最近经常听到很大的音乐声，可能和隆塔法师讲经的声音一样大。但为什么隆塔法师讲到这些的时候，音乐声好像无法触及内心，而讲经声却能触及内心呢？这是为什么呢？ 不要去在意那些，请放下那个去观察的“我”。你为什么要去观察那些呢？音乐声很大，隆塔法师的声音也很大，为什么你会对音乐声感到烦躁，但隆塔法师的声音也和音乐声一样大，为什么你不对隆塔法师的声音感到烦躁呢？ 问题在于，你需要看到“有我”这个事实，这个“我”充当着中间人的角色，去进行那样的评判。看到它是可以被观察到的“行蕴”，看到“行蕴”并非真正的“我”。但如果我们看不到这样的“我”，就会拿这个“我”去这样那样地评判。它会以“我”为出发点，然后“我”就到处跑，为什么隆塔法师的声音响亮，我就不会烦躁？为什么音乐声响亮，我就感到烦躁？为什么这样，为什么那样？“我”去评判这些，这是不对的。 你需要放下那个“我”，放下那个去评判、去认知、去看，然后去评判的“我”。如果我们没有认知到，没有看到，那它就会变成一种学问（知识）。但如果我们认知到，看到了，然后看到它只是“行蕴”，那它就不会变成一种学问（知识），就能脱离痛苦。 这才是最高层次的智慧。不要关注被认知的事物，要放下认知者，放下那个知道、看到、理解、比较的人。放下认知者，正如师父们常说的：“发现认知者，放下认知者，就能脱离痛苦。”经历之后不要执着。首先要“发现认知者”，然后不要执着于“我们是认知者”，“认知者是我们”，“是我们自身”，“是我们的自我”，或者说“认知者是我们的心”，“我们是认知者”。要超越这些，才能脱离痛苦。必须要先“发现认知者”，然后放下那个作为认知者的“我”。 明白吗？施主。——明白了。 你看看，因为超越了作为认知者的“我”，那之后还剩下什么呢？那个作为认知者的“我”是最后一道关卡。我的意思是，在每一个当下，当“有我”这个认知者存在时，这个“我”就是最后一道关卡。一旦超越了作为认知者的“我”，超越了每一个当下，就没有什么了，施主。没有那个“我”去成为所谓的空性。因为那个“我”，是被留在悬崖边的最后一道屏障。 那个“我”，可以比喻为：我们去认知什么，就放下什么；通过什么去认知，也放下什么。然后我们不断后退，任何我们认知到的，看到的，都放下，都放下。然后我们不断后退，不断后退。任何我们认知到的，看到的，都放下，都放下。然后我们的“我”不断后退，不断后退。最终，退到悬崖边的最后一道屏障，我们放下一切，在悬崖边放下一切。但还剩下作为最后一道屏障的“我”，存在于每一个当下。我们看到什么，那个“我”就是站在悬崖边的最后一道屏障。超越了那个“我”，超越了那个作为认知者、看到者、理解者的最后的“我”，超越了站在悬崖边的那道屏障，就没有“我”了，那是一种空性。因为那个“我”，被遗弃在了悬崖边，作为最后一道屏障。那个“我”是观看者，是认知者。首先要看到那个“我”，要先发现那个认知者。当隆塔法师问你，当你知道了什么，要问：“是谁在知道？”“是我们在知道。”知道了孩子。“是谁在知道？”“是我们在知道。”听到了声音。“是谁在知道？”“是我们在知道。”别人知道，那是他们的事情。但我们是知道的人，我们知道听到了声音。“是谁在知道？”“是我们在知道。”吃东西，知道酸甜苦辣的味道，好吃不好吃，是那个“知道”的人。“是谁在知道？”“是我们在知道。”身体感觉到了冷热软硬。“是谁在知道？”我们知道。现在天气很热。“是谁知道？”我们知道天气很热。那是别人的事情，他们知道他们的，每个人都有自己的感受。但我们知道，现在很热。内心舒服或不舒服，去知道、去思考、去记忆、去延续……去知道、去思考、去记忆，然后延续什么……是谁知道我们正在知道什么？是谁知道我们正在思考什么？是我们，是我们在知道。怎么表达呢？我们可以完全说出“是我们在知道”。我们问：“是谁知道我们的内心是舒服还是不舒服？”“是我们在知道。”所以每个人都可以回答，“是我们在知道”。“谁知道我们的内心是舒服的？”“是我们在知道。”内心不舒服。“谁知道是我们在知道？”问什么都是“是我们在知道！”内心舒服知道，内心不舒服知道，内心空虚。“是谁知道？”“是我们在知道。” 在这个世界上，没有人知道我们的内心是否空虚。“是谁知道？”“是我们在知道。”因此，内心的空虚不是涅槃，内心的空虚不是终点。什么？内心的空虚，是谁在知道？世界上有人知道我们的内心空虚吗？没有人知道我们的内心空虚，但有一个人知道，是谁呢？是我们在知道。内心的空虚不是涅槃。 那些去修行的人，回来后说自己证得了空性，证得了涅槃。那种认为自己证得涅槃的想法是错误的。那种认为自己证得涅槃，只是一种内心的状态，是内心的一种现象。因为它是可以被认知的。然后就问：“我是怎么知道自己内心空虚的呢？”世界上有人知道你的内心空虚吗？他们不知道。但有一个人知道，那就是“我们在知道”。但任何可以被认知的事物，都只是一种心境。任何可以被看到的事物，都只是一种心境。 心最初的、纯粹的本质，是无法通过眼、耳、鼻、舌、身、意这六根门接触到的。它无法通过五蕴（色、受、想、行、识）来感知。识蕴可以通过眼睛来认知颜色，可以通过耳朵来认知声音，可以通过鼻子来认知气味，可以通过舌头来认知味道，可以通过身体来认知触感。识蕴可以认知在内心生起的状态。识蕴只能认知颜色、声音、气味、味道、触感，以及内心的感受或想法。这些都被称为“心境”，是可以被认知的事物。但如果是真正的、最初的、本源的心，那就没有任何东西可以用来认知它。无法通过识蕴来认知它，也无法通过眼、耳、鼻、舌、身、意这六根门来感知它。 因此，隆塔法师才会问，那些说自己内心空虚，证得涅槃的人，是怎么知道自己内心空虚的呢？他们回答说：“是自己知道的。别人不知道我的内心是否空虚，但我是知道的。”“为什么你能知道你的内心空虚呢？”“因为它是可以被认知的，所以它只是一种心境而已。” 那些说自己的内心空虚的人，能回答说：“是谁在知道？是我们在知道自己的内心空虚。”世界上有人知道吗？不知道。只有一个人知道我们的内心空虚，是谁呢？是我们在知道。“是我们在知道。”因此，内心的空虚不是终点，不是涅槃。因为我们知道自己的内心空虚，但那个“我们”才是知道者。发现那个认知者，发现那个作为认知者的“我们”，然后放下那个认知者，才能证得涅槃。发现那个认知者，发现那个作为认知者的“我们”，那个存在于每一个当下的“我们”的认知者，是站在悬崖边上的最后一道屏障。因为我们已经放下了一切。即使我们的内心想要放下一切，不想要任何东西，但那个知道“我们在放下一切”的“我们”，那个还没有放下的人，就是最后一道需要被放下的屏障。那个站在悬崖边上的最后一道屏障，它已经放下了一切，但它还没有放下作为认知者的自己，它放下了别人，但还没有放下自己。 所以我才说，有一位年过八旬的隆布（老修行者），如果是位修行有成的人，他就应该放下一切。没有什么可以不放下的。“我已经放下了一切，没有什么是我没有放下的。”隆布这样说道。“我已经放下了一切，没有什么是我没有放下的。”稍微停顿了一下。“真的吗？有什么是隆布没有放下的吗？”“我已经放下了一切了。”他依然坚持自己放下了一切。还剩下什么呢？“有什么是我们没有放下的吗？我已经放下一切了，没有什么剩下！”还剩下一件事，什么呢？还剩下那个说“我已经放下了一切”的“我们”没有放下。还没有放下那个“放下者”，但“我们”想要放下其他一切。但那个作为认知者的“我们”，那个放下了一切的认知者，那个调查了一切的认知者，已经没有什么了，没有什么是我们没有放下的了。我们放下了一切！仍然坚持自己放下了一切。仍然没有放下“我们”自己。“放下了一切，却仍然没有放下我们自己。” 哦！我被触动了，震惊了！我向右看，说不出话来。去做，去做吧。不要去专注于放下“心”，而是要放下认知者。不要专注于放下“心”，而是要放下认知者。去放下，去放下那个认知者。但我们修行的人，总是专注于放下“心”。那种放下“心”的状态，只是一种内心的现象，只是一种内心的状态。放下认知者。师父们所说的，是放下认知者，放下认知者。发现认知者，放下认知者。不是去追求内心的空虚。当内心空虚的时候，要问：“是谁知道这个世界没有知道我的内心是空虚的？有一个人知道，是谁呢？是我们在知道。”然后继续说：“我放下了一切，没有什么可以不放下的。”“是谁知道我放下了一切？有没有人知道我放下了一切？”检查一下，发现确实没有什么可以不放下的。“放下了一切了！没有什么可放下的了！”“放下了吗？说自己放下了一切，却并没有放下自己！” 哦！这句话触动了我，震惊了我！现在，去做吧，去做你该做的事情。不要执着。已经放下的一切就让它过去。最后一道屏障就是那个作为认知者的“我们”。那个“谁是认知者”中的“谁”，是那个执着的人。那个“谁在知道”中的“我们”在执着。那个“我们”在知道，那个“我们”才是关键。 如果我们不去放下那个作为认知者的“我们”，那它就会变成一种愚昧。是谁在知道？那个“谁”就会享受快乐，排斥痛苦。是谁在享受？那个“我们”在知道。 我们想说的是，当内心出现任何感受时，要问：“世上有人知道我现在内心的状态吗？”最终会发现，自己的内心已经空无一物，什么都没有留下。现在已经空了，什么都没有了。是谁知道这一切的呢？只有一个人知道，别人都不知道，那就是“我们”。那个“谁在知道”的“谁”在享受，那个“谁在知道”的“谁”在执着。“是谁在知道”，谁就在享受自己所知道的一切。喜欢什么，不喜欢什么，都会被那个人所接受或拒绝。那个人就是“知道者”，那个人就是“愚昧”。那么，是谁在知道呢？一切都是我们在知道，所以才要放下那个认知者。为什么呢？因为一切都是“我们”在知道。内心空虚，也是“我们”在知道，不是别人知道。放下那个“我们”，放下那个作为认知者的“我们”。最终，放下那个认知者。如果还没有放下那个“放下者”，即使知道了，放下了所有的一切，但只剩下一样东西没有放下，就会震惊不已。 你还没有放下那个“放下者”。他一时语塞，目光呆滞，彻底呆住了。现在，放下一切！放下认知者！师父们都强调这一点：放下认知者，而不是去追求内心的空虚。我们的修行方向错了！错了！我们不执着任何事物，内心空空如也。这种“不执着任何事物，内心空空如也”的状态，并非正确的修行方式。要先发现认知者。“谁”才是认知者？就是“我们”，是“我们”在知道。这个“我们”，才是存在于每一个当下的悬崖边的最后一道屏障。这个作为认知者的“我们”，就是存在于每一个当下的悬崖边的最后一道屏障。我们必须放下那个作为认知者的“我们”，让它超越悬崖，而不是让我们的内心空虚。如果“我们”认为“我们的内心空虚”，那就等于跳崖自杀。你放下了一切，然后带着“你”跳入悬崖，追求空无，那就等于跳崖自杀。放下其他的一切，只剩下“我们”自己，然后跳入悬崖，寻求空无。这种行为，等于跳崖自杀。不是这样的。要放下那个作为最后一道屏障的“我们”，然后在超越“我们”之后，不再有作为空无者的“我们”。即使是作为认知者的“我们”，作为空虚者的“我们”，也都要放下。 明白了吗？因此，施主可能找错了对象。施主可能已经习惯了专注，这种习惯已经根深蒂固。我们擅长专注，擅长用“我们”去专注、去看、去观察。施主不擅长放下作为认知者、看到者的自己。这一点，施主很容易忘记。每次修行，都会忘记这一点。施主总是用“我们”去专注面前的事物，专注外在的感受，专注内心的感受，但施主没有放下认知者，那个知道、看到、专注的“我们”。施主用“我们”去观看、去观察、去专注。 明白吗？施主一直都在这样的状态下修行，一直都在原地打转。施主总是忘记放下自己，总是用“我们”去专注，去专注，去专注。结果，“我们”就认知到了一些奇怪的事情，认知到了一些不寻常的事情，接收到了一些普通人无法接收到的信息，听到了一些普通人无法听到的声音，尝到了一些普通人无法尝到的味道，感受到了一些普通人无法感受到的东西。总之，就是觉得有些奇怪。但其他人却一无所知。“很奇怪！”“只有我们自己才能感受到！”“只有我们自己是这样！”“我们很特别，和别人不一样！”“去看看精神科医生吧！”我说的是最普通的修行者。一个非常普通的人，一个不特别的人，一个普通人，能够正常地接收信息，内心没有执着。而那些不普通的人，总是执着一切，总是接收普通人无法接收到的信息，总是看到一些奇怪的东西，听到一些奇怪的声音，尝到一些奇怪的味道。这不是一种正常的状态。这是一种禅定状态，是禅定的力量，看到了天眼，听到了天耳，能够预知过去，能够知道其他人的想法，能够知道自己和他人的前世，能够看到其他人的光环，能够知道其他人的想法。这是一种禅定状态，是隐士的禅定，不是佛教的修行。 因此，要放下认知者。施主总是用“我们”去专注，总是用“我们”去专注。施主总是忘记放下那个专注者，那个认知者，那个“我们”在每一个当下都在修饰的“行蕴”。即使知道内心空虚，内心的空虚也不是涅槃。放下那个知道内心空虚的“我们”，才能脱离痛苦。不要执着于“认知者就是我们”，不要执着于“我们是认知者”。放下认知者！不要认为“认知者是我们的自我”，不要认为“我们是认知者”。它们只是一种现象，只是一种被接收的信息，只是一种自然现象，我们只是在接收信息。而不是“我们是认知者”。 不要认为“我们是认知者”！将认知归还给自然。那是自然的一种认知能力，是自然界的一种现象。而不是“我们是认知者”，“认知者是我们的自我”。那样，你们就无法脱离痛苦。你们要发现认知者，那是一种自然的认知能力。你们要放下将自然界的认知能力，当成是“我们”的，是“自我”的错误认知。不要窃取自然界的认知能力，据为己有。因为认知是一种自然现象，是一种与生俱来的能力。无论我们在公开还是私下里，偷偷地思考、说话、行动，自然界都知道我们的一切。我们的每一个想法，我们说的每一句话，我们偷偷做的每一件事，无论公开还是私下，都无法逃脱自然界的认知能力。它一直在认知着“我们”，一直在认知着“我们”的一切。我们的内心是怎样的，我们的身体正在经历什么，我们正在坐着、站着、走着、躺着，我们正在说什么，内心正在经历什么，都不是“我们”在知道，而是自然在知道。 即使是动物，即使是天神、恶魔，他们也有自然的认知能力。狗在睡觉，它也知道自己在睡觉；它在奔跑，它也知道自己在奔跑；它心情愉快，它也知道自己心情愉快；它心情不好，它也知道自己心情不好。当它走近我们的时候，它知道这个人是好人还是坏人。它知道，它知道！它知道自己在睡觉，它知道自己在思考，它知道自己的心情是好是坏。它有情绪，它心情好的时候会玩耍，心情不好的时候会感到不舒服。它知道！这种自然的认知能力，存在于所有的生物之中。那种被称为“佛性”的自然，不是只存在于佛陀身上，不是只存在于阿罗汉身上，不是只存在于人类身上，而是存在于所有的生物之中。作为佛性的那种认知能力，是自然界的一部分，是与生俱来的。它伴随着每一个心灵，伴随着每一个灵魂。作为认知能力的自然，不是佛陀的，不是阿罗汉的，不是任何人的，它是与每一个心灵相伴的自然。那是蕴藏在五蕴中的自然本性，它在不同的身体中轮回，在不同的身体中体验着不同的感受、想法和情绪。当它转世成鸟的时候，它的想法就会像鸟一样，然后它会飞去找伴侣，然后生儿育女。当鸟转世成鸟的时候，它不会像人一样思考，公鸟会去找母鸟做伴侣，它会去找母鸟，它会像鸟一样思考，它不会像人一样思考。因为我们只是把人变成了鸟，然后它就必须像鸟一样思考。当它变成母鸟的时候，它就会飞去找公鸟做伴侣。当我们是公鸟的时候，我们去找母鸟；当她是母鸟的时候，她去找公鸟，然后它们会生儿育女。 并不是说“我们”仍然存在。过去的感觉、情绪和记忆都会消失。然后我们会重新开始，重新记忆，重新思考。当转世成为鸟、蛇、老鼠、狗、乌鸦、鸡的时候，它们的想法和记忆都会改变，它们的想法会像动物一样。那些想要女人、想要男人的动物，它们的记忆、想法和语言都会改变，它们只会像那种动物一样思考。一切都会改变，只剩下认知能力不会改变。那种认知能力是不朽的，是不朽的真理。它不会改变，因为它转世成为鸟或什么的，它睡觉的时候知道自己在睡觉，它饿的时候知道自己饿了。它知道自己正在干什么。它心情好的时候知道自己心情好，心情不好的时候知道自己心情不好。它生病的时候知道自己生病了。狗生病的时候会去找草药吃，吃一些可以让自己呕吐出来的东西，它知道这些草药可以让自己呕吐，然后康复。它的身体里有所有的知识。那种认知是不朽的，是不朽的真理。它不会破碎，不会熄灭，不会诞生，不会死亡。它是一种自然，它是与心灵相伴的自然。但每一个轮回的心灵，都会带着新的感受、情绪、记忆来到新的身体。原来的记忆都消失了。 认知知道站立、行走、坐卧，知道内心是舒服还是不舒服，认知从来没有改变。发生了什么，它依然知道。认知知道一切事情。但记忆不一样，记忆会消失，会改变。想要脱离痛苦，就要抓住这一点：认知不是记忆，认知不是思考。因为如果转世成其他什么，记忆和想法都会改变。你会变成某种动物，拥有新的想法和记忆。你会说新的语言。记忆和想法会发生改变。如果转世为人，转世为外国人，你就必须学习外语。你将无法像现在这样用泰语思考。如果你今生是泰国人，你就会用泰语思考。但如果你转世成为其他的种族，你就需要学习你父母的语言，然后用新的方式思考。你将学习新的行走方式，学习飞行，学会新的选择方式。你将学习新的语言。记忆和想法，语言和行为都会改变。行为会改变。但认知不会改变。认知只能认知，它既不是记忆，也不是思考。记忆和想法都会消失，会随着每一次的转世而改变。但认知不会诞生，不会熄灭，不会破碎，不会毁灭。它只是认知，它认知身体的行为，认知语言的行为，认知思想的行为。它认知“行蕴”，认知“语行蕴”，认知“心行蕴”。 认知，不是“心行蕴”，不是感受和想法，它只是认知。认知不是感受，不是想法，不是“行蕴”，认知不是识蕴。识蕴是会生灭的。但认知的自然本质，不会诞生，不会熄灭，不会破碎，不会毁灭。它没有自我，它是无为之法，是不朽的。它只是改变，进入到一个拥有新的“身体行蕴”、“语言行蕴”、“心灵行蕴”的新身体。这种新的生命形式拥有“色、受、想、行、识”，拥有认知能力，拥有新的记忆，拥有新的学习方式。一切都会改变。但认知从未改变，它只是认知身体的活动、语言的活动、思想的活动。它认知“行蕴”、“语行蕴”、“心行蕴”。每一世都是如此。认知不会诞生，不会死亡，不会破碎，不会毁灭。它没有自我，它没有任何东西。它是无为之法，它没有自我，没有人可以塑造它。它不会诞生，不会死亡，没有人可以毁灭它。因为它是无法显现的。认知是不朽的，它与佛性同在，与每一个心灵和灵魂同在。从佛陀、阿罗汉、人类到所有的生物，所有生命体中的那种被称为佛性的认知能力，都是一样的。不是说存在于佛陀身上的认知能力更伟大，存在于动物身上的认知能力更渺小。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ มันเป็นธรรมตอนนี้ครับหลวงตาสังเกตว่าช่วงหลังช่วงหลังนี้โดนดนตรีมันก็ดังมากอาจจะดังพอๆกับเสียงเทศของหลวงตาครับแต่ที่ว่าทำทำไมคล้าๆว่าสังเกตตอนหลวงตาพูดถึงตรงนี้ก็สังเกตว่าทำไมเสียงดนตรีมันเข้าไม่ถึงใจแต่ว่าเสียงเทศศมันเข้าถึงอะไรอย่างนี้。 ครับ。 มันก็มันก็มาพร้อมๆกัน。 อันนี้คือมันเป็นจากอะไรครับ。 หมออย่าไปสังเกตตรงนั้น。 ขอปล่อยวางตัวเราพูดไปสังเกต。 คือหมอเข้าไปสังเกตตรงนั้นทำไม。 เสียงเพลงดังหลวงตาก็ดังทำไมเราหงุดหิดเสียงเพลงแต่หลวงตาก็ดังก็พอกับเสียงเพลงแต่ทำไมไม่หงุดหงิดเสียงหลวงตา。 มันยังไม่ใช่เท่าไหร่。 ปัญหามันคือหมอต้องเห็นว่ามีตัวเราตัวเราตัวเราที่มีตัวกลางที่ไปพิจารนาแบบนั้น。 เห็นเป็นตัวสังขารได้เห็นว่าตัวสังขารไม่ใช่ตัวเราแต่ถ้าเราไม่เห็นตัวเราแบบนั้นเนี่ยมันจะเอาตัวเราไปพิจารนาอย่างนีู้้นอย่างนี้หนูอย่างนี้มันจะเอาตัวเราเป็นตัวตั้งแล้วตัวเราไปที่ไหนทำไมเสียลูกตาจึงแต่ทำไมไม่หงุดหงิดเสียตายทำไมเสียงเพลงดังทำไมไปหงุด。 หงิดเสียงเพลงนี้ทำไมอย่างนู้นอย่างนี้อย่างนั้นอย่างนั้นทำไมตัวเราไปพิจารณาแต่ความจริงอันนี้ไม่ถูก。 หมอต้องมาปล่อยวางตัวเรา。 คือปล่อยวาตัวเราที่ไปพิจารณาที่ไปรู้ไปเห็นแล้วไปพิจารณาตัวนั้นถ้าเราไม่รู้ไม่เห็นมันจะเป็นวิชาแต่ถ้าเรารู้เราเห็นแล้วก็เห็นวามันเป็นสังขารมันจะไม่เป็นวิชา。 จะพ้นทุกข์ได้นะ。 คือ。 ไอหมอเนี่ยตรงนี้ปัญญาขั้นสูงสุดตรงนี้。 อย่าสนใจสิ่งที่ถูกรู้。 ให้ปล่อยวางผู้รู้พคืออปล่อยวางผู้รู้ตะพพอเลยผู้รู้ผู้เห็นผู้เข้าใจผู้รู้ผู้เห็นผู้เข้าใจผู้เปรียบเทียบเนี่ยปล่อยวางประพฤปล่อยวางผู้รู้พอที่ท่านพ่อแม่ครูบาอาจารย์ว่าพบผู้รู้ปล่อยวางผู้รู้แล้วก็จะพ้นทุกวันนี้ผ่านไปไม่ยึดถือพบผู้รู้ซะก่อนนะแล้วไม่ย。 ึถือว่าเราเป็นผู้รู้ผู้รู้เป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราหรือว่าผู้รู้เป็นจิตเป็นใจของเรา。 หรือตัวเราเป็นผู้รู้จะพ้นทุกไปที่ผ่านไปทุกท่าน。 คือต้องพบผู้รู้ให้ได้ก่อน。 แล้วก็ปล่อยวางตัวเราผู้รู้。 เข้าใจไหมหมอ。 อันนี้เข้าใจแล้วครับ。 ชหมอดูดิ。 เพราะมันเลยตัวเราผู้รู้แล้วมันมีอะไรอ่ะ。 ไอ้ตัวเราผู้รู้ในเป็นตัวสุดท้าย。 หมายถึงว่าทุกขณะปัจจุบันที่มีตัวเราผู้รู้เนี่ย。 ไอ้ตัวนี้เป็นตัวสุดท้ายเรื่อยไป。 เลยจากตัวเราผู้รู้ตัวสุดท้ายทุกปัจจุบันขนาดทุกปัจจุบันขนาดไม่มีอะไรเลยหมอ。 ไม่มีตัวเราไปเป็นความว่างนั้น。 เพราะไอ้ตัวเราเนี่ย。 เป็นตัวสุดท้ายที่ถูกปล่อยวางไว้บนหน้าผา。 ตัวเราเปรียบเหมือนว่า。 เราไปรู้อะไรเราก็ปล่อยวางหมดด้วยอะไรก็ปล่อยวางหมดด้วยอะไรปล่อยวางหมดแล้วเราก็ถอยหลังไปเรื่อยๆสิ่งอะไรที่เราไปรู้ไปเห็นแล้วก็วางไปวางไปแล้วเราถอยหลังไปเรื่อยๆถอยหลังเรื่อยๆแล้วสิ่งใดที่รู้เห็นแล้วก็ก็ปล่อยวางไปปล่อยวางไปแล้วก็ตัวเราก็ถอยหลังเรื่อ。 ยๆที่สุดถอยหลังจนถึงตัวสุดท้ายที่หน้าผาเราปล่อยวางหมดเลยทุกอย่างที่หน้าผาทุกอย่างแล้วปล่อยวางหมดแล้ว。 แต่เหลือตัวเราตัวสุดท้ายทุกขนาดปัจจุบันที่เราไปดูอะไรเนี่ยเราคือตัวสุดท้ายที่อยู่ริมหน้าผาเลยตัวเราไปแล้ว。 เลยตัวเราสุดท้ายที่เป็นผู้รู้ผู้เห็นผู้เข้าใจนะที่อยู่ที่สุดของหน้าผาเลยไปนานแล้วเนี่ยไม่มีตัวเราเป็นความเป็นความว่างเพราะตัวเราถูกทิ้งบนหน้าผาคือตัวสุดท้าย。 ตัวเราผู้ดูผู้รู้เห็นโดยที่เห็นมาซะก่อน。 เห็นผู้รู้ซะก่อนพบผู้รู้ซะก่อนคือตัวเราลูกตาที่ถามว่าเวลารู้อะไรเนี่ยให้ถามว่าใครเป็นคนรู้ตัวเราเป็นคนรู้รู้ลูกใครเป็นคนรู้ตัวเราเป็นคนรู้ได้ยินเสียงใครเป็นคนรู้เราเป็นคนรู้คนอื่นเขารู้เขาก็รู้ของเขาแต่เราเป็นคนรู้เราก็รู้เสียงว่าได้กินใครคนรู้เ。 ราเป็นคนรู้กินกินอะไร。 รู้รสชาติเปรี้ยวหวานมันเค็มอร่อยไม่อร่อยแค่คนรู้เราเป็นคนรู้。 สิ่งที่มาสัมผัสกายเย็นร้อนอ่อนแข็งใครควรรู้เรารู้อากาศตอนนี้ร้อนใครรู้ว่าเรารู้ว่าอากาศร้อนว่าเป็นเรื่องของเขาเขารู้ของเขาของใครของมันแต่เราก็รู้ว่าเนี่ยมันร้อน。 ใจสบายใจไม่สบายใจมีความไปรู้ไปคิดไปนึกไปไปต่ออะไรไปรู้ไปคิดไปนึกถึงเป็นต่ออะไรใครก็รู้ว่าเรากำลังไปรู้อะไรใครก็รู้ว่าเรากำลังไปรู้อะไรก็เรานะเป็นคนรู้งจะบอกได้ไงวะเราถามแล้วใครเป็นคนรู้ว่าบอกได้หมดเลยว่าเราเป็นคนรู้เราถามว่าใครเป็นคนรู้ว่าใจเราส。 บายไม่สบายเราเป็นคนรู้ก็ถามเขาทุกคนตอได้หมดว่าเราเป็นคนรู้ใครรู้บ้างกว่าใจเราสบายเราเป็นคนรู้ใจไม่สบายใครรู้ว่าเราเป็นคนรู้ถามอะไรเราเป็นคนรู้หมดเลยจะสบายรู้ใจไม่สบายรู้ใจว่างเปล่าใครเป็นคนรู้เราเป็นค。 นรู้。 ในโลกนี้ไม่รู้เลยว่าใจเราว่างใครก็รู้。 เราเป็นคนรู้ดังนั้นใจว่าไม่ใช่ที่พานนะ。 ใจว่างไม่ใช่ที่ผ่าน。 อะไรวะ。 ใจว่าใครเป็นคนรู้。 คนในโลกนี้รู้ไหมว่าเราใจว่า。 คนในโลกนี้ไม่รู้ว่าใจเราว่าง。 แต่มีหนึ่งคนที่รู้ว่าจะว่าใคร。 ตัวเราเป็นคนรู้หัวใจว่า。 ว่านพาน。 พี่เข้าไปไปปฏิบัติกลับมามาแล้วบอกว่าคุณว่าแล้วนพพานแล้วว่าวันนี้พานไม่ใช่นะที่ว่านพพานเป็นอาการของใจ。 เป็นอาการของใจเพราะอะไรมันถูกรู้ได้ไง。 ใจวามันถูกรู้ได้。 แล้วถามก็ถามเขาแล้วว่ากูรู้ได้ไงว่าใจว่าคนในโลกนี้รู้ไหมว่าใจว่าใจคุณว่าไม่รู้หรอกแต่มีหนึ่งคนจะรู้ได้ว่าใครว่าใจว่าใครรู้ว่าตัวเราอ่ะรู้แต่สิ่งใดก็ถูกรู้ได้มันเป็นสิ่งใดที่ถูกรู้ได้มันเป็นอะไรมันเป็นทำอารมณ์หม。 ดเลย。 สิ่งใดที่ถูกดูได้ไปทำอารมณ์หมด。 ธรรมชาติของจิตดั้งเดิมแท้ๆ。 ไม่อาจจะถูกรู้ได้ทางประตูตาประตูหูประตูจมูกประตูหรือประตูกายประตูใจไม่อาจจะถูกรู้ได้ทางวิญญาณอาขันธ์วิญญาขันธเนี่ย。 รู้รูปได้ทั้งตาวินฐานเนี่ยรู้เสียงได้ต่างหูวินฐานเนี่ยรู้กินได้จมูกวิฐานเนี่ยรู้รถได้ทั้งลิ้นวิญาณฐานเนี่ยรู้สิ่งที่มาสัมผัสผิวกายได้ทางกายวิญาณอาหารเนี่ยรู้อาการที่เกิดขึ้นในใจได้。 วิญญาณอาหารเนี่ยรู้ได้แต่ลูกเสียงกินลดสิ่งที่มาสัมผัสและก็อาการของใจหรืออาการของจิตเรียกว่าทำอารมณ์。 เป็นสิ่งที่ถูกรู้ได้แต่ถ้ารู้แท้ๆหรือดั้งเดิมๆหรือใจดั้งเดิมๆไม่มีอะไรที่นะทั้งหมดไม่อาจรับรู้มันได้ไม่อาจจะรับรู้ได้ทางวิญญาณขันและไม่อาจได้รับรู้ได้ทางประตูตาหูจมูกลไกใจไม่อาจจะรับรู้มั。 นได้。 ดังนะเนี่ยหลวงตาถึงถามว่า。 ที่ท่านบอกว่าใจว่างแล้วก็บอกเป็นที่พานแล้วใจว่างเป็นที่พานแล้ว。 ถ้ารู้ได้ไงว่าใจว่าก็รู้สิคนอื่นไม่รู้ว่าใจว่าแต่ใครจะรู้ล่ะว่าตัวเรารู้แล้วทำไมใจว่ารู้ได้อ่ะถูกรู้，ไ，ด，้，ย，ังไง，ถ，ู，ก，ร，ู，้ได้ไปทำอาร，ม，ณ。 ์ใ，ห้เหรอ。 เจว่าที่ผ่านมา。 อะไรก็ตอบได้ว่าใครเป็นคนรู้หัวใจเราว่าทุกคนโลกนี้รู้ไหมไม่รู้โลกนี้ไม่รู้แต่นิดนึงคนที่รู้หัวใจเราว่าใครอ่ะตัวเราจะ，เ。 ป็นคนรู้。 ตัวเราเป็นคนรู้。 เพราะตัวเราเป็นคนรู้ความว่างไม่ใช่ที่ว่าไหมเพราะเรารู้ใจว่าง。 แต่ตัวเราอ่ะเป็นคนรู้พบผู้รู้พบตัวเราเป็นผู้รู้แล้วก็ปล่อยวางผู้รู้ที่จะเป็นนพานนะพบผู้รู้พบตัวเราผู้รู้ที่จะเป็นทุกขนาดปัจจุบันที่ตัวเราเป็นผู้รู้เนี่ยคือตัวสุดท้ายที่อยู่บนริมขอบหน้าผาสุดท้ายเพราะเราปล่อยวางอย่างอื่นหมดแล้วถึงว่าใจเราจะปล่อยกว。 ่าอย่างอื่นหมดแล้วเราไม่อะไรแต่คนไหนเป็นคนรู้แล้วยังไม่ยอมปล่อยวางไอ้คนนั้นน่ะคือ。 วิชาตัวสุดท้ายที่จะต้องถูกปล่อยวาง。 มันคือตัวที่อยู่ริมหน้าผา。 ที่มันปล่อยวางเขาหมดแล้วแต่มันยังไม่ได้ปล่อยวางตัวเราเองที่เป็นผู้รู้。 พี่ไปปล่อยวางคนอื่นแต่ยังไม่ได้ปล่อยวางตัวเอง。 เราเลยบอกว่ามีหลปู่องค์นึงอ่ะ。 อายุแปดสิบกว่าแล้ว。 ถ้าเป็น。 ผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบนะ。 ลูกวงปู่ปล่อยวางหมดแล้วอ่ะ。 ไม่มีอะไรเลยที่กูไม่ปล่อยวาง。 หลวงปู่ไปวางหมดทุกอย่างแล้ว。 ไม่มีอะไรเลยที่กูไม่ปล่อยวาง。 หน่อยวะ。 ว่ามีอะไรที่ลบกู่。 ไม่ไปวางมีไหมกูไปวางหมดแล้วนะเนี่ย。 ยังพูดยังปล่อยวางไม่หมด。 อุย。 ลูกผีหรือเปล่า。 ดูดีๆนะ。 ปล่อยวางไว้แล้วนะไม่มีอะไรไม่ปล่อยวางนะยังขอยืนยันว่าจะปล่อยวางไม่หมด。 อะไรวะ。 มีอะไรที่เราไม่ปล่อยวางจะหมดแล้วไม่เหลืออะไรเลย。 เหลืออยู่อย่างเดียว。 อะไรอ่ะ。 เหลือตัวเราพูดปล่อยวางยังไม่ได้ปล่อยวาง。 ยังไม่ได้ปล่อยวางตัวผู้ปล่อยวาง。 แต่ตัวเราจะไปปลวันอย่างอื่นหมดแล้ว。 แต่ตัวเราผู้รู้ผู้รู้ผู้ปล่อยวางเขาหมดเลยทุกอย่าง。 ผู้ที่สำรวจตรวจสอบ。 มีอะไรว่ะหมดแล้วไม่มีอะไรไม่วางเลยเราวางหมดแล้วเรายังไม่รู้แล้วไม่มีอะไรเลยที่เราไม่เคยวางระวางเที่ียงเลยไม่มีอะไรที่เราไม่ได้วางยังไม่ได้วางตัวเราวางหมดแล้วยังไม่ได้วางตัวเรา。 โอ้โหก็ได้ใจ。 ตกตะลึงเลยอ่ะมองขวาเลยพูดไม่ออกเลย。 ไปทำไปเลย。 ไม่ใช่ประยุใจที่ว่า。 แต่ปล่อยวางผู้รู้。 ไม่ใช่ไปยุใจที่วางแต่ปล่อยวางผู้รู้ไปให้วางปล่อยวางแต่พวกเราปฏิบัติเนี่ยประยุใจที่วงใจที่วง。 อันมันเป็นอาการของใจนะเป็นอาการของใจ。 ปล่อยวางผู้รู้พ่อแม่ครูบาอาจารย์ทั้งหลายไปวางผู้รู้ไปอยวางผู้รู้。 พบผู้รู้ปล่อยวางผู้รู้。 ไม่ใช่ไปเอาใจที่ว่าง。 เวลาใจว่างแล้วก็ถามว่าใครอ่ะในโลกนี้รู้ไม่ว่า้ใจว่ามีคนหนึ่งคนรู้ใครล่ะก็เราเป็นคนรู้แล้วมีขนาดบอกว่าวางหมดแล้วไม่เป็นไรไม่ปล่อยวางแล้วใครเป็นคนรู้ว่าเราวงหมดมีใครรู้ว่าเราแล้วตำรวจดูแล้วไม่มีอะไรไม่วางเลยมันวางหมดแล้วนะเนี่ยไม่มีอะไรไม่วางไม่วา。 งวางแหละว่าไม่วางไม่วางตัวมันเอง。 โอ้โห。 เข้าไป。 ตกตะลึงเลยอ่ะ。 เดี๋ยวนี้。 ทำไปเลยไปทำที่ก่อนยึดมั่นถือมั่น。 อะไรมันวางไปแล้วไง。 บ้านถูวางเป็นตัวสุดท้ายคือตัวเรานี่แหละ。 ไอ้คนเป็นผู้รู้ไอ้ตัวนั้นเป็นคนยึด。 ไอ้ตัวไหนเป็นคนรู้。 ใครเราเป็นคนรู้ตัวเราเป็นคนรู้ตัวหน้าเป็นวิชาตัวเองเราจะไปวางตัวเรา。 ที่เป็นผู้รู้เนี่ยมันเป็นอวิชาซะเองคนไหนเป็นคนรู้ไอ้ตัวนั้นจะเป็นคนเสวยตัวนั้นเป็นคนเสก。 เป็นคนเสพสุขและรังเกียจทุกข์。 คนไหนเล่าเป็นคนเสวยคนไหนเราเป็นคนรู้。 เราจะบอกว่าเวลามีอาการอะไรในใจเกิดขึ้นแล้วถึงจะบอกว่าให้ถามว่าคนในโลกนี้รู้ไหมว่าตอนนี้ใจเป็นอย่างนี้ถึงที่สุดแล้วบอกว่าตอนนี้ใจว่างไปหมดเลยไม่มีอะไรเหลือเลยและตอนนี้ว่างหมดแล้วไม่มีอะไรเหลือว่างไปหมดเลยใครก็รู้ว่าใครเป็นคนรู้มีหนึ่งคนที่รู้คนอื。 ่นไม่รู้เลยตัวเราตัวเราเป็นคนรู้ไอ้คนไหนคนรู้เป็นคนเสพ。 คนไหนเป็นคนรู้คนเป็นคนยึดเป็นคนรู้คนเป็นคนเสวยเลยในสิ่งที่ตัวเองรู้ถูกใจชอบอะไรจะไม่ถูกใจก็ปฏิเสธ。 คนนั้นเนี่ยเป็นคนรู้คนนั้นเป็นคนวิชาล่ะแล้วใครเป็นคนรู้ล่ะไปมะทุกอย่างเราเป็นคนรู้。 จึงต้องปล่อยวางผู้รู้มาเพราะอะไรกับตัวเราเป็นคนรู้ทุกอย่างเลยใจว่าเราเป็นคนรู้เลยไม่ใช่ใครรู้。 ปล่อยวางตัวเรา。 ไปวางตัวเราผู้รู้。 สุดท้ายปล่อยวางผู้รู้ถ้ายังไม่ได้ปล่อยวางผู้ปล่อยวางรู้วางเลยทุกอย่างแล้วไปไปวางอย่างอย่างเดียวไม่เหลืออะไรแล้วจะหมดแล้วใครรู้ว่าอะไรหมดแล้วมีคนนึงที่รู้ไม่ได้ว่าคนนั้น。 ตกตะลึงไปเลยอ่ะ。 ท่านยังไม่ได้ปล่อยวางผู้ปล่อยวาง。 ถามเลย。 สาขามองอากาศเลย。 ตกลืมไปถึงใจเลย。 หมดเลยตอนนี้ไม่เหลืออะไรเลยคือปล่อยวางผู้ปล่อยวางปล่อยวางผู้รู้หมดเลยเนี่ยพ่อแม่ครูบาอาจารย์ไปดูที，่，เ，น，ี，่，ย，ท，ุ，กท，่，า，น，ผู้รู้ปล่อ，ย，ว。 างผู้รู้。 ไม่ใช่ไปเอาใจที่ว่างนะเราปฏิบัติเดินทางกันผิดนะเนี่ยเดินทางกันผิด。 ไม่ถืออะไรเลยว่างเปล่าไม่อะไรเลยว่างเปล่าเนี่ย。 ไม่ใช่เดินทางผิด。 พบผู้รู้ให้ได้ใครเราเป็นผู้รู้ก็คือเราเนี่ยเป็นคนรู้เราเนี่ยคือตัวสุดท้ายที่อยู่ริมหน้าผาทุกปัจจุบันขนาดไอ้ตัวเราผู้รู้เนี่ยคือตัวสุดท้ายที่อยู่ริมหน้าผาเรื่อยไป。 เราต้องปล่อยวางตัวเราผู้รู้เป็นส่วนที่เลยหน้าผาออกไป。 ไม่ใช่ตัวเราใจของเราว่าตัวเราใจของเราว่าอย่างนี้กลายเป็นว่าท่านกระโดดหน้าผาตายเอาตัวท่านปล่อยวางหมดแล้วแล้วตัวท่านก็กระโดดไปหาความว่างนอกหน้าผาอย่างนั้นเนี่ยกลายเป็นท่านกระโดดหน้าผาตายปล่อยว่าอย่างอื่นหมดเหลือเราตัวสุดท้ายเลยกระโดดหน้าผาไปสู่ควา。 มว่างใจของเราว่างเปล่าท่านกระโดดหน้าผาตายแบบนี้ไม่ใช่ปล่อยวางตัวเราซึ่งเป็นตัวสุดท้าย。 แล้วที่สุดเลยตัวเราไป。 ไม่มีตัวเราที่เป็นคนว่าง。 ไม่มี。 แม้แต่ตัวเราผู้รู้ตัวเราผู้ว่าก็ถูกปล่อยวางไปหมดแล้ว。 เข้าใจไหม。 เพราะฉะนั้นเนี่ย。 หมอน่าจะจับผิดตัวเลือกคือหมอจะจะเป็นความเคยชินที่เพ่ง。 ที่หมอปฏิบัติมาข้า่าพบข้าชาติมาคืนเราเราถนัดที่จะไปเพ่งเอาตัวเราไปเพ่งไปดูไปดูไปเห็นหมอไม่ถนัดที่จะปล่อยวางตัวเองผู้รู้ผู้เห็นตรงนี้หมอจะลืมด้วยเลยแล้วทุกครั้งจะลืมตัวนี้。 การปฏิบัติทุกครั้งเจริญตัวนี้หมอจะเอาตัวเราจะเป็นเพ่งสิ่งที่อยู่ข้างหน้าเพอาการที่อยู่ข้างหน้าเพอาการในใจแต่หมอไม่ได้ปล่วางผู้รู้ผู้รู้ผู้เพ่งแต่หมอเอาตัวเราเนี่ยไปดูไปดูไปเพ่ง。 เข้าใจไหมหมอจะปฏิบัติอยู่ตรงนี้หนูตายเห็นเนี่ยมามาพักใหญ่แล้วก็วนอยู่ตรงนี้แหละหมอจะลืมด้วยเลยแล้วก็เอาตัวเราไปเพลงเอาเพลงเอาเพลงเอาตัวเราก็เลยไปรู้ไปเห็นอาทิตแปลกๆ。 ไปรู้ไปเห็นที่แปลกๆไปรับรู้ในสิ่งที่ตาตาคนทั่วไปไม่เห็นได้ยินเสียงในสิ่งที่ที่คนทั่วไปปกติทั่วไปไม่ได้ยินไปได้กินในสิ่งที่คนทั่วไปไม่ได้กินไปได้ไปในสิ่งที่รู้สึกว่ามีอะไรว่ะแปลกๆกินอะไรแปลกๆแปลกๆแต่คนอื่นไม่รู้เรื่องเลยแปลกๆเลยแต่เราอยู่ได้กินแป。 ลกๆเราแกอยู่คนเดียวแอยู่คนเดียว。 ทำไมคนอื่น。 อยู่คนเดียวหรอไม่ใช่เราแปลกอยู่คนเดียวไม่เหมือนเพื่อน。 ไปดูหรอที่ว่า。 ฉันบอกว่า。 หลวงดูที่โพสต์ไปที่ว่าธรรมดาที่สุดเลย。 ฝเนี่ยเป็นคนธรรมดาที่สุด。 เป็นคนที่ไม่ธรรมดา。 ธรรมธรรมดาปกติปกติรับรู้ตามปกติเลยใจครับไม่มีผู้ยดถืออะไรเท่านั้นแหละทั่วไปเนี่ยมันไม่ธรรมดากูก็ยดถือหมด。 ไม่ใช่ว่าเอาไปอะไรเราเลยไปไปรับรู้ทั้งสิ่งที่คนทั่วไปไม่รับรู้ไปเห็นแปลกๆไม่ได้ยินเสียงแปลกๆไม่ได้กินแปลกๆได้ไม่ใช，่，เ，นี่ยเรารู้หน，้。 าของฉันญ。 ไม่ใช่เป็นสภาวะปกติคือไปรู้แบบฉาน。 อำนาจของชาญไปรู้มีตาทิพย์ที่พย์รู้อดีตรู้อนาคตรู้ว่ารจิคนอื่นได้รู้อดีตชาติได้ของตัวเองและผู้อื่นได้รู้ว่าคิดเห็นเห็นรังสีคนอื่นได้การคิดคนอื่นได้。 ได้กินที่เป็นคิดได้อะไรได้ไม่รู้ในชาและเป็นชาฤาษี。 แบบนี้แต่ระวันนี้ดีมากเลยดีมากแต่อย่างนี้เข้าไปในชาฤาษีแล้วไม่ใช่พุทธศาสนา。 ถ้าต้องปล่อยวางผู้รู้นะหมอแนเอาตัวเราไปเพลงตลอดตัวเราไปเพลงแล้วหมอจะลืมปล่อยวางผู้เพลงผู้พูดรู้เพลงมันเป็นสังหารเป็นปลแต่งตัวเราในทุกขนาดปัจจุบันเราไปรู้อะไรเนี่ยต้องไกใจแม้แต่รู้ว่าการหัวใจแม้แต่รู้ใจว่างเปล่าเ。 นี่ย。 ใจว่างเปล่าไม่ใช่นพพานแต่ปล่อยวางตัวเราผู้รู้ใจที่ว่างเปล่า。 ใจที่ว่างเปล่าไม่ใช่นพพานนะ。 ปล่อยวางตัวเราผู้รู้ใจที่ว่างเปล่าที่จะพ้นทุกข์ได้ไม่ยึดถือผู้รู้เป็นเรา。 ไม่ยึดถือตัวเราเป็นผู้รู้ผู้รู้ปล่อยวางผู้รู้ไม่ถือว่าผู้รู้เป็นตัวเราไม่ถือว่าตัวเราเป็นผู้รู้เป็นแต่ปรากฏการณ์ที่ได้แต่รับรู้เป็นแต่ธรรมชาติที่ได้แต่รับรู้แต่ไม่ใช่ว่าตัวเราเป็นผู้รู้แต่เป็นธรรมชาติขาได้แต่เป็นผู้รู้แต่ไม่ใช่ว่าตัวเราเป็นผ。 ู。 ้ร。 ู้。 ถือว่าตัวเราเป็นผู้รู้เลยคืนความรู้เนี่ยให้แก่ธรรมชาติเป็นธรรมชาติของธาตุรู้。 เป็นธรรมชาติของภาพรู้นะ。 แต่ไม่ใช่ตัวเราเป็นผู้รู้ผู้รู้เป็นตัวเรา。 และท่านพ้นทุกไปก็คือท่านพบผู้รู้แล้วซึ่งเป็นธรรมชาติของรู้และท่านสิ้นยึดธรรมชาติของรู้เนี่ยว่าเป็นเรา。 เป็นตัวตนของเราไม่ไปขี้ตู่ธรรมชาติก็เป็นของของเราเพราะความรู้เป็นธรรมชาติความรู้เป็นธรรมชาติ。 ธรรมชาติมันเป็นของที่เกิดมามีความรู้อยู่。 ไม่ว่าเราจะแอบคิดแอบพูดแอบกระททำอะไรในที่รับที่แจ้ง。 เราแอบคิดแต่พูดก็ทำในที่รับที่แจ้ง。 ธรรมชาติรู้เนี่ยมันรู้เราตลอดเลยการคิดของเราทุกขณะการพูดของเราทุกขณะการแอบกระทำอะไรของเรานี่แหละในรับที่แจ้งเราไม่เคยรอดพ้นจากธรรมชาติร。 ู้ได้เลย。 มารู้ตัวเราตลอดเวลา。 รู้ตัวเราตลอดเวลาเลยธรรมชาติที่มันรู้ตัวเรานั่นแหละ。 หัวใจของเราเป็นอย่างไร。 ร่างกายเรากำลังเป็นยังไงเรากำลังนั่งยืนเดินนั่งนอนเรากำลังพูดยังไงที่ใจเขากำลังเป็นยังไง。 ไม่ใช่เราเป็นคนรู้แต่ธรรมชาติ。 มันเป็นผู้รู้。 แม้แต่สัตว์เดรัฉานทั้งหลายแม้แต่เทพผมจนยักษ์เขาก็มีธรรมชาติรู้นอนหมามันนอนอยู่เนี่ยก็ยังรู้เลยวามันนอนมันวิ่งก็รู้มันวิ่งนะมันสบายใจมันก็สบายใจมันไม่สบายใจไม่สบายใจมันเดินเข้ามาใกล้ๆนะมันรู้ว่าคนที่ใจร้ายคนนี้ใจไม่ร้ายมันยังไม่มันยังรู้เลยมันยัง。 รู้เลยมันรู้นะมันจะยเดินนอนมันคิดมันมีใจมันสบายใจไม่สบายอารมณ์ดีๆมันก็เล่นอะไรเนี่ยเวลาเรามณ์มันไม่ดีมันก็ไม่ส。 บายเนี่ย。 มันก็รู้นะธรรมชาติรู้เนี่ยมันมีอยู่ในสรรพสัตว์ทั้งหลายอยู่แล้วเนี่ยธรรมชาติของพุทธธเนี่ยไม่ได้มีอยู่ในพุทธเจ้าไม่ได้มีอยู่ในพระรหันต์ไม่ได้มีอยู่ในแค่ประชาชนมีอยู่ในสรรพสัตว์ทั้งหมดธรรมชาติรู้ที่เป็นพุทธะเนี่ยมันเป็นธรรมชาติเป็นธรรมชาติที่คู่มาเ。 ลยคู่มากับดจิตทุกดวง。 คู่กลับมากับวิญญาณทุกดวงธรรมชาติรู้เนี่ยมันไม่ใช่ว่าเป็นของพุทธเจ้าไม่ได้เป็นของอรหันต์ไม่ได้เป็นของของใครมันเป็นธรรมชาติที่คู่มากับดวงจิทุกดเป็นธรรมชาติส่วนคันห้า。 ที่ไปเกิดใหม่ในร่างต่างๆ。 แล้วก็มีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์อย่างไรร่างต่างๆไปเกิดรูปร่างเปลี่ยนไปไปเกิดเป็นนกก็คิดอย่างนกแล้วก็บินไปหาคู่ครองและออกกลูกกับหลานมาเป็นนกเวลานกมันไปเกิดเป็นนก。 มันก็ไม่ได้คิดอย่างคนคือมันไอ้นกตัวผู้มันก็ไปหาผู้หญิงตัวเมียมาเป็นเมียมันมันก็ต้องไปหานกตัวเมียมาเป็นคู่มันมันคิดอย่างนกมันไม่คิดอย่างคนแล้วเพราะเราเราเป็นคนเอาตายไปเกิดเป็นนกแล้วก็ต้องคิดอย่างนกเวลาเป็นนกตัวเมียแล้วก็บินไปหานกตัวผู้เป็นคู่เวลา。 เราเป็นนกตัวผู้เราไปหานกตัวเมียกตัวเมียไปหานกตัวผู้แล้วก็ออกร้านมาเป็นนก。 ใช่ว่า。 เรายังควอยู่นะ。 ความรู้สึกกอารมณ์ความจำได้ไหมรู้มันจะไปหมดแล้ว。 แล้วเกิดใหม่จำใหม่ใหม่เกิดใหม่จะใหม่คิดจะใหม่。 ไม่ใช่เป็นนกเป็นงูเป็นหนูเป็นหมากาไก่แล้วจะคิดจากนกแล้วก็ตัวผู้เข้าไปหาผู้หญิงตัวเมียเป็นสัตวเดอยากได้ผู้หญิงอยากได้ผู้ชายมันไม่ความจำได้ไหมรู้ความคิดความแตก็คิดให้สัตว์ประเภทนั้น。 แหละ。 มันเปลี่ยนไปหมดแล้วเหลือแต่ไอ้ความรู้นี่แหละมันไม่เปลี่ยนไอ้ธาตุุรู้เนี่ยมันเป็นอมตธาตอมตธรรมมันไม่ได้เปลี่ยนเนี่ยเพราะมันเกิดเป็นนกเป็นอะไรล่ะมันนอนก็รู้ว่านอนมันหน้ามันก็รู้ว่าหน้ามันบรู้ว่ามันเรมันรู้วามันเรื่อยมันสบายใจมันมันไม่สบายมันก็รู้ม。 ันไม่สบายมันสบายก็รู้มันสบายมันเจ็บป่วยก็รู้มันเจ็บป่วย。 หมาได้เวลามันเจ็บปวดก็ไปหาอะไรกินไอ้พวกย่าอะไรกินให้มันอ้วกมาเนี่ยมันก็รู้ว่าไอ้ย่าพวกนี้มีปัญยาได้ไปกินแล้วมันก็อ้วกออกมาก็หายเนี่ยมันมีความรู้ในตัวมันทั้งหมดเนี่ยไอ้รู้มันเป็นอมตชาติอมตธรรมไม่แตกไม่ดับไม่เกิดไม่ตายมันเป็นชาติเป็นธรรมชาติมันเป็。 นธรรมชาติคู่กับจิตยาทุกดวงแต่จิทุกอย่างทุกดวงเนี่ยที่มันไปเรียนว่ายตายเกิดเนี่ยมันไปเกิดรากใหม่พร้อมกับมีความรู้สึกอารมณ์ความจำได้ไม่รู้อย่างใหม่ของเดิมดับหมด。 แปด。 รู้ยืนเดินนั่งนอนรู้ว่าใจสบายไม่สบายรู้เนี่ยไม่เคยเปลี่ยนเลย。 เกิดอะไรก็ยังรู้เหมือนเดิมเรื่องอะไรก็รู้เลยแต่ไม่ใช่ไอ้ที่จำได้ก็รู้เดียกันไอ้ที่จำได้ไหมรู้เนี่ยมันดับไปเปลี่ยนไปแต่ไอ้ที่รู้เนี่ยเหมือนเดิม。 นั่งเดินก็เดินดูเดินนอนแต่เพียงแต่วามันรู้ในลักษณะของพฤติกรรมบินมันก็รู้นี่คือการบินแต่ไม่เรียกว่าแต่ไม่รู้ที่ไปอย่างนี้บมันก็รู้เลยไปแต่มันไม่ได้บอกว่ารอลิงไม่ใช่แต่มันขึ้นรู้ว่าพฤติกรรมอย่างนี้ลักษณะแบบนี้มีพฤติกรรมการการคิดอย่างนี้แล้วก็เรียน。 ภาษาพูดอย่างพ่อแม่ตัวใหม่มันก็เรียนภาษาพูดใหม่ภาษาหมู。 อยู่กับหมูแล้วก็ไม่ได้ผัวเมียหมูนกเรียนภาษานกแล้วไปเรียนภาษาใหม่แล้วก็ไปมีผัวเมียเมียเป็นนกตัวใหม่เป็นงูก็เป็นงูก็เป็นงูเรียนภาษางูใหม่แล้วก็ผัวตัวเมียเป็นหนูตัวใหม่มีรู้เป็นงูตัวใหม่มันเปลี่ยนใหม่หมดแล้วเนี่ยความจำได้ไหมรู้คิดรู้ไม่ได้เปลี่ยนนะ。 รู้ไม่ใช่ความจำรู้ไม่ใช่ความคิด。 รู้มันได้แต่รู้。 ตรงนี้สำคัญนะรู้ไม่ใช่จำรู้ไม่ใช่คิดรู้ไม่ได้แต่รู้ไอ้ที่จำที่คิดมันดับไฟแล้วเปลี่ยนไป。 ถ้าจะพ้นทุกข์กับตรงนี้เนี่ย。 หนูไม่ใช่จำรู้ไม่คิด。 เพราะถ้าเกิดใหม่เป็นอะไรต่างๆในความจำความคิดมันเปลี่ยนไปหมดแล้ว。 ท่านก็เป็นสัตว์อะไรมีความคิดความจำอย่างใหม่พูดภาษาใหม่ให้ความจำความคิดเปลี่ยนไปใหม่หมดเลยภาษาพูดเปลี่ยนไปใหม่ภาษาอังกฤษเปลี่ยนไปใหม่คิดอย่างใหม่ภาษาอังกษคิดอย่างใหม่เป็นไทยคิดเป็นภาษาไทยถ้าเกิดเป็นคนนะถ้าเกิดเป็นคนชาวต่างชาติเวลาจะเป็นคนต่างชาติ。 ต้องเรียนภาษาของชาวต่างชาติใหม่。 ท่านคิดเป็นภาษาไทยไม่ได้แล้ว。 ชาตินี้ถ้าเกิดเป็นคนไทยถ้าเลยคิดเป็นภาษาไทยแต่พอถ้าไปเกิดเป็นเป็นชาติอื่นท่านก็ไปเรียนภาษาพ่อแม่ใหม่และคิดอย่างใหม่และไปหัดเดินใหม่การเดินการบินการเลือกไปหใหม่หมดเลย。 และไปเรียนภาษาใหม่ความจำและความคิดเนี่ยการพูดการกระทำเปลี่ยนใหม่หมดพฤติกรรมเปลี่ยนใหม่แต่รู้ไม่เปลี่ยนนะ。 รู้เนี่ยมันได้แต่รู้มันไม่ใช่ทั้งความจำและไม่ใช่ความความคิดรู้ไม่ใช่จำรู้ไม่ใช่คิด。 ความจำความคิดดับไปเปลี่ยนไปทุกชาติแต่รู้ไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทำลายมันได้แต่รู้เลยไปรู้การรู้กริยาอาการของกายรู้การพูดพูดภาษาใหม่ในภาษาภาษาหมูภาษาหมาภาษานกภาษาเป็ดภาษานรกมันรู้ภาษาว่าตัวเองพูดอะไรกับใครพูดก็พูดกันได้เพราะมันเรียนภาษาพูดกันเสียงค。 ุยกันเลย。 มันคุยกันเนี่ยมันก็รู้มันคุยกันมันพูดนะแล้วมันคิดอะไรมันจะพูดออกมามันก็รู้ด้วยมันคิดอะไรอยู่แล้วก็เหมือนกันเนี่ยไอรู้ไม่คิดรู้ไม่ได้จำแต่ไอ้ความคิดความจำมันเปลี่ยนไปทุกชาติแต่รู้ไม่ใช่ความคิดความจแต่รู้ว่าพฤติกรรมทางกายรู้พฤติกรรมทางวาจารู้พฤติก。 รรมทางการคิดคือรู้อาจะสังขารรู้วาจาสังขารรู้จิตสังขาร。 ลูกกายสังขารลูกวาจาสังขารรู้จิตสังขาร。 หนูเนี่ย。 ซึ่งไม่ใช่จิสังขารที่เป็นความรู้สึกถึงกคิดอารมณ์。 มันได้แต่รู้。 รู้เนี่ยไม่ใช่ลูก。 รู้ไม่ใช่เวทนารู้ไม่ใช่สัญญารู้ไม่ใช่สังขารรู้ไม่ใช่วิญญาณที่เกิดดับได้วิณหลักฐานเป็นสิ่งที่เกิดดับได้แต่ธรรมชาติของถ้ารู้ธรรมชาตินี้ไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทำลายไม่มีตัวตนเป็นอสังฆทาตุเป็นอสังฆธรรมอมตทาตุอมตธรรมไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทำลายเพียงแต่。 เปลี่ยนไปอยู่ในร่างใหม่ที่มีสังขารวาจะสังขารจิสังขารอย่างใหม่。 รูปมีเวทนามีสัญญามีสังขาร。 มีวิญญาณมีการรับรู้และมีการปรุงแต่งยังไงมีการรับรู้มีการจำได้ไหมรู้มีการเรียนรู้อย่างใหม่เปลี่ยนใหม่แต่รู้ไม่เคยเลยได้แต่รู้กายสังหารวาจาสังหารจิตสังขารทุกชาติไปรู้ไม่เกิดไปดับไม่แต่ทำลายไม่มีตัวตนไม่มีอะไรเลยเป็นอสังกริชาติเป็นอสังกธรรมไม่มีตัว。 ตนไม่มีใครปรุงแต่งมันมันไม่เกิดไม่ตายไม่มีใครทำลายมันได้เพราะมันเป็นความไม่ปรากฏอะไร。 และรู้เนี่ยมันเป็นอมตธาตุอมตธรรมอยู่คู่กับพระพุทธอยู่คู่กับดวงจิตวิญญาณทุกดวง。 ตั้งแต่พุทธเจ้าพระทั้งหลายประชนและสรรพสัตว์ทั้งหลายสัฉัตรธรรมชาติของรู้ที่เรียกว่าพุทธธเนี่ย。 ไม่แตกต่างกันเลยในพระพุทธเจ้าในพระหลานในสัฉและในทั้งหลายที่ท่านบอกว่าไม่ใช่ว่าอยู่ในพุทธเจ้าและยิ，่，ง，ใ，ห，ญ，่，อ，ย，ู，่ใ，น，ส，ัรัฉานและ，เ，ล。 ็ก，ไม่ใช่。 เป็นพรู้เหมือนกันเป็นธรรมชาติเหมือนกัน。 แต่เราเนี่ยประยุทธ์เอาสังขารมาบางทำอันนี้หมดเลยบางคาารู้หมดเลยเอาสังขารคือกาสังขารวาจาสังขารเอาจิตสังขารเอาอาการของใจทั้งหมดแม้แต่อาการของใจที่ว่างเปล่าเนี่ยมาบังรู้หมดเลย。 เบางธรรมชาติรู้หมดเลย。 เราไม่ได้เอารู้。 ไม่รู้ที่เป็นอมตชาติจะทำแต่เราไปปฏิบัติมุ่งเอาใจที่ว่างเปล่าแต่พ่อแม่ครูบาอาจารย์ทั้งหมดถามท่านมาอยู่กับอะไรอย。 ู่กับรู้。 อยู่กับรู้อาหารทุกคนอยู่กับรู้ถามท่านแต่เราอยู่กับรู้。 คือรู้ที่เป็นอะไรพุทธเป็นผู้รู้ผู้ตื่นผู้เบิกสาร。 รู้จากรู้จริงรู้พรู้ที่ไม่มีตัวตนของผู้รู้รู้ที่ไม่มีตัวจิตตัวใจที่ปรุงแต่งได้。 อยู่กับรู้。 ที่ไม่มีใครฆ่าให้ตายไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทำลาย。 เป็นอมตธาตุอมธานอยู่กับรู้。 พ่อแม่ครูบาอาจารย์ทุกท่านอยู่กับรู้รู้ว่าอะไรเป็นผู้รู้รู้แจ้งคือไม่หลงอีกแล้ว。 หรือว่าไม่มีตัวตนไม่อาจสังขารได้ไม่อาจเกิดดับได้รู้นี้ไม่ใช่กายานสังขารรู้นี้ไม่ใช่วาจาสังขารรู้นี้ไม่ใช่จิตสังขารที่เป็นเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณรู้นี้ไม่ใช่รูปรู้นี้ไม่ใช่รูปขรรค์รู้นี้ไม่ใช่นาประขรที่เป็นเวทนาสัญญาสาขาวิญญาณรู้นี้ไม่อาจปรุงแต่งไ。 ด้รู้นี้ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทำลาย。 ไม่มีอาวุธใดในโลกมาคาามันได้ด้วย。 มาทำลายมันได้。 และไม่อาจเอาอายตนะทางประตูตาหูจมูกลินไกใจหรือวินาคารไปรับรู้หมได้เพราะวินาการเนี่ยรับรู้ได้แต่รูปเสียงกินลดผลตะพระและทำอารมณ์แต่ไม่อาจจะไปรู้ธรรมธาตุของรู้นี่ได้。 แล้วนะที่เราบอกว่าเราใจเราว่าไปแล้วใครเป็นคนรู้ว่านี่แหละเรารู้ไอ้เรารู้ได้นี่แหละ。 อันนี้มันเป็นสิ่งที่ถูกรู้แต่ธรรมชาติของรู้เนี่ยไม่มีใครรู้มันได้เพราะมันไม่อาจจะเราไปรู้เราไปรู้ได้มันเป็นธรรมชาติที่รู้ที่ไม่ใช่เราและไม่ใช่เราเป็นคนรู้。 เวลาถามท่านใจว่าง。 กลับมาด้วยใจว่าเราเลยถามว่าใครเป็นคนรู้ว่าใจท่านว่าคนในโลกนี้รู้ไม่ว่าใจท่านว่างไม่รู้เลยคนในโลกนี้ไม่รู้ใจว่าแล้วใครมีหนึ่งคนที่รู้ใจว่าใครเรารู้ใจว่าแต่ธรรมชาติรู้เนี่ย。 บรรลุเรา。 ลูกกาสังขารวาจาสังขารจิตสังขารอาการของใจเราคือจิตสังขารอาการของใจทุกชนิด。 แต่เรากลับเป็นเราไปเป็นคนรู้หัวใจเราว่าแต่ธรรมชาติรู้มันรู้เรานะ。 มนรู้ตัวเราเราเดินทางสวนทางกลับได้。 ธรรมชาติไม่รู้ว่าตอนนี้ใครจะสังขารทำอะไรอยู่จะสังขารเป็นยังไงรู้ว่าจะสังขารกำลังพูดเลยรู้จิสังขารเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณใจสบายไม่สบายใจว่างไม่ว่างใจปสบายใจไม่ปลโลกสบายธรรมชาติของถ้ารู้มันรู้เราตลอดเลยพูดแบบจะำอะไรที่รับที่แจ้งสบายใจไม่สบายใจธรรมช。 าติรู้มันรู้ตัวเราตลอดเลย。 เราไปบอกว่าธรรมชาติรู้นะเราบอกว่าห้ามบอกว่าตอนนี้เราจะแอบคิดแอบพูดแอบทำในที่ที่รับที่แจ้งเพราะฉะนั้นน่ะ。 อย่ามารู้เรานะ。 อย่ามารู้เราเราไปห้ามเลยเราบอกว่าธรรมชาติรู้เนี่ยอย่ามารู้ตัวเราเราจะแอบคิดแอบพูดก็ทำอะไรในที่รับพี่แ，จ，้，งอย่าม，า，ร，ู，้，เ，ร，า，เราไปห้าม，ห，้。 าม，ได้ไหม。 เราห้ามไม่ได้แต่ถ้าเป็นตัวเรารู้เราห้ามได้。 นี่มันต่างกันนะที่ถามบอกว่าเราใครเป็นคนรู้。 ก็รู้เราก็รู้ว่าเดี๋ยวเราก็รู้ว่าเราไม่ว่างว่าก็รู้ว่าเราไม่ว่างไม่ว่าเปลี่ยนได้ไง。 แต่ธรรมชาติรู้เนี่ยมันรู้เรานะมันรู้เราที่เปลี่ยนแปลงได้คือตัวเราสาวาจากสาขาจิตสาขาเปลี่ยนแปลงได้แต่ธรรมชาติได้แต่รู้ว่าเราเปลี่ยนแปลงคือใจสบายมันก็รู้ใจเราไม่สบายก็รู้เราคิดมันก็รู้เราไม่คิดมันก็รู้ใจเรานิ่งมันก็รู้ใจเราไม่นิ่งมันก็รู้ใจเราสร้า。 งมันก็รู้ใจเราไม่สร้างมันก็รู้ใจสงบมันก็รู้ใจไม่สงบมันก็รู้ไม่ชาติมันรู้ตลอดเลยมันไม่ได้เอาอาการของใจแต่มันเป็นผู้รู้อาการของใจแต่เราคิดถึงอาการของใจเป็นตัวเราซะ。 เมล็ดปฏิบัติกลับหัวกลับหางกลับด้าน。 เข้าใจไหมล่ะ。 ปฏิบัติอย่ากลับหัวกับหางให้ให้พบผู้รู้ไปวางผู้รู้。 พ่อแม่ครูบาอาจารย์ก็ถามท่านเองอยู่กับรู้อยู่กับลูกเป็นแถวเป็นแนว。 อยู่กับรู้ไม่ใช่ไปอยู่กับใจที่่ว่าง。 ประกอบคำว่า。 จะอยู่กับรู้。 คือ。 อมตธรรม。 รู้ไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทำลายไม่มีการเปลี่ยนแปลง。 ไม่ได้เป็นของคู่ที่สลับไปสลับมาเปลี่ยนแปลงไป。 มันได้แต่รู้อาการที่เปลี่ยนแปลงไป。 แต่รู้เนี่ย。 มันได้แต่รู้อากาศที่เปลี่ยนแปลงไปรู้สภาวะทำที่เปลี่ยนแปลงไปว่างไม่ว่างกว้างไม่ว่างเป็นสิ่งที่ถูกรู้แต่ไอ้รู้เนี่ยมารู้ตอนนี้ใจว่างตอนนี้ใจไม่ว่างไอ้นั่นแหละไอ้ที่รู้ว่าตอนนี้ใจว่างตอนนี้ใจไม่ว่างไอ้รู้นั่นแหละคืออมตทอมตธรรมแต่ไอใจว่างเนี่ยคืออาก。 ารหัวใจที่เปลี่ยนไปใจว่าใจไม่ว่างใจว่างจะผ่าน。 พ่อแม่ครูบาอาจารย์ทั้งหลายอยู่กับรู้รู้แจ้งรู้สิ้นยึดรู้สิ้นตัวตนรู้แสดงรู้สิ้นสังขาร。 แล้วก็เป็นผู้ตื่นเป็นพุทธะเป็นผู้รู้ผู้ตื่นตื่นอะไรตื่นจากความหลงตื่นจากความโง่ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรไปยึดถือเอาอย่างอื่นหมดเลยเพราะแม่ว่าอาจารย์อยู่กับรู้ได้แต่รู้ธรรมชาติไม่ได้แต่รู้ซๆตรงไปตรงมาไม่ใช่ตัวเราเป็นคนรู้สๆธรรมชาติก็ได้แต่ลูกเ。 ราสๆ。 แต่ตัวเราเนี่ยเราจะเอายาตัวเราไปรู้ๆมันก็เลยคนละเรื่องกันธรรมชาติก็ได้แต่รู้ตัวเราซื้อก็เลยเป็นผู้ตื่นตื่นจากความหลงตื่นจากความโง่ตื่นจากวิชาที่หลับไหลมายาวนานโง่มายาวนานหลายพบหลายชาติวิชายาวนานมาเป็นผู้หลับไหลมายาวนานคือเป็นผู้หลงมายาวนานเป็นผู。 ้เบิกบาน。 ไม่มีตัวจิตตัวใจไปยึดถืออะไรให้เป็นกเลสเศร้าหมองอีกต่อไปแล้วเป็นผู้รู้ผู้อื่นผู้เบิกบานอย่างเป็นอมตะตัวเราเป็นผู้รู้ผู้เบิกบานเป็นอมชาติแต่เป็นความรู้ของธรรมชาติเป็นภาพารู้ของธรรมชาติที่เป็นอมตะไม่ใช่ตัวเราเป็นผู้รู้อย่างอมตะแล้วก็ตัวเรากลายเป็น。 ผู้รู้ตัวเราและการเป็นจักรวาลที่ว่างเปล่าไม่ใช่ก็มีกลายเป็นเราเป็นเหมือนกับมีตัวตนเป็นเทวดาไปตายแล้วเป็นเทวดาไปอยู่ในอากาศที่ว่างเปล่าไม่ได้สิ้นตัวเรานั้นน่ะ。 แต่รู้เนี่ยมันไม่มีตัวตนไม่มีอะไรเลยมันเป็นธรรมชาติที่มันกลืนหายไปในธรรมชาติในจักรวาลกลายเป็นความรู้กลืนหายไปในจั，ก。 รวาลเดิม。 ที่มันไม่มีตัวตนเข้าใจไหม。 ปฏิบัติเกี่ยวกับผัวกลับหางเอาสิ่งที่ถูกรู้มาเป็นลูกเอาสลับกันไปสลับกันมายึดถือสิ่งที่ถูกรู้ได้พ่อแม่ครูบาอาจารย์อยู่กับลูกอยู่กับรู้อยู่กับรู้รับรู้ทุกอย่างไม่ยึดถืออะไรสักอย่างเดียวแม้แต่ความว่าก็ไม่ยึดถือแม้แต่นิผ่านก็ไม่ยึดถือไม่ใช่ตัวเราไม่ย。 ึดถืออะไรไม่มีอะไรมีค่าต่อใจเราแต่เรายึดถือตัวเราเรายึดถือใจของเรามันคนละเรื่องกันนะ。 ไม่มีอะไรมีค่าต่อใจเรา。 ทุกอย่างว่างเปล่า。 ไม่มีอะไรเลยมีค่าต่อใจเราความว่าไม่มีค่าต่อใจเรานพานก็ไม่มีค่าต่อใจเรา。 แต่ถ้ารู้ไหมว่าสิ่งอะไรที่ค่าเข้าใจท่าน。 มาถึงอะไรไม่มีค่าต่อใจไม่มีค่าต่อใจเลยความสุขความทุกข์ไม่มีค่าต่อใจ。 เลทั้งหมดไม่มีค่าต่อใจความว่าไม่มีค่าต่อใจอย่าพูดอย่างนั้นเลยแม้แต่นิผ่านไม่มีค่าต่อใจ。 โอ้โหพูดสุดยอดเลยเนี่ยยังไม่มีค่าต่อใจ。 แต่ดูแล้วโอ้โหมืดไปหมดเลย。 แล้วบอกจะรู้ไหมว่าอะไรมีค่าต่อใจเจ้าไอ้ความไม่มีค่าต่อใจของเจ้านั่นแหละกำลังมีค่าต่อใจของเจ้าที่เจ้ายึถือว่าอะไรก็ไม่มีค่าต่อใจแต่กำลังมีค่าต่อใจเจ้าอย่างที่สุดเลย。 กลายเป็นว่าเรายึดถือความไม่อะไรไม่มีค่าต่อใจแล้วเรายึดถือใจเรา。 ให้ทุกอย่างไม่มีค่าต่อใจแต่เรากำลังยึดถือใจของเรา。 ให้มันบริสุทธิ์ให้ทุกอย่างไม่มีค่าต่อใจ。 ท่านปฏิบัติอย่างไรปฏิบัติอย่างไร。 มันต้องมันกลับหัวกลับหางกลับด้านปฏิบัติกันน่ะสลับหมดเลยสลับได้หมดนะ。 มัน。 การมีตัวตนยืนพื้นไว้เป็นอัตราตัวตนยืนพื้นไว้ไม่ได้คิดอัตราตัวตนนะที่สุดธรรมชาติของใจมันก็เป็นรู้เฉยๆ。 แล้วทุกอย่างก็ผ่านไปรู้แล้วก็ไม่ใช่ตัวเราเป็นคนรู้。 รู้นั้นก็ไม่ใช่ตัวเราเป็นคนรู้。 มันเป็นแค่ธรรมชาติรู้ทุกอย่าง。 ผ่านไป。 ผ่านทำที่ไหลออกไปจากความไม่มีอะไรเป็นที่รองรับ。 ใจไม่เหมือนแบตเตอรี่ไว้ที่รับพลังงานแสงอาทิตย์เข้ามาในแผงโซล่าเซลล์แล้วมาเป็นใจเป็นเหมือนแบตเตอรี่ที่รับพลังงานนั้，น。 ได้ไม่มี。 ใจไม่มีตัวจิตตัวใจไม่เหมือนแบตเตอรี่ที่มารับรับเอาพระธรรมมาเก็บไว้ในแบตเตอรี่ของตัวเอง。 ไม่มี。 สอนแล้วเสร็จแล้วก็แล้วเลย。 สอนแล้วเสร็จแล้วแล้วเลยไม่มีอะไรเหลือเลยที่ค้างไว้ไม่มีอะไรค้างไว้สิ่งใดที่เกิดขึ้นก็ผ่านมาผ่านไปเสียงผ่านผ่านมาแล้วก็ผ่านไปความรู้สึกถึงกคิดอารมณ์ก็ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปร่างกายที่เปลี่ยนไปแต่ละชาติผ่านมาแล้วก็ผ่านไปความรู้สึกนึอารมณ์ที่มันเปลี่ยนไ。 ปแต่ละชาติเพราะเกิดมาใหม่ก็ยังจำยังไงพูดภาษาใหม่เรียนภาษาใหม่มีความรู้สึกผ่านมาแล้วผ่านไปมันเป็นเพียงทางผ่านหมดแล้วมันเป็นเหมือนความฝันที่มันเป็นอดีตที่ผ่านมาแล้วผ่านไปหมดแล้ว。 ตื่นมารับรู้อยู่กับความจริงมีสติเป็นผู้มีสติตื่นรู้อยู่กับปัจจุบันที่ความจริงทุกอย่างผ่านมาแล้วผ่านไปเป็นเพียงแค่ทางผ่านลูกจิสัมผัสเป็นเพียงทางผ่านร่างกายจิตใจที่เปลี่ยนไปแต่ละพบแต่ละชาติที่ไปยาวนานแล้วเป็นเพียงทางผ่านหมดแล้วและที่สุดสำคัญที่สุด。 คือพุทธธรรมะสังฆะห์แม้แต่พระธรรมก็เป็นเพียงทางผ่านที่เป็นภาษาสมมุติเป็นภาษาไทยออกไปให้ท่าน。 ภาพผู้ที่。 เป็นผู้เป็นธาตุรู้เป็นธรรมชาติไม่ใช่ตัวเราเป็นผู้รู้เขาก็จะเหมือนกันในชาติอื่นเขาก็เหมือนกันถ้าชาติใดเขาเป็นพุทธเป็นธาตุรู้ที่ไม่ใช่ตัวเราเป็นผู้รู้ผู้รู้เป็นตัวเราเป็นธรรมชาติเป็นธาตุรู้อย่างเป็นอมตะธาตุอมตธรรมที่เป็นอสังกชาติาตอสังกธรรมเป็นวิส。 ังหารเป็นความไม่มีตัวตน。 เป็นความไม่มีตัวตนไม่ใช่เป็นความว่างนะแต่เป็นความรู้ที่ไม่มีตัวตนและไม่ใช่เป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรามันเลยเหมือนเป็นทางผ่านของทำคือเขาทำนั้นน่ะก็เป็นเพียงแค่สมมุติ。 เป็นเพียงแค่สมมุติที่เป็นภาษาในแต่ละชาติคนที่เขาพูดภาษาอังกฤษ。 เขา。 ไปถึงธรรมชาติของรู้ที่ไม่ใช่ตัวเราเป็นผู้รู้ผู้รู้เป็นตัวเราเขาก็ไม่มีตัวจิตตัวใจเหมือนแบตเตอรี่ที่เก็บพลังงานไว้เก็บที่พานไว้เก็บทำเอาไว้เป็นของตัวเองเขาก็ได้รับคว่าได้รับพลังมา。 พุทธบารมีธรรมะบารมีสังฆบารมีพุทธธนุภาวนะธรรมานุภาวนะสังฆนุภาวนะพุทธนุภาพธรรมนุภาพคสังฆานุภาพแม้แต่พระธรรมทั้งหมดผ่านมาแล้วก็ผ่านไปไม่มีแบตเตอรี่เก็บไว้ไม่มีตัวจิตัวใจแบตเตอรี่เก็บทำไว้เก็บผลผ่านไปไม่มีเพราะมันไม่มีตัวจิตตัวใจมันไม่มีตัวตนมันมีแต。 ่ความรู้ว่ามีอะไรผ่านมาแล้วก็ผ่านไปถ้าเป็น。 คนที่พูดภาษาอังกฤษได้เพราะผ่านมาแล้วก็พูดภาษาธรรมออกเป็นภาษาอังกฤษ。 เป็นคนที่พูดภาษาเยอรมันได้ผ่านมาแล้วก็ผ่านเป็นภาษาเยอรมันเป็นภาษาสมุดไปพูดภาษาอังกฤษได้รับก็เหมือนกับว่าแผงโซล่าเซลล์รับพลังงานมาไม่มีแบตเตอรี่เก็บไว้แล้วปล่อยผ่านเลยปล่อยเป็นภาษารัสเซียออกไปแล้วตัวเองก็ไม่มีแบตเตอรี่เก็บไว้นั่นแหละธรรมชาติของธา。 สุรู้มันได้แต่รู้ผ่านไป。 เกื้อกูลให้แก่ผู้อื่นเหมือนกับ。 แผงโซล่าเซลล์ที่ไม่มี。 แบตเตอรี่เก็บไว้เพราะได้รับมาแล้วจ่ายไปเลย。 จ่ายไปเลย。 ไม่มี。 ตัวเก็บไว้。 ไม่มีตัวเก็บ็บทำไว้หวงเอาไว้ไม่มีตัวเก็บไว้ที่พาเป็นของเรา。 ไม่มีตัวเก็บนพพานไว้ไม่มีตัวเก็บทำนั้นไว้。 ไม่มีตัวเก็บ็ความรู้แจ้งไว้ไม่มีตัวเก็บหัวใจของเราว่าเอาไว้。 ไม่มีถ้าท่านเก็บอะไรไว้ท่านเป็นคนเห็นแก่ตัว。 ท่านที่พพานไม่ได้。 เพราะท่านมีตัวเก็บ。 เก็บที่พานไว้。 เก็บ็ใจที่ว่างเปล่าไว้。 เก็บคทำไว้。 เก็บ็บความสะสลุไว้เก็บความรู้แจ้งไว้。 ท่านเก็บไว้ในใจของท่าน。 ท่านเป็นคนเห็นแก่ตัวอย่างนี้มีตัวเก็บอย่างนี้。 นพพานปลอม。 ไม่มีตัวเก็บ。 เหมือนกับแผงโซลาเซลล์ไม่มีแบตเตอรี่เก็บ。 รับพลังงานมาปล่อยผ่านไปเลย。 ปล่อยผ่านไปให้ผู้อื่นได้ใช้。 ตัวมัน。 ไม่เก็บไว้。 รับพลังงานมาไม่มีแบตเตอรี่เก็บ。 ตัวแผงโซลาเซลต์เพียงแค่รับพลังงานมาแล้วก็ปล่อยผ่านให้ผู้อื่นไปตัวใช้ทำให้คนอื่นเอาไปใช้ตู้เย็นไฟฟ้าเอาไปใช้เครื่องเอาไปใช้เครื่องอะไรเครื่องใช้ไฟฟ้าทั้งหมดในบ้านของคนทั่วไปได้ใช้แต่แผงโซลาเซ็นมันไม่ได้ใช้ตั。 วมัน。 มันไม่ได้ใช้พลังงานแสงอาทิตย์นะเลยตัวมันตัวมันไม่ได้มีแสงสว่าง。 แต่ตัวมันเพียงแค่รับพลังงานจากธรรมชาติของแสงอาทิตย์มาแล้วไปให้แสงสว่างเนี่ยไฟฟ้าติดไปทุกดวงได้รับพลังงานแสงอาทิตย์มาจากแผงโทรเซ็นทำให้ได้รับพลังงานมาหมดเลยที่พลังงานรับก็ทำมารับพุทธธนุภาวนะธรรมานภาวนะสังานนุภาวนะพุทธานนุภาพธรรมานุภาพสังนุภาพพุทธ。 บารมีธรรบารมีสังบารมี。 เพจะรับมาแล้วผ่านไปเลย。 แต่ตัวมัน。 ไม่ได้มาให้แสงสว่างแก่ตัวมัน。 แต่มันให้ผู้อื่นได้รับแสงสว่าง。 มันเป็นเพียงแค่ทางผ่าน。 ใจ。 ซึ่งไม่ใช่ของเรา。 ทำถึงไม่ใช่ของเรานพพาน。 ซึ่งไม่ใช่ของเรา。 ท่านจงปล่อยทุกอย่าง。 เส้นทางผ่าน。 อาการของใจทุกชนิดท่านจงปล่อยมันเป็นทางผ่าน。 สุขหรือทุกข์ของใสหรือเศร้าหมอง。 กุศลหรือกุศลท่านจงปล่อยมัน。 เส้นทางผ่าน。 ไม่มีแบตเตอรี่ที่เป็นตัวเก็บตัวกลับไว้ไม่มีตัวจิตตัวใจไม่มีตัวตนเป็นตัวไปเก็บมันไว้ไม่มีผู้รองรับเรียกว่าสิ้นผู้เสวยสิ้นผู้ยึดมั่นหรือมั่นคงปล่อยให้อาการของใจความรู้สึกนึกคิดอารมณ์มันเกิดดับอย่างอิสระเกิดเองดับเองเกิดเองดับเองอย่างเป็นอิสระอย่าง。 แท้จริง。 ความเป็นอิสระนั่นแหละ。 ที่เป็นสุขอย่างยิ่งคือผ่านมาและผ่านไปนั่นแหละที่เป็นความเป็นอิสระอย่างยิ่งถ้าลองยึดถือไว้นั่นแหละเป็นทุกอย่างยิ่งเลยแม้แต่ท่านยึดถือว่าทำไว้ยึดถือผ่านไว้。 ยึดถือใจของเรานพพานไว้ใจของเรานพพานแล้วใจของเราว่างเปล่าแล้ว。 เป็นคนเห็นแก่ตัวมีแบตเตอรี่เก็บกับสำลองไว้หมดเลยถ้าไม่มีทางคนทุกข์ได้สักวันเก็บไว้มากๆมันจะแตกจะอรี่มันจะระเบิด。 คู่นั้นน่ะใครเก็บไว้คู่นั้นกับทุกเอง。 ใครยึดถือใจของเราพูดนั้นก็ทุกเองใจของเราว่างเปล่าคนนั้นก็ทุกเอง。 ใครยึดถือแม้แต่ที่ผ่านไว้คนนั้นเป็นทุกข์เอง。 ผู้ใดไม่ยึถืออะไรเลย。 เหมือนแผงโซล่าเซลล์ของรับพระอาทิตย์ไม่มีแบตเตอรี่เก็บไว้รับผ่านมาแล้วแม้แต่พระธรรมผ่านมาแล้วก็เป็นภาษาสมมุติผ่านไป，แ。 ล้วจบเลย。 ที่ว่าคัมภีร์ไร้ตัวอักษร。 สมมุติออกมาจากใจที่ไร้ตัวใจไร้ตัวจิตไร้ตัวใจไร้กว่าคงแตกแล้วก็แตเป็นภาษาสมุดสอนออกไปแล้วก็จบเลยไม่จำเอาไว้。 ผ่านมาแล้วผ่านไป。 สอนเสร็จก็จบสอนเสร็จก็จบไป。 สอนออกมาจากใจ。 พูดออกมาจากใจ。 แล้วก็จบไปที่ใจ。 สอนออกมาจากใจพูดออกมาจากใจทำภาพทำออกมาจากใจทำyoutube。 วีดีโอเผยแพร่ครับออกมาจากใจเนี่ยเราบอกว่านี้ที่ทำเป็นคนทำแล้วบอกว่าให้ทำออกมาจากใจอย่าไหลออกมาจากความจำให้ทำออกมาจากใจไหลออกมาจากใจแล้วเป็นภาษาสมมุติออกมา。 อย่าทำได้ความจำ。 อย่าทำด้วยความจำ。 หนังสือที่เราเตรียมจะเขียนไว้ตั้งแต่เริ่มแรกเมื่อสองสามปีที่แล้วคือเส้นทางแห่งความค้นทุกข์。 เราบอกว่าหนังสือเล่มนี้ยังเขียนออกมาไม่ได้ตั้งแผ่นไว้รอให้ทุกคนมีใครที่รู้ทำเห็นทำและผ่านทำหนึ่งจากใจไปสู่ใจจากหนึ่งไปสู่อีกจุดหนึ่งโดยที่ไม่มีตัวกักเก็บไว้นั่นแหละเขาจะจะเผยแพร่ทำออกไปทำสื่อทุกชนิดโดยเผยแพร่ออกไปจากใจส。 ู่ใจ。 ที่ไร้ตัวอักษรไร้ตัวจิตไร้ตัวใจไร้ตัวปรแต่ง。 แต่เวลาปล่อยออกไปก็เผยแพร่ไปเป็นภาษาสมมุติแล้วแต่ว่าสมพูดเป็นภาษาไทยภาษาต่างชาติภาษาชาติชาตินี้เป็，น，ต，ั，ว，ภ，า，ษ，า，สม，ม，ุ，ต，ิออกไปแล้ว，ก，็。 หายไปเลย。 แล้วก็เมื่อเผยแพร่ใหม่มีการสอนใหม่ไหลออกไปจากใจ。 แล้วก็ปรแต่งออกไปจากใจไหลออกไปในใจแล้วก็ดับหายไปที่ใจไม่มีตัวจิตัวใจไปตรวจแบตเตอรี่เก็บไว้。 นั่นแหละคือทำแผล。 อยู่กับรู้นี้รู้วามันเป็นเช่นนี้。 และเป็นเช่นนี้ตลอดไป。 ชวนนิรัน。 ที่ท่านบอกว่าอยู่กับทำกินกับทำนอนกับทำไปไหนกับทำและตายไปกับำแท้。 ที่เป็นรู้ไม่มีตัวจิตไม่มีตัวใจไม่มีใครเป็นรู้รู้นั้นไม่ได้เป็นเราเราไม่ได้เป็นรู้นั้นเป็นธรรมชาติแท้ๆเป็นรู้แท้ๆเป็นธรรมแท้ตามธรรมชาติไม่มีตัวไม่มีตัวตนไม่มีตัวจิตตัวใจไม่มีตัวใครเป็นผู้รู้และรู้นั้นไม่ได้เป็นของของใครเป็นธรรมชาติแท้ๆที่ได้แต่ร。 ู้ได้แต่รู้。 แล้วก็ทุกอย่าง。 ทำนั้นก็ผ่านรูปนี่แหละเป็นธรรมชาติแท้ๆ。 ปรากฏไปยังสรรพสัตว์ทั้งหลาย。 ทำนะเนี่ยจึงไม่หายไปจากโลกจากจักรวาล。 เพราะธรรมชาติ。 ของรู้นี้ยังอยู่คู่โลกคู่จักรวาลตลอดไปเป็นธรรมชาติเป็นธรู้ที่คู่โลกคู่จักรวาลตลอดไปทำนั้นก็เลยเป็นหนึ่งเดียวกับทำที่เป็นธาตุุรู้นั้นรอผู้มีบุญวาสนาบารมีคือหลอดไฟที่เขามีไสได้ขาดก็ได้รับกระแสได้รับกระแสธรรมนั้นผ่านเข้ามาสู้ใจเป็นใจที่ไม่ใช่เป็นใจ。 ที่เป็นไสขาดเป็นใจที่มีศรัทธามีสติปัญญาศรัทธาและความเพียร。 แล้วก็เขาก็เลยได้。 เป็นแสงสว่างแห่งธรรม。 แต่คนไหน。 เป็นใจที่เป็นหลอดไฟไสขาด。 ไม่ได้รับแสงสว่าง。 แต่เมื่อเขาได้รับแสงสว่างแห่งธรรมแล้วใจเขาแสงสว่างเป็นแสงสว่างแล้วเขาก็ได้กักเก็บแสงสว่างนั้นเขาเป็นเพียงผู้ปล่อยผ่านแสงสว่างนั้นไปให้แก่ผู้อื่นต่อไป。 แสงสว่างนั้นอีกต่อไป。 คือไม่ได้หว่วงทำไว้ไม่หวงที่พานไว้ว่าเราถึงทำเราบรรลุธรรมเราบรรลุขนิพพาน。 เพียงแต่。 เป็นเช่นนั้นเองไม่มีใครเป็นไม่มีตัวเราเป็น。 ขอให้กินกับทำนอนกับทางอยู่กับทางไปไหนเป็นกับทำแพ้และตายไปกับำแท้ที่เป็นธรรมแท้ที่เป็นรู้ไม่มีตัวจิตไม่มีตัวใจไม่มีตัวตนรู้นั้นไม่ใช่เป็นเราไม่ใช่ตัวเราเป็นคนรู้เป็นธรรมแท้เป็นธรรมชาติแท้ที่ไม่มีตัวตนไม่มีตัวปรุง。 แต่ง。 ไม่มีอะไรเลยมีแต่รู้แต่ไม่มีอะไรปรากฏเลยอยู่กับรู้นั้นอะไรทั้งหลายอยู่กับรู้นะ。