刚才那张纸上所讲解的内容，说到达涅槃实际上就是消除无明。这意味着，如果我们能消除无明。在很多人看来，他们会注重修行、打坐，无论是止观还是毗婆舍那，以达到涅槃。但实际上，那些并非必要。如果我们能放下无明，我们也能到达涅槃，对吗，龙婆？ 如果能放下无明，就能脱离痛苦。但要放下无明，无明是什么？无明就是不了解实情，不了解诸行。诸行有三种，但念头，它已经熄灭了。熄灭了，但它仍然被执着在心中，没有真正熄灭。就像什么呢？就像我们看的电视剧。电视剧已经结束了，结束了，但人们仍然执着，没完没了地在心里念叨。它会深深扎根在我们的心里。存在于我们心中的东西，它并非真实，但电视剧已经结束了。那些东西会变成原子、微粒，如果那是我们自己，是我们的丈夫、妻子、父母、兄弟姐妹，它会塑造我们成为观众、成为知者。每个瞬间都在消失。如果我们不执着它，不去抓住它，它就是自然的。电视剧只是演给我们看的，已经结束了。已经落幕了。但如果它进入你的心里，它就留在你的心里了。它无法从你的心中消失。它会变成无数的原子微粒。当它熄灭时，一切都会恢复正常。但如果你执着它，它就不会消失。你心中的悲伤、痛苦、沮丧、压抑，都不会消失。那些东西已经死了。那个曾经用眼睛看着你、和你说话的人，已经消失了。它不会消失，它会蹦出来。龙达，阿赞，痛哭流涕。非常痛苦悲伤。拜托照顾我的家人，拜托照顾我的家人。哭天抢地。我们见过太多太多这样的事情了。我们已经厌倦了。你的老师是怎么教你的？为什么你执着成这样？每个人都是这样。等他们火化了你，所有人都走了，你怎么办？你将如何独自生活在这个世界上？你将如何独自待在寺庙里？所有人都回家了，没有人会看到你。你将如何独自待在寺庙里？如果我们仍然执着，我们就会落得那样。其他人都走了，我们只能独自在寺庙里哭泣，没有人会看到我们。那比活着的时候更痛苦。执着是如此的可怕。为什么我们要练习心灵，闭上眼睛感受？知道真相，知道真相。和知者在一起，和真相在一起。问龙普里安，那些被认可为老师的僧侣。农开的那个弟弟，每天都去来回拜访他。他去问龙普，还有什么能做的？一切都明白了，一切都保持中立。一切都来了，来了，欺骗了整个世界。但我们呢？修行只想受苦，只想吃东西，只想抓住那些东西。啊，和知者在一起，和真相在一起。但我们创造了自己的身份，然后抓住那些东西。啊，醒来了，醒来了，死了，死了，死了。然后醒来，醒来，睁开眼睛，看视频之类的。那样的修行有什么意义？只有无知。误以为自己是在修行。名义上在修行，实际上根本没有修行。一天打坐五个小时。死后变成鬼。他们会排成一队哭泣。我们见过太多这样的例子了。他们坐在那里和尸体聊天。哭天抢地。什么东西跑进寺庙，死在寺庙里。跑来修行，然后死在寺庙里。在那哭天抢地。它在那里不停地尖叫。那家伙每天都在哭。当他快要死的时候，他得了癌症。他非常痛苦，痛得死去活来。他哭天喊地。直到死的那一天。因为死后，他仍然觉得自己还存在。他还在哭。他没有意识到自己已经消失了，没有了自我。他仍然觉得自己有自我。他死了。晚上又开始哭。每天晚上都来哭。他来触摸我们，感觉冷冷的。那个大厅，去告诉他的灵魂，他已经死了。然后，灵魂说，走吧，走吧，走吧。一切都结束了。他已经死了。他不会再感到痛苦了。他仍然觉得自己在痛苦。他已经死了，怎么会觉得痛苦呢？我只是和他说话，让他明白。我这样告诉他，没有什么是真实的。死了还想着有自我，还觉得痛苦。死了之后，哪来的自我？怎么会觉得痛苦呢？是执着于自我这个念头。死了还觉得痛苦，非常痛苦。你看，他哪里疼？他都死了，哪里还会疼呢？死了之后，哪来的痛苦？到了晚上，他死了，到了晚上，他就开始哭喊，就像活着的时候一样。即便死了，他仍然觉得“我们”在疼，“我们”在疼，“我们”在疼。他都死了，哪里还会疼？神经都已经断了。在那之前，告诉他，他已经死了，死了，死了。别想了，死了。所有的一切都没有了。说完了，他就消失了，消失了。他真的很执着，真的。这就是父母、老师所说的“灵魂微粒解脱”的由来。我们有很多学生想要了解这个。我们教过“灵魂微粒解脱”，灵魂微粒存在于心中，就是佛。龙婆把翁波的那部分内容，最开始的那部分，拿来读。然后剩下的就是他自己的了。接下来的内容是关于灵魂微粒解脱，以及世界的欺骗。最极致的欺骗就是，能够熄灭灵魂微粒，然后回归原始的宇宙。知者，如果真的知道了，那就是空性。与自然合为一体。然后回归原始的宇宙，不会再有任何的自我。那就是最极致的欺骗。结束诸行的欺骗，结束创造存在、创造生命。那就是灵魂微粒解脱。父母和老师就是这样教导的。很多人听了都不知道是什么意思。所以龙达才在这里解释，要让你们明白，这些微粒，有数百万个瞬间的微粒，然后它们聚集在一起，抱在一起，形成一个身体。它们变成了真实的存在。那就是灵魂微粒。如果我们不跟随灵魂微粒的形态，那就是解脱灵魂微粒，然后回归原始的宇宙，回归老家。那是一种空性，但却是一种有觉知的空性。很多人以为的空性，是错误的。它是一种有觉知的空性，和觉知在一起，那是一种没有自我、没有任何移动的觉知。 三种行，就是身行，就是我们的身体。它一直在变化。我们的身体内部一直在变化。科学家用仪器探测，就能看到我们身体内部，所有的细胞，或者称为分子，或者称为原子，或者称为更小的粒子，它一直在旋转。我们身体内的每一个原子、每一个细胞、每一个腺体、每一个组织，甚至包括固体、液体、呼吸、体温，都是原子在旋转。它在哪里旋转呢？任何能够旋转的东西，它必须在什么之中旋转？它必须在能够移动的空性之中移动。必须要有空间让它移动，否则它就无法移动。用心听好，这里非常重要。 假设龙达把手举起来。身体就是身行。这只手就是身行。这只手能挥动，前提是什么？它是在空性之中。它是在空性之中，所以我们的手才能移动。如果我们把手塞进坚硬的柱子里，能行吗？不行。因为它没有空间。我们的手太大了，塞不进去。但如果柱子上有缝隙，它或许能穿过去，或许能移动。但我们的手太大了，塞不进去，所以无法挥动。但我们看到我们的手，我们看到它很大，所以我们能在空性中挥动。但实际上，如果有科学家用仪器观察我们的手，在我们的手中，既有固体，也有液体。在血液和淋巴液中，有原子，或者称为粒子、原子，科学家有很多种称呼。那些粒子移动得非常快。身体会衰老、生病、死亡、腐朽，就是因为它们在空性中移动。最小的是原子，而肉眼能看到的是我们的身体。我的手，它能在空性中移动。但必须有科学家的仪器，才能看到我们手中的原子，那是最小的粒子，但它在空性中移动得最快。这就是身行。 语行，我们说话的时候，我们看着自己的嘴巴，我们的嘴巴之所以能上下移动，之所以能发出声音，是因为我们的嘴巴是空的。我们的嘴巴是空性，所以我们的嘴巴才能说话。现在，科学家如果用仪器观察我们的嘴巴和舌头，会发现我们的嘴巴里有原子。我们的嘴巴和舌头里有很小的原子在空性中移动。当我们说话时，声音会被记录下来，然后剪辑成你们听到的声音。如果制作成视频给你们看，声音会变成波。声音会变成波。这些波在空性中产生和消失。 越来越细致了。越来越细致了。这些波在空性中产生和消失。然后进行剪辑，你们就能看到空性，以及在空性中移动的波。然后再把信号剪辑，让它们相互碰撞，再把声音传给你们听。越来越细致了。语行。再细致下去，就是心行。最细致的就是心行。心行包括你们的思考。你们思考的方式，就像是灵魂微粒的形态，以某种形态来思考。思考父母的样子，思考丈夫妻子的样子，思考孩子的样子。思考就像是什么呢？就像孩子。有孩子，在你们的思考中，会产生感觉。对那个形象有什么感觉？有什么情绪？那就是受。思考之后，会感到快乐、不快乐、或者 neutral。如果感到快乐或满意，那就是乐受。如果感到不快乐或不满意，那就是苦受。如果是 neutral，那就是舍受。有形象，有受，然后是想。想就是记住。你们在想谁？记住了什么？记住声音、气味、味道、曾经的触感。抓住曾经的情绪，记住受。然后记住故事，记住曾经发生在我们身上的事情。然后记住，把它提取出来。如果你们能看到，最初是没有记忆的。没有提取记忆，就没有记忆。然后它会加工成什么记忆？想着孩子，孩子就会出现在我们的心中。一个孩子的形象。那个孩子真的在我们心中吗？不是真的。那是什么呢？只是念头。有了念头。当我们想完了孩子，我们又开始想妻子、丈夫。当我们想着妻子丈夫时，那个孩子还在我们的心中吗？消失了。一个新的形象根据我们的念头出现了。我们提取出来的东西是什么？是妻子的形象、丈夫的形象。 当你们思考时，你们能看到它吗？你们能看到它就像是一个形象，一个块状的东西。当你们想到孩子时，孩子就会变成一个块状的东西。当你们想到身体不舒服的父亲时，会看到一个形象。不是这样的。你们看过一部电影吗？叫什么名字？黑客帝国？Matrix？没看过。等下想去看看。就像是，当它想要思考什么，想要移动到哪里，它会变成很多微粒。那些微粒有数百万个。它们被称为原子。原子移动得非常快。它们每次都以数百万个的数量移动。然后，จิต聚集在一起，形成形象。一个孩子的形象。但那不是真实的。如果有人看过那部电影，应该知道。等下我也去看看。我曾经看过一个视频，被用来教导佛法。当它要移动时，它会变成很多微粒，这些微粒会流动，然后聚集在一起，变成一个身体。当它要思考什么时，会变成我们和那个人的微粒，那些微粒彼此关联。所以，就有了自我，然后创造出丈夫和妻子。两个人，在交谈。你们在和妻子交谈。你们在和妻子、丈夫交谈。想到父亲，想到父亲生病住院。想到父亲。我们和妻子丈夫的形象呢？消失了，对吗？你们看到了吗？它并不是真实存在于我们心中的。那被称为最极致的欺骗。欺骗我们的心灵。几乎像是真的。我们会真的哭泣，真的感到悲伤，真的感到执着，真的会哭天抢地。但那只是一堆微粒，欺骗了世界。欺骗了我们的心。欺骗了我们。让我们迷失。那些电影和戏剧，都比不上这个。我们看的电影和戏剧，被称为虚幻世界。唱歌跳舞的世界，都是虚幻的。对于那些不知道真相，没有觉知和智慧的人来说，他们会跟着电影和戏剧哭天抢地。主角死了，哭天抢地，泪流满面。但那些演员呢？她们是谁？她们在说什么？这部剧几点结束？晚上九点半？十点？那些演员在演戏。她们穿上戏服。现在，到了晚上，她们回家了。剪辑结束了。她们要拍新的戏。龙达在想，她们会穿着睡衣看自己演的戏吗？因为现在已经很晚了，她们已经穿上睡衣了。但是观众，在看戏的观众，他们有时会跟着主角一起哭泣。但那些演员却在睡觉，她们会笑我们。那些不知道真相的人，就是在被欺骗。被欺骗。这些欺骗，会让我们生生世世都在轮回。不知道轮回了几百几千万次。一直都是这样。这就是欺骗。既有对外在世界的欺骗，也有对内在心灵的欺骗。我们看电视剧，看连续剧。然后被内在心中的欺骗迷惑。那些数百万的微粒。 那些微粒，那些在我们心中加工出来的东西。它们必须在什么之中移动？在空性之中。它们必须在空性之中移动。这一点非常重要。这些行，无论是大的、块状的，还是用仪器观察我们身体内部的微粒。身体中的每一个原子，它们一直在空性之中移动。语行在空性之中产生和消失。心行，也就是加工出来的东西。那些数百万的微粒。它们变成形象。变成身体。然后改变，改变，改变。一直在改变。一会儿变成这个形象，一会儿变成那个形象。一会儿想着孩子，一会儿想着母亲，一会儿想着兄弟姐妹。它一直在改变。在空性之中移动。所以一切的行——身行、语行、心行，从最大的到最小的微粒——都在空性之中移动。消失，然后改变。然后改变形象。然后创造新的形象。那是极致的欺骗。 唯一不被欺骗的方法，就是保持觉知。保持觉知和智慧。看电影看电视时，不要跟着电影电视走。不要跟着哭天抢地。要记住，他们是在表演给我们看。他们是在表演给我们看。不要被欺骗，成为轮回的奴隶。有些人，电视剧都演完了，他们还是走不出来。仍然被困在心里。这就是问题所在。电视剧已经结束了，落幕了。但他们仍然走不出来。主角不应该死，主角不应该死。他们仍然被困在心里。但在当下，形象一直在改变，没关系，那是正常的。因为我们看到了，我们听到了，我们必须看到形象在改变。无论它创造出什么形象，创造出孩子、妻子、丈夫、父母、兄弟姐妹。它会在当下创造出来，但在当下，它必须改变，改变。我们知道真相。我们不了解当下发生的事情，以及它的改变。我们不了解当下发生的事情，以及它的改变。因为它只是一个幻觉。不是真实的。我们不要跟着它走。当不跟着它走，就不会被行所控制——身行、语行、心行。不要跟着行走。不用哭。看电影电视，不用哭。不用沉浸其中。如果没有人沉浸其中，就没有痛苦。没有悲伤。你们就能从电影电视中解脱，无论是外在的世界，还是内在的心灵。你们需要觉知和智慧，来看到这个真相。它只是一个幻觉。每一个在我们心中产生的微粒，变成别人的形象，然后消失。不要跟着它走。不要执着于它，不要认为它是真实存在的。也不要想着去伤害它，因为它只是一个幻觉。你们要如何伤害一个幻觉呢？那些闪现在我们心中的光点，那数百万个微粒，如果把它们投射到外面，它会变成我们的妻子、我们的丈夫。它会创造出来。我们不想要思考那些让我们不开心的事情。我们想要消灭那些形象，那些由数百万个微粒创造出来的形象。能做到吗？不能。因为它们根本不存在。它们只存在于空性之中。它们只是空性中的一个形象，而且它们本身也是空性。你们要如何消灭它们呢？你们不想要想那些不开心的事情，你们只想要想那些开心的事情。想要一直拥有开心的情绪。不想要有不开心的情绪。想要努力消灭那些不开心的东西，只留下开心的东西。能做到吗？不能。因为它们没有真实的存在。这就是佛陀对莫卡拉所说的：莫卡拉，你应该这样看待这个世界，它是空性的。莫卡拉，你应该这样看待这个世界——身体和心灵、五蕴——色、受、想、行、识。我们的身体和心灵，都是空性的。外在的形象，声音、气味、触感，也都是空性的。它们没有真实的自我。不要执着于它们，不要认为它们是真实存在的。它们是空性的。它们是无常的，它们是被创造出来的。不要被它们控制，也不要想着消灭它们。就只是这样。这就是中道。莫卡拉听完之后，如是思惟，证得阿拉汉果。 为什么我们需要平静心灵？平静心灵是为了什么？为什么我们需要平静心灵？有觉知，有禅定，有智慧，有平静的心。为了观察那些发生的事情。那些欺骗世界的幻觉，欺骗心灵的幻觉。然后我们才不会被它们控制。才不会被那些微粒，那些最小的จิต微粒所控制。那些创造出形象，创造出关系，然后再沉浸其中的微粒。如果 不被它们控制，就不会有无明。如果没有无明，就不会有问题。没有问题，就不会有转世，就不会有痛苦。为什么我们要平静心灵？为了观察它们。现在，这一刻，下一刻。数百万的微粒在创造形象。但我们不会被任何一个形象所控制。我们知道它们只是幻觉。我们无法消灭它们，因为它们根本不存在。它们存在于我们的心中，但实际上，它们似乎存在，但又不存在。你们能抓住它们吗？你们能阻止自己思考吗？你们能让它们停止存在吗？做不到的，因为它们不是真实存在的。我们需要一颗平静的心，来观察它们。这样才能做到。平静的心就是禅定。有觉知，才能看到它们。有觉知，才能认识它们，才不会被念头所控制。而且能够持续地看到它们。持续地知道真相。不是想着其他的事情，那样就无法看到真相。没有觉知。智慧才能真正地看到，就像我刚才说的，它就像是จิต创造出来的微粒。它们汇聚在一起，认为“我们”是一个真实的存在。然后让“我们”和别人产生联系。那些都是欺骗世界的幻觉，让我们沉迷其中。当知道了这些，心就不会被诸行所控制。不会被诸行所控制。无论它们创造出多少的微粒。我们都不会被它们控制。为什么需要修行？就是为了拥有一颗平静的心，从而看到那些东西，认识那些东西。我们看到了，我们这样看到它们，我们不被它们所控制。我们看到真相。它们是欺骗世界的幻觉。就像佛陀对莫卡拉所说的。莫卡拉，看清这个世界。身体和心灵是欺骗世界的幻觉。它是空性的。你应该放下对自我的执着。放下错误的观念。放下认为它是真实存在的错误观念。它真的属于我们吗？最大的行就是身行。用仪器观察，每一个原子都在移动。从最大的身体，到身体内部最小的原子。它们都在空性之中移动。语行也在空性之中移动。最小最细微的心行也在空性之中移动。你必须用一颗空性的心去观察它。然后让诸行自然流动。就像你用一颗空性的心去看待它一样。诸行在流动。空性承载着它们。不是说有什么东西在承载着。而是空性承载着诸行的产生和消失。但你却仍然沉迷于诸行。你应该看着它们，不要抓住它们。看着它们，但是那个观看者，却从未出现过。那个观看者，从未移动过，从未出现过。为什么呢？如果观看者也出现也移动，那观看者就成了诸行。它也成了移动的一部分，于是就变成了思考者、观察者、知者。变成了“我们”。变成了“我们”。变成了被世界所欺骗。观看者，观察者，就变成了自我。我们放下了其他的一切，但我们没有放下那个创造出自我的东西，那个用来观看、用来观察、用来知晓一切的“我”。我们放下了其他的一切，但我们却不愿放下那个“我”。实际上，那个“我”，那个用来观看、用来观察的“我”，它只是一个被创造出来的东西。然后那个“我”就变成了用来观看、用来观察的角色。而其他的东西则变成了被观看、被观察的对象。它同时创造出观看者和被观看者。它太厉害了，它竟然能创造出如此多的能力。但是，无论它创造出“我们”成为什么样的角色——思考者、观察者、知者——它都只是一个被创造出来的东西。因为实际上，在“我们”之中，根本没有那个东西。根本没有。那个“我”，那个在内心深处观看จิต的“我”，它真的存在吗？我们创造出一个“我”，然后用这个“我”去观看จิต。真的有这样的“我”存在吗？那个坐在我们里面的“我”，它存在吗？它并不存在。它只是จิต的微粒。它创造出“我们”去观看。我们真的能在心里创造出一个“我们”吗？ 我们创造出自己，观看我们想要看到的，认为一切尽在掌握。即使是不理解，也认为“我”不理解。不理解也是被创造出来的，理解也是被创造出来的，最重要的不是理解与不理解，而是不要执着于那个被创造出来的东西。无论是理解还是不理解，它们都被那个创造者所观照。 龙达观察你们，当我在播放视频的时候。无论是缘起法，还是中道。龙达观察到你们的修行方式是错误的。那就是抓住微粒，那些创造出“我们”的微粒。当龙达播放视频时，你们并不看，而是抓住那些微粒，抓住不是“我们”的东西，然后“我们”坐在那里，享受平静，观看平静。你们在不断地创造。创造。创造，就是接受。你们在创造。它会改变，它会消失。但你们却创造出“你们自己”，然后坐在那里享受平静。龙达看到你们的平静。这份平静最终会走向何方？那样的修行会通往哪里？轮回亿万次也无法到达。即使每天打坐五六七个小时。如果不能看到真相，如果不明白它们只是幻觉，那就仍然是在被数百万个虚假的微粒所欺骗，那些虚假的微粒创造出“你们”，然后“你们”创造出平静的情绪，然后“你们”坐在那里享受它。然后呢？过了一会儿，就感到轻松舒适。然后就昏昏欲睡。然后就那样打坐，然后就那样一辈子。我教了20多年了。我看到我的学生那样修行，我知道他们那样是无法到达终点的。然后，我看到很多人那样修行，不管是僧侣还是信徒。如果那样享受平静，我知道那是行不通的。 所以，我才会那样教导，让你们看到真相。让你们看到诸行，让你们知道身行、语行，那些没有真实自我的东西，那些虚假的欺骗。不要被它们所控制。看到那些之后，心就会不再制造诸行。不制造诸行，心就不会有自我，不会有任何的显现。只有纯粹的觉知。但它并没有自我。那个觉知所有诸行的东西，它本身并不是诸行。它不会生，不会灭，没有住处，没有立足之地，它没有自我，它没有被创造出来。但它本身就具有觉知。如果它具有觉知，我们称它为觉知元素，或者称为灵性元素，或者称为不朽元素，或者称为不朽之法，或者称为佛性。它是一种真实的觉知，一种完全的觉知。它已经厌倦了执着，厌倦了沉迷。从沉睡中醒来，盛开。无论是多少个自我，我们都不会被它们所控制。即使只有一个微粒，也不要被它所欺骗。即使只有那一个微粒，也知道它是在欺骗世界。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求： 1. 完整翻译为中文，不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ ที่ในในในแผ่นที่เขียนไว้ที่เมื่อกี้ได้บรรยายไว้อ่ะค่ะที่บอกว่า。 การถึงนิพานนั้นจริงๆแล้วเนี่ยก็คือการ。 คือการกำจัดวิชา。 นั่นหมายความว่าถ้าหากว่าเรากำจัดในส่วนของวิชายได้ในแง่ของการหลายๆคนที่เราที่เคยที่หนูเคยเห็นมาเนี่ยเขาก็ต้องเขาเขาจะเน้นไปในการบำเพ็ญภาวนานั่งสมาธิไม่ว่าจะเป็น。 ธรรมถะหรือว่าวิปัสสนาเพื่อให้ถึงที่พานจริตรงนั้นก็ไม่จำเป็นที่คะถ้าเราละวิชาได้เราก็สามารถถึงที่พานได้ถูกหรือเปล่า，ค。 ะหลวงพ่อ。 วิชาได้มันก็พ้นทุกข์ได้。 แต่การจะละอวิชาได้。 วิชาคืออะไรวิชาก็คือว่า。 ความไม่รู้ความไม่รู้เท่าทัน。 ความไม่รู้เทประธานความไม่รู้เกี่ยวกับสังขารสังขารสาม。 สังขารสามก็คือกายสังหารก็คือร่างกายของเราเนี่ย。 มันมีความเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาภายในร่างกายของเรา。 นักวิทยาศาสตร์มีเครื่องมือตรวจเข้าไปก็จะเห็นว่าภายในร่างกายของเราเซนทุกเซนหรือจะเรียกเป็นโมเลกุลหรือจะเรียกเป็นอะไรอ่ะอะตอมหรือจะเรียกเป็นอนุภาคเล็กเล็กๆๆย่อยลงไปอีกอ่ะมันมีความหมุนวนตลอดเวล。 าเลย。 ทุกปรมาูภายในร่างกายของเราเนี่ยทุกเซนทุกต่อมทุกเนื้อเยื่อ。 แม้แต่ในของแข็งในของเหลวในลมหายใจ。 ในความร้อนในร่างกายเราก็ไม่เป็นปรมาณูมันหมุนวน。 มันหมุนวนอยู่ในไหนล่ะมันหมุนวนน่ะมันสิ่งใดที่ก็ตามที่มันหมุนวนได้มันต้องหมุนวนอยู่ในอะไรอ่ะมันต้องเคลื่อนที่อยู่ในความว่างเปล่าที่จะเคลื่อนที่ได้。 สิ่งใดต้องไม่มีความว่างให้มันเนี่ยมันเคลื่อนที่ไม่ได้。 ตั้งใจฟังให้ดีนะตรงนี้สำคัญมาก。 สมมุติว่ามือตายกมือมาเนี่ยร่างกายคือกายสังขารมือนี้คือกาสังขารมือเนี่ยมันจะบอกไปได้ต่อเมื่อลมือเราเนี่ยเป็นอะไรมันเป็นความว่างมันเป็นความว่างนะมันเป็นความว่างมือเราถึงเพื่อนื่ที่ได้ถ้าเราสามารถเอามือเราไปยัดใส่ในเสาแข็งแขงได้บอกได้ไหมไม่ได้เพราะ。 มันไม่มีความว่าง。 มือเรามันใหญ่เกินไปยัดใส่ก็เสอะไรเบิกไม่ได้แต่ามันมี。 เชโรมันรอดมันก็อาจจะเคลื่อนไหวได้แต่มือเราใหญ่เกินไปเลยบอกเลยไม่ได้。 แต่เราเห็นมือเราเนี่ยเราเห็นเป็นเราเห็นเป็นมือใหญ่ๆเลยเราเลยบอกในความว่างได้แต่ถ้าจริงถ้ามีกล้องของนักวิทยาศาสตร์จริงๆเนี่ยเขาส่งไปในมือเราเนี่ยในมือเราเนี่ยมันจะมีทั้งในของแข็งและของเหลวในน้ำเลือดน้ำเหลืองเ。 นี่ย。 มันจะมีปมาณูหรือเรียกว่าอะไรอ่ะอนุภาคอะตอมอะไรนักวิสาสตร์ก็เรียกชื่อมากมนูเลยมันขึ้นื่ที่เร็วมากมันจะมีความเสื่อมของร่างกายไปสู่ความแก่ความเจ็บความตายความสลายผพังเพราะว่ามันมีความเคลื่อนไหวอยู่ในความว่างของของส่วนที่เล็กที่สุดคือประมาูและใหญ่ๆมอ。 งเห็นได้ตาเนื้อคือร่างกายเราเนี่ยมือมือเนี่ยมือหลวงตาเนี่ย。 เคลื่อนไหวไปมาในความว่างได้。 แต่ต้องมีกล้องนักวิทยาศาสตร์เนี่ยส่งเข้าไปในมือของเราเนี่ย。 เห็นว่ามันมีปรมนูที่เป็นภาพเล็กที่สุดแต่มันเคลื่อนไหวเร็วที่สุดอยู่ในความว่างเคลื่อนไหวได้ในความว่างหนึ่งอย่างแล้ว，ก。 ายสังขาร。 นาฬิกาสังขารเนี่ยมือใหญ่ๆนะตัวเราเคลื่อนไหวเดินกันไปเดินกันมาในความว่างเนี่ยเราเลยมองเห็นง่ายเพราะวามันใหญ่เนี่ยมันตัวใหญ่เราตัวใหญ่แล้วเดินกันไปเดินกลับมาหลวงตาเคลื่อนไหวร่างกายก็เคลื่อนไหวๆมือก็เคลื่อนไหวเลยมองเห็นได้เพราะวามัน。 ใหญ่。 ท่านไม่ต้องใช้ความสงบใจมาก。 ท่านไม่ต้องใช้ความสงบใจมากถ้ากับมองเห็น。 เริ่มเริ่มไปคือสังขารมีสามสังขารต่อไปวาจาสังขาร。 ในตัวเรามีสามอย่างคือกาจะสังขารวาจาสังสลเราก็พูดพูดทั้งวันนะๆ。 แต่เวลาเวลาเราพูดเนี่ยมันพูดออกไปมองที่เรามองที่ร่างกาย。 เราฝากเราเนี่ยลง。 ตอนนี้เราดูว่าปากเราเนี่ยมันมันขึ้นลงๆได้มันสามารถวาจาสังขารพูดได้เพราะอะไรว่าปากเราเป็นอะไรความว่างปากเราเป็นความว่างปากเราเลยพูดได้เลยพูดได้ไหมว่าง。 คำว่า。 ตอนนี้ถ้านักวิทยาศาสตร์มาที่รูปนี้คือรูปร่างกายลิ้นร่างกายปากกปากเป็นรูปเราก็เอาเครื่องมือศาสตร์มาเห็นว่ารอบปากเราที่จริงถ้าเอาเครื่องมือทศาสตร์ใน้นในปากเราเนี่ยมันจะมีมนูที่ปากเราแล้วก็ลิ้นเราเนี่ยมันจะมีเล็กๆเคลื่อนไหวอยู่ในความ。 ว่าง。 ตอนนี้。 เวลาพูดไปเนี่ยเนี่ยก็อัดเสียงแล้วไปตัดต่อไปตัดต่อไปเสียงให้พวกท่านฟังถ้ามาทำเป็นวีดีโอให้ท่านฟังเนี่ยเวลาเขาอั。 ดไปเนี่ย。 มันเป็นอะไร。 มันเป็นคลื่นเป็นคลื่นเป็นเว็บเป็นคลื่นเป็นเว็บนะและคืนเป็นเว็บเนี่ย。 มันก็เกิดดับอยู่ในอะไรในความว่าง。 เริ่มเรียกเข้ามาแล้วเริ่มเรียกเข้ามาแล้ว。 ก็เกิดดับอยู่ในความว่าง。 เกิดดับในความว่างมันก็เป็นเว็บเขาก็มาตัดต่อก็จะเห็นพืเป็นความว่างกับเว็บที่มันเพื่อนไปแล้วก็มาตัดสัญญาณให้มันชนกันตัดสัญญาณชนเอามาให้พวกเราฟังไกเข้ามารายละเอียดเข้ามาเรอยสังขารวาจาสังขารละเอียดเข้ามาจนถึงสู。 งสุด。 จิตสังขาร。 เอียดและจิสังขาร。 จิตั้งสังขารเนี่ยรวมทั้งการคิดของท่านคิดเป็นแบบรูปปมนุษย์คิดแบบรูปเลยเป็นรูปปคิดอะไรคคิดถึงหน้าพ่อแม่คิดถึงหน้าสามีภรรยาคิดถึงหน้าลูกคิดเป็นอะไรคิดเป็นลูกเป็นลูกเป็นลูกก็มีลูกและในการคิดของท่านเนี่ยคิดแล้วก็มีความรู。 ้สึก。 อย่างไรต่อรูปนั้นมีอารมณ์อย่างไรต่อรูปนั้นเรียกว่าเวทนาคิดแล้วก็สบายใจคิดแล้วก็ไม่สบายใจคิดแล้วก็ไปกลางๆอันนี้ถ้าสบายใจไม่ถูกใจก็ไปสุขเวทนาไม่สบายใจไม่ถูกใจก็ไปทุกขเวทนาามันเป็นกลางๆก็เป็นกรรสุขเวทนามีลูกมีเวทนาแล้วส。 ัญญา。 สัญญาก็คือจำได้จันคิดถึงใครมาล่ะ。 จำอะไรประจำลูกจำเสียงจำกลิ่นจำรถ。 จำสิ่งที่เคยมาสัมผัส。 แล้วก็จับอารมณ์ที่เคยเคยได้รับ。 คือจำเวทนาได้เองแล้วก็จำเรื่องราว。 เคยเกิดขึ้นกับเรา。 แล้วก็จำได้แล้วก็จำนะน่ะ。 ยกขึ้นมาก่อนขึ้นมาแต่งเอาความจำนั้นขึ้นมาขึ้นมา。 ถ้าจะเห็นวาเดิมเนี่ยมันไม่เอาความจำขึ้นมามันไม่มีความจำ。 เสร็จแล้วมันก็ปรุงเป็นความจำอะไรขึ้นมาคิดถึงใครขึ้นมาเดี๋ยวตอนนี้ก็คิดถึงลูกตอนนี้ก็คิดถึงสามีตอนนี้ก็คิดถึงภรรยาและตอนนี้ก็คิดถึงแม่ตอนนี้ก็คิดถึงพ่อตอนนี้ก็คิดถึงเรื่องงานตอนนี้ก็คิดถึงคคิดถึงคตลอดเวลาเลยขึ้นมามาภาษาไทยขึ。 ้นมา。 จะไม่มีอะไรนะแล้วขึ้นมา。 พอขึ้นมาปุ๊บนึกถึงลูก。 ลูกก็ปรากฏขึ้นมาในใจเราเป็นรปลูกในใจเรา。 จะถามว่า。 ลูกอยู่ในตัวเราจริงไหมไม่จริงหรอกมันเป็นอะไรแต่ความคิดเป็นมามา。 พอเราคิดถึงลูกเสร็จเราไปคิดถึงภรรยาคิดถึงสามี。 คิดภรรยาสามีลูกของลูกอยู่ในใจเราเป็นไงหายไป。 เกิดรูปใหม่ไปตามความคิดเราที่เรานึกขึ้นมาคืออะไรลูกของภรรยาสามี。 เวลาความคิดของท่านเนี่ยท่านมองมันมองมองคิดเป็นรูปเป็นเป็นแท่งขึ้นมาเลย。 เป็นรูปเป็นแท่งขึ้นมา。 รู้สึกว่าคิดถึงลูกลูกขึ้นมาเป็นก้อนเป็นแท่งเลยเป็นลูกเป็นตัวลูกเลยเพราะคิดถึงสามีภรรยาก็เป็นลูกของสามีภรรยาที่มาเป็นแท่งเลยคิดถึงพ่อไม่สบายคิดถึงเป็นตัวเลยไม่ใช่นะ。 ท่านเคยดูได้ไหมเมื่อเช้าคุยกันเรื่องหนังชื่อเรื่องอะไรนะริm a tริโฆไม่เคยดูเดี๋ยวว่าจะดูซะหน่อยนะเป็นคือ。 เวลาเวลามันจะคิดถึงใครจะเคลื่อนที่ไปมันเป็นเม็ดเม็ดๆ็ดๆๆๆเม็ดเนี่ยมันเป็นล้านๆเม็ดนะ。 เขาเรียกว่าปมาู。 ปรมาูเนี่ยมันเคลื่อนที่ไปเร็วมากเลยและมันไปทีเป็นล้านๆๆขนาดจิตเนี่ยมันไปรวมกันเนี่ยแล้วก็ก่อให้ลูกขึ้นมา。 ก็เป็นลูกขึ้นมาในใจเราแต่ไม่ได้มีตัวจริงหรอกถ้าใครดูมาดูแต่เขาเล่าให้ฟังเดี๋ยวก็จะดูซะหน่อยเนี่ยแต่ตาเคยเห็นเนี่ยวีดีโอวีดีโอเรื่องหนึ่งที่เข้ามามาทำไปสอนธรรมะแล้วก็เวลาพอเป็นเวลาตัวตัวจะเคลื่อนที่ไปเนี่ยมันก็เป็นเม็ดๆเม็ดเพื่อนที่ไหลไปแล้วก็ไปก。 องรวมกันเป็นตัว。 แล้วก็เวลาจะคิดถึงใครก็。 เป็นเม็ดเป็นตัวเรา。 ที่เป็นตัวแล้วก็มีความสัมพันธสัมพันธ์ยังไงกับกับคนนั้น。 สร้างมามีเป็นเม็ดขึ้นมาสร้าง。 ก็เลยกลถ้าเป็นตัวเราแล้วก็สร้างเป็นสามีภรรยาเราสองตัวเลยนะสองตัวคุยกันได้ด้วยคุยต่อด้วยทำไมถึงเรียกว่า。 พี่ไหนดี。 ขึ้นใช่ไหมคิดถึงว่าคุยกับภรรยาอย่างนั้นคุยอย่างนี้กับภรรยากับสามี。 face. คิดถึงพ่อคิดถึงป่วยโรงพยาบาลคิดถึงพ่อตัวเรากับสามีปัญหาหายไปใช่ไหม。 เห็นไหม。 มันไม่ได้ของไม่อยู่จริงในใจเราอยู่。 เขาเรียกว่าที่สุดแห่งการลวงโลกลวงใจเรานี่แหละที่สุดแห่งการหลอกลวงมันเสมือนจริงนะแล้วเราร้องไห้จริงจริเศร้าจริงยึถือเกินจริงๆแล้วห่มร้อง。 ไห้จริงๆ。 แต่มันเป็นเม็ดๆๆลวงโลกลวงใจเราลวงโลกลวงเรานี่แหละนะให้ลูกหลงแล้วก็เสร็จแล้วเม็ดๆๆมนูเนี่ยของความคิดของความจำที่มันขึ้นมาเนี่ยแล้วก็เสร็จแล้วมันจำจำสามีภรรยาที่คุยติดต่อกันเนี่ยเปลี่ยเขาบอกว่าโทรศัพท์。 คิดถึงพ่อ。 ลูกของตัวเรากับลูกลูกสามีภรรยาเป็นไง。 กลับไปแล้วก็เกิดเรื่องของพ่อขึ้น。 สร้างลูกจะพ่อตอนนี้อยู่โรงพยาบาลโรงพยาบาลที่เป็นแบบนี้ก็คิดถึงในห้องคนไข้。 พ่อกำลังนอนอยู่ที่อย่างนี้อย่างนี้แล้วก็ปรแตได้จริงหรือเปล่าอย่างเดียวไม่รู้เท่าทัน。 หลงมันคงเป็นตัวไหนก็หลงเป็นตัวนั้นมันได้ตัวไหนก็ลงไปนะเราไม่เห็นวามันเป็นมายาที่สุดของการหลอกลวงโลกก็คือนี่แหละมันเป็นมายาหลอกลวงให้เราลุ่มหลงเราดูหนังดูละครยังไม่เท่ากับมายานี่แหละเขาเรียกหนังละครที่เราไปดูกันเนี่ยเขาเรียกโลกแห่งมายาโลกแห่งการร。 ้องเพลงเป็นมายาเจ้าหญิงเจ้าชายแสดงกันโลกมายา。 สำหรับคนไม่รู้ความจริงไม่มีสติปัญญารู้เท่าทันดูหนังดูละครร้องห่มร้องไห้ตามไปเอกตายแล้วนางเอกตายแล้วร้องห่มร้องไห้ไปน้ำตาไหลคนที่แสดงอ่ะเจ้าหญิงอ่ะเป็นอะไรพูดอะไรเนี่ย。 ละครแล้วก็กี่ปกติลูกฉันจะเล่นหลังข่าวแล้วหลังแล้วดึกๆใช่ไหม。 ตอนที่แสดงเรื่องแสดงไปแสดงอะไรจะแต่งตัวๆหรอกตอนนี้มันมานอนกลางคืนอ่ะกลับบ้านแล้วอ่ะตัดเสร็จแล้วอ่ะต่อเสร็จแล้วก็กลับบ้านไปถไปถ่ายใหม่อะไ。 รออกแล้ว。 หลวงตาคิดว่านะตัวเองอ่ะจะใส่ชุดนอนมาดูตัวเองนอนแล้วก็มานอนดูตัวเองแสดง。 เป็นเวลาดึกแล้วไงใส่ชุดนอนแล้วแต่คนดูออเจ้าดูดูดูนี่นะบางทีนางเอกนางเอกร้องไห้ตามไปแต่ตัวดาราไปนอนดูหัวเรานี่มัน。 ว่าไม่รู้เท่าทันหลอกลวงโลกหลอกลวงหลอกลวงอย่างนี้ห้ามพบข้ามชาติอนันตการมาไม่รู้กี่กี่ร้อยกี่ล้านชาติเป็นแบบนี้คือความหลอกลวงหลวงกับความหลอกลวงมายาแ，ล，้，ว，ก，็，ท，ั，้，ง，ห，ล，ง，ก，ั，บ，ค，ว，า，ม，ห，ล，อ，ก，ล，ว，ง，ภ，า，ย，น，อ，ก，ด，ู，ก，ั，น，เ，ป。 ็นs e r iีย์s e r iีย，์，แ，ล，้，ว，ก，็，ห，ล，ง，ก，ั，บ，ค，ว，า，ม，ห，ล，อ，ก，ล，ว，ง，ภ，า，ย，ใ，น，ใ，จ，เ，ด，ี，๋，ย，ว，ก，็，เ，ม，็，ด，ๆ，็，ด，เ，ป，็，น，ล，้，า，น，เ，ม，็，ด，เ，น，ี，่，ย，ข，ึ，้，น，มา。 แล้วก็เคลื่อนไหวได้。 ไอ้เม็ดเม็ดๆที่มันปรุงในใจเนี่ยแล้วมันเคลอนไหวได้。 มันเคลื่อนไหวได้มันจะต้องเคลื่อนไหวหนอะไร。 ในความว่าง。 มันต้องเคลื่อนไหวอยู่ในความว่าง。 ตรงนี้สำคัญมากนะ。 สังขารเนี่ย。 ใหญ่ๆเป็นแทๆเป็นก้อนๆแล้วรวมทั้งเอากล้องส่งไปในตัวเราเนี่ย。 ทุกเม็ดทุกประมาูลในร่างกายเราเนี่ยมันเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลาอยู่ในความว่าง。 วาจาสังขารมันเคลื่อนไหวเกิดดับอยู่ในความว่าง。 จิสังขารที่มันปรุงแต่งเนี่ยเป็นเม็ดเป็นมนูเนี่ยที่มัน。 ไม่รู้กี่ล้านเม็ดเป็นลูกเป็นตัวขึ้นมาแล้วก็เปลี่ยนเปลี่ยนรเปลี่ยรไปเปลี่ยรตลอดเวลาเลยเดี๋ยวเปลี่ยนไปเป็นรูปนี้เปลี่ยนไปเป็นรูปนี้เปลี่ยนไปคิดถึงลูกคิดถึงแม่คิดถึงพี่ถึงคิดถึงคิดถึงคาดตลอดเลยในความว่าง。 เครื่องื่นไหวในคว่าสังหารสังหารจิสังขารตั้งแต่จใหญ่ที่สุดถึงขั้นมนูเลยทั้งหมดเคลื่อนไหวอยู่ในความว่างดับเปลี่ยนแปลงไปแล้วก็เปลี่ยนรูปร่างไปแล้วก็ดับเปลี่ยนแปลงเปลี่ยนรูปร่างไปแล้วก็สร้างรูปใหม่เป็นที่สุดของมายาหลอ。 กลวง。 วิธีเดียวเท่านั้น。 ที่จะไม่ลงงไปกับความหลอกลวงจะต้องมีสติไว้มีสติปัญญาไว้ดูหนังดูละครอย่าลงงไปตามหนังละครร้องไห้ร้องร้อ，ง，ไ，ห，้，เ，จ้า，ล，อ，ง，ใ，ห้หนังดูละค，ร，ใ，ห้。 ้ตามไป。 ดูไว้มีสติไว้。 ดูหนังดูละครว่านี่เขาแสดงให้ดู。 เขาแสดงให้ดูหลงเป็นวัดรรเป็นเวรให้บางคนอ่ะเอาวสานไปแล้วนะไม่จบ。 มันมาติดอยู่ในใจนี่คือปัญหา。 หนังละครมันจบแล้วอวสานแล้วแต่มันไม่จบมาอยู่ในใจเราเอกไม่น่าตายเลยนางเอกไม่น่าตายเลยอย่างนู้นอย่างนี้มันมาติดอยู。 ่ในใจเรา。 แต่ามันเป็นอยู่ในขณะปัจจุบันนั้นภาพมันก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆไม่เป็นไร。 มันเป็นธรรมดาเพราะตาเราเห็นเขาก็ได้ยินก็ต้องเห็นภาพเปลี่ยนไปเปลี่ยนไปเปลี่ยนไปเปลี่ยนไป。 มันเกิดขึ้นมาในใจของเราไม่วามันจะเป็นสร้างลูกเป็นอะไรสร้างลูกเป็นภรรยาสร้างลูกเป็นสามีสร้างลูกเป็นลูกเป็นพ่อแม่พี่น้องมันจะสร้างไม่ได้ขณะที่ในปัจจุบัน。 แต่ในขณะปัจจุบันมันต้องเปลี่ยนไปเปลี่ยนไปเปลี่ยนไปเปลี่ยนไปเรารู้ความจริงแบบนี้。 เราไม่รู้กับสิ่งที่มันเกิดขึ้นในขณะปัจจุบันแล้วมันเปลี่ยนไปไม่รู้กับสิ่งที่มันเกิดขึ้นในขนาดปัจจุบันแล้วมันเปลี่ยนไปเพราะมันเป็นมายาไม่ใช่ความจริงเราไม่ลงงตามมันไป。 เมื่อไม่หลงตามมันไปมันก็ไม่ไหลไปกับสังขารกายสังหารวาจาสังขารจิตสังขาร。 ไม่ลงไปกับสังขารไม่ลงไปสังขารไม่ลงแล้วก็มีคนต้องร้องไห้。 ดูหนังตัวละครไม่ต้องมีคนร้องไห้ไม่ต้องมีคนกินไปกับมันหนังละครไม่มีคนกินไปกับมัน。 ความทุกข์ก็ไม่มีความทุกข์โศกเศร้าก็ไม่มี。 ท่านจะพ้นจากหนังละคร。 ทั้งภายนอกคือโลกมายาพจากโลกมายาภายในใจของท่าน。 ท่านต้องมีสติมีปัญญาที่เห็นความจริงแบบนี้วามันเป็นมายาทุกมนูของจิตที่มันก่อขึ้นมาเป็นร่างของใครในใจของเราแล้วดับไ，ป。 หลงตามไป。 อย่าหลงตามไป。 อย่าหลงวามันเป็นจริงเป็นจัง。 และอย่าคิดจะไปทำร้ายเขาเพราะมันเป็นมายา。 ถ้าจะไปทำลายขาได้อย่างไรแล้วมันเป็นมายา。 หนังเป็นขึ้นมาเนี่ยเป็นล้านล้านเม็ด。 เป็นแสงเลเซอร์ขึ้นมาในใจเราแต่ถอดเอาไว้ข้างนอกเนี่ยมันสร้างเป็นรูปภรรยาเราแล้วสามีเรามันคิดขึ้นมาแล้วไม่อยากให้คิดเรื่องที่เราไม่สบายใจเราไม่อยากให้คิด。 เราพยายามไปทำลายรูปรูปที่มันเกิดจากการสร้างเป็นเม็ดๆเป็นล้านเม็ดๆขึ้นมาเนี่ยมันจะทำลายได้ไหมเพราะอะไร。 มันไม่มีอะไรเลยมันเป็นความว่างแต่มันเป็นรูปร่างอยู่ในความว่างและตัวมันก็เป็นความว่าง。 แล้วถ้าจะไปทำลายมันได้ยังไงอ่ะท่านไม่อยากให้คิดถึงเรื่องที่ไม่สบายใจอยากให้คิดถึงเรื่องที่สบายใจต่อให้เราสบายใจหรือเรื่องไม่สบายใจมันก็เหมือนกับเม็ดๆๆของที่เป็นล้านๆมันขึ้นมาเนี่ยในใจเราแต่เอาไว้ในอากาศให้ท่าน。 เห็น。 แต่มันเป็นมายาเสมือนจริงแต่ท่านคิดจะไม่อยากให้มันคิดไม่อยากให้คิดถึงเรื่องที่ไม่สบายใจอยากให้คิดเรื่องที่สบายใจอยากให้มีแต่อารมณ์ที่สบายใจอารมณ์ที่ไม่สบายใจไม่อยากให้มีจะพยายามทำลายสิ่งที่ไม่สบายใจแต่จะเอาสิ่งที่สบายใจไว้มันทำได้ไหมไม่ได้เพรา。 ะ。 อะ。 ไร。 มันไม่มีความจริงไม่มีตัวตนอยู่จริง。 นี่แหละพระพุทธเจ้าที่ตัรัสกับโมคราชว่า。 โมคา่า。 เธอจงพิจารณาดูโลกนี้เป็นของว่างเปล่าโมราเธอจงมองดูโลกนี้คือร่างกายจิตใจขันหน้าลูกไปทนาสัญญาสังหาวิญญาณในร่างกายจิตใจของเราเนี่ยมันเป็นของว่างเปล่าทั้งรูปภายนอกก็เป็นรูปเสียงสัมผัสภายนอกก็เป็นของว่างเปล่ามันเป็นของว่างเปล่าจากตัวตนจ。 ริงๆ。 มันไม่มันไม่มีแก่นสาสาระอะไรอย่าไปหลงยึดมั่นถือมั่นมันเป็นตัวตนจริงๆ。 มันเป็นของว่างเปล่ามันเป็นของไม่เที่ยงมันเป็นของปรุงแต่งสร้างขึ้นมา。 อย่าลงไปกับมันแล้วอย่าคิดไปทำลายมันแค่นี้เองอ่ะคือมัจชิมาปฏิปทา。 โมฆาชฟังจบพิจารณาตามบรรลุอาหารเลย。 ทำไมเราเราจึงต้องมีความสงบใจ。 สงบใจเพื่ออะไรเราทำไมจึงต้องมีความสงบใจมีสติมีสมาธิมีปัญญามีความสงบใจ。 เพื่อสังเกตเห็นสิ่งที่มันเกิดขึ้นเป็นมายาหลอกลวงโลกหลอกลวงใจแล้วเราไม่ลงงไปตามมัน。 ไม่ลงงไปตามเม็ดเม็ดๆๆที่เป็นปรมนูของแต่ละเม็ดแต่ละขนาดจิเนี่ยที่มันสร้างแล้วก็ภาพภาพนี้รูปนั้นรูปนี้ไปมีความสัมพันธ์กับสิ่งนั้นอย่างนี้ลงตามมันไปถ้าไม่หลงตามมันไปเอาวิชาก็ไม่มีถ้าไม่มีเอาวิชาขี้เล็ดปัญหาเอาวิชาไม่มีปัญหาก็ไม่มีปัญหาก็มีพบชาติควา。 มทุกข์ทั้งหลายก็ไม่มีไม่เกิดทำไมเราจึงต้องมาสงบใจแล้วก็สังเกตเห็นมัน。 สังเกตเห็นเนี่ยเดี๋ยวขนาดนี้นี่เดี๋ยวขนาดนี้เป็นล้านๆปมนูก็สร้างขึ้นมาความคิดแต่ขึ้นมาเป็นล้านๆขนาดที่สร้างรูปนะนะรูปนี้รูปนะรูปนี้แต่ไม่หลงตามไปสักรูปนึงเห็นวามันเป็นรูปมายาทำลายมันก็ไม่ได้เพราะมันไม่มีตัวตนอยู่จริงมันอยู่ในใจเราแต่จริงๆมันเหมื。 อนจะมีแต่ก็ไม่มีว่าจะรู้กันไปจะจับจริงๆไหมให้วามันคิดเรื่องนี้มันคิดอย่างนี้หรือให้มันอยู่ยังไม่คิดอยู่อย่างนี้。 อย่างนี้。 ก็ไม่มีตัวตนอยู่จริง。 มันต้องมีความสงบใจสังเกตเห็นมันจะได้อย่างนี้。 ความสงบใจสังเกตเห็นมันความสงบใจเป็นสมาธิ。 ความที่。 มีสติที่จะ。 สามารถ。 เห็นมัน。 มีสติที่จะรู้มันได้ไม่ลงงไปคิดคนอื่นและสามารถเห็นมันได้อย่างต่อเนื่องรู้ความจริงแบบนี้อย่างต่อเนื่องไม่ใช่ก็ไปคิดเรื่องอื่นไปไม่ได้เห็นความจริงแต่ไปเรื่ออยอย่างนี้ไม่มีสติและปัญญาก็เห็นจริงๆว่าเนี่ยอย่างที่พูดคือมันเป็นขนาดจิตที่มันสร้างขึ้นมาเป。 ็นล้านล้านเม็ดมนูแล้วก็รวบเข้ามาเป็นตัวเรา。 รวขึ้นมาคิดว่าเราเป็นตัวเป็นตนแล้วก็สร้างตัวเราเนี่ยไปสัมพันธ์สัมพันธ์กับใคร。 ล้วนแต่มายาลวงโลกดวงใจ。 ให้เราลุ่มหลง。 เขาเรารู้เห็นอย่างนี้。 ใจไม่ไหลไปตามสังขาร。 ไม่ไปกับสังขารไม่ลงไปตามสังขารที่ที่มันปรุงแต่งมาไม่รู้มันจะมีกี่ล้านขนาดมันจะทราบเป็นกี่。 เราก็ไม่เคยลงกันไปสักตัวเดียวนะเนี่ยทำไมล่ะถึงต้องมีการปฏิบัติธรรมก็คือว่ามีความสงบใจที่จะเห็นมัน。 ที่จะรู้มันได้。 นี่เราเห็นมัน。 เห็นมันอย่างนี้แล้วไม่ลงไปกับมันเห็นความจริงอย่างนี้ว่ะมันเป็นมายาหลอกลวงโลกสมกับที่พุทธเจ้าตัดกับราชคร่าจงมองดูจงพิจารณาโลกนี้ร่างกายจิตใจเป็นมายาหลอกลวงโลกมันเป็นของว่างเปล่า。 เธอจงถอนอสมิมานะ。 ถอนความเห็นผิดเนี่ยถติมานะความเห็นผิดๆเนี่ย。 มิชาที่ความเห็นผิดๆ。 วามันเป็นตัวเป็นตนเสีย。 มันหาใช้เป็นตัวเป็นตนของเราจริงๆไหม。 สังขารใหญ่ที่สุดคือกายสังขาร。 มีกล้องส่องเข้าไปทุกปรมาูในร่างกายจนทั้งตัวใหญ่ๆกระทั้งสองไปละเอียดจนถึงขั้นปรมนูภายในร่างกายของเราม，ั，น，เ，คลื่อนที่อยู่，ใ，น。 ความว่าง。 วาจาสังขารก็เคลื่อนอยู่ในความว่างที่จะสังขารที่เคลื่อนที่เล็กที่สุดจริที่สุดปมามันก็ขึ้นที่อยู่ในความว่าง。 เธอต้องเห็นมันอย่างนี้。 ด้วยใจที่ว่างเปล่า。 แล้วก็ปล่อยให้สังขาร。 เหมือนกับ。 ท่านเห็นมันด้วยใจที่ว่างเปล่าเป็นที่เคลื่อนที่ไปเป็นความว่าง。 ที่มันรองรับไม่ใช่ว่าเป็นมีสิ่งใดเป็นรองรับเป็นความว่างที่เกิดดับของสังขารที่มันเคลื่อนที่ไป。 แต่เธอยังจะหลงไปกับสังขารมันเธอจงมองมัน。 อย่าเข้าไปยึดถือมัน。 มองมันเห็นมัน。 แต่ผู้มองไม่เห็นไม่เคยปรากฏอะไรเลย。 ผู้มองผู้เห็นไม่เคยเคลื่อนที่ไม่เคยปรากฏเพราะอะไรล่ะถ้าผู้เห็นไปปรากฏเคลื่อนที่ซะด้วยเลยให้ผู้ผู้มองเนี่ยมันก็เป็นอะไรเลยมันก็เป็นสังขารเป็นส่วนที่ขึ้นที่มันก็เป็นเหมือนกันมันก็เลยกลายเป็นผู้มองผู้ดูผู้รู้เข้าใจกลายเป็นตัวเราเป็นตัวเราเลยกลายเป็。 นถูกหลอกลวงโลกมองผู้ดูผู้เลยกลายเป็นไอตัวที่เป็นตัวตนตัวเราก็จริงๆแล้วเราก็ไปวางอย่างอื่นหมด。 ไม่รู้เห็นอย่างอื่นเคลื่อนไหวหมด。 สังขารวาจากสาขาจิทางคาเคลื่อนไหวหมด。 แต่ตัวเราไปมองไปดูไปรู้เราไปสร้างเป็นตัวเราไว้เป็นผู้มองผู้ดูผู้รู้เห็นผู้เข้าใจเราก็เลยปล่อยวาอย่างอื่นแต่เราไม่ได้ปล่อยวางไอ้ตัวที่ที่มันกลับความเป็นสร้างเป็นตัวเราไปมองไปดูไปดูไปเห็นทุกอย่างแล้วก็ปล่อยวางทุกอย่างแต่ไม่ยอมปล่อยวางตั。 วเรา。 แท้จริงไอ้ตัวเราพูดไปมองไปดูไปดูไปเห็นแล้วก็เข้าใจว่าอะไรเป็นอะไรไอ้ตัวนั้นก็เป็นตัวหนึ่งตัวที่มันสร้างขึ้นมา。 มาแต่มันทเป็นมาทำงานเป็นผู้มองผู้ดูผู้รู้ผู้เข้าใจแล้วก็ตัวอื่นก็เป็นตัวถูกดูถูกรู้ถูกเห็นแล้วก็มันสร้างทั้งตัวดูมันเองเป็นผู้ดูแล้วก็ไปสร้างตัวอื่นเป็นผู้ผู้เห็นมันไปเกี่ยวข้องกับอะไรมันเลยสร้างได้ที่เดียวได้ตั้งหลายความสามารถได้ขนาดนี。 ้เลย。 แต่เราอ่ะไม่วามันจะสร้างตัวเราเป็นผู้มองผู้ดูผู้รู้ผู้เห็นผู้เข้าใจมันก็เป็นตัวสร้าง。 เพราะว่าในตัวเราจริงๆมันไม่มีหรอกพาเขาไปไม่มีหรอกไอ้ตัวเราพูดไปมองดูจิตเราไปมองดูจิตได้เมื่อไหร่หรอก。 เราสร้างตัวเราไว้ในใจแล้วเราตัวเราไปมองดูจิต。 ตัวเราที่เราสร้างไม่ได้ใจแล้วตัวเราไปจิออกมาได้ไหมให้หมอผเป็นหมอออกมามันมีไหมอ่ะไอ้ตัวเราเนี่ยที่เป็นตัวนั่งมองดูจิตอยู่ในตัวเราเนี่ยมันมีไหมไม่มีมันเป็นแค่เม็ดมนูของจิต。 สร้างตัวเราเป็นผู้ไปมองไปดูไม่รู้ไม่เข้าใจเข้าใจเข้าใจเข้าใจเข้าใจเข้าใจต่อให้เป็นตัวที่ไม่เข้าใจนะทำไมไม่เข้าใจเลยฟังลูกตาพูดไม่เข้าใจเลยไอ้ตัวที่ไม่เข้าใจก็คือไอ้ตัวต่อให้ตัวเข้าใจก็ตัวไอ้ตัวที่ไม่เข้าใจก็เป็นตัวสร้างเข้าใจไม่เข้าใจไม่ไม่ใช่สา。 ระสำคัญแต่ไม่ไปยึดไอ้ตัวที่สร้างแล้วกันต่อให้ตัวที่สร้างมามองดูเข้าใจเลย。 ไม่เข้าใจไม่เข้าใจก็จะตัวไม่เข้าใจ。 ดูเห็นหมดเลยเข้าใจเลยเข้าใจเลยวงตาเข้าใจหมดเลยก็ที่เข้าใจว่าตัวเราตัวที่เข้าใจในตัวที่ไม่เข้าใจได้。 หลวงตาสังเกตพท่านขณะที่เปิดวีดีโอให้ดูเปิดวีดีโอธรรมะวงจรปฏิจากสมุทรบาหรือว่ามัชมาปฏิปธ。 หลวงตาสังเกตเห็นพวกท่านปฏิบัติมันปฏิบัติมันเป็นแบบเข้าใจผิด。 คือถ้าไปจับเอาตัวเราที่เม็ดเม็ดบามาูที่มันสร้างเป็นละลายเม็ดมาซ่าเป็นตัวเราไว้。 เวลาหลตาเปิดให้ดูท่านก็ไม่ดูท่านก็เอาเม็ดมนุษย์ที่มันไม่เป็นในตัวเราแล้วตัวเรานั่งนั่งเศพความสงบนั่งมองดูความสงบ。 ความสงบและท่านก่อสร้าง。 เดี๋ยวมันก็ไม่สงบ。 มันก็เนี่ยสงบแล้วก็ไม่สงบนะมันสร้างสัญญาณสร้างสังสร้างคือการรับรู้มันก็สร้างสร้างมันเปลี่ยนแปลงดับได้。 แต่ท่านสร้างเอาตัวท่าน。 แล้วนั่งเศษความสงบหลวงตาเห็นความสงสงตัวความสงบ。 จะไปยังไงปฏิบัติแบบนี้ไปยังไงกี่ล้านชาติไม่ไปยังไงหรอกต่อให้นั่นหน้าเป็นวันๆวันละห้าหกเจ็ดชั่วโมงความสงบอย่างนี้。 แต่ถ้าไม่เห็นความจริงไม่เข้าใจที่วามันเป็นของหลอกลวงเป็นมายาลงกับสิ่งหลอกลวงเป็นล้านเม็ดที่สร้างตัวท่านแล้วตัวสร้างอารมณ์ความสงบแล้วไปน。 ั่งเสไว้。 แล้วก็นั่งเสร็จไปยังไงเนี่ยนั่งเดี๋ยวก็เสร็จเบาสบายเดี๋ยวก็นั่งหลับสบหัวหักแล้วก็เลยมาดูสักทีแล้วก็หลับตานั่งเสพความสงบแล้วก็หัวคอหักปฏิบัอย่างนี้กี่ปีกี่ชาติแล้วตาสอนมายี่สิบกว่าปีลูกศิษย์เ。 นี่ย。 เห็นปฏิบัติแบบนี้มันได้ไปยังไงก็ปฏิบัติแบบนี้แล้วเห็นคนอื่นปฏิบัติมามากมายไม่ว่าพระฆราวาส。 ถ้านั่งเศษแบบนี้หลวงตาว่าจะทำอย่างนี้ให้เห็นความจริงอย่างนี้พี่นัยเห็นความจริงว่าสังขารเนี่ยมันมีแต่สังขารกายสังขารวาจาสังขารที่มันไม่มีตัวตนอยู่จริงมันเป็นของมายาหลอกลวงโลกจะไม่หลงมันให้เห็นอย่างนี้。 ไปกับสังขารใเลยก็กลใจที่ไม่สังขารเห็นสังขารมันเกิดดับเหมือนมันจะสร้างตัวตนกี่ตัวก็ไม่ลงไปกับมันกลายใจที่ไม่สังขารใจที่ไม่สังขารเนี่ยมันไม่มีตัวตนไม่ปรากฏอะไรเลยมีแต่ความรู้เฉยๆ。 แต่ตัวมันไม่มีหรอกไอไอ้ที่ไปรู้สังขารทั้งหมดนะแต่ตัวมันไม่สังขารมันไม่เกิดไม่ดับไม่มีที่อยู่ไม่มีที่ตั้งมันไม่มีตัวตนไม่ปรุงแต่งได้แต่มันมีความรู้อยู่ในตัวมันเรียกว่าถ้ารู้ถ้าารู้เรียกว่าธาตุรู้หรือวิญญาณธาตุหรืออมตธาตุอมตธรรมเรียกว่าพุทธธ。 ก。 ็ได้。 มันเป็นความรู้ที่รู้จริงรู้แจ้งรู้สิ้นยึดลูกสิ้นหลงตื่นบิกบานที่กี่ตัวกี่ตัวตัวเราตัวไม่หลงเลยสักตัวเดียว。 ต่อให้มันก็ขึ้นมาเป็นแค่มนูเดียวอย่าว่าเป็นล้านๆแค่ล้านมนูเลยที่ประกอบเป็นตัวมันขึ้นมาแค่แค่มนูเดียวมาหลอกลวงโลกมายาหลอกลวงโลกไม่ลงไปแต่รู้ว่าทุกอย่างเป็นมายาหลอกลวงโลกมันไม่มันไม่ได้เป็นสิ่งที่เกิดดับมันไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างอะไรเลยมันคือความไม。 ่มีอะไรปรากฏเลย。 แต่มันมีความรู้ในตัวมันเอง。 ความไม่มีอะไรเลยปรากฏแต่มันมีความรู้อยู่ในตัวเองมันมีอยู่แล้วในพระพุทธเจ้าในพระอาหารในพุทธชนในพวกท่านทั้งหลายในสรรพสัตว์ทั้งหลายมันมีมาแล้วคู่กับโดยจิฐานทุกดวงแต่ถ้าไม่ได้นำมาใช。 ้มัน。 ท่านหลงสร้างตัวเราแล้วไปเสพนู่นเสพนี่เดี๋ยวก็ไปเสพรูปรถเปลี่ยนเสียงสัมผัสเดี๋ยวก็ไปเสพผัวเสพเมียเสพลูกเสพหลานเดี๋ยวท่านก็ไปเสพอารมณ์ภายในมานั่งสมาธิแล้วก็ำลังเสพเบาว่างโลกโป่งเบาสบายว่างป่งเบาสบายใจสงบและเกใจไม่สงบปฏิบัติอะไรปฏิบัติด้วยความยึดถื。 อด้วยความเสพยึดถือปฏิบัติแบบนี้จะไปยังไงอ่ะมีแต่ความเสพ。 เศสุขเสพเสวยมีตัวเราสร้างขึ้นมาแล้วก็สร้างอารมณ์ขึ้นมาแล้วก็เสรพอารมณ์ที่ตัวเองสร้างขึ้นมาเหมือนเด็กเล่นของเล่นจะไปยังไงปฏิบัติอย่างนี้แล้วก็ว่าหลายคนแบบนี้ไม่เชื่อเรานี้เลย。 หนีไปปฏิบัติแล้วบอกว่าหลังมาหาเราหายไปหลายปีจานไปดูที่เขานั่งกันเต็มไปหมดเลยเงียบมากเลยเนี่ย。 แล้วก็มีผู้สอนอยู่เนี่ยแล้วก็นั่งพากันนั่งในห้องแนั่งเย็นเงียบทำไมนั่งกันนานว่าห้าหกชั่วโมงหน้ากันยังไงแต่มันนั่งนานๆนะแล้วก็มันกดกดตัวเองอ่ะมันเมื่อยเมื่อแล้วก็ยกแล้วก็ขึ้นหน่อยนึงแล้ว。 ก็นะ。 มันมันกดทภูมิมันนานๆน่ะเพราะมันยกก้นลอยๆขึ้นหน่อยมันก็รู้สึกว่ามีความสุขมากเลยแล้วก็。 ื่นแล้วก็กดแล้วก็ไปใหม่แล้วก็。 แล้วก็ห้าหกชั่วโมงอ่ะ。 แล้วก็เป็นกันห้อง。 หรือว่าทำอะไร。 ไม่เชื่อเรา。 หายไปจากเราหลายปี。 วันนึงแถ้มาเลย。 หน้าดำเป็นต่ออตะโกเลยผมเข้าเหมือนกับวิ่งออกมาจากกองไฟเหมือนกับไฟไหม้。 ร้องห่มร้องไห้แท้มามาพบบที่เท้าเลยว่าอาจารย์ช่วยด้วยช่วยด้วยหมอบอกว่าหนูเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย。 สติแตกไปเลย。 การเป็นเจ้าหญิงที่ทาไปเลย。 พ่อไปโรงพยาบาลหลวงตาไปบอกว่าพวก。 ที่เป้าใคร่ายบอกว่าอาจารย์เขาพูดอาจารย์ไม่รู้เรื่องเขาเป็นเจ้าหญิงนิทานไปแล้ว。 เราไปยืนดู。 วันนี้ทาที่ไหนวะเนี่ย。 ร่างกายมันหมดสภาพเฉยๆอ่ะมันเครียดจนหมดสภาพแต่ใจข้างในอ่ะมันทุกข์ที่สุดเลยมันโคตรทุกข์เลยไปวางนักหนาปฏิบัติละห้าหชั่วโมงแต่ความคิดความคิดไม่ไปอยวางเลยพูดแค่นั้นแหละเจ้าหญิงนิทน้ำตาไหลเลยตายังหลับอยู่ได้ร่างกายหมดสภาพที่พูดคุยด้วยไม่ได้แล้วแต่ข้าง。 ในบรรทุกขมากเลยร้องร้องห่มไห้เป็นเวเลยพวกคนต้องให้้ตกใจ。 นี่นกว่าเป็นเจ้าหญิงนิทานทำไมร้องไห้ได้ด้วยเหรอเนี่ย。 ก็บรรทุกมากขนาดนี้。 แต่ละคนปฏิบัติแบบนี้เราก็เห็นแบบนี้เห็นความจริงเยอะแยะมากมายเลย。 แล้วร้ายกาจที่สุดขนาดไหน。 พ่อไปงานศพ。 เขาบอกว่า。 ไว้อะไรคนตาย1นาทีกว่าจะเผา。 นวด。 นั่งร้องไห้แล้ว。 ศพไปอยู่นวดบนเมนวดรอเผาแต่เจ้าตัวมานั่งร้องไห้อยู่ข้างหน้านี่อาจารอาจารย์ร้องไห้อยู่นั่นแหละ。 อาจารย์จะมาเผาเธอทำไมวะเนี่ย。 ร่างเธอมันไม่ถูกป่ะเนี่ย。 รเธออยู่บนเมมันไม่ถูก。 อาจารย์ไม่มาเผามันก็ต้องเน่าคนอื่นก็ต้องเผา。 แต่อาจารย์เนี่ย。 เผาความทุกข์ในใจเธอในความยึดมั่นถือบ้านความหลงยึดถือ。 ทำไมเธอตายแล้วเธอยังไม่หลงยึดยังไม่หลสิ้นลงยึดถือมันเลยมีตัวตนของเธอมันไม่สิ้น。 เมื่อลงยึดถือให้ของปลอมเหมือนในที่มันเป็นตัวเป็นตัวเดียวก็เปลี่ยนรูปร่างไปเป็นล้านๆขนาดจิตเนี่ยเป็นล้านๆมนูขนาดจิเดี๋ยวก็เปลี่ยนรูปร่างไปแล้วก็ไปยึดถือเป็นจริงๆอ่ะแต่้มนูเนี่ยมันดับไปแล้วดับไปแล้วแต่มันมายึดถือไว้ในใจมันไม่ดับมันเหมือนว่าอะไรนะห。 นังละครที่เราดูกันละครจะจบไปแล้วจบไปแล้วแต่คนยึถือก็พูดไม่จบอยู่ในใจของเราเลยเนี่ยไอ้มันร้าย้าอยู่ในใจเราได้เลยไอ้ที่อยู่ในใจของเราเนี่ยมันไม่ตัวนี้。 แต่ละครเจ้ามันจบแล้ว。 ไอ้ที่มาสร้างเป็นเม็ดสร้างเป็น。 เดี๋ยวถ้าเป็นตัวเราถ้าเป็นสามีเราภรรยาพ่อแม่พี่น้องเรามี。 สร้างเราเป็นผู้ดูผู้รู้เนี่ย。 แต่ละขนาดที่มันดับไปถ้าเราไม่ยึดถือมัน。 ไปไม่ถือมัน。 มันเป็นธรรมชาตินะ。 ละครที่สร้างให้ดูเนี่ยเจ้าออเจ้าเนี่ย。 ไปแล้วจบไปแล้วเอาวสาแล้วไง。 แต่ถ้าลงไว้ในใจเธอสิมันอยู่ในใจท่านนะ。 มันดับไม่ได้อยู่ในใจท่าน。 นั้นน่ะมันสร้างเป็นปรมนูเป็นล้านขนาดอะไรก็ตามใจแล้วไปเป็นธรรมดาเมื่อตัวนี้ดับไปปกติ。 แต่ถ้าลองยึดถือสิ。 มันไม่ดับไปจากความความทุกข์โศกเศร้าเสียใจความคับแค้นใจความทุกข์ในใจของท่านไม่ดับตัวนี้แล้วมันตายแล้วร่างเนี่ยที่มันพูดกับลูกตาเฉเฉได้มันดับหมดไม่ดับมันเด็นออกมาสิ。 หลวงตาอาจารย์อาจารย์ร้องห่มร้องไห้ทุกข์โศกเศร้ามากเลย。 ฝากครอบครัวหนูด้วยฝากครอบครัวหนูด้วยร้องห่มร้องไห้แต่ละคนน่ะ。 เราเห็นมาเยอะแยะมากมายแล้วแบบนี้เราเบื่อมากเลย。 อาจารย์สอนเธอยังไงวะเนี่ยทำไมเธอมีแต่ความยึดยอย่างนี้วะเนี่ยแต่ละคนน่ะ。 แล้วจะเกิดเขาเผาเธอเสร็จแล้วก็กลับไปหมดแล้วเธอจะอยู่ยังไงวะในโลกนี้。 เธอจะอยู่คนคนเดียวยังไงในวัดเนี่ย。 ทุกคนกลับบ้านหมดแล้วก็ไม่เห็นเธอเนี่ย。 แล้วเธอจะอยู่ยังไงในวัดในคนเดียวเนี่ย。 เราต้องถ้าเรายังยึดถือเราเตรียมอย่างนั้นเลย。 คนอื่นกลับหมดแล้ว。 เราต้องร้องไห้อยู่คนเดียวในวัดนั้นไม่มีใครเห็นเรา。 นี่สิมันทุกข์ยิ่งกว่าตอนมีชีวิตอยู่อีกแสบมากเลย。 ความหลงยึดถือเนี่ยทำไมเราจะเกิดการฝึกจิตนั่งหลับตาเสพอะไร。 รู้รู้รู้ความจริงอย่างนี้รู้รู้รู้พ่อแม่ครูบาอาจารย์อยู่กับรู้อยู่กับรู้ความจริงอย่างนี้ถามหลวงปู่เรียนนพ่อแม่ครูอาจารย์ที่เป็นพระสงฆ์ท。 ี่ยอมรับ。 น้องอยู่ที่หนองคายก็ไปกลับแทเช้าท่านไปกลับที่ตักและแอบที่ถามวงปู่มีอะไรเป็นแล้วครับรู้ทุกอย่างเป็นกลางเลยทุกอย่างเป็นมาเป็นมาหลอก，ล。 วงโลกจาน。 แต่พวกเราเนี่ย。 ปฏิบัติอยากพทุกข์อยากไปทอาหารพไปจับแค่นี้ว่า。 หลานอยู่กับรู้ความจริงแต่เราสร้างตัวตนของเราแล้วไปจับแค่่นี้ว่าหลตื่นเลยขึ้นมาก็ตายเลยๆๆของแล้วก็หล่อ。 แล้วก็ลืมตาตาๆแล้วก็กลับดูเห็นวีดีโอกันอะไรแบบนี้。 มันปฏิบัติแบบนี้มันมีความรู้อะไรอ่ะมีแต่ความหลงแล้วแบบนี้。 ก็เข้าใจว่าอะไรคือปฏิบัตินะปฏิบัติแต่ความจริงที่ไม่ได้ปฏิบัตินะนั่งนั่งวันละห้าชั่วโมงตายไปแล้วเป็นผีมันนั่งร้องไห้ทุกข์เป็นแถวเป็นแถวเป็นแนวเนี่ยเห็นมาเยอะแยะละ。 กกนั่งคุยกับสะกร้องห่มร้องไห้อยู่นั่นแหละอะไรมาอยู่ในวัดมาตายในวัดแล้วก็มาปฏิบัติแล้วก็มาตายในวัดห่มร้องไห้อยู่อยู，่，น，ี่วะเนี่ยบอม，ั。 นสะกอยู่。 ตกเย็นอ่ะไอ้เนี่ยมันร้องไห้ทุกวันเลยตอนมันจะตายมันเป็นมะเร็งปวดเจ็บปวดทรมานมาก。 มันร้องห่มร้องไห้โหยหวนมากเลยจนถึงวันตายเพราะตายแล้วมันจะมีความรู้สึกว่าตัวยังไม่อยู่มันก็ร้องไห้อีกมันยังไม่รู้สึกว่าตัวเองว่าตัวมันหายไปไม่มีตัวตนมันยังรู้สึกว่ามีตัวตนมันตายไปแล้วตกเย็นก็ร้องมาร้องทุกวันเลยมาร้องทุกวันหมดเลยมันมาสะกินเราเย็นๆ。 เ。 น。 ี。 ่ย。 ศาลาไปสวไปบอกกนวามันตายแล้ว。 แล้วก็มันบอกว่าไปไปได้ไปได้ไปได้แล้วไม่มีแล้วมันตายไปแล้วไม่เจ็บไม่ปวดอะไรแล้วมันเป็นความรู้สึกว่าเจ็บปวดอยู่มันได้ปวดแล้วไม่จะปวดได้ไงล่ะผม่มร้องไห้ก็พูดให้เข้าใจกันแล้วก็แล้วก็บอกบอกอย่างนี้ไม่มีจริงหรอกตายแล้วยังคิดมีตัวตนอยู่ปวดอยู่เนี่ยตายแ。 ล้วไม่ไม่มีตัวตนจะปวดได้ไงคิดความหลงจะถือว่ามีตัวตนตายแล้วยังปวดปวดมากเลยปวดมาก。 ดูสิ。 มันปวดที่ไหนล่ะมันตายมันจะมีความปวดเดือดที่ไหนล่ะ。 ร้องตกเย็นตายไปแล้วเพราะตกเย็นร้องโหยหวนมากเลยเหมือนตอนที่มีชีวิตอยู่เลยเนี่ยขนาดตายแล้วมันยังรู้สึกว่าตัวเราปวดตัวเราปวดตัวเราปวดตายแล้วมันปวดที่ไหนแล้วมันไม่มีตัวปวดแล้วประสาทเส้นประสาทขาดหมด。 แล้ว。 ๆบอกก่อนตายแล้วตายแล้วตายแล้วงงแล้วตายแล้วตายแล้วทุกคนไม่มีแล้วบอกหายไปเลยหายไปลงมันหลงจริงๆนะเข้าใจถามไปตอบยาวเลยอันนี้มันเป็นที่มาของเรียกว่าของพ่อแม่ครูอาจารย์ดูเรียกว่า。 ถอดรูปปมาูของวิญญาณ。 ลูกศิษย์เราหลายคนแล้วก็อยากจะที่ตรงนี้ที่สอนโรงเรียนการถอดรูปปรมาณวิญญาณอยู่ในจิตคือพุทธที่หลวงพ่อเอาตอนช่วงแรกของวงโปเนี่ยมามาอ่านแล้วต่อจากนั้นก็เป็นของท่านเองคือต่อที่ต่อไปก็คือการถอดรูปปมวิญญาณแล้วก็นี่。 แหละ。 ความหลอกลวงโลกที่สุดของความหลอกลวงโลกคือสิของความหลอกลวงโลกก็。 ดับปรมาวิญญาณได้แล้วกลับคืนสู่จักรวาลเดิมคือผู้รู้เนี่ยถ้ารู้ก็เลยมันเป็นความว่างอยู่แล้วกับธรรมชาติมันก็เลยกลับคืนสู่จักรวาลเดิมที่มีตัวตนอีกต่อไปคือที่สุดของการหลอกลวงโลกคือจบให้สังขาหลอกลวงสร้างพบสร้างชาติคือการถอดลูกปรมาวิญญาณที่พ่อแม่ครูบาอ。 าจารย์ท่านสอนทิ้งเอาไว้หลายคนฟังแล้วก็ไม่รู้เรื่อง。 ตรงนี้แหละ。 ตาก็เลยมาพูดให้เห็นว่าปมนูเนี่ยมันเป็นล้านขณะปมาณูจิตแล้วก็มันก็มากอดลูกกอดลูกเป็นร่างขึ้นมาลงเป็นเ，ป，็，น，ต，ั，ว，จริ，ง，ๆ，น，ะ，คือนี่แหละ，ค，ื。 อลูกปมนู。 ถ้าเราไม่ลงไปตามรูปปรมนูนี่คือการถอดรูปปรมาณูจิตแล้วกลับคืนสู่จักรวาลเดิมกลับบ้านเก่าเป็นความว่างๆที่มีความรู้นะได้ไปอยู่ว่างๆแค่หลายคนว่างแค่ว่าว่าเธอไม่ใช่นะมีความรู้อยู่กับรู้อยู่กับรู้ที่มีความรู้ที่ไม่มีตัวตนไม่มีความเคลื่อนไห。 วใดๆ。