早上把作业交给了隆达师傅，隆达师傅说：“你没看到觉知者。”因此隆达师傅让念诵“佛陀”，有时会走神。 隆达师傅让记录念诵“佛陀”时看到了什么。大部分时候，看到的都是昏沉，好像沉浸在昏沉中。但也有时候会看到担忧，担心自己是否太用功了。这些也能看到。但最清楚的是，傍晚到达这里的时候。我知道行程安排是下午六点隆达师傅会开始活动。我们大约五点半到达这里，但房间还关着，灯也没开，心里就想：“怎么回事？都这么晚了房间还黑着。”当时没有意识到，意识到的时候已经走过去了大约十几二十分钟。 所以想请教隆达师傅，“怎么回事”这个想法，是那个觉知者吗？ （隆达师傅回答）它还不是当下。当下是，隆达师傅让我们念诵“佛陀”，或者吸气“佛”，呼气“陀”。因为我们说我们看不到觉知者，不善于看到觉知者，也不善于放下觉知者。那该怎么办？隆达师傅就说让心有个依靠，有个诱饵。让心有个依靠，有个诱饵。这取决于我们擅长什么。有些人使用念诵“佛陀”的方式，有些人不念诵“佛陀”也能觉知呼吸，有些人通过吸气“佛”，呼气“陀”作为诱饵，让觉知力保持在诱饵上，不要消失。让觉知力持续不断地保持在诱饵上，不要消失。 然后我们观察自己，觉知“佛陀”念诵，或者觉知呼吸的人，心里有什么想法、念头、思索和造作。看到想法、念头、思索和造作。觉知者去觉知“佛陀”念诵，他在心里想些什么。但我们看到了错误的方面。隆达师傅是想让我们看到，正在念诵“佛陀”的人，或者去觉知呼吸的人，在当下，他的心里在想些什么。在当下只是看到他，只是了解他，不要让觉知力脱离“佛陀”念诵，让觉知力脱离呼吸。然后观察觉知呼吸的人，念诵“佛”的人，觉知念诵“佛”的人，他一直在心里想些什么。 但我们看到了错误的方面是什么？看到我们昏沉。昏沉不是想法、念头、思索和造作。但我们没有看到，那时我们说自己昏沉，于是就产生了担忧。我们开始担忧，是不是太用功了？我们是不是做错了？尽管我们觉知着念诵，觉知呼吸，但我们却没有看到自己正在心里思考和造作关于昏沉，是不是太用功了，我们做错了还是做对了，我们该怎么办。是我们去觉知昏沉，或者觉知呼吸的人，他在思考。即使我们觉知着呼吸，觉知着“佛”，但我们也想：“是不是做错了？为什么这么昏沉？是不是被附身了？”到了这种时候，这就是看到觉知者。觉知者去觉知什么？去觉知呼吸，去觉知我们正在念诵“佛陀”。 觉知者，它整天整夜都在思考。如果我们不睡着，它会一直思考。仔细观察，日日夜夜地观察，这就叫做看到觉知者。看到觉知者非常重要。看到觉知者叫做找到觉知者。放下觉知者就能摆脱痛苦。为什么？因为我们觉知什么，就是把我们自己带去觉知。而我们自己就是个麻烦制造者。如果把我们自己带去觉知什么，我们自己就会执着，然后产生问题。眼睛看到事物，事物没有问题，但我们去觉知事物的人就有问题。耳朵听到声音，声音没有问题，但我们去觉知声音的人有问题。气味没有问题，但我们去觉知气味的人有问题。味道接触到舌头没有问题，但我们去觉知味道接触到舌头的人有问题。接触到心灵和身体的东西没有问题，但我们去觉知接触到身体的东西的人有问题。心灵的症状按照它的自然规律那样发生，它没有问题，但我们有问题。 问题在于我们这些觉知者。问题就在这里。例如，一位僧人向隆普度·阿图洛（Luan Pu Dun Atulo）告别，隆普度是他尊敬的老师。僧人说：“这个寺庙太吵了，我住在市场中间，无法修行，因为声音太大了。我想去一个更安静的寺庙。”僧人告诉隆普度。隆普度可能会慈悲地允许，但也认真地考虑一下，是声音对我们的心造成了问题，还是我们的心对声音造成了问题。如果我们还看不透这一点，去哪里都会有问题。无论什么事情，我们都会责怪它有问题。真正的问题，是去觉知那些东西的我们自己有问题。好好观察，我们就会知道这个世界没有问题，而是我们的心有问题。谁是那个知道的人，谁就有问题。是谁知道呢？是我们知道，所以我们才有问题。为什么？因为把我们带过去了。把我们自己带入一切。把我们自己带入孩子，把我们自己带入丈夫，把我们自己带入妻子，把我们自己带入职位和工作，把我们自己带入人。我们把我们自己带入这个人，把我们自己带入那个东西，所以处处都有问题，事事都有问题。 问题就在我们自己这里。我们去觉知什么，然后把我们自己带入那个东西，所以一切都成了问题。想要他那样，想要他这样，不想要他那样，不想要他这样。我们把我们自己带过去，然后认为那个东西是我们的。先有我们自己，然后认为那个东西是我们的。我们是丈夫，我们是妻子，我们是哥哥，我们是弟弟，我们是父母兄弟姐妹。先有我们，然后认为他们是我们的是我们的。那个东西没有问题，但我们的心立刻就有了问题。谁是知道的人，谁就有问题。当觉知某件事时，是谁知道呢？是我们知道。无论问什么，都是我们知道。谁会知道呢？我们的心舒服不舒服，是谁知道呢？是我们知道。因为我们是那个知道的人，所以我们才有问题。一切的一切，问题都在我们自己这里。我们是那个知道的人，所以才有问题。因此我们必须观察到我们自己这个觉知者。当去觉知某件事时，是我们自己这个觉知者在觉知。然后观察我们自己这个觉知者。观察到之后，我们就会跟随它。觉知我们自己这个觉知者，然后放下我们自己这个觉知者。因为所有的父母老师都放下了觉知者，放下了觉知者，所以才摆脱了痛苦，进入涅槃。 重要的是，今天我们修行所犯的错误是，隆达师傅让我们用“佛陀”这个词，或者吸气“佛”，呼气“陀”作为工具，作为诱饵，用正念智慧去觉知，觉知力会不会消失。但我们说，念诵一会儿就消失了，念诵一会儿就消失了。念诵一会儿就消失了，待不住。觉知力不在了，只剩下妄想。一旦觉知力消失，只剩下妄想。一定要让诱饵抓住，让它不要消失。让觉知力保持在诱饵上。 我们今天甚至不到五分钟就消失了好多次。这样不行。必须那样，我们就必须设置闹钟。设置多久？然后对自己立誓。向佛陀、佛法、僧侣、天地神灵发誓，以此作为见证，这样才会真实。我们感觉有佛陀、佛法、僧侣、天神、梵天、阎罗、夜叉、龙族、金翅鸟、人类和所有众生作为见证。我发誓，我会保持觉知力，不要让诱饵偏离，不要让诱饵消失。设置闹钟。设置几分钟？先设置十分钟。佛陀，我不会让觉知力脱离诱饵。这样立誓，如果违背誓言，就很危险了。如果是个不守信用的人，生活就不会兴旺，做什么都不会成功。好吧，接下来设置早上闹钟，设置十分钟，让它提醒我们。不用担心，时间到了它自己会响。十分钟。 然后我们保持觉知力在诱饵上。例如，念诵“佛陀、佛陀、佛陀”，或者吸气“佛”，呼气“陀”也可以。在诱饵中，如果在十分钟内觉知力脱离了诱饵。在我们念诵“佛陀”的时候，然后觉知我们不是他。观察那个觉知者。好好地观察。默默地观察。观察我们自己，这个不知道念诵“佛”或者觉知呼吸的人。没有人知道，是我们知道。不需要记录，光顾着记录就无法触及内心。光顾着记录就无法成为现实。这并不难。十分钟有什么好记住的。设置十分钟闹钟，时间太长了，五分钟也可以。好吧，十分钟，五分钟，不要违背对佛陀、佛法、僧侣发下的誓言。大家一起赞颂，一起随喜，一起说“萨度”。 让我们一直保持正念，持续不断地保持在某个作为心灵诱饵的事物上。例如选择一样，我吸气“佛”，呼气“陀”，或者“佛陀、佛陀”，不需要与呼吸结合。然后，只要觉知力不消失，一直都在诱饵上。在我们设置的五分钟十分钟内，必须要真正观察到，我们，这个去觉知“佛陀”念诵，或者去觉知呼吸的人，在心里想了些什么。一直在想些什么？不需要睁开眼睛再记录，睁开眼睛再记录，这样无法入定。 然后仔细观察，我们，这个去觉知“佛陀”念诵，或者觉知呼吸的人，在心里想了些什么。所想的，是我们所觉知的。不是昏沉，一会儿不昏沉，一会儿舒服，一会儿不舒服。不是想法，不是思索和造作，而是感受，它是一种感受。如果不知道感受的状态，昏沉，不昏沉，舒服，不舒服，就会看到错误的方面。即使昏沉也会思考。我们是不是在压制心灵？我们是不是在利用我们自己去觉知？我们是不是做错了？不是的，担忧也是思考，也是思考和造作。不是禁止，不要试图消灭它。觉知就是只是觉知，不要试图驱赶和消灭它。如实地觉知它，只是如实地觉知它，不要去干预，不要压制和控制它，也不要迷失在造作中。只是觉知它。我们之所以需要诱饵，就是为了让觉知力停留在诱饵上，这样就不会迷失在思考和造作中，也不会试图去驱赶和消灭它。因为我们的觉知力停留在诱饵上，就不会去驱赶和消灭它，也不会迷失在想法和造作中。我们就能只是觉知它。 之所以要有诱饵，就是为了能够只是觉知它。有一个诱饵拉着我们，这样我们就不会与心中的想法和造作纠缠不清。就能只是觉知心中的想法和造作。我们说，觉知者总是会在心里思考和造作。无论我们觉知什么，都会在心里思考和造作。如果我们清楚地看到这一点，那么在日常生活的每一个当下，无论我们觉知什么，通过眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、心灵，我们都会觉知这个觉知者。觉知我们这个一直在思考和造作的觉知者。我们不会把心向外发送去寻找事物。在接触时，我们会观察，我们这个觉知事物的人，把事物拿来在心里思考和造作什么。在当下接触到声音时，我们这个觉知声音的人，在心里思考和造作什么。在闻到气味时，在尝到味道时，在知道触感时，在知道心灵的状态时，我们觉知到什么，在心里思考和造作什么。然后只是觉知我们自己，这个在心里思考和造作的人。不要迷失在其中。如果迷失在其中，就会变成思考和造作的人。只是觉知它，不要试图消灭和驱赶它。只是如实地觉知它。有时会想好的事情，行善，做好事。有时会不顺心，也是只是如实地觉知它。只是如实地觉知它。但最初，如果我们没有诱饵，觉知力没有停留在诱饵上，就会迷失在想法和造作中，迷失而变成思考和造作的人，或者会干预，试图去驱赶和消灭它。 先熟练地练习，以后就不需要依赖诱饵了。只要停留在觉知上，只是觉知，继续觉知。觉知在哪里？正念安住在心里。在心里知道，在心里觉知，在心里观察，安住在心里，在心里放下。让正念安住在心里。觉知什么？无论是觉知什么，在每一个当下。让正念安住在心里。在心里知道，在心里觉知，在心里观察，安住在心里，在心里放下。心，就是觉知者。让正念总是伴随着觉知者。让正念总是伴随着觉知者。去觉知什么，然后思考和造作了什么。不要迷失在想法和造作中。不要试图去驱赶和消灭它们。只是如实地觉知它们。最初，依靠诱饵，为了不迷失而成为思考和造作的人，或者不迷失而试图去驱赶和消灭它们。最初的修行方法，是为那些没有修行过的人设置闹钟。设置好，这样就不会担心时间太长。对佛陀、佛法、僧侣、天神、梵天、阎罗、夜叉、龙族、金翅鸟、人类和所有众生发誓和祈愿，让他们作为见证。接下来，佛陀，将让正念安住在哪里？最初，先让它有个诱饵。让正念先有觉知力。觉知力安住在诱饵上。然后观察我们的心灵，这个去觉知诱饵的心灵，它在造作什么。不要迷失在其中。不要去抓住舒适或不舒适、轻松或不轻松的心灵状态。那是错误的。那是感受，那是一种感受。让它在心里知道。要知道心灵。无论发生什么感受，轻松或不轻松，舒适或不舒适，心会怎么想？要知知道在思考和造作什么。因为感受，心灵的状态，它是一种法尘，是一种外六入。要觉知去觉知那个外六入的心灵，然后它在想些什么。不要让心向外去寻找外六入。如果心向外寻找，那就是集谛，是产生痛苦的原因。心向外发送的结果是痛苦。觉知到心向外发送，或者觉知到心向外发送的造作，是道。直到心清楚地觉知到心，这就是灭谛，就是痛苦的止息，或摆脱痛苦。 如果我们只是觉知外六入，那就是心向外发送。我们的眼睛看到事物，我们只关注事物，那就是心向外发送。听到声音，只关注声音。闻到气味，只关注气味。吃东西，只关注食物的味道。让心向外发送。我们触摸到什么，只知道触摸到的东西，那就是心向外发送。知道状态，关心心是舒适还是不舒适，想好的，想坏的，一直跟随。如果心灵是好的，就想要它一直是好的。如果心灵不好，就排斥心灵。心灵是这样的，就想要它那样。心灵是那样的，就想要它这样。这是心向外发送。因为所有思考的状态都是法尘，都是法尘，都是外六入。如果心向外寻找外六入，也就是心灵的状态，和事物、味道、气味、声音、触感，这就是外六入。让正念伴随在觉知者那里，觉知外六入的人。让正念伴随在觉知外六入的觉知者那里。谁是那个知道的人？是谁觉知到事物？是我们觉知到。觉知到声音是谁觉知到？是我们觉知到。觉知到味道，觉知到触感，是谁觉知到？是我们觉知到。心舒服不舒服，也就是感受，是谁知道？是我们知道。想好的，想坏的，行善，作恶，善良，邪恶，是谁知道？都是我们知道。无论问什么都是我们知道。我们是那个知道的人。为什么？因为我们执取了五蕴，也就是识蕴。识蕴的作用是知道，通过眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、心灵，认为这是我们，是我们的自我，是我们的所有。因此，当去觉知什么时，我们就把五蕴中的识蕴，当作是我们，是我们的自我，是我们的所有。因为五蕴中的识蕴接收了眼睛、耳朵、舌头、身体、心灵，它必须与受、想、行这三个蕴一起工作。知道之后就喜欢或不喜欢，或者没到喜欢或不喜欢的程度。然后记住知道什么是什么，把它拿来在心里思考和造作。觉知者把东西拿来在心里思考和造作，喜欢或不喜欢，拿来在心里思考和造作。这就是五蕴本身，是色、受、想、行、识。如果我们只是觉知，就能放下觉知者，就等于放下五蕴。这叫做五蕴的止息，也就是知道了涅槃。所有的佛陀和阿罗汉都放下了五蕴。 为什么说要觉知觉知者呢？一旦透彻地觉知到觉知者，就等于完整地放下了五蕴。但如果没有找到觉知者，就无法放下所有的五蕴。识蕴在第五个蕴中，也就是色、受、想、行、识。识蕴去接收事物时，必须要与受、想、行这三个蕴一起工作。受蕴就是知道什么之后会喜欢或不喜欢，或者没有到喜欢或不喜欢的程度。想蕴是记住知道什么是什么。行蕴是思考和造作，产生各种情绪。也就是要与识蕴一起工作，总是要一起工作。然后传递新的法尘，产生新的识蕴，去接收那个法尘，如此不断地进行下去。觉知识蕴，觉知总是会迅速生灭。受、想、行这三个蕴的功能是与识蕴一起产生，依靠识蕴。因为识蕴，它们才会生灭，因此它们生灭得非常迅速。也就是名蕴，生灭得非常迅速，不断地改变。当受、想、识蕴，旧的灭去，新的产生，旧的灭去，新的产生，非常迅速。即使速度再快，如果我们能够觉知到觉知者，只是觉知，我们就能放下所有的五蕴。这叫做五蕴的止息。佛陀和所有的阿罗汉都是通过这条路证悟的，就是五蕴的止息，找到觉知者，放下觉知者。 但我们不理解这一点。我们不理解原因和结果。隆达师傅让我们有正念觉知诱饵，否则它会消失。五分钟，不知道有多少次失去了诱饵。一直在想，这就是不了解的修行。这是迷失。只是知道，而不是压制而不去想不去造作。不是的，如果这样做，心灵会更加紧张。无论觉知什么，必须要思考，知道什么是什么，知道好坏，知道善恶。一定要知道。只有知道，才能摆脱痛苦。不是试图压制，不让它思考。让它保持平静，杀死五蕴。这是一个生命，无法被熄灭。只是觉知它，不迷失在其中。能理解吗？ （提问者）理解，理解。但刚才我试着想了一下，在做的时候，隆达师傅说要观察觉知者，我正在想，如果我观察觉知者，我会不会失去念诵“佛陀”？ （隆达师傅）怎么会失去呢？它也知道我们在想什么。怎样知道的？“佛陀、佛陀、佛陀、佛陀、佛陀、佛陀、佛陀、佛陀、佛陀、佛陀、佛陀”，念诵“佛陀”的人，“佛陀”在心里想什么？“佛陀、佛陀、佛陀、佛陀、佛陀、佛陀、佛陀、佛陀”还是不理解。观察还没有开始。先设置时间。念诵“佛陀、佛陀、佛陀、佛陀、佛陀、佛陀、佛陀、佛陀、佛陀”容易让“佛陀”消失。念诵“佛陀”的人，觉知着念诵“佛陀”的人，在心里想什么？“佛陀、佛陀、佛陀、佛陀、佛陀、佛陀、佛陀、佛陀”。心里想什么？“佛陀、佛陀、佛陀”，这样不会知道吗？就在念诵“佛陀、佛陀、佛陀”中，就不会知道我们在想什么吗？念诵的人，为什么害怕，害怕我们去觉知我们心里所想的，然后我们就会不知道念诵？不需要这样分开，它们都在我们身上，一切都在我们身上。为什么不能同时知道？ （提问者）如果我通过了这个阶段，完成了五分钟，是不是应该继续练习十分钟？ （隆达师傅）先完成五分钟再说。真的吗？不需要去追求时间，不需要贪图，必须完成更多的时间。五分钟，如果我们能够看到觉知者在思考和造作，就非常有价值了。这对生命非常有价值。因为也许能够切断轮回，超越轮回。人们无法摆脱痛苦，不是必须非常久。你真的没有看到，我们这些念诵“佛陀”或者觉知呼吸的人，真的没有在心里思考和造作什么。不需要超过二十分钟。很快，但什么都不知道。它不知道也不清楚。觉知力和念诵没有消失，也看到我们自己在思考和造作什么，没有消失。如果清楚地知道，一直都知道，那就真的完成了。以后就不需要帮助了，不需要诱饵了。真的就在觉知上。 （提问者）如果我们有日常工作要做，是不是就不用念诵“佛陀”了？ （隆达师傅）也可以。以后那些熟练的人，可以在日常生活中觉知到自己的心。在工作，站立，行走，坐卧，上厕所，甚至是在马桶上，甚至在睡不着觉的时候，都可以觉知到那个觉知者，一直觉知着那个思考和造作的觉知者。一直知道。不用知道眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、心灵。日日夜夜都练习。练习的机会是日常练习。确定了就日日夜夜都接受。然后拿什么来在心里思考和造作。然后让觉知者就在那里。现实生活中的修行是练习。当真正投入到日常生活中，在日常生活中接触到种种事情，就必须要一直注意心灵。在心里拿来思考和造作，然后就只是觉知在心里思考和造作。从现实生活中来，现在不需要依靠词语，就在觉知者那里，就在觉知上。可以吗？明白了吗？清楚了吗？努力修行，要努力地练习，然后就会自己明白，就会自己怀疑。 有无量的功德。即使无法证悟涅槃，心灵不认识“佛陀”，去世后也有机会不去恶道，转世善道。如果幸运的话，就能摆脱痛苦。如果放下觉知者，就能涅槃。这取决于努力。如果只是想想，不了解真实，真实是什么样的。如果真正知道，就不用问任何人。真正知道是什么样的？就是一直一直地在心里说，但什么都不知道。一直在心里说。一直说，日日夜夜都说，不用问任何人，一直都知道，日日夜夜都知道，就真的完成了。再也不想做什么了。坐着，看着今天真的知道我们的心，看到我们的心知道什么，然后拿来说三道四。如实地知道它，如实地看到它。不要压制让它平静。不要压制让它平静。我们的父母老师，他们会严格的教导。那样是平静，这样是如实地知道，只是如实地知道。我们主要是思绪纷飞。然后看到了。我看到了，主要是思绪纷飞，不在觉知上。因此我们保持在诱饵上的觉知力无法持久。然后我们看到了，我们才会让你五分钟，因为我们看到你在思绪纷飞。为了让你把觉知力放在诱饵上，我们才会只给你五分钟，我看到了，你思绪纷飞得很厉害。 我很同情你。我们打坐，我们从傍晚一直坐到早上，一动不动。我们从下午五点坐到早上。但看你的样子，先给你五分钟再说。我给你时间，让你真的知道，真的知道就非常有价值。 （提问者）还在念诵“佛陀”，但我看不到觉知者。我没有那个幸福的本体。因为隆达师傅说，所有人，一旦识蕴接收到什么，它就会说，它会描述。因为它一直与受、想、行一起工作。但我好像天生不是一个健谈的人，所以我不是很确定。好像我没有看到这个。一直在说，但我们看不到。有很多人这样。我们不做。念诵“佛陀、佛陀、佛陀”，然后看到我们自己，这些念诵“佛陀”或者觉知呼吸的人。然后观察，我们这些觉知呼吸的人，想了些什么。正在心里说什么？去尝试地知道。或者背诵。一会儿又觉知吸气，一会儿又知道呼气。念诵“佛陀、佛陀”一会儿。老师，它什么都不说。是什么样子？如果老师说，一旦觉知什么了，马上就会说。但我为什么坐了这么久什么都没说。老师说它必须说，必须思考和造作。但我坐了很久什么都没有说。有人抱怨。我们没看到。我看到你抱怨。它不知道。我们不理解。说，它为什么只有你。它不会说的，不会成像的。保证。好好看看。那些总是要反驳的人，他们说个没完。然后整个房间的人都在笑，但他自己不知道。从来不说，从来不说。看看吧。写下来的人是错过了，说出来的人，我们什么都不说，我们从不反驳。我们什么都没说。你明白吗？我们什么都没说。一直在想它在哪里，发现只有自己。哪里说的？我们一再说再说再说。哪里说的？哪里错过了？只有平静。这样就错了。那个说的人没有说话了。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求： 1. 完整翻译为中文，不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ เมื่อเช้าได้ส่งการบ้านหลวงตาแล้วหลวงตาให้เมื่อเช้านี้บอกลูกตาว่าหนู。 ไม่เห็นตัวรู้ว่าค่ะนี้หลวงตาก็ให้วนาพุทธโธ。 มันก็มีหลบ้างอ่ะค่ะ。 หลวงตาให้จดระหว่างที่ภาวนาพุทธธเนี่ยเห็นอะไรบ้างส่วนใหญ่มันจะเห็น。 อาการง่วงคือเหมือนกับว่าไปจมอยู่กับตัวตัวง่วงอ่ะค่ะแต่มันก็มีบ้างเหมือนกันกันที่มันจะเห็นเหมือนกับว่ากังวลว่าเราเราเป็นการไปเพ่งมากเกินไปหรือเปล่าอันนี้ก็เห็นตัวนึงแต่ที่เห็นเมื่อตอนเย็นตอนที่มาถึงที่เนี่ยค่ะคือหนูหนูรู้กำหนดการมาว่าตอนหกโมงหลวง。 ตาจะเริ่มเริ่มเริ่มเริ่มกิจกรรม。 เรามาถึงที่นี่แหละเนี่ย17，30น。 แต่ห้องก็อยังปิดแล้วก็ไปก็ยังไม่เปิดแล้วก็。 อะไรวะป่านีและทำไม。 ห้องยังยังไปมืดอยู่。 แต่ตอนนั้นน่ะไม่รู้มารู้อีกทีตอนที่ไปเดินหลังจากผ่านไปแล้วประมาณสักนาทียี่สิบนาทีอ่ะค่ะ。 ก็เลยจะเรียนถามหลวงตาว่าไอ้ตัวที่เราอะไรวะนี่คือใช่ตัวที่。 ตัวรู้ตัวนั้นไหมคะ。 มันยังไม่ทันปัจจุบันขณะ。 ไม่ทันปัจจุบันขณะ。 ปัจจุบันขนาดคือ。 หลวงตาให้เราเนี่ย。 บริกรรมพุทธโธไว้หรือว่าหายใจเข้าพุทธหายใจออกโทร。 เพราะว่าเราบอกว่าเราเนี่ย。 ไม่เห็นผู้รู้เห็นผู้รู้ไม่เป็น。 แล้วก็ปล่อยวางผู้รู้ไม่เป็น。 จะทำอย่างไร。 หลวงตาก็เลยว่าให้ใจมีเครื่องอยู่เครื่องร่อซะก่อนให้ใจมีเครื่องอยู่เครื่องร่อซะก่อน。 ก็เลยแล้วแต่ว่าเราจะถนัดอะไรบางคนก็ใช้คำบริการพุทธโธบางคนก็รู้ลมหายใจเข้าออกโดยไม่ต้องบริการพุทธโธบ，า，ง，ค，น，ก，็หายใจเข้าพธห，า，ย，ใจ。 ออกโทร。 โดยเป็นเครื่องล่อไว้。 ให้ความรู้สึกตัวเนี่ยอยู่กับเครื่องร่อนั้นอย่าให้หายไปความรู้สึกตัวนี้อยู่กับเครื่องล่อให้ต่อเนื่องไม่ขาดสายอย่าหายไป。 แล้วเราก็สังเกตเห็นตัวเราเนี่ยผู้ไปรู้คำบริกรรมพุทธโธหรือรู้ลมหายใจเข้าลมหายใจออกเนี่ย。 มีความคิดิดนึกตึกตอมปรุงแต่งอะไรอยู่ในใจเห็นความคิดิดนึกตึกตอมปรุงแต่ง。 ผู้รู้ที่เข้าไปรู้คำบริกรรมพธโทน่ะเขาคิดนึถึงตอนปรุงแต่งอะไรอยู่ในใจแต่เราไม่เห็นผิดตัวคือหลวงตาให้เ，ห，็，น，ว，่าผู，้，ท，ี，่，ก，ำลังบริการพ，ุ，ท。 ธโ，ธเนี่ย。 หรือผู้ที่ไปรู้ลมหายใจเข้าออกเนี่ยเขาคิดตรองปรแต่งอะไรอยู่ในใจอยู่ในปัจจุบันขณะนั้นในปัจจุบันขณะก็แต่ว่าเห็นเขาสักแต่ว่ารู้เขาอย่าให้ความรู้สึกตัวเนี่ยหลุดออกจากคำบริการพุทธโธให้ความรู้สึกตัวหลุดออกจากลมหายใจเข้าลมหายใจออกแล้วก็สังเกตเห็นผู้รู้ล。 มหายใจเข้าออกผู้ที่บริการพุทธผู้รู้ว่าบริการพุธเนี่ยเขาคิดต้องอะไรอยู่ในใจตลอดเวลา。 แต่เราเห็นผิดตัวคืออะไร。 เห็นว่าเราง่วง。 ไอ้ความง่วงเนี่ยมันไม่ใช่กคิดถึงตอนปรุงแต่ง。 แต่เราไม่เห็นว่าตอนนั้นเราบอกว่าคนง่วงเราก็เลยเกิดความกังวล。 เราก็เกิดความกังวลคิดว่า。 เพลงไปหรือเปล่าเนี่ย。 เราเลง่วง。 เราทำผิดหรือทำถูกเนี่ย。 ทั้งที่เรารู้สึกตัวอยู่กับคบริริกาผู้ตัวรู้ลมหายใจก็ออก。 แต่เรากลับไม่เห็นในตัวเราที่กำลังคิดตึกซองปรุงแต่งอยู่ในใจเกี่ยวกับมันะม่วงเพ่งไปหรือเปล่าเราทำผิดหรือทำถูกเราจะทำอย่างไรเนี่ยคือตัวเราเนี่ยที่ไปรู้ความหรือรู้หรอกไม่ใจเขามันคิดตรองอยู่ทั้งที่เราเนี่ยรู้ลมหายใจเข้าออกอยู่รู้คพูดอยู่แต่เราก็ไปคิด。 ตมันทำผิดหรือทำถูกทำไมง่วงอย่างนี้มันแสดงว่าเอาตัวเราไปหรือเปล่าเนี่ยถึงตอนอย่างนี้เนี่ยอย่างนี้คือเห็นผู้รู้ผู้ที่ไปรู้อะไรก็ไปรู้เราไม่ใจเข้าออกผู้ที่ไปรู้ว่าตัวเราเนี่ยกำลังคิดบริการผู้โทร。 อยู่。 ผู้รู้เนี่ยมันก็คิดติดต่อทั้งวันทั้งคืนนั่นแหละถ้าเราไม่หลับไป。 ตลอดสังเกตเห็นเห็นทั้งวันทั้งคืน。 เรียกว่าเห็นผู้รู้เรสำคัญมากเห็นผู้รู้เรียกเรียกว่าพบผู้รู้ปล่อยวางผู้รู้ก็จะพ้นทุกข์ได้เพราะอะไรก็เพราะว่าเรารู้อะไรเนี่ยก็คือเอาตัวเราไปรู้แล้วตัวเรานี่มันมีเจ้าปัญหาคือถ้าเอาตัวเราไปรู้อะไรแล้วตัวเราก็เป็นคนยึดเองแล้วเป็นคนมีปัญหาเองเวลาตาเห。 ็。 น。 ร。 ูป。 ลูกเขาไม่มีปัญหาแต่ตัวเราผู้ไปรู้รูปนั้นมีปัญหากูได้ยินเสียงเสียงก็ไม่มีปัญหาแต่ตัวเราผู้ไม่รู้เสียงมันมีปัญหา。 กินไม่มีปัญหาแต่ตัวเราผู้ไปรู้กินมีปัญหารถที่มากระทบลิกับไม่มีปัญหาแต่ตัวเราผู้ไปรู้รถที่มากระทบลมีปัญหาสิ่งที่มากระทบใจมากระทบกายไม่มีปัญหาแต่ตัวเรารู้ไปรู้สิ่งที่มากระทบกายมีปัญหาอาการของใจเขาก็เป็นไปตามธรรมชาติของเขาอย่างนั้นน่ะเขาไม่มีปัญหาแ。 ต่เรามีปัญหา。 เนี่ยปัญหามันอยู่ที่ตัวเราก็ไปรู้เนี่ยปัญหามันอยู่ที่นี่。 เช่น。 มีพระรูปหนึ่ง。 กราบลาหลวงปู่ดูนาตรพ่อแม่อาจารย์ที่เคารพนับถือเนี่ยบอกว่าวัดนี้เสียงมันนกหูมากเลยผมอยู่กลางตลาดไม่ส，า，ม，า，ร，ถ，ป，ฏิบ，ั，ต，ิ，ท，ำได้เพราะเ，ส，ี。 ยงมันดัง。 ขอไปอยู่ที่วัดอื่นที่มันเงียบสงบอกหลวงปู่ท่านก็คงเมตตาหรอกก็แล้วแต่แต่ก็พี่นายดีนะ。 ว่าเสียงเนี่ย。 มันมีปัญหาต่อใจเราหรือใจเราไปมีปัญหาต่อเสียง。 ก็ยังดูตรงนี้ไม่ออกเนี่ยไปอยู่ที่ไหนมันเราเราจะปัญหาเรื่อยไป。 อะไรเราก็จะโทษสิ่งนั้นมีปัญหา。 สิ่งที่เป็นปัญหาสิ่งที่มีปัญหาแท้จริงตัวเราพูดไม่รู้สิ่งเหล่านั้นนมีปัญหา。 สังเกตที่ดีๆเราจะรู้ว่าในโลกนี้เขาไม่มีปัญหาหรอกแต่ใจเรามีปัญหา。 ผู้ใดเป็นคนรู้ผู้นะมีปัญหา。 ก็ใครเป็นคนรู้ล่ะก็เราจะเป็นคนรู้เราก็เลยมีปัญหาเพราะอะไรก็เอาเราไปเอาตัวเราไปใส่ในทุกที่เอาตัวเราไปใส่กับลูกเอาตัวเราไปใส่กับสามีเอาตัวเราไปใส่กับภรรยาเอาตัวเราไปใส่กับตำแหน่งหน้าที่การงานเอาตัวเราไปใส่กับคนตัวเราไปใส่คนนี้เอาตัวเราจะไปใส่กับอะ。 ไรนะก็มีปัญหาทุกที่นะทุกเรื่องอ่ะแหละ。 ปัญหามันอยู่ที่ตัวเรานี่แหละที่ตัวเราไปรู้อะไรแล้วเอาตัวเราไปใส่สิ่งนั้น。 มันก็เลยมีปัญหาหมดอ่ะอยากให้เขาเป็นอย่างนั้นอยากให้เขาเป็นอย่างนี้ไม่อยากให้เขาเป็นอย่างนี้ไม่อยากเป็นอย่างนี้เราตัวเราไปใส่แล้วก็คิดึสิ่งนั้นเป็นของของเรามีตัวเราซะก่อนแล้วก็คิดเอาสิ่งนั้นเป็นของของเราเราเป็นสามีเราเป็นภรรยาเราเป็นพี่เราเป็นน้อ。 งเราเป็นพ่อแม่พี่น้องเรามีเราซะก่อนแล้วก็คิดเขาเป็นเราเป็นของเราก็มีปัญหาสิ่งนั้นไม่มีปัญหาหรอกแต่ใจเราก็มีปัญหาทันที。 ผู้ใดเป็นคนรู้มีปัญหา。 ใครเราเป็นคนรู้ถามว่าเวลารู้อะไรใครเป็นคนรู้กับเราเป็นคนรู้。 ถามอะไรก็เราจะเป็นคนรู้ใครจะไปรู้ล่ะใจเราสบายไม่สบายใครเป็นคนรู้ว่าเราจะเป็นคนรู้ว่าเราเป็นคนรู้เราก็เลยมีปัญหา。 ทุกอย่างปัญหามันอยู่ที่เรานี่แหละที่เราเนี่ยเป็นผู้รู้นี่แหละและมีปัญหาเราจึงต้องสังเกตให้เห็นตัวเราผู้รู้ให้ได้เวลาไปรู้อะไรก็คือตัวเรานี่แหละเป็นคนรู้แล้วก็สังเกตเห็นตัวเราผู้รู้สังเกตเห็นแล้วเราก็จะลงไปตามมันตัวเรารู้เนี่ยรู้ตัวเราผู้รู้แล้วก。 ็ปล่อยวางตัวเราผู้รู้ได้เพราะ่อแม่อาจารย์ทั้งหลายก็ปล่อยวางผู้รู้ปลอยวางผู้รู้คนทุกข์ไปหมด。 นภานไปหมด。 สำคัญ。 วันนี้สิ่งที่เราปฏิบัติและพลาดก็คือ。 หลวงตาเนี่ยให้。 เอาคำพุทธโธหรือหาใจเข้าพธหายใจเอาโทเป็นเครื่อง。 เป็นเครื่องล่อไว้。 เป็นเครื่องลอกจิไว้。 มีสติปัญญาคไปรู้ตัวอยู่ว่าเนี่ยความรู้สึตัวปัญหาไปม่งเครื่องหล่อเนี่ยมันจะหายไปหรือเปล่าแต่เราบอกว่าบ，ร，ิ，กรรมหน่อยเดี，๋，ย。 วก็หายนะ。 บริกรรมหน่อยเดียวก็หายแล้วเนี่ย。 กรรมหน่อยเดี๋ยวมันหายไปไม่อยู่มันไม่อยู่ความรู้สึกตัวไม่อยู่แล้วก็พุส่านอย่างเดียวตอนนี้。 ความรู้สึกตัวมันหายแล้วก็เหลือแต่ความฟุ้งซ่าน。 ใช้เครื่องล่อมันหาย。 เครื่องหล่อจิตได้อย่าให้มันหายมันมีความรู้สึกตัวอยู่กับเครื่องหล่อจิตนั่นแหละ。 วันนี้ของเราได้มันไม่ถึงห้านาทีก็หายไปกี่ครั้งแล้วใช้ไม่ได้แบบนี้กันแบบนี้ใช้ไม่ได้。 ไม่ถึงห้านาทีเครื่องลอกไม่รู้หายไปกี่ครั้งใช้ไม่ได้ไง。 ต้องถ้าอย่างนั้นเราต้องตั้งนาฬิกาปลุกเลยอ่ะตั้งไว้เท่าไหร่อ่ะแล้วมีสัจจะกับตัวเองให้สัจจะสาบานพระพุทธเจ้าพระทางพระยสงฆ์เทเทวดาฟ้าดินให้สัจจะไว้เป็นศขีพยานจะได้แท้เรารู้สึกว่ามีผู้ที่เป็นสักขี。 พยาน。 จากพระพุทธเจ้าพระธรรมพระยสงฆ์เทดาพรหมยนาคุตมนกลทานสรรพสัตว์ข้าพเจ้าจะขอให้ให้มีความรู้สึกตัวไม่ไม่ลอเพไม่ให้เครื่องลอกมันหายไปตั้งนาฬิกาไว้เลยนาฬิกาปลุกไว้กี่นาทีอ่ะจะตั้งไว้ห้านาทีสิบ。 นาที。 ตังค์ไว้สิบนาทีเอาตั้งน้อยก่อน。 สิบนาทีพระพุทธเจ้าจะไม่ให้ความรู้สึกตัวอยู่กับเครื่องลอดให้มันหายไปไหนเลย。 ตั้งไว้อย่างนี้กูจะผิดสาบานที่ให้ไว้นะอันตรายนะแล้วเป็นคนที่ไร้สัจจะชีวิตก็ไม่ลงเรืองทำอะไรก็ไม่ลงเรืองจจะแล้วต่อไปก็ตั้งนาฬิกาเชตั้งนาฬิกระปลุไว้สิบนาทีมาให้มันแล้วไม่ต้องกังวลดังมันเองแหละ。 นาที。 แล้วเราก็ให้มีความรู้สึกตัวอยู่กับเครื่องล่อเช่นกรรบริการพุทธพระพุทธพุทธธพุทธโธหรือหายใจเข้าพูดหายใจออกก็ได้。 ระย้ายเครื่องล่อเนี่ยความรู้สึกตัวอยู่เครื่องล่อหายไปสิบนาทียายความรู้สึกตัวเครื่องลอกหายไประหว่างที่เรามีการพูดุดรอยู่แล้วรู้เราไม่ใช่เขาก็ดูตรงผู้รู้เนี่ยสังเกตตรงผู้รู้สังเกตอยู่ให้ดีๆสังเกตอยู่เงียบสังเกตตัวเราเนี่ยพูดไม。 ่รู้。 คบริการพุทธหรือรู้โลมหาใจเข้าออกไม่มีใครรู้หรอกเราเป็นคนรู้ไม่ต้องจดหรอมัวแต่จดมันไม่เข้าถึงใจ。 เอาแต่จดมันไม่ถึงใจฟังมันถึงใจเป็นความจำหมดให้เป็นความจริง。 มันไม่ได้ยากอะไรหรอก。 สิบนาทีไปจำอะไรหรอกตั้งสิบนาทีตั้งนาฬิกาปลุกสิบนาที。 มันนานเกินไปห้านาทีก็ได้เอา。 สิบนาทีห้านาทีอย่าผิดสัจจะสะบาลที่ให้ไว้ต่อพุทธเจ้าวัดธรรมพระยาสงฆ์。 หน้าอนุเสริญอนุโมทร่วมอนุโมทนาสาธ。 ให้เราเนี่ยจะมีสติอยู่ตลอดให้ต่อเนื่องไม่ขาดสาย。 อยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่จะเป็นเครื่องร่อจิตเช่นเลือกเอาเรื่องือกสักอย่างนึงฉันหายใจเข้าพูดหายใจออกโทร。 หรือว่าพุทธพุทธโดยไม่ต้องปลูกกับลมหายใจเข้าออกก็ได้。 แล้วก็。 อันนี้ความรู้สึกตัวอยู่กับคบริกรรมนั้น。 เนื้อสิ่งใดต้องนอกจากความรู้สึกตัวไม่หายแล้วเนี่ยอยู่กับเครื่องล่อแล้วเนี่ยตลอดเวลาห้านาทีสิบนาทีที่เราตั้งไว้เนี่ยปลูกไว้ต้องสังเกตให้เห็นจริงๆว่า。 ตัวเราเนี่ยผู้ไปรู้คำบริการพุทธธหรือผู้ไปรู้ลมหายใจเข้าออกเนี่ยเขาคิดิดนึกตอนปรุงแต่งอะไรอยู่ในใจว่าอย่างไรคิดนึกถึงตอนปรุงแต่งอยู่ในใจนะว่าอย่างไรตลอดเวลาไม่ต้องลืมตามาแล้วคอยจดลืตาออกมาแล้วคอยจดมันไม่เป็นสมาธิอย่า。 งนี้。 แล้วก็สังเกตดูให้ดีว่าตัวเราเนี่ยกูไปรู้คบริการพุทธเธอรู้ลมหายใจเข้าออกเนี่ย。 คิดนปรุงแต่งในใจว่ายังไงบ้างปรุงแต่งนะที่เราไปรู้นะคือไม่รู้ง่วง。 เดี๋ยวก็ไม่งัวเดี๋ยวก็สบายเดี๋ยวก็ไม่สบายไม่ใช่คิดิดถึงผมแต่งเป็นเวทนา。 มันเป็นเวทนาให้รู้จิตที่คิดนึกตอนตรงแตอันนั้นไม่รู้อาการของเวทนาง่วงไม่ง่วงสบายไม่สบายมันจะผิดตัว。 ง่วงมันก็คิดแหละที่เราไปกดจิหรือเปล่าเราเอาตัวเราก็ไปรู้หรือเปล่าเราทำผิดหรือทำถูกไม่ใช่กังวลก็คิดแหละก็คิดิดถึงแต่งไม่ได้ห้ามนะอย่าไปพยายามดับเขานะรู้เนี่ยให้แต่ว่ารู้อย่าไปพยายามไล่ดับเขาที่คิดถึงแต่งให้รู้เห็นเขาตามความเป็น。 จริง。 ให้รู้เห็นเขาตามความเป็นจริงศตวรู้เห็นเขาตามความเป็นจริงจะเข้าไปแทรกแซงอย่าไปกดคมบังคับกับเขาแล้วก็อย่าลอไปปรุงแต่งตามเขาให้ศตะรู้เขาที่เราเนี่ยต้องเอาเครื่องล่อไว้เนี่ยให้มีความรู้สึกตัวอยู่กับเครื่องล่อเพื่อไม่หลงไปคิดของปรุงแต่งตามเขาไปแล้วไม。 ่ไม่หลงไปพยายามไปไล่ดับเขาเพราะว่าความรู้สึกตัวเราเนี่ยมันอยู่กับเครื่องล่อมันจะได้ไม่เป็นไร่ดับเขาแล้วไม่หลงไปกับ，ค，ว，ามคิดต้องปรุ，ง。 แต่งนั้น。 เราจะได้สักตะวันรู้ขาได้。 เหตุที่ต้องมีเครื่องลอกให้สามารถสักแต่ว่ารู้ขาได้。 มีเครื่องล่อคอยล้างเอาไว้ไง。 ไปล้างเอาไว้มันจะได้ไม่ยุ่งวุ่นวายกับความคิดิดถึงุงแต่งในใจจะได้สรู้ความคิดิดถึงปรุงแต่งในใจได้เนี่ยเราว่าผู้รู้เนี่ยมันจะคิดถึงุงแต่งในใจตลอดเลยเนี่ยไม่ว่าเราจะรู้อะไรต้องคิดถึงปรุงแต่งในใจตลอดถ้าเราเห็นชัดๆแล้วแบบนี้ต่อไปทุกขณะปัจจุบันในชีวิตป。 ระจำวันเนี่ยไม่ว่าเราจะรู้อะไรทำตาหูจมูกลกายใจเนี่ย。 เราก็จะรู้ตรงผู้รู้นี่แหละรู้ตรงตัวเราผู้รู้ที่คิดิดถึงผมแต่งตลอดเวลาเราจะไม่ส่งจิตออกนอกไปหารูปในขณะที่กระทบเนี่ยเราจะสังเกตดูว่าตัวเราผู้ไปรู้รูปเนี่ยเอารูปนะเนี่ยมาคิดิดถึงปรุงแต่งในใจไว้อย่างไรขนาดปัจจุบันที่กระทบเสียงเนี่ยตัวเราไม่รู้เสียงเ。 นี่ยคิดปรุงแต่งในใจอย่างไรขณะที่ได้กินขณะที่รู้รถขณะที่รู้สัมผัสขณะที่รู้อาการของใจเนี่ย。 ตัวเรารู้สึกต้องปรุงแต่งว่าอย่างไรในใจ。 แล้วก็สักแต่ว่ารู้ตัวเราพูดคิดนึกถึงตอนปรุงแต่งในใจนั้น。 อย่าหลงไปตามอย่าหลงตามก็ไปเป็นผู้คิดหนึ่งตอนปรุงแต่งซะเองให้สักแต่ว่ารู้เขาแล้วก็ไม่ต้องไปพยายามดับไล่ดับเขาให้สักแต่ว่ารู้เขาตามความเป็นจริงบางทีก็คิดดีคิดคุณคิดกุกุศลบางทีก็ไม่ถูกใจบ้างไม่ถูกใจบ้างก็แต่ว่ารู้เขาตามความเป็นจริงรู้เขาตามความเป็น。 จริงแต่ตอนแรกๆถ้าเราไม่มีเครื่องล่อไว้เนี่ย。 ไม่มีความรู้สึกตัวอยู่กับเครื่องล่อแล้วก็จะลงงไปตามความคิดตอนปรแต่งนั้นลงไม่เป็นผู้คิดตอนปรุงแต่งไม่，ง，ั，้，น，ก็ไป，แ，ท，ร，ก，แ，ซงก็พยายามไ，ป，ไ。 ล่，ดับเขา。 ฝึกให้ชำนาญซะก่อนต่อไปเนี่ยมันก็ไม่ต้องอาศัยเครื่องล่อแล้วก็อยู่กับรู้สักตวรู้รู้ศตวรู้เรื่อยไปอ่ะรู้ที่ไหนอ่ะก็สติตั้งอยู่ที่ใจรู้อยู่ที่ใจรู้อยู่ที่ใจสังเกตอยู่ที่ใจและอยู่ที่ใจปล่อยวางอยู่ที่ใจตั้งอยู่ที่ใจรู้อยู่ที่ใจและอยู่ที่ใจปล่อยวางใจสั。 กอยู่ที่ใจเนี่ย。 ให้สติมันตั้งอยู่ที่ใจรู้อะไรล่ะไม่ว่าจะไปรู้อะไรทุกปัจจุบันก็ได้่าให้สติตั้งอยู่ที่ใจรู้อยู่ที่ใจรู้อยู่ที่ใจสังเกตอยู่ที่ใจและอยู่ที่ใจปล่อยวางที่ใจใจก็คือผู้รู้เนี่ยให้มีสติกำกับผู้รู้ตลอดเวลาให้มีสติกำกับผู้รู้ตลอดเวลาที่ไปรู้อะไรแล้วคิดถึงป。 รุงแต่งไว้อย่างไรแล้วอย่าหลงไปตามความคิดิดถึงุงแต่งนั้นอย่าไปอย่าพยายามไปไล่ดับเขาให้สัตว์รู้เขาตามความเป็นจริง。 ตอนแรกๆอาศัยเครื่องล่อซะก่อนเพื่อไม่ให้หลงไปเป็นผู้คิดซปรุงแต่งหรือไม่หลงไปไล่ดับเขาวิธีปฏิบัติตอนแรกๆก็ผู้ไม่เคยปฏิบัติก็ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ซะก่อนตั้งไว้ว่าจะได้ไม่กังวลว่าจะตั้งนานเกินไปให้ส。 ัจจะ。 อธิษฐานจากบาลต่อพุทธเจ้าพระพระยสงฆ์เทพใดพรยงชานาคกลทานจะเป็นสักขีพยานต่อไปนี้พระพุทธเจ้าจะให้มีสติตั้งอยู่ที่ไหนอ่ะตอนแรกก็ให้มีเครื่องล่อก่อนให้สติมีความรู้สึกตัวก่อนรู้สึกตัวอยู่กับเครื่องล่อแล้วก็สังเกตดูจิตใจของเราผู้ไปรู้เครื่องล่อนั้นผมุงแ。 ตอะไรแล้วจะไปหลงตามมันไปไม่ใช่ไปจับ。 อาการของใจที่สบายบ้างไม่สบายบ้างเบาบ้างไม่เบาบ้างมันผิดนะ。 อันมันเป็นเวทนาให้มันให้มันที่จิตรู้ที่จิตจะเป็นรู้เวทนา。 ไม่มีเวทนาอะไรเกิดขึ้นเบาไม่เบาสบายไม่สบายใจก็คิดว่ายังไงคิดแต่งไงเพราะว่าเวทนาเนี่ยอาการของใจเนี่ยมันเป็นธรรมอารมณ์เป็นอายตนะภายนอกให้รู้จิตผู้รู้ที่ไปรู้อายตนะภายนอกนั้นแล้วก็เขาคิดถึงปรุงแต่งไว้อย่างไรรูปเสียงกลลดพระหรือสิ่งที่มาสัมผัสกายและท。 ำอารมณ์คืออาการของใจทุกชนิดเป็นอายะคนะภายนอก。 จะส่งจิตออกไปหาอายตนะภายนอกเพราะส่งจิตออกเข้ามันเป็นสมุดไทยเป็นเหตุให้เกิดทุกข์ผลแห่งจิตส่งออกนอกมันเป็นทุกข์จิตเห็นจิตที่ส่งออกนอกหรือสถานจิตที่ส่งออกนอกเป็นมักและจนเข้ามาถึงจิเห็นจิตแจ่มแจ้งเป็นน。 ิโรธ。 คือความดับทุกข์หรือความพ้นทุกข์。 ถ้าเราเนี่ยไปรู้แต่อายตนะภายนอกมันส่งจิออกนอก。 เราตาเห็นลูกเราไม่สนใจแต่ลูกมันสจิตออกนอกได้ยินเสียงสนใจแต่เสียงได้กินสนใจแต่กลิ่นกินอะไรสนใจแต่รสชาติทหารให้มันส่งจิออกนอกเราสัมผัสอะไรก็รู้แต่สิ่งที่มาสัมผัสมันส่งจิออกนอกรู้อาการสนใจไม่ว่าใจสบายใจไม่สบายคิดดีคิดว่าคิดอะไรไปตามเขาไปเร。 ื่อย。 จิตมันดีก็อยากให้มันดีจิตไม่ดีก็รังเกียจจิตเป็นอย่างนี้อยากให้เป็นอย่างนั้นจิเป็นอย่างนี้อยากให้เป็นอย่างนี้。 อันนี้มันส่งจิออกนอกเพราะอาการคิดทุกชนิดมันเป็นธรรมมารมณ์มันเป็นธรรมมารมณ์เป็นอายตนะภายนอกถ้าเราส่งจิออกไปหาอายตนะภายนอกคืออาการของใจและรูปลดจิเสียงสัมผัสเนี่ยมันเป็นอายตนะภายนอกให้มีสันติกำกับอยู่ที่ผู้รู้ผู้รู้อายตนะภายนอกให้มีสติกำกับผู้รู้ผู。 ้รู้อายนะภายนอกคือใครเป็นคนรู้ถามว่าใครเป็นคนรู้ลูกก็เราเป็นคนรู้รู้เสียงใครเป็นคนรู้ก็เรารู้รู้รู้รถรู้สัมผัสใครเป็นคนรู้ก่อนเรารู้ใจสบายไม่สบายซึ่งเป็นเวทนาใครรู้เราเป็นคนรู้。 คิดดีคิดชัว่าคิดบุญคิดบาปที่กุศลกุศลใครคนรู้เราจะเป็นคนรู้ถามอะไรก็เราเป็นคนรู้เราเป็นคนรู้เพราะอะไรเรายึดเอาขัน์5วิญญาณข์เนี่ยวิญญาณขันทำหน้าที่รู้ทั้งตาหูจมูกล่งไกก่ใจเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราหรือเป็นของของเราดังนั้นเวลาเราไปรู้อะไรเนี่ยเราก็เอาวิญญาณขัน์ในขที่5เนี่ยเป็นเราเป็นตัวเราเป。 ็นตัวตนของเราเพราะวิญญาณในขที่5เข้าไปรับรู้อะไร。 ทั้งตาหลิ้นไกใจเขาต้องทำงานร่วมกับเจตสิคือเวทนาสัญญาสังขารอีก3ขัน。 รู้แล้วก็ถูกใจไม่ถูกใจหรือไม่ถขั้นถูกใจไม่ถูกใจแล้วก็จำได้ไหมรู้ว่าอะไรเป็นอะไรเอามาคิดถึงตอนปรุงแต่งในใจแล้วนะเนี่ยผู้รู้ที่เอาเอาอะไรมาคิดถึงปรุงแต่งในใจถูกใจไม่ถูกใจเอามาคิดถึงปรแต่งในใจมันก็คือขันห้าดีๆคือลูกไปทนาสัญญาสังขารวิญญาณขันห้านี่เอ。 งอ่ะถ้าเราสักตะรู้เนี่ยผู้รู้ได้ก็คือปล่อยวางผู้รู้ได้ก็เท่ากับปล่อยวางขัน์5เรียกว่าสิอุปทานขันห้าชื่อรู้นพพาน。 พระพุทธเจ้าภาเราทั้งหลายล้วนแต่ปล่อยวางขันห้า。 มีเหตุใดเล่าถึงต้องรู้ผู้รู้ให้ได้。 ทะลุผู้รู้เนี่ย。 เรียกว่าปล่อยวางขันห้าทั้งห้าขันได้ครบแต่ถ้าไม่พบผู้รู้เนี่ยมันปล่อยวางไม่ถึงห้าขันคือวิญญาณขันอยู่ที่ขันที่ห้าลูกไปทนาสัญญาสังขารวิญญาณมันอยู่ขันที่ห้าเวลาวิญญาณวิญญาณไปรับรู้เลยต่างๆจะมูกกายใจเขาจะต้องมาทำงานร่วมสาขันคือเวทนาสัญญาสังขารเวทนาคื。 อไปรู้อะไรก็ต้องถูกใจไม่ถูกใจหรือไม่ถึงขั้นถูกใจไม่ถูกใจสัญญาจำได้ไหมรู้อะไรเป็นอะไรสังขารคือคิดผมคิด。 มีอารมณ์ต่างๆ。 ก็คือ。 ต้องทำงานร่วมกันกับวิญญาณอาขรตลอดเวลาแล้วก็ส่งต่อทำอารมณ์ตัวใหม่แล้วก็เกิดวิญญาณอาคารตัวใหม่ส่งต่อทำอารมณ์ตัวใหม่วิญาณอาคารไปรับรู้ทำอารมณ์นั้นเรื่อยไปอย่างนี้นะเนี่ยผู้รู้วิญญาณอาหารเนี่ยเกิดดับเร็วมากนั้นเวทนาสัญญาณสังขารเนี่ยทำหน้าที่ที่เกิดพ。 ร้อมวิญาณอาฐานดับเพราะวิญญาณอาขรมันจึงเกิดดับเร็วมากเนี่ยนำมขันเนี่ยเกิดดับเร็วมากเปลี่ยนใหม่ตลอดเวลาเลย。 เวลาสัญญาสังขารและวิญญาณนักขรเนี่ยของเก่าดับไปของใหม่เกิดขึ้นของเก่าดับไปของใหม่เกิดขึ้นเร็วมากเลยป，ป，ร，ม，น，ณ，ู，มัน，จ，ะ，ไ，ม，่มีอะไรตั้，ง，อ。 ยู่คงที่。 แต่ถ้าจะเร็วขนาดไหนถ้าเรารู้ตรงผู้รู้ให้ได้แล้วก็สักผู้รู้นะว่าจะปล่อยวางขันทั้งห้าได้หมดเรียกว่าอุปทานขันหน้าพุทธเจ้าพระหลานทั้งหลายไม่มีใครไม่ได้ผ่านทางนี้คือสิประทานขันหน้าพบผู้รู้ไปวางผู้รู้เนี่ย。 แต่เราเนี่ยมันไม่เข้าใจตรงนี้ไงมันไม่เข้าใจเหตุและผลเราปฏิบัติลูกตาให้มีสติรู้อยู่กับเครื่องลอกซะก่อนเดี๋ยวมันหายไปห้านาทีอ่ะขาดเครื่องไม่รู้หายไปกี่ครั้งคิดเรื่อยเฉยอันนี้มันปฏิบัติแบบไม่รู้อันนี้มั。 นหลง。 มันหลงแล้วก็รู้สักแต่ว่าว่ารู้ไม่จะไปสะกดก็ไม่ให้คิดไม่ผมุงแต่งอะไรนะไม่ใช่ไปทำจิมันยิ่งเยอะไม่คิดไม่พแต่งอะไรแต่ว่ารู้วิญญาณอาหารทำงานร่วมกับเจมันต้องคิดรู้อะไรต้องคิดถึงแต่งรู้อะไรเป็นอะไรรู้ดีรู้ชั่วบุญรู้ว่าลูกกุศลกุศลมันต้องรู้。 อยู่。 รู้เขาถึงจะพ้นทุกข์ไม่ใช่พยายามไปสะกดเขาไม่ให้ไม่คิดแต่อะไรให้มันนิ่งเฉไปฆ่าขันให้ตายมันเป็นชีวิตดับไม่ได้หรอกก็แต่ว่ารู้เขาไม่ลงไปตามเขาไปไม่จะเข้าใจไหมอ่ะ。 เข้าใจเข้าใจนะคะแต่ว่าเมื่อกี้ลองลองน้องพิจารณาดูว่าระหว่างที่ที่หนูทหลวงตาบอกให้สังเกตตัวผู้รู้ด้วยเนี่ย。 หนูกำลังคิดว่าถ้าหนูสังเกตตัวผู้รู้ด้วยหนูจะหลุด。 สรุปพุทธด้วยอีกหรือเปล่า。 จะไปหลุดได้ไงมันก็รู้ตัวตัวเราๆไม่คิดอะไรอยู่อ่ะ。 จะยังไง。 เนี่ยพุทธธพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธผู้บริการพุทธค่าพุทธคิดอะไรอยู่ในใจพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธพุยังไงก็ไม่เข้าใจสังเกตเนี่ย。 ยังไม่ตั้งๆ。 ตั้งเวลาหพระพุทธพระพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธย้ายกับพุทธหายได้ตัวผู้บริการพุทธที่ไปรู้การพระพทธคิดในใจพุทธพระพุทธพุทธพุทธพุทธพระพุทธพุทธพุทธพุทธในใจนะก็ได้พระพุทธพุทธพุทธ。 จะไม่รู้ได้ก็รู้อยู่ในพุทธพุทธพุทธมันจะไม่รู้ว่าเราคิดอะไรอยู่ในใจคนคนที่บริกรรมมันทำไมกลัวว่าเดี๋ยวเรามารู้。 พูดตัวเราที่คิดในใจแล้วเดี๋ยวเดี๋ยวเราจะไม่รู้เขาบริการพูดโทไม่ต้องไปแยกส่วนกันแบบนั้นเนี่ยมันอยู่ในตัวเราทั้งหมดเนี่ยมันทุกอย่างอยู่ในตัวเราทำไมมันจะรู้ไปพร้อมกันไม่ได้。 แล้วสมมุติว่าถ้าหนูผ่านการแลห้านาทีได้แล้วมันควรจะทำสิบนาทีต่อเนื่องไปอย่างนี้เลยใช่ไหมคะ。 ห้านาทีก่อนนะไม่จริงๆก่อน。 ไม่ต้องไปไม่ต้องไปเอาเวลานะไม่ต้องเอากลับเอาต้องต้องเวลามากขึ้นห้านาทีถ้าเราเห็นผู้รู้ที่ก็คิดถึงต้องปรแต่งได้มีค่ามหาศาลอันนี้มีค่ามหาศาลต่อชีวิตมากเลยเพราะว่าอาจจะตัดพบต่างชาติพบข้ามชาติไปได้เลยคน้นทุกข์ไม่ได้เลยนะไม่ใช่ว่าต้องเอาไปร้ายมากคือพ。 ี่ไม่เห็นจริงๆว่าเราผู้บริการพุทธเนี่ยหรือรู้เราไม่ใช่ความคิดถึงปรุงแต่งเลยในใจไม่ต้องไป。 โลกมากกว่ายี่สิบนาทีบไปเร็วๆยังไม่รู้ไม่เห็นอะไรเลย。 มันไม่รู้เห็นชัดๆ。 แล้วก็。 ความรู้สึกตัวกับกรรบริการพุทธก็ไม่หายไป。 ก็เห็นหมดเลยว่าตัวเราคิดต้องปรแต่งอะไรก็ไม่หายไป。 ถ้ารู้เห็นแล้วก็ตลอดเวลาแล้วก็มันจริงๆอ่ะ。 มัน。 ต่อไปไม่ต้องใช้เครื่องช่วยเลยไม่ต้องเครื่องล่อเลยเห็นจริงๆอยู่กับรู้เลย。 แต่ถ้าสมมุติเรามีภาระการงานประจำเราก็ไม่ต้องพูดโทษใช่ไหมคะ。 ก็ได้จะทำงานเขาก็ได้ต่อไปคนที่เขา。 เก่งๆชำนานแล้วเนี่ยเขาก็สรู้ในใจตัวเองได้ตลอดเวลาที่ทำงานยืนเดินนั่งนอนเข้านั่งห้องซ่วมแมแต่นั่งซ่วมอยู่เนี่ยแมแต่นอนนอนไม่หลับอยู่ก็สรู้ผู้รู้ที่ตลอดรู้รู้ที่คิดแตตลอดเวลาเลยก็รู้รู้ที่คิดตลอดเวลาเลยทั้งวันเ。 นี่ย。 รู้ไม่ต้องไปรู้ต้องตาหัวจะใจทั้งวันนะโอกาสท้องที่ฝึกคือฝึกชีวิตประจำวันแน่ใจก็รับรู้ทั้งวันแล้วก็เอาอะไรมาคิดแตในใจทั้งวันแล้วก็ผู้รู้นี่แหละ。 ความจริงในชีวิตประจำวันฝึกคือมันยังเป็นการฝึกอยู่แต่พอจริงออกรบในชีวิตประจำวันเลยคืนนี้ประจำวันกระทบต้องๆใจใจตลอดเวลาแล้วก็เอามาคิดถึงตอนแตในใจก็สัรู้ที่คิดถึงตอนผมแตในใจจากของจริงเลยตอ。 นนี้。 ไม่ต้องอาศัยคกันเลยอยู่กับผู้รู้เลยอยู่กับรู้เลยได้ไหมล่ะเข้าใจไหมเนี่ยชัดเจนไหมปฏิบัแต่การเพียนนะต้องฝึกอย่างหนักนะอย่างหนักแล้วจะเข้าใจเองจะสงสัยเอง。 มีคุณอนันต์นะเนี่ย。 มีคุณอนันต์แม้แต่ถ้าไม่บรรลุนิพพาน。 จิไม่รู้จักคำว่าคำพุทธโธตายแล้วยังมีโอกาสที่จะไม่ไประบายไปสู่สุคติพบได้โชคดีก็จะพ้นทุกข์เลยถ้าปล่วางผู้รู้ได้พานไปเลย。 มันอยู่ที่ความเพียรหรอกอยากจะคิดเอาไม่รู้ความจริงจริงก็รู้จริงไม่ต้องไปถามใครเลยรู้จริเห็นจริงหรอเป็นยังไงนะพูดมันพูดในใจๆไม่รู้เห็นอะไรพูดในใจๆพูดอยู่ตลอดเวลาทั้งวันทั้งคืนไม่ไปถามใครหรอกรู้อยู่ตลอดเวลาทั้งวันทั้งคืนมันจริงๆเห็นมันแล้วมันจริงๆเ。 ลยไม่อยากไปทำอะไรแล้วนั่งดูวันนี้มันรู้จริงๆกับใจของเรามันเห็นอะไรรู้อะไรมาพูดใจเอามาวิจารณ์สารพัดเลยใจเราเนี่ย。 รู้มันตามความเป็นจริงเห็นมันตามความเป็นจริงจะไปกดมันนิ่งเฉยนะ。 อย่าไปกดมันนิ่งเฉยเลยพ่อแม่ครูบาอาจารย์เราแต่ว่าว่าเจ็บๆเลยงดักด่านเลยแบบนี้มันนิ่งเฉยแบบนี้รู้ตามความเป็นจริงศวรู้ตามความเป็นจริงของเรามันหนักไปในด้านคิดฟุ้งซ่านก็เห็นแล้วเนี่ยพิมาดูเนี่ยมันหนักไปด้านความฟุ้งซ่านมันไม่อยู่กั。 บรู้。 วัน。 มันเลยความรู้สึกตัวอยู่กับเครื่องรู้เนี่ยเครื่องลอดอยู่ได้ไม่นานแล้วเราเห็นแล้วเราเลยให้แค่ห้านาทีเพราะว่าเราดูแล้วคิดฟุ้งซ่านเลยให้ความรู้สึกตัวมาอยู่กับเครื่องลอดเราเลยให้แค่ห้านาทีผมฟุ้งซ่านมากเลย。 สงสร้าง。 เรานั่งสมาธิเนี่ยเรานั่งตั้งแต่เย็นเนี่ยถึงเช้าเลยรวดเดียวเลยเราไม่ลเลยไม่ขยับเลยตั้งแต่1700นถึงเช้าเลยเรานั่งอ่ะ。 แต่เห็นหน้าเราให้แกหานาทีก่อนพี่เอาเวลามากให้รู้ได้รู้รู้ได้จริงๆแล้วมีคุณค่ามหาศาลยังอยู่。 บริการพุทธแต่หนูไม่เห็นตัวรู้ล่ะค่ะ。 หนูมีความสุขตัวหนูคือหลวงตาบอกว่าทุกคนเนี่ยพอรับรู้อะไรวิญญาณฉันรับรู้แล้วเนี่ยมันจะพูดมันจะพาลาเนื่องจากมันทำงานกับสามตัวตลอดตลอดเวลาแต่หนูเหมือนโดยธรรมชาติหนูไม่ใช่คนช่างพูดหนูเลยไม่แน่ใจคือเหมือนกับหนูไม่เห็นตัวนี้อ่ะพูดตลอดเวลาแต่เราไม่เห็นม。 ีหลายคนเราไม่ทำนะ。 พุทธธพุทธธพุทธแล้วก็เห็นว่าตัวเราผู้บริกรรมพุทธหรือรู้ลมหายใจเข้าพุดหายใจออกโทรแล้วก็ให้ให้สังเกตดูว่าตัวเราผู้รู้ลมหายใจเข้าพูดหายใจออกโทรคถึงแตมันพูดเป็นภาคอะไรอยู่ในใจ。 ดูเพรู้ก็ไป。 หายใจครับพูดหายใจออกตัวหรือลูกค้าบริการพูดพูดพักนึง。 อาจารย์มันพูดอะไรเลยพูดเลยเนี่ยอะไรเลยพูดอะไร。 ทำไมอาจารย์บอกว่าถ้ารู้อะไรแล้วเดี๋ยวมันจะต้องพูดต้องภาพตลอดเวลาแต่เราทำไมเรานั่งอยู่ตั้งนานแล้วไม่เห็นมันพูดอะไรมันอะไรอาจารย์บอกว่ามันต้องพูดตรงแต่เรานั่งตั้งนานไม่เห็นมันพูดอะไรคนมันบ。 ่นไง。 เราไม่เห็นนะสิเราเห็นแล้วเจ้าบ่นมันเห็นไม่รู้บอกว่าพูดมันทำไมเธออย่างเดียวมันจะไม่พูดอย่างนี้พูดเลย。 ไม่มีหรอกไม่พูดให้ภาพไม่มีรับรองดูดีหอะไอ้คนที่มันคจะยกมือคหรอกมันพูดไม่หยุดแล้วคนห้องหัวเราะหมดเลยเจ้าตัวไม่รู้ไม่เคยพูดอะไรเลยไม่เคยพูดอะไรดูสิแต่พูดไม่หยุดเลย。 คนที่เขียนคือคนที่พลาดคนที่พูด。 เราไม่พูดอะไรเลยเราไม่เคยเสียงอะไรไม่เคยพูดอะไรไอ้นัพูดแล้วพูดไปเสียงไม่พูดแล้วพูดแล้ว。 เข้าใจไหมเนี่ย。 เราไม่ได้พูดอะไรเลยเราไม่ได้พอะไรเลยดูตั้งนานคิดมันนี่มันเจออย่างเดียวเลย。 ไหนว่าเราพูดเราพลาดมีแต่เราเราเราตลอดเลยไหนว่าเราพูดเราพลาดเราไม่เคยพูดไม่เคยพลาดอะไรเลยมันมีแต่นิ่ง，เ，ฉ，ย，อ，ย่าง，เ，ด，ี，ย，ว，แล้วใครมันพ，ู，ด。 อย，ู่ในใจ。 หลายคนก็เป็นแบบนี้แล้วก็งงๆตัวเองพูดอย่างเดียวนะไม่รู้เรื่องเลย。 ผมไม่เห็นไม่เห็นตัวเองไม่รู้จักตัวเองเนี่ยที่ท่านบอกว่าพ่อแม่กูอาจารย์ว่ารู้อะไรก็ตามเนี่ยถ้าไม่รู้จักตนเองอ่ะจ。 บเหตุเลย。 รู้ทั้งหมดในโลกนี้แต่ไม่รู้จักตนเองแค่นั้นจะจบเลยจบไม่ว่าจบจบที่ผ่านจบจบก็จะไปจบ。 มีความคุุ้มสร้าง。 มีแต่ความทุกข์ความเครียด。 บอกรู้ไปทั้งหมดอ่ะแต่จริงแล้วเห็นแต่ละคนพุไม่รู้หรอบอกว่ารู้รู้แต่จริงๆไม่รู้ไม่รู้แหละไม่รู้จักตนเองไม่รู้จักตนเองก็รู้จักตนเองนะเนี่ยคนทุกข์ได้เลย。 ไม่รู้จักตนเอง。 นกว่าเรารู้จักตนเองถ้าเรารู้จักตนเองเราจะเป็นทุกข์ได้。 ที่ไหนดีแล้วตรงนี้อยู่ไหนอยู่กรุงเทพฯหรือไหนอ่ะ。 กรุงเทพฯก็ตามดูในl i nเรามันจะมีตารางสอนกรุงเทพฯตอนนี้กลับไปก็สอน4ที่5ที่。 เอาตามไปกลับส่งกลับบ้านดูซิว่า。 เป็นยังไงเห็นไหมพูดรู้เนี่ยหรือว่าว่าหนูไม่พูดอะไรเลยหนูไม่พูดอะไรอีกเลยสิเห็นมันชัดๆนะสังเกตให้ดีๆแล้วจะไปสะกดจิตมันนิ่งเฉยไม่ใช่ผิดเลยนะสังเกตดีมีข้อสังเกตอยู่คือถ้าทีเดียวไม่เห็นว่าเราคิดตต่อปรุงแต่งอะไรนะสะกดจิต。 แล้ว。 แสดงว่าไม่เห็นไม่รู้เราเนี่ยพูดอะไรในใจตลอดเวลาเลยไม่เฉยนะเราผิดอะไรรู้ผิดแล้วถ้าเมื่อไหร่เห็นไม่หุดเลยอ่ะแล้วแล้วใจว่าจะไปรู้เห็นอะไรไม่หยุดไม่อยูุ่ดถูกต้องแล้ว。 ในขั้นแรกถูกต้องครั้งแรกซะก่อนแต่ไปบางคนก็เห็นปุ๊บ。 รังเกียจเขาไม่หยุดเลยอาจารย์ตอนแรกไม่เห็นก็เห็นเข้ามาบไม่หยุดเลยมันไม่หุดไม่หยุดไม่หยุดเลยจะนอนหลับมันก็ไม่หยุดไม่หยุดเบื่อมากเลยแล้วก็ทำผิดผิดอะไรคือพยายามไปไล่ดับเขาก็ผิดอย่างเบื่อเขาไม่อยากเห็นเขาอีกเลยอยู่กับใจว。 ่างๆ。 ไม่อยากรับรู้เขาไม่อยู่กับใจว่างๆเลยเพราะว่าไม่ชอบเราพูดไม่หยุดเลยมันบ่นไม่หยุดเบื่อมากเลยเลยทำเป็นไม่รับรู้เขาไม่เห็นเขาแล้วอยู่กับใจวๆก็อีกแบบนึงนะ。 ต้องเห็นเขานะแล้วก็สัรู้เขาไม่ใช่ไปหนีเขาแล้วก็ไม่ใช่ว่าพยายามไปดับเขานะหรือไม่ก็หลงไปกับเขาต้องมีเครื่องล่อไว้ก่อนนะอย่าทิ้งเครื่องล่อจนกว่าจะเก่งแล้วนั่นแหละถึงอยู่กับศวรู้ได้เ。 ลยนะ。 กราบพระโอกาสหลวงตา。 กิก็พยายามเป็นแฟนพันธุ์แท้ของตาด้วยการอาศัยในช่วงเช้าก็ออกจากบ้าน。 ฟังสายเสียงของหลวงตาทุกเช้าก็พยายามฟังให้ได้มากที่สุดค่ะหลวงตาแล้วก็พยายามปฏิบัติตามในสิ่งที่หลวงตาสอน。 แต่ที่มีปัญหาตรงที่ว่า。 กิ๊กมองตัวผู้รู้ยังไม่เป็นลองดารู้เท่าทันแค่เราคิดอะไรเราทำอะไรพยายามมีสติรู้เท่าทันแล้วก็พยายามวางมันให้เร็วที่สุดแต่ที่หาตัวที่จับตัวผู้รู้ยังไม่ได้ค่ะหลวงตา。 ไม่ทราบว่าอยากจะเราก็ต้องไปก่อน。 เอาเครื่องล่อไว้แล้วก็สังเกตตัวเราผู้ไปดูเครื่องล่อนั่นน่ะเขาคิดถึงตอนปรแต่งว่ายังไงเดี๋ยวเราก็จะพบผู้รู้。 พบผู้รู้นะส่วนใหญ่ก็จะไปมันจะไปปลาย。 มันจะไปหาอาการที่ถูกรู้จะไปไปมันจะไปกับความคิด。 คือเราคิดถึงเรื่องอะไรในคือปลายทาง。 แต่ผู้ที่ไปรู้ว่าเรากำลังคิดอะไรในคือต้นทาง。 ต้นทางมันอยู่คือตัวเราที่ผู้รู้แต่ปลายทางในคือสิ่งที่ถูกรู้รู้เนี่ยเป็นสิ่งที่ถูกรู้คือปลายทางต้นทางคือตัวเราพูดไปรู้ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่ปลายทางจะที่ต้นทางต้นทางคือต้นจิตหรือจิต้นคือต้นทางต้นทางของปัญหาต้นทางของทุกวันอยู่ที่ที่ต้นทางจะไม่อยู่ที。 ่ปลายทาง。 แล้วก็。 สังเกตดูที่ตัวเราที่ต้นทาง。 ตัวเราไปรู้เนี่ยมัน。 มันคิดถึงตอนผมแต่งได้อย่างไร。 แต่ถ้าเรายังไม่。 ยังไม่เก่งไม่ชำนาญแล้วก็。 ถ้าเราไปรู้ทีเดียวหกประตูเลยมันจะไม่。 เล่นไกลแล้วเราไปรู้ตอนที่เราไปทำงานเราก็จะไม่ทัน。 เราจะไม่เก่ง。 ตอนเราอยู่คนเดียว。 เราก็เหลือประตูใจไว้。 เปิดประตูใจไว้ประตูตาใจตอนนั้นเราก็ไม่ได้พุ้ซ่านอะไรไปแล้ว。 ไม่ได้ไปได้มากระทบ。 ตอนนี้เราเหลือแต่ประตูใจแล้วก็แล้วก็มีเครื่องล่อไว้แล้วก็สังเกตตัวว่าผู้จะไปรู้เครื่องล่อคิดถึงตอนปรุงแต่งไว้อย่างไรให้รู้ซะก่อนไปพบรู้ซะก่อน。 แล้วที่พี่ทำอยู่ทุกวันนี้ยังไม่ถูกเลยใช่ไหมคะหลวงตาหรือว่าวามันพอจะเข้าเขาแล้วค่ะหลวงตา。 คือมันยังไม่เห็น。 อย่างที่เราบอกเนี่ยคือเราเอาตัวเราเนี่ยไปคิดปรุงแต่งส่วนใหญ่พวกที่ปฏิบัติธรรมก็เป็นอย่างนี้คือ。 เราเอาตัวเราเนี่ยไปคิดไปปรุงแต่งแล้วพอใจสบายก็ไปอยู่กับใจสบาย。 เราตัวเราเนี่ยไปคิดคงแต่งหัวใจสบายก็ไปอยู่กับใจสบายนะเนี่ยคือเราไปอยู่กับปลายทางเพราะว่าใจสบายจะเป็นสิ่งที่ถูกรู้แล้วก็ใครเราเป็นคนรู้ใจสบายก็คือตัวเราแต่พูดต้นทางเป็นคนรู้ใจสบายตัวเรารู้ใจสบายคิดแต่งว่าอะไรดูตรงตัวเราพูดไปรู้ใจสบายก็คิดแต่งว่าอ。 ะไรแต่เราเข้าใจสบายเราไปอยู่กับใจสบายเราไม่เข้ามาที่ต้นทางคือตัวเราพูดไปรู้ใจสบายคิดตรงแตว่าอย่างไร。 นี่คือข้อพลาดผิดพลาด。 เมื่อเราไม่เห็นตัวเราเนี่ยผู้รู้ก็คิดตรงแต่งว่าอย่างไรเวลาเราเนี่ยเอาตัวเราไปคิดเราเลยไม่รู้ว่าตัวเราคิดอะไรคือเราก็เลยเป็นคนคิดแต่ไม่รู้ว่าตัวเราพูดไม่รู้ความคิดมันปรุงแต่งว่าอย่างไรแต่ตัวเราจะเป็นคนคิดคิดเรื่องคิดเรื่องที่คิดเรื่องนั้。 นแต่。 ใครเป็นคนรู้ความคิดล่ะตัวเราเป็นคนรู้แล้วตัวเราเนี่ยรู้ว่ารู้ความคิดอย่างนี้แล้วตัวเราเนี่ยเอามาคิดตรงแตไว้อย่างไรดีดีเป็นคิดอย่างนี้ให้พูดตัวเราเนี่ยผมไม่รู้แล้วมันพว่ายังไงพูดว่าย。 ังไง。 คือถ้าไม่รู้ตัวเรานี่มันพูดุจริงๆล่ะมันยุ่งมันไปที่ปลายทางหมดมันไม่รู้ที่ต้นทางคือต้นทางมันคือต้นจิตรู้ต้นจิตต้นพในหวนรู้ไปจิตทันทีมันไม่รู้ที่ปลายทางเข้าใจไหม。 คือปลายทางคือสิ่งที่ถูกรู้ต้นทางคือผู้รู้เราจะไปรู้ที่ปลายทางเราคิดเราคิดไปเลยอ่ะเราไปที่เราคิดคือปลายทางแต่ผู้ที่รู้ว่าเราคิดอะไรคือต้นทาง。 หลวงตาคลแล้วในกรณีที่ว่าพอเราเริ่มปรุงแต่งไปแล้วพอเราพอเราเริ่มเริ่มรู้เริ่มทำจิตว่าเรากำลังปรุงแต่งแล้วหยุดพิจารณา。 ไม่ไปเราไปเบรคผิดนะ。 คือ。 ให้รู้สักตะรู้ตามความเป็นจริงโดยมีเครื่องล่อไว้ก่อนเพื่อไม่ให้ไปเบรคเขาไปดับเขาเขาจะคิดอะไรก็เรื่องของเขาเลย。 แต่ความรู้สึกตัวเนี่ยต้องอยู่กับเครื่องล่ออย่าหายเพื่อไม่ให้ไปดับเขาไปเบรคเขาแล้วไม่หลงตามเขาไปไอ้ตัวเราเนี่ยพูดไปรู้ว่ารู้เครื่องล่อเนี่ยหายใจเข้าพูดหายใจออกโทหายใจเข้าพูดหายใจออกโทรหรือบริคำพูดโดยไม่พูดกับลมหายใจเข้าออกเนี่ยใครเป็นคนรู้คำบริกร。 รมหรือว่าใครเป็นคนรู้ลมหายใจเข้าออกก็ตัวเราจะเป็นคนรู้เราสังเกตดูตัวเราว่าพูดไปรู้แต่อย่าให้คำบริกรรมความรู้สึกตัว，อ，ย，ู่กับคำบริกร，ร。 มหายไปนะ。 ความรู้สึกตัวอยู่คบริการหายไปเนี่ยเราจะหลงคิดุงซ่านเลยหรือไม่งั้นเนี่ยเรารู้ว่าเราคิดอะไรก็จะไปสะกดจิตนิ่งเฉยเลยอันนี้คืออันตรายอันตรายร้ายแรงเราจะระเบิดอารมณ์ง่ายเราก็รู้เครื่องล่อแล้วก็รู้ไอ้ตัวเราผู้ไปรู้เครื่องล่อมันคิดปล่อยให้มันคิดอิสระเสร。 ีแต่ความรู้สึกตัวเรารู้จากเครื่องล่อให้ศรู้เขาตามความเป็นจริงเข้าใจไหม。 เข้าใจแล้วค่ะหลวงตา。 พูดค่ะ。