佛陀和阿难尊者一起走来。佛陀喝醉了酒，但国王仍然尊敬佛陀。国王应该是中午才回城的，早上的时候，整个城市都在等他。到了下午，他骑着大象回到城里，他非常迷恋的一个舞女，想让她成为自己的爱妃，非常迷恋她，让她饿着肚子，让她保持苗条，让她跳舞，结果她体力不支，晕倒了，死了。

国王非常悲伤，痛哭流涕，失去了理智。他非常悲伤，痛哭流涕，觉得只有佛陀才能帮助他，他非常痛苦，非常痛苦。他去找佛陀，佛陀开示说，你这样痛哭流涕多少世了？为了这样的女人，你已经哭过很多次了，还要继续哭吗？

阿罗汉，坐禅。因为他飞起来了，离地三棵棕榈树的高度，他会飞。他们要结集三藏，结集三藏，在山洞里结集三藏，必须有五百位阿罗汉来结集，有四百九十九位，只差一位，不能少了他，因为他从佛陀那里学到了很多，记得很多，必须等他，少了他不行，因为他学到了很多。

但有一个条件，他必须是阿罗汉，因为四百九十九位都已经证悟了，只剩下他一位，必须和他一起参加会议，但阿罗汉才能进去，必须等他。

他们就催促他，催促他快点，快点，时间快到了。阿难尊者就准备走了，但又担心那些等待结集的人会怀疑，为什么我们的阿罗汉要来参加结集呢？于是他发愿让那个地方空无一人，他能做到这种程度。

去吧，想得到就去吧。他已经是阿罗汉了。谁有福报，就发愿吧，如果你知道自己能发愿什么，就发愿吧。然后他们会告诉你，坐在这里的人有多少是阿罗汉，有多少证得了六神通，坐在这里的人有多少只证得了三明，坐在这里的人有多少证得了四无碍解智。

为了区分不同的国家。

发愿什么好呢？发愿什么好呢？现在想不出来。

只发愿一样，一样，什么？您说，如果证悟了，想要什么神通，就在那个时候发愿。

我们去了，然后说不是，不是。自己会知道能做什么，我们自己会知道，自己会知道，可以遁地，可以飞行，可以分身，可以分身，现在就可以分身。

起初，他的哥哥是大周利盘陀伽，是阿罗汉，教导弟弟，弟弟很愚笨，学不会，为什么？因为这是业，因为前世嘲笑一位年老的比丘记不住东西，所以自己也变得愚笨，他因此而感到自卑。不知道是哪一世，然后转世为周利盘陀伽，成为佛陀的弟子，但头脑愚笨，记不住东西，记住了前面，忘记了后面，记住了后面，忘记了前面，什么都记不住，很糊涂。这是嘲笑别人的结果，嘲笑别人矮小。

然后问，为什么外面很吵？有很多比丘来了，然后有一位比丘走在前面，但走在前面的不是佛陀，是一位阿罗汉长老，后面是阿难尊者，比较年轻，但个子很小。

在那一世，他们在会议上讨论说，我们要建造一座佛塔，要建多高？越高越好。有一个人的声音比别人大，说：“太高了，很难打扫，很难维护，建一半就可以了。”结果他堕入了地狱，很长时间，转世很多次，无论转世为什么，都很矮小。

不要去做任何没有功德的事情，去阻止别人的善行。就像这样，嘲笑别人也不简单，不简单，但也不平凡。他的哥哥努力教导他，但教不会，谁都嫌弃他。

哥哥把他带在身边，让他出家，因为他太愚笨了，在世间无法生存。哥哥很可怜他，哥哥是摩诃周利盘陀伽，就教导弟弟，弟弟学不会，最后哥哥把他赶走了。他很伤心，走出寺庙，准备回家，哭了起来。佛陀出现，拦住他，问：“你要去哪里？”他说自己很愚笨，哥哥把他赶走了，他没有地方可去，哭着不知道该去哪里，没有地方可去。佛陀说：“为什么不来找我？”

佛陀亲自教导他，观察他的情况，说不要再提业了，无法改变了，已经结果了，利用善业吧，看看有没有什么善业可以让他证悟阿罗汉，让他回去，放下吧，他已经愚笨了，已经结果了，利用善业。

观察，看，有没有，有没有。知道没有，没有。示现一块白布，白布，让他拿着一块白布。白布，拿着，不要知道太多，拿着，不要放手。白布，纯净，佛陀赐予的白布，纯净，非常珍贵，亲自赐予的，白布，纯净，让他拿着，不要想太多，拿着，不要放手，因为只要想什么，就用手去擦，然后一直擦，一直擦，一直擦。

念诵一个简短的句子，说这块布是干净的，纯净的，但它变脏了，是因为，是因为，是因为外在的东西让它变脏，大概是这样的，用巴利语，大概是这样的。“这块布本来是干净的，非常珍贵，但它变脏了，是因为外在的东西让它变得污浊。”

一直擦，然后，白布，纯净，几天了，怎么样？

全部都黑了，佛陀赐予的，非常珍贵。

就是这样。心想，佛陀赐予的，我们最珍爱的，却因为我们自己而变脏了，我们自己才是肮脏的，不应该执着。就这样，他证悟了阿罗汉。

证悟了阿罗汉之后，一位富有的居士邀请佛陀和五百位比丘去他家。他的哥哥也去了，哥哥觉得弟弟没用，只带走了阿罗汉，把弟弟一个人留在寺庙，没有带他去。到了吃饭的时候，佛陀不肯打开钵盂接受食物。佛陀说：“人还没到齐，还有一位比丘。”居士说：“寺庙里怎么还有人没来？”问来问去，才知道哥哥没有让弟弟来，因为他什么都不知道。

但佛陀知道，佛陀说：“还有一位，我不打开钵盂。”于是派人去请他。去请他，怎么说只有一位？有成百上千位，整个寺庙都是，每个人都在做不同的事情，怎么说只有一位？有成百上千位，都在工作，整个寺庙都是，长得都一样。于是问：“哪一位是周利盘陀伽？”

所有的比丘都异口同声地说：“我叫周利盘陀伽。”或者“周利盘陀伽”。去请的人不知道该请哪一位，因为长得都一样，而且名字也一样。

他们都知道了，说弟弟已经证悟了。因为他发愿，二变成四，四变成八，八变成十六，十六变成三十二，每个人做不同的事情。

最后，他们让他去抓一个人的手，然后问他的名字，哪一位叫周利盘陀伽，或者周利盘陀伽，哪一位说话，就抓住他的手，不要放手。他们都发愿了，每个人都有不同的福报，会发愿不同的事情，发愿的时候，就是证悟了阿罗汉，就可以使用了，不是发愿说，希望我能这样，希望我能那样，不是，是直接使用。

直接使用，不是去，直接使用。谁有六神通，天眼通，知道过去、现在、未来，可以使用，找到“我”，变化，可以使用，可以分身，可以使用，做什么，就直接使用，三明。

这取决于每个人会使用什么，如果知道什么，就会知道自己有什么，阿罗汉，还是修行成为阿罗汉比较好，不要去关心其他的事情。如果太关心，很容易发疯，明白了吗？而且会让我们修行变慢，如果我们去世了，你去世了，还没有成就，如果我们去世了，即使有很多录音，很多影像，也有可能理解错误，我们要去问谁？我们已经去世了，录音无法回答问题，也无法指点。

我们还活着，还有机会提问，得到回答，我们去世了，去哪里问？

现在，隆达玛哈布瓦的教法非常殊胜，可以穿越天空，遁入地下，穿透天空，为什么会这样？就像火一样，火花向上飞，穿透天空，向下进入地下，穿透天空，为什么会这样？在家里，一下子，一下子就解脱了。

很遗憾，隆布曼已经去世了，圆寂了，不知道该怎么办，只能自己摸索，浪费了很多时间。但又产生了疑惑，心很清净，已经很多年了，但为什么没有神奇的事情发生呢？为什么没有发生神奇的事情？看到佛法老师们说，隆布曼说，发生了神奇的事情，世界都爆炸了，就像，就像。

有各种天神，各个天界都下来了，充满了，有音乐声，有香气弥漫整个宇宙，有诵经声，整个宇宙都有鼓声，在天界自动响起，心都跳出来了，还有很多，世界就像爆炸了一样，天翻地覆，世界都爆炸了，为什么这么安静？

什么都没有，怎么会这么安静？不知道该怎么办，因为老师已经圆寂了，大老师已经圆寂了。

只能自己摸索，浪费了很多时间，很多个阶段。然后心又像火一样穿透，又穿透，又下降，又一个阶段，心还是不清净，努力奋斗，产生了疑惑，不清净，只有疑惑，因为如果理解错误，认为证悟涅槃就是清净，头脑里什么都没有，一直在斗争，在这里迷失了很久。

必须提醒自己，说，你想成为阿罗汉吗？厌恶痛苦，喜欢快乐，你会用这种方法修行吗？厌恶你不喜欢的东西，保留你喜欢的东西，你会用这种方法修行吗？要以平等心去感知，快乐、痛苦，这些都是五蕴，不是吗？那是受蕴，只是受蕴，为什么受蕴只有乐受？受蕴有乐受、苦受，为什么它是五蕴？乐受、苦受，清净，没有拥有者，只有清净，不需要有五蕴。

就这样，一直提醒自己，一直提醒自己，好像站不稳一样，就像一个拳击手，被打倒在地，哭泣，哭泣。当时谁看到，都觉得我像疯了一样，倒在地上，哭泣。

隆达玛哈布瓦，在这里修行，做了很多这样的事情，厌恶痛苦，只有清净，没有心不喜欢的东西，他说没有，他说，做不到，就像佛法老师圆寂一样。

去，我们想要这个，想要那个，放下，放下，放下，不想得到这个，不想得到那个，这是让修行变慢的法。而且可能会发疯，迷失，如果我们去世了，要去问谁？谁会提醒我们？谁会指点我们？最后大家都迷失了，没有人可以依靠。所以要尽快修行，我们已经老了，不年轻了，不要以为比我们年轻的人就会比我们后死，不一定，灾难会发生，世界大战会爆发，各个国家都在准备，核武器，每个国家都有核武器。

不知道他们会不会互相攻击，或者只是吓唬别人。武器，他们已经在准备攻击了。有厉害的武器，厉害的武器，不知道是不是在骗人。

如果真的攻击，只要按下按钮，就完了。战争肯定会爆发。按下按钮，只需要按下按钮。现在已经命令了很多，因为欧洲的战舰和潜艇，欧洲国家的，美国的，有上百艘，在海洋里，准备发射核武器。

俄罗斯也不会屈服，然后说，如果发射了核武器，就全部击落，所有的，然后攻击发射核武器的基地，从船上发射，就摧毁船只，从飞机上发射，就摧毁所有的飞机。

全部摧毁。说真的，这样下去，它不会摧毁，不会摧毁武器，它会摧毁发射的基地。从船上发射，就摧毁船只，从飞机上发射，就摧毁飞机，现在它们都在等待。

现在不知道，但现在是欧洲加入了美国，俄罗斯也准备和中国一起，朝鲜也加入了，来对抗。

我们不要懈怠，不要懈怠，不要只想着得到，得到，玩耍，得到，得到，修行太慢了，而且没有找到“知者”，放下“知者”，什么都知道，都放下了，什么都知道，但什么都没有做到，什么都知道，什么都知道，但什么都知道。

真的太糟糕了，灾难会发生，很快。但我们不要懈怠，否则什么都没有了，全部结束，不知道死了多少，像虫子一样，还没有修行，没有精进。去问隆布班雅巴迪波，已经圆寂的僧人，问：“隆布，关于灾难，它会发生吗？”他说：“准备好，准备好。”问：“这样就不会死，对吗？”他说：“不是，是为了死得好。”

为了修行，不是为了不死，对吗？不是，是为了死得好，准备好。我们的佛法老师们，都这样说，很多位，灾难会发生，灾难会发生，不要懈怠，不要懈怠。


---


翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求：
1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语
2. 不遗漏内容
3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！

---

หมออะไรอ่ะพอดีมันมัน。
มันๆพูดขึ้นมาตอนที่อยากจะแชร์ประสบการณ์เรื่องตอนที่พบผู้รู้อ่ะครับ。
คือตอนแรกที่ปฏิบัติก็คือก็จะไปปฏิบัติแบบเงียบๆอะไรอยู่คนเดียวก็คิดว่าเหมือนเหมือนสงบมากเลยสงบมากเลยอะไรอะไรกระทบเราก็ไม่เป็นอะไรละแต่ว่าเราต้องทำงานก็ทำงานก็จะมีเพื่อนร่วมงานคอยกระทบก็มีครั้งนึงก็กระทบค่อนข้างแรงและความโกรธเกิดขึ้นมาก็โกรธเกิดขึ。
้นมาปุบ。
หน้าดำหน้าแดงใจสั่นมือสั่น。
ไหนว่าอะไรกระทบไม่ได้ขึ้นมาเป็นขึ้นมาเป็นตัวเลยขึ้นมาเป็นตัวแล้วก็ก็เลยก็เลยก็เลยใช้ใช้ไอ้พวกภาษาเยอะๆนี่แหละมาให้เป็นประโยชน์ครับอะไรที่กระทบแรงๆรู้สึกว่าความเป็นตัวมันจะชัดขึ้นมาสำหรับตัวเองนะเพราะมันชัดขึ้นมาปุ๊บเราก็เริ่มเราก็เริ่มบางตัวนั้น。
แหละเราก็เริ่มบางเริ่มมาเพราะเราเราเราเราเราวางผู้รู้ได้แล้วก็มันมันลักษณะเหมือนใจมันหายไปเลยมันไม่มีอ่ะครับ。
นี้พอกระทบ。
คือเพื่อนร่วมงานเขาก็จะรู้ว่าปฏิบัติธรรม。
ไปขายเขาก็อยากจะเทสเข้าใจอย่างนั้นนะครับเพราะว่า。
จากที่เฉยๆแล้วก็ทำไมช่วงนี้มาแหย่นั่นแย่นี่เราอะไรเนี่ย。
ตอนที่ตอนที่เขาแย่นิดหน่อยเรารู้สึกว่ามันเข้าไม่ถึงตายเราแค่ยิเฉยๆ。
แต่เขาไม่ได้รับรักความพยายามนะเขาก็แรงขึ้นแรงขึ้นก็แรงขึ้นแรงขึ้น。
ก็คือก็สังเกต。
ให้ความโกรธก็มีแต่ว่าไอ้หน้าดำหน้าแดงมันไม่มีไอ้ใจที่สสันมือสๆมันก็ไม่มีแต่เราก็มาคิดว่า。
เราจะให้เขาแย่เราไปเรื่อยๆเหรออะไรเนี่ยเราคิดว่าเหมือนตอนนั้นคิดในใจนะมันมาแย่เราละเราเราต้องกลับมาราบมาได้สิเราต้องทำหนักมาได้สิก็เลยทำทำเหมือนตอนที่เคยทำเพราะเขาทำอะไรไม่เรียบร้อยแล้วก็ก็ดูุตามปกตินะให้มันเข้าที่เข้าทางแล้วก็สังเกตใจอีกทีตอนที。
่ดูปกติเวลาเราดูุเนี่ยหน้าดำหน้าแดงดูุจใจส่นเต้นใจเรารวมเหมือนกันบางทีถ้าดุมากกว่ามือ。
แต่ตอนนั้นเนี่ยพ่อดูุไปเนี่ย。
หน้าก็ไม่แดงใจก็ไม่สั่น。
มือก็ไม่สั่น。
เหมือนข้างนอกอยู่แต่ข้างในมันนิ่งคล้ายๆอย่างนั้นนะครับ。
พ่อเขาไปทำตัวเรียบร้อยเพราะเขารับหลังเราไป。
เราก็สามารถยิ้มได้ทันทีเหมือนไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น。
เหมือนว่า。
ไม่โกรธนี่มันมันขึ้นมามันก็ผ่านไป。
ก็เลยคิดว่าเอออย่างนี้เรามาถูกทาง。
คือก็เลยก็เลยสังเกตว่าเวลามากระทบแรงๆก็ดีเหมือนกัน。
แล้วพอเราเจอตรงนี้ปุ๊บก็มีช่วงนึงเหมือนกันครับที่ที่เพื่อนประวัติเขากำลังขับรถเบนซ์เขาอยู่ข้างออกใหม่แล้วก็เขาก็ไปเฉียยวกับฟุตบาทข้างทางแล้วพอดีตอนนั้นโทรเข้าไปคุยกับเขาก็ดีเขาบอกว่าเสียงเขาก็แบบเหมือนเธอเป็นอะไรหรือรถเป็นเขียวเป็นแผลยาวเลยจะทำย。
ังไงเนี่ย。
กอล์จะต้องว่าแน่ๆเลยพรุ่งนี้จะต้องไปเขียนพรุ่งนี้ร้านมันจะเปิดไหม。
ได้ยังไงดีจะทำยังไงดีเนี่ยเนี่ย。
ซ่อมแล้วก็เดี๋ยวก็ไม่มีรถใช้อีก。
ประวัติเห็นไหมเห็นไหม。
ให้ดูให้เห็นให้เห็นตัวที่กำลังหงุดหงิด。
เขาก็ไม่ไปสักพักหนึ่งเออเห็น。
เออเป็นไงจริงๆดูแผลมันทำไมไม่ใหญ่เลย。
แต่มันไม่ใหญ่ก็นิดหน่อยก็ใช้ได้ก็ขับไปก่อามันเยอะกว่านี้ค่อยจะกินทีเดียว。
น้ำเสียงก็ดูเปลี่ยนไปด้วยนะแต่ว่าตอนนั้นคุยกันทางโทรศัพท์ก็คิดว่าเขาเขาก็น่าจะได้เหมือนกัน。
ก็ก็อันนี้ก็เป็นที่ตัวเองเจอเจอก็คือรู้สึกว่าถ้าอะไรภาษากระทบแรงๆจะรีบสังเกตทันทีแล้จะไม่ไม่ปล่อยโอกาสตรงนั้นให้，ม。
ันผ่านไป。
ของหมอเลยนะหมอสังเกตดีๆมันมีตัวรักษาใจไว้เหมือนกัน。
ของของนี่ก็รักษาใจแต่นี่คือรักษาใจแบบมุ่งมั่นจริงๆเลย。
มุ่งมั่นจนเหมือนกับยมนมยม。
เก๋เนี่ยมันก็คือว่าผมไม่ได้อย่างใจหรือว่ามันมีกระแทกอะไรมันจะสะกดให้นิ่งเฉย。
นี่ก็จะเป็นอีกแบบนึงแต่ของของยมหมอจะเป็นอีกแบบนึงคือ。
คือมันเป็นใจมันเป็นใจที่ละเอียดรักษาใจที่ละเอียดมากๆเลย。
วันนี้。
มันเป็นลักษณะของพวกที่เหมือนกับเป็นพวกที่ฝึกอารมณ์สมาธิระดับชญ。
มันคือมันมีตัวเพ่ง。
มันมีตัวเพ่งเพ่งทุกอย่าง。
ที่ภายในมีอาการอะไรเกิดขึ้นเกิดดับเกิดดับเกิดดับเกิดดับแต่ตัวผู้เพ่งมันไม่เกิดไม่ดับผู้เพ่งเราไปยึดถือมันเป็นแต่ณะไอ้ตัวนี้มันจะพลาดอ่ะหมอยังมีตัวนี้อยู่ในใจคืออย่างอื่นเกิดดับเกิดดับใจผู้เพไม่เกิดไม่ดับและเป็นยึถื。
อเอง。
เมื่อหมอเห็นอาการเกียนละเอียดขึ้นเรื่อยๆอาการเกเอียดขึ้นเรื่อยเนี่ย。
ไอ้ตัวผู้เพก็ละเอียดสละเอียดตามเพราะว่าไอ้พเพมันจะต้องละเอียดตามละเอียดตามอาการของจิตมันก็เลยเห็นอาการของจิตให้ละเอียดได้เพราะอาการๆแล้วลูกทั้งหมดแล้วมันก็จะเหลือแต่อาการปานกลางว่าการปานกลางเราเป็นเพลงแล้วก็เห็นอาการปานกลางหมดอาการปานกลางเกิดกลั。
บหมดเพราะอาการอยากไปเห็นแล้วอาการปานกลางก็เห็นไม่。
ไม่มีอารมณ์。
มันไม่มีลม。
แต่มันเป็นขั้นที่。
เป็นอาการของขันห้า。
อาการสงขันห้าธรรมดา。
ๆ。
แต่แม่เป็นอาการของการหน้าแต่เรามีตัวเราเป็นเพลงอาการต้องการหน้าที่ไม่ได้เป็นวิชา。
ตอนนี้อาเราก็เลยเห็นอาการต้องการหน้าที่มันไม่เป็นนกเลส。
อาไม่คิดึดมันไม่เป็นกเลสนะ。
แต่。
วิชาหรือว่าวิชาตณหาประธานที่เป็นนกเลสเนี่ยมันเป็นสังขาเป็นความปรุงแต่งแต่เป็นความปรุงแต่งในปฏิจจะสมุทรบาทที่เป็นกระบวนการที่ทำให้เกิดกเลสตเกิดทุกข์เกิดพบเกิดชาติแต่ถ้าเป็นสังขารได้ขหน้าเนี่ยที่ไม่มีผู้เข้าไปยึดถือนะไม่มีตัวยึดถือให้เป็นวิชาการวท。
านจะเป็นสังขารธรรมดาจะไม่เข้าสู่กระบวนการของจจะสมุทบาที่ว่าตายเกิดทำให้เกิดทุกข์。
บางขนาดจิตของหมอเนี่ย。
มันไม่ได้มีตัวเข้าไปยึดถือ。
มันละเอียดมากก็ต้องให้เห็นว่าตัวนี้เข้าไปึถือให้เกิดเป็นอารมณ์ในวงจรปฏิกิ์มาเกิดความทุกข์ที่รุนแรง。
เพราะเราได้ฝึกมานานแล้วฝมาต้องควรแล้วมันก็เลยแต่มีอารมณ์ที่ละเอียดละเอียดมีความคิดที่ละละเอียดอยู่。
แล้วก็หมอก็มีผู้รู้ที่ละเอียดไปเห็นมันอีกแล้วก็อารมณ์ที่ละเอียดความคิดละเอียดความรู้สึกึกความตองที่ละละเอียดเพราะเป็นเพลงมันก็มันก็เกิดเกิดดับๆมันเกิดเกิดดับไม่มีใครก็ไม่ยึดถือมัน。
ความคิดที่ละเอียดอารมณ์ที่ไม่เคยเกิดก็จริงแต่ไอ้ผู้ที่เป็นเพลงมันตั้งไว้ไม่เกิดไม่ดับ。
ไอ้ตัวนี้。
หมอยึถือไอ้ตัวนี้เป็นตัวเราเพราะตัวเราเป็นตัวนี้เป็นตัวผู้รู้ผู้เห็นผู้เพ่งผู้รู้ผู้เห็นผู้เพ่งไอ้ตัวผู้รู้ผู้เห็นผู้เพ่งผู้เข้าใจเนี่ยกลายเป็นตัวเราหมอตัวนี้มันจะเป็นมันจะเป็นคนละอย่างกับของของของของแม่ชีของของยมออกมาคือการตัวเองออกมารักษาตัวเอ。
งออกมาไม่ให้ไม่ให้อะไรเข้ามากระทบใจเหมือนกับไม่มีอะไรเข้ามากระทบใจนเอง。
กันตัวเองออกมาแต่ของ。
หมอยังไม่ไม่ได้ลักษณะเป็นการกันตัวเองออกมาแต่เป็นของเพลงใน。
เพไหนลักษณะแบบนี้ของพวกที่ทำสมาธิทำศาล。
เพลงเพลงใหม่。
เข้าใจไหม。
หมายความว่าก็อย่าไปดูอาการของจิต。
ไม่ใช่ผู้ดูเห็นให้เห็นผู้ดู。
ให้เห็นผู้ที่เพ่งเพ่ง。
เห็นผู้เพลงเป็นสังขาร。
ผู้เพ่งไปต้องถามจะไม่เป็นวิชาเพราะว่าไม่เข้าไปยึดผู้เพ่ง。
แต่ถ้าเราตัวเราเป็นเพ่งมันเลยกลายเป็นไอพเพศเป็นตัวเรา。
และเป็นวิชาตอุปทาน。
แต่ถ้าเราเนี่ยเห็นว่าตัวเราผู้เพ่งเนี่ย。
เป็นสังขารซะ。
มันไอ้ตัวผู้เพ่งยังไม่เป็นตัวเราก็จะไม่เป็นวิชาสอุปทานเข้าใจไหม。
ถ้าเราไม่เห็นมันเราจะเอาตัวเราไปเพ่งเพราะตัวเราไปเพมันกลายเป็นตัวเราเลยเป็นวิชาเป็นตประทานแต่ถ้าเราเห็นแต่ตัวเราเพลงมันเป็นสังขารเป็นความปรแต่งเราก็จะไม่ยึดถือมันว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นของของเรามันก็จะเป็นแค่สังขารธร。
รมดา。
ที่หลวงตาเห็นที่ที่หลวงเมตตาแนะนำมาพี่ก็คือมันมันยังเพ่งตลอดหรือว่ามันเดี๋ยวเพ่งเดี๋ยวไม่เพ่งเดี๋ย，ว，เ，พ，่，ง，เ，ด，ี๋ยว，ไม่เพ่งอย，่，า。
งน，ี้ครับ。
ธรรมชาติเกิดดับแล้วแต่เมื่อรู้สึกตัวเมื่อไหร่กับเพลง。
ตอนนี้ทำไม่ได้ตั้งใจจะเพ่งก็ไม่ได้เพลง。
แต่พอถ้ารู้สึกตัวเมื่อไหร่ว่าจะงานหรืออะไรกับเพลงแล้ว。
แต่ที่ลง้ตัวนี้。
มันเป็นตัวท่านด้วยและตัวนี้มันกลเป็นตัวแอบแฝงอยู่แล้วตัวนี้ที่ทำให้เวลามีการกระทบเนี่ยเพลงอารมณ์ที่มากระทบทำให้มันไม่มีอารมณ์เลยเหมือนกับเราไม่มีอารมณ์เราทกับอารมณ์ได้แล้วเหลือเป็นคนไม่มีอารมณ์ไม่มีความยึดถือแต่ความจริงเราใช้อำนาจจิตไป。
เพ่ง。
เข้าใจไหมครับเข้าใจครับ。
ตัวนี้ดีนะพวกนี้จะทำได้เพราะกรณีพวกฝึกสมาธิมาเก่าเป็นสมาธิมันถึงจะทำได้。
แล้วตัวนี้มันจะมันจะถ้าเราไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่เห็นตัวเราเพลงก็ปล่วางตัวเราจะทุกขไม่ได้มันจะเดินทางชาฤษีตลอดให้ทำเต็ลูกได้มันก็จะไปเป็นชาฤษีมันไม่เข้าสู่กระแสของพุทธศาสนาของพุทธเจ้าที่ย้อนกลับมาปล่อยวางผู้รู้ผู้รู้ผู้รู้ผู้เพ่งผู้จ้องปล่อยวางต。
ั。
วเ。
รา。
ขอบคุณครับ。
คือชาญของฤาษีกับของพุทธเจ้าเนี่ยกันกันนิดเดียวคือเจ้าชาญกับฤาษีบทได้ที่เจ็ดไปต่อกับทกบทได้ที่แปดคือเป็นรูปประชานสี่ประชาานสี่ทั้งหมดลเพลงมีตัวเราเป็นเพ่ง。
เพลงแล้วแต่เราจะเพลงอะไรอ่ะเพราะตัวเราเป็นเพลงเหลือตัวเราเป็นบริกรรม。
แล้วก็เกิดปติก็ตัวเราไปรู้ปติไปเพลงปติไว้เพราะเกิดสุก็ตัวเราไปเพลงสุขไว้ไปรู้สุขไว้เพราะเกิดเบชาญก็เอาตัวเราไปเพ่งไปรู้เบชาญไว้เพราะเกิดอากาศชายเป็นอากาศชาติาขึ้นเป็นประชาชนที่หนึ่งก็ตัวเราไปรู้อากาศชาติาเพลงอากาศชาติไว้แล้วก็ตัวเราระเบิดออกไปเห。
ลือแต่จิต。
ประดับประดับอยู่ใน。
ในอากาศสธาตุก็ตัวเราเป็นเพ่งอากาศจิตที่เกิดดับเกิดดับอากาศติดเกิดดับไม่ได้เหลือแต่อวกาศเป็นความว่างเป็นอากาศกิน。
จัญญาตนะ。
เธอเป็นอากาสาใจนะเป็นอากาศจะมีตัวเราอยู่ในอวกาศแล้วก็เพลงจกระทั่งตัวเรามันแตกระเบิดออกไปกลายเป็นเหลือแต่จิตอยู่ในอวกาศแต่ตัวเราออกไปหมดแล้วก็เลยเป็นวิญญาณอาจจะนะเหลือแต่จิตวิญญาณดับดับมีความคิดปรุงแต่งอยู่ในอวกาศแล้วก็เห็。
นว่า。
เพลงอากาศจิอาการที่ดับหมดแล้วแต่ความว่างเลยเนี่ย。
ความว่างว่าอย่างว่าหมดแต่ไม่ว่าจะพูดเพลงดูผู้เพลงแต่ว่าหมดเลยอันนี้คือฤษีตลอดแล้ว。
เป็นชาวฤาษีตลอดเลยแล้วก็อธิษฐานจิตอยู่ในในนั้นลักษณะของยังไงคือความว่างแบบนั้นแหละจกระอธิษฐานจิตอยู่ได้สามวันห้าวันเจ็ดวันแล้วแต่ว่าอธิษฐานไม่กินไม่นอนไม่ขับถ่ายไม่ใช่ใจเลยมีสังขารก็มาใช้ไม่ได้คนตายจะไม่ตาย。
อธิษฐานจิตอยู่ในนั้นได้หน้าของศาลไม่ตายแต่ไม่พ้นทุกข์ไม่พ้นทุกข์สามารถเป็นแล้วขณะที่เป็นทันแล้วแต่ว่าเข้ามีความสามารถเข้าเป็นรูปประชาก็แต่ใครเป็นภาษีชำนาญเข้าในรูปประชาชนก็เกิดในร。
ูปผม。
เป็นศีอยู่ที่ไม่เป็นวิสนาปล่อยวางผู้รู้ผู้รู้ผู้เพ่งมันก็เลยเป็นชาฤษีหมดก็ยังตกนรกได้แต่ผมผมไม่ได้เข้า。
ลืมเข้าชาานแค่วันเดียวตกนรกได้เลย。
ตกได้นะตายเลยเพราะว่าอาหารของผมคือศาล。
อาหารตายเลยอยู่ตลอด。
ผมยังไม่ได้เข้าไปพระพุทธเจ้าเรียนได้ชที่เจ็ดและเรียนชที่แปดกระดาบทถึงชที่แปดแล้วเจ้าค่อยวางให้ตัวเราผู้ดูผู้รู้ผู้เพ่งเข้าหาผู้ดูผู้ผู้เพ่งและไปอยวางตัวเราผู้ผู้ผู้เพ่งไม่ยึดถือให้ตัวเราผู้ดูผู้รู้ผู้เห็นผู้เข้าใจเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวต้นของเร。
าก็ปล่อยวางตัวเราสิ้นอยวางขสิ้นเองเพราะว่าผู้รู้เพลงอะไรมันเป็นเรื่องของข5หมดเลย。
เป็นเรื่องของอาการของจิต。
กสังขารตรงแต่ง。
พอย้อนกลับเข้ามาหา。
ผู้ดูผู้รู้ผู้เพ่งผู้มีความรู้ความเห็นเข้าใจมันเลยกลายเป็นปล่อยวางขันหน้า。
แต่ถ้าเราเอาตัวเราไปเพลงมันไม่ได้ไปไปวางอะไรหรอก。
เพราะมันเอาขันหน้าไปเพลงเลย。
เข้าใจไหมเนี่ยช้าฤษีกับวิพัสดาพระพุทธเจ้ามันต่างกันระหว่าง。
ชาฤาษีคือมาเอาตัวเราไปเพ่ง。
แต่ของพระพุทธเจ้าธรรพระพุทธเจ้า。
ปล่อยวางที่ตัวเราผู้ดูผู้รู้เพพูดเพ่ง。
ไปให้วางไป่อยว่าผู้รู้แล้วก็。
พ่อแม่ครูบาอาจารย์ว่าผู้รู้ไม่ใช่ที่พพาน。
นพานเหนือผู้รู้ขึ้นไปจนไม่อาจจะหมายได้วามันคืออะไร。
แล้วก็พบผู้รู้ปล่อยวางผู้รู้ก็ไม่รู้ที่ผ่านไป。
ไม่ใช่ผู้รู้ว่าเป็นเราเราเป็นผู้รู้ผู้รู้เป็นตัวตนของเราก็รีผ่าน。
ถ้าเป็นชาวฤาษีเนี่ย。
มันคือเอาตัวเราไปเพ่งตลอดสาย。
แต่ถ้าเป็น。
ถ้าเป็นของพุทธเจ้าคือ。
ย้อนกลับมาหาให้ผู้รู้ผู้รู้ผู้เพ่ง。
แล้วก็ปล่อยวางตัวเราพูดดูเพลง。
พบผู้รู้ก็ปล่อยวางผู้รู้。
อันนี้ถามเผื่อนะครับ。
ถามเผื่อ。
เป็นเป็นความรู้ครับ。
ถ้าสมมุติว่าคนที่เป็นสมรถะเกิดเขาอาจจะแบบ。
วิปสนาหรือปล่อยวางตัวตนไม่ทันแล้วก็เสียไปก่อนตายไปก่อนอะไรนะครับแล้วอาจจะกลับเข้าทันแล้วกลายเป็นพรหรืออรปพรแล้วแต่ทางที่เขาตอนที่เสียชีวิตก็เลยอันนี้นเล่นๆนะว่าถ้ากรณีแบบนี้。
ถ้าเราดูจิตก็ถ้าจะดีกว่าดูกายหรือเปล่าเพราะว่าถ้าเป็นพรนี้ก็เหลือแต่ติดแล้วก็ไม่เหลือกายหรือว่าไปทำต่อไป。
มันต้องไปวางผู้ดูผู้เพลงแม้แต่กายก็เหมือนกันนะพี่นากายจะตายนะเปิดความสลายไปแล้วก็เหลือจิตเกิดดับเกิดดับแล้วก็ปล่วางแม้แต่ผู้รู้จิตที่เกิดดับเกิดดับ。
ผ่านไป。
ยังๆเชแล้วก็ปฏิบัติไปอย่างหมอนี่แหละหลังปฏิบัติโดยที่บอกว่าไม่ยึดถืออะไรไม่ยึดถืออะไรทุกอย่างมันว่างเปล่าก็เอาตัวเราไปเพลงไม่ได้ปล่อยวางตัวเราแล้วพรุ่งนี้จะอารมณ์แรงนะเวลาเกิดเวลาพอถ้าเกิดสมพูดมันสกัดอยู่ก็อยู่นะแต่พอไม่อยู่อารมณ。
์แรง。
เพราะมันเอากำลังของจิตไปเพลง。
วิธีนั้นต้องต้องพเข้าหาผู้รู้ไปวางผู้รู้เพราะผู้รู้ให้ได้ผู้รู้ผู้รู้ผู้เพลงเข้าใจผู้รู้ผู้เห็นนั่ะเห็นว่าตัวนี้เป็นตัวสังขารเป็นขาว่าจะปล่อยวางได้。
วันนี้นี้ละเอียดมากนะไม่มีครูบาอาจารย์สอนปฏิบัติโดยไม่มีครูบาอาจารย์สอนจะหลงเพราะว่ามันมีมันมีงื่ๆมากมายระหว่างการเดินทางทุกซอกทุกมุมเลยมันมีโอกาสที่จะหลงได้แง่มุมต่างๆเนี่ยขนาดของฟังไฟลเสียงเราต้องอ่านเลยเป。
็。
น。
แฟ。
นแท้ในl i nยังก็มีโอกาสพลาดเล。
ย。
ห。
ล。
า。
ย。
ค。
น。
ที่มาส่งกันบ้านแล้วก็ฟังแล้วก็มีโอกาสพลาด。
โอกาสพดได้บอกว่า。
แมจะมีไฟล์เสียงมี。
ตัวเราตายไปแล้วนะมีไฟล์เสียงที่สอนไว้ให้มีภาพทำมีอะไรเนี่ย。
มันก็ได้ระดับหนึ่งเพราะวามันไม่มีคนชี้ให้。
ไม่มีคนที่ขนาดคิดให้。
จะพ้นทุกข์กับพ้นทุกตอนจะไม่ตายนี่แหละ。
เราตายไปแล้วมันก็จะฟังเสียงไปเสียงเราแล้วภาทำอะไรก็จะได้ระดับหนึ่งแล้วเราจะลงลงไปไม่มีใครเตือน。
จะไม่มีใครเตือน。
ไม่เคยเตือนจะทุกตอนที่เรายังมีชีวิตอยู่นี่แหละแต่ถ้าเราตายไปแล้วก็ตัวใครตัวมัน。
หัวท่านอย่าประมาทเร่งทำความเพียรก็ไม่รู้ท่านกับกับหลวงตาใครจะตายก่อนกัน。
ประมาณทอยู่แย่เลย。
ขอโอกาสจะค่ะถ้าอย่างนั้นหมายความว่าเราจับหลักตรงปล่อยวางผู้รู้ตลอดเวลาตั้งแต่ต้นสายจนกระทั่งสุดท้ายเลยอันนี้ถ้ารักตรงนี้ไม่คาดเคลื่อนนี้ไม่พลาดใช่ไหมคะใจอยู่ที่ใจรู้อยู่ที่ใจที่ใจใจใจกรู้นี่。
แหละ。
ติดตั้งจิใจเพื่อให้พบผู้รู้นี่แหละนะ。
ใจรู้อยู่ที่ใจรู้อยู่ที่ใจสังเกตอยู่ที่ใจและที่ใจที่เราสอนมันไม่รู้กี่กเสียงและติดตั้งที่ใจก็ติดตั้งที่ใจก็ติดตั้งที่ใจรู้อยู่ที่ใจรู้ที่ใจจะเกอยู่ที่ใจและอยู่ที่ใจไปวางที่ใจที่ตั้งที่ใจที่อาหารเจ็ดขวบสอนพระใบลณเปล่าพระใบราณพระโพธิจำคำสอนพระเจ้า。
ได้มากและเป็นอาจารย์สอน。
แต่ไม่บรรลุอะไรเลย。
กเจ้าหรือว่าว่าเอาไงไปลานเปล่าพระไปลานเปล่าพระไปลานเปล่าบ่่อย。
ได้สำนึกได้แต่จำคำสอนได้แต่ปฏิบัติไม่เป็น。
ก็เลยไปให้พระทธเจ้าสอนพระเจ้าก็ไม่สอน。
จะหัักที่ธีมานะผมว่าไปลานเปล่าก็ไปสอนก็เลยไปขอให้พระอาหารที่พุทธเจ้ารับรองแล้วองนั้นตรงนี้ช่วยสอนไม่มีใครสอน。
ใครสอนอ้อนวอนไปไม่เคยก็สอนว่าตัวเองที่มานานมากเพราะว่าเป็นคนมีความรู้มากกว่าว่าตัวเองมีความรู้มากจำได้จำคำถามจะได้หมดแต่ปฏิบัติอะไรไม่ได้เพราะมีใครสอนดีมากใครก็ไม่กล้าสอนเพราะว่าเป็นพระอาวุโสด้วยเป็นพระที่มีปัญหาษาสูงด้วยก็ไม่เคย。
กล้า。
รูไปถึงในเจ็ดขวบที่เป็นอาหาร。
ต่อไปเอาให้รเป็นอาจารย์。
ไปให้เนเป็นขอให้แม่เป็นอาจารย์ช่วยสอนเจ็ดขวบอาหารแล้วเจ็ดขวด。
ชีวิตเก้าขวบเจ็ดขวบเองอาหารไปขอให้เจ็ดขวบสอนก็ไม่ยอมสอนมหาเถระเจขวบแล้วก็วเป็นอาจารย์เลย。
ไม่รู้จะทำยังไงแล้วทำไงก็หมดทานเพราะว่าหมดแล้วมีใครสอน。
ก็เรียกไม่พ้น。
บอกว่า。
อ้อนวอนรเลยเว้นแต่เดือนกับดาวนั่นแหละอยากได้อะไรจะหาไม่ได้หมดเลยชีวิตก็ยอมขนาดนั้นเลยก็สงสารก็เลยบอกว่าไปเก็บดอกบัวเลยให้ดอกบัวในศาลเลยก็ได้จมน้ำยอม。
เนสั่งระยองหมดเลย。
ขึ้นมาขึ้นมามามาขึ้นมา。
เห็นว่าไม่มีพิธีจริงๆนะ。
ได้เลยบอกว่า。
ฟังให้ดีปริศนาธรรม。
อะไรเอ่ยมีจอมปลวกยาววาหนาคืบกว้างศอก。
มีจอมปลวกจอมปลวกนึงยาวว่าตัวเราเนี่ยกวศจอมปลวกนี้มีรูอยู่หกรู。
มีจอมปลวกอยู่จอมปลวกนึงยาวว่านะคือกว้างสองจอมปลวกนี้ไม่รู้อยู่หกดูก็รู้ลูกตาหจมูกลิ้นลูกกายแล้วก็ลูกประตูใจหกประตูหกประตูแล้วก็จอปลวกคือตัวเรานี่แหละแล้วก็มีตาหูจมูกลิ้นกลยใจหกป。
ระตู。
แล้วก็ไอ้จอมปลวกเนี่ยมันมีตัวเหี้ยอยู่ในนั้นตัวเหี้ยเลยตัวเหี้ยตัวเหี้ยเนี่ยมันชอบหาเรื่องเอากเลสมาเอากเลสออกมาต่างๆใจเอากเลสไปต่างใจตัวเหี้ยเนี่ยทำไงละถึงจะจับตัวเหี้ยได้เหี้ยอยู่ในจอมปลวกเนี่ยค่อยออกไปหากินกเลสอยู。
่เลย。
ไกใจ。
พระปธละบอกไม่ยากเลยออกไหนก็ไล่มาดูได้เลยออกดูไหนก็ดูนั้นแต่รู้ไม่ต้องรู้หรอกจอมปลวกหมดเลยนี่มันออกรูนี้จากนี้ออกมันไม่ต้องอยู่ไกใจเดี๋ยวออกสออกกายความคิดให้ไม่ทันให้ไม่ทันไม่ทัน。
เล่นอาหาร7ขวบก็เลยนะบอกว่า5ลูก。
แล้วก็เปิดประตูเดียว。
อุดปัญหาดูแล้วก็เปิดดูเดียวไอดูไหนที่มันเข้าออกมากที่สุดรูปไหน。
ย。
ดูใจ。
รู้ใจขนาดอยู่บ้านคนเดียวเนี่ยตาไม่เห็นใครหูไม่ดีเนี่ยประใจมันไปได้ไกลที่สุด。
ประตูไหนล่ะที่ตัวเหยออกไปหากินได้ไกลที่สุดเปิดประตูน้ำมันไว้ประตูอื่นปิดซะก็เลยสำรวมตาหูจมูกลิ้นกายห้าประตูอะไรมาปิดตาอะไรหหจมูกเลยตายพอดีปิดอะไรไว้เลยคือสำรวมหจมูกลิ้นกาย5。
ประตูในสำรวมมันไว้บอเปรียบเหมือนเอาอะไรมาอุดรู้ไว้5รูคือสำรวมไว้ดูกายไว้5ประตู。
มันไว้5รูแล้วเปิดประดูเดียวคือติดตั้งที่ใจ。
ดูอยู่ที่ใจรู้อยู่ที่ใจสังเกตอยู่ที่ใจและดีใจปล่อยวางที่ใจที่ประตูใจนะที่ประตูใจเปิดประสรูเดียวเปิดวันที่ประตูใจประตูเดียวเดี๋ยวมันเอาแล้วเดี๋ยวก็ปรุงแต่งขเลก็คืออะไรมันปรแต่งประตูใจเข้าไปยึดถือยึถือถือไม่เป็นไม่เป็นกเลสยถือเป็นกเลสกเลสต้องถ。
ื。
อเ。
ลส。
ผมแต่งไปถืออะไรเป็นนกเลส。
เออ。
แต่งเพลินไปคิดนถึงงแต่งลงคิดลงปรุงแต่งไปก็เป็นกเลสก็เลสกประตูใจ。
พระโปรธิเฝ้าที่ประตูใจเปิดไว้หมดปิดไปหมดเลยห้าประตูแล้วก็เปิดประตูเดียวแล้วก็เฝ้าดูที่ประตูใจวามันไปมีกเลสกับอะไร。
เข้าไปยึดถืออะไรที่ประตูใจความยึดมั่นถือมั่นที่ประตูใจ。
เหี้ยกระต่าย。
ความยึดมั่นถึงบ้านที่ประตูใจก็ไม่รูุ้นผ่านไป。
ขอโอกาสค่าหลวงตาคะตอนนี้มันเหมือนกับว่า。
มีความชัดเจนในในตัวสุดท้ายที่เราเนี่ยจะจะวางจิไว้ตรงไหนเพราะว่าตะกอนเนี่ยเราฟังฟังมากแล้วก็ชัดเจน，ม，า，ก，ท，ุ，ก，ท，ุ，ก，กร，ะ，บ，วนทเลยค่ะ，เ，ป。
็น，ต้นว่า。
ถ้าไม่มีเราเข้าไป。
เข้าไปยุ่งหรือว่ายุ่งกับสังขารมันก็ไม่มีวิชาแบบนั้นก็สามารถทำได้เห็นชัดได้หรือว่า。
พบผู้รู้ทำลายผู้รู้ก็ชัดชัดทุกอย่างหรือว่าจิต。
ภายในของเรากับธรรมชาติเนี่ยกลอื่นเป็นสิ่งเดียวกัน。
มันมันชัดไปทุกๆอันเลยไม่รู้ว่าจะจับตัวไหนตัวใดตัวหนึ่งที่จะมาเป็นธรรมของเราจนกระทั่งหลวงตาพูดถึงเรื่อง。
ให้ย้อนกลับมาพบมาวิ่งเข้าหาผู้รู้ตอนท้ายเนี่ยค่ะพอหลวงตาบอกให้วิ่งเข้าหาผู้รู้ปุ๊บหนูจะมีความรู้สึกว่าที่จริงเราต้องกลับมาเอาเส้นทางนี้เอาเส้นทางนี้แล้วมีความรู้สึกว่าเราไม่ฟุ้งซ่านกับความรู้กันมากมายที่ที่เราได้รับรู้อยู่แล้วแล้วก็ถ้าไม่มีครูบา。
อาจารย์นำมาทางนี้เนี่ย。
หนูก็จะ。
เบลองงได้ทุกอย่างได้ทุกอย่างแต่วามันไม่มีจุดหมายปลายทางว่าว่าจะเอาตรงไหนจะไปจบตรงตรงไหนเวลานี้กราบขอบพระคุณมากเลยค่ะ。
ไปรู้ทางไปรู้รูปใช่ไหมทำประตูตาใช่ไหมที่ท่านบอกว่าไปรู้รูปตาไว้ไม่ต้องไปให้ความสนใจกับให้ลูกคืออย่าไปต้องไปอย่าไปอยู่ที่รูปอย่างเดียวให้ดูที่ประตูใจว่าเพราะอะไรก็เพราะว่าใครเราเป็นคนรู้รูปก็ตอบได้ว่ามันก็นี่แหละก็เราเป็นคนรู้เราเป็นคนรู้รูปนั้นแ。
ล้วเพราะเรารู้แต่มันก็มาคงในใจที่ใจเรานี่แหละเราก็วิพากษ์วิจารณ์เขาสวยไม่สวยหรอไม่หล่อเราก็นำมาวิพากษ์วิจารณ์ในใจเราเนี่ยที่ไหนก็วิจารที่ประตูใจเลยแหละ。
วิพากษ์วิจารณ์ที่ประตูใจ。
เพราะถูกใจมันก็วิพากษ์วิจารณ์。
จำได้ไหมรู้วาไปรู้มันจะต้องมันจะต้องวิญาณขเนี่ยไปรับรู้ให้ผู้รู้เนี่ยไปรับรู้รูปมันจะต้องทำงานร่วมกับเวนาสัญญาสังขารคือถูกใจรับรู้เราจะต้องถูกใจไม่ถูกใจคือเป็นทนาหรือไม่ถึงขั้นถูกใจไม่ถูกใจถ้าถูกใจก็เป็นสุขเวทนาไม่ถูกใจก็ไม่ถูกเวทนาไม่ถึงขั้นถูก。
ใจไม่ถูกใจก็เป็นทุกข์ก็สุเวทนาและจำได้ไหมรู้ว่าใครเป็นใครแล้วก็。
ปรุงแต่งมาภากับเห็นอะไรเห็นอะไรได้กินอะไรได้กินอะไรรู้รถอะไรก็เหมือนคนภาหนังอ่ะถูกใจไม่ถูกใจก็ภาตลอดใจที่ไหนใจนี่แหละ。
เพราะฉะนั้นเนี่ยเราเนี่ยถ้าเราไม่ส่งคิดออกนอกไปไกใจอ่ะกระทบอะไรไปตายห้าประตูภายนอกเราไม่สจิออกนอกไปอ่ะเห็นลูกก็ไปกับลูกหมดได้ยินเสียงไปได้กินก็ไปกับรถก็ไปกับรถสัมผัสอะไรก็ไปกับถึงผัดเราเนี่ยประตูภายนอกเนี่ยมันเอาเข้ามาปรุงที่ประตูใจหมดอ่ะเราก็สั。
งเกตอยู่ที่ประตูใจ。
วิทฐานเนี่ยมันเป็นรู้อะไรมันต้องเอาเข้ามาทำงานร่วมกับเป็นทนาสัญญาสังหารถูกใจไม่ถูกใจจำได้ไหมรู้ว่าอะไรเป็นอะไรแล้วก็เอามาแต่งเอามาภาภาหนังอ่ะเอามาพาในใจว่าไอนัเศร้าหมอที่ได้ใจนี่。
แหละ。
ไปประตู5ประตูภายนอกเนี่ยถ้าเราไม่ไปสนใจส่งออกไปข้างนอกเราไปรับรู้อะไรเนี่ยแต่เราดูที่ประตูใจเราไปรับรู้อะไรทำตาก็ดูที่ประตูใจรับรู้ต้องหูรับรู้จมูกรับรู้ทางลรับรู้ที่ประตูใจคือไอผู้รู้เนี่ยมันเป็นรู้อะไรต้องเอามาพาากรู้นี่แหละใครรู้เรารู้ใครจะรู้เห็นรูปก็ใครเห็นเราเห็นแล้วเรามาพเอามาพูดเอามาวิจ。
ารณ์อยู่ในใจเรา。
ได้ยินเสียงใครได้ยินก็เราได้ยินดิแล้วเอามาถูกใจไม่ถูกใจเอามาพาากมาพูดอยู่ในที่ประตูใจได้กินใครได้กินก็เราได้กินดิแล้วเราก็มาพาเอามาพูดเอามาถูกใจไม่ถูกใจอยู่ที่ประตูใจลิ้นรสอร่อยไม่อร่อยถูกใจไม่ถูกใจก็มาพูดอยู่ที่ประใจอร่อยมากเลยไม่อร่อยอร่อยมากเ。
นี่ยอร่อยไม่อร่อยกระทบผิอากาศร้อนมากเลยอากาศเยวันนี้สบายอากาศสบายๆใจไม่สบายร้อนมากอากาศร้อนมากเดือนเมษายน。
อากาศร้อนมากก็พูดอยู่ในใจทนไม่ไหวอากาศร้อนจริงๆประใจฝนหน่อยจริงๆ。
ภาพพูดประตูใจหมดแล้วก็เวลาไปรับรู้อาการหัวใจโดยเฉพาะที่ประตูใจทำอารมณ์เนี่ยคือไปรับรู้ไปทนาสัญญาสังหารที่สามขันเนี่ยที่ประตูใจลรู้ทำอารมณ์คือเวทนาสัญญาสังขารสาขันที่ประตูใจใจรับรู้เวทนาคืออะไรใจที่สบายใจที่ไม่สบายใจที่ปลูกโลกเบาสบายใจที่รู้สึกว่。
าวามันเป็นเป็นธนาขัน。
ที่ไปปลโลกเราสบายมันเป็นทุกขธนาขร。
สนใจใจสบยใจไม่สบายมันเป็นเวทนา。
มันเป็นอารมณ์ที่ถูกรู้มันเป็นอายตนะภายนอก。
อารมณ์เป็นอายภายนอกที่ยงเท่ากับลูกกับเสียงนะมันเป็นอายนะภายนอกเพราะเราไม่รู้ทำอารมณ์เราก็ดูที่ประตูใจนั่นแหละเพราะรู้มนรู้ทำอารมณ์แล้วเราก็ถามใจเราว่าคนในโลกนี้รู้ไหมว่าใจเราสบาย。
คนในโลกนี้ก็ตอบแล้วก็ตอบใจก็ตอบคนในโลกนี้ไม่รู้หรอว่าใจเราสบายในโลกนี้โลกไม่ว่าใจเราไม่สบายในโลกนี้ก็ไม่รู้ว่าใจเราเราเราไม่สบายมากเลยในโลกนี้ไม่ว่าใจลงมากเลยก็ไม่มีใครรู้ว่าถ้ามีคนรู้ตลอดเลยใครคือตัวเราเนี่ยเป็นคนรู้แล้วก็เราก็ก็พูดอยู่ในใจเราน。
ี่แหละแหละเราไม่รู้อะไรเราก็พูดอะไรก็พูดแต่รู้อาเข้าใจก็ก็พูดอยู่ในใจนั่ะ。
สบายใจว่างก็มาก็พูดสบายใจไม่ให้พูดก็มาก็พูดในใจเลยแหละมันไม่มีหรอกที่ไม่พไม่มีหรอกเราไม่เห็นมันเอง。
ไอ้ตัวเราเนี่ยไม่รู้อะไรต้องพากคนอื่นไม่รู้หรอกแต่เราอ่ะรู้ใจเราเป็นยังไงเราก็รู้ทั้งเราดีแล้วแต่รู้ใจของเราเนี่ยเพราะรู้ใจของเราเนี่ยคือรู้ทำอารมณ์เลยแหละมันก็มันก็พูดอยู่ในใจรู้ตรงตัวเราพูดรู้นี่แหละรู้ตรงตัวเราพูดรู้เลยไอ้ตัวเรารู้อะไรนะไม่ต้。
องมาภาถูกใจไม่ถูกใจว่าก็พูดอยู่ในใจมันเลยตัวเรากลายเป็นคนขี้บ่น。
เราจะเห็นตัวเราเป็นคนขี้บ่นเนี่ยเห็นไหมเห็นตัวเราเป็นคนขี้บ่นไหมอยู่คนเดียวตลอดเวลานะไม่มีหรอกบอกว่าตัวเราไม่เคยพูดไม่เคยพลาดไม่เคยบ่นไม่เคยไม่เคยไม่เคยทำอะไรเลยอ่ะไม่มีหรอกไม่เห็นอ่ะสิใจว่างอย่างเดียวใจนิ่งเฉยอย่างเดียวใจอย่างเดียวไม่มีหรอกเพรา。
ะถ้าลองถามสิใจว่างมากเลย。
ลองถามว่าคนในโลกนี้รู้ไหมว่าใจเราว่าง。
ไม่รู้หรอกตอนนี้1คนที่รู้ว่าใจเราว่าใคร。
ตัวเรานั่นแหละแล้วก็รู้ตัวตัวเราผู้รู้นี่แหละแหละว่าใจเราว่าไอ้ตัวนั่นแหละใครรู้คนนั้นก็ภาพใครรู้ตัวนั้นก็พอใจไม่พอใจใครรู้ตัวนั้นก็ภาพแล้วก็พูดแล้วก็บ่นแล้วถูกใจไม่ถูกใจรู้ตรงตัวเรานั่ไอ้ตัวเราพูดรู้แน่เพราะรู้ตรงตัวเราพูดรู้เนี่ยมันจะทักชาร์จไ。
ด้มันคือเอาตัวเราไปรู้เป็นเพ่งแต่ามันเข้าหาตัวเราผู้รู้ที่ประตูใจเนี่ย。
มันก็จะทักทานได้。
เอาตัวเราไปรู้ไปเพ่ง。
แต่้วิปัสณญาณเนี่ยคือมันดูที่ตัวเราผู้รู้ไอ้ตัวเรารู้อะไรมันก็มาพูดบ่นมาพูดบ่นพูดบ่นเนี่ยต่อให้เป็นที่2เป็นปติซซซผู้ที่ทำจะเป็นเพลงแต่อาการซซแต่วิปัสญามันมาดูไอ้ตัวที่ตัวเราไปดูอาการปิติซซ่าถามว่าคนในโลกนี้รู้ไหมว่าเราเป็นพิธีซู่ซ่าโลกนี้ไม่รู้หรอกแต่มี1。
คนที่รู้คือใคร。
ไอ้ตัวเราอ่ะไม่รู้ตัวเรารู้อะไรตัวเราก็ต้องถูกใจไม่ถูกใจแล้วตัวเราก็พูดแล้วเราก็พูดว่าไงอ่ะในใจเราพูดยังไงมันว่ายังไงอ่ะมันบ่นว่ายังไงอ่ะแต่ถ้าเป็นชาาษีตัวเราเป็นเพอย่างเดียวรู้แต่อาการปิติสนใจแต่อาการปิติแต่ถ้าวิปัสยามันเข้ามาดูตัวเรารู้ว่าไอตั。
วเราจะเป็นรู้อาการที่เป็นปิติมันพูดว่าไงไง。
จากพิธีเลือดไหลเป็นสุขเพราะพิธีดับไฟเลยเกิดเป็นสุข。
ประชาที่สามเป็นสุข。
ผู้ที่เป็นชาตัวเราเป็นเพ่งแต่อารมณ์สุข。
แต่วิปัญาณเนี่ยพุทธเจ้าคือมันย้อนกลับมาดูที่ไอ้ตัวเราใครก็ถามคนในโลกนี้รู้ไหมว่าใจเราเป็นสุขมากเลยก็คำตอบว่าไม่รู้หรอกตอนนี้หนึ่งคนที่รู้คือใครเราเนี่ยรู้ว่าใจเราเป็นสุขมากเลยเราก็รู้ตัวเรารู้นี่แหละไอ้ตัวเรารู้อะไรจะต้องถูกใจไม่ถูกใจแล้วมันก็เป。
็นเวนาแล้วมันก็เอามาพูดเอามาบ่นเอาเอามา。
เราให้ตัวเราเนี่ยมันภาพมันพูดหมดแล้วก็ปล่อยวางตัวเราไม่ยึดถือว่าไอ้ผู้รู้ผู้ภาคเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราจะเป็นวิยาคือผู้รู้ว่าผู้รู้ไปคือแม้แต่เป็นเป็นเบชาญเป็นเป็นฤษตัวเราเป็นเพลงหมดเลยพยาบาลปล่อยวาตัวเราเพคือทุกอย่างเนี่ยใคร。
บ้าง。
ถามอะไรไม่มีใครรู้หรอกมีตัวเรา1คนรู้ตัวเรา1คนรู้ยันเลย。
ไอ้ตัวเรารู้เราจะต้องถูกใจไม่ถูกใจแล้วมันจะพในใจนี่แหละมันคนภาหนังอ่ะคนไปตามหนังให้เรารู้อะไรไปตามเหมือนกับหลังเนี่ย。
เข้าใจไหม。
ก็คือพอพอเป็นตอนนั้นเป็นสภาวะที่ชาญสุขเนี่ยพอเราพบผู้รู้ไปวางผู้รู้ไปชญสุขมันก็จะหายไปหรือว่าวามันจะกลายมาเป็นปิติแล้วก็ค่อยหายอะไรนะคร。
ับหลวงตา。
มันไม่สนใจเลยเพราะผู้รู้ไปว่าผู้รู้มันไม่สนใจเลยใจสนใจที่วิทานกับสิ่งที่ถูกหมดเลยถ้าเราไม่สนใจสิ่งที，่，ถ，ู，ก，ร，ู้น，ะ，แ，ม，้，แต่ไม่สนใจอ，า，ร，มณ。
์ฉันนะ。
มันจะกเลสหมดอะไรมันเป็นวิชาตันหาประทานต่อสิ่งที่เราไปไปรู้มันอะไรก็ตามที่เราไปรู้เรารู้รูปนะแล้วเราสนใจเราสนใจแต่รูปนั้นรูปสวยรูปหล่อรูปไม่สวยไม่หล่อสนใจกระเป๋าาถือสนใจเสื้อผ้าสนใจอะไรที่ถูกใจไม่ถูกใจนะถ้าเราไม่สนใจแต่สิ่งที่ถูกรู้ว่าจะไปกเลสทัน。
ทีเลยจะวิอุปทานต่อสิ่งนั้นทันทีกเลสทันทีเลย。
หาผู้รู้ถึงถึงจะนกเลสได้เพราะไอ้ตัวเราเนี่ยรู้ว่าเราหาผู้รู้แล้วปล่อยวาปล่อยวางผู้รู้มันเลยไม่ไปสนใ，จ，ส，ิ，่，ง，ที่ถูกรู้ไม่ไ，ด，้，เป。
็นกเลส。
ถ้าไปสนใจสิ่งที่ถูกรู้เนี่ย。
เลทันทีเลย。
จะไปกเลสกับลูกได้ยินเสียงสนใจแต่เสียงมันจะเป็นกเลสกับเสียงได้กินไปสนใจกับกลมันจะเป็นกเลสกับกลิสนใจแต่เรื่องรสชาติทหารมันจะเป็นกเลสรสชาติทหารนั้นไปกระทบผิวกายเย็นร้อนอ่อนแข็งไปสนใจแต่สิ่งที่มากระทบเย็นร้อนอ่อนแข็งมันจะเป็นกเลสต่อสิ่งนั้นไปกระทบใจ。
อาการของใจโป่งโรคเบาสบายไม่สนใจแต่อาการโปร่งโรคเบาสบายเพราะมีอาการปิติไม่สนใจอาการปติเพราะมีสุขไม่สนใจอารมณ์สุขเบชาญไม่สนใจเบชาญเพราะชาานไม่สนใจลูกประจารย์การพิกเลสต่ออารมณ์ชาญหมดเพราะว่าเหลนั้นน่ะมันเป็นอารมณ์ที่ถู。
กรู้。
เราไปสนใจอะไรเลยเป็นกเลสต่อสิ่งนั้นหมดเลยเลยพวกที่。
ได้ชาแล้วแมจะไปเกิดเป็นอนผมได้ชานะต้องสามารถเข้าชาญจะเป็นว่าศีทรงชาและจะเป็นว่าศีและออกชาานจะเป็นว่าศีสามารถใช้ชาญพิจารณาในชาานจะเป็นสี5สี5ในชาานแต่ละชาานเวลาพอจะตายแล้วเข้าได้อย่างใจนึกส่งไว้ได้อย่างั่งใจนึกแล้วก็ตายดับขาไปในชานจึงจะไปเกิดเป็นพรมแล้วแต่ว่าเราทรงชาญในระดับไหนได้ไปก็ไปเกิดเป็นพรระดับนั้นแต่ถ้าคุณเข้าจะเป็นไม่ได้หมดโอกาสจะไปเป็นพรมแน่นอน。
เพราะมันยังไม่ได้ไม่สามารถส่งได้ก็ต้องไปตามจิตที่ปรุงแต่ง。
แต่ชทั้งหมดเนี่ย。
เป็นสิ่งที่เราไปสนใจสิ่งที่ถูกรู้อารมณ์ที่ถูกรู้มันเลยเป็นนกเลสหมดมันยังไม่ได้สิ้นกเลสพวกที่ไปเป็นเข้าทรงอารมณ์ฉานได้ไปเกิดเป็นพรอะไรตกนรกได้เพราะวามันยังไม่ได้เข้าหาผู้รู้ไปวางผู้รู้เลยเพราะไม่สนใจสิ่งที่ถูกรู้หมดนะแต่อารมณ์ฉันทั้งหมดสิ่งที่ถูก。
รู้อะไรเป็นกเลสต่ออารมณ์ชาญถ้าเข้าหาผู้รู้ตลอดเวลาเลยมันเลยใจมันไม่ส่งออกไปหาสิ่งที่ถูกรู้มันปล่อยวางผู้รู้ตลอด。
รู้อะไรมันต้องเอามาถูกใจไม่ถูกใจวิพากษ์วิจารณ์。
เอามาภาๆพูดบ่นอยู่ในใจเลยเราเหมือนคนขี้บ่นเห็นตัวเราในบ่นไม่หยุดเลยถ้าเราเนี่ยเห็นมาตลอดนะเราเนี่ยทั้งคืนทั้งวันมันบ่นไม่เคยหยุดเลยเพียงแต่ว่าเราหลับไปเลยเราไม่เห็นมันหรือเราไปเบลเพลินคิดเรื่องรู้เรื่องนี้เราเลยไม่เห็นมันแต่ถ้าเราไม่เหมือนลลลินไ。
ปกับนะสิ่งที่ถูกรู้ไม่ลเพลินคิดแต่งไปนะไม่เหมือนลินไปกลับ。
อารมณ์ที่ถูกรู้สิ่งที่ถูกรู้นะแล้วก็จะเห็นว่าเราจะขี้บ่นตลอดเลยคือเรารู้อะไรเราต้องมาบ่นมาพูดในใจรู้เลยมาภาพในใจตลอดเวลาแล้วจะเห็นมาตลอดเวลา24ชั่วโมงเลยยกเว้นแต่1เราหลับไปสติขาด2เรามลเพลินไปกับสิ่งที่ถูกรู้คืออารมณ์ที่ถูกรู้มเพลินคิดปรแกไปกับสิ่งที่ถูกรู้เราก็เลยไม่เห็นมันเพราะสติขาด。
เราปกติไม่ขาดเนี่ยเราเรา。
ตลอดว่าเราเนี่ยเป็นคนขี้บ่นตลอดเลยพูดตลอดไม่หยุดแล้วเราก็ไม่ยึเอาไว้ไอ้ตัวเราที่ไปรู้และขี้บ่นขี้พูดเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราไม่ถือว่าเราเป็นคนรู้ไอ้ผู้รู้เนี่ยเป็นตัวเราให้เห็นวามันเป็นสังขารสังขารสังหารทั้งนั้นแหละจะพูดบ่นไงก็สังขารไม่ใ。
ช่ตัวเราเวย。
เพราะว่าตัวเราไม่มีมาแต่แรกมีแต่สังขารเกิดอันดับได้สังหารเกิดดับที่เป็นคนขี้บว่นแล้วก็ไม่ใช่ตัวเราเป็นสังขารแต่งมันเป็นขันห้าวิญาณสังหารทำงานร่วมกับเจตสิ์เวทนาสัญญาณสังขารอีกสามขรเลยไม่รู้อะไรยานไม่รู้อะไรพมันจะต้องมาทำงานร่วมกับเจสิตเวทนาสัญญาส。
ังขารปล่อยวางผู้รู้อะไรเลยปล่อยวางหมดเลยปล่อยวางวิญญาณอาหารแล้วก็ปล่อยวางอีก。
เวทนาสัญญาสังขารอีก3คันไปด้วยเพราะวามันทำงานร่วมกับวิญญาณอาคันถ้าเราปล่อยวางผู้รู้เลยปล่อยวางห้าหมดเลยแล้วก็เรียกปล่อยวางขกายที่ๆนะเลยปล่อยวางทั้งรูปจิด้วยเนี่ยเพราะว่ากายเราเนี่ยจะสังขารมันก็เป็นรูปและจิตสังขารก็เป็นรูปรูปจิตสังขารคือตัวเราขัดหน้าที่เป็นการอยากตาย。
แต่ถ้าเราเนี่ยไปยถือไว้เนี่ยไอ้จิข้างในมันเป็นรูปหรือจิตวิญาเป็นรูปเป็นตัวเป็นตน。
เราถ้าเราปล่อยวางให้。
ไม่สนใจส่งออกนอกแล้วปล่อยวางให้ผู้รู้ตลอดเวลามันก็จะไม่ไม่ไปส่งจิออกนอกไปยึดถืออะไรก็จะไม่มีตัวตนเมื่อเราปล่อยวางผู้รู้ได้หมดก็เท่ากับไปวางขหน้าหมดเลย。
เหตุผลว่าทำไมถึงต้องไปวางผู้รู้เพราะผู้รู้ไปวางผู้รู้นี่มันเป็นทางเดียวที่เราหนีมันไปพ้นนอกจากว่าท่านพิจารณาร่างกายมาก่อนให้มันตายน่าเปลื่อยผพังสลายไปแล้วสิ้นความยึดมั่นหรือมั่นในร่างกายส่วนร่างกายตัวเองก็ระเบิดไปทีนึงแล้วเหลือแต่จิเกิดดับเกิดดั。
บเกิดดับในความว่างเปล่าแล้วก็ปล่อยวางอาการของจิแล้วที่สุดแล้วก็ปล่อยวางผู้รู้จริง。
ขอโอกาสเข้าหลวงตาคะ。
เมื่อกี้นี้หมู。
กำลังจะถามหลวงตาว่าแล้ววิธีปล่อยวางผู้รู้เนี่ย。
ทำอย่างไรแต่ว่าหลวงตาอธิบายหนูก็เข้าใจแล้วค่ะว่าวิธีปล่อยวางผู้รู้นั้นก็คือ。
ผู้รู้ไม่ใช่เราแล้วก็เราไม่ใช่ผู้รู้ตรงนี้。
แล้วก็ผู้รู้มันก็เป็นขบวนการของมันที่มันจะไปส่งต่อเวทนาสัญญาอะไรที่ถามว่าแล้วมันก็เป็นสังขารเป็นขบวนการของสังขารไปวาด้วยแล้วก็วาด้วยตรงนี้หนูก็เลยเห็นชัดแล้วค่ะเห็นชัดแล้วก็รู้สึ。
กว่า。
เข้าใจเพิ่มมากขึ้นเยอะเลยค่ะเลยจิอะไรไม่มีตัวตนนะเพราะปล่อยวางถึงโรคจิตเลย。
ถ้าเราได้ไม่ปล่อยวางผู้รู้เนี่ยมันก็เลยปล่อยมันเลยยึดหมดเลยตลอดสายเลยจิตวิญญาณเลยเป็นตัวเป็นตนเลย。
มันต่างกันตรงนี้นะของชาญฤาษีพุดของพุทธ。
กราบขอพระคุณค่ะเหมือนเหมือน。
เหมือนแต่ก่อนเนี่ยเหมือนจะะจะคล้ายๆแบบจะคอยไปเช็คอ่ะครับ。
นั่นหายไปหายไปอันนี้แหละคือเพ่งถูกไหมครับ。
เมื่อกี้วางแบบนะถ้าเราก็ไปวางพเราไม่ก็สนใจอะไรเหมือนเหมือนเป็นคนปกติเลยเพลงใน。
หมอก็ไม่ได้ไม่ต้องเปลี่ยนวิวิปฏิบัติหมอปล่อยวางให้ผู้เพผู้ผู้ดูผู้รู้ผู้เห็นภายในเนี่ยแทนที่จะไปเพลงอาการที่เป็นชาญฤาษีให้อะไรบรรดับไปไปเอาพิถูกหมายจะเอาแต่พี่เอาเอาไปหาหมอเจ้าชายอย่างเดียวเดชภญาหมอต้องย้อนกลับมาปล่อยวางให้ตัวเราผู้ดู。
เพลง。
คือตอนนี้เข้าใจครับแต่ตอนนั้นที่หลงไปก็คือว่าถ้าเราปล่อยวางได้อากาศปิดติดไม่ต้องหายไม่รู้ว่า。
หมอเป็นห่วงอ่ะไอทางนี้ก็อยากจะเดินให้ทางนั้นก็อยากจะได้เลยกลายเป็นกเลสเลย。
แล้วไม่ได้ไป่อยวางตอนนี้ไป่อยวาให้รู้เลยหายไปคถามด้วยรู้ไม่สนใจมที่เกิดขึ้นหายไปไหมหายไปไหมเนี่ย。
พยายามจะรักามันไว้หมอก็ไม่ได้มาปล่อยวางผู้รู้หรอกหมอก็คือจะรักษาอารมณ์ที่ถูกรู้ไว้แสดงว่าหมอให้แต่ค่าให้ความสนใจอารมณ์ที่ถูกรู้ตอนนี้มันก็เท่ากับยึดถือเป็นวิชาการประทานไม่มีทาง。
หมอกลัวแต่อารมณ์พี่ติจะหายไปแล้วเดี๋ยวจะไม่ได้เดทอภญาแนะนำไปกิเลส。
กลายมาขวางเอาไว้กลายเป็นมาขวางเอาไว้。
ฤทธิเดชอภญามันของเหมือนอะไรเหมือนขี้เล็บอ่ะเล็กน้อยมากเลย。
มากมันเหมือนเล็กน้อยมากมันเป็นของผ่านเป็นของเด็กเล่น。
มันไม่ได้ใช้ประโยชน์กับตัวเราหรอกมันเป็นเหมือนของเด็กเล่น。
มันเป็นประโยชน์กับผู้อื่นบ้างเล็กๆน้อยแต่มันสร้างความเดือดร้อนให้้เจ้าของมาก。
ทำให้เจ้าของที่ต้องเดือดร้อนไปช่วยเหลือคนอื่นให้ตัวเราไม่ได้มีประโยชน์ต่อตัวเราเท่าไหร่จะเล่นอะไรได้สบายมากเลยโทรศัพท์ก็ต่อถึงไปต่างประเทศได้ฝให้ลำบากได้อยากจะไปแล้วก็ได้หรือเปล่าเดี๋ยวก็ได้แล้วโทรศัพ。
ท์ไป。
ไปคุยกับต่างประเทศด้วยต่อโทรศัพท์ทีเดียวมี。
ฝทำไมเสียเวลา。
อยากจะบินได้ก็คือบินพูดไปเลย。
น่าจะจะตาย。
ไปฝึกเสียเวลาเปล่ารู้กี่ชาติ。
ยังไม่รู้ได้หรือเปล่าเลย。
อยากจะบินได้ก็ขึ้นบินเลยที่ตัวเดี๋ยวบินไปเลย。
เดี๋ยวจะภูเก็ตแล้วเนี่ย。
สบายแล้ว。
อยากจะธรกิจเลยเดี๋ยวนี้ไม่ต้องธรกิจแล้ว。
โทรศัพท์。
โทรศัพท์ทั้งหลายไปได้ทั่วโลก。
สบายแล้วไม่ต้องแล้วตอนนี้。
ไม่ต้องไปเสียเวลาฝึกมันยากเลยและเป็นกเลสด้วย。
แบบเดียวเชเหมือนแบบหมอหมอแบบเดียว。
กเลส。
ก็อยากได้。
นิพพานก็อยากได้。
ไม่ได้ทั้งคู่เลย。
ก็ไม่ได้ขี้เลสก็ไม่ได้จะเอาเด็ดยาก็ไม่ได้เพราะมันคาราคาซัง。
เพราะเราปฏิบัติเราไม่ได้สนใจเรื่องเหล่านี้เลยชอญา。
ชาต่างๆนี้เราไม่ได้สนใจเลยจริงๆ。
ลมุ่งพิจารณาแต่ความตายหน้าเปื่ออยูกฟังตายหน้าเปื่อูกฟังเดินมาทั้งวันทั้งคืนไม่หลับไปนอนสองสามเดือนเราไม่นอนเลยกลางคืนอ่ะติดต่อเนื่องกันตั้งสองเดือนกว่าสามเดือน。
เราได้นั่งหลับที่พี่โต๊ะทำงานเนี่ยเพียงแค่ชั่วโมงกว่ากว่าแล้วกลับมาเราเดินตลอดเลยข้าเย็นก็ลองท้องนิดนึงอะไรเอาผักอะไรใส่ปากให้มันท้องเบาๆแล้วออกเดินเลยไม่ได้ลงนั่งทั้งคืนสว่างแล้วอาบน้ำไปทำงานแล้วไปนั่งหลับเอาตอนเที่ยงก็กินข้าวตอนเที่ยงเสร็จเขาก。
็หลับเลยนั่งหลับที่โต๊ะทำงาน。
แล้วก็ชั่วโมงๆก็ทำงานต่อแล้วก็。
แล้วกลับมาแล้วไม่เคยนอนตั้งแต่ในกลางวันแล้วกลางคืนไม่นอนนอนแค่ตอนนั่งหลับที่ตอนวันที่24ชั่วโมงนั่งหลับชั่วโมงกว่าๆเป็นเวลา23เดือน。
แล้วก็ทำความเพียรอย่างนั้นแล้วไม่ได้สนใจแล้วปญญตรชาานสมาบัตรให้เพลงฤอะไรไม่มีความสนใจเราเลยเราพิจารณาแบบนั้นไปก่อนทำอย่างนั้นไปจนไปปล่อยวางสังขารร่างกายจิตใจไอ้พวเรามาเกิดทีหลังนะ。
เราไม่อยากได้มาหรอกเวลาจะเป็นมันเป็นเองมันเอง。
ไม่ว่าอยากได้มาหรอกแล้วไม่ได้ฝึกด้วยแล้วอยู่ๆมันน่ะเราจะเป็นตัวเองมันเองไงพวเราเนี่ยไม่ไม่อยากได้มันเป็นไปเองไอ้คนอยากได้ก็ไม่ได้ไอ้เขาไม่อยากได้เอาเขาก็จะให้อยู่นั่นแหละไอ้เขาไม่อยากได้ก็กูจะให้เนี่ย。
ของวันนี้มันแล้วแต่วาสนาที่ไปถามท่านครูบาจารย์จะฝึกขอฝึกฝึกอะไรถามว่ามีวาสนาหรือเปล่าล่ะเรามีวาสนาม，า，ห，ร，ื，อ，เ，ปล่，า，เ，ร，า，มีวาสนาฝเร，า，ไ。
ม่ได้เอง。
คือของมันเป็นวาสนาเนี่ยไม่อยากจะได้มันก็ต้องได้เพราะมันเป็นวาสนาเก่ามันเป็นบุญบารมีวาสนาเก่าไม่อยากจะได้มันก็ได้เรียกงให้ตายไม่อยากได้ไม่อยากได้ครูบาอาจารย์ไม่ยอมสอนให้ไม่ยอมสอนเราเลยเรื่องนี้กัวมากที่สุดเลยเพราะเราเป็นคนแบบว่ากลับไม่ปล่อยไว้เรา。
รู้อะไรทะลุคนแล้วเรากลับไม่ปล่อยจริจริงเราจริงเป็นคนจริง。
กลัวมากเลยไม่ให้เรารู้เรื่องเหล่านี้เลย。
ให้เราปฏิบัติเพปฏิบัติเพื่อความปล่อยวางอย่างเดียว。
เพราะต้องกลัวว่าเดี๋ยวจะเกิดอันตรายร้ายแรง。
เพราะว่า。
การเดินทางในสายเดชอภริญญามันมีแต่อันตรายอันตรายร้ายแรงถึงชีวิตตายก็เยอะไปทาตแตกตายก็มีเยอะแยะเลือด，อ，อ，ก，ท，า，ง，ท，ว，าร，ก，็，เ，ยอะแยะอันต，ร，า。
ยร้ายแรง。
ถ้าเลยให้ฝึก。
จะนาอย่างเดียวไอ้วิพัฒนาเนี่ยรอดตายอย่างเดียวไอ้พวกนั้นเป็นบ้าไปก็เยอะไอ้พวกที่เป็นบ้าคือเนี่ยชอบเดภญาเป็นบ้าเยอะมากเลยเป็นกระดดกำแพงวัดเลย。
เห็นพเป็นบ้าเดกินญญาชอบสนใจแต่เนี่ยกระดดกำแพงวัดเลย。
เอาผ้าจีวรไปยัดใส่ถังขยะเลย。
ไปขอเงินชาวบ้านซื้อเสื้อผ้าใส่。
เยอะแยะที่วิ่งบนบนกำแพงวัดเลยอ่ะ。
วิ่งบนกำแพงวัดเจ้าจักรวาลแล้วเจ้าจักรวาลแล้ววิ่งวิ่งตามพาไปพเจ้ากวักมือเรียกเดินตามไปเจ้าเร็จแล้วไม่ต้องปฏิบัติแล้วเดินตามเจ้าไปพระเจกวักมือเรียกว่าเดินตามพระเจ้าเดินเร็วขึ้นวิไม่รู้เรื่องเป็นบ้าไปเลย。
จะเป็นบ้าเป็นบ้าไปเนี่ยก็คือชอบเดอภญา。
แล้วจะเป็นบ้าเป็นเป็นแถวเป็นแนวเลยเยอะแยะมากมายก่ายกองแล้วก็ถึงตายก็มีตายก็เยอะ。
ตายเยอะจนเลือดออกจมูกปากทวารต่างๆตายเขาจะไม่ให้ฝึกคือให้คือฝึกไปทำคนทุกอย่างเดียวไปอย่างเดียวแต่คนสำหรับคนที่มีใส่ัยวาสนาบารมีเก่าจะฝึกษาคนทุกอย่างเดียวจิต。
ปล่อยวางไว้หมดแล้วใจมันไม่มีอะไรมาขวางแล้วตอนนี้กินยามันก็มามันเองเลยคนที่มีเพื่วาสนาบารมีเก่ามันก็มามันเองก็ให。
้เต็มเลย。
อย่าไปสนใจสิ่งนั้นเลยปล่อยวางอย่างเดียวนั่นแหละ。
ยังเอามาเมาเหล้าด้วย。
ไปลบทจากฝึกมาชนะเจ้า้าแผดินเลยให้รางวัลเอาเป็นเจ้า้าวาดราชการแทนเราเจ็ดวันสุรานารีมีเท่าไหร่เอาเพียบเลยเอาเพราะว่าจะไปรับจากฝึกมาชนะเลยว่าราชการแทพระเจ้าแผ่นดินวันสุรานาสนใจเท่าไหร่เอ。
าเลย。
เมาเหล้าขี่ช้างออกมา。
พระพุทธเจ้าสวนนทางพระเจ้าเดินมากับพระอานนท์มากับพระอานนท์พระพุทธเจ้า。
เมาเหล้าพระเจ้าเคบบเคารพพุทธเจ้าอยู่พระเจ้าม。
ตอนบ่ายๆน่าจะเลยเมื่อเช้าเมืองอ่ะไปรอเต็มเลย。
บ่ายเนี่ยไอ้ขี้ช้างกลับไปในเมืองไอ้นางรำอ่ะที่ตัวเองล่มหลงมากเลยอ่ะอยากให้เป็นที่ที่รักไข้ลุ่มหลงมากรัเอวให้มันๆไว้แล้วก็อดอาหารให้มันผมผมไว้เพื่อให้มันเอวบางลากน้อยแล้วก็เต้นๆเป็นลมหมดแรงตา。
ยเลย。
ก็ร้องห่มร้องไห้เอามาเนี่ยฟูมไฟายร้องห่มร้องไห้ไม่ได้สติเลยอ่ะร้องห่มร้องไห้ฟูมฟายมีแต่พุทธเจ้าเท่านั้นที่จะช่วยเราได้เราทุกข์แสงสาหัสทุกข์ที่สุดแล้วไปหาพุทธเจ้าพุทธเจ้าเทศเลยเอามาจเจ้าร้องไห้แบบนี้กี่ชาติแล้วเนี่ยเพราะผู้หญิงแบบนี้จะร้องไห้มาแล。
้วร้องไห้มาอีกเอาเอาอาหาร。
อาหารนั่งสมาธิ。
เพราะอลอยขึ้นไปเลย3ลำต้นตาลต่อกันเหาได้เลยอ่ะที่เลย。
เขารอนน์ทำพระไตรปิฎกพระไตรปิฎกที่ในถ้ำสถบันอะไรไตรปิฎกต้องมีอาหารห้าร้อยมาทำสังนามี499。
อาองค์เดียวขาดไม่ได้เพราะว่านนทพุทธเจ้ามาได้เยอะแล้วจำได้มากต้องรอให้องขาดนอนไม่ไม่ได้เพราะว่ามันทำเยอะเป็น。
แต่มีข้อแม้ว่าหนูต้องไปอาหารเพราะสี่ร้อยเก9้าล้านหมดเหลือบ้านองค์เดียวต้องเข้าประชุมกับเขาด้วยแต่อาหารเข้าไปได้ต้องรอให้อาหารก่อน。
เขาก็น่าดูเลยเรๆให้เข้าเล่นเข้าเล่นเข้าจะคบเวลาแล้ว。
นนท์อาหาร。
ก็เลยจะเดินไปจะเดินไปก็กลัวว่าพวกที่เขารอปากทำทั้งหมดเขาจะสงสัยว่าพ่ออาหารเราจะเข้ามาประชุมสังนาด้วยอ่ะนะเลยอ่ะอธิษฐานที่เขาว่างเปล่าไว้เลยทำได้ขนาดนี้。
ไปก่อนนะอยากได้เอาอยากได้ก็ไป。
มันเป็นอาหารแล้วเนี่ย。
ใครมีบุญวาสนาบ้านมีอะไรอธิษฐานอย่างนั้นเลยถ้ารู้ตัวเองอธิษฐานอะไรได้ที่เลยแล้วก็องอธิษฐานได้นะแล้วแต่บุญวาสนาบารมีเจ้าก็จะบอกว่าที่นั่งอยู่ตรงนี้จำนวนเท่าไหร่เป็นพระอาหารแล้วก็มีภิญญญาหกที่นั่งตรง。
น，ี้มีจำนวนเท่าไหร่ได้แค่วิชา3。
อาหารที่นั่งตรงนี้ได้แค่ปัญญาวิมตอาหารที่นั่งตรงนี้ได้ปฏิสัวิทาญาณ4。
เพื่อจะแยกแยประเทศ。
อธิษฐานอะไรดีครับหลวงตาอธิษฐานอะไรดีครับเดี๋ยวคิดไม่ออก。
อะไรอย่างเดียวอย่างเดียวอะไรอ่ะมันถึงวงตาบอกว่าตอนตอนที่ถ้าบรรลุขึ้นมาแล้วอยากได้เด็กยาอะไรให้อธิษฐานตอนนั้นนะครับ。
เราไปแล้วเราบอกกว่าประกาศเป็นไม่ใช่นะเนี่ย。
จะรู้เองว่าทำอะไรได้คนเราอ่ะ。
ตัวเองรู้ตัวเองว่าทำเลยรู้เองนะจะดำดินไปได้เลยมันจะหอากาศไปได้เลยแบ่งภาคได้เลยแบ่งกายได้เลยเนี่ยตกเนี่ยแบ่งกายไ。
ด้เลยอ่ะ。
ตอนแรกผมมากเลยพี่ชายเป็นมหาชลมรดกเนี่ยเป็นอาหาสอนน้องชายน้องชายโงงงมากก่อนไม่ได้เพราะอะไรเมื่อเป็นกรรมกรรมที่เมื่อชาติก่อนน่ะไปหัวเราะพระแกก่ๆองค์แล้วจำไม่ได้ถก็เลยตัวเองหัวเราเขาเขาก็เลยน้อยใจไปเลย。
นั้นน่ะโลกเรื่องไหนก็ไม่ทราบแล้วเกิดแล้วเกิดมาเป็นจฬมรดกมาเป็นภาษวกพุทธเจ้ามจมรดกแต่สมองอม。
ไม่หน้าลืมหลังได้หลังลืมหน้าบรรทจำไม่ได้แล้วมาถึงข้างหลังลืมข้างหน้าหน้าลืมข้างหลังจำไม่ได้จำอะไรไม่ได้เลยงงไปเลยได้ผลที่ไปหัวเราะไม่ได้ไปเลยหัวเราะ。
เตี้ยตัวเตี้ยเตี้ย。
แล้วก็ถามว่าบหมดเลยจะ้าบอกว่าทำไมข้างนอกเสียงแตบหมดมีพระมาหลายรูปแล้วก็มีมีเดินมาองค์นึงแต่เดินนำหน้าพุเจ้าที่ว่าเป็นนำหน้าไม่ใช่แล้วนะคือพระเถระเป็นอาหารแล้วนะข้างหลังเป็นพระอาโน้อ。
ย。
กว่า。
แต่ตัวเล็กมันเองเลยนิดเดียว。
ในชาติก่อนนั้นน่ะเขาประปรึกษากันในที่ประชุมบอกว่าเราจะสร้างเจดีย์ให้สูงแค่นี้。
ยิยิ่งยิ่งดีไอ้เจมีอยู่คนนึงเสียงมันดังกับเขาไงแล้วบอกว่าสูงมากทำความสะอาดยากดูแลรักษายากมาครึ่งเดียวพอแล้วเลยไปตกนรกก็ยาวนานมาเกิดมาเลยนหลายชาติเป็นอะไรก็ตัวเตี้นั่นแหละ。
อย่าไปอะไรไม่ได้เป็นบุญกุศลไปขวาบุญกุศลเขาเหมือนกันเนี่ยหัวเรไม่ได้ธรรมดาธรรมดาแต่ไม่ธรรมดาเราเลยพี่ชายพยายามสอนก็สไม่ได้เอาไม่อยู่ใครก็。
รังเกียจ。
พี่ชายก็เอามาอยู่ด้วยเอามาบวชพระซะเพราะว่าโง่ๆไม่ทันใครเลยในโลก。
พี่ชายก็สงสารก็เลยพี่ชายและพระมหาชมรดกก็เลยสอนน้องชายน้องชายก็สอนไม่ได้เรื่องทุกสุดท้ายก็ว่าไลเลยน้อยใจก็เดินออกจากวัดจะเดินออกจากวัดกลับบ้านร้องไห้เจ้าเสด็จมาขวางบอกว่า。
จะไปไหนอ่ะก็โง่งงมากเลยพี่ชายก็ไล่。
ไม่มีที่อยู่แล้วก็ร้องไห้ไม่รู้จะไปที่ไหนไม่มีที่ไปว่าทำไมบอกไม่นึกถึงเรา。
เจ้าเลยสอนเองอนก็กำหนดพิจารณาพระุทธเจ้าก็กำหนดว่ามีอยู่แต่ไม่ต้องเอากลับมาไม่ต้องพูดถึงกรรมมันแก้ไม่ได้แล้วมันมันให้ผลแล้วไงเอาส่วนบุญมาใช้มีบุญตรงส่วนไหนบ้างไหมที่จะรู้อาหารได้ให้กลับมาปล่อยมันไปมันงไปแล้วไงมันเป็นให้ผลแล้วเอาส่วนบุญมาใช้กำ。
ห。
นด。
ไป。
เฮย。
เคยเคยมีเคยมี。
รู้เลยว่าไม่เคยมี。
เนมิตผ้าสีขาว。
สีขาวให้ผ้าสีขาวถือไว้นะ。
ผ้าสีขาวถือไว้ไม่ต้องรู้อะไรมากครับไว้แล้วห้ามปล่อยเลย。
ผ้าขาวบริสุทธิ์พัฒนาสีขาวบริสุทธิ์เจ้าประทานให้มานะรักมากเลยของประธานให้กับมือเลยเนี่ยที่ขาวบริสุธไว้ให้เลยแล้วก็ไม่ต้องอะไรมากให้เอาไว้อย่าปล่อยเพราะว่างอะไรให้เอามือลูกไปเรื่อยๆแล้วก็ก็กลับให้ปล่อยแล้วก็รูอยู่เร。
ื่อย。
รูปภาพอยู่เรื่อยแล้วก็ต้องประโยคสั้นๆว่าผ้าเนี่ยมันเป็นของของที่สะอาดบริสุทธิ์แต่มันสกปรกไปก็เพราะว่าเนี่ยไอ้เนี่ยเพราะว่ามันส่งไปให้ภายนอกมาทำให้มันสกปรกทำนองนี้ๆแต่เป็นภาษาบาลว่าปกติแค่นี้จะไม่จะเป็นแบบนี้。
แหละ。
ราชติอะไรเนี่ย。
ไอ้ผ้าผืนี้มันสะอาดมาแต่เดิมมันน่ารักมากเลยเจ้าแต่มันสกปรกไปกับเพราะว่าเนี่ยภายนอกมาทำให้มันเศร้าหมอง。
ไปเรื่อยๆแล้วก็。
ออกมาสีขาวบริสุแล้วไว้กี่วันอ่ะยังไง。
เพื่อนหมดเลยอ่ะถ้าพุทธเจ้าอุตส่าห์รักมากเลยอ่ะ。
แค่นั้นแหละ。
ใจเลยว่า。
ถ้าของพุทธเจ้าที่เรารักมากที่สุดประทานได้มาเนี่ยมันสกปรกเพราะตัวเราแท้ๆเลย。
ตัวเราที่สกปรกสิดีไม่น่ายึดมั่นถือมั่นเลยไม่รู้อาหารเลย。
แค่นี้เอง。
อาหารเสร็จปุ๊บ。
พระวิทเศรษฐีนิมนต์พุทธเจ้าและพระหลานจังหวัดไปที่บ้าน。
พวกพี่ชายก็ให้พี่ชายคนนิมนต์พี่ชายก็เห็นว่าน้องชายไม่เอาไปหมดเขาจะเอาอาหารก็เอาแต่น้องชายทิ้งไว้องค์เดียว。
ไม่พาไปด้วยถึงเวลาจะไปเปิดบาท。
ไปพุทธเจ้าไปเปิดบาท。
ไม่ยอมเปิดบาทรับรับอาหาร。
พระเจ้าบอกว่า。
มาไม่หมดจะมีพระอีกรูปนึง。
วิธีกาเศรก็บอกว่าวัดทำไม。
ทำไมยังมาไม่หมดถามไปถามมาก็ใจความว่าพี่ชายไม่ยอมให้หมดน้องชายมา。
รู้อะไรไม่รู้แล้ว。
แต่พระเจ้ารู้ดพระเจ้าบอกว่าใครหนึ่งองค์ไม่ยอมไม่ยอมเปิดบาทก็เลยคนไปตาม。
ไปตามปุบ。
ไหนบอกมีองค์เดียวมีเป็นร้อยองค์พันองค์เต็มวัดเลยต่างคนต่างทำงานคนละหน้าที่ไหนว่ามีองค์เดียวมีเป็นร้อ，ย，เ，ป，็นพันเลยทำงาน，เ，ต。
็มวัดเลย。
รูปร่างเหมือนกันหมดเลยเลยถามว่าองค์ไหนชื่อจฬมรฑก。
บรรดกเนี่ย。
พูดพร้อมกันหมดว่าเราชื่อจุฬาปดกหรือจุฬามดกเลยเนี่ย。
คนไปตามจะเอาคนไหนไปบอกว่าให้องค์เดียวไปบอกเลย。
แล้วเหมือนกันหมดเลยแล้วก็ชื่อเดียวกันด้วย。
กจะรู้เลยเลยพูดรู้หมดเลยว่าอ่ะๆน้องชายเลขแล้วเหรอเนี่ยเพราะอะไรอธิษฐานเลยอธิษฐานสองสองเป็นสี่สเป็นแปดแปดเป็นสิบหกสิบหกเป็นสาสิบสองหมดทำหน้าที่คนละอย่างกัน。
เลยทีเดียวได้เลย。
สุดท้ายกูจะเลยให้ไปบอกว่าไปจับมือไว้องค์นึงแล้วก็。
ถามชื่อองค์ไหนชื่อจุฬบรรจกหรือจุฬากเนี่ยองค์ไหนพูดคนที่ใกล้จับมืออย่าปล่อยจับมือ。
อธิษอธิการเห็นว่าทุกคนได้หมดทางงใจว่าแล้วนะแต่ละคนวาสนาแตกต่างกันที่จะอธิษฐานอะไรอธิฐานตอนนั้นหมายถึงว่าคือตอนที่อาหารแล้วเนี่ยก็จะใช้อะไรก็ใช้ไปเลยไม่ใช่อธิษฐานว่าขอให้เป็นอย่างนั้นขอให้ข้าพเจ้านั้นไม่ใช่ใช้ใช。
้เลย。
ใช้ไปเลยไม่ใช่ว่าไปที่ใช้ไปเลย。
ใครมีภยาหกที่หมูทิพย์รวดหน้าคตคนอื่นได้เลยชาติได้ใช้ไปเลยหาตัวอาแปลงใช้ไปเลยสามารถแยกใช้ไปเลยนะจะทำอะไรก็ใช้ไปเลย，ว。
ิชาสสเลย。
แล้วแต่ว่าใครจะใช้อะไรถ้าจะรู้อะไรจะรู้ตัวเลยว่ามีอะไรอาหารใช้ปฏิบัติให้อาหารดีกว่าจะไปสนใจเลยเรื่องอื่น。
ถ้าเป็นบ้าไปสนใจมากๆเป็นบ้าง่ายๆไหมล่ะแล้วมันทำให้โดนช้าด้วยมันช้านะที่ตายไปแล้วเราตายไปแล้วท่านตายไปแล้วยังไม่ไปไหนเลยแล้วเนี่ยถ้าเราตายไปแล้วเนี่ยเนี่ยมันตายเสียงเราต่อให้มีมากมายไก่ายกองภาพทำอะไรเนี่ยมีโอกาสเข้าใจผิดได้เราจะไปถามใครเราตายไปแล。
้วพวกไปเสียงตอบไม่ได้ตอบคำถามไม่ได้ที่ไม่ได้นะเรายังอยู่ยังมีโอกาสถามแล้วได้ตอบได้เราตายไปแล้วไปถามที่ไหนอ่ะ。
เนี่ย。
ลงตามหาบัวนะตอนนี้。
ของท่านมันโลดผลมากเลยเดี๋ยวทะลุฟ้าลงดินลงไปใต้ดินทะลุฟ้าทำไมเป็นแบบนี้วามันเหมือนไฟอะไรเหมือนไฟมันเนี่ยงแตกๆขึ้นไปทะลุฟ้าลงไปใต้ดินทะลุดฟ้าเหมือนทำไมเป็นแบบนี้ทะลบ้านอยู่เนี่ยโลกทีเดียวทีเ。
ดียว。
สำเร็จทุกข์ไปเลยอ่ะนี่เสียดายมากเลยวงปู่มันไม่อยู่แล้วมรณภาพไปแล้วผ่านไปแล้วไม่รู้จะทำยังไงเลยต้องทำทางเองเสียเวลาเนิ่นนานมากเลยแต่มาก็สงสัยมาอีกติดตรงนี้อีกอาทิตใสไม่มีมาตั้งหลายปีแต่ทำไมทำไมไม่เคยอัศจรรย์อะไรแล้วว่ะไม่ดี。
แล้ว。
แต่ทำไมโลกกระททาตุไม่อัศจรรย์ไม่เกินอัศจรรย์เลยเห็นพ่อแม่ครูบาอาจารรรย์。
เหล้าหลวงปู่มา่านท่านเหล้าอัศจรรย์อย่างนอัศจรรย์โลกธาตุระเบิดไปหมดแล้วเหมือนกับ。
ไอ้เนี่ย。
มีทั้งเทพเทวดาทุกชั้นฟ้าลงมาเต็มเลยแล้วมี。
เสียงเครื่องสายมีทั้งกลิ่นหอมไปหมดอบอวนและจักรวาลมีเสียงสวดยันโตโพธิยาบเสียสวดจักรวาลมีเสียงกองดังๆขึ้นมาเองในสวรรค์เนี่ยหัวใจกระเด็นกระดอนแล้วก็จะมีอะไรเยอะแยะโลกาตุเหมือนกับมิไปเลยอ่ะแผ่นฟ้าม้วนแผ่นดินระเบิดโลธาตุไปหมดอ่ะทําไมเ。
งียบ。
ไม่มีแต่มันเงียผิดได้ไง。
ไม่รู้ว่าจะทำยังไงเพราะว่าอาจารย์นพพานไปแล้วมากอาจารยใหญ่พานไปแล้ว。
ก็ต้องทำทางเสียเวลาอยู่นานมากหลายตอนมากแล้วมาจิตมันทะลุเป็นเหมือนไฟเป็นยังแตทะลุวาทะลุดอีกลงอีกตอนอีกแล้วก็จิใัยยังมันก็ไม่เศร้าองอีกพยายามต่อสู้มันสงสัยไม่เศร้าองเลยให้มันสงสัยอย่างเดียวของไม่ได้เพราะว่าถ้าเข้าใจผิดว่าที่บรรลุนิพพพานคือผสัยอย่า。
งเดียวสมองไม่มีสู้มันสู้ๆก็ผิดตรงนี้นานมากเลยต้องทำขึ้นมาว่าถ้ากระแทกแรงว่าน้อยอยากเป็นอรรหันต์เหรอรักเกียจทุกหลักสูตรที่ดีจะเอาไอที่จะเอาให้ที่ของรังเกียจทั้งหลายปฏิบัติแบบนี้เหรอละเกียจอย่างที่ถูกใจจะเอาไว้ที่รังเกียจจะใสปฏิบัติแบบนี้หรอหรือรับรู้ด。
้วยใจเป็นกลางและสุขร้าหมอไปขนาดมันเป็นขันไม่ใช่เหรอนั้นเวทนาขบัญญัติเพียงว่าเวทนาขร์มีแต่สุขเวทนาทำไมเวทนาขรมีสุขเวทนาทุกเวทนาจะทำไมมันเป็นขันหน้าสุขเวนาทุกเวทนาผสายไม่มีเจ้าองสายอย่างเดียวได้เจ้าองไม่ต้องมีคันห。
น้าด。
ฉันไปไปเลย。
เราอยากจะเป็นอาหารจะปฏิบัติแบบนี้ล่ะปฏิบัติรักจากเกียรติทุกขที่ดีเข้าใจจะเอาไอที่ไม่ถูกที่ไม่ผ่องใสรังเกียจปฏิบัติแ，บ。
บนี้เหรอ。
โอ้โหฉันว่าทำกระแทกกระแทกกระแทกกระแทกกระแทกแบบว่าตั้งหลักไม่ให้ตั้งล่ะคืนนขึ้นมาได้เลยเหมือนนักมวย，ม，ั，น，ห，น，ั，ก，ไ，ปก，อ，ง，ก，ับพื้นดินร，้，อ。
งร้องไห้。
ร้องไห้ใครเห็นตอนนั้นเหมือนกับเป็นอะไรเลยไปเลยอ่ะไปกับพื้นดินเลยร้องไห้เลย。
ตามหาบัวสมมโนตรงนี้ที่ปฏิบัติตั้งหลายทำอะไรแบบนี้ทางเกียรทุกขที่สง่งใสอย่างเดียวที่ไม่มีมีอาการใจที่ไม่ถูกใจมันบอกไม่มีเจ้าก็บอกว่าก็ทำไม่ได้แบบนี้ว่าพ่อแม่จานภาพลาเหมือนกัน。
ไปเราอยากพูดอยากนี่อยากอยากนี่ปล่อยวาง。
ไปวางอยากได้นู่นอยากได้นี่เลยไปวางไปวางไปวางไม่อยากได้เงินอยากได้นี่มันเป็นธรรมที่ทำให้น่นช้า。
แล้วมันอาจจะเป็นบ้าได้หลงๆไปเราตายไปแล้วเนี่ยก็จะไปถามใครแล้วใครจะค่อยตักเตือนเขาจะว่าใครจะมาที่ใช้แล้วที่สุดหลๆกันใหญ่เลยเนี่ยแล้วไม่มีใครจำใจัยแล้วเลปฏิบัติเร็วๆนะเราก็แก่เท่าแล้วเวยแล้วไม่ใช่อายุน้อยแล้วก็มีโอกาสไม่ใช่อายุน้อยกว่าเราแล้วจะตาย。
ตายทีหลังเราไม่แน่นะภัยพิบัติมันจะเกิดแล้วโลก。
สงจะเกิดแล้วเนี่ยประเทศต่างๆกำลังจะกันแล้วเนี่ย。
ขีปนาวุธต่างคนต่างข้าก็มีขีปนาวุธ。
ไม่รู้มันขกันหรือเปล่าจะหลอกใคร。
อาวุธเนี่ย。
จะโจมตีกันอยู่แล้ว。
มีอาวุธเด็ดๆอาวุธเดๆๆๆจะหลอกขายเปล่าไม่รู้。
จตีจริงๆรู้แต่วามันไม่น่าจะจริงๆไหม。
กดปุ่มด้วย。
แค่นั่นแหละ。
มัน。
สงครามเกิดแน่นอนเลย。
กดปุ่มต้องกดปุ่ม。
สั่งให้กดปุ่มทีเดียวเราก็สั่งเยอะตอนนี้。
เพราะว่าเรือลบ。
ของยุโรปกับ。
เรือดำน้ำของยุโรป。
ของประเทศยุโรปแล้วก็ของ้อเมริกาเป็นร้อยอยลำอะไร。
ได้ครับมหาสมุทรพร้อมที่ยิงขีนาวุธ。
iรัสเซียก็ไม่ยอม。
แล้วเดี๋ยวก็บอกว่าถ้ายิงเมื่อกี้ลูก。
ยิงฝอยลงหมดเลยทุกรูปแล้วก็ให้โจมตีไอฐานที่ยิงขีปนาวุธมาคือยิงมาจากเรือก็ให้ทำลายเรือยิงเครื่องบินก็ทำลายเครื่อง。
บินทุกลำ。
ไหนทำไรหมด。
เอาจริงๆนะโลกแบบนี้มันไม่ทำลายทำลายอาวุธมันไม่ทำลายฐานที่จริงมาเลย。
ยิ่งไปทำลายได้เลยยิ่งจากเรือทำลายเรือบินทำลายเครื่องบินวันนี้มันก็รอกันน่ะหมด。
วันนี้ไม่รู้แต่ตอนนี้คือยุโรปไปเข้าอเมริการัสเซียก็ทำท่าจะเข้ากับจีนกับอะไรเกาหลีเหนือก็ก็อยู่นะมาประกบด้วยจะ。
พวกเราในงบประมาณนะเดี๋ยวหอะ。
เดี๋ยวมัวแต่ประมาทแต่อยากได้อยากู้ได้อยากได้ได้เล่นอยากได้อยากนี่ปฏิบัติช้าไปแล้วก็ไปใจไม่ได้เข้าหารู้ไปวารู้อะไรรู้ไปหมดแล้วไปวางไม่หมดรู้ไปหมดรู้วันนี้ไปหมดแล้วไม่ได้ทำอะไรเลยรู้รู้ไปหมดรู้ไปหมดแล้วแต่รู้วันนี้ไปหมด。
แล้ว。
แย่จริงๆเลยเนี่ยเดี๋ยวจะนั่นแหละภัยพิบัติก็จะเกิดแล้วเนี่ย。
เร็วๆเนี่ย。
แต่พวกเราก็มาประมาทไม่เหลือหรอก。
หมดเรียบร้อยไม่รู้ตายตายเท่าไหร่เป็นเบื่อเนี่ยไม่ยังไม่เล่นปฏิบัติก็ความเปลี่ยนก็ถามหลวงปู่เปลี่ยนปั，ญ，ป，ฏ，ิ，ปูที，่，ส，ง，ฆ，์，ที่มรณภาพไป，แ，ล。
้ว，ถามว่า。
หลวงปู่เรื่องภัยพิบัติเป็นมันจะมีนั่นแหละให้โทไว้โทรไว้ก็ถามจะได้ไม่ตายใช่ไหมหลวงไม่ใช่ได้ตายเผื่อตาดี。
เลปฏิบัติไว้ไม่ใช่เลปฏิบัติมันจะได้ไม่ตายใช่ไหมไม่ใช่มันเผื่อตายดีไว้ไว้บาอาจารย์เราก็ทุกท่านก็พูดตรงกัน。
ทุกท่านหลายองค์มันจะเกิดและภัยพิบัติจะเกิดและภัยพิบัติได้ยแลเกิดทั้งหลายอย่าประมาทนะอย่าประมาท。