徒： 你好，我叫 帕妮 (Panee)，想请 隆达 (Luang Ta) 指点一下我的修行。我感觉很空灵，但又好像被什么卡住了。 师： 就是感觉有个“我”，觉得自己被一个“我”束缚住了。问题就出在这个“我”上，总觉得“我”存在。因为我们总是带着一个“我”去应对一切。 徒： 是的。 师： 当你感觉空灵时，又觉得不够空灵；当感到沉重、堵塞、迟钝、紧绷，或者内心出现波动、闪烁时，你总能深切地感受到“我”的存在。 然后，这个“我”就开始去应对、去承受、去占有那些感受和经历。当我们以“我”为中心去应对时，这个“我”本身就成了痛苦的根源。应对的“我”即是痛苦。但实际上，这个用来应对的“我”也仅仅是一种现象，它生起，而后必然消逝。真正的实相是“无一物”可得。 就像空气一样，本性是空寂的。 在我们身体内部，也存在着一种空性的本性，与自然界、宇宙的空性并无二致。无论当下生起什么样的感受、想法或情绪，都不过是在空性或空气中流逝的事物。 经过了，也就过去了。 这些经历让我们得以知晓、看到并理解发生了什么。明白了之后，它自然会流逝。正如一只鸟飞过天空，我们辨认出它是什么鸟，了解了它，鸟儿便飞走了。本性就是如此，这就是“法”（Dhamma）。 这种本性与佛教无关，与基督教无关，与伊斯兰教无关，与印度教无关，与任何宗教都无关。因为那些都只是人为设定的名称和概念。真正的“法”是自然本性，是本来就存在、真实不虚的实相。 从过去到现在，直到遥远的未来，本性始终如此。我们内在拥有着与自然界、宇宙空性相似的空寂“无”性。可以给它命名，也可以不命名。如果命名，就会出现各种各样的名称，例如“心”、“本初之心”、“本心”、“空性”、“大空性”、“本初宇宙”、“本心的虚空”等等。如果是外国人，来自其他国家，他们会用自己的语言来命名。所以，无论是哪个宗教、哪个民族、使用哪种语言，都只是赋予它一个假名。但无论是否命名，这“无一物”的本性… 它就在我们内心深处，它就像外在自然界和宇宙空间中的空性一样。然而，它们之间的区别在于：虽然都是空性，但自然界的空性没有觉知。而我们内在的本性，是具有觉知的空性，它本身就具备觉醒的能力。这种本质本来就存在于自然界中，但我们却常常视而不见，从未真正地发现它。我们只关注“地”元素。 我们都熟悉外在身体的“地”元素，而构成我们身体的“地”元素则是头发、体毛、指甲、牙齿、皮肤、肌肉、筋、骨骼、肝脏、肾脏、肠胃、胰腺、肺部、心脏等等。这些都是“地”元素。当“地”元素被火化后，便化为灰烬，这就是“地”元素的本质。我们体内的“地”元素，来源于每天从动植物遗骸中摄取的营养，我们需要不断补充，因为它是一种消耗品。还有“水”元素。 我们需要摄入的“水”元素，也来自自然界，它化为我们体内的血液、淋巴液、唾液、尿液、脂肪等等。当它离开我们的身体，被火化后，又回归自然之水。 然后，人和动物、植物又会吸收利用这些水。 “地”元素也是如此，回归自然后，各种植物和粮食会从土壤中吸收矿物质，这些矿物质来自我们或其它生命体排出的物质。之后，人类和动物又会食用这些植物，如此循环往复地将“地”元素带入不同的生命体。而“水”元素，则会化为雨水从我们的身体排出，最终蒸发到空气中，再以降雨的形式滋养动植物，生生不息。 空气中的“风”元素（呼吸）也是如此。我们呼出的氧气，会被其他生物吸收利用。构成身体温暖的“火”元素，在离开身体后，也回归自然，继续发挥作用。还有至关重要的“觉知”元素，它类似于自然界的空性，具有觉醒的能力，是一种中性的存在，没有“我”的执着，却拥有觉知的能力。 虽然可以用假名来称呼它为“心”、“本心”或“大空性”等等，但理解这样的本性，对于修行来说并不困难。我们无需讨论任何宗教，无需纠结于各种概念，只需关注真实存在的本性，也就是实相。它始终存在，那就是空性，而非一种空虚的感觉。 空性并非一种空虚的情绪，而是一种没有任何事物显现的状态。它既看不见，也无法直接感知，但我们却可以知道它的存在。虽然我们无法用眼睛看到空性的边界，但我们能感受到它的存在，因为我们有参照物：在这个房间里，桌子、椅子和人都存在于空性之中，它们的存在衬托出了空性。但如果我们真正地去观察，我们会发现其实我们看不到空性本身。因为空性没有具体的形态，我们的目光会直接穿透它。空性既没有固定的区域，也没有特定的感觉。 空性不是一种空虚的感觉，不是一种空洞的情绪，也不是舒适或放松的感觉。它并非“无所显现”的本性。真正的“无所显现”是无法触及的。如果你试图用手去触摸自然界的空性，你将一无所获，你只能触摸到“有形”的事物。当你用鼻子去闻… 去闻空性时，你无法闻到任何气味，你只能闻到实际存在的味道。当你用眼睛去看时，你只能看到物体的形态，而无法看到空性本身，你只能看到“没有”，却看不到空性的存在。当你用耳朵倾听空性的声音时，你将一无所获，只能听到各种声音，而无法听到空性的声音。当你用鼻子去嗅气味时，你只能闻到实际的气味，而无法闻到空性。当你用舌头去品尝味道时，你只能尝到各种滋味，而无法尝到空性。 当你用身体去触摸时，你只能感受到冷热、软硬等等，而无法感受到空性。心只能感受到各种心的状态。通过心门，你只能感受到各种想法、情绪、感觉，例如快乐、不快乐、轻松、自在、舒适、空虚、广阔等等，但这些都不是真正的空性。 这些都是“有”，因为它们是可以通过眼、耳、鼻、舌、身、意等六个感官来感知的，我们称之为“外境”。有时候，我们需要借助语言概念来沟通，尽管这些概念可能并不完全精确，但真正的本性是“无所显现”。 “有”显现在“无”之中，打个比方，这就像宇宙。宇宙本身是“无”，其中空无一物。但在这片空旷的宇宙中，却存在着太阳、月亮、地球、陨石、人造卫星、以及各种各样的星球。同时，还有飞机、鸟类和昆虫在其中穿梭，充满了生机。“无”… 广大无边，无边无际，没有自我，没有形状，却又容纳了各种各样的“有形”事物，构成了自然界和宇宙的万象。内在也是一样，我们的内心只有“无一物”存在。 因为我们与自然界并没有什么不同，自然界也与我们息息相关。我们与自然界并非独立的个体，我们本身就是自然界的一部分。自然界中，它就是“无一物”的。 它是“无一物”的，但也同时拥有“有”。“有”存在于“无一物”之中，但“有”是不断运动、生灭和变化的形态，而“无一物”则是“无所显现”的状态。我们就是自然界，而不是与自然界不同的独立个体。我们与自然界紧密相连，因为我们就是自然界本身。 地球上的生物是自然界的一部分，空中的昆虫也是自然界的一部分。一切事物都离不开自然界，都受到自然法则的约束。所有众生的心，无论信仰什么宗教，无论是什么… 都是自然界的一部分，是“有”的本性，存在于“无”之中。我们内在的“无”本来就存在着，“有”也同样存在。如果我们能这样理解… 我们就能更容易地明白，因为什么呢？因为… 你说你有时会感觉堵塞、紧绷，有时会感到空虚…这些感受都存在于你的身体和心中。“我觉得堵塞”、“我觉得紧绷”、“我觉得空虚”… “我觉得舒服”、“我觉得不舒服”、“我觉得快乐”、“我觉得不快乐”、“我觉得幸福”、“我觉得痛苦”，这些都是“有”，是有状态的显现，是有行为的体现，就像闪电、雷鸣和霹雳… 存在于自然界中，在广阔的天空中生灭，最终又消失，回归于“无”。感受到快乐、感受到痛苦、感受到广阔无垠，这些都不是空性，而是“有”。“有”就像闪电、雷鸣和霹雳一样，仅仅是一种自然现象，一种自然现象。我要强调的是，这只是一种自然现象。 “有”… 包括情绪、感受、想法、造作、快乐、不快乐、幸福、痛苦、光明、黑暗、堵塞、紧绷…麻木、迟钝，以及空虚、轻松、自在、舒适的感觉…这些都不是“我”，不是属于“我”的。 而是自然界的现象，因为它们都属于“有”，都受到“无常、苦、无我”法则的支配。这意味着，生起后就会衰退，衰退后就会消失，生起后必然灭去。一切“有”都在“无”中生起，然后又回归于“无”。“无”… 那是什么呢？它就像是支撑着一切“有”的基础，显现出一切事物。当“有”生起后，又会消逝，回归于“无”。如果你能这样理解，你就不会执着于任何事物。因为什么呢？因为“我觉得有个 ‘我’ 去执着什么”，那也是“有”，是当下那一刻的“有”。 “我觉得我想让什么消失”，“我想让我喜欢的东西显现”，“我想让什么消失”，在当下那一刻产生的感受都是“有”，是有现象的显现，有这样的感受显现出来，然后又在“无”中消失。如果你能这样理解… 你就不会让“我”去执着任何事物。因为“我觉得有个 ‘我’ 想得到什么、想成为什么、想执着什么”，那也是“有”，是“有”在当下这一刻在“无”之中显现。就好像闪电、雷鸣和霹雳在空旷的自然中显现一样。然后，那些想法和感受就会消失。当你和朋友聊天时，你就会忘记那种感觉。当你起身做饭或做其他事情时，那些感觉也会随之消失。 昨天还在，但它只是短暂的显现，然后就会消逝，回归于“无”。在生起想法、感受和情绪之前，在感受到空虚、轻松、头脑清醒和舒适之前，在感到堵塞、紧绷、悲伤、快乐、幸福和痛苦之前，在感到光明或黑暗之前，一切都是不存在的。没有想法，没有情绪，也没有那样的感受。然后，想法、情绪和感受从“无”中生起，最终又回归于“无”。如果你能明白这一点…你就不会陷入“无明”（Avijjā）的状态，不会再愚痴。 愚昧地去执着任何事物。 就不会再执迷于“我”的存在，也不会执着于追求或奋斗什么。你不会再被任何人欺骗。 你不会再被任何人欺骗。 例如，有人欺骗你，诱惑你说你会得到什么、你会成为什么，你会成为阿罗汉，你会获得空性，你会迅速获得内在的解脱，你会得到，你会成为。你愿意为此付出任何代价，飞到任何遥远的地方。结果你却上当受骗。 然后你还兴高采烈。 你花了一天一夜的时间去学习，回来后就感觉一切都空了，一夜之间就涅槃了。如果你还这样，就还会被他们继续欺骗。你将永远无法摆脱愚痴。 要从愚痴中解脱出来，如果你理解了自然本性，你甚至不需要谈论任何宗教或教义。因为“有”的本性是从“无”中产生的，最终又会消逝，回归于“无”。本性就是如此。过去是这样，现在是这样，将来也会是这样。无论时间多么久远，“有”都会从“无”中产生，然后再消逝，回归于“无”。如果还有愚痴…跟我们在一起三十年、四十年，却还是总是上当受骗。 说我们教的听不懂，学不到东西。 他们不接受，因为跟我们在一起什么都得不到。他们说我们教的没什么用，不如花钱去远方学习，花多少钱都行，去一夜就涅槃了，成片成片的阿罗汉，一夜之间就诞生了。 根本没有这回事。本性就是这样，它是真实不虚的。你就在这里，这里就存在着“无”，这个房间里就存在着空性。你们坐在哪里呢？你们就坐在空性之中。 你们坐在空性之中，就像坐在这个房间的空性里一样。如果从微观角度来看，就是你坐在空性之中。如果从宏观角度来看，这座房子建在哪里？它建在地球的表面上，而地球又漂浮在哪里呢？地球漂浮在空性之中。当你从宏观的角度来看时，你就能看到一个整体的画面… 你坐在空性中。然而，如果我告诉你，你坐在地球的表面，地球位于这座房子里，而这座房子又是建在地球的表面。 坐在地球的表面，地球漂浮在哪里？它漂浮在空性之中。 本性就是这样，就是这样。我们不需要谈论任何宗教，不需要纠结于是什么，甚至连名称都不需要讨论。本性始终存在。 但“我”不存在。 不存在“我”，为什么呢？因为“我觉得有个 ‘我’”的想法和感受本身就是“有”。而且，当你和朋友聊天时，你就会忘记“我觉得有个 ‘我’”的想法和感受。当你入睡时，当你闭上眼睛，你就会忘记谁睡在你的身旁。当你醒来时，你才会意识到，“噢，是我的丈夫，是我的妻子。” 当你熟睡时，什么都没有。死亡来临，彻底熄灭时，也是什么都没有。没有了。 如果真的有“我”存在，当你转世投胎时，你就应该能够记得，那是你的丈夫，那是谁，那是你的孩子，那是你的父母、兄弟姐妹、儿女、丈夫和妻子。但是，你却什么都记不起来了，一切都消失了。当你投胎转世时，一切又将重新开始。 当你转世投胎时，你可能会变成动物、恶鬼或地狱众生，在不同的生命形态中循环往复。当你变成一只鸟时，当你睁开眼睛看到这个世界，从蛋壳中出来，成为一只小鸟时… 当变成一只鸟时，你必须重新学习如何飞行。 重新学习飞行，这和做人时完全不同。做人时，我们会走路，会说话，但变成一只鸟时，我们就会忘记所有的一切。你必须重新学习飞行，重新学习你父母的语言，学习鸟类的社会习俗。然后，你飞向远方，寻找伴侣，繁衍后代，变成一只鸟。当你死后，你可能会转世变成一只爬行动物，变成一条蛇。当你变成蛇时，你必须重新学习如何爬行。 当你睁开眼睛，发现自己变成一条蛇时，你就会忘记所有前世的记忆，忘记谁是你的丈夫、妻子或儿女。然后，你会开始四处游动，寻找你的配偶，但你不会去寻找人类，因为你已经忘记了自己曾经是人类。你会去寻找其他的蛇类，然后学习蛇的语言。 繁衍后代，生下小蛇。 就这样循环往复。“有”从“无”中生起，然后又破灭，回归于“无”。接着又会重新生起，再次破灭，回归于“无”。因为你投胎转世成为了一个新人。如果你不记得自己是谁了，如果你忘记了自己曾经使用的语言，你就必须重新学习走路。 重新学习走路，学习你所投胎的那个国家的社会习俗，学习你所投胎的那个国家的语言。然后，你走出去，寻找你的配偶，也就是人类。接着，你生儿育女，让他们成为人类。然后死亡，再次轮回，如此循环往复。从“无”开始，拥有了这样的形体。接着，学习新的社会习俗。 拥有新的配偶，然后消逝，回归于“无”，接着又再次生起。这就是本性的真实面貌，它确实如此。事实上，一切都只是这样而已。“法”就是本性，它确实如此。无需谈论任何宗教或概念。这才是真正的“法”。一切宗教，无论是佛教、基督教、伊斯兰教，还是其他的宗教和教义，都只是人为的概念。 人为创造的。但真正的“法”是自然本性，万事万物都是从“无”中产生，然后消逝，回归于“无”。然后又有什么东西产生，再次消逝，回归于“无”。科学家们也已经承认，太阳、星星、月亮、地球，以及宇宙中所有的人造物体，终有一天都会毁灭。然后，又会有一颗新的太阳诞生，地球…在遥远的未来，这张旧的地球也会融化，然后又会有一个新的地球诞生。这就是本性，整个宇宙都是如此。 一切都从“无”中产生，“有”是唯一能够生起、衰退、变化，最终消逝，回归于“无”的事物。 如果你理解了这种自然本性，那么你身体里的一切，都只是自然界的一部分。因此，我们的身体只是暂时显现，它只是暂时存在，最终会消逝，回归于“无”。感受、想法和情绪… 感受、想法和情绪，都只是暂时生起，最终也会消逝，回归于“无”。“我感到紧绷”，“我感到堵塞”，“我觉得不舒服”，“我感觉不自在”，“我感觉不轻松”，这些都是从“无”中显现的“有”，最终会消逝，回归于“无”。“我感到空灵”，“我感到轻松、自在、舒适”… “我感觉空空荡荡”，这些都属于“有”，最终会消逝，回归于“无”。甚至当你仅仅学习了一天一夜之后，他们告诉你，你已经成为了阿罗汉，你已经涅槃，你的头脑已经空灵通透。但相信我，如果你仔细观察，这仅仅是短暂的“有”而已。 然后，你又会回到原来的痛苦之中。 你又会开始痛哭流涕，回到老样子。为什么呢？因为所有的“有”都只是暂时存在。最终，它们都会消逝，回归于“无”。为什么你却不明白这一点呢？为什么你还会上当受骗呢？ 你无法理解你只是暂时地进入了涅槃。之前你还兴高采烈，但一夜过后，你就又开始哭泣、痛苦。痛苦不堪。我问你，“你不是已经涅槃了吗？为什么还在哭泣呢？” 极度痛苦。 “你不是已经涅槃了吗？” 他们会说， “我涅槃了，但只涅槃了一夜。” “有”都只是一时的，最终都会回归于“无”。难道你看不到实相吗？即使有人为你认证，你也应该清楚地知道，这只是暂时的，无常的。 一切事物都是如此。舒适的感觉、空灵的感觉、轻盈的感觉，以及你“我已涅槃”的感觉。无论谁为你认证，你自己也应该清楚地知道，这只是暂时的。这只是一种暂时的体验，最终会消逝，回归于“无”。这就是本性的真实面貌。因此，你的心中可以容纳任何事物。但你要明白，这些都只是自然的一部分，都是暂时显现，最终都会消逝。事物生起，然后衰退，最终消逝，回归于“无”。没有人会执着于任何事物。如果没有人执着于任何事物，就不会有痛苦。没有人会真正地痛苦。 为什么呢？因为没有人会执着于错误的事物，没有“无明”，也就不会有痛苦。所以，你的内心可以容纳任何事物，但这些事物并非“我”或“属于我的”。它们只是自然的一部分，会发生、显现，最终也会消逝，回归于“无”。从舒适… 想要拥有舒适，原本什么都没有，然后舒适感生起。当舒适感生起后，它又消逝，回归于“无”。有时候，感到不快乐。原本并没有不快乐的感觉，但不快乐生起。不快乐也是暂时的，最终会消逝，回归于“无”。原本没有快乐，后来感受到了快乐，但这快乐也会消逝，回归于“无”。痛苦、情绪和感受… 无论是善念、恶念、功德、罪过，无论有什么样的情绪和状态，无论喜欢还是不喜欢，原本都没有这些事物，然后它们生起，最终又会消逝，回归于“无”，就是这样。 如果你能这样去看待事物，并清晰地理解，那么无论在你的心中发生什么或显现什么，你都会去学习它是什么，去了解它。你知道它是什么，你知道如何使用它，但你不会执着于它。然后，它就会… 变得自然而然。接着，又会有新的事物生起，显现出来，让你去学习，学习和理解它是什么。而最终，它也会过去。就像一只鸟飞过天空，你学习它是如何飞翔的。你知道这是一只鸟，知道它的种类，你知道发生了什么。当你明白了，它就飞走了。没有人会试图把飞过的鸟抓起来，放进笼子里。接着又会飞来一只新的鸟，或者飞来一架飞机。你知道这是一架来自哪个国家的飞机，它是什么型号。你去研究和理解它，然后让它过去。 这就是一只蝴蝶飞过来了。你知道这是一只蝴蝶，你知道它是什么昆虫。它飞过来了，你知道它是什么。当你学习和了解了它之后，它就会飞走。 所有的本性，无论是外在的还是内在的，都会生起，让我们去学习，了解，并理解它们。学习是手段，不是目的。我们学习是为了更好地了解它们，而不是为了抓住它们不放。学习是为了不断地探索新的事物。 但如果你学习了一切却都เก็บไว้หมด（全部เก็บไว้ - 全部留住），想要留住所有的一切，那你就没有办法做到。宇宙中的鸟儿飞过来了，你想要留住所有的鸟儿；昆虫飞过来了，你想要留住所有的昆虫；飞机飞过来了，你想要留住所有的飞机。你真的能够留住它们吗？ 你无法做到，因为你已经明白了这一点。所以，你的内心也应该如此。 你无法留住任何东西。就算你想要留住它们，你又能把它们放在哪里呢？你需要什么样的设备才能留住如此之多的事物呢？无论是多么强大的硬盘，无论有多少千兆字节的内存，你都无法เก็บไว้หมด（全部เก็บไว้ - 全部留住）。 你无法记住一切。在这个世界上，你怎么能记住所有的事物呢？当你患上老年痴呆症时，你就会什么都记不得了。即使你没有患上老年痴呆症，你的头部或大脑受到损伤，例如脑出血，你也会失去所有的记忆。 所以，过去了就让它过去吧。 本性会显现，让我们去学习、理解、了解它是什么。你知道如何使用它。但你不要执着于它。例如，你们知道如何做饭。今天早上，你们都吃了饭。你们为了生存而学习如何做饭。当你学会了做饭之后，你就会做了，你知道如何使用它。但你并不会执着于它。 如果你执着于一切，如果执着于猪肉、牛肉、鸭肉、鸡肉、虾、贝壳、鱼和蔬菜，而不让它们腐烂，你就只会感到痛苦。你只需要去学习，去了解，去实践，去使用它。事物来来去去，发生了，就会过去。吃饱了，就结束了。然后排泄出去，接着再重新开始。外在的事物是如此，内在的事物也是如此。 一切事物的显现都是为了让我们去学习、理解和实践。而不是让我们执着于任何事物。我要强调的是，学习不是为了执着任何事物。 学习不是为了去得到什么东西…而是为了去获得空性…为了去达到涅槃。 不是的。学习是为了让你了解，不去执着任何事物才是没有痛苦。这就是涅槃。涅槃就是不执着于任何会带来痛苦的事物。不去愚痴地执着于任何会带来痛苦的事物，这才是真正的涅槃。涅槃就是没有…没有愚痴，不会执着于任何让自己痛苦的事物。即使是你想要执着于空性，“我想要得到空性，我想要获得涅槃”。 有人告诉你，你花钱就可以得到它。无论花多少钱，飞多远都行，你都愿意付出，就为了获得涅槃，去得到涅槃。 哦，你可以得到吗？如果真的可以得到，那么每个人都可以去买了。花那么多钱去买，比我们富有的人多的是，他们都可以去买了。只要一夜的时间，他们就可以全部买到。我希望从今以后… 你能够从愚痴中解脱出来。 与愚痴相伴了二三十年… 只要有人… 说可以给你涅槃，你就去了。因此，你内心的感受根本不算什么。 你说你感觉这样，感觉轻松，感觉有电流穿过，感觉身体麻木，感觉有什么东西在吸走你的精神。嘿，这都只是为了让你学习。学习它，了解它，努力地学习和理解它，知道如何使用它。但没有什么可以让你抓住或执着。如果要把你所学习和了解的一切都抓住和执着，那你又该把它们放在哪里呢？你需要多大的硬盘才能够把它们都保存下来呢？ 你根本无法都保存下来。如果你全都留下来，那你肯定会爆炸。吃得太多，肚子会撑破。根本没有地方可以เก็บไว้（留住）。学习，去实践，学会了就放手。学习，去实践，学会了就放手。无论发生了什么，无论经历了什么… 都要去学习，去探索。所有的一切，无论是你身外发生的事情，还是发生在你身内的事情，也就是你的身体和心灵，所有这些，都让我们学习它是什么，让我们去了解它是什么。学习并理解，学习并实践。学习并使用，无论是神奇的力量、超自然的能力还是神力… 知道过去、知道未来、知道他人的想法、能够回忆前世。还有神足通，能够隐身、遁地、在空中行走、变化身形、分身… 都只是经过而已，去学习，会做，可以用，仅此而已。 成为那些来来去去，可以用来做，可以用来使用的东西。学习，研究，学习并理解它们。但没有任何东西可以执着。 最终，就连空性，甚至涅槃，也只是被我们学习、理解、掌握，然后让它过去，让它过去。想法、情绪、感觉，无论是喜欢还是厌恶、快乐还是痛苦、光明还是黑暗。所有的一切都只是来来去去。 它们显现出来，让我们去学习和了解。过去了，也就过去了。如果没有愚痴的人，没有无明去抓住它们，认为它们是属于“我”的，认为它们就是“我”自己，那么痛苦就不会产生。有的只是身体的生老病死，以及身心的疼痛和不适，这些都是自然现象。即使是像更年期综合征一样，它们仍然存在。 但对这些痛苦没有执着。即使它们会让你感到难受，它们也都只是经过而已，转瞬即逝。更年期的人们，他们的身体和心灵会经历一些变化。也许年纪稍大的人们比较了解更年期，而孩子们可能不太清楚。更年期是一种状态，男人和女人都可能经历。有时，你会毫无缘由地感到烦躁、焦虑和不安。你的身体和内心会突然感到不舒服、不自在。但这些都只是一时的，都会过去。 没有人会抓住或执着于它们，这样就不会有痛苦，也不会有受苦者。 真的没有。心是真正空虚的，真的是空性的。但没有人会去执着于空性，没有人会去执着于那“无”的本性。 心就是“无”，就是空性，它本自如此。没有人去抓住它，执着于那片空虚和“无”。除非有人愚痴或者“无明”地去执着某些事物，即使是执着于空虚，他们也不会感到痛苦。 痛苦的根源，如果用语言表达就是涅槃。因此，涅槃并非一座城市，也不是一种试图抓住和拥有的伟大状态。而是理解本性，并且没有人将本性误认为是属于自己的。没有痛苦，也没有受苦的人。 没有所谓的“我”会去执着，没有“我”会去受苦，那就是“涅槃”。它并非一座城市或一种渴望获得的状态， 这是指不强占本性，不执迷于本性，不爱憎分明，不善恶颠倒，不喜爱快乐而厌恶痛苦，不热爱善行而憎恨邪恶。而是认识到，无论好坏、快乐与痛苦，都只是从“无”中显现的现象，就像闪电、雷鸣和霹雳一样。都只是从“无”中产生，最终又消逝，回归于“无”。 本性永远如此。即使我们已经死去很久，后来的人们，一切众生，仍然需要学习并理解这些道理。明白本性只是“有”从“无”中生起，最终又回归于最初的“无”的状态。本性真的就只有这些。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求： 1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：” 2. 完整翻译，不遗漏内容 3. 翻译结果输出为对话问答的形式 4. 不要包含泰语，全部翻译为中文 5. 保证翻译后的文本通顺，易读 --- ค่ะหนูชื่อภาณีนะคะคืออยากให้หลวงตาชี้นําอะค่ะว่าลูกปฏิบัติมายังไงบ้างคือมันมันโล่งโล่งแต่ว่าเหมือนกับมันติดติดอะไรอะค่ะ. คือคือมันมีตัวเราอะ. มันมีความรู้สึกว่าตัวเราอะแหละ. ที่ติดก็คือติดตัวเราติดความรู้สึกว่ามีตัวเรา. คือเรามีตัวเราไปตั้งรับ. เวลามันโล่งมันไม่โล่ง. มันหนักมันจุกมันทึบมันแน่นมันวูบวูบวาบวาบ. ภายในใจเรารู้ลึกเรารู้สึกว่ามีตัว. แล้วตัวเราไปตั้งรับ. เอาไปตั้งรับเอาไปเป็นเจ้าของอาการเหล่านั้นสิ่งเหล่านั้นที่มันเกิดขึ้น. เมื่อเรามีตัวตั้งรับ. เป็นตัวตั้งรับเองเนี่ยเป็นตัวที่ได้รับทุกข์. ตัวตั้งรับนั่นแหละเป็นตัวทุก. แต่แท้จริงเนี่ยไอ้ตัวตั้งรับนั่นเองเนี่ยก็เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเหมือนกัน. เป็นสิ่งที่ปรากฏขึ้นแล้วมันก็ต้อง. ผ่านไปแล้วก็ดับสลายไป. ฟื้นมันจริงจริงคือความไม่มีอะไร. เปรียบเหมือนเป็นอากาศเนี่ยเป็นความว่าง. ในธรรมชาติของภายในร่างกายเราก็มีธรรมชาตินึงที่เป็นความว่างเป็นความไม่มีอะไรเหมือนกับเป็นความว่างในธรรมชาติในจักรวาล. ไม่ว่าจะมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์อะไรก็ตามที่มันเกิดขึ้นในปัจจุบันขณะ. มันก็เหมือนกับเป็นเพียงสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่ผ่านไปในความว่างหรือในอากาศ. ผ่านไปแล้วก็ผ่านเลยไป. ผ่านมาแล้วได้รู้กันได้เห็นว่าเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร. เสร็จแล้วก็ต้องมันก็ต้องผ่านไป. เหมือนกับว่านกที่บินมาในท้องฟ้า. เมื่อรู้มาเห็นว่า. เป็นนกอะไรบินมา. เข้าใจแล้วนกนั้นก็บินผ่านไป. ธรรมชาติเป็นเช่นนี้ธรรมชาตินี่แหละคือธรรม. ธรรมชาติเนี่ยไม่ได้เกี่ยวกับพระพุทธศาสนาไม่ได้เกี่ยวกับคริสต์ศาสนาไม่ได้เกี่ยวกับอิสลามไม่ได้เกี่ยวกับฮินดูไม่ได้เกี่ยวกับศาสนาใดเพราะสิ่งเหล่านั้นเป็นชื่อสมมุติเป็นสมมติ. แต่ทําแท้แท้เนี่ยคือธรรมชาติ. ธรรมชาติที่เป็นอยู่จริงเป็นความจริงที่มีอยู่. ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันและอนาคตอันไกลโพ้นก็ธรรมชาติก็เป็นอยู่เช่นนี้ในตัวเราเนี่ยมันมีธรรมชาติที่มีมีความเหมือนความว่างในธรรมชาติในจักรวาลอยู่. จะเรียกชื่อก็ได้ไม่เรียกชื่อก็ได้ถ้าเรียกชื่อก็สมมติกันเยอะแยะเรียกว่าใจ. เรียกว่าจิตดั้งเดิมจิตเดิมแท้แท้. เรียกว่าสุญญตาเรียกว่ามหาสุยตาเรียกว่าจักรวาลเดิมเรียกอวกาศแห่งจิตเดิมแท้. ถ้าเป็นต่างชาติ. ถ้าเป็นต่างชาติในชาติอื่นๆก็จะต้องตั้งชื่อภาษาของตัวเองอีก. ดังนั้นเนี่ยไม่ว่าจะเป็นศาสนาใด. ก็เป็นชนชาติใดเป็นภาษาใดก็จะตั้งชื่อสมมติขึ้นมา. แต่จะสมมุติหรือไม่สมุดก็ตามธรรมชาติของความไม่มีอะไร. อยู่ในตัวเราอยู่ในใจของเราเนี่ยมันมีอยู่มันเหมือนกับเป็นความว่างของธรรมชาติภายนอกในอวกาศ. แต่มันต่างกันตรงที่ว่ามันเป็นความว่างเหมือนกันแต่ความว่างของในธรรมชาติไม่มีความรู้. ธรรมชาติ. ของในภายในเป็นความว่างที่มันมีความรู้อยู่ในตัวมันเอง. ธาตุเหล่าเนี้ยมันมีอยู่แล้วในธรรมชาติแต่พวกเราเนี่ยไม่ได้พบมันไม่เคยพบมันเราพบแต่ธาตุดิน. ธาตุดินที่เป็นภายนอกร่างกายเราเป็นธาตุดินเรารู้จักกันทุกคนธาตุดินในร่างธาตุดินของร่างกายเราก็คือผมขนเล็บผนังเนื้อเอ็นกระดูกตับไตไส้พุงไส้นอนไส้ใหญ่มากตับปอดหัวใจอันนี้เป็นธาตุดิน. ธาดดินเมื่อเผาแล้วก็เป็นขี้เถ้านี่เรียกว่าธาตุดิน. และธาตุดินในร่างกายเราเนี่ยก็เป็นธาตุดินที่เรากินมาจากซากพืชซากสัตว์ทุกวันก็กินเติมเข้าไปเพราะเป็นของใช้สิ้นเปลือง. แล้วก็ธาตุน้ํา. ธาตุน้ําที่เราต้องกินเติมเข้าไปก็เป็นน้ําของธรรมชาติแล้วก็ไปเป็นน้ําเลือดน้ําเหลืองน้ําลายน้ําปัสสาวะน้ําไขมันข้นก็เป็นน้ําตามธรรมชาติเมื่อออกจากร่างเราไปแล้วเผาแล้วก็ไปเป็นน้ํา. ธรรมชาติ. แล้วก็คนละสัตว์ทั้งหลายพืชทั้งหลายก็กินน้ํานั้นต่อไป. ดินก็เหมือนกันออกมาเป็นธรรมชาติแล้วพืชพันธุ์ธัญญาหารทั้งหลายก็ดูดเอาแร่ธาตุในดินนั้นที่ออกจากร่างเราไปร่างของคนอื่นไปร่างสัตว์อื่นไปแล้วคนสัตว์ทั้งหลายก็ไปกินพืชนั้นแล้วก็หมุนวนเอาดินั้นไปอยู่ในร่างของคนอื่นสัตว์อื่นต่อไปน้ําก็เหมือนกันเมื่อตกมาเป็นฝนออกจากร่างเราไปแล้วพอมันระลยไปในอากาศตายเน่าเปลือกผุพังระเหยไปในอากาศแล้วก็กลับมาเป็นน้ําแล้วก็ให้ขนสัตว์พืชทั้งหลายได้กินหมุนเวียนต่อกันต่อไปอีก. ธาตุลมหายใจก็เหมือนการทักออกซิเจนยอดออกจากร่างเราไปแล้วก็คนทั้งหลายสัตว์ทั้งหลายพืชทั้งหลายก็หายใจเอาการ์ดออกซิเจนเนี่ยไปใช้งานต่อไปธาตุไฟความร้อนอบอุ่นในร่างกายเราออกไปก็เป็นธาตุของธรรมชาติแล้วคนอื่นทั้งหลายก็ไปใช้ต่อไปแล้วก็ธาตุรู้ธาตุรู้เนี่ยมันมีคุณสมบัติเหมือนกับเป็นความว่างเปล่าของธรรมชาติมันเป็นความรู้มันเป็นทาสของกลางของธรรมชาติน่ะตัวตนมันไม่มีหรอกแต่มันมีความรู้อยู่ในตัวมันเอง. ภาษาสมมุติเรียกว่าใจมากจิตเดิมแท้มากสุดจะตามหาสุนยตาอวกาศหรือจิตเดิมแท้พาราเข้าใจธรรมชาติเช่นเนี่ยไม่ยากในการประพฤติปฏิบัติเราไม่ต้องพูดถึงเรื่องศาสนาใดไม่ต้องพูดเรื่องสมมติไม่ต้องพูดพูดถึงคําสมมติใดใดจะพูดถึงธรรมชาติที่เป็นสัจธรรมความจริงมันมีอยู่แล้วคือมันมีความว่างความว่างเนี่ยไม่ใช่เป็นความรู้สึกว่าง. แต่มันเป็นความที่ไม่มีอะไรปรากฏเลยมองไม่เห็นรับรู้ไม่ได้แต่รู้อยู่ว่ามันมีอยู่อย่างความว่างพวกเนี้ยเรามองไม่เห็นเนื้อที่ของความว่างแต่เราเห็นว่ามันมีความว่างเพราะว่ามันมีสิ่งเปรียบเทียบคือในห้องนี้มีโต๊ะมี9อี้มีคนอยู่เราเลยเห็นว่าคนมีตั้งหลายสิ่งที่มีทั้งหลายเนี่ยมันมีอยู่ในความว่างเราเลยมองเห็นความว่างได้แต่ความจริงล่ะเรามองจริงจริงเรามองไม่เห็นความว่าง. เพราะความว่างไม่มีที่หมายให้มองมองไปก็ทะลุออกไปเฉยเฉยอะแต่มันไม่มีเนื้อที่ไม่มีความรู้สึก. ความว่างมันไม่ใช่ความรู้สึกว่างไม่ใช่อารมณ์ว่างไม่ใช่อารมณ์สบายไม่ใช่ความรู้สึกสบายอันนั้นไม่ใช่ธรรมชาติที่ไม่ปรากฏอะไรธรรมชาติที่ปรากฏอะไรเนี่ยจับต้องไม่ได้ความที่ไม่ปรากฏอะไรท่านเอามือไปจับความว่างในธรรมชาติท่านจับไม่ได้ท่านจับได้แต่ความมี. ท่านเอาจมูกไปดม. เอาไปดมความว่างท่านดมไม่ได้ท่านดมได้แต่กินเอาตาไปมองท่านมองเห็นแต่ลูกเธอมองเห็นความว่างไม่ได้ท่านมองเห็นแต่ความไม่มีแต่มองเนื้อที่ของความว่างไม่มีเพราะความว่างไม่มีเนื้อที่ท่านเอาหูไปฟังเสียงความว่างฟังไม่ได้ได้ยินแต่เสียงแต่ฟังความว่างไม่ได้เอาจมูกไปดมกลิ่นก็ได้แต่กลิ่นแต่ดมความว่างไม่ได้เอาลิ้นไปเรียรถท่านรู้แต่รถแต่เอาลิ้นไปเลียความว่างไม่ได้. เอากลายเป็นสัมผัสท่านสัมผัสได้แต่ร้อนอ่อนเย็นแข็งแต่สัมผัสความว่าไม่ได้ใจสัมผัสได้แต่อาการของใจประตูใจสัมผัสได้แต่อาการหัวใจความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ความรู้สึกสบายใจความรู้สึกไม่สบายใจความรู้สึกโปร่งโลกเบาสบายความรู้สึกว่างว่างว่างเวิ้งว้างเหมือนดั่งอวกาศอันนั้นไม่ใช่ความว่าง. อันนั้นเป็นความมีคือมีความรู้สึกให้จับต้องได้ให้รับรู้ได้ทางประตูตาหูจมูกลิ้นกายใจเรียกว่าเป็นความมีคือมีให้รับรู้ได้เรียกว่าอายตนะภายนอกนี่บางทีเราก็ต้องใช้ประสาทสมมุติพูดกันบ้างมันมันอาจจะตรงกันแต่ธรรมชาติแท้แท้คือความไม่มีอะไรปรากฏ. กรอบความมีอะไรปรากฏอยู่ในความไม่มีนี้ถ้าจะเปรียบเทียบก็เหมือนกับว่าอวกาศอวกาศเนี่ยเป็นความไม่มีอวกาศเป็นความไม่มีอะไรเลยแล้วก็ในอวกาศที่เป็นความไม่มีอะไรเนี่ย. มีดวงอาทิตย์ดวงจันทร์โลกอุกกาบาตมีจานดาวเทียมมีดวงดาวสารพัดมีมีเครื่องบินมีนกมีแมลงบินอยู่ในอวกาศเต็มไปหมดเลย. ความไม่มีเนี่ย. ยิ่งใหญ่ไพศาลมหาศาลไร้ขอบเขตไร้ตัวตนไร้รูปร่างแต่ความมีรูปร่างมีทั้งหมดอยู่ในธรรมชาติในจักรวาลนี้ภายในก็เหมือนกัน. ภายในมีแต่ความไม่มีอะไรมีอยู่. เพราะว่าเราก็ไม่ได้ต่างจากธรรมชาติธรรมชาติก็ไม่ได้ต่างจากเรานี่สําคัญที่สุดนะเราเนี่ยไม่ได้ต่างจากธรรมชาติเราเนี่ยคือธรรมชาติไม่ใช่ว่าเราเนี่ยคือตัวเราที่แตกต่างจากธรรมชาตินี่ก็. นิดในธรรมชาติเนี่ยมันก็เป็นความไม่มีอะไร. มันเป็นความไม่มีอะไรแล้วก็มันมีความมีความมีอะไรเนี่ยมันก็มีอยู่ในความไม่มีอะไรแต่ความมีอะไรเนี่ยมันเป็นสิ่งที่เคลื่อนที่เกิดดับเปลี่ยนแปลงรูปร่างแต่ความไม่มีอะไรเป็นความไม่ปรากฏอะไร. เราเนี่ยก็คือธรรมชาติไม่ใช่เรานี่คือความแตกต่างจากธรรมชาติเรานี่ไม่ได้แตกต่างธรรมชาติเพราะเรานั่นคือธรรมชาติ. สัตว์ที่อยู่บนผิวโลกก็คือธรรมชาติแมลงที่มีอยู่ในอากาศก็ธรรมชาติทุกสรรพสิ่งไม่พ้นจากธรรมชาติไม่พ้นจากธรรมชาติดูจิตวิญญาณทุกดวงไม่ว่าไม่ว่าศาสนาใดไม่ว่าไม่. ก็คือธรรมชาติธรรมชาติที่เป็นความดีมีแล้วก็มีอยู่ในความไม่มีในความไม่มีความไม่มีในตัวเราเนี่ยมีอยู่แล้วความมีก็มีอยู่ถ้าเราเข้าใจเช่นเนี้ย. เราจะเข้าใจทําให้ยากเพราะอะไรเพราะว่า. ท่านบอกว่าท่านมีความรู้สึกจุกจุกแน่นแน่นบางทีท่านมีความรู้สึกว่างว่าง. อยู่ภายในตัวท่านอยู่ภายในใจท่าน. ไอ้ความรู้สึกว่าเราจุกจุกเราแน่นแน่นเราว่างว่าง. เราสบายเราสบายใจเราไม่สบายใจเราสุขเราทุกข์อันนั้นเป็นความมีคือมีมีอาการปรากฏมีกิริยาปรากฏเหมือนฟ้าแลบฟ้าร้องฟ้าผ่า. อยู่ในธรรมชาติแล้วก็เกิดดับขึ้นมาในในท้องฟ้าที่ว่างเปล่าในธรรมชาติที่ว่างเปล่าและดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีความมีเนี่ยรู้สึกเป็นสุขรู้สึกเป็นทุกข์รู้สึกว่างเวิ้งว่างไพศาล. ไม่ใช่เป็นความว่างแต่เป็นความมี. ความมีเนี่ยเหมือนฟ้าแลบฟ้าร้องฟ้าผ่า. แล้วก็ปรากฏขึ้นมามันเป็นเพียงปรากฏการณ์ธรรมชาติมันเป็นเพียงปรากฏการณ์ธรรมชาติ. ลูกตาลเน้นว่ามันเป็นเพียงปรากฏการณ์ธรรมชาติ. ความมี. มีอารมณ์มีความรู้สึกมีความคิดมีความปรุงแต่งมีความสบายใจมีความไม่สบายใจมีความรู้สึกเป็นสุขมีความรู้สึกเป็นทุกข์มีความรู้สึกผ่องใสมีความรู้สึกสมองมีความรู้สึกจุกจุกแน่แน่น. มีความรู้สึกอื้ออื้อตื้อตื้อมีความรู้สึกว่างโล่งโปร่งเบาสบาย. ไม่ใช่เราเป็นไม่ใช่เป็นของของเรา. เป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติเพราะมันเป็นความมีปรากฏขึ้นมาความมีตกอยู่ใต้กฎอนิจจังทุกขังอนัตตาทั้งหมดคือมีแล้วก็ต้องเสื่อมเสื่อมแล้วก็สิ้นไปดับไปเกิดขึ้นแล้วก็ต้องดับไปหายไปความมีทั้งหมดมีเกิดขึ้นมาในความไม่มีแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีความไม่มีเนี่ย. มันเป็นอะไรเหรอเป็นเหมือนกับเป็นเป็นพื้นรองรับความมีทั้งหมดความปรากฏความมีทั้งหมดพอมีขึ้นแล้วก็กลับคืนไปสู่ความไม่มีถ้าท่านจะเข้าใจแบบนี้ท่านจะไม่ยึดถืออะไรเลย. เพราะอะไรเพราะความรู้สึกว่ามีตัวเราไปยึดถืออะไรนั่นก็เป็นความมีเป็นความมีในขณะจิตนั้น. มีความรู้สึกว่าเราอยากให้อะไรมันหายไปเราอยากให้สิ่งที่ถูกใจเราปรากฏอยู่เราอยากให้อะไรมันหายไปความรู้สึกที่เกิดขึ้นมาในขณะจิตนั้นเป็นความมีคือมีปรากฏการณ์มีกิริยามีความรู้สึกอย่างนั้นปรากฏขึ้นแล้วก็ดับหายไปในความไม่มี. ถ้าท่านเข้าใจอย่างนี้. ท่านจะไม่มีตัวเราไปยึดอะไรเลยเพราะความคิดความรู้สึกว่าที่ตัวเราไปอยากได้อะไรไปอยากเป็นอะไรไปยึดอะไรมันก็เป็นความมีเป็นความมีที่ปรากฏขึ้นมาในความไม่มีขนาดนั้นเหมือนกับเป็นฟ้าแลบฟ้าร้องฟ้าผ่าที่ปรากฏขึ้นมาในธรรมชาติของความไม่มีในขณะนั้น. แล้วความคิดความรู้สึกเหล่านั้นก็ดับไปพอท่านเจอเพื่อนกันความรู้สึกแบบนั้นก็ลืมไปพอท่านลุกไปทํากับข้าวลุกไปทําอะไรความรู้สึกเหล่านั้นก็หายไป. วานนี้จึงมีปรากฏอยู่ชั่วคราวแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีก่อนมีความคิดความรู้สึกก่อนมีอารมณ์อย่างงั้นก่อนมีความรู้สึกว่างกอดมีความรู้สึกโปร่งก่อนมีความรู้สึกหัวโล่งกอดมีความรู้สึกสบายก่อนมีความรู้สึกจุกแน่นกอดมีความรู้สึกเสียใจกอดมีความรู้สึกดีใจก่อนมีความรู้สึกเป็นสุขกอดมีความรู้สึกเป็นทุกข์ก่อนรู้สึกผ่องใสพ่อซ่อมหมองก็ไม่มี. ไม่มีความคิดไม่มีอารมณ์ไม่มีความรู้สึกเช่นนั้น. แล้วความคิดความอารมณ์ความรู้สึกเช่นนั้นก็เกิดขึ้นมาจากความไม่มี. แล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มี. ถ้าท่านก็จะอย่างเนี้ย. ท่านจะไม่ไม่เป็นอวิชชาคือความโง่. โง่ไปลงยึดอะไรเลย. จะไม่หลงว่ามีตัวเราไปยึดอะไรไม่ลงว่ามีตัวเราอะไปแสวงหาที่รนอะไร. เราจะไม่ถูกใครเค้าหลอก. เราจะไม่ถูกใครก็หลอก. เมียใครเค้าก็มาหลอกเข้ามายื่นให้. ว่าเราจะได้อะไรเราจะเป็นอะไร. เราจะได้เป็นอาหารเราจะได้ความว่างเราจะได้ความไม่มีภายในเวลาอันรวดเร็ว. เราจะได้เราจะได้เราจะเป็นเสียเงินเท่าไหร่ก็ยอมไกลเท่าไหร่เราก็บินไป. แล้วเราก็ดูเค้าหลอก. แล้วเราก็ชอบใจมากเลย. เราไปมาวันเดียวคืนเดียวกลับมาว่างไปหมดเลยนิพพานแล้วภายในคืนเดียว. เนี่ยเราจะไม่ถูกเค้าหล่ออีกต่อไป. เราจะหายจากความโง่งม. หายจากความโง่งถ้าเราเข้าใจธรรมชาติเราไม่ต้องพูดถึงศาสนาใดก็ได้เราไม่ต้องพูดถึงลัทธิรายใดก็ได้เพราะธรรมชาติของความมีเนี่ยมันมีขึ้นมาจากความไม่มีแล้วมันก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีธรรมชาติมันมีอย่างเนี้ยอดีตเป็นมาเช่นใดปัจจุบันก็เป็นเช่นนี้ยาวไกลพจน์ไปไกลนานขนาดไหนธรรมชาติของความมีก็มีเกิดมาจากความไม่มีแล้วดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีมันยังมีควรงโง่. เนี่ยอยู่กับเราเนี่ยเราสอนมาตั้ง3410ปีแบบเนี้ยแล้วก็ไปโดนข้าวต้มก็โดนก็หลอกอยู่เป็นประจํา. ว่าเราสอนเนี่ยฟังไม่รู้เรื่องไม่ได้อะไร. ไม่เอาเพราะอยู่กับเราไม่ได้อะไรเราสอนบอกไม่ได้อะไรเลยสู้คนอื่นสอนเสียเงินบินไปไกลนะเสียเงินเท่าไหร่ก็ได้ไปมาคืนเดียวนิผ่านมาแล้วนิพพานก็หมดเลยเป็นแถวเป็นแถวอรหันต์หมดแล้วอะหลานภายในคืนเดียว. เนี่ย. มันไม่มีหรอก. ธรรมชาติมันคือเนี่ยมันก็คือของแท้เนี่ยท่านอยู่ในที่เนี้ยความไม่มีก็มีอยู่เนี่ยความว่างเปล่าในห้องนี้มันก็มีอยู่. แล้วพวกท่านนั่งอยู่ที่ไหนอะท่านก็นั่งอยู่ในความว่าง. ท่านนั่งอยู่ในความว่างเหมือนกับความว่างในห้องนี้แล้วถ้าดูถ้าพูดถึงภาพโดยย่อยก็คือตัวท่านนั่งอยู่ในความว่าง. พอพูดถึงภาพรวมใหญ่บ้านหลังนี้สร้างอยู่ไหนไหนสร้างอยู่บนผิวโลกโลกนี้ลอยอยู่ในไหนโลกนี้ลอยอยู่ในความว่าง. เมื่อพูดถึงภาพรวมใหญ่ท่านก็จะมองเห็นภาพรวมว่า. ตัวถ้านั่งอยู่ในความว่างแต่พอพูดตัวถ้านั่งอยู่บนผิวโลกแล้วโลกนั่งอยู่ในบ้านหลังนี้บ้านหลังนี้สร้างอยู่บนไหนสร้างอยู่บนผิวโลก. กลางอยู่บนผิวโลกโลกนี้ลอยอยู่ที่ไหนลอยอยู่ในความว่าง. ธรรมชาติมันเป็นเช่นนี้มันเป็นเช่นนี้ไม่ต้องเราไม่ต้องพูดถึงเรื่องศาสนาใดไม่ต้องพูดถึงเรื่องว่าเป็นอะไรไม่ต้องพูดสมมติเกิดก็ได้. แต่ธรรมชาติมันมีอยู่แล้ว. แต่ตัวเราไม่มี. ไม่มีตัวเราเพราะอะไรความคิดความรู้สึกเป็นตัวเรามันเป็นของมีแล้วอยู่อยู่ก็พอเจอเพื่อนคุยกันก็ลืมความคิดความรู้สึกว่ามีตัวเราความหลับไปพอนอนหลับปุ๊บก็ลืมเลยว่าใครมานอนข้างเราพอตื่นมาก็อ้าวนี่3ีมานอนข้างนี่ภรรยามานอนข้าง. หลับสนิทไม่มี. ตอนตายดับสนิทก็ไม่มี. ไม่มี. ไม่เช่นนั้นอะพอไปเกิดใหม่ไปเกิดใหม่ปุ๊บมันต้องจําได้แล้่าฎีกาเป็น3ีนี่ใครเป็นลูกนี่เป็นพ่อแม่เป็นพี่น้องเป็นลูกเป็นหลานเป็น3ีภรรยามันจําไม่ได้แล้วมันดับหมดแล้ว. พอเกิดใหม่ก็ตั้งต้นมีใหม่. พอเกิดใหม่ก็ไปเป็นสัตว์เดฉันเป็ดอสูรกายสัตว์นรกหมุนวนไปเป็นรูปร่างเปลี่ยนใหม่ไปเป็นไปเป็นสัตว์ปีกพอเป็นสัตว์ปีกปุ๊บพอลืมตามองโลกปุ๊บออกจากใครมาเป็นสัตว์ปีก. พอเป็นสติกต่อหัดบิน. หัดบินใหม่ทําที่เดียวตอนเป็นมนุษย์เราเดินได้แล้วพูดภาษาคนได้แต่พอไปเป็นสัตว์ปีกลืมหมดแหละ. ต้องหัดบินใหม่หัดเรียนภาษาพ่อแม่ใหม่เรียนภาษาสังคมของสัตว์ของนกใหม่. แล้วก็บินออกไปหาตัวผู้ตัวเมียเป็นคู่ครองใหม่ออกลูกออกหลานเป็นสัตว์ปีก. พอท่านตายไปไปเกิดเป็นสัตว์เลื้อยคลานไปเป็นงู. ไปเป็นงูท่านต้องหัดเลื้อยใหม่. พอลืมตามาปุ๊บกลายเป็นงูแล้วแล้วก็ความจําเดิมก็หายหมดว่าใครเป็นผัวเป็นเมียเป็นลูกเป็นหลานแล้วเสร็จแล้วเธอก็เลื้อยไปหาคู่ครองท่านไม่ได้เลื้อยไปหาคู่ครองที่เป็นคนนะเพราะถ้าลืมความเป็นคนไปแล้ว. ท่านเลื้อยไปหาคู่ครองคืองูด้วยกันและหัดเรียนพูดภาษางูให. ออกลูกออกหลานมาเป็นงู. วุ้นวนเช่นนี้เรื่อยไปความมีโผล่ขึ้นมาจากความไม่มีแล้วก็แตกดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีแล้วก็มีขึ้นมาใหม่แล้วก็แตกดับกลับไปสู่ความไม่มี. เพราะท่านเกิดเราเป็นคนใหม่. ถ้าจําไม่ได้แล้วท่านเป็นอะไรมาบ้างถ้าจําภาษาเดิมไม่ได้ท่องต้องมาหัดเดินใหม่. หัดเดินใหม่เรียนภาษาสังคมของท่านใหม่เรียนภาษาใดใดที่ท่านไปเกิดประเทศชาติใดหัดเรียนภาษานั้นใหม่แล้วท่านก็ออกไปหาตัวผู้ตัวเมียเป็นคู่ครองคือคน. แล้วเอาลูกหลานมาเป็นคนแล้วตายไปก็เปลี่ยนไปแบบนี้หมุนวนเช่นนี้จากความไม่มีมีรูปร่างหน้าตาแบบนี้ขึ้นมา. แล้วก็เรียนภาษาสังคมใหม่. มีคู่ครองใหม่แล้วก็ดับบัตรไปแล้วก็กลับไปสู่ความไม่มีแล้วก็มีขึ้นมาใหม่คือธรรมชาติมันเป็นเช่นนี้จริงจริงมีอยู่แค่เนี้ยจริงจริงธรรมะก็คือธรรมชาติธรรมชาติมันมีอยู่แค่นี้ไม่ต้องพูดถึงเรื่องศาสนาใด. ไม่ต้องพูดถึงสมมติบัญญัติใดใดเนี่ยคือศาส. ปัญหาที่แท้จริงคือธรรมะธรรมะแต่ศาสนาพุทธคริสต์อิสลามศาสนาอื่นหรือลัทธิใดใดในโลกนี้ก็คือสมมุติ. สมมุติขึ้นมาแต่ตัวศาสนาที่แท้จริงนั่นคือธรรมชาติธรรมชาติที่มันมีอยู่แล้่าความมีมันมีขึ้นมาจากมันมีขึ้นมาจากความไม่มีแล้วมันก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีแล้วก็มีอะไรขึ้นมาใหม่แล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีนักวิทยาศาสตร์ก็ยอมรับว่าดวงอาทิตย์ดวงดาวดวงจันทร์โลกอุกกาบาตในทุกสรรพสัตว์เครื่องบินอะไรที่มันบินอยู่ในธรรมชาติในจักรวาลเนี่ยมันก็มีวันดับสลายไปหมดน่ะแล้วก็กลับมาเป็นดวงอาทิตย์ก็มีดวงใหม่ขึ้นมาโลกก็. อนาคตข้างหน้าใบนี้ก็ละลายใบเก่าก็เกิดขึ้นมาแล้วมันก็ละลายไปเกิดโลกใบใหม่ขึ้นมาธรรมชาติมันมีเช่นเนี้ยทั้งหมดเลยทั้งจักรวาล. คือจากความมีความมีทั้งหมดเท่านั้นแหละที่เกิดได้เสื่อมได้เปลี่ยนแปลงได้แล้วก็ดับกลับไปคืนไปสู่ความไม่มี. ถ้าท่านเข้าใจธรรมชาติอย่างเนี่ยอะไรก็ตามที่มันในตัวเราในร่างกายของเราเนี่ยมันก็คือเราก็คือหนึ่งในธรรมชาติเหมือนกันหน่วยหนึ่งในธรรมชาติเพราะฉะนั้นน่ะไอ้ร่างกายเนี้ยมันก็เป็นเพียงแค่ปรากฏขึ้นมาชั่วคราว. มันปรากฏขึ้นมาชั่วคราวแล้วมันก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์. ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์มันก็เกิดขึ้นมาชั่วคราวแล้วมันก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีความรู้สึกว่าเราแน่นเราจุก. เรารู้สึกไม่สบายใจไม่สบายกายไม่สบายเนื้อไม่สบายตัวมันก็เป็นความมีปรากฏขึ้นมาจากความไม่มีแล้วมันก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มี. ความรู้สึกว่าเราว่างโล่งโปรเบาสบาย. เราว่างไปหมดเลยเวิ้งว้างมันก็เป็นความมีแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีแม้แต่เนี่ยเราไปเรียนมาคืนเดียว. วันเดียวแล้วเราเค้าบอกเราว่าเราเป็นอรหันต์แล้วเรานิพพานแล้วเราว่างไปหมดแล้วหัวทะลุไปหมดเลย. แต่เชื่อมั้ยถ้าสังเกตพี่อันไหนดีเป็นความมีแค่ชั่วขณะเดียว. เสร็จแล้วกลับไปความทุกข์เหมือนเดิม. ร้องห่มร้องไห้เหมือนเดิมเพราะไรว่ะเพราะไอ้ความมีทั้งหมดเนี่ยมันมันมีอยู่ชั่วคราว. แล้วมันก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มี. แล้วทําไมพิจารณาตรงนี้ไม่ออก. แล้วไปดูเขาหลอกอ่ะเอามั้ย. พิจารณาไม่ออกว่าเรานิพพานชั่วคราว. ข้างบ่อนนี่พาดีใจมากเลยแต่นิพพานชั่วคราวข้ามคืนเนี่ยร้องไห้นะร้องห่มร้องไห้ทุกแทบตาย. ร้องห่มร้องไห้อยู่นั่นแหละเราว่าเอ้าก็นิพพานแล้วทําไมร้องไห้งี้. ทุกทุกแสนสาหัสอ้าวก็ไปนิพพานมาแล้วฮะแล้วก็บอกแล้วนิพพานนิพพานอะไรข้ามคืนเดียวเป็นความกลับคืนไปสู่ความไม่มีอะไรแล้ว. ไม่เห็นเหรอว่าสัจธรรมความจริงเนี่ยความมีต่อให้ใครรับรองเรามาแต่เราก็รู้ตัวเราเองด้วยว่ามันเป็นของชั่วคราว. มันเป็นของแม่เที่ยง. มันทุกอย่างอะความรู้สึกสบายใจความรู้สึกว่างโล่งโปร่งเบาสบายความรู้สึกว่าเราเป็นนิพพานแล้วใครรับรองมาเรานิพพานแล้วแต่ตัวเราเองเรารู้ตั่ามันเป็นอยู่ชั่วคราว. มันเป็นสิ่งที่มีขึ้นมาชั่วคราวแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มี. ธรรมชาติมันมีแค่นี้จริงจริงดังนั้นในใจของท่านจะมีอะไรก็ได้. แต่ท่านเห็นว่ามันเป็นธรรมชาติที่มันมีขึ้นมาชั่วคราวแล้วมันก็ดับกับสิ่งใดมีสิ่งนั้นย่อมย่อมเสื่อมไปย่อมดับไปกลับคืนไปสู่ความไม่มี. ไม่มีใครยึดถืออะไรซักอย่างเดียวถ้าไม่มีใครหลงยึดถืออะไรไม่มีใครทุกข์ไม่มีใครทุกข์จริงจริง. เพราะอะไรไม่มีใครหลงยึดถือที่ผิดผิดที่เรียกว่าอวิชชามันก็ไม่มีใครทุกข์ได้อย่างงั้นเนี่ยในใจเราจะเป็นยังไงก็ได้แต่มันไม่ใช่เป็นเราไม่ใช่เป็นตัวเราแล้วไม่ใช่เป็นของของเรามันเป็นธรรมชาติมันเป็นธรรมชาติที่เป็นเช่นนั้นพอมันปรากฏขึ้นมาแล้วมันก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มี. จากสบายใจ. อยากมีความสบายไม่มีความอะไรเลยแล้วก็สบายใจขึ้นมาสบายใจขึ้นมาแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีบันเทิงไม่สบายใจเดิมไม่มีความไม่สบายใจไม่สบายใจขึ้นมา. ความไม่สบายใจก็มีอยู่ชั่วคราวแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มี. จะไม่มีความสุขรู้สึกเป็นสุขขึ้นมาความสุขนั้นก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มี. ความทุกข์อารมณ์ความรู้สึกความ. จะคิดดีคิดชั่วคิดบุญคิดบาปคิดกุศลเอ้ากุศลมีอารมณ์อะไรก็ตามมีอากาศใดใดก็ตามถูกใจไม่ถูกใจจากเดิมก็ไม่มีสิ่งนั้นแล้วก็มีสิ่งนั้นขึ้นมาแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีเช่นนั้น. ถ้าท่านเห็นอย่างนี้รู้อย่างนี้ชัดเจนอย่างนี้อยู่ในใจของท่านสิ่งใดมันเกิดขึ้นมาปรากฏขึ้นมาก็ให้ได้เรียนรู้ว่ามันคืออะไรเป็นอะไรได้เรียนรู้ทําความเข้าใจมันรู้ว่าอะไรมันเป็นอะไรทําได้ใช้เป็นแต่ก็ไม่ยึดถือสิ่งนั้นแล้วก็มันก็. เป็นธรรมดาแล้วก็มีสิ่งใหม่เกิดขึ้นมาอีกปรากฏกุมารอะไรให้เรียนรู้เรียนรู้ทําความเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไรแล้วสิ่งนั้นมันก็ผ่านไปเหมือนนกที่บินมาบนท้องฟ้าเรียนรู้ว่านี่มันคืออะไรบินมาอ๋อนี่นกนกอะไรบินมาว่าอะไรเป็นอะไรเสร็จแล้วพอรู้แล้วมันก็ผ่านไปไม่มีใครไปจับนกมาใส่มาใส่กรงเอาไว้เดี๋ยวนกตัวใหม่ก็บินมาอ้าวเดี๋ยวเครื่องบินรับใหม่ก็บินมาก็รู้ว่านี่คือบินประเทศอะไร. เครื่องบินอะไรหรือว่าอะไรเป็นอะไรศึกษาเรียนรู้ทําความเข้าใจแล้วก็ผ่านไป. นี่ผีเสื้อบินมาโอ้นี่ผีเสื้อรู้ว่านี่คือผีเสื้อนี่คือแมลงอะไรบินมาบินมารู้อะไรเป็นอะไรรู้อะไรล่ะเป็นไรแล้วก็ผ่านไป. ธรรมชาติทั้งหมดทั้งภายนอกภายในเกิดมาให้ได้เรียนรู้ว่าอะไรเป็นอะไรทําความเข้าใจเรียนรู้แล้วไม่ได้ยึดไว้เรียนรู้ไว้ไม่ได้ยึดไว้เพราะเพื่ออะไรเพื่อจะได้ไปเรียนรู้สิ่งใหม่เรื่อยไป. แต่ถ้าเรียนรู้อะไรไว้เก็บไว้หมดอะถ้าจะเก็บอะไรไว้ได้หมดนะถ้าจะเก็บอะไรไว้หมดนกบินมาในโลกนี้จักรวาลนี้บินมาเก็บไว้ทุกตัวแมลงบินมาเก็บไว้ทุกตัวเครื่องบินบินมาเก็บไว้ทุกลําถ้าจะเก็บมันได้มั้ย. ท่านเก็บมันไม่ได้. เพราะท่านเข้าใจอย่างนี้ภายในใจของท่านก็เหมือนกัน. ท่านเก็บอะไรไว้ไม่ได้ท่านจะเก็บมันไว้ถ้าจะเก็บมันไว้ตรงไหนมันจะมีเครื่องเก็บอะไรไว้เก็บไว้ได้มากมายถ้าจะมีอะไรล่ะไอ้เครื่องสําฮาร์ดดิสก์ใหญ่โตขนาดไหนมีเมมโมรี่กี่กิ๊กกี่กิ๊กท่านเก็บมันไม่ได้หมดหรอก. ท่านบอกว่าแต่จําไม่หมดเลยในโลกเนี้ยท่านจะจํายังไงหวั่นไหวเพราะเอาเป็นอัลไซเมอร์ก็จําไม่ได้แล้วเป็นอัลไซเมอร์หัวสมองในรอบคือเค้าต้องกระเทือนหน่อยเช่นลุยในสมองแตกท่านก็จําอะไรไม่ได้แล้ว. เพราะฉะนั้นเนี่ยมันผ่านมาแล้วก็ผ่านไป. ธรรมชาติผ่านมาให้ศึกษาเรียนรู้ทําความเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไรทําได้ใช้เป็น. แล้วท่านก็มายึดถือมัน. อย่างสมมุติว่าพวกท่านเนี่ยเอ้าทํากับข้าวเป็นเมื่อเช้าเมื่อกี้ท่านกําลังทานข้าวกันท่านก็เรียนรู้วิธีการทํากับข้าวเพื่อความอยู่รอดของชีวิต. พอท่านทํากับข้าวเรียนรู้การทํากับข้าวท่านก็ทําได้ใช้เป็นแต่ท่านก็ไม่ได้ยึด. ถ้ายึดไว้ทั้งหมดเมื่อไหร่ล่ะยึดหมูยึดเนื้อยึดเป็ดยึดไก่ยึดกุ้งหอยปูปลายึดผักไว้ไม่ให้มันเน่าท่านแค่เรียนรู้ทําได้ใช้เป็นกินเสร็จแล้วก็ถ่ายออกไป. แต่ท่านบอกว่าจะยึดเก็บไว้หมดเลยไม่ให้มันเน่า. มันก็เป็นไปได้มั้ยก็แค่เรียนรู้เรียนรู้ทําได้ใช้ไปเรียนรู้ทําได้ใช้เป็นผ่านมาแล้วก็ผ่านไปกินอิ่มแล้วก็จบแค่นั้นแหละเดี๋ยวก็ถ่ายออกแล้วมาทําใหม่. ทุกอย่างทั้งภายนอกภายใน. เกิดขึ้นเพื่อให้เรียนรู้ทําได้ใช้เป็นไม่ใช่ยึดอะไรไว้. ขอเน้นว่าไม่ใช่เรียนรู้เพื่อยึดอะไรไว้. เรียนรู้เพื่อจะไปเอาอะไร. ไปเอาความว่าง. แอลนิพพาน. ไม่ใช่ให้เรียนรู้ทําความเข้าใจว่าไม่ยึดถืออะไรนั่นน่ะคือไม่ทุกข์อะไรนั่นแหละคือนิพพานนิพพานคือความไม่ยึดอะไรให้เป็นทุกข์ไม่หลงยึดอะไรโง่ไปยึดอะไรให้เป็นทุกข์นั่นแหละเรียกว่านิพพานนิพพานคือความไม่ไม่หลงโง่ไปยึดอะไรให้เป็นทุกข์แม้แต่จะไปยึดความว่างกูจะเอากูจะเอาความว่างกูจะเอานิพพาน. ใครเค้าบอกว่าให้เงินไปเอาแล้วเสียเงินเท่าไหร่บินไปไกลขนาดไหนก็จะไปแล้วไปเอานิพพานไปเอานิพพาน. โอ้โหไปเอาได้เหรอไปเอาได้ถ้าไปเอาเอาได้ทุกคนก็อย่างเงี้ยโอ้ยเสียเงินขนาดนี้ทุกคนนะคนรวยกว่าเรามีมากมายก่ายกองไปซื้อที่พายกันได้หมดแล้ว. ไปซื้อสีปลาภายในค่ําคืนก็ได้หมดแล้ว. หวังว่าต่อไปเนี้ย. มันจะได้หายโง่สักที. ไฮโง่อยู่กับเรามา20ปี30ปีอะ. พอใครก็. ให้นิพพานไปเลย. เพราะฉะนั้นเนี่ยไอ้ความรู้สึกในใจของท่านเรื่องเล็ก. ท่านบอกรู้สึกว่าอย่างงี้รู้สึกเบางี้รู้สึกมีอาการวูบวูบวาบวาบรู้สึกมีอาการสู้สู้ซ้าซ้ามีอาการเหมือนกับไฟฟ้าวิ่งมีอาการวูบไปเหมือนจิตถูกดูดแล้วก็ไปเฮ้ยมันก็เป็นเพียงแค่มีอะไรปรากฏขึ้นให้เรียนรู้ศึกษาเรียนรู้หมั่นทําความเข้าใจหมั่นศึกษาเรียนรู้ทําทําได้ใช้เป็นแต่ไม่มีอะไรจะไปจับไปยึดไว้แล้วถ้าจะไปจับประยึดไว้ทั้งหมดในโลกนี้ที่มันเกิดขึ้นในท่านได้เรียนรู้ตามความเข้าใจเนี่ยก็จะไปเก็บมันไว้ที่ไหนแล้วจะมีฮาร์ดดิสก์ใหญ่โตขนาดไหนที่จะเก็บไว้ได้. มันเก็บไว้ไม่ได้หรอกเก็บไว้ระเบิดตายกินกินจนท้องแตกตายแล้วแบบนั้นอะมันมีที่เก็บหรอกเรียนรู้ทําได้ใช้เป็นปล่อยผ่านไปเรียนรู้ทําได้ใช้เป็นปล่อยผ่านไปมีแค่อะไรสักอย่างนึงมีทุกข์อะไรสักอย่างนึง. กฎหมายเรียนรู้ทั้งหมดเลยอะไรก็ตามมันเกิดขึ้นมาภายนอกภายในเนี่ยทั้งภายนอกตัวเราทั้งภายในตัวเราภายในร่างกายจิตใจเราเกิดมาทําให้นักเรียนเรียกว่าอะไรเป็นอะไรอะไรเป็นอะไรเรียนรู้ศึกษาทําความเข้าใจเรียนรู้ทําได้ใช้เป็นเรียนรู้ทําได้ใช้เป็นไม่ว่าฤทธิ์เดชอภิญญาอิทธิฤทธิ์. อดีตรู้อนาคตรู้วาระจิตคนอื่นระลึกชาติได้. ขายตัวดําดินโหน่วเหินเดินอากาศแปลงกายได้แบ่งภาคร่างกายได้ยังหนึ่งเป็น22เป็น44เป็น88เป็น16อะไรไปเรื่อยเรื่อย. รู้ทุกอย่างน่ะมาเรียนรู้ทําได้ใช้เป็นแค่นั้นนะฮะแต่ไม่ได้ยึดสิ่งใดไว้เลย. ไม่ได้ยึดอะไรไว้. แม้แต่นิพพานก็ไม่ได้ยึดเอาไว้แม้แต่ความว่างความไม่มีอะไรก็ไม่ได้ยึดเอาไว้. เพียงแค่เรียนรู้ศึกษาเรียนรู้อะไรเป็นอะไรทําได้ใช้เป็นแล้วก็ผ่านไปผ่านไปผ่านไปเหมือนกับท่านทํากับข้าวท่านก็ไม่ได้ยึดเอาไอ้พวกผักเอาหมูเอาเนื้ออะไรยึดเต็มไปหมดเลยไม่ได้เก็บไว้ไม่ยอมปล่อยผ่านไปท่านก็แค่เรียนรู้ศึกษาทําทําได้ใช้เป็น. แล้วก็จบไปตายแล้วก็จบไปแค่นั้นเองแล้วก็ไปไปเกิดใหม่ก็ถ้าท่านยังยังยึดอยู่แล้วก็ยังไม่เข้าใจยังเป็นอวิชาอยู่ท่านก็ต้องไปเกิดใหม่อีกไปวนเวียนอีกเพราะท่านยึดไว้ยึดไว้ก็ต้องไปเกิดใหม่ไปวนเวียนรูปร่างหน้าตาใหม่แต่ถ้าไม่ยึดอะไรสักอย่างนึง. ธรรมชาติทุกอย่างก็ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปพอตายแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ธรรมชาติ. เป็นไปเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติคืนหายไปในธรรมชาติ. ก็แค่นี้เอง. นี่แหละคือตัวศาสนา. ไม่ต้องมีชื่อว่าศาสนาอะไรก็ได้นี่คือตัวศาสนาคือธรรมชาติมีแค่นี้. ทุกคนมีหมดไม่ว่าศาสนาใดในโลกนี้มีทั้งความรู้สึกเป็นสุขเป็นทุกข์ผ่องใสเศร้าหมองมีความรักความชังหมด. ธรรมชาติมันมีอยู่. ไม่งั้นน่ะศาสนาอื่นจะมีลูกมีเมียมีผัวมีลูกอะไรได้ทุกศาสนาในโลกเนี้ยมีความสุขความทุกข์มีผ่องใสมีสมองมีความรักความชังเหมือนกันหมดอะถ้ายึดก็เป็นยึดก็มีความทุกข์. เพราะทุกอย่างผ่านมาแล้วผ่านไปมียึดอะไรทุกอย่างศาสนาทุกอย่างเหมือนกันหมดคือไม่ทุกข์. นี่คือธรรมชาตินี่คือธรรมะ. ธรรมะคือธรรมชาติแท้แท้. คุณจะตายไปกี่กี่ภพตายไปทั้งหมดแต่ธรรมชาติย่อมมีอยู่ต่อให้คนทั้งหมดตายไปจากโลกนี้. โลกนี้เราเปิดไปหมดระเบิดเกิดสงครามโลกโลกนี้ถูกนิวเคลียร์ยิงกันถล่มทลายพังหมด. แต่ธรรมชาติจะมี. ว่ามี. ย่อมเกิดขึ้นเกิดดับเป็นความไม่เที่ยงผ่านมาแล้วผ่านไปในความไม่มี. ธรรมชาติของความ. ย่อมมีขึ้นมาจากความไม่มีแล้วดับไปในความไม่มีแม้ท่านไม่ต้องกลัวหรอกถ้าเกิดสงครามโลกมันยิงเข้าด้วยระบบนิวเคลียร์ยิงกันจนกระทั่งโลกนี้แตกกันหมดทุกอย่างตายไปหมด. โรคเก่าดับไปทุกอย่างบนโลกนี้ตายหมดทุกชาติทุกคนทุกชีวิตตายหมดโดนระเบิดนิวเคลียร์ตายหมด. แต่เมื่อเช้ามันก็เกิดโรคใหม่อีก. มันก็เกิดโลกใหม่เกิดขึ้นมาจากความไม่มีเพราะความไม่มียังมีอยู่ไงแต่ความมีระเบิดได้หมดแล้วแต่ความไม่มียังมีอยู่เดี๋ยวมันก็มีเกิดขึ้นมาจากความมีอีกมีโรคมีมีชีวิตมีสัตว์ทั้งหลายเกิดขึ้นมาจากความไม่มีอีกแล้วก็มันก็เกิดสงครามโลกกิเลสคนยิงระเบิดแตกทําลายไปหมดแล้วมันก็ดีขึ้นมาอีกไม่ต้องห่วงมันหรอกไม่ต้องกลั่าโรคจะแตกไม่ต้องกลั่าเราจะตายหรอกถ้ายังยึดอยู่มันก็ยังเกิดขึ้นมาจากความไม่มีแล้วก็มีขึ้นมาแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ก็ไม่มีนอกเส้นจากว่าเออเข้าใจสัจธรรมความจริงอันนี้แล้ว. ก็กลายเป็น11ธรรมชาติดูเข้าใจธรรมชาติว่าธรรมชาติของความมีมีขึ้นมาจากความไม่มีระดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีขี้เกียจเป็นความมีเว้ย. แต่อยากยึดอยากมีก็ยึดไว้ยึดไว้ก็ย่อมมีมีก็มีต้องทุกข์แล้วสุขมีทั้งโศกเศร้าเสียใจคับแค้นใจย่อมมีเช่นนี้ย่อมหมุนเวียนเช่นนี้เป็นสัตว์เดรัจฉานเปลี่ยนอสูรกายสัตว์นรกเลือดเนื้อนองดุจท้องทะเลมหาสมุทรน้ําตาก็นอนนอนดุจท้องทะเลมหาสมุทรตายเกิดกระดูกของเราคนเดียวกองเท่าภูเขาเลากาเกิดอีกก็ทุกข์อีกเกิดอีกก็ทุกข์อีกถ้าหลงเกิดเลื่อนไปคนที่เข้าใจธรรมชาติเช่นนี้. ไม่ยึดถือสิ่งใดตายแล้วความมีทั้งหมดก็ดับไปทั้งหมดเหลือแต่ความไม่มี. แค่นี้เองส่วนจะปล่อยให้ทุกอย่างในใจมันผ่านมาแล้วผ่านไป. ดีชัวร์สุขทุกข์ผ่องใสเศร้าหมอง. ว่างเปล่า. คงปล่อยมันผ่านมาและผ่านไป. ปล่อยให้มันผ่านเข้ามาได้ศึกษาเรียนรู้ทําความเข้าใจทําได้ใช้เป็นแม้แต่ฌานรูปประฌาน4วิตกวิจารณ์ปิติสุขอุเบกขารูปญาณ4คืออาการสารานัญจ่ายนะวิญญาณนันจะนะอคิญจรรยาตนะเนวสัญญาณสัญญายตนะ. แม้แต่ชานตั้งแต่รูปประชัน4อ่ะรูปประชัน4แม้แต่ฤทธิ์เดชอภิญญา. ตาทิพย์อุทิศหรืออดีตรู้อนาคตระลึกชาติได้แสดงอิทธิฤทธิ์ได้หายตัวดําดินเหอเดินอากาศได้แปลงกายได้แบ่งภาคได้. เพียงแค่ผ่านมาทําได้ใช้เป็น. เป็นแค่สิ่งที่เกิดขึ้นผ่านมาทําได้ใช้เป็น. ได้ศึกษาเรียนรู้ทําความเข้าใจเท่านั้นไม่ได้มีใครยึดเอาไว้เลยซักอย่างเดียว. ที่สุดแล้วแม้แต่ความว่างและที่สุดแล้วแม้แต่นิพพานก็เพียงแค่ศึกษาเรียนรู้ทําความเข้าใจผ่านมาและผ่านไปความคิดอารมณ์ความรู้สึกถูกใจไม่ถูกใจเป็นสุขเป็นทุกข์ผ่องใสเศร้าหมอง. ล้วนแต่ผ่านมาและผ่าน. ไปให้ศึกษาเรียนรู้ว่าอะไรเป็นอะไรผ่านมาและผ่านไปผ่านมาและผ่านไปถ้าไม่มีคนโง่หรือออกวิชาไปจับยึดไ่ามันเป็นเราเป็นตัวเราเป็นของของเราความทุกข์จะไม่เกิดขึ้นมีแต่สังขารร่างกายที่เกิดมาต้องแก่ต้องเจ็บต้องตายต้องเจ็บปวดมาสบายสบายเนื้อสบายตัวไม่สบายเนื้อไม่สบายตัวก็เป็นธรรมชาติอยู่จิตใจเหมือนคนเป็นโรควัยทองบัวก็ยังมีอยู่. แต่ความทุกข์กับสิ่งนั้นไม่มีถึงมันจะเว่อร์เวั่วยังไงก็เป็นเพียงแค่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปร่างกายจิตใจของคนเป็นโรควัยทองเอ้อคนคนที่อายุมากมากขึ้นไปคงจะรู้จักโรควัยทองฮะเด็กเด็กก็คงจะไม่ค่อยรู้จักหรอกโลกวัยทองนะผู้ชายก็เป็นนะผู้หญิงก็เป็นนะบางทีมันก็อยู่อยู่ก็หาสาเหตุไม่ได้มันเว่อร์วี่เว้าว่าวขึ้นมาเฉยเฉยนะหลักการจิตใจอยู่อยู่มันก็ไม่สบายไม่สบายเนื้อไม่สบายตัวไม่สบายกายไม่สบายใจขึ้นมาเฉยเฉยเนี่ยเออแต่มันก็เป็นสิ่งที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป. ไม่มีใครไปจับไปยึดเอาไว้. ความทุกข์ก็ไม่มีผู้ทุกข์ก็ไม่มี. ไม่มีจริงจริงใจก็มีความว่างเปล่าจริงจริงว่างเปล่าเป็นจริงแต่ไม่มีผู้ที่ไปยึดความว่างเปล่าไม่มีไม่มีใครไปยึดธรรมชาติที่เป็นความไม่มีนั้น. ใจก็เป็นความไม่มีเป็นความว่างเปล่าอยู่เช่นนั้นไม่มีคนไปจับไปยึดความว่างเปล่าความไม่มีไม่มีหรือไม่มีคนโง่หรืออวิชชาไปจับยึดถืออะไรแม้แต่ความว่างเปล่าเค้าก็ไม่มีความทุกข์. ผู้ทุกข์กรณีภาษาสมมุติเรียกว่านิพพานนิพพานจึงไม่ใช่เมืองไม่ใช่เป็นสภาวะธรรมที่ยิ่งใหญ่อะไรที่พยายามจะไปจับยึดไ่าเป็นของของเราไม่ใช่คือเข้าใจธรรมชาติ. และไม่มีผู้ไปลงยึดถือธรรมชาติเข้าเป็นของของเรา. ความทุกข์ก็ไม่มีพูดทุกข์ก็ไม่มีนั่นแหละภาษาสมมุติเรียกว่านิพพานคือไม่มีใครไปจับยึดอะไรให้เป็นทุกข์. ไม่มีใครไปหลงไม่มีใครโง่เป็นอวิทยาไปหลงจับยึดโดยธรรมชาติไปขี้ตู่ไปขี้ตู่เอาธรรมชาติก็เป็นของของเราไม่มีไม่มีก็ไม่มีคนทุกข์ไม่มีตัวเราทุกข์. ความที่ไม่มีตัวเราไปจับที่ไรไปทุกข์นั่นแหละภาษาสมมุติเรียกว่านิพพานไม่ใช่เป็นเมืองหรือเป็นสภาวะอะไรที่ไปโหยหาอยากได้ไม่ใช่. ความไม่เป็นขี้ตู่ธรรมชาติไม่หลงธรรมชาติไม่ดีรักชั่วช้างไม่เกียจทุกรักสุขเกลียดทุกข์รักสุขดีรักชั่วชังเห็นว่าทั้งดีและชั่วต้องสุขและทุกข์เป็นปรากฏการณ์ที่ปรากฏขึ้นมาจากความไม่มีเหมือนฟ้าแลบฟ้าร้องฟ้าผ่าเป็นปรากฏการณ์ที่ปรากฏขึ้นมาจากความไม่มีแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มี. ธรรมชาติเป็นอยู่อย่างนี้ตลอดกาลเราตายไปแล้วนานเท่าไหร่คนมาทีหลังสปปสทั้งหลายทั้งหลังก็ต้องมาเรียนรู้ศึกษาทําความเข้าใจเรื่องนี้ทั้งหมด. ว่าธรรมชาติมีแต่สิ่งที่มีมีขึ้นมาจากความไม่มีแล้วก็ได้กลับขึ้นไปสู่ความไม่มีดั้งเดิม. ธรรมชาติมีอยู่แค่นี้จริงจริง. --- 以上的泰语，根据最开始的要求，全部翻译为中文