佛法讲座：观水流静 如果你们仔细观察戒律，就会发现，正如我们敬爱的龙婆查等祖师大德所说，要“观水流静，观水流逝”。之所以能够平静，是因为水流逝去，就如同烦恼之心在每一个当下流逝。每一个当下生起的感受、念头、情绪，都如同水流逝去，但心是平静的，不会随之流走。或者说，在流动之中看到平静。 在苦中看到乐，在有中看到空，在纷扰中看到平静，在生灭中看到不生不灭。这样才能生起最高的智慧。但是，据我观察，从你们身上观察到。 从你们听我说话，或者看视频的时候。 甚至现在，有些人还在这样做。就是你们只做到了让心静止。只让心静止，坐下就闭上眼睛。 坐下就闭上眼睛，走的时候也让心静止，坐的时候也让心静止，睡的时候也让心静止，这是不对的。这是错误的，而且一直这样做，从一开始我就看到了，这样不会产生智慧。要产生智慧，刚才龙婆查也说了，要观... “水流静”，观水流静才能产生智慧，看到心的状态在流动，但心是平静的，不是只让心静止。只让心静止，然后坐着打瞌睡，昏昏沉沉的，居士也是一样，坐在后面第二排的这位，坐着就要睡着了，一睁开眼睛就神游天外。 坐下闭上眼睛就睡着了，内心静止，睁开眼睛就神游，这是不对的。这样修行是不对的，不对，这样修行下去不会产生智慧，怎样都不会。必须要观水流静。 在心的状态流动、流动、流动之中，看到心的平静；在内心痛苦之中，看到快乐；在内心纷扰之中，看到平静。 在“无”显现之中，看到“有”显现；在生灭之中，看到不生不灭，这样才能有智慧，才能解脱痛苦。如果只让心静止，那就不会有任何智慧。遇到祖师大德或者我，就会被狠狠地批评，说愚痴顽固，这样修行了多少世了？还要这样愚痴顽固下去多少世？只有静止，只有呆滞，只有静止呆滞，没有智慧。这样会被骂得比我说的还要厉害，在法堂中间被大声呵斥。 必须要看到心的流动，但没有人随着心流走。看到心的纷扰，但没有人随着心纷扰。看到心的生灭，但没有人随着它生灭。看到痛苦存在，但没有人与它一起痛苦。这就是有智慧，你们能这样看到吗？如果能这样看到，就能忍受痛苦，不管是静止... 我...特意从曼谷远道而来，却只顾着玩手机，听也不听，到了时间就出去经行，慢慢地走，走完了就回来问，问的问题完全不着边际，听也没听，回来问的问题完全不着边际，什么都没学到，就是因为没有听。 正在讲课呢，就出去慢慢地经行，如果你们要慢慢地经行，去哪里都可以，慢慢地走，特意从曼谷飞来这么远，现在你们要专心听佛陀教导了什么，哪里能解脱痛苦，哪里是痛苦，怎样才能解脱痛苦。如果必须... 思考。 哪里是痛苦，为什么会痛苦，怎样才能解脱痛苦，心的哪个部分是痛苦的，心的哪个部分能够解脱痛苦，不是静止，静止已经做了很多年了，不是很多年，是很多世了，一直这样做，已经形成了习惯，这样怎么行呢？没有智慧，必须要像龙婆查说的那样，有智慧地观察。 观水流静，很少有人能观水流静，你们只看到了水流，但有些人只看到了水静，只看到了流动，有些人只看到了静止，没有看到水流静。如果没有看到水流静，怎么能解脱呢？看到流动，流动，就是流动到胡思乱想，整天胡思乱想，整天玩手机。 整天想东想西，整天替别人着想，这是只看到了流动。没有看到流动中的静止，修行错误的人就只追求静止呆滞，看到什么都让心... 静止，听到什么都让心静止，睡觉也让心静止，坐着也让心静止，这样怎么行呢？没有，祖师大德一直在努力教导，指引我们，要观水流静，在纷扰之中看到平静，在心的纷扰之中看到心的空性。在痛苦之中看到快乐。在生灭之中看到不生不灭。 你们能这样看到吗？观察一下，谁能观察到，心的状态是不会...不会熄灭的，只要五蕴还没有死亡，只要无明还没有灭尽，心的状态就不会熄灭，它还会继续造作。 但是，如果你们不是那个造作的心，不去成为那个造作的心。不随着它流走，那就如同龙婆查所说，看到流动，看到它流动，看到心在流动之中平静，观水流静，看到心在流动，心平静，你们能这样看到吗？如果能这样看到，就能解脱痛苦，就像你们说的，圣者... 看到流动，或者说，看到生灭，就是任何事物，只要有生起，就必然有灭去，这是自然的。凡是生起的事物，都是因缘和合而生起，有因缘让它生起，它就必然会灭去，这是自然的。但是，阿罗汉看到的更深，阿罗汉看到，在生灭之中，在造作之中，在流动之中，有平静。在造作之中，在生灭之中，有不生不灭。在“有”之中，有“无”，因为阿罗汉看得更远。嗯，更远，看到了“无”，“无”之中，没有生灭，没有任何显现。区别就在这里，区别，嗯，你们能这样看到吗？在苦中看到乐。 在人中看到非人。在显现之中看到不显现。 你们能看到吗？要有智慧地看到，嗯，不要只让心静止，静止已经太多了，我观察，听我讲课或者看视频的时候，还是会走神，陷入到世间的惯性思维中，想着这个人，那个人，这个人... 那个人已经出家了，这个人要回家了，回曼谷了，去这里，去那里，走神到这些事情上，这样什么都学不到，这样怎么行呢？这样已经很多年了。现在的业，现在的行为，现在众生的思想、言语、行为，都是来自于过去。过去你们喜欢怎样想、怎样说、怎样做... 它就会产生影响，过去世，你们喜欢怎样想、怎样说、怎样做。过去会影响现在。现在的结果可以追溯到过去。现在所做的因，必然会影响未来。现在的行为，思想、言语、行为，偏重于哪一方面。现在，过去，过去世，你们也偏重于那一方面。现在的结果来自于过去的因。或者说，过去的因... 影响到过去世，你们也这样做，有这样的行为，思想、言语、行为。影响一直到现在，你们所得到的不同。未来的下一世，如果你们还是这样想、这样说、这样做，有这样的行为，未来的下一世，你们还是会这样。未来的结果来自于现在的因，过去的业，现在的业。过去的业影响现在，现在的业影响未来，以及下一世。都是根据每个人的业，众生都是随着业而流转。 就是你们的行为，思想、言语、行为，这就是业。 如果偏重于哪一方面...偏重于沉迷于烦恼，沉迷于欲望。沉迷于色声香味触，沉迷于感官享受，沉迷于五欲。这样就会产生影响，你们是从哪里来的，这样就已经知道了，是从畜生道来的。因为沉迷于烦恼和欲望。就是畜生，死了之后，根据业力，肯定会投生到畜生道。过去是怎样的，未来就会影响到现在，影响到你们的思想、言语、行为，都是沉迷于烦恼，贪欲深重。沉迷于欲望。 现在是怎样的，未来也会是这样，现在这一世是怎样的，过去世也是这样，未来的下一世也会是这样，这就是业，这是非常重要的，佛陀觉悟到的。在第二夜分，佛陀证得了宿命通，知道了业的因，没有人能够阻挡业，即使是佛陀。 因为我们是...自己通过思想、言语、行为表现出来的，是根据自己的无明，没有觉察到。 造了这样的业，这个业就会产生影响，不管是过去、现在还是未来，即使是佛陀，神通广大，智慧无边，也无法干涉这个业。 所以，一切众生，包括我们，每一个生命，都是随着业而流转，众生随业流转，众生以业为生，以业为因，以业为眷属，以业为依靠，过去造了什么业，影响到现在，现在造了什么业，思想、言语、行为，都会影响到未来。以及下一世。 你们现在得到怎样的果报，可以追溯到过去，现在你们造了怎样的业，也会影响到未来，现在沉迷于烦恼，贪欲深重，沉迷于五欲，色声香味触。就是从畜生道来的，现在就是畜生，未来也会是畜生，是人身畜生心。你们沉迷于贪婪，不知满足。饥渴不知足，想要得到，想要拥有，想要成为，不知足，只有贪婪。就是饿鬼，是人身饿鬼心。 现在是人身，但心是饿鬼。过去是从饿鬼道来的，未来的下一世也会是饿鬼，下一世还会是饿鬼。现在只有... 愤怒，生气，火冒三丈，火冒三丈，生气，压抑。压抑，怨恨，怨恨，积怨，记仇，怀恨在心，恶意。以至于内心非常痛苦，忧愁，就是人身地狱心，因为天堂在胸中，地狱在心中。 痛苦，忧愁，因为执着而痛苦，这就是地狱，天堂在胸中，地狱在心中。就在现在，就在当下。它会产生影响。或者说，在当下。内心充满布施、持戒、修行的喜悦，充满... 布施、持戒、修行的喜悦，就是天人。 是天人，但是是哪一层的天人，到了禅定，就是色界天，无色界天。 对任何事物都不执着，一切都了知，看到什么，听到什么，感知到什么，触碰到什么，都可以，但是不执着任何事物，不执着任何事物，就解脱了痛苦，涅槃。什么都不是，什么都不是。什么都不是，现在内心什么都不是，没有心，没有心识，什么都不是，这就是因，就是这样的。 要听懂，要观察清楚，我们的内心，不是要让心静止，不是只做慢走的动作，闭眼静止的动作，而是要了知，要看到，现在，在当下的心念中，我们是什么，是饿鬼，是饿鬼，是畜生，是地狱众生，还是天人，还是什么都不想，不执着，不执着任何事物，这可以从现在观察到，地狱、天堂、涅槃，都可以在现在选择。有智慧，有正念，可以在现在了知，不是要让心静止，去静止地走，这没有任何意义。 没有智慧，之所以会成为饿鬼，成为饿鬼，成为地狱众生，成为畜生，成为这里，成为那里，都是因为心在流动。 所以，要观流动中的静止，观造作中的平静，观造作中的不造作，那个造作的，那个流动的，它会让我们成为各种各样。如果是不造作的心，不流动，不生不灭，那它就灭尽了造作，解脱了造作，就不会成为任何东西。 所以，要观这个，不生不灭，不造作，在造作之中，就像龙婆查说的那样，观水流静，我们只看到了水流走，只看到了心在流动，只看到了情绪在流动，只有这个人，那个人的事情，来了又走，我们随着它走。 一会儿爱，一会儿恨，一会儿爱，一会儿恨，一会儿执着于善，执着于恶，一会儿执着于爱，执着于恨，执着于善，执着于恶，替别人着想，关心，爱，依恋，心不在焉，心不在焉，心不知道在哪里，这样就是流动，但是，你们有没有看到，它在流动，但是心没有随着它流动，心在流动，但是心没有随着它流动，没有心识随着它流动。但是，心在流动，无法阻止，无法控制。 但是，我们可以安住于不流动的心，心想流动就让它流动，但是，安住于不流动的心，因为平静存在于流动之中，不生不灭存在于生灭之中，不纷扰存在于纷扰之中，什么都没有显现存在于显现之中，不是修行错误，理解错误，努力让那个流动的，那个显现的，那个波动的，那个造作的，努力让它静止，压制它，控制它不流动。你们理解错了，修行错误了。 水在流动，它就是这样流动的，但是心是平静的，就像你们站在那里看着水在河流中流淌，你们站在那里看着瀑布流淌，但是你们的心是平静的，瀑布的流动，水的流动，就像心的流动，但是心是平静的，没有心识随着水流走，随着心的状态流走，随着念头流走，随着情绪流走。但是，你们修行错误，我观察，我观察到，你们努力让那个流动的静止下来。这是完全不一样的修行。 不理解。 如果你们这样做，就如同你们站在瀑布那里，不是去观察自己的心没有随着瀑布的流动而流动，水流得很急，但是你们却努力让瀑布不流动。努力让水流停止，努力让大海没有波浪，没有波动。想要让大海没有波动，让它绷紧，让它空旷，安静，没有任何状态。 就是这样修行。不知道，不明白，不理解。 流动存在，不流动也存在，纷扰存在，平静也存在。生灭存在，不生不灭也存在，你们能这样看到吗？如果你们只忙于让那个流动的，那个生灭的，那个纷扰的，让它不纷扰。让那个波动的静止，让那个流动的，那个造作的平静，这是没有智慧的。不理解。 就像龙婆查，我们尊敬的龙婆查苏帕陀等祖师大德所说，观水流静吗？观水流静，我们没有智慧，很难有智慧，很难从苦中找到乐。 很难在纷扰之中找到平静。没有智慧。 这里，他说没有智慧。 很少有人能观水流静，就是看到心的状态在流动，但心是平静的。在纷扰之中看到平静。在生灭之中看到不生不灭。在苦中看到乐。我们很难从苦中找到乐。重新修行，明白了吗？ 不要那样错误地修行。 那个流动的，就让它流动。 但是，不流动也存在，那个纷扰的，就让它纷扰，但是，不纷扰也存在，那个生灭的，生灭是它本来的样子，但是，不生不灭也存在。你们能有智慧这样看到吗？如果你们能有智慧这样看到，就能解脱痛苦，这就是佛教最高的智慧，佛教是最高的智慧。 有最高的智慧，佛陀说，正念只是堤坝，可以阻止烦恼，不让它随着烦恼流走，但是，要解脱痛苦，要靠智慧，就是这个最高的智慧。你们能看到吗？智慧不是思想，理解，记忆，就像我们去整理，书写，阅读，但是，智慧是指看到。 初果圣者看到，任何事物，只要有生起，就必然有灭去，这是自然的。任何事物，只要有生起，就必然有灭去，这是自然的。这是佛陀对五比丘说的第一段开示。 在开悟之后，阿若憍陈如内心了悟，感叹道：“哦，任何事物，只要有生起，就必然有灭去，这是自然的。”佛陀开示《无我相经》，看到这样的，他看到，任何事物，只要有生起，就必然有灭去，这是自然的。 阿若憍陈如用自己的心清楚地看到，佛陀说，阿若憍陈如了悟了，阿若憍陈如了悟了，证得了初果。佛陀开示《无我相经》，说，一切事物都无法执着，要放下。 就是色受想行识，五蕴，这是生灭的，这是流动的，这是行，这是变化的，这是无常的，这是苦的，这是无我的，让它们流动，流动。但是，有不生不灭的本性，不随着五蕴流动。 灭尽对五蕴的执着，才能看到不生不灭，不造作，阿罗汉看到造作中的不造作，看到生灭中的不生不灭。这是初果到阿罗汉的差别。然后，你们要这样，才能理解一致。 不是来了就去经行，什么时候想经行都可以，你们已经走了很多年，很多世了，现在是听讲，理解的时候，如果你们要去慢慢地经行，坐着闭上眼睛，你们已经闭上眼睛坐了很多世了，这一世也坐了很多了，什么时候都可以去坐，什么时候都可以去走，你们想玩手机，聊天，刷朋友圈，什么时候都可以，但是，现在是听佛陀开示的时间。 如果你们不尊敬佛陀，就等于你们什么都不尊敬，不尊敬法，不尊敬僧，不尊敬佛陀，这是缺乏恭敬心，缺乏信心，现在没有信心，没有恭敬心，所以，就没有五力，五根，信、进、念、定、慧，因为缺乏对法的信心。 没有对法的信心，就什么都没有了，没有对佛陀的信心，对法的信心，对说法的信心，所以，无法让法进入内心，心成为法，因为你们缺乏信心，信、进、念、定、慧，五力，五根。 要有信心，专心听，我会告诉你们，我们一起念诵皈依文，因为要找到方法，让你们的心出家。 现在，我至诚皈依佛陀，为依怙，为皈依处，除此之外，没有其他的依怙。皈依法，为依怙，为皈依处，除此之外，没有其他的依怙。皈依僧，为依怙，为皈依处，除此之外，没有其他的依怙。佛陀，就是觉悟者，证悟了真理，灭尽了执着，了知了实相。 说，本性只有两种，就是行和非行，行就是任何事物，只要有生起，就必然有灭去，这是自然的。任何事物，只要有生起，就必然有灭去，这是自然的。行是创造世界的本性，他们说上帝创造了世界，实际上... 行，才是创造世界的，因为要执着于行，要成为行，要成为造作，要成为思想造作，才能创造世界，为什么呢？三界就是欲界，欲界，沉迷于欲望的世界，就是要造作去沉迷于欲望，才能投生到欲界，色界，无色界，天界，禅定，色界天，无色界天，就是要造作成为禅定，然后沉迷于禅定，就是... 要能够入四禅八定。 随心所欲地入禅，随心所欲地出禅，随心所欲地保持禅定的状态，随心所欲地观察禅定，然后，随心所欲地运用禅定，运用禅定，运用自如，然后，随心所欲地放下禅定，解脱出来，不执着，这就是四禅八定。 这样，临终的时候入禅，就投生到色界天，无色界天，根据入的禅定层次不同。你们会看到，轮回的世界，不管是欲界，色界，无色界，都是造作的。 所以，行是创造世界的，所以，说上帝创造世界，实际上是行创造了世界，没有执着于行，才能创造世界，解脱了行，就无法创造世界，因为三界都是行，在不造作中生灭，不造作就是没有任何造作，没有自性，没有任何造作显现，没有形状，没有形象，不苦不乐，不清净不污秽，不... 不明不暗，没有任何显现。在非行中，但是，非行是具有觉知的本性，所以，称为觉性。 或者说，本性是具有觉知的本性，它本身就存在，但是，没有任何显现，所以，称为非行。就是没有任何造作。一切造作，都在不造作中生灭。 本性有两种，一种是造作，是创造世界的本性，另一种是解脱了造作的本性，就是不造作，是解脱了三界的本性，但是，造作的本性，在不造作中生灭。 就像这个地球，包括我们所有人，以及所有的建筑物，都在地球表面，但是，整个地球，漂浮在虚空中，或者说，宇宙的虚空中，就像宇宙的虚空，就是不造作，没有任何显现，但是，太阳，包括地球，以及地球上的一切，包括我们，身体，心识，一切都在地球上。以及其他的星球，地球，陨石，鸟，昆虫，飞机，火箭，卫星等等。在宇宙中漂浮的，都是造作，造作在不造作中漂浮，就像宇宙。 所以，造作的本性，漂浮，生灭，无常，在宇宙中，就像不造作，本性就是这样，我们的内心也是这样，外面也是这样。 我们的内心，有心的状态，它在造作，生灭，生灭，生灭，根据每个人的习性，它在生灭，生灭，但是，它在不生不灭中生灭，就像地球，星球，月亮，太阳，太阳系，各种各样的星系，不知道有多少，它在宇宙的虚空中旋转，或者说，本性，或者说，宇宙。宇宙的虚空，或者说，本性，就像不造作。 而一切造作，就是可以旋转的，可以衰败的，可以生灭变化的，即使是地球，也有，也有没有，未来，佛陀说，整个地球都会毁灭。太阳，月亮，星球，都在不断地生灭变化，太阳系，也在不断地变化。唯一不变化的就是不生不灭，任何可以生灭的事物，都会变化。 生灭，变化，在不生不灭中生灭变化，这是本性，是相辅相成的，我们外面和内心都是这样，我们是否能够有智慧，有正念，观察到它呢？正念只是堤坝，但是，要解脱痛苦，要靠智慧，智慧就是看到它，你们能看到吗？看到生灭中的不生不灭，或者说，看到不生不灭中的生灭吗？如果你们能看到，就能解脱痛苦，就是解脱什么呢？就是解脱行，因为行是苦，它会让我们轮回。生在三界，解脱了行，就解脱了痛苦，解脱了三界。你们必须成为不造作的本性，才能解脱行，解脱痛苦。 解脱三界，佛陀说，只有苦生起，只有苦存在，只有苦灭去，除了苦之外，没有其他生起，除了苦之外，没有其他存在，除了苦之外，没有其他灭去，因为一切行都是苦。或者可以说。只有行生起，只有行存在，只有行灭去，除了行之外，没有其他生起。 除了行之外，没有其他存在，除了行之外，没有其他灭去，除了行，就是什么呢？就是非行，就是不造作。 龙普曼在《解脱道次第》中说，非行也有坚固的法，这就是真正的独一无二的法。修行，要知道，什么是苦的因，什么是轮回的因。什么是灭苦的因，什么是灭轮回的因，什么是烦恼的因。 要生起烦恼，必须是行。要生起痛苦，也必须是行，要轮回，也必须是行，要解脱烦恼，解脱痛苦，解脱轮回，必须解脱行。要怎样解脱呢？智慧，看到它。用我们的心看到它。用我们的心了知它。 当用我们的心看到，用我们的心了知，这就是最高的智慧，不是记忆，智慧不是记忆，而是用我们的心了知，用我们的心看到，这就是最高的智慧。 然后，你们必须看到。要看到，不要随着行流走，身体是行，感受、想、行、识是行，感受、念头、情绪是行，外面，外面，外面，我们的身体，色声香味触。外六尘是行，内六根是行，外六尘有色声香味触法，都是行，都是生灭的，都是无常的。内六根，眼耳鼻舌身意，是行，都是无常的。 地水火风空，是无常的，是消耗品，你们一直在吃，地大，你们要不断地吃进去，地大，吃植物，吃动物，一直在吃，吃完了，就要排泄出去，排泄出去，然后，你们又要吃进去，在家众吃三餐，四餐，像我，只吃一餐，但是，也饱。 饱，但是，要补充，要补充什么呢？要补充地大，还要补充水大，一天喝很多杯水，补充风大，呼吸，吸气，呼气，补充氧气，排出二氧化碳，排出废物，补充食物，补充植物，动物，然后，排泄出去，排出废物，然后，补充新的，补充水，然后，排泄出去，排出废物，补充新的水。 补充风，呼吸氧气，补充，排出废物，二氧化碳，补充空气，补充地，补充水，补充风，补充空气，补充火，补充身体的热量，只有觉性，它没有自性，不生不灭，不破不坏，所以，不需要补充。它只有觉知，没有自性，所以，没有消耗品。只有一种本性，可以解脱行，除此之外，都在行中。 非行，或者说，觉性，不是空，不是没有觉知的空，没有觉知的空，就像宇宙的虚空，是没有觉知的空，但是，觉性，它的名字就说明了，它本身就有觉知，但是，它的本质是空，但是，它有觉知，是具有觉知的空，所以，它很像宇宙的虚空，但是，当无明覆盖的时候，覆盖了我们内心的觉性。 无明就像玻璃房，你们的玻璃房，覆盖住了，内部的虚空，觉性，就像玻璃房内部的虚空，但是，玻璃房内部的虚空和外面的虚空，被玻璃隔开了。或者说，就像气球，或者说，肥皂泡，孩子们吹的。 它有肥皂泡的膜，或者说，气球的膜，覆盖住了，覆盖住了什么呢？里面是虚空，但是，我们内心的虚空，就像我们内心的虚空，它是觉性，就是具有觉知的空，但是，它的性质和气球外的虚空，或者说，玻璃房外的虚空一样，当你们理解，用我们的心了知，用我们的心看到，看到... 看到生灭中的不生不灭，看到非行中的行。看到显现中的不显现。就像你们说的，观水流静，观水流静，就是看到心的状态在流动，但心是平静的。它平静，不是因为去让心的状态平静，它平静，是因为它是不流动的本性。所以，它是纯粹的平静，真正的平静，真正的本性，就是没有人能够让它平静。 这一点很重要，没有人能够让它平静，为什么呢？如果你们努力让水流静，努力让心的状态，那个生灭，生灭，流动的，那个思想，那个造作的，你们努力去压制它，努力去控制它平静，那个努力去处理，去干涉，去纷扰的你们，它会让它不平静。但是，当你们放下一切行，让它流动，成为不造作的心。 没有人去干涉它，没有人去控制它不造作，没有人去控制它不流动，没有人去控制它不平静，因为它是本性，它的本质就是不流动，就是没有自性，没有状态，没有任何显现，所以，它是真正的纯粹，真正的平静，真正的纯粹。 真正的空性，真正的纯粹，没有人去...去处理，去拨弄，去清除一切，让它空，它是空，因为没有自性，因为灭尽了执着，灭尽了随着任何事物流动，所以，它是没有自性的，它是它自己的平静，它是它自己的空性，空于自性，空于造作，这是它自己的本性，因为没有自性，所以，它是最纯粹的，是最平静的，是最干净的，是最纯粹的。是无自性的，空性的。但是，我们听了之后，不理解，努力让它空，努力让它平静，努力让它静止。这样，你们做死了，怎么做都只是虚假的本性。 因为真正的本性，它是静止的，平静的，空性的，没有自性的，不造作的，这是它自己的本性，但是，你们却努力让它成为。 你们怎么做呢？让它成为，你们也说了，做，它会成为吗？成为，但是，是造作的，你们怎么能成为不造作呢？你们努力去做。 因为你们不知道，不理解，所以，你们努力，走路也做，坐着也做，做什么都做，做，做，做，都是做的，不是做的，真正的做，是灭尽了造作，但是，做，是行为，是造作。 因为不理解，什么是真正的法，什么是虚假的法，虚假的法就是造作，就是无常，苦，无我，这是虚假的法，就像你们努力做真金。努力做黄金，努力做钻石。你们是科学家，很厉害，混合配方。 做出了很多黄金，努力做出来，是金子，你们说是真金，做出来，但是，你们做出来的金子，做出来的钻石，是真品吗？ 你们再厉害，做得再像，像黄金，是什么呢？假黄金，你们很厉害，做得很像钻石，是什么呢？假钻石，你们很厉害，做，做法很厉害，做，让它静止。 让它空，让它呆滞，让它不动，做到了，让它空旷，像宇宙，做到了，很像，是什么呢？假法。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求：完整翻译，不遗漏内容；先把原文合并成文章，并将翻译结果输出为文章的形式；不要包含泰语，全部翻译为中文；保证翻译后的文本通顺，易读 --- ถ้าท่านสังเกตวินัยดีท่านจะเห็นว่าที่หลวงปู่ชาพ่อแม่ครูบาอาจารย์ที่เคารพนับถืออะที่กล่าวไ่าเห็นน้ําไหลนิ่งเห็นน้ําไหลไปจะสงบนิ่งเพราะน้ําที่ไหลไปเปรียบเหมือนอากาศร้อนใจที่ไหลไปทุกปัจจุบันขณะทุกปัจจุบันขณะที่มีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ขึ้นมาทุกปัจจุบันขณะเปรียบเหมือนกับน้ําที่ไหลไปแต่ใจสงบไม่ไหลไปด้วย. หรือเห็นความ. สงบได้ในท่ามกลางความไหลไป. เห็นความสุขในท่ามกลางความทุกข์เห็นความว่างเปล่าในท่ามกลางความมีเห็นความสงบได้ในความวุ่นวายเห็นความไม่เกิดดับในท่ามกลางความเกิดดับ. นั่นแน่ที่จะเกิดปัญญาสูงสุด. แต่เท่าที่สังเกตดูหลวงตาสังเกตดูจากพวกท่าน. จากเวลาท่านฟัง. หลวงตาพูดอยู่หรือฟังวีดีโออยู่เนี่ย. หรือแม้แต่ข้อหาน้ําตาลเนี่ยแม้แต่ขณะนี้บางคนก็ยังทําอย่างเงี้ย. คือท่านเห็นแต่ทําแต่ใจนิ่ง. ทําแต่เจนนิ่งนั่งแล้วก็หลับตาปึ๊บ. นั่งแล้วกันหลับตาปุ๊บเดินกันทําใจนิ่งนิ่งนั่งก็ทําเจนนิ่งนอนก็ทําเจนนิ่งนิ่งมันผิดนะอันเนี่ยมันผิดแล้วก็ทําอยู่แล้วเราก็เห็นเราก็วาดตั้งแต่วันแรกแล้วมันไม่เกิดปัญญา. จะเกิดปัญญาเมื่อกี้หลวงพ่อชาท่านก็บอกว่าต้องเห. น้ําไหลนิ่งน้ําไหลนิ่งจึงจะเกิดปัญญาเห็นอาการของใจมันไหลไปแต่ใจสงบนิ่งไม่ใช่ว่าเอาแต่ใจนิ่งเอาแต่ใจนิ่งเฉยแล้วก็นั่งหลับโงกเงกโงกเง่งเนี่ยโยมก็เหมือนกันนะโยมในนั่งหลับนั่งหลังคนที่2เนี่ยเอ๊ะนั่งจะหลับพอลืมตาก็ลอย. นั่งปุ๊บหลับตาก็หลับ. นิ่งอยู่ข้างในลืมตาก็รอมันไม่ถูกครับปฏิบัติแบบนี้ไม่ถูกไม่ถูกปฏิบัติยังไงไม่ไปอย่างงั้นไม่เกิดปัญญายังไงอะไรแบบเนี้ย. มันต้องเห็นน้ําไหลนิ่ง. เห็นใจสงบได้นะท่ามกลางอาการของใจที่ไหลไปไหลไปไหลไปเห็นความสุขได้ในท่ามกลางใจที่เป็นทุกข์เห็นความสงบได้ในท่ามกลางจิตใจที่วุ่นวาย. เห็นความไม่มีอะไรปรากฏในท่ามกลางความมีสิ่งที่ปรากฏเห็นความไม่เกิดดับในท่ามกลางความเกิดดับจึงจะมีปัญญาพ้นจากทุกข์ได้ถ้าไปทําแต่ใจนิ่งนิ่งมันก็ไม่มีปัญญาอะไรเจอพ่อแม่ครูบาอาจารย์หรือหลวงตาแล้วก็ท่านว่าแรงมากเลยว่าโง่ดักดันมากี่ก็กี่ชาติแล้วปฏิบัติแบบนี้จะมาโง่ดักดานแบบนี้ไปกี่ภพกี่ชาติมีแต่นิ่งมีแต่เฉยมีแต่นิ่งเฉยปัญญาไม่มี. เนี่ยจะดักดักกว่าน้ําตาว่าหลายเท่าโดนท่านด่าแรงตวาดกลางศาลาเลยเนี่ย. มันต้องเห็นใจที่มัน. ไหลไปแต่ไม่มีใครไหลไปตามใจ. เห็นใจที่มันวุ่นวายแต่ไม่มีใครวุ่นวายไปตามใจ. เห็นใจที่มันเกิดดับแต่ไม่มีใครไปเกิดดับตามตามที่มันเกิดดับ. เห็นความทุกข์มันมีอยู่แต่ไม่มีใครไปทุกข์กับมัน. นี่นะมีปัญญาเห็นแบบนี้มั้ยล่ะถ้ามีปัญญาแบบนี้ท่านก็จะเห็นทนทุกข์ทุกข์ได้ไม่ว่าจะเป็นนิ่งนิ่ง. ผมก็. อุตส่าห์เดินทางมาไกลตั้งแต่กรุงเทพฯเล่นแต่โทรศัพท์มือถือฟังก็ไม่ฟังแต่ถึงเวลาก็ออกไปปฏิบัติเดินจงกรมช้าช้าเสร็จแล้วก็เข้ามาถามไปเตลิดเป็นคนละเรื่องราวราวฟังก็ไม่ได้ฟังกลับมาถามไปถามไปคนละเรื่องราวราวไม่ได้เรื่องราวอะไรเลยก็เพราะว่าไม่ได้ฟังอะ. กําลังสอนอยู่ก็เอาไปเดินจงกรมช้าช้าโอ๊ถ้าท่านเจริญจงกรมช้าไปเดินที่ไหนก็ได้เดินช้าช้านี่อุตส่าห์บินมาจากกรุงเทพมาตั้งไกลแล้วก็ตอนเนี้ยท่านต้องตั้งใจฟังพระพุทธเจ้าสอนอะไรมันจะพ้นทุกข์ตรงไหนบรรทุกตรงไหนแล้วมันจะพ้นทุกข์ได้ตรงไหน. ถ้าต้อง. พิจารณา. ท็อปมาทุกข์ตรงไหนทําไมจึงเป็นทุกข์มันจะพ้นทุกข์กับพ้นทุกข์ตรงไหนอะไรหัวใจมันที่มันจึงเป็นทุกข์อะไรหัวใจมันถึงจะพ้นทุกข์ได้ไม่ใช่มันนิ่งนิ่งมากก็นิ่งนิ่งมันทํามาเยอะแล้วหลายปีไม่ใช่มาหลายปีหลายชาติทํามาแบบเนี้ยมันติดนะมันจะไปยังไงปัญญาไม่มีมันต้องมีปัญญาเห็นนะเหมือนหลวงพ่อชาท่านว่า. เห็นน้ําไหลนิ่งน้อยคนนักเรียนน้ําไหลนิ่งท่านเห็นแต่น้ําไหลแต่บางคนเห็นแต่น้ํานิ่งเห็นแต่ความไหลบางคนเห็นแต่ความนิ่งมันไม่ได้เห็นน้ําไหลนิ่งอะสิถ้าไม่เห็นพ้องกันได้นะมันจะบรรทุกได้. เห็นก็ไหลไปไหลไปคือไหลไปภูทับฟันฟุ้งซ่านทั้งวันเล่นโทรศัพท์มือถือทั้งวัน. คิดตรงข้ามทั้งวันที่เค้าคิดคิดแทนเขาทั้งวันอันนี้มันเห็นแต่ความไหล. มันไม่เห็นความนิ่งในความไหลสะโพกที่ปฏิบัติผิดก็เอาแต่นิ่งเฉยนิ่งเฉยเห็นอะไรก็ทําใจ. เป็นนิ่งนิ่งได้ยินอะไรก็ทําใจนิ่งนิ่งนอนก็ทําใจนิ่งนิ่งนั่งก็ทําใจนิ่งนิ่งมันจะไปยังไงแบบนี้ไม่มีมันพ่อแม่ครูอาจารย์ถ้าเกิดพยายามจะสอนเงินชี้แนะกันนะว่าเห็นน้ําไหลนิ่งเห็นความสงบในท่ามกลางความวุ่นวายเห็นใจที่ว่างเปล่าได้ในท่ามกลางความมีความวุ่นวาย. เห็นความสุขได้ในความทุกข์. เห็นความไม่เกิดดับในท่ามกลางความเกิดดับ. เนี่ยก็จะเห็นได้มั้ยแบบเนี้ยเค้าสังเกตเอาสิพี่คือใครสังเกตเอาเนี่ยอาการของใจมันไม่มีมันไม่มีดับหรอกขันหน้ายังไม่ตายตายแล้วยังไม่สิ้นอวิชาอาการของใจมันก็ไม่ดับมันก็ไปปรุงแต่งต่ออีก. แต่ถ้าท่าน. ไม่ได้เป็นใจที่มันปรุงแต่งไม่ไปเป็นจิตที่ปรุงแต่ง. ไม่ไหลไปตามมันมันก็เป็นเหมือนอย่างที่กัมพูชาท่านว่าเห็นความไหลเห็นมันไหลไปเห็นใจมันสงบนิ่งในท่ามกลางความไหลเห็นน้ําไหลนิ่งเห็นจิตไหลไปใจสงบนิ่งเนี่ยท่านเห็นมั้ยแบบเนี่ยถ้าเห็นแบบนี้มันจะพ้นทุกข์ได้นะที่ท่านว่าพระโสดาบันเนี่ย. เห็นความไหลไปเนี่ยหรือเว้นความเกิดดับน่ะคือสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่มีความเกิดขึ้นเป็นธรรมดาสิ่งทั้งหมดนั้นย่อมดับไปเป็นธรรมดาย่างกิสมุทรธัมมังสะพรรษานิโลทะธรรมมัลติ. สิ่งใดสิ่งหนึ่งที่มันเกิดขึ้นสิ่งนั้นสิ่งปรุงแต่งขึ้นเกิดขึ้นมีเหตุปัจจัยให้มันเกิดขึ้นสิ่งนั้นย่อมดับไปเป็นธรรมดา. แต่ว่าหลานเห็นบวชยิ่งกว่านั้นพระหลานเห็นว่าในความเกิดดับในความปรุงแต่งในความไหลไปมีความสงบ. ในความปรุงแต่งในความเกิดดับมีความไม่เกิดดับ. ในความมีมีความไม่มีเพราะหลานเห็นเลยไปอีก. อือเลยไปถึงความไม่มีมีความไม่มีความเกิดดับไม่มีอะไรปรากฏ. มันต่างกันตรงเนี้ยมันต่างกันอืมท่านเห็นมั้ยแบบเนี้ย. เห็นความสุขในท่ามกลางความทุกข์ได้. เห็นอะมนุษย์ในท่ามกลางมนุษย์ได้. เห็นความไม่ปรากฏในท่ามกลางความปรากฏได้. ท่านจะเห็นมันไม่ได้มั้ยเนี่ยมีปัญญาเห็นมันไม่เอออย่าเอาแต่ใจนิ่งนิ่งไม่นิ่งแล้วก็เหลือเกินน้ําตาดูสังเกตดูฟังหลวงตาสอนหรือดูวิดีโอแต่ก็คิดเผลอไปในโลกตามความเคยตัวเคยใจปลุกมาถึงคนนั้นคนนี้คนนั้นคนนี้คน. นั่นก็ได้เหลืองแล้วอันนี้เหลือจะกลับบ้านแล้วกลับกรุงเทพฯแล้วไปโน่นไปนี่เผอิญอะไรไปอย่างเงี้ยมันไม่ได้เรื่องอะไรแล้วไอ้แบบนี้ไปอย่างงั้นไปยังไงอะมันแบบนี้มาเยอะมากแล้ว. เนี่ยกรรมในปัจจุบันเนี่ยพฤติเองเนี่ยพฤติกรรมในปัจจุบันเนี่ยในการคิดการพูดการกระทําของสัตว์ในปัจจุบันก็มาจากในอดีตเนี่ยแหละ. ในอดีตท่านชอบคิดชอบพูดชอบกระทําไปในทางใดเรา. มันก็ย่อมส่งผลว่าในอดีตชาติช่างก็ที่ผ่านมาหลายภพชาติใช่ก็ชอบคิดชอบพูดชอบกระทําไปในทางนั้น. อดีตย่อมส่งผลในปัจจุบัน. ผลในปัจจุบันย่อมสาวไปหาในอดีตได้. เหตุที่ท่านทําในปัจจุบันย่อมส่งผลในอนาคตแน่นอน. พฤติกรรมอะที่ท่านคิดพูดก็ทําในปัจจุบันเนี่ยหนักไปด้านใด. ในปัจจุบันอดีตที่ผ่านมาเนี่ยภพชาติที่ผ่านมาท่านก็หนักไปด้านนั้น. ผลในปัจจุบันก็มาจากเหตุในอดีต. หรือเหตุในอดีต. ก็ส่งผลไปถึงนู่นน่ะอดีตชาติที่ผ่านมาท่านก็ทําแบบนี้พฤติกมีพฤติกรรมแบบนี้ด้วยการคิดการพูดกับการกระทํา. ส่งผลมันจนถึงปัจจุบันนี้ที่ท่านได้รับแตกต่างกัน. อนาคตครั้งหน้าถ้าท่านคิดพูดก็ทําแบบนี้มีพฤติกรรมแบบนี้อนาคตข้างหน้าท่านก็ต้องเป็นแบบนี้. ผลในอนาคตก็มาจากเหตุเนี่ยกรรมในอดีตกรรมในปัจจุบัน. กรรมในอดีตก็ส่งผลในปัจจุบันผลในกรรมในปัจจุบันก็ส่งผลในอนาคตและในชาติหน้าต่อต่อไป. ก็เป็นไปตามกรรมของแต่ละคนกัมมุนาวัตตติโลโกสัตว์โลกทั้งหลายย่อมเป็นไปตามกรรม. คือพฤติกรรมของท่านนั่นเองในการที่การพูดกระทําน่ะนั้นคือกรรม. ถ้าหนักไว้ด้านในอะ. ถนัดนั้นหนักไปในทางที่คิดหมกมุ่นปรุงแต่งไว้ในทางกิเลส. ในทางกา. เพลิดเพลินจิตใจยินดีในรูปรถกินเสียงสัมผัสในทางกรรมอารมณ์ในกรรมคูณ5. อย่างเนี่ยมันก็ส่งผลไงว่าท่านมาจากไหนอย่างเงี้ยมันก็รู้อยู่แล้วมาจากสัตว์เดรัจฉาน. เพราะเป็นความเพลินใจ. หมกมุ่นไปแต่ในกิเลสกาม. มันก็เป็นสัตว์เดรัจฉานตายไปแล้วนะคุณอุณหภูมิก็ต้องบอกได้ว่าต้องไปเป็นสัตว์เดรัจฉานแน่นอนอดีตเป็นอย่างไรอนาคตก็ส่งผลมาเป็นปัจจุบันอย่างนี้ส่งผลให้ชั้นการคิดการพูดการกระทําของท่านก็หมกมุ่นแต่ในกิเลสหนาตัณหาจัด. ในกาม. เป็นปัจจุบันเป็นเช่นนี้อย่างไรอนาคตก็ต้องเป็นไปเช่นนั้นในปัจจุบันชาตินี้เป็นอย่างไรอดีตชาติที่ผ่านมาก็เป็นเช่นนั้นอนาคตชาติหน้าต่อต่อไปก็ต้องเป็นเช่นนั้นนี่แหละกรรมอันนี้มันยิ่งใหญ่มากที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้เนี่ย. ในยามที่2พระพุทธเจ้าตรัสรู้จูปปาตญาณก็ได้ว่าเหตุของกรรมนี่แหละไม่มีใครบังอาจเข้าไปขวางกรรมได้แม้แต่พระพุทธเจ้า. เพราะเราเป็นผู้ที่. แสดงพฤติกรรมนั้นตัวเองทางการคิดการพูดกระกระทําด้วยตัวของเราเองไปตามอวิชาที่ความไม่รู้เท่าทัน. เมื่อได้กระทํากรรมเช่นนั้นแล้วกรรมนั้นย่อมส่งผลทั้งในอดีตทั้งในปัจจุบันและในอนาคตแม้แต่พระพุทธเจ้าผู้มีฤทธิ์ผู้มีเลิศปานประเสริฐปานใดก็ไม่3ารถไปแทรกแซงกรรมนั้นได้. งั้นสรรพสัตว์ทั้งหลายและและตัวเราด้วยและทุกชีวิตล้วนแต่ต้องเป็นไปตามกรรมกัมมุนาวัตตติโลโกกมัสกากัมมะไทยยาทากมโยนนิกมะพันธุกรรมปฏิสรนายังกัมมังกะฤทธิ์ดนตรีกัลยาณวาปะกังวานตัสสะไทยยาทาประวิตรสันติ. พวกเราทุกคนมีกรรมมาตั้งแต่เกิดตกมีกรรมส่งผลให้มาเกิดที่แตกต่างกัน. มีกรรมเป็นกําเนิดมีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์มีกรรมเป็นพวกพ้องมีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัยทํากรรมอะไรไว้ในอดีตจนส่งผลในปัจจุบันทํากรรมอะไรไว้ในการคิดกับผู้กระทําย่อมส่งผลไปในอนาคต. และในชาติต่อต่อไป. ท่านได้รับผลเช่นไรในปัจจุบันย่อมสืบสาวหาไปถึงอดีตได้และในปัจจุบันท่านทํากรรมเช่นใดก็ส่งผลไปอนาคตได้ในปัจจุบันมีความคิดหมกมุ่นไปในกิเลสหนาตัณหาจากหมกมุ่นไปในการมาคูณ5รวบรถจิ๊บเจียงสัมผัส. มันก็มาจากสัตว์เดรัจฉานปัจจุบันก็เป็นสัตว์เดรัจฉานอยู่อนาคตก็ต้องเป็นสัตว์เดรัจฉานเป็นสัตว์เดรัจฉานในร่างคน. ท่านหมกมุ่นแต่ในเรื่องความโลภไม่รู้จักพอ. ความหิวก็หายไม่รู้จะพออยากได้อยากมีอยากเป็นไม่รู้จะพอเป็นแต่ความโลภ. มันก็เป็นเตะเป็นอสูรกายในร่างมนุษย์. กลายเป็นมนุษย์อยู่แต่ใจเป็นเปรตเป็นอสูรกาย. อดีตจะผ่านมามันก็มาจากเปรตอสูรกายไปข้างนานมันก็ต้องไปเป็นเปรตเป็นอสูรกายชาติหน้าต่อไปก็ต้องเป็นอสูรกาย. ในปัจจุบันน่ะมีแต่. ความโกรธโมโหของขึ้นปี๊บของขึ้นปี๊บโมโหเก็บ. เก็บกดเก็บแค้นแค้นเคืองค้างคาปลุกใจเจ็บอาฆาตพยาบาทมุ่งร้าย. จนจิตใจเป็นทุกข์เศร้าหมองมากเลยมันก็เป็นสัตว์นรกในร่างมนุษย์เพราะว่าสวรรค์ในอกนรกในใจ. ความทุกข์ความหม่นหมองเพราะความยึดถืออะจะเป็นทุกข์เนี่ยก็คือนรกสวรรค์หน้าอกนรกในใจ. แล้วก็อยู่ในปัจจุบันเนี่ยปัจจุบันขณะนี้เนี่ยมันจะส่งผล. หรือว่าในขณะปัจจุบันขณะ. จิตใจก็เราอิ่มเอิบในทานในศีลในภาวนามีความอิ่มเอิบ. ในทาสีภาวนามันก็เป็นเทวดา. เป็นเทวดาแล้วแต่ว่าจะเป็นเทวดาขั้นไหนก็ถึงขั้นชาญก็เป็นรูปประพรหมรูปปทุมไป. แบบไม่ติดอะไรสักอย่างนึงรับรู้ทุกอย่างเห็นเห็นอะไรก็ได้ยินอะไรก็ได้รับรู้อะไรก็ได้รับสัมผัสอะไรก็ได้แต่ไม่ยึดอะไรไม่ติดอะไรสักอย่างนึงก็พ้นทุกข์ไปนิพพาน. ไม่เป็นอะไรเลยไม่เป็นอะไร. ไม่เป็นไรทั้งหมดในปัจจุบันใจก็ไม่เป็นอะไรเลยไม่มีใจไม่มีตัวจิตตัวใจไม่เป็นอะไรเนี่ยเหตุมันก็เป็นอยู่เช่นนี้นะฮะ. ฟังให้มันเข้าใจและสังเกตให้มันออกจิตใจของเราอะไม่ได้ไปทําใจนิ่งนิ่งทําให้แต่อริยาบทของการเดินช้าช้าอริยาบทหลับตานิ่งนิ่งแต่ไม่รู้ไม่เห็นว่าตอนนี้ในขณะจิตปัจจุบันเนี่ยเราเป็นอะไรอยู่เป็นเพจเป็นอสูรกายเป็นสัตว์เดรัจฉานเป็นสัตว์นรกหรือว่าเป็นเทพเทวดาหรือว่าไม่คิดอะไรเลยไม่ยึดติดไม่ยึดถืออะไรเลยมันก็ดูได้จากปัจจุบันเนี่ยนรกสวรรค์นิพพานน่ะเลือกเองได้ในปัจจุบันแหนะ. มีสติปัญญารู้เห็นมันได้ในปัจจุบันนี้นะไม่ใช่เอาไปทําใจนิ่งนิ่งไปเดินนิ่งนิ่งอยู่แค่ไม่เกิดประโยชน์อะไรเลย. มันมีปัญญาไอที่มันไปเป็นเปรตเป็นตัวร่างกายสัตว์นรกมันเป็นสัตว์แต่ในฉานไปเป็นนู่นเป็นนี่ก็เพราะจิตที่มันไหลไปนี่แหละ. ท่านจึงให้เห็นความไหลในความนิ่งเห็นความสงบในท่ามกลางความปรุงแต่งเห็นความไม่ปรุงแต่งในท่ามกลางความปรุงแต่งไอ้ที่มันปรุงแต่งไปที่มันไหลไปเนี่ยนะมันทําให้ไปเป็นต่างต่าง. ถ้าเป็นใจที่ไม่ปรุงแต่งไม่ไหลไปไม่เกิดไม่ดับอันนั้นน่ะมันก็สิ้นความปรุงแต่งพ้นจากความปรุงแต่งก็ไม่ไปเป็นอะไรทั้งหมด. เนี่ยท่านจึงให้เห็นเนี่ยความไม่เกิดไม่ดับความไม่ปรุงแต่งในท่ามกลางความปรุงแต่งอย่างที่หลวงพ่อชาท่านว่าเห็นน้ําไหลนิ่งพวกเราเห็นแต่น้ําไหลไปเห็นแต่จิตใจไหลเห็นแต่อารมณ์ไหลไปมีแต่เรื่องราวของคนนั้นคนนี้ผ่านมาเราก็ผ่านไปกับเขา. เดี๋ยวรักเดี๋ยวชังเดี๋ยวรักเดี๋ยวชังเดี๋ยวติดดียินดีติดยินร้ายเดี๋ยวติดรักติดชังติดยินดีติดยินร้ายที่เขาคิดคิดแทนเขาห่วงใยรักใคร่ผูกพันไปกับตัวอยู่นี่ใจไม่อยู่นี่ตัวอยู่นี่ใจอยู่ไหนก็ไม่รู้ไอ้อย่างนี้มันไหลไปแต่เห็นมั้ยว่ามันไหลไปแต่ใจมันไม่ไหลไปถึงจิตมันจะไหลไปแต่ใจมันไม่ไหลไปมันไม่มีตัวจิตตัวใจไหลไป. แต่จิตมันไหลไปห้ามมันไม่ได้บังคับมันไม่ได้. แต่เราก็เป็นอยู่กับใจที่ไม่ไหลไปจิตมันอยากจะไหลไปก็ไหลไปแต่อยู่เป็นใจที่ไม่ไหลไปเพราะว่าความสงบนิ่งมันมีอยู่ในท่ามกลางความไหลความไม่เกิดไม่ดับมันมีอยู่ในท่ามกลางความเกิดดับความไม่วุ่นวายมันมีอยู่ในท่ามกลางความวุ่นวายความไม่ปรากฏอะไรเลยมันมีอยู่มันมีอยู่ในท่ามกลางความปรากฏไม่ใช่รับปฏิบัติผิดเข้าใจผิดพยายามทําให้ที่มันไหลที่มันปรากฏให้ที่มันกระเพื่อมให้ที่มันปรุงแต่งเนี่ยพยายามทําให้มันนิ่งนิ่งกดให้มันนิ่งนิ่งบังคับให้มันไม่ไหล. ท่านเข้าใจผิดแล้วปฏิบัติผิด. น้ํามันไหลก็คงไหลอย่างนี้แต่ใจมันสงบนิ่งเหมือนกับท่านยืนดูน้ํามันไหลไปในแม่น้ําลําคลองท่านยืนดูน้ําตกมันไหลไปแต่ใจของท่านสงบนิ่งน้ําตกที่ไหลไปอาการของน้ําที่ไหลไปมาเหมือนกับอาการของใจที่ไหลไปแต่ใจสงบนิ่งไม่มีตัวจิตตัวใจไหลไปตามน้ําไหลไปตามอาการของจิตไหลไปตามความคิดไหลไปตามอารมณ์. แต่ท่านผิดปฎิบัติเราสังเกตดูลูกตาสังเกตุดูท่านพยายามจะทําไอ้ที่ไหลให้มันนิ่ง. โอ๊ยมันคนละเรื่องระราวอะไรปฏิบัติ. ไม่เข้าใจ. ถ้าแล้วท่านอียายก็เหมือนกับท่านไปยืนอยู่ที่น้ําตกเนี่ยแทนที่จะดูใจของตัวเองไม่ไหลไปตามอาการของน้ําตกที่มันไหลไปน้ําที่มันไหลแรงแต่ท่านจะพยายามจะไปทําน้ําตกให้มันไม่ไหล. จะไปทํากระแสน้ําที่มันไหลไปให้มันหยุดนิ่งจะไปทําน้ําทะเลให้มันไม่มีคลื่นไม่มีการกระเพื่อม. อยากจะให้น้ําทะเลมันไม่มีการกระเพื่อมให้มันขึงให้มันตึงให้มันว่างเปล่าเงียบไม่ให้มีอาการใด. แล้วก็ปฏิบัติกันอย่างนั้นเนี่ย. ไม่รู้ไม่เห็นไม่เข้าใจ. ความไหลมันมีอยู่ความไม่ไหลมันมีอยู่ความวุ่นวายมันมีอยู่ความสงบมันมี. ความเกิดดับมันมีอยู่ความไม่เกิดดับมันมีอยู่ท่านเห็นมันได้มั้ยอย่างเงี้ย. ถ้าจะมัวแต่ยุ่งวุ่นวายจะไปทําให้ที่มันไหลที่มันเกิดดับที่มันวุ่นวายทําให้มันวุ่นวายไม่วุ่นวาย. ไอ้ที่กระเพื่อมก็จะทําให้มันนิ่งไอ้ที่มันไหลไปที่มันปรุงแต่งก็จะทําให้มันสงบโอ้ยมันไม่มีปัญญา. ไม่เข้าใจ. เนี่ยอย่างที่หลวงพ่อชาเนี่ยหลอมเส้นหลวงพ่อชาสุภัทโทพ่อแม่คุณอาจารย์ที่เคารพนับถือท่านว่าเนี่ยเห็นน้ําไหลนิ่งมั้ยอะน้ําไหลนิ่งพวกเรานี่มันไม่มีปัญญาอะมันสุดที่จะมีปัญญาได้สุดที่จะค้นหาเอาความสุขจากท่ามกลางความทุกข์ได้. สุดที่จะค้นหาความสงบเอาในท่ามกลางความวุ่นวายได้. ไม่มีปัญญา. ตรงนี้เนี่ยที่ท่านบอกว่าไม่มีปัญญา. น้อยคนนักที่จะเห็นน้ําไหลนิ่งคือเห็นอาการของใจไหลไปแต่ใจสงบนิ่ง. เห็นความสงบได้รับกลางความวุ่นวาย. เห็นความไม่เกิดไม่ดับได้ในท่ามกลางเกินกว่าดับ. เห็นความสุขในท่ามกลางความทุกข์ได้. พวกเราเหลือที่จะค้นเอาสุขจากทุกข์ได้. เนี่ยปฏิบัติใหม่เข้าใจไหม. อย่าไปทําผิดผิดอย่างงั้น. ไอ้ที่มันไหลไปปล่อยให้มันไหลไป. แต่ความไม่ไหลมันมีอยู่ไปที่บุญวุ่นวายปล่อยวุ่นวายไปแต่ความไม่วุ่นวายมันมีอยู่ไอ้ที่เกิดดับเกิดดับมันมีของมันมีอยู่แต่ความไม่เกิดดับมันมีอย. ถ้าจะมีปัญญาเห็นอย่างงี้ได้มั้ยล่ะ. แต่ถ้ามีปัญญาเห็นอย่างงี้ได้แต่กับพ้นทุกข์ได้นี่เรียกว่าปัญญาขั้นสูงสุดของพุทธศาสนาพระพุทธศาสนาคือปัญญาขั้นสูงสุด. มีปัญญาขั้นสูงสุดพุทธเจ้าตรัสว่าสติเป็นเพียงเขื่อนกั้นกิเลสไว้ได้เพื่อไม่ให้ไหลหลงไปตามกิเลสแต่จะพ้นทุกข์ด้วยปัญญาก็คือปัญญาสูงสุดอันเนี่ย. ก็จะเห็นมันได้มั้ยล่ะปัญญาไม่ใช่ว่าความคิดความเข้าใจความจําได้เหมือนกับเราไปเรียบเรียงเขียนอ่านแต่ปัญญาชี้ลงที่การเห็นเนี่ย. นี่ปโซดาบันเห็นว่าสิ่งใดสิ่งหนึ่งมีความเกิดขึ้นเป็นธรรมดาสิ่งทั้งหมดนั้นย่อมมีความดับไปเป็นธรรมดาอย่างกิติสมุทรติยธัมมังฉับพลันตามลิโรกธัมมังติอันยาโกธนะปัญจวคีตนาดริพระเจ้าตัดเทศสอน. เป็นชุดแรกหลังจากตรัสรู้แล้วเนี่ยอันยากลธัญญารู้แจ้งในใจแบบนี้รําพึงขึ้นมาเลยว่าโอ้ยังจินจสมุทรติยะธัมมังสัมพันธ์ตามนิโลทะทํามันติกสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นสิ่งนั้นย่อมดับไปทั้งหมดสิ้น. พุทธเจ้าตรัสเทศอานาตรคณะสูตรแต่เห็นเช่นเนี่ยแกเห็นว่ายางพิจิตรสมุทรจริยธรรมมังสานิโรธรรมมัลติ. ธัญญโกธัญญเห็นชัดด้วยใจของตนเองเนี่ยพระพุทธเจ้าตรัสว่าอันยากโกธัญญะรู้แจ้งแล้วหนออันยากลธัญญะรู้แจ้งแล้วเนาะบรรลุปโสดาบันพระพุทธเจ้าตรัสเทศรนะอนันตรคณะสูตรว่าสิ่งทั้งหมดนั้นยึดถือไม่ได้ปล่อยวางไป. คือลูกเป็นศาสนาสัญญาณตั้งฐานวิญญาณขันธ์5นี้เป็นสิ่งเกิดดับเป็นสิ่งที่ไหลไปเป็นสังขารเป็นสิ่งเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งไม่เที่ยงเป็นจากทุกขังอนัตตาปล่อยให้เค้าไหลไปไหลไป. แต่มีธรรมชาติไม่เกิดไม่ดับไม่ไหลไปตามขันธ์5. สิ้นยึดคัน5จึงจะพกความไม่เกิดไฟดับความไม่ปรุงแต่งพระอารายจึงเห็นความไม่ปรุงแต่งในท่ามกลางความปรุงแต่งเห็นความไม่เกิดไม่ดับในท่ามกลางความเกิดดับ. ที่เป็นลูกค้าหลานไป. แล้วท่านก็จะแบบเนี่ยจะได้เข้าใจตรงกัน. ไม่ใช่ว่ามาแล้วก็ไปเดินจงกรมชาท่านอยากจะเดินสักเมื่อไหร่ก็เดินได้ท่านเดินมาเยอะแล้วหลายปีหลายชาติแล้วไอ้ตอนนี้ถึงเวลาฟังทําความเข้าใจแล้วถ้าเราจะไปเดินช้าช้าและนั่งหลับตานิ่งนิ่งท่านก็นั่งหลับอาจจะนั่งหลับตามาแล้วหลายชาติทําแบบเนี้ยในชาตินี้ก็นั่งมาเยอะแล้วจะไปนั่งตอนไหนก็ได้ไปเดินตอนไหนก็ได้ท่านอยากจะเล่นโทรศัพท์มือถือเล่นแชทเล่นไลน์เล่นเฟซบุ๊กท่านเล่นไปเลยตอนไหนก็ได้แต่ตอนนี้เป็นเวลาฟังตามพระพุทธเจ้า. ถ้าท่านไม่เคารพทางพุทธเจ้าก็เท่ากับท่านไม่เคารพหมดเลยไม่เคารพพระยศไม่เคารพเพราะธรรมไม่เคารพพระพุทธเจ้ามันขาดความเคารพขาดศรัทธาหมดเลยตอนเนี้ยไม่มีศรัทธาไม่มีความเคารพมันก็เลยไม่มีเนี่ยพละ5อินทรีย์5ศรัทธาวิริยะสติสมาธิปัญญาเพราะความขาดความศรัทธาในธรรม. เมื่อศรัทธาในธรรมก็หมดเลยครับครับศรัทธาในพระพุทธเจ้าในพระเอกทรงขัดศรัทธาในผู้แสดงธรรมมันก็เลยไม่ไม่3ารถที่จะทํานั้นจะเข้าสู่ใจใจเป็นธรรมได้เพราะว่าท่านขาดศรัทธาศรัทธาวิริยะสติสมาธิปัญญาพละ545. ต้องมีศรัทธาตั้งใจฟังหลวงตาจะบอกให้น้องเอาพุทธทางพรรณนาคชามิธัมมังทะนางกัจฉามิตรสังขารมิตรหน่อยเพราะว่าเพื่อหาอุบายให้ท่านเนี่ยบวชใจซะ. บัตรนี้ข้าพเจ้าขอน้อมรําลึกถึงพระพุทธเจ้าเป็นที่พึ่งที่ระลึกถึงที่พึ่งที่ระลึกถึงอย่างอื่นนอกจากนี้ไม่มีธัมมังสะระณังกระจ่างมิ้ขอน้อมเอาพระธรรมมาสู่ใจเป็นที่พึ่งที่ระลึกถึงพระอื่นอย่างอื่นนอกจากนี้ไม่มีพระยาสงฆ์สังคมนานางงามการฉ่ํานี้ขอน้อมเอาพระสงฆ์พระยสงฆ์มาสู่ใจ. ที่พึ่งที่อื่นอย่างนี้ไม่มีพุทธทังหรือพุทธก็คือเนี่ยผู้รู้แจ้งแล้วผู้ตรัสรู้แล้วในธรรมที่ท่านยึดสิ้นหลงแล้วรู้ถึงสัจธรรมความจริง. ว่าธรรมชาติมันมีแค่2อย่างคือมีสังขารกับวิสังขารสังขารคือธรรมชาติที่เป็นสิ่งใดสิ่งหนึ่งมีความเกิดขึ้นเป็นธรรมดาสิ่งทั้งหมดนั้นย่อมดับไปเป็นธรรมดาเป็นยั่งกิจสมุทรธัมมังสัมพันธ์ตะลิโลทธธรรมมัลติสังขารมันเป็นธรรมชาติศาสตร์ฝ่ายสร้างโลกที่เค้าบอกว่าพระเจ้าเป็นผู้สร้างโลกเนี่ยแท้ที่จริงเนี่ย. สังขารนั่นเองเนี่ยเป็นผู้สร้างโลกเพราะต้องหลงไปในสังขารต้องไปเป็นสังขารต้องไปเป็นความปรุงแต่งไปเป็นความคิดปรุงแต่งจึงจะไปสร้างโลกได้เพราะอะไรอะโลกทั้ง3ก็คือกามโลกกามโลกโลกที่เสพกามอยู่มันก็คือต้องปรุงแต่งไปเสพกามมันถึงจะไปเกิดในกามโลกได้รูปพื้นรูปที่สวรรค์ที่เป็นฌานรูปประชารูปพรหมก็ต้องปรุงแต่งเป็นฌานแล้วเสพรูปปัจฌานให้อยู่คือ. ต้องเป็นวัด45เข้าฌาน. ได้ดั่งใจนึกออกฉานได้อย่างใจนึกทรงอารมณ์ฌานไว้ได้อย่างใจนึกพิจารณาได้ฌานได้อย่างใจนึกแล้วก็ใช้ฌานได้ใช้ฌานเป็นทําได้ใช้เป็นได้อย่างใจนึกแล้วจึงปล่อยฌานหลุดออกไปได้อย่างใจนึกคือทําได้เวลาจะทําได้ใช้เป็นก็เอามาก็ส่งอารมณ์ชานขึ้นมาได้ดั่งใจนึกพอทําได้ใช้เป็นแล้วก็ปล่อยมันหลุดไปได้ดั่งใจนึกไม่ยึดถือเอาไว้นี่คือว่า45. อย่างเนี่ยเวลาจะตายก็เข้าชาตินะก็เป็นรูปประชาณไปเป็นรูปอบพรมอะรูปพรหมแล้วแต่ว่าจะเข้าชั้นไหนนั้นจะเห็นว่าโลกที่จะไปเวียนว่ายตายเกิดทั้งหมดเนี่ยไม่ว่ากามโรครูปโลกล้วนแต่ปรุงแต่งโบสถ์. ดังนั้นเนี่ยสังขารจึงเป็นฝ่ายสร้างโลกดังนั้นที่บอกว่าพระเจ้าสร้างโลกแท้จริงสังขารนี่แหนะเป็นผู้สร้างโลกลงไม่ได้สังขารนี่แหละจึงสร้างโลกได้พ้นจากสังขารแล้วสร้างโลกไม่ได้เพราะโลกทั้ง3คือสังขารทั้งหมดเกิดดับอยู่ในความไม่สังขารไม่สังขารคือไม่มีอะไรปรุงแต่งไม่มีตัวตนไม่ปรากฏความปรุงแต่งใดใดไม่มีรูปร่างไม่มีรูปพรรณสถานใดใดไม่สุกไม่ทุกข์ไม่โปร่งใสไม่เศร้าหมองไม่. ไม่มืดไม่สว่างไม่มีอะไรปรากฏเลย. ในนามวิสังขารแต่วิสังขารมันไปเป็นทาสที่มีความรู้ในตัวเค้าจึงเรียกว่าทาสรู้. หรือธรรมชาติมันเป็นธาตุที่มีความรู้มันอยู่ในตัวแต่ไม่มีอะไรปรากฏเลยจึงเรียกว่าวิสังขาร. คือความไม่มีอะไรปรุงแต่งเลย. ความปรุงแต่งทั้งหมดเนี่ยมันเกิดดับอยู่ในความไม่ปรุงแต่ง. ธรรมชาติมันมีอยู่2อย่างอย่างหนึ่งปรุงแต่งเป็นธรรมชาติสร้างโลกอีกอย่างนึงคือธรรมชาติที่พ้นจากความปรุงแต่งคือความไม่ปรุงแต่งธรรมชาติที่พ้นจากโลกทั้ง3แต่ธรรมชาติที่ปรุงแต่งเนี่ยมันเกิดดับอยู่ในความไม่ปรุงแต่ง. เปรียบเหมือนเนี่ยลูกโลกใบเนี่ยรวมทั้งพวกเราทุกคนและสิ่งก่อสร้างนี้ทั้งหมดอยู่บนผิวโลกแต่โลกทั้งใบเนี่ยมันลอยอยู่ในความว่างเปล่าของธรรมชาติหรือว่าความว่างเปล่าของอวกาศหรือจักรวาลเปรียบเหมือนว่าความว่างเปล่าของจักรวาลเนี่ยคือความไม่ปรุงแต่งไม่มีอะไรปรากฏแต่ดวงอาทิตย์รวมทั้งโลกนี้และทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกนี้รวมทั้งตัวเราร่างกายจิตใจทั้งหมดที่อยู่บนโลกนี้. และดวงดาวอื่นอื่นทั้งหมดและโลกอุกกาบาตทั้งนกทั้งแมลงทั้งเครื่องบินทั้งจรวดจานดาวเทียมอะไรต่างต่างเนี่ย. ที่มันล่องลอยอยู่ในอวกาศเนี่ยล้วนแต่เป็นความปรุงแต่งหมดไอ้ความปรุงแต่งที่มันล่องลอยอยู่ในความไม่ปรุงแต่งก็เปรียบเหมือนอวกาศเนี่ย. ดังนั้นเนี่ยธรรมชาติของความปรุงแต่งมันล่องลอยเกิดดับไม่เที่ยงอยู่ในอวกาศเปรียบเหมือนความไม่ปรุงแต่งธรรมชาติมันเป็นอย่างนี้ในใจเราก็เป็นเช่นนี้ภายนอกก็เป็นเช่นนี้. ภายในใจเราก็มีอาการของใจเนี่ยมันปรุงแต่งเกิดดับเกิดดับเกิดดับของมันอยู่ตามเรื่องตามราวของมันตามนิสัยสันดานของแต่ละคนมันก็เกิดดับเกิดดับแต่มันเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับเหมือนกับโลกดวงดาวดวงจันทร์ดวงอาทิตย์เนี่ยระบบสุริยะจักรวาลต่างต่างไม่รู้กี่ระบบเนี่ยมันหมุนอยู่ในความว่างเปล่าของอวกาศหรือธรรมชาติหรือจักรวาล. ความว่างเปล่าของธรรมชาติหรือจักรวาลเนี่ยมันจึงเปรียบเหมือนความไม่ปรุงแต่ง. ส่วนในความปรุงแต่งทั้งหมดคือสิ่งที่มันหมุนได้มันเสื่อมได้เกิดดับเปลี่ยนแปลงได้แม้แต่โลกใบนี้ก็มีก็ไม่มีมีเหล้าอนาคตข้างหน้าพระพุทธเจ้าก็บอกว่าโลกใบนี้ดับไปทั้งใบเลย. ดวงอาทิตย์ดวงจันทร์ดวงดาวกลางคืนก็ผลัดกันเกิดดับเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาระบบสุริยจักรวาลต่างๆก็มีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา. สิ่งที่ไปเปลี่ยนแปลงมีหนึ่งเดียวคือความไม่เกิดไม่ดับสิ่งใดเกิดดับได้สิ่งนั้นเปลี่ยนแปลงหมด. ความเกิดดับความเปลี่ยนแปลงมันเกิดดับเปลี่ยนแปลงอยู่ในความไม่เกิดดับมันเป็นธรรมชาติคู่กันทั้งภายนอกเราและภายในจิตใจของเราก็เป็นเช่นนั้นเราพร้อมที่จะมีสติปัญญาสังเกตเห็นมันได้มั้ยล่ะสติเป็นเพียงเขื่อนกั้นแต่จะพ้นทุกข์อะด้วยปัญญาปัญญาก็คือเนี่ยเห็นมันมั้ยท่านเห็นมันมั้ยเห็นความเกิดดับในท่ามกลางความไม่เกิดดับหรือเห็นความไม่เกิดดับในท่ามกลางความเกิดดับมั้ยล่ะถ้าท่านเห็นมันได้ท่านก็จะพ้นทุกข์ได้คือพ้นจากทุกข์อะไรก็คือพ้นจากสังขารเพราะสังขารน่ะมันเป็นทุกข์มันทําให้ไปเวียนว่าย. เกิดในโลกทั้ง3พ้นจากสังขารก็เลยพ้นทุกข์พ้นจากโลกทั้ง3ได้. ท่านต้องไปเป็นธรรมชาติที่ไม่ปรุงแต่งเท่านั้นท่านจึงจะพ้นจากสังขารพ้นจากความทุกข์. พ้นจากโลกทั้ง3ได้พุทธเจ้าจึงตรัสว่ามีแต่ทุกข์เท่านั้นที่เกิดขึ้นมีแต่ทุกข์เท่านั้นที่ตั้งอยู่มีแต่ทุกข์เท่านั้นที่ดับไปนอกจากทุกข์แล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้นนอกจากทุกข์แล้วไม่มีอะไรตั้งอยู่นอกจากทุกข์แล้วไม่มีอะไรดับไปเพราะสังขารทั้งหมดเป็นทุกข์. หรืออาจจะกล่าวได้. มีแต่สังขารเท่านั้นที่เกิดขึ้นสังขารเท่านั้นที่ตั้งอยู่สังขารเท่านั้นที่ดับไปนอกจากสังขารแล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้น. นอกจากสังขารแล้วไม่มีอะไรตั้งอยู่นอกจากสังขารแล้วไม่มีอะไรดับไปนอกจากสังขารก็คืออะไรก็คือวิสังขารคือความไม่สังขารนั่นเอง. หลวงปู่มั่นภูริทัตโตจึงได้กล่าวไว้ในคันถวิมุทธมังคีธรรมะว่าไม่สังขารก็มีธรรมที่มั่นคงนี่แหละคือองค์ธรรมเอกวิเวกจริง. ปฏิบัติธรรมก็ให้รู้ว่าอะไรอะมันเป็นเหตุเกิดทุกข์อะไรเป็นเหตุให้เกิดการเวียนว่ายตายเกิด. อะไรเป็นเหตุให้ดับทุกข์อะไรเป็นเหตุให้ดับการเวียนว่ายตายเกิดอะไรเป็นเหตุให้เกิดกิเลส. จะเกิดกิเลสได้ก็ต้องเป็นสังขาร. จะเกิดทุกข์ก็ได้ก็ต้องเป็นสังขารจะเวียนว่ายตายเกิดได้ก็ต้องสังขารจะพ้นกิเลสพ้นทุกข์เวียนพ้นเวียนว่ายตายเกิดต้องพ้นต้องสังขาร. จะพ้นได้ยังไงก็สติปัญญาเนี่ยเห็นมัน. เห็นมันด้วยใจของเรา. เห็นมันด้วยใจรู้มันด้วยใจ. เมื่อเห็นด้วยใจรู้ด้วยใจนั้นแหละคือปัญญาสูงสุดว่าด้วยความจําปัญญานี่ไม่ได้ว่าความจําคือการรู้ด้วยใจเห็นด้วยใจนั่นแหละคือปัญญาสูงสุด. แล้วเนี่ยท่านต้องเห็น. ให้ได้อย่าหลงไปตามสังขารร่างกายก็เป็นสังขารเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณก็เป็นสังขารความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ก็เป็นสังขารนอกภายหน้านอกภายนอกภายนอกร่างกายเราลูบรสกลิ่นเสียงสัมผัส. อายัดตนะภายนอกเป็นสังขารทั้งหมดอายตนะภายในเนี่ยอายัดตนะภายนอกก็มีรูปรส. กินเตียงสัมผัสทําอาารมณ์เพชรสังขารทั้งหมดเป็นสิ่งเกิดดับทั้งหมดเป็นสิ่งไม่เที่ยง. อายตนะภายในประตูตาประตูหูประตูจมูกประตูลิ้นประตูกายประตูใจเป็นสังขารทั้งหมดเป็นสิ่งไม่เที่ยง. เนี่ยธาตุดินธาตุน้ําธาตุลมธาตุไฟอากาศธาตุเนี่ยเป็นสิ่งที่ไม่เที่ยงเป็นของใช้สิ้นเปลืองท่านกินอยู่อดเวลาเลยเนี่ยธาดดินเนี่ยท่านก็ต้องกินเติมเข้าไปเรื่อยเลยธาตุดินเนี่ยกินซากพืชซากสัตว์เติมตลอดเวลาเลยกินเสร็จแล้วเดี๋ยวก็ต้องไปขับถ่ายออกไปถ่ายอุจจาระออกมาเดี๋ยวท่านก็ต้องกินเติมเข้าไปอีกฆราวาสกินเติม3มื้อ4มื้อเนี่ยอย่างตาเนี่ยแกกินฉันมื้อเดียวอย่างเงี้ยแต่ก็อิ่มเหมือนกัน. อิ่มเหมือนกันแต่ต้องเติมเติมอะไรก็ต้องเติมธาตุดินเข้าไปแล้วก็เติมธาตุน้ําเติมน้ําวันละหลายแก้วเติมธาตุลมหายใจเข้าไปเนี่ยหายใจเข้าหายใจออกเติมออกซิเจนเข้าไปเอาคาร์บอนไดออกไซด์ออกมาของเสียออกมาเติมอาหารเข้าไปเติมซากพืชซากสัตว์เข้าไปแล้วก็ถ่ายจะเล่ามาเอาของเสียออกมาแล้วก็เติมของใหม่เข้าไปเติมน้ําเข้าไปแล้วถ่ายปัสสาวะออกมาเป็นของเสียออกมาเติมน้ําใหม่เข้าไป. เติมลมไว้ใจออกซิเจนต่อไปเติมเอาของเสียออกคาร์บอนไดออกไซด์ออกมาเนี่ยเติมอากาศเนี่ยเติมดินเติมน้ําเติมนมเติมอากาศเติมไฟเติมความอบอุ่นในร่างกายมันมีแต่ธาตุรู้เท่านั้นแหละที่มันไม่มีตัวตนไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทําลายมันจึงไม่ต้องเติม. มันมีแต่ความรู้ตัวตนไม่มีมันเลยไม่มีของใช้สิ้นเปลือง. มีธาตุเดียวเท่านั้นแหละที่พ้นจากสังขารได้นอกจากนั้นแล้วอยู่ในสังขารทั้งหมด. หวีดสังขารหรือธาตุรู้เนี่ยไม่ใช่เป็นความว่างไม่ใช่เป็นความว่างที่ไม่มีใครความรู้ความว่างที่ไม่มีความรู้มันก็เหมือนความว่างของธรรมชาติจักรวาลเนี่ยมันเป็นความว่างที่ไม่มีความรู้แต่ถ้ารู้เนี่ยมันเหมือนความว่างคือมันเป็นวิสาขาตัวตนมันไม่มีมันไม่มีรูปร่างไม่มีรูปพรรณสถานใดใดมันไม่อาจปรุงแต่งได้มันเป็นวิสังขารคือความไม่ปรุงแต่งเมื่อมันไม่มีตัวตนถ้าไม่ปรุงแต่งด้วยมันก็เลยเหมือนเป็นความว่างของธรรมชาติ. แต่ความว่างของธรรมชาติเนี่ยมันไม่มีความรู้. แต่ถ้ารู้เนี่ยชื่อมันก็บอกแล้่ามันมีความรู้อยู่ในแต่เนื้อแท้ของมันคือความว่างแต่มันมีความรู้เป็นความว่างที่มีความรู้มันเลยเหมือนกับความว่างธรรมชาติมากเลยแต่เวลาอวิชชาที่มาหุ้มเนี่ยหุ้มธาตุรู้ที่อยู่ในใจเราเนี่ย. เอาวิชาเผื่อมีห้องกระจกเนี่ยห้องกระจกของโยมเนี่ยที่มาหุ้มไว้อะความว่างภายในเนี่ยธาตุรู้ภายในห้องกระจกมันก็เหมือนเป็นความว่างกับความความว่างของภายนอกห้องกระจกนี่. แต่ความว่างภายในห้องกระจกกับความว่างข้างนอกเนี่ยมันถูกกระจกกั้นไว้. หรือเปรียบเหมือนกับว่าเป็นลูกโป่งวิทยาศาสตร์หรือลูกโป่งฟองสบู่ที่เด็กเค้าเป่าเล่นอะ. มันก็เป็นมีมีมีเนื้อของฟองสบู่หรือเนื้อลูกโป่งวิทยาศาสตร์มาหุ้มไว้หุ้มอะไรภายในนั้นก็เป็นความว่างแต่ความว่างภายในอะภายในใจของเราน่ะเปรียบเหมือนความว่างภายในใจของเราน่ะมันเป็นทาสรู้คือมันเป็นความว่างที่มีความรู้อยู่ในตัวมันแต่คุณสมบัติมันเหมือนกับความว่าข้างนอกลูกโป่งวิทยาศาสตร์หรือความความว่างนอกห้องกระจกเมื่อท่านเข้าใจและเห็นมันด้วยใจรู้ด้วยใจเห็นด้วยใจว่า. เห็นความไม่เกิดไม่ดับในท่ามกลางความเกิดดับเห็นวิสังขารในท่ามกลางสังขาร. เห็นความไม่มีอะไรปรากฏในท่ามกลางความมีอะไรปรากฏ. ที่ท่านกล่า่าเห็นความเห็นน้ําไหลนิ่งเห็นน้ําไหลนิ่งคือเห็นอาการของใจไหลไปแต่ใจสงบนิ่ง. มันสงบนิ่งไม่ใช่ว่ะไปทําให้อาการของใจมันสงบนิ่งมันสงบนิ่งเพราะมันเป็นธรรมชาติที่มันไม่ไหลไป. มันเลยเป็นความสงบที่บริสุทธิ์แท้แท้ธรรมชาติแท้แท้คือไม่มีใครบังอาจทําให้มันสงบ. ตัวนี้สําคัญนะไม่มีใครบังอาจจะทําให้มันสงบได้เพราะอะไรถ้าท่านไปพยายามทําให้น้ํามันไหลนิ่งทําให้ส่วนที่อาการของใจที่มันเกิดดับเกิดดับมันไหลไปมันคิดมันปรุงแต่งท่านพยายามไปตะคบไว้พยายามไปบังคับให้มันสงบนิ่งไอ้ตัวของร้านที่เข้าไปพยายามจัดการเข้าไปแทรกไปวุ่นวายเนี่ยมันทําให้ไม่สงบนิ่ง. แต่เมื่อท่านเนี่ยปล่อยวางสังขารหมดปล่อยมันไหลไปเป็นใจที่ไม่สังขาร. ไม่มีใครไปยุ่งวุ่นวายกับมันและไม่มีใครไปบังคับให้มันไม่สังขารไม่มีใบบังคับให้มันไม่ไหลไม่มีมีใครไปบังคับให้มันไม่สงบนิ่งเพราะมันเป็นธรรมชาติด้วยตัวของมันเนื้อแท้ของมันเองคือมันคือความไม่ไหลคือความไม่มีตัวตนไม่มีอาการไม่มีอะไรปรากฏมันจึงเป็นความบริสุทธิ์จริงจริงเป็นความสงบและความบริสุทธิ์จริงจริง. เป็นความว่างเปล่าด้วยความบริสุทธิ์จริงจริงไม่มีใครไปไปคอยคอยจัดการคอยปัดคอยเขี่ยทุกอย่างให้มันว่างมันเป็นความว่างเพราะมันไม่มีตัวตนเพราะสิ้นความหลงไปยึดถืออะไรสิ้นไหลไปกับสิ่งใดมันเลยเป็นความไม่มีตัวตนเป็นความสงบของมันเองเป็นความว่างจากตัวตนว่าจากความปรุงแต่งด้วยตัวของมันเองโดยธรรมชาติของมันเองที่มันไม่มีตัวตนมันจึงเป็นความบริสุทธิ์อย่างยิ่งเป็นความสงบอย่างยิ่งเป็นความสะอาดอย่างยิ่งเป็นความบริสุทธิ์อย่างยิ่ง. เป็นความไม่มีตัวตนว่างเปล่า. แต่พวกเราฟังแล้วก็ไม่เข้าใจพยายามจะไปทําให้มันว่างพยายามทําให้มันสงบพยายามทําให้มันนิ่ง. อย่างเนี่ยท่านทําให้ตายทําได้ยังไงก็แค่ธรรมชาติปลอม. เพราะธรรมชาติแท้เค้านิ่งความสงบเค้าว่างเปล่าไม่มีตัวตนไม่ปรุงแต่งด้วยธรรมชาติของเค้าเองแต่ท่านกลับพยายามจะทําให้มันเป็น. ท่านทํายังไงอะจะรับมันเป็นทําให้มันเป็นท่านก็บอกแล้วพออําทําแล้วมันจะเป็นมั้ยเป็นก็เป็นแต่ปรุงแต่งแล้วท่านจะเป็นความไม่ปรุงแต่งยังไงท่านพยายามจะทํา. ความที่ท่านไม่รู้ไม่เข้าใจอย่างเงี้ยท่านเลยพยายามเดินก็ทําอยู่นั่นแหละนั่งก็ทําอยู่นั่นแหละจะทําอะไรก็ทําทําทําทําเป็นพอทําทําหมดเลยไม่เป็นทําที่เป็นทําแท้เป็นทําที่สิ้นความปรุงแต่งแต่เป็นทออําทําเป็นการกระทําเป็นความปรุงแต่งหมดเลย. เพราะความไม่เข้าใจว่าอะไรคือทําแท้อะไรคือทําปลอมทําปลอมคือสิ่งปรุงแต่งคืออนิจจังทุกขังอนัตตานี่คือทําปลอมมันเปรียบเหมือนเงี้ยท่านพยายามจะทําทองแท้. พยายามจะทําทองคําแท้พยายามจะทําเพชรแท้. ท่านเป็นนักวิทยาศาสตร์เก่งมากเลยผสมสูตร. เป็นทองคําที่ออกมามากเลยพยายามทําออกมาเป็นทองท่านบอกว่าเป็นทองแท้ทําออกมาแต่ท่านทําเป็นทองที่ท่านทําออกมาเป็นเพชรที่ท่านทําออกมามันเป็นของแท้มั้ย. ท่านทําให้เก่งยังไงก็ตาม. ทําเหมือนมากเลยเหมือนทองมากเลยเป็นทองอะไรทองปลอมท่านทําเก่งมากเลยทําเหมือนเพชรมากเลย. เป็นไรเพชรปลอมท่านทําเก่งมากเลยทําทําธรรมะเก่งมากเลยทําแท้ทําให้มันนิ่ง. ทําให้มันว่าทําให้มันเฉยทําให้มันไม่เคลื่อนที่นี่ทําได้แล้วทําให้มันว่างเปล่าเหมือนจักรวาลทําได้แล้วเหมือนมากเลยเป็นอะไรทําปลอม. --- 以上的泰语，根据最开始的要求，全部翻译为中文