（开场白，并说明已修习慈悲） 这位居士向隆塔表达敬意，说很久没见面了。最近一直在努力修习慈悲，感觉在日常生活中更有正念，但有时仍然非常愤怒，因此想向隆塔请教，也想问问关于祈祷的事情。 （隆塔建议回归根本） 隆塔建议他回到根本，多关注内心，在当地传播慈悲，修习“心出家”，追随“真爱”，回到根本并真正地追随，不会太久的，两个心，自己的心。 （一位听众表示理解了“行”） 一位听众说没有什么问题要问，但成为隆塔的弟子正好两年了。隆塔经常讲，上次仿佛才明白“行”是空虚的。隆塔以前也经常这样讲，举例说明目犍连尊者，但好像现在才真正清楚，“行”确实是空虚的。 （隆塔解释“自我”） 隆塔解释说，尚未看到的事物隐藏在心中，就是感觉到心中有一个“我”，这个“我”是观看者、知晓者、专注者、凝视者、理解者、认识者、看见者、明白者，感觉这些就是“我”。 佛陀告诉目犍连尊者，要观察并看到这个世界（即身体和心灵，五蕴：色、受、想、行、识）是空虚的。这个世界就是五蕴，外部（整个身心，即所有能够感知到的色、声、香、味、触）和内部是法尘，是所有心的状态，包括观看者、知晓者、看见者、理解者、思考者、加工者、分析者，特别是观看者、知晓者、理解者，他们知道什么是“行”，什么是“世界”。 目犍连尊者，应该观察并认识到这个世界是空虚的，是空性的。你应该去除“我见”（错误地执着于它是“我们”、“我的自我”、“我们的存在”，或“属于我们”），因为它是无常的，它没有实体，没有内核，没有恒常不变的“我”，哪怕是一丁点、一点点，像原子那样小都没有。 它是无常的，必须破灭，瓦解，回归到自然状态中的元素，回归到地、水、风、火、空间元素，意识元素也会消失，与宇宙的空性融为一体，不留下“我们”的任何痕迹，哪怕是一点点、一丁点，或者一个原子。不要错误地执着于这个世界，就是五蕴，身体和心灵，或者色、受、想、行、识，以及身体之外所有能够感知的事物，包括法尘，即感觉（受）、知觉（想）、想法（行），还有精微的色，以及认知（想）、想法（行），所有能够被意识感知的事物，包括意识本身，也就是知晓者本身，它包括了知晓者、看见者、理解者、专注者、分析者、评论者、研究者，他们知道什么是“什么”。 所有这些都是世界，要看到它们是空性的，没有自我的，一无所有。“我们”是我们，“我们”是我们自己，什么都没有存在。当你看到一切都是空虚的。 但是为什么在你内心深处，仍然要抓住当下正在思考的心念，抓住每一个瞬间，抓住心念所扮演的知晓的角色，也就是意识，它扮演着知晓的角色，每个瞬间都在知晓，然后传递感觉，喜欢、不喜欢，或者不那么喜欢、不那么不喜欢。如果喜欢，那就“嗯”，如果不喜欢，那就“嗯”。为什么呢？如果喜欢或不喜欢，那就停留在一个瞬间，然后是认知，记得吗？知道什么是“什么”。想法是思考，思考分析、评论、研究，或者什么是“什么”，分析好与坏、功德与罪恶、善行与自然。有生命的东西必须知道什么是坏的、什么是善的、什么是功德、什么是罪恶。知道在哪里，一起学习，一起知道。但是，目犍连尊者，将这些看作是空性的。它是真正空性的，没有自我的本质，没有自我可以执着。“不是没有我们”去执着，而是没有“我们”的自我可以执着任何事物。当下理解“什么是‘什么’”的存在，就是“我们”的自我，“我们”是那个事物，“我们”是“我们”的自我。尽管所有的“行”都是无常的，它们都会消失。各种各样的“行”都是来自色、受、想、行、识，即身体和心灵。解脱五蕴不是“归还，归还，归还，归还”，而是归还给宇宙的空性。无论是“行”，还是非“行”，都不是“我们”，不是“我们”的自我，不是“我们”所拥有的，哪怕是一点点。我们让它顺其自然地存在，既知晓，又看见，又理解，就这样让它顺其自然，但是没有人会错误地执着于它，认为它是“我们”，是“我们”的自我，或者是“我们”所拥有的，或者“我们”是那些事物。“我们”是那个身体，“我们”是那个正在消失的事物，“我们”是那个心灵状态或者心境。是“我们”，“我们”的自我，“我们”所拥有的。心是“我们”的，“我们”所拥有的。没有什么事物是“我们”或者“我们”所拥有的。 （隆塔解释“放下”） 允许它成为理解者和知晓者，知晓“什么是法”的世界。放下，也包括放下它，我们认为它是“我们”的。“我们”必须看到“它”是“它”，而不是像很多人误解的那样。他们一起回去，突然间创造了一个“这个是我们的”的想法，然后自己理解。突然间他们修行了一夜或者两夜，听了佛法回来，每个人都空虚了。听了佛法回来，然后消失了一夜。花了钱，花了精力，回来了，每个人都通过了“空虚，空虚”。它变成了“我们”抓住“空虚”。每个人都去寻找，去修行，在哪里才能获得空虚，以便他们认证，然后他们喜欢“通过了，通过了”，让他们回来。“通过了”。认证他们“通过了”。每个人都带着紧握的拳头回来，然后现实就出现了，哭泣，痛苦，压力出现了。它不是真实的。真实的是它没有掌控者，即使是空性也没有掌控者。不要说这个世界是空虚的，它没有掌控者，没有自我。既然没有自我，就没有自我去执着，即使是空性也没有自我去执着。因此，没有“我们”去执着，即使是涅槃，也没有“我们”去执着涅槃，说没有“我们”执着空性。他们把“我们”带回来执着空虚。甚至连“我们”都没有来执着空虚。除了没有“我们”执着世界，没有“我们”执着五蕴，没有“我们”执着空性，没有“我们”。那么，在当下，它是什么样子的？让它顺其自然地存在，没有谁拥有所有的法。如来佛说“眼睛不是我们，不是我们所拥有的，不是我们的自我。”不要执着眼睛。没有“我们”或者“我们”的自我去执着。在当下的每一刻，心中是什么样子，就让它是什么样子，但是没有“我们”的自我在那里，或者“我们”是“我们”，“我们”所拥有的，或者没有“我们”，都一样。没有“我们”执着，或者没有谁不执着，是“我们”的自我。没有“我们”执着它，没有执着它就是“我们”的自我。 佛陀说，没有人把五蕴误认为“我们”，“我们的自我”，“我们所拥有的”。也没有“我们”或者“我们”的自我在五蕴之中。它不是“我们”，“我们的自我”，“我们所拥有的”。也没有“我们”的自我在五蕴之中。它不是那样的。不要变成“我们”，“我们所拥有的”。如果那样的话，每一刻都执着于意识，它会立刻变成一个自我，准备好创造来生，然后死去。事情就是这样，然后你四处游荡。剩下的是一个四处游荡的“自我”，一个按照自己的想法四处游荡的意识。当下，在心中，心中包括了心。它会是什么样子？让它顺其自然地存在，它是法，它就是如此。没有人需要承担任何负担。没有人需要承担五蕴的负担。没有人需要计划。没有人需要努力地观看、知道、经历五蕴。没有人需要努力地观看、知道、放下五蕴。没有人需要努力地用五蕴来观看、放下色、声、香、味、触、法尘。没有人，没有“我们”需要为了“我们”而继续努力下去。所有的负担都结束了，在当下结束了。五蕴的负担很重。执着于五蕴是所有人的负担。执着于五蕴是世界的痛苦。执着于五蕴是沉重的负担。每一次执着于五蕴都是沉重的负担。诸神都放下了五蕴。放下五蕴。放下。放下五蕴。放下过去、现在和未来的五蕴。负担被放下了。拔除根源。拔除所有的问题。从因果循环中拔除。彻底拔除，不留任何痕迹。运用知识，遇见真理。彻底拔除，不留任何痕迹。当下已经结束了所有的负担。不再有做任何事情以成为什么的负担。不再有必须承担的五蕴，不再有为了“我们”而必须做什么的负担，不再有谁执着五蕴，它就不再是五蕴的负担，不再有为了“我们”而必须做什么，为了让“我们”成为什么。你明白了吗？ 成为一个自我的游戏，存在于“我们”的内心。如果在“我们”的内心没有隐藏着一个“我们”的自我，那就什么都没有。当下什么都没有。没有意识可以成为一个“自我”。死后仍然会留下一个自我的意识。但是如果在当下，在此时此刻，检查，仔细检查，然后深入观察，在“我们”的内心有一个“我们”的自我隐藏着，那就表明存在着对某事物的执着。对某些外部事物存在着知识的执着。或者对身体、对外貌存在着知识的执着，对身体和心灵的状态存在着知识的执着。或者对观看者、知晓者、看见者、理解者存在着知识的执着，认为“我们”，“我们”的自我是观看者、知晓者、看见者、开悟者、佛法知晓者、佛法理解者。“我们”的自我是法，或者“我们”的心是法。你的情况可能是最后一种。隆塔只是理解，没有什么可以产生。 （两周年纪念，弟子请求机会） （弟子）请求隆塔给予我机会。现在我的修行，在道路上越来越清晰，那就是一直奔向知晓者，然后放下知晓者。放下知晓者的方式就是，知晓者不是“我们”，“我们”不在知晓之中。当“我们”不在知晓之中，有时知晓就是隆塔曾经教导的那样。因此，当我们接触到任何事物时，我们总是在寻找知晓者。因为当我们接触到知晓者，我们就会清楚地看到，是否仍然存在“我们”的自我。在知晓的本质中，在知晓接触到被知晓的事物的那种知晓中，我们能够清楚地看到，知晓本身没有自我。如果没有自我，那自我就在任何地方都不太可能存在。我仍然走在净化的道路上，并坚持这个原则作为我前进的道路。奔向知晓者，然后观察，通过看到仍然存在“我们”的自我在那个知晓之中，来摧毁知晓者。这就是我现在正在做的事情。 （隆塔指出还不清楚） 隆塔说，看你的样子，你还不清楚。无法在心中总结概括。医生能够总结。理解是以片段、以部分的形式呈现的，但是当你到达隧道的尽头，你感到非常困惑。隆塔，就像你从曼谷出发，现在要来花园，你肯定是从曼谷出发了，但是当你靠近花园的时候，好像有很多岔路，你感到困惑。你的GPS，谷歌地图，让你感到非常混乱。在你的内心，存在行动，存在努力，存在追逐。追逐观看，追逐放下，追逐放下。必须努力地追逐观看，追逐放下。你仍然感到自己将是一个获得者、一个存在者。“我们”仍然对这个抱有希望和渴望。这让你感到困惑。这就像一个旅行者，没有信号，谷歌GPS失效了。有很多道路，而且没有人可以问路。你非常困惑，不知道现在该走哪条路。 内心空虚。会有一个“我们”去到达目的地，去设定一个目标。旅行者感到困惑。旅行者设定了目标。这还不清楚。你还不明白这一点。在过去，你觉得任何被知晓的事物，“我们”都在向外看。“我们”仿佛在向外看。但是现在，好像任何事物都在返回到“我们”本身，都在看向“我们”的自我。情况是，它不会去干涉被知晓的事物，但它总是在回到知晓者。这就是关键。 （隆塔说对了，但看不到岸） 这并没有错，是正确的，但是你看不到岸边。就像举起猪，努力不让它跑到外面。努力地观察内心。不要让它跑到外面。让它回到知晓者。如果它跑到外面，问问它，把它带回来，关注知晓者。它会一直停留在那里。那它什么时候才能结束？它的结束会是什么样子？隆塔解释了很多天。你仍然看不到岸边。你在大海中央，仍然看不到岸边。 （弟子反驳说看到了岸） （弟子）请求允许。我确实能看到岸边。我知道原来的心本来就什么都没有，从一开始就什么都没有。存在是后来一点一点加上去的。但是它的本质是空无。当我现在回头看知晓者，在知晓者之中，有东西存在吗？如果真的有东西存在，那就意味着它还不是知晓者，那就放下它，就放下它。我坚守这个原则，从一开始，从原本开始，知晓者就本来是空虚的，什么都没有，这种想法一直伴随着我。所以，当隆塔说我还看不到岸边，我却觉得我已经看到了那片岸。但是... （隆塔问是哪片岸） （隆塔）你在哪里看见的岸？你说是你看到的那片岸。这里？这里？还是比这里更大？此时此刻。隆塔刚才问你的问题是，你还看不到岸。所以我反驳说，我能看到岸，在哪？有地方可以上岸吗？或者说那片岸根本就什么都没有？ （弟子问关于“没有”的问题） 没有。什么也不执着。放下。如果我们什么也不执着，那就什么都没有。意思就是，如果我们... （隆塔指出还有“我们”） 为什么会有“如果我们不执着”？“我们”不执着什么？为什么会有“我们”不思考什么？这说明还有东西存在。即使“我们”不思考任何事情，但“我们”执着于“我们”本身。“我们”会一直留下。总是有“我们”存在。 （隆塔解释“我们不存在”） “我们不存在”就是没有什么可以说的了。没有“我们”了。“我们”就是不存在。但是有个“我们”就是不存在，这和从一开始就没有“我们”是两码事。当下没有，未来也没有。这个“我们”，这个“我们”会回归到不存在的状态。但是“我们”在那里，而且“我们”会成为天神，在空中等待。必须有“我们”留下，然后有人来把“我们”拉走，带去接受惩罚。 我们见过很多人修行，他们说“我们是空虚的了，我们是空虚的了，我们不存在，我们不存在”。他们成群结队地去那里。你看看，他们的自我都在天空中飘荡。“我们”的自我在空旷的天空中，一无所有。他们说没有“我们”。有“我们”的自我在空旷的天空中。我问你有没有什么不同。如果检查之后发现空中根本没有“我们”，那就完全不同了。“我们是空虚的了，我们就是不存在了，我们就是不存在了”。我们是涅槃，就是空虚。我们就是空虚。那就没有“我们”是空虚的，没有“我们”是涅槃。“在空虚中”没有“我们”。不是“我们不存在”，而是“没有我们”。天壤之别。你要怎么才能看到其中的差别？你知道要怎么告诉你才能明白呢？也许你要努力没有“我们”。从一开始就没有“我们”。没有心。没有头脑。从一开始就没有“我们”。没有“我们”在知晓之中，没有“我们”在知晓者之中。什么都不剩下。你所设定的价值是错误的。设定了错误的值，必须从心中清除掉。 （隆塔指出他们执着于虚空） 执着于一无所有，把虚空当成实质。你执着于空无和虚空，把它们当成实质。好好听着。你执着于虚空，不执着任何存在。说什么都落到虚空上，什么都没有，一无所有，无需再说什么。因为没有自我，不成存在。无需再说什么。但是，把虚空、空无、没有自我当成是实质。空无是存在。不是这样的。这和目犍连看到的并不一样。目犍连观察到这个世界是空虚的，是空无自我的，脱离了想要执持事物的自我，并非执着于没有的虚空，他了解世界，却不执着世界，这就是解脱之道。并非看见虚空而执取虚空。一直看见世界，心里却明白，没有人执取它。没有任何的“我们”来消费它。就算有感官体验，也没有任何的享受者。如果没有人执取，就算有了消费，又将去往哪里？就算到达了目的地，又能获得什么？什么也得不到。存在的就是存在，不存在的即是不存在。即使知道感受、感知和意识依然存在，那些都没有消亡。形状、感受、感知、意识都没有消亡。在骨髓里，是地元素，体液里，水元素，呼吸里，风元素，温暖里，火元素。还有意识元素融合在一起。与不存在自我的那个意识元素融合在一起。它只是个假象。在水中，在风中，也可以有空气元素。空无没有实质内容。在事物本身并不具备意识。宇宙就是如此。宇宙之中没有意识，但这种存在是真实存在的，和宇宙的虚空不太一样，那种是含有意识却不存在自我的存在。组成生命的组合就是这样。尘土归于尘土，水滴回归水滴，空气回归空中。而我们给这个组合起名为生命。生命消散开来，却不是完全的虚空，因为这个组合之中包含意识。因此对你而言，你所认知的虚空并非真实。你落入了邪见之中，执着于这种对“空”的错误认知。 (隆塔讲述老师和圣者的故事) 昨晚我的老师非常严厉。他知道，他的学生们沉迷其中。所有的老师和圣者都与他们的学生在一起。隆塔和他们一同安住于知，安住于不存在自我的知者之中，与那不带任何自我意识的觉知元素同在，从不执着于“虚空”的实相。即使知道虚空存在于自然之中，存在于我们的内心之中，是因为那里没有地、水、风、火元素，只有广阔的空性。然而，在我们心中，存在着与宇宙虚空相似的事物，但还有另一种意识存在。空性是宇宙的虚空，与此不同的是，我们心中拥有类似于宇宙虚空的空性，它没有自我，没有形状，没有象征，但是它拥有意识。而宇宙的空性则没有意识。在我们的身体中，空气是空性，在宇宙中，空性是宇宙的本质。所以，这种意识不同于宇宙的虚空。当这些组合在一起组成生命时，它们便回归于尘土，水也回归于水，空气回归于空中。所有都回归宇宙，不带任何的自我。我们称这种为认知、意识，或者思维的产生。但它们都是没有自我的。可如果有了自我，一切都变得痛苦起来。但他们都与知同在，知就是知，不执取任何事物。他们都在意识之境。意识就是意识。 因此，五蕴（色、受、想、行、识），比如骨骼、肝脏、肾脏，都属于大地元素。体液、唾液、尿液、脂肪等是水元素。我们需要空气，总是在呼吸，这是风元素。人体内有热量，这是火元素。最后是空性，既是体内的虚空，也存在于自然之中，但两者并非相同的元素。圣人们不以空为居。 为何圣人们不以空为居？那是因为在空无一物之中执着为实体。他们与觉知同在。但为什么与觉知同在却依然痛苦呢？因为执着于自我。或居于知，或即为知。没有东西依附在上面。如果居于空，人们就会误以为自己是空性的。人们一天学到就说都空性了，那都完了，他们抓取空性为依托。圣人们不把太空视为一种真实的东西。圣人们与知同在。圣人们拥有什么呢？他们又将什么放在心中呢？他们居于知中，以平等心对待一切，觉知元素没有自性，像是虚空，却与虚空不同，他们居于知中。 请大家分辨虚空，请大家分辨觉性。虚空不具备觉知。但觉知中不带有任何的自我，所以就不会有痛苦产生。老师们与觉知同在，居于觉性之中。 那么什么是觉性呢？身体由骨骼、内脏，都属于地元素，体液、唾液、尿液、脂肪等是水元素，能量和热量是火元素，而空气是空性，他们都居于觉知之中。我们必须把这些都分类清楚。 （隆塔要她逐一清点，并指出不同之处） 你说你能看见那片岸，你说你要摆脱，那你现在就来清点，让我们知道你说的岸到底是不是岸。在本质上，心是本自没有自性的。正因为没有自性，它才能够意识到自身没有自性。什么会产生痛苦？那不是岸。很多人都误以为他们与安住于舍的状态，并以平等心对待一切，好像他们一无所知，于是就把心变得很迟钝，好像变成了空气一样，什么都不知道。并不是这样。与知同在意味着你知道什么？意味着你知道你自己没有自性。没有自性，就不会有任何事物。 如果有什么东西影响了你，影响了你的身体，你感受到了什么情绪？或者产生了什么情绪，你也要如实地面对。这是因为，并非我们自身在如实地感知，而是一种没有自性的觉知元素在如实地感知。正因为它是一种自然的元素，所以它才能够如实地感知。但我们不能为了欺骗自己而假装不知道，这是完全不同的。 （弟子理解并感谢） （弟子）我理解了。隆塔，我好像看见你把我从这边拉过来，然后送我到那边了。在那边，你告诉我，你必须与觉同在，而且觉仅仅只是觉而已，它并不具有任何的自性。没有人可以进入到它的里面，它也无法依附于任何事物。隆塔，你把我带到正确的地方了。你把我带到正确的地点了。我现在明白了。如果觉知元素在那里，如果我们与觉同在，那么老师们所说的，他们是与觉同在的。过去，我无法理解他们到底是如何与觉同在的。但是昨晚隆塔为医生开示的时候，我突然间就有点理解了。我不知道为什么我今天没有把从昨晚领悟到的法拿出来。昨晚，当隆塔慈悲地为整个房间的人开示时，每个人都安静下来了，每个人都走对了道路。但我不知道为什么到了今天早上，我却又迷失了方向。我发送的东西有点迷糊。你说的对。隆塔，我现在就会与觉同在了。谢谢。觉知是不带有自我意识，没有任何你刚才解释的内容。和昨天的又加深了一层印象。我不会再犯错了。就这样吧。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ --- นมัสการหลวงตานะครับก็ไม่ได้มาเจอหลวงตานานครับก็ตอนหลังก็พยายามเจริญเมตตาอะไรยครับก็รู้สึกว่าในประจำวันจะมีสติมากขึ้นนะครับแต่บางทีมันยังติดโกรธอยู่เยอะอยู่ครับอยากจะขอคำแนะนำจากหลวงตาครับแผอธิษฐานเ。 นี่ย。 ไปที่ฐานให้ลงแกใจบ่อยๆแผที่สถานที่ให้ไปบวชใจแล้วก็ไปติดตามแฟนแท้นะให้ไปที่ฐานแล้วติดตามแทจริงๆจริงๆไ，ม，่，ช，้，าหรอ，ก，ส，อ，ง，ใ，จใจเองนะคุณ，ห，ล。 วง，ตาครับ。 เอาใครถามอะไรอ่ะ。 ไม่เคยถามอะไร。 ตาค่ะหนูก็ไม่มีอะไรจะถามตาแต่ว่า。 วันนี้สองปีพอดีเลยค่ะหลวงตาที่หนูได้มาเป็นลูกศิษย์หลวงตา。 จากที่หลวงตาก็พูดบ่อยๆนะคะ。 แต่ครั้งที่แล้วเนี่ยมันเหมือน。 มันมันเพิ่งรู้ว่าสังขารแล้วเนี่ยจริงๆแล้วมันว่างเปล่าแต่ก่อนที่หลวงตาก็พูดอย่างนี้บ่อยๆโมคราชอะไรหลวงตายกตัวอย่างแต่มันเหมือนพึ่งชัดเจนค่ะว่าสังขารมันว่างเปล่าจริงๆ。 สิ่งที่ที่ยังไม่เห็น。 ซ่อนอยู่ในใจ。 มันมีตัวเรา。 อยู่ในใจ。 มีความรู้สึกเป็นตัวเราอยู่ในใจ。 ตัวที่ผู้ดูผู้รู้ผู้เพลงผู้จ้อง。 ผู้ทำความเข้าใจผู้รู้ผู้เห็นผู้เข้าใจเป็นตัวเรา。 รู้สึกว่าไอ้ตัวนี้เป็นตัวเรา。 กี้๋าพูดเองว่า。 พุทธเจ้าสัตว์กับโมคราชโมคราช。 เธอจงพิจารณาเห็นว่าโลกนี้。 คือร่างกายจิตใจคือขห้าลูกเป็นขนาดสัญญาสาขาวิญญาณโลกนี้คือห้าภายนอกร่างกายจิตใจทั้งหมดคือลูกเสียงกี่รถ。 สิ่งที่มากระทบให้รับรู้ได้ตายแล้วก็ภายในคือทำอารมณ์。 ทั้งหมดอาการสนใจทั้งหมดรวมทั้งผู้ดูผู้รู้ผู้เห็นผู้เข้าใจ。 ผู้ใครควรผู้ประมวลผลผู้วิเคราะห์。 โดยเฉพาะผู้ดูผู้ดูผู้รู้ผู้เข้าใจว่าอะไรเป็นอะไรเป็นสังขารเป็นโรค。 โมคา่าจงพิจารนา。 ให้เห็นว่าโลกนี้โลกมันเป็นของว่างมันเป็นของว่างเปล่ามันเป็นของว่างเปล่า。 เธอจงถอนอัตราเสียบัตรนี้。 อัตราอนติก็คือถความเห็นผิดๆ。 ที่เธอไปหลงยึดถือวามันเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราหรือเป็นของของเราเสีย。 เพราะมันเป็นอันนี้จังไม่เที่ยง。 มันไม่มีก้อนไม่มีแก่นไม่มีตัวตนที่เป็นก้อนที่เที่ยงน้อยหนึ่งนิดนึงประมาณูหนึ่งก็ไม่มี。 มันเป็นของไม่เที่ยงต้องแตกดับสลายกับคืนสธาตุตามธรรมชาติไปสธาตุดินธาตุน้ำธาตุลมธาสไฟอากาธาตุธาสรู้ก็หายไปเป็นอย่างเดียวกับความว่างเปล่าของธรรมชาติจักรวาล。 ไม่เหลือตัวเหลือตนของเราแม้แต่น้อยหนึ่งนิดนึงหรือปรมาูหนึ่งเลย。 อย่าไปหลงยึดถือว่าโลกนี้คือขันห้าร่างกายจิตใจหรือลูกเวทนาสัญญาสังขาวิญญาณและภายนอกร่างกายนี้ทั้งหมดที่มารับรู้ได้ต่างๆกายรวมทั้งทำอารมณ์คือที่ที่เป็นเวทนาสัญญาสังขารแล้วก็เป็นรูปละเ。 อียด。 เป็นขนาดสัญญาสังหารสิ่งที่รับรู้ได้ทั้ง。 มโนวิญญาณรวมทั้งมวิยณนั้นเอง。 ก็เป็นผู้รู้นั้นเองที่รวมทั้งผู้รู้ผู้รู้ผู้เห็นเข้าใจผู้จผู้เพผู้วิเคราะห์วิจารณ์วิจัยว่าอะไรเป็นอะไรรู้อะไรเป็นอะไร。 สิ่งเหล่านี้เป็นโรคเห็นวามันเป็นของว่างเปล่า。 ว่าปลาจากตัวตน。 มีอะไรเลยเราเป็นตัวเราเราเป็นเรา。 ไม่มีอยู่เลยไม่มีเลยจริงๆจะมองเห็นเป็นของฝาก。 แต่ทำไมในใจของจ่าลึกๆเนี่ย。 จะยังเอา。 จิเนี่ย。 ที่กำลังคิดในปัจจุบันขณะเป็นขณะขณะขณะขณะไป。 แล้วก็จิตทำหน้าที่รู้คือจิตวิทยานะคะเนี่ยที่ไปทำหน้าที่รู้เป็นขณะขณะขณะ。 แล้วก็รู้ด้วยแล้วก็ส่งต่อเวทนาความรู้สึกถูกใจไม่ถูกใจหรือว่าไม่ถึงถูกใจไม่ถูกใจก็ถูกใจก็นะไม่ถูกใจก็เป็นนะและ。 ทำไมถึงถ้าถูกใจไม่ถูกใจเป็นขนาดแล้วก็สัญญาจำได้ไหมรู้ว่าอะไรเป็นอะไรสังขารคือคิดคิดวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยหรือว่าอะไรเป็นอะไรวิเคราะห์ดีชั่วบุญบาปกุศลธรรมชาติของสิ่งมีชีวิตต้องรู้ว่าอะไรชั่วอะไรบุญบาปกุศลความรู้อยู่ทำร่ว。 มกัน。 มารู้。 แต่สิ่งนี้。 โมฆ่าจะมองเห็นเป็นของว่างเปล่า。 มันว่างกว่าจริงๆ。 ตัวตนสาระ。 กว่าจากความยึดมั่นหรือบ้าน。 ไม่มีตัวตนที่จะไปยึดบ้านอยู่บ้านไม่ใช่ว่าไม่มีเราไปยึดบ้านอยู่บ้าน。 แต่ไม่มีตัวตนของเราที่จะยึดมั่นถือมั่นอะไรไม่มีตัวตนของเราที่จะยึดถือบ้านอะไรกำลังนที่เป็นผู้เข้าใจว่าอะไรเป็นในปัจจุบันเป็นตัวเราเราเป็นสิ่งนั้นเป็นตัวเราทางเจ้า้าที่ว่าสังสังขารทั้งหมดในเท。 ี่ยง。 ดับไป。 ประเภสังังฆรานจากลูกเป็นสัญญาสังวิญญาณ。 อยาก。 ร่างกายจิตใจดับขาไม่ได้คืนคืนคืนคืนคืน。 ความวากเปล่าากของธรรมชาติจักรวาล。 พระเจ้า。 สสังัง。 ทำทั้งที่เป็นสังขารและวิสังหาร。 ไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวของเราไม่มีสักน้อยนิดเราเราปล่อยให้มันเป็นอยู่เช่นนั้น。 ทั้งรู้ทั้งเห็นทั้งเข้าใจคงปล่อยให้มันเป็นเช่นนั้น。 แต่ไม่มีใครไปหลงยึดถือมันว่าเป็นเราเป็นตัวเราหรือเป็นของเราหรือเราเป็นสิ่งเหล่านั้นเราเป็นกายนั้นเราเป็นสิ่งที่กำคงแตนั้นเราเป็นอาการจิตนั้นหรือใจนั้นเป็นเราเป็นตัวเราเป็นของของเราใจเป็นของของเราเป็นของเราไม่มีสิ่งใดเลยเป็นเราและเป็นของเราปล่。 อ。 ยใ。 ห้。 มันเป็นโรคที่เป็น。 กูเข้าใจผู้รู้ว่าอะไรเป็นอะไรผู้เข้าใจในธรรมปล่อยวางรวมทั้งปล่อยวางด้วยนะเราเอาเป็นตัวเรามันเราต้องเห็นมันเป็นมันเป็น。 ไม่ใช่อย่างที่หลายคนเข้าใจผิดที่ไปพากันกลับมา。 อยู่ๆก็สร้างความว่าฟังอันนี้เราไปแปลเอาเองอยู่ๆก็ไปปฏิบัติกันมาคืนเดียวคืนสองคืนไปฟังทำกลับมาทุกคนว่าเปล่าหมดเลย。 ไปฟังทำกลับมาก็ไปหายไปคืนเดียวเสียเงินเสียทองไปถึงกลับมาทุกคนที่ผ่านวเปล่าวเปล่า。 มันกลายเป็นว่ามีตัวเราเอาตัวเราที่เป็นขันห้าเป็นตัวเราเอาตัวเราที่เป็นขันห้าไปจับความว่างไปเป็นความว่างไปยึดถือความว่างทุกคนไปหวหาแสวงหาไปฝึกที่ไหนเป็นความว่างให้เขารับรองแล้วก็ชอบใจว่าผ่านแล้วผ่านแล้วว่าให้กลับม。 าว่า。 แล้วก็ที่ผ่านมาแล้วรับรองว่าที่ผ่านมาแล้ว。 ทุกคน。 กลับมาด้วยความยึดถือมือ。 แล้วเสร็จแล้ว。 ความจริงก็ปรากฏขึ้นร้องไห้。 ความทุกข์。 ความทุกข์ความเครียดปรากฏ。 มันเป็นของไม่จริง。 ของจริงคือมันไม่มีผู้แม้แต่ความเปล่า。 มันไม่มีผู้ยาว่าแต่อย่าว่าโลกนี้เป็นของว่างเปล่ามันไม่มีพูดตัวตนแล้วในเมื่อตัวตนไม่ไม่มีไม่ใช่เป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราไม่มีตัวเราไปยึดถือแม้แต่ความว่างเปล่าและไม่มีตัวเราไปยดถือแม้แต่นิ。 พทาน。 จึงไม่มีตัวเรา。 อยถือแม้แต่นพพานว่าไม่มีตัวเรายึถือความว่างเลยนี่เขาไปเอาตัวเราไปยึดถือความว่างกลับมาไม่มีแม้แต่ตัวเราที่จะไปยึดถือความว่างนอกจากไม่มีตัวเรายึดถือโลกแล้วไม่มีตัวเรายึดถือกันหน้าแล้วไม่มีตัวเรายึดถือความว่างและไม่มีตัวเราเ。 นี่ย。 ยึถือฉะนั้นมันเป็นอย่างไรในขณะปัจจุบันปล่อยให้มันไปต่างทำอย่างนั้น。 คงปลให้เป็นไปตามธรรมของมันไม่มีใครเป็นเจ้าของทำทั้งหมดเจ้า้าตดว่าตาไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ของของเราเพลงตายึดบ้านไม่ได้ไม่มีตัวเราตัวตนของเราที่จะยึด。 ทุกอย่างทุกขณะปัจจุบัน。 ในใจมันเป็นยังไงก็ให้เป็นเป็นไปอย่างแต่ไม่มีตัวตนของเราหรือไม่。 เป็นเราตัวเราของเราหรือไม่มีตัวเรา。 เหมือนกันไม่มีตัวเรายึดถือหรือไม่มีใครไม่ไม่ยึถือเป็นตัวเราไม่มีตัวเราไปยึดถือมาไม่มียึถือมาก็เป็นตัวเรา。 พระพุทธเจ้า。 ถึงบอกว่าไม่ไม่มีผู้ประยุึขันห้ามาเป็นเราเป็นตัวเราเป็นของของเรา。 และไม่มีตัวเราไม่มีตัวตนของเราอยู่ในขัน์ห้าขไม่ใช่เป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราเป็นของเราและไม，่，ม，ี，ต，ั，ว，เ，ร，า，เป，็，น，ตัวเป็นตน，อ，ย。 ู่，ในขห้า。 ไม่ใช่่นนั้นไม่กลายเป็นตัวเราเป็นตัวของเราก็ยึใจนี้เป็นเราเป็นตัวเราเป็นของของเรา。 ถ้าอย่างนี้ทุกขณะที่ยึดจิตวิญญาณเนี่ยมันจะเป็นตัวเป็นตนทันที。 เตรียมสร้างชาติที่จะไปตายแล้วมันก็เป็นอย่างนี้ก็ไปเรร่อนเหลือแต่เหลือเป็นตัวที่เรร่อนไปจิวิอย่างที่เป็นตัวเป็นเร่อนไปตามต่างตามได，้。 ปัจจุบัน。 ในใจรวทั้งใจในใจรวมทั้งใจมันจะเป็นเช่นไรคงปล่อยให้มันเป็นเช่นมันเป็นธรรมเช่นนั้นเองที่ธรรมาตา。 ไม่มีใครต้องแบกภาระอะไรต่อไป。 ไม่มีใครต้องแบกภาระไม่มีใครต้องแบกภาระของขห้า。 ไม่มีใครต้องวางแผนไม่มีใครต้องพยายามดูรู้เห็นผ่านห้าไม่มีใครต้องพยายามดูรู้ละปล่อยวางหห้าไม่มีใครต้องพยายามเอาหหน้าไปดูละปล่อยวางรถเสียง。 สัมผัสรม。 ไม่มีใครไม่มีตัวเราที่ต้องมีความพยายามเพื่อตัวเราต่อไป。 ภาระทั้งหมดก็จบลงจบลงในปัจจุบันนี้。 พาราปัญจขันทาห้าเป็นของหนัก。 พาราฮลจากบุกบุคคลทั้งหลายประชาชนทั้งหลายแบบยึดถือขันธ์ห้าเป็นของหนักไปราธนาทุกขังโลเการยึดถือขันธ์ห้า。 กลางแดกขัน์ห้าเป็นภาระหนัก。 พระราธนาเขทุกครั้งกยึดถือห้าเป็นของหนักเขตทุกครั้งพระเจ้าทั้งหลายปล่อยวางขหน้าว่อยวางขหน้าของและอื่นไป่อยวางข่อยวางขที่ผ่านมาดีตและในปฏิบัติและอนาคตดต่อไป。 ภาระวาแล้ว。 ถอนหาขึ้นได้ครั้งถอนปัญหาเลยนะของปัญหาได้กับ。 ปฏิจากสมุทป่าทั้งวงจรจับสนิทไม่มีส่วนเหลือเลยเอาวิชาเอาประทานพบจังหวัดจับสนิทไม่มีส่วนเหลือ。 ชาในปัจจุบัน。 หมดแล้ว。 ภาระหนักหมดแล้ว。 รณะที่จะทำอะไรเพื่อให้เป็นอะไร。 ไม่มีแล้วไม่มีเอาขันห้า。 ที่จะต้องเป็นภาระหนักเอาไปทำอะไร。 ไม่ใครยึดถือกันหน้า。 มันจะไม่ต้องขันห้าไปเป็นภาระหนักที่จะไปทำอะไรเพื่อตัวเราให้ตัวเราเป็นอะไร。 เข้าใจไหม。 ความเป็นตัวเป็นตนต้องเล่นอยู่ในใจของเรา。 ถ้าไม่มีตัวตนของเราซ่อนเร้นอยู่ในใจของเรา。 ไม่มีอะไรเลย。 ไม่มีอะไรในปัจจุบันไม่มีจิตวิญญาณที่เป็นตัวเป็นตนได้เลย。 ตายแล้วก็มีจิตวิยาเป็นตัวตนเหลืออยู่แต่ถ้าในขณะปัจจุบันในปัจจุบันขณะ。 ตรวจสอบตรวจสอบแล้วดูแล้วตรวจดูเข้าไปแล้วมีตัวมีตนของเรามีตัวเราซ่อนอยู่ในใจของเราแสดงว่ามันมีความยึดถืออะไรอยู่。 วิชาตอุปทานต่อสิ่งใดไม่มีวิชาอุปทานต่อสิ่งภายนอกเราก็วิชาอุปทานต่อร่างกายต่อลูกวิชาการประทานต่ออาการอาการของกายอาการของใจหรือก็มีวิชาการประทานต่อผู้ดูผู้รู้เห็นผู้เข้าใจว่าเรา。 ตัวเราเป็นผู้ดูเป็นผู้รู้เป็นผู้เห็นเป็นผู้รู้แจ้ง。 เป็นผู้รู้ทำเป็นผู้เข้าใจทำตัวเราเป็นธรรมหรือใจของเราเป็นธรรมของจ๋าน่าจะเป็นประเด็นสุดท้าย。 ตา。 ก็แค่เข้าใจไม่มี。 ให้มันเกิดของมันไป。 ครบสองปีพอดี。 ลูกศิษย์。 ขอโอกาสครับหลวงตาตอนนี้การปฏิบัติของหมนี้。 มันมีความเจความชัดเจนในเส้นทางที่ว่า。 วิ่งเข้าหาผู้รู้ตลอดแล้วปล่อยวางผู้รู้。 พ่อปล่อยวางผู้รู้ก็ด้วยวิธีที่ว่าผู้รู้ไม่ใช่เราไม่มีเราอยู่ในรู้เมื่อเมื่อไม่มีเราอยู่ในรู้นี่บางทีรู้ก็จะเป็นรู้ก็คืออย่างที่หลวงตาเคยสอน。 จึง。 เวลาที่เรา。 กระทบสัมผัสอะไรยเราก็จะ。 ข้อหาผู้รู้ตลอดเลยเพราะว่า。 เพราะเข้าหาผู้รู้แล้วเราจะมองเห็นชัดว่ายังมีความเป็นตัวเราอยู่หรือเปล่าในลักษณะของของรู้ตรงนั้นน่ะรู้ที่ไปสัมผัส，ส。 ัมผัสกับ。 สิ่งที่ถูกรู้ตรงนั้นแล้วเราก็จะเห็นชัดเลยว่า。 รู้รู้มันจะไม่มีตัวตนก็ไม่มี。 ถ้าตัวตนไม่มีตรงนี้。 ตัวตนก็ไม่ค่อยมีที่ไหน。 มันยังอยู่ในเส้นทางของของการชำระตรงนี้อยู่แล้วก็ยึดถือตรงนี้เป็นหลักในการดำเนินอยู่ค่ะ。 วิ่งเข้าหาผู้รู้แล้วก็。 มองดูว่าคือทำลายผู้รู้ด้วยการที่เห็นว่ายังมีเราอยู่ในอยู่ในรตรงนั้นหรือเปล่า。 ตรงนี้ค่ะที่ที่หนูกำลังดำเนินอยู่ตรงตอนนี้。 หลวงตาว่าหน้าพี่นาดูแล้วเนี่ย。 โยมหมูยังไม่ชัดเจน。 คือมันสรุปรวบยอดลงที่ใจไม่ได้。 หมมันจะสรุปได้เข้าใจและเข้าใจในเป็นฉากเป็นฉากเป็นช่อง。 แต่ถึงไปทางปากอุโมงค์งงมากเลย。 หลวงตา。 เดินทางจากกรุงเทพฯมาจะมาที่สวนตอนนี้。 ออกเดินทางมาแนแล้วจากกรุงเทพฯมาแต่พอมาใกล้ถึงสวนเหมือนไม่มีทางแยกเยอะ。 สับสนได้อย่างนั้นเนี่ยแล้วgps google mapนั้นเนี่ย。 เลยรู้สึกว่ามั่วๆอยู่นะตอนไปเนี่ยหมูในใจอ่ะ。 มันมีการกระทำมีความพยายามมีความไล่。 ไล่ดูไร่ดูไร่ไล่ปล่อยไล่วางต้องมีการพยายามจะไล่ดูไล่ดูไล่ๆปล่อยไล่วางมีความรู้สึกว่าเราจะเป็นผู้ได้ผู้เป็น。 เรายังเป็นผู้มีความหวังความปรารถนาอยู่ในนี้มันอเลยมอยู่ในนี้มันเหมือนกับคนเดินทาง。 สัญญาณเนไม่มี。 google gpsดับหายไปเส้นทางทางเยอะมากเลยแล้วไม่มีคนให้ถาม。 มั่วมากเลยว่าจะไปตรงทางไหนตอนนี้。 ใจเปล่า。 มันจะมีตัวเราไปเอาไปถึงที่หมายไปมีเป้าหมายหมายไว้ผู้เดินทางมั่วผู้เดินทางตั้งเป้าหมาย。 ยังไม่ยังไม่ชัดเจนยังไม่เข้าใจตรงนี้ไปปลายทางเนี่ยแต่ก่อนนี้หนูมีความรู้สึกว่า。 อะไรที่เป็นสิ่งที่ถูกรู้เนี่ยเราเป็นผู้ที่มองออกไปมันเหมือนกับมีตัวเราในมองออกไปแต่ขณะนี้เนี่ยมันเหมือนกับว่า。 อะไรเนี่ยมันย้อนกลับเข้ามาทั้งที่ตัวเรากลับมาดูที่ตัวเราตลอด。 ลักษณะมันมันไม่ได้ออกไป。 ไปยุ่งกับสิ่งที่ถูกรู้เท่าไหร่แต่วามันย้อนกลับมาตรงผู้รู้ตลอดตรงนี้ค่ะ。 ก็ไม่ได้ผิดนะก็ถูก。 แต่มันมันจะมองไม่เห็นฝั่งยกหมู。 พยายามไว้ไม่ส่งออกนอก。 พยายามดูที่ข้างในไว้。 ไม่ยอมไม่ให้มันส่งนนอกส่งนอกไว้ให้มาคดูผู้เอาไว้เมื่อไหอกนอกแล้วถามไว้เอามาดูผู้รู้ไว้。 มันก็จะอยู่แค่ตรงนี้แล้วมันจะไปจบตรงไหนเมื่อไหร่。 จบมันจะเป็นยังไง。 อธิบายมาหลายวันเย็นเย็น。 นี่มันมองไม่เห็นฝั่งเลยอ่ะอยู่กลางทะเลยังมองไม่เห็นฝั่งเลยโอกาสครับหนูก็พอจะมองเห็นฝั่งค่ะคือวาหนูก็รู้วามันจิเดินแท้เนี่ยมันมันไม่มีอะไรมันไม่มีอะไรมาตั้งแต่ต้นเลยแล้วความมีเนี่ยมันก็ค่อยๆพ่อเข้าไปพ่อเข้าไปแต่เนื้อแท้ของมันคือความไม่มีอะไรพอพอใ。 นขณะที่หนูย้อนกลับมาดูผู้รู้เนี่ย。 ในผู้รู้เนี่ย。 มันมีมันมีอะไรหรือเปล่าแต่ถ้าสมมุติว่ามันมีอะไรนั้นน่ะแสดงว่ามันก็ยังยังไม่ใช่มันก็ปล่อยไปปล่อยไปตรงนี้ค่ะซึ่งหนูก็รักพอยึดหลักที่ว่าตั้งแต่ต้นตั้งแต่เดิมมาเนี่ยติดเติมแทตั้งแต่ต้นเนี่ยมันมันวามันไม่มีอะไรมันว่างเปลามันไม่มี。 อะไร。 อันนี้ก็ยังอยู่ใน。 ในความตึกนึกของหมูอยู่ตลอดเวลา。 แปล。 ที่ที่หลวงตากรุณาบอกว่ายังมองไม่เห็นฝั่งหมูก็เห็นฝั่งตรงนั้นอยู่แต่ว่า。 ฟังฝั่งที่หนููบอกว่าหนููมองเห็นฝั่งแล้ว。 ตรงนี้ตรงนี้ตรงนี้ตรงนี้หรือไม่ขนาดนีนะตอนนี้้แหละคำถามที่หลวงตากรุณาแนะนำที่แนะเมื่อกี้ว่า。 มันยังเหมือนกับมองไม่เห็นฝั่งหนูก็เลยเถียงอ่ะเขาว่าหนูจะพอจะมองเห็น。 ขายตรงไหน。 แล้วจะมีคนขึ้นแล้วจะมีฝั่งให้ขึ้นหรอ。 หรือว่าว่าฟังนั้นก็คือไม่มีอะไรเลย。 ความไม่มี。 ไม่ยึดอะไรเลยปล่อยวาง。 ถ้าเราไม่ยึด。 ถ้าเราไม่ยึดอะไรเลยเนี่ย。 มันก็ไม่มีอะไร。 หมายถึงว่าถ้าเราไม่。 ทำไมมีคำว่าถ้าเราไม่ยึด。 เราไม่ยึดอะไร。 ทำไมล่ะเราไม่คิดอะไรแสดงว่ามันมีอะไร。 ต่อให้เราไม่คิดดอะไรอ่ะแต่เรายึดเราอ่ะเราจะเหลืออย่างนี้ก็มีตัวเราเหลือตลอดเวลาที่。 จะไล่แล้ว。 เอา。 เราไม่มีนี่หนูหนูก็หนูก็เห็นมาตั้งแต่ต้นแล้วก็ทางหลวงตามาตลอดว่าเราไม่มี。 เราไม่มีเดี๋ยวนี้หนูก็ว่าเราไม่มี。 เราไม่มี。 ก็ไม่มีอะไรจะต้องพูดกันแล้วไม่มีเราล่ะ。 เราเนี่ยคือความไม่มี。 แต่มีตัวเราคือความไม่มี。 ไม่ใช่ไม่มีตัวเรานะใจตรงนี้กับดีเลยคนละเรื่องเลยเอาตัวเราเนี่ยเป็นความไม่มี。 แต่ไม่ใช่ไม่มีตัวเรามาตั้งแต่แรกในปัจจุบันก็ไม่มีอนาคตก็ไม่มี。 เนี่ยตัวเราความไม่มีเราจะกลับคืนสู่ความไม่มีตัวเราจะกลับคืนสู่ความไม่มีแต่ก็มีตัวเราเนี่ยตัวเรากลับคืนมันก็มีตัวเราและตัวเราก็เป็นมันก็เป็นเทวดาไปรออยอยู่ในอากาศต้องมีตัวเราเหลือแล้วก็เข้ามามาลากไปเอาไปลงโทษตาม。 กรรม。 เราเห็นคนปฏิบัติมากแล้วบอกว่าเราว่าเปล่าแล้วเราว่าเปล่าแล้วเราว่าไม่มีเราไม่มีเราไม่มีมาที่ไปกันเป็นแถวดูก็เทท้องเราอยู่ท้องฟ้าตัวเราอยู่ท้องฟ้าที่ว่างเปล่าไม่มีอะไรไม่มีตัวเรามีตัวเราเนี่ยอยู่ในท้องฟ้าที่ว่างเ。 ปล่า。 ไหมว่าไม่มีพิจารณาดูก็ไม่มีตัวอยู่ในท้องฟ้าที่ว่าเปล่าเนี่ย。 ไม่เหมือนกันนะ。 เราว่างเปล่าแล้วเราคือความไม่มีแล้วเราเป็นความไม่มีแล้ว。 เราเป็นนิพพานคือความว่างเปล่าแล้วเราคือความว่างเปล่าแล้วกลับไม่มีตัวเราว่างเปล่าไม่มีตัวเรานพพาน。 ในความไม่มีไม่มีตัวเราไม่ใช่ตัวเราไม่มีแต่ไม่มีตัวเราไม่เหมือนกันนะฟ้ากับดิน。 มมองเห็นเขาวามันต่างกันยังไง。 รู้ว่าบอกแล้วท่าไหนเนี่ย。 อาจจะไล่แล้ว。 อะไรได้จะไล่ให้ไม่มีตัวเราตั้งแต่ไม่มีตัวเราตั้งแต่ต้นไม่มีไม่มีจิตไม่มีไม่มีใจไม่มีตัวเราตั้งแต่ต้นไม่มีเราไม่รู้รู้ไม่มีเราในรู้ไม่เหลืออะไรเลย。 โยมหมูเดี๋ยว。 มวุธตั้งค่าที่ผิดเอาไว้แล้วจะขึ้นค่าที่ผิดแล้ว。 ต้องล้างทิจากใจนะเนี่ย。 ยึดถือความไม่มีอะไรความว่างเปล่าเป็นสาานะ。 โยหมูเนี่ยยึดถือความไม่มีอะไรความว่างเปล่าเป็นสาณะฟังให้ดีนะ。 ทุกตอนนี้แหละ。 โยมยึดถือความว่างเปล่าความไม่มีอะไรเป็นนะพูดอะไรไปลงที่ว่างเปล่าไม่มีอะไรไม่เหลืออะไรไม่เป็นอะไรไม่ต้องพูดอะไรกันอีกแล้วเพราะว่าความไม่มีตัวไม่เป็นคนไม่มีไม่ต้องพูดอะไรแต่เนี่ยความว่างเปล่าความไม่มีอะไรความไม่มีตัวตนเป็น。 สาณะ。 ความไม่มีเป็นนะ。 ไม่ใช่นะ。 ไม่ใช่。 เมื่อกี้เนี่ยไล่ไล่จ๋ามาเนี่ยไม่ใช่แบบนี้นะ。 ที่ว่า。 โมคา่าปโมมคา่ามองดูโลกนี้เป็นของว่างเปล่าว่างเปล่าจากตัวตนว่างเปล่าจากตัวเราที่ประยุึบ้านถือมั่นไม่ใช่ว่าประยึมั่นถือมั่นความว่างเปล่าว่าไม่มีนะเห็นโลกแล้วก็ไม่ยึดโลกในถึงพ้นทุกข์ไม่ใช่ว่าเห็นความว่างเปล่าแล้วก็ไปยึดความว่างเปล่าไว้เป็นหมายตรงคว。 ามว่างเปล่านะเห็นโลกใจตลอดเวลาเลยมีทั้ง。 แต่รู้แก่ใจ。 ว่า。 ไม่มีใครไปยึดถือไม่มีตัวเราไปยึดถือ。 เสวยยิดถือแล้วก็。 ไม่มีผู้เสวย。 หรือไม่มีผู้ยึดถือวิชาตอุปทาน。 เกิดวิชาปัญหาประสิ่งใด。 ไม่มีตัวเราแม้แตน้อยมีความก็มีตัวเราเนี่ยไปเสพอะไรจะไปได้อะไรไปถึงที่หมายอะไรจะไปเอาอะไรความมีก็มีอยู่ความไม่มี。 ก็มีอยู่。 รู้อยู่ว่าสังขามีอยู่ไม่ได้ตายอ่ะลูกเป็นสัญาวิยานไม่ได้ตายและในฐก็มีธาตุธาสธาสรู้ผสมกับธาตุดินธาตุน้ำธาสเป็นชีวิตขึ้นมาเป็นขขึ้นมามาสมกันในท่านหนึ่งที่มันเป็นความรู้ที่ไม่มีตัวตน。 มันเป็นภาพลาดนะ。 น้ำลมอากาศไปด้วยก็ได้อากาศแล้วก็。 รู้。 เปล่ามีตัวสาระไม่มีไม่ได้มีความรู้ในตัวมันเองมันจักรวาลแต่มันไม่ใช่ความวจักรวาลจักรวาลไม่มีความรู้รู้มันความจักรวาลแต่มันไม่เหมือนกันที่มันมีความรู้。 แต่ไม่มีตัวตนแต่งได้สัญญที่มารวมชีวิตประกอบ。 คืนสู่ดน้ำคืนสู่น้ำลคืนสูงคืนสู่อากาศคืนอากาศไม่มีตัวตนสังได้เรียกสังสังมีตนไม่ว่าไม่มีตัวตนแต่มันไม่ใช่ว่างแต่มัน，ไ。 ม่ใช่ว่า。 มันคือความรู้ที่ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีสัญลักษไม่มีสัญลักษณ์อะไร。 ถึงบอกว่าโยมหนูเข้าใจผิดแล้วเป็นมิจฉที่ตั้งค่ามิชาที่ไว้หมายเอาตรงความว่าง。 แต่พ่อแม่ครูบาอาจารย์ลูกตาเมื่อคืนดุมากเลยท่านรู้。 ลูกของท่านรู้ดหลงพ่อแม่ครูบาอาจารย์ทุกท่านอยู่กับลูก。 ทั้งหลายอยู่กับรู้เราถามท่าน。 ท่านอยู่กับรู้อยู่กับผู้รู้ที่ไม่มีตัวตนอยู่กับธารู้ที่ไม่มีตัวตนไม่ได้มีใครไปอยู่กับว่าไม่มีใครคิดว่าเป็นสาณะ。 ว่างก็รู้อยู่ว่ามันมีอยู่ในธรรมชาติในใจของเราก็มีความว่างอยู่。 มีเพราะว่าไม่มีทั้งธาตุดินธาน้ำธาสลมธาสไฟและอากาศที่เป็นความกว้างนะ。 แต่อากาศเป็นความในตัวเราในใจเราเนี่ยมันไม่ได้มีความรู้รู้อีกอันนึง。 ความว่างอากาศว่างธรรมชาติในจักรวาลแต่มันมีคุณคล้ายๆกับความว่างจักรวาลความไม่มีตัวตนไม่มีรูปรไม่มีสัญลักษณ์อะไรแต่มีความรู้แต่ความว่างไม่มีความรู้ในร่างกายอากาศความความความรู้ธเนี่ย。 กระดูกเนี่ย。 เหลือเหลืองน้ำลายน้ำปัสสาวะไขมันคนน้ำเหงื่อเนี่ย。 แล้วก็。 ลมหายใจเข้าลมหายใจออกลงสด。 ไปก็คือความร้อนอบอุ่นในร่างกาย。 แล้วก็。 อากาศๆคือความว่างเปล่าช่องว่างในร่างกายเราเนี่ย。 อาความว่างต้องว่างในร่างกายเรา。 แล้วก็ถ้ารู้。 ทำไมเขาไม่เรียกถ้าลูกเป็นอากาศแล้วนะเนี่ย。 นอกจากทอากาศแล้วยังมีทารู้กันมันคนละธกัน。 อากาศที่เป็นความว่างเปล่าไม่ใช่。 ทั้งหลายไม่ได้อยู่กับอากาศความว่างอากาศ。 อยู่กับมันคนละภาพกันนะ。 แต่รู้เนี่ยมันไม่มีตัวตนมันเลยไม่มีตัวตนยึถืออะไรมันเลยไม่มียึอะไรให้เป็นทุกข์แต่รู้เนี่ยมันไม่มีตัวตนมันเลยไม่มีตัวตนยึอะไรให้เป็นทุกข์มีตัวตนอะไรอ่ะเลยเป็นทุกขแต่ทั้งหลายอยู่กับรู้อยู่กับรู้เป็นารู้รู้แล้วมันไม่มีตัวตนมีตัวตนอะไรให้ทุกขทั้งอยู。 ่กับรู้。 อยู่ภาพารู้。 ารู้。 เป็นผู้รู้。 ก็เป็นผู้รู้พุทธรู้แจ้งรู้จริงทุกคน。 ปืนเบาง。 เป็นพุทธะ。 อยู่กับรู้นะอยู่กับถาสรู้。 ดังนั้นเนี่ย。 ห้าเนี่ยกระเป๋าดิน。 ปัญหากระดูกตับไตไสน้อยหัวใจทุกวันเติมใช้สิเมือง。 ธาสน้ำเหลือเหลืองน้ำลายน้ำปัสสาวะไขมันของใช้แก้วของเปลืองตลอดหาความร้อนเราต้องความร้อนตลอดเวลาเลยร่างกายน้ำแข็งตลอดเวลากับได้ความนในพวกที่อยู่ในน้ำแข็งไขพลังงานความร้อน。 อากาศคือความว่า。 รักกาย。 แล้วก็。 กับอากาศความว่างในธรรมชาติไม่ใช่ธาเดียวกัน。 ทั้งหลายไม่ได้อยู่กับว่าง。 ไม่ได้หมายถเอาความว่างไม่ได้หมายเอาความไม่มีอะไรเลยเป็นสาณะ。 แต่อยู่กับรู้ทำไมอยู่กับรู้คนทุกลูกไม่มีตัวตนอยู่กับรู้หรือเป็นภาพรู้หรือเป็นรู้。 มันก็เลยไม่มีตัวตน。 ไม่ได้อยู่ว่านะถ้าอยู่กับอยู่คนมีตัวเราว่ากลับมาเดี๋ยวเรียนมาวันเดียวกลับมาว่างไปหมดเลยกันหมดแล้ว。 หมด。 อันนี้เขาเอาตัวเราในฐานะยึดความว่างยุกาศยุอากาศความในจักรวาลซึ่งเป็นอากาศอวกาศ。 เอาตัวเราเนี่ยเอาขหน้าอวกาศ。 แต่หลานทั้งหลายก็ไม่ได้เอาอวกาศเป็นศาณะถ้าอยู่กับรู้เราถามเรียนว่าเราพ่อแม่อาจารย์。 หลวงมีอะไรท่านมีอะไรเป็นเป็นกลางทุกใจอะไร。 อยู่กับรู้ทุกอย่างด้วยความเป็นเบกขาทุกอย่างด้วยความเป็นกลางคือใจอ่ะอยู่กับรู้ก็คืออะไรอยู่กับารู้เนี，่，ย，ท，ี่ไม่เป็นารู้，เ，น。 ี่ยมีตนๆ。 มันเลยเป็นเหมือนความว่างแต่มันมีความรู้ไม่ใช่ความว่างไม่อวกาศแต่มันเป็นเหมือนความว่างมันเป็นเหมือนนะในyoutube。 หรือในในภาพถามลูกศิษย์เราเขียนมาว่าเป็นความว่างหรือยังแก้เลยอ่ะไม่ใช่อยู่กับว่าง。 หรือว่าเป็นความว่างไม่ใช่เป็นรู้อยู่กับารู้ความว่างไม่เป็นอวกาศไม่มีความรู้。 อยู่กับแต่รู้ไม่มีตัวตนมีคนทุกข。 แต่ความว่าไม่มีความรู้มันโง่ตายเลยไม่เป็นความว่างความว่าไม่มีความรู้อะไรโง่ตายเลยพ่อแม่ครูบาอาจารย์เราว่าหนักๆว่าเจ็บความโง่มากี่กี่ชาติชาติ。 อยู่กับความความวามันไม่มีความรู้เราฝึกตัวเรารู้อยู่ดีๆอ่ะตัวเรามีความรู้เป็นกหินเป็นอากาศเป็นอะไรที่ไม่มีความรู้，เ。 ฉยๆก็ได้。 ดินนะดิน。 บอกว่ามองเห็นฝั่งแล้วบอกว่าไล่แล้จะไล่ไล่กันเดี๋ยวนี้เลยจะได้รู้วามันฝั่งไหนกันแน่กันหรือเปล่า。 หรือเปล่าเนี่ยมันไม่มีตัวตนมันเลยรู้ตัวมันเองวาใจไม่มีตัวตนสิ่งใดให้เป็นทุกข。 ไม่ใช่ฟังเข้าใจผิดได้ยินว่าพ่อครูอาจารย์อยู่กับที่เป็นขาทุกอย่างเป็นกลางไม่รู้อะไรแล้วทำใจให้มันเฉยๆอะไรทำใจมันเฉยๆรู้ทุกอย่างว่าทุกอย่างหรือเปล่าแต่รู้อะไรใจมันเปล่าอะไรใจ。 ไม่เป็นเหมือนก้อนกดีทำให้เป็นเหมือนกับเป็นอากาศไม่มีความรู้อะไรไม่ใช่นะอยู่กับรู้ก็รู้อะไรก็รู้ว่าตัวตนของตัวเองไม่มีมีแต่ความรู้ตัวตนไม่มีมีตัวตนมีตนอะไรทุกกระทกระทกระทบกระทกระทกายมีความรู้สึกอารมณ์อะไรทำอา。 รมณ์。 ตรงไปตรงมาเพราะอะไรอ่ะ。 ไม่ใช่ตัวเราเป็นคนรับรู้อย่างตรงไปตรงมามันเป็นภาพารู้ที่ไม่มีตัวตนมันเลยเป็นภาพตามธรรมชาติมันเป็นธรรมชาติที่ต้องรู้อย่างตรงไปตรงมาแต่ไม่ใช่ว่าฝึกพยายามตัวเราไม่รู้คนละเรื่องเข้าใจเข้าใจค่ะหลวงตาหมูมองเห็นภาพนะคะว่าหลวงตาเนี่ยไปลากหนูมาจากท่านู้น。 แล้วก็พามาส่งท่านี้。 แล้วก็ว่าท่านี้ก็คือถ้าอยู่กับรู้แล้วก็รู้เนี่ยมันเป็นแค่รู้เท่านั้นมันว่ามันก็ไม่มีตัวตนไม่มีใครจะเข้ามาอยู่ในตัวมันได้แล้วมันก็ไม่สามารถจะไปยึดอะไรได้ตาพามาสู่ทที่ตย์ตรงนี้ล่ะค่ะพามาสู่ทที่ถูกต้องตรงนี้แล้วหนูเข้าใจแล้วราคาตร。 งนี้。 มัน。 มันเหมือนกับว่า。 มองเห็น。 ความถูกต้องตรงนี้ค่ะ。 ชัดเจนแล้วล่ะค่ะ。 ว่าในถ้าารู้เนี่ยถ้าเราอยู่กับรู้หรือว่าครูบาอาจารย์ที่ท่านพูดว่าท่านอยู่กับรู้เนี่ยสมัยก่อนเนี่ยหนูก็ไม่เข้าใจว่าท่านอยู่กับรู้ยังไงนะแต่ว่าเมื่อคืนนี้ที่หลวงตากรุณาเทศให้คุณหมอฟังตอนนั้นเนี่ยหนูก็เข้าใจไปทีนึงแล้วเมื่อวานนี้แต่ว่าเช้านี้ทำไมไม。 ่เอาธรรมาตรงนั้นมาส่งหลวงตาก็ไม่ทราบ。 เมื่อคืนนี้ค่ะตอนที่หลวงตากรุณาเทศพโปรดโยทั้งห้องเงียบว่าทุกๆคนเนี่ย。 มันมันมาถูกท่ากันทุกคนแล้วล่ะค่ะอันนี้ผอตอนเช้าเนี่ยไม่รู้วามันเป็นอะไรมันหลงๆหลายๆลอๆไปยังไงไปส่งส่งไปหน่อยถูกแล้วค่ะหลวงตาคะอยู่ตอนนี้หนูจะอยู่กับรู้แล้วล่ะค่ะ。 สาธ。 รู้เดี๋ยวมันไม่มีตัวตนไม่มีอะไรอย่างที่หลวงตากรุณาอธิบายเมื่อกี้ซึ่งตอกย้ำกับเมื่อวานนี้อีกทีคราวนี้มันไม่มีพลา。 ดแล้วค่ะ。 กลับ。 ไม่。