隆塔：以前从未存在的东西，也会出现。本不存在的行（被造作之物），也会出现。就像这间禅堂里的空气，原本是空无一物，但突然间，在自然界、在宇宙中，就有了行。 从太阳、地球、星星、月亮，到所有在天空中、在宇宙中飞行的物体，所有这些都必须漂浮在宇宙的虚空中。这些东西原本并不存在，然后出现了，最终又会回到不存在的状态。这就是所有的行。地球、星星、月亮、太阳等等，每一颗都有其寿命，有其诞生的年限。就像我们的地球，科学家也在努力计算地球已经存在了多少亿年。但宇宙的虚空是没有寿命的，因为它是空虚的，不生不灭，不破不坏。它不是一个太阳系，而是自然的虚空，它没有实体，什么都没有，所以它不生不灭，不破不坏。 只有一样东西不是行。总而言之，除了不生不灭、不破不坏的虚空之外，其余的都是行。无论行是否有灵魂，还是没有灵魂。没有灵魂的行，就包括地球、星星、月亮、太阳，以及所有的人造建筑物。这些都是没有灵魂的行。 而有灵魂的行，就是包括我们所有人，所有有生命的生物。这些行都受制于三法印，即无常、苦、无我。只有一样东西不受无常、苦、无我的法则约束，那就是非行，或者叫做无为界、无为法，也就是不生不灭，不破不坏。 这样理解就简单了，就是从我们身体之外的一切，色、声、香、味、触、法，也就是各种作用于身心的事物，在每一个当下，或者那些存在于自然界中的东西，全部都是行。都是行，就意味着它们是已经出现，并且最终会破灭消散的事物。包括丈夫、妻子、儿女、父母、兄弟姐妹，所有这些都不是原本就存在的，而是在自然界中产生的。一旦产生，每个人都必然经历衰老、疾病、死亡，最终回归到原本的虚无。这些都受到无常、苦、无我的法则支配，谁也无法逃脱这个法则。 任何原本不存在，后来才出现的事物，最终都会回归到不存在的状态。因为万物都源自于虚无，没有任何显现。就像空气，或者这个地方的虚空，是没有任何东西显现的，无法触摸。我们无法用眼睛看到它，但我们能够知道它的存在。一个对比是，有存在的事物，和不存在于虚无中的事物。对于虚无，我们看不到它的实体，我们只看到虚无。但它没有我们能看到的实体。而存在的事物，有我们可以看到的东西。但我们用肉眼看不到，所以有了显微镜来让我们看到。虚无没有任何可以让我们看到的实体，因为它什么都没有。 还有，丈夫、妻子、儿女、父母、各种财产等等，所有这些都不是原本就存在的，而是后来才出现的。出现之后，它们也必然会消逝，回归到不存在的状态。今天这张撕下来的纸，原本在自然界中是不存在的，没有这张撕下来的纸。但突然间，它在自然界中出现了。生起又灭去。有生起的行，然后灭去。有生起的行，然后灭去。行是从不存在中产生的，然后又消失在不存在中。所有的行都是如此。从我们自身之外的一切，色、声、香、味、触，以及法，也就是各种心念，心念就是各种感觉、思想、情绪，在每一个当下，它们都是从原本的虚无中产生的，然后出现。 出现之后，就像这张撕下来的纸，原本是房间里空无一物的空气，然后这张纸就出现了，漂浮在自然界中。漂浮起来之后，又消失了。从不存在中产生，然后又消失。这张纸上，就会有像这张漂浮起来的纸一样的东西。在纸上，这张从不存在中漂浮起来的纸，然后消失，回归到不存在。然后，又有一个新的行产生，从不存在中产生，然后消失，回归到不存在。然后，又有一个新的行，也就是一本新的纸张，从不存在中漂浮起来，然后消失。这种不存在的状态，会一直这样持续下去，持续不断。总会有存在，所有的行都会有。它会从原本的虚无中产生，然后消失，回归到原本的虚无。就像这张纸，或者所有撕下来的每一页，它们都是从原本的虚无中产生的，然后消失，回归到原本的虚无。每一页撕下来的纸，都是从原本的虚无中产生的，然后消失，回归到原本的虚无。它会一直这样下去。 今天，我们的内心也是如此。法念，也就是各种心念、感觉、思想、情绪等等，它们也是从原本的虚无中产生的，然后消失，回归到原本的虚无。从不存在中产生，然后消失，回归到不存在。然后观察，观察我们的内心。任何能够生灭、能够移动、能够波动、能够反应的事物，都是行。把我们执着的心念全部去除，放下它。就像现在这样，放下它，放下这本作为行的撕下来的纸。每一本生起的行，它生起然后又消失。放下它。这本书也是从原本的虚无中产生的，然后消失。放下它。放下它，就是看到它出现，然后又消失，回归到原本的虚无。它从不存在中产生，然后又回归到不存在。它从不存在中产生，然后又回归到不存在。 然后我们会发现，这不存在的状态，是没有任何痛苦能够触及的。它没有任何痛苦能够触及。它没有众生，没有人格，没有自我，没有你，没有我，没有虚构的语言，没有任何假设的概念。什么都没有。没有愚蠢，没有聪明，没有知识，没有无知，没有愚蠢的人，没有聪明的人，没有执着，没有不执着，没有紧抓不放，没有松开。它超越了一切。在那里，既没有紧抓不放的人，也没有松开的人。没有需要执着的东西，也没有需要不执着的东西。它就像空气，或者自然界的虚空。没有任何东西能够依附于它。虚空是没有任何东西能够依附的。虚空。各位，你们尝试过很多方法，想用手去抓住虚空，但抓不住。没有必要尝试用手去抓住虚空，然后放开，抓住又放开。无论怎么抓，都抓不住的。想抓住虚空，或者行，或者想抓住任何东西，都抓不住的。 而心，作为不生不灭的自然状态，作为无为界，作为非行，它本身就是一个无法抓住任何东西的虚空。作为虚空的心，也无法去抓住或放开任何东西。注意到吗？作为虚空的心，就像禅堂里的空气，这个空旷的禅堂。行，我们的手，五蕴，我们的五根手指，就像五蕴。我们试图去抓住空气的虚空，但我们抓不住。反过来，我们要用这个地方的虚空，这颗空虚的心，就像空气一样，没有任何显现或移动。我们要用心去抓住什么，也是抓不住的。重要的是，要摆脱痛苦，这颗空虚的心，无法抓住任何东西。而我们无法用作为五蕴的色身，就像这些手指，试图去抓住这里的虚空，也无法抓住。 心，它是不生不灭的，什么都没有，是空无一物。然后，在虚空中，行就产生了。在虚空中生起了行，就像这张撕下来的纸。这张纸漂浮起来。它原本是虚空，突然之间，就有了作为行的每一张纸，从虚空中漂浮起来，又回归到虚空。从虚空中漂浮起来，又回归到虚空。只有一样东西是不生不灭的，那就是虚空，也就是非行，也就是无为界，不生不灭，没有造作。除此之外，除了没有造作的虚空之外，其余的都是造作，都要放下。 当每一个行在心中生起时，就放任它，就像这张纸。每一张纸生起，它就是一个行。但要放任它。放任它，就是撕掉它。它生起，又消失。它生起，又消失。它生起，然后又撕掉。撕掉，就不会在意它。只是看到它，但不会在意它，不会去执着它。一个接着一个地生起。行一张接着一张地生起，就这样一张一张地持续下去。不要在意所有的行。 然后，它会越来越靠近，直到靠近我们自己。我们这些试图放下行的人。然后我们会看到，我们这些试图撕掉，试图放下行的人，也是被造作之物。我们也要放下。放下我们自己，那个去放下它们的人。它也是一个行。然后放下我们自己，那个试图去撕掉它的人。去撕掉它。撕掉每一张纸。每一张纸就是一个行。有我们自己试图去放下行，放下行，放下行。一张接着一张地撕掉纸。有我们自己去放下行，放下行。这本撕下来的纸。我们的行。现在我们看不到身体里的行，看不到内心的行了。我们成了放下它们的人。但我们会看到，在我们身体和内心中的那个放下它们的人，也有行。让觉知者、看见者、理解者、试图放下我们的人死去。它们全部都是行。 一切都是自然运作。在我们的内心，心，它是一种自然状态，它是一种空。并不是一种空的感觉。如果是空的感觉，那就是乐受。但心，它不是一种空的感觉。它是一种没有任何显现的状态。是不一样的。空的感觉，和没有任何显现的状态。它是一种没有任何显现的状态。什么都没有显现。心，或者说原本的心，它没有任何显现。它是生起的地方，是一切思想和情绪生起和灭去的地方。情绪以及思想，也就是法念。法念就是所有在心中发生的事情，全部包含在内，包括所有生灭的感觉、思想、情绪，都在心中，在这个没有任何显现的地方生灭。 我们所有人都会知道，各种感觉、思想、情绪，甚至是烦恼，都必须在心中生起，然后在心中灭去。在心中生起，在心中灭去。每个人都承认，各种感觉、思想、情绪，不会在树梢上生起，不会在山顶上生起，不会在地下生起，不会在水里生起。各种感觉、思想、情绪的每一个当下，从过去、现在到未来，它们都在心中生起，然后在心中灭去。在心中生起，然后在那个没有任何显现的心中灭去。它会在那个原本没有什么生起的心中生起。 现在我们仔细地观察，静静地观察，我们就会看到，各种感觉、思想、情绪的每一个当下，都在生灭。在心中生起，然后在那个没有任何显现的心中灭去。生起，灭去。生起新的感觉、思想、情绪。生起，持续一段时间，然后灭去。再次生起新的，在心中生起，在原本的虚空中灭去。但心从未生灭。 但当我们观察的时候，它会把我们自己带入到观察之中。它会把我们自己带入到认知和看见之中。把我们自己带入到看见之中。它还没有看到我们自己。把我们自己带入到看到各种生灭的精神现象之中。但我们没有意识到，没有意识到我们看到了我们自己，那个看到了在不生不灭的心中生灭的行。更加细致地观察，更深入地观察，深入到我们自己的内心，深入到造作的内心，深入到知道它们生灭的人，知道在不生不灭的心中，有各种生灭的行。我们观察深入到知道者，知道在不生不灭的心中，有各种生灭的行。但知道者本身，也是在不生不灭的心中生灭的行。 总之，它从那里开始，放下所有的一切。从色、声、香、味、触开始，也就是作用于我们身体表面的一切，也就是我们身体之外的一切，全部都是行，全部放下。放下，就是心放下，心放下与它的纠缠、联系、执着。现在我们说，我们自己去放下。放下很难，因为有爱，有爱恨。我们想让我们自己放下丈夫，放下妻子，放下儿女，放下是不被允许的。不能放下。放下就是看到我们的身体，看到我们的身体，以及我们所爱的人的身体，我们所挂念的、爱慕的、联系的、纠缠的身体，它们会衰老，会生病，会死亡，会腐烂分解，回归到地、水、火、风四大元素。分解成空。那是一个空虚的觉知元素。考虑我们的色身，看到它是不稳定的，不稳定的。 延伸到内心的空气。延伸到内心的心，感觉、思想和情绪，在每一个当下生起。过去、现在和未来，它们也是会发生变化的事物。任何事物，只要是生起后又灭去的，都是自然规律。任何事物，只要是生起后又灭去的，都是自然规律。然后观察，观察到行的各种表现，它们都是生起又灭去的事物，这是自然规律。然后更仔细地观察，观察到所有的行，心行，各种心理表现，也就是各种感觉、思想、情绪，所有的当下。它发生，它在心中发生，也在心中消失。在心中发生，也在心中消失。各种表现和感觉、思想、情绪，它们不会在树梢上发生，不会在山顶上发生，不会在天空中发生，不会在地下发生，不会在水里发生，而是在心中发生，也在心中消失。在心中发生，也在心中消失。 观察到，观察到心，它不生不灭，没有任何显现，什么都没有。而生灭的，全部都是心的各种表现，不是心。但在最初观察的时候，它会把我们自己带入到观察之中。它会把我们自己带入到观察之中。所以就看不到不生不灭的心。我们就观察我们自己，那个知道的人。我们去知道，去看到，各种感觉、思想和情绪的生灭。生起又灭去，生起又灭去。只看到了行的生起和灭去。但从未发现不生不灭的心。那是因为我们自己去看到了行。 以我们自己作为知者。以知者作为我们自己。或者，在我们知者之中，有我们自己。就只能看到各种心行，心的各种表现，或者内心的各种表现，在每一个当下，都只是某样东西。或者显现为一种现象，显现为某样东西，它生起后又灭去，这是一种自然规律。生起后又灭去，这是一种自然规律。但是我们没有看到，从未看到不生不灭的心。那是因为我们以我们自己去认知和看到。我们必须看到我们自己，那个知者，观看者，看见各种精神现象，看到各种心的表现，或者各种内心的表现生灭。然后就观察那个知者，观察知者的一切。它会带入，带入说话，带入思考，带入感觉，带入沉思。就观察知者。知者就依附，依附于专注，依附于专注。要让正念和智慧不偏离。抓住，看到知者。然后看到知者也是生灭的行，在不生不灭的心中。 但看到知者之后，就会知道，知者，它是最后一道阻碍，阻碍着不生不灭的心。知者就是每一个当下的最后一道阻碍。它阻碍，阻碍着我们无法发现不生不灭的心。当发现知者，那个完全不认识它们的人，把它们全部放下。但它自己，还没有看到它也是一个行。也就是还没有看到我们自己，那个去认识的人，或者我们自己，那个去放下它们的人，也是一个行。我们只让我们自己去认识和放下它们。但没有看到我们自己，那个去认识和放下它们的人，也是一个行。我们就在知者这里，专注，用正念和智慧，持续不断地专注在这里。就在知者这里，看到那个去认识它们，去放下它们的人。看到知者也是一个行。认识和放下它们的人是一个行。当看到认识者和放下它们的人是一个行，它就会成为当下最后一个行。它会成为最后一道阻碍不造作的心的行。当我们看到知者，然后放下作为行的知者，也就是我们自己。 当我们发现了不造作的心，没有任何显现的心，也就是没有显现自我的心，在其中没有显现自我，没有显现你，没有显现任何个人，没有任何自我或他人。当我们不显现自我，就不会显现我们的丈夫。当我们不显现自我，就不会显现我们的妻子和孩子。当我们不显现自我，就不会显现我们的丈夫和孩子。痛苦就没有了。痛苦就是因为我们把行拿来造作。只是停留在行，用思想和造作，只是停留在无需执着的行。拿来思考和造作，说那是我们，那是我们的自我。然后把行拿来思考和造作，说那是我们的丈夫，那是我们的妻子，那是我们的孩子。痛苦就因此而生。 即使那颗心，也执着抓住行来进行造作。执着抓住心，即使是不造作的心，那个非行，它仍然执着抓住行，认为不造作的心是我们的心。我们的心不造作。当所有的行都被放下之后，就没有人可以再去执着了。不造作的心，或者非行，或者无为界，它没有任何自我，没有心，它不会造作。它无法造作任何东西，它无法执着任何东西。连它自己都无法执着。它无法执着于行，无法执着于任何东西。所以它是一片空虚，没有众生，没有人格，没有自我，没有你，没有我。在那里没有任何痛苦。在那里没有痛苦。不生不灭，不破不坏。我们在我们心中清晰地看到这一点。我们不需要相信任何人。我们自己会看到。 不知道大家是否理解。如果不理解，可以详细提问。再讲一遍。不要只是记住，必须达到不造作的心。如果没有达到不造作的心，就还没有达到。哪里有疑惑，哪里不清楚，在解释上哪里有问题？如果清楚了，就一定不会痛苦。为什么清楚了，就不会再有痛苦呢？它卡在哪里了？有什么阻碍？请尽情提问。是听不明白吗？ 我理解了。痛苦是因为，有那个“我”进入到痛苦之中，执着于我的丈夫，我的孩子，我的东西。 事实上，它首先执着于我们自己。行，只是停留在行。把行拿来思考和造作，成为我们自己。当我们把行拿来思考和造作成为我们自己时，我们就会把行拿去执着于我们的丈夫，执着于我们的孩子。这就是我们有痛苦的原因，因为我们有他们。我们必须超越行，达到不造作的心。并不是说我们自己要放下他们。而是我们必须放下内心能产生痛苦的行。如果我们无法放下内心的行，没有人能够摆脱痛苦。因为我们必须进入到不造作的心，才能摆脱痛苦。 我们说，我们来寺庙，为了永远不见他们的面，这样就不会痛苦。但实际上，这不是真正的摆脱痛苦，只是暂时逃避问题。因为我们还没有放下内心的行，还没有达到不造作的心。我们只是不见到他们而已。来寺庙一段时间，不见他们的面，感觉我们很舒服，不痛苦。但我们并没有真正进入到不造作的心。放下，看到内心的行，直到那些行，也就是内心的各种表现，各种精神现象的每个当下生灭。生灭是在心中发生，各种感觉、思想和情绪一直都在心中生灭。在修行的最初阶段，我们会把我们自己带入去观察。把我们自己作为知者。认为知者就是我们自己。看到心的各种表现，或者各种感觉和情绪的生起、持续和消失。生起、持续和消失。但没有看到作为行的我们自己。 我们自己，那个观看者、知者、看见者，那个放下它们的人，也是每一个当下的行，我们没有看到。我们就一直进入到知道，去观看，去看到，然后去放下它们。仔细观察。我们也是每一个当下的行。知者、看见者，放下它们的人也是行。再次让知者知道。让观看者知道，看到，看到，然后放下它们。当看到它是一个行时，就会发现不造作的心。明白了吗？ 现在还有“我们”。我们必须平静我们的心。不要试图去消灭。现在“有我们”，我们试图去消灭“有我们”，消灭成为我们的自我，成为我们的丈夫。我们试图去消灭，这样是不对的。我们不应该试图去消灭这些感觉。平静我们的心，让行自己生起，自己灭去。在心中，在不造作的心中。让行自己生起，自己灭去。我们自己，那个去观看、去看见的，让它成为一个行。 我们要看到痛苦的用处。 我们痛苦，因为什么而痛苦？因为我们错误地把行拿来造作和执着。错误地把行拿来造作和执着是痛苦的原因。是痛苦的根源。痛苦的结果就是痛苦。我们不要试图去消灭结果，也就是痛苦。但当痛苦产生时，我们就需要修行佛法，看到原因。痛苦的原因是我们迷失于思想的造作。拿五蕴的思想造作，来造作成为我们自己。然后拿我们自己去思考丈夫，去执着于丈夫。这就是痛苦，是产生痛苦的原因。我们不是去责怪我们的丈夫，而是要看到那些行，看到那些行是痛苦的。 即使我们的丈夫停止做让我们感到不舒服的事情，让我们痛苦的事情，我们感到舒服了。现在我们不痛苦了。但如果我们没有看到，我们用五蕴的思想造作，来造作成为我们自己。然后迷失于思想的造作。我们仍然无法摆脱内心的思想造作。然后我们遇到了那个去认识思想造作的人，去认识内心的表现的人。当我们遇到知者，看到知者是一个行，是一个造作，然后放下知者。放下知者就能够达到不造作的心。我们才能够摆脱痛苦。即使感到舒服了，丈夫停止做让我们感到不舒服的事情了。我们感到舒服了，即使不感到痛苦，但如果我们还没有摆脱行，没有摆脱痛苦，还是会回到不舒服的状态。 之前我们有一种感觉，我们摆脱了痛苦，进入到空虚之中，去抓住空虚。那不是真的。那不是真的。也就是说，我们还没有看到各种感觉、思想、情绪。在心中生起的行。它们是会生灭的事物，这是一种自然规律。生法、灭法。无论是什么生起，都会有灭去。 然后平静下来，看到知者。知者，也就是行。 最初我们只是看到，我们以我们自己去观察。我们自己去观察，看到在每一个当下，内心的行，各种感觉和思想，它们都是行。我们仍然没有真正摆脱痛苦，因为我们还没有看到，那个知者，我们执着于那个知者成为我们自己。我们以我们自己作为知者。或者在我们自己中，有知者。进入到看到那些生灭的行。但没有看到，在我们自己中，成为我们，在我们自己中，在我们中间。 如果看到我们是虚空，就摆脱了。 原本我们只是想拿我们自己作为知者，去放下那些行。看到行生灭。但是没有看到，我们自己也在和知者一起。我们，和在知者一起，它也是一个行。我们才能够看到它也是一个行。心就会停止，停止执着于知者。执着于我们自己，我们自己是知者。以知者作为我们自己。只剩下一种认知，就是我们自己全部都是行。才能够达到不造作的心，也就是对于心而言是一种认知。心是一种不造作的自然状态。 释放、看到内心的真相。 所谓放下，放下知者，意味着放下我们自己的知者，或者放下，放下知者是我们的，或者放下迷恋，我就是知者。只剩下一种认知，没有我们的认知。或者我们的感受，感觉都减少了。 感觉、思想和一切意识，在每一个当下，过去、现在、未来。那是一种空虚。我们必须放下与知者的连接，因为在知者处，有“我们”在制造。 我们必须超越以知者作为我们。从没有我们的认知开始。因为那心是空虚的，空虚到没有自我。 放下。放下知者是行。 但我们没有看到，这些是虚构的。我们只把我们的自我，安置于平静之上。但这不是从没有动物和人格的虚空。我们必须超越空虚。那个自我不是安静和空虚。 没有智慧的平静是魔鬼。 有谁不理解我刚才所说的吗？它是否清晰地印在你们的心里？你们清楚要如何修行了吗？ 修行与任何人无关。与丈夫无关。与妻子无关。与孩子无关。与任何财产无关。放下内心的行就能够到达不造作的心。与任何人无关。这完全是我们自己的事情。当我们死去，我们无法依靠任何人。我们不能依靠我们的丈夫、妻子、儿女。无法带走他们。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ --- สิ่งที่มันไม่มีมาแต่เดิมแล้วมันก็มีขึ้นมาสังขารจะไม่มีแล้วก็มีขึ้นมาเดิมแล้วมันมันเป็นเหมือนกับเนี่ยเหมือนกับเป็นอากาศในศาลาปฏิบัติธรรมเนี่ยเป็นความว่างลาปฏิบัติเราที่เป็นศาลาโลก่งเหมือนอากาศว่างนี้แล้วอยู่ๆก็มีสังขารสังขารเกิดขึ้นมาในธรรมชาติใน。 จักรวาลนี้ตั้งแต่ตั้งแต่สังขารตั้งแต่พระอาทิตย์。 โลกดวงดาวดวงจันทร์。 อกบาท。 ทุกอย่างที่บินอยู่ในท้องฟ้าในจักรวาล。 อาหารหมดเลย。 ทุกอย่าง。 ต้องลอยอยู่ใน。 ในความว่างเปล่าของจักรวาลเนี่ย。 จะไม่มีตั้งแต่แรกแล้วก็มีขึ้นมาเนี่ย。 แล้วก็。 ลำดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีนี่คือสังขารทั้งหมด。 โลกดวงดาวดวงจันทร์พระอาทิตย์。 ต่างๆเนี่ย。 ทุกดวง。 เขาก็มันมีอายุนะมีอายุของการเกิดมา。 อย่างโลกเรานี่มีนักวิทยาศาสตร์เราก็พยายามจะคิดค้นว่า。 ลูกเรามีอายุกี่ร้อยล้านปี。 แต่ความว่างเปล่าของจักรวาลไม่มีอายุ。 เพราะวามันเป็นความ。 ว่างเปล่าไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทำลาย。 ไม่ใช่ว่าเป็นระบบสุริยะจักรวาลนะเป็นความว่างเปล่าของธรรมชาติเนี่ย。 มันไม่มีตัวตนไม่มีอะไรเลยมันเลยไม่เกิดไม่ดับไม่แตกทำลายมันมีหนึ่งเดียวเท่านั้นที่มันไม่ใช่สังขารสรุปแล้วที่นอกจากความว่างเปล่าที่ไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทำลายสังขารหมดเลย。 ไม่ว่าสังขารจะมีวิญญาณคลองหรือว่าสังขารไม่มีวิญญาณคลองสังขารไม่มีวิญญาณคลองในแก่ตั้งแต่ไล่มาตั้งแต่โลกดวงดาวดวงจันทร์ดวงอาทิตย์ทุกอย่างเลยสิ่งก่อสร้างทั้งหมดทุกชนิดเนี่ยสังขาที่ไม่มีวิญญาณขององสังขารที่มีวิญญาณของตั้งแต่ตั้งแต่พวกเราในทั้งหมดสัง。 ขารที่มีวิญญาณของชีวิตที่มีชีวิตทั้งหลายสังขารที่มีวิญญาณคลอง。 นิสังขารตกอยู่ใต้กฎอนจจังทุกอย่างอนัตาสังขาร。 ทั้งหมดใต้ฝนที่อย่างทุกครั้งนะมีอยู่หนึ่งเดียวที่ไม่ตกอยู่ใต้กฎอันนี้จังทุกครั้งนะตาคือสังขารคือความไม่สังขารหรือเรียกว่าอสังคาาตุอสังกัธรรมคือมันไม่เกิดไม่ดับไม่แตกมาทำลายเราเข้าใจแบบนี้ก็ง่ายคือตั้งแต่นอกร่างกายเราไปรูปลเสียงสัมผัสทำอารมณ์คือส。 ิ่งที่มากระทบต่างๆลไกใจในปัจจุบขณะแต่ละขณะแต่ณะหรือว่าที่มันมีอยู่ในธรรมชาติเนี่ยเป็นสงคัญหมดเลย。 เป็นสังหารหมดคือเป็นสิ่งที่。 เกิดขึ้นมาแล้วก็ต้องแตกกลับไปทำลายไป。 รวมทั้ง。 สามีลาว。 ภรรยาแล้วก็ลูกพ่อแม่พี่น้อง。 ทั้งหมดเลย。 เป็นสิ่งที่ต้อง。 สิ่งที่ไม่ได้มีมาแต่เดิม。 แล้วก็。 เกิดขึ้นมาในธรรมชาติ。 นี่เกิดขึ้นมาในธรรมชาติแล้วเมื่อเกิดขึ้นมาแล้วทุกคนก็ต้องไปสู่ความแก่ความเจ็บความตายแล้วกลับขึ้นไปสู่ความไม่มีดังเดิม。 อันนี้ตกอยู่ใต้กฎอันนี้จังทุกอย่างอนไม่สามารถที่จะรีบหนีได้ทุกคนต้องตกอยู่ใต้กฎอันนี้สิ่งใดก็ตามที่ไม่มีมันมาแต่เดิม。 แล้วก็มีขึ้นมาสิ่งนั้นย่อมกลับขึ้นไปสู่ความไม่มีเพราะทุกสรรพสิ่งดเกิดขึ้นมาจากความไม่มี。 ไม่มีอะไรปรากฏเลยเหมือนกับเป็นเปรียบเหมือนอากาศเป็นเหมือนอากาศหรือความว่างในในสถานที่นี้เป็นสิ่งที่ไ，ม，่，ม，ีอะไรปรากฏจับ，ต，้。 องไม่ได้。 จะต้องไม่ได้เลยเหมือนกับไม่มีอะไรเลยให้จับต้องได้ให้สัมผัสได้。 เราไม่อาจจะเอาตาไปเห็นมันได้เนี่ย。 แต่มัน。 มันพอที่จะรู้ได้ว่ามันมีข้อเปรียบเทียบอยู่คือมันมีสิ่งที่มีอยู่และสิ่งที่มีอยู่ไม่มีอยู่ในความไม่มีไอความไม่มีเนี่ยเรามองไม่เห็นเนื้อที่มันเราเห็นแต่ความไม่มีแต่เรามันไม่มีเนื้อที่เรามองเห็นแต่ความมีมันมีสิ่งที่มองเห็นแต่เรามองไม่ตาเปล่าไม่เห็นเ。 ขาก็มีกล้องจุลทรรน์มาทำให้มองเห็น。 ความไม่มีไม่มีเนื้อที่อะไรมองเห็นมันไม่มีเนื้อที่อะไรมองเห็นเลยเพราะวามันทุกคนไม่มีอะไร。 แล้วก็。 สามีภรรยาลูกพ่อแม่สมบัติสถานต่างๆทั้งหมดมันเป็นของที่มันไม่มีมาแต่เดิมแล้วมันมีขึ้นมา。 ดีขึ้นมาแล้วมันมันก็ต้องดับกลับขึ้นไปสู่ก็ไม่มีวันนี้สมุดฉีก。 เดิมมันก็ไม่มีในธรรมชาติไม่มีสมุดฉีกนี่แล้วรีบนี่มันก็มันก็มีขึ้นมาในธรรมชาติ。 ดับไปมีสังขารเกิดขึ้นมาแล้วก็ดับไปมีสังขารเกิดขึ้นมาแล้วก็ดับไปมีสังขารมาระดับไปคือสังขารเนี่ยมันเกิดขึ้นมาจากความไม่มีแล้วก็ดับกลับคืนไปขายไปในความไม่มีสังขารทุกชนิดนะตั้งแต่นอกตัวเราลูกกินเตสัมผัสเ。 สดสี。 แล้วก็ทำอารมณ์คืออาการของใจทุกชนิดอาการของใจคือความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ทุกปัจจุบันขนาดนี้มันเกิดขึ้นมาจากความไม่มีอะไรแต่แรกแล้วก็มีขึ้นมาเนี่ย。 มีขึ้นมานี่เป็นๆเหมือนฉีกเนี่ย。 ที่ธีเดินเป็นอากาศว่างไปในห้องนี้แล้วก็มีสมุดฉีกเกิดขึ้นมาลอยขึ้นมาในธรรมชาติแล้วก็รออยขึ้นมาแล้วก็ดับไฟเกิดขึ้นมาจากความไม่มีอะไรแล้วก็ดับไฟเป็นสมุดจีก。 มันก็จะมีเหมือนไอสมุดฉีกที่มันลอยขึ้นมาเนี่ยในกระดาษเนี่ยกระดาษที่ลอยขึ้นมาจากความไม่มีอะไรแล้วก็ดับก็คือไปสู่ความไม่มีอะไรแล้วก็มีสังขารใหม่เกิดขึ้นมาจากความไม่มีอะไรแล้วก็ดับก็คืนไปสู่ความไม่มีอะไรแล้วก็มีสังขารคือสมุดเล่มใหม่ลอยขึ้นมาจากความไ。 ม่มีอะไรแล้วก็ดับไปความไม่มีอะไร。 มันจะเป็นเช่นนี้ตลอดนะตลอดเวลาเลยเนี่ย。 มันจะมีความความมีเนี่ยสังขารทั้งหมดเนี่ยมันจะมีมันจะมีขึ้นมาจากความไม่มีอะไรเลยแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีอะไรเหมือนกับเนี่ยกระดาษหรือทั้งหมดจี่แต่ละเล่มเนี่ยที่มันเกิดขึ้นมาจากความไม่มีอะไรแล้วก็ดับคือไปสู่ความไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาจากสมุดีกแต่。 ละเรื่องเกิดขึ้นมาจากความไม่มีอะไรแล้วก็ดับก็คือไปสู่ความไม่มีอะไรกับจะเป็นอย่างนี้นะ。 วันนี้。 ภายในใจเราก็เช่นเดียวกันทำอารมณ์อาการของใจความรู้สึกถึงกคิดอารมณ์ต่างๆเนี่ยมันก็เกิดขึ้นมาจากความไม่มีระดับเก่าขึ้นไปสู่ความไม่มีเกิดขึ้นมาจากความไม่มีระดับ่าขึ้นไปสู่ความไม่มี。 แล้วก็สังเกตเอา。 สังเกตในใจเราเนี่ย。 อะไรก็ตามที่มันเนี่ย。 เกิดดับๆได้มันเคลื่อนไหวได้กับเพอนได้ไหวตัวได้。 กระกระดูกกระไหวได้。 สิ่งเป็นสังขารหมดเลย。 เพิกถอนใจเราที่ไปยึดถือมันให้หมดสิ้น。 ไปยวางไปเหมือนกับเนี่ยปล่อยวางแล้วก็ไปอยวางให้สมุดฉีกที่เป็นสังขารสังขารเนี่ยแต่ละเล่มที่มันเกิดขึ้，น，ม，ั，น，เ，ก，ิดข，ึ，้，น，แ，ล้วก็ดับไป，ว，า。 งมันไปซะ。 สมก็เกิดขึ้นมาจากความไม่มีอะไรแล้วก็ดับไปวามันไปซะ。 วามันไปก็คือเห็นวามันเกิดขึ้นมาแล้วมันก็ดับไปสู่ความไม่มีอะไรมันเกิดขึ้นมาจากความไม่มีอะไรแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีอะไรมันเกิดขึ้นมาจากความไม่มีอะไรและดับกลับไปสู่ความไม่มี。 อะไร。 แล้วเราจะพบว่า。 ไอ้ความไม่มีอะไรเนี่ย。 มันไม่มีความทุกข์เข้าถึงมัน。 มันไม่มีความทุกข์เข้าถึงมันเลย。 มันไม่มีสัตว์ไม่มีบุคคลไม่มีตัวตนไม่มีเราไม่มีเขาไม่มีภาษาสมมุติไม่มีสมมุติบัญญัติอะไรทั้งหมดในนั้นเลย。 ไม่มีไม่มีโง่ไม่มีฉลาดไม่มีวิชาไม่มีวิชา。 ไม่มีผู้โง่ไม่มีผู้ฉลาด。 ไม่มีผู้ติดไม่มีผู้ไม่ติด。 ไม่มีผู้ยึดไม่มีผู้ไม่ยึด。 มันเลยไปหมดแล้ว。 มันในนั้นไม่มีทั้งพูดยึดและไม่มีทั้งพูดไม่ยึด。 ไม่มีต้องพูดติดๆแล้วไม่มีต้องพูดที่ไม่ติด。 มันก็เหมือนกับเป็นเนี่ย。 อากาศหรือความว่างเปล่าในธรรมชาติ。 มันไม่มีอะไรติดมันได้ความเปล่าเนี่ยมันไม่มีอะไรติดมันได้ความว่าฝากเลิกันเนี่ย。 ท่านพยายามตั้งหลายอย่างจะเอามือไปจับความว่างถ้าจับไม่ได้。 ถ้าไม่จำเป็นต้องไปเอามือพยายามไปจับความว่างแล้วก็ไปปล่อยจับปล่อยจับปล่อยถ้าจับมันยังไงก็จับไม่ได้จะจับความว่างเปล่าหรือพี่สังขารหรือถ้าจะจับยังไงก็จับไม่ได้。 และใจที่เป็นธรรมชาติที่ไม่เกิดไม่ดับที่เป็นสังฆทาตุและเป็นวิสังขาร。 มันเป็นความว่างที่มันเองก็เอาไปจับอะไรไม่ได้。 ใจที่เป็นความว่างเปล่าเนี่ยมันก็ไปจับปล่อยจับปล่อยอะไรก็ไม่ได้สังเกตไหมคือใจที่เป็นความว่างเปล่าเหมือนกับเป็นอากาศในสถานธรรมเนี่ยในตลาดปฏิบัติธรรม。 เป็นสลาดโลก่ง。 สังขารเนี่ยเรามือเราขันหน้าเนี่ย。 มือเราห้านิ้วเนี่ยมือเราห้านิ้วเปรียบเหมือนกันห้าเนี่ยเราพยายามจะไปจับความว่างเปล่าของ。 อากาศของบ้านที่เราก็จับไม่ได้และในทางกลับกันเราจะเอาความว่างเปล่าของในที่นี้。 ใจที่่ว่างเปล่า。 เหมือนดังอากาศเนี่ยแต่ที่ว่างเปล่าเหมือนกันอากาศที่ไม่มีอะไรปรากฏความเคลื่อนไหวเนี่ยเราจะเอาใจที่ว่างเปล่าไปจับอะไรก็จับไม่ได้ที่สำคัญนะจะทำให้คน้นทุกข์คือใจที่ว่างเปล่าเนี่ยไปจับอะไรไม่ได้แล้วไม่อาจเอาสังขารขาหน้าที่ที่เป็นเหมือนนิ้วนิ้วเนี่ยพย。 ายามไปจับความว่างเปล่าในที่นี้ก็จับไม่ได้ใจ。 มันเป็นความไม่เกิดไม่ดับไม่มีอะไรเลยเป็นความว่างเปล่าแล้วมันก็มีสังขารเกิดขึ้นมาในความว่างเปล่ามีสังขารเกิดขึ้นมาเนี่ยเหมือนในสมุดฉีกเนี่ยสมุดที่ลอยขึ้นมาเล่มมันเป็นความว่างอยู่ๆก็มีสังขารเกิดเป็นสมุดแต่ละๆเนี่ยลอยขึ้นมาจากความว่างกลับไปสู่ความว。 ่างลอยขึ้นมาจากความว่างกลับไปสู่ความว่าง。 มีหนึ่งเดียวเท่านั้นที่ไม่เกิดไม่ดับ。 คือความว่างเปล่า。 ทีม。 เป็นวิสังขารเป็นอสังฆทาตุไม่เกิดไม่ดับไม่ปรุงแต่ง。 นอกนั้นนอกจากความว่างเปล่าที่ไม่ปรุงแต่งนะนอกนั้นผมแต่งคือต้องขาดทั้งหมด。 ให้ปล่อยวางไป。 ในเวลามีสังขารเกิดขึ้นมาในใจแต่ละสังขารเนี่ยก็ปล่อยมันเหมือนกับว่าสมุดฉีกเนี่ยมันเป็นสังขารขึ้นมาแต่ละแผ่นเนี่ย。 มันกับเป็นสถานแต่ก็ปล่อยวางมันไปปล่อยวามันก็ฉีดมันที่ไม่แพนนึงมันเกิดขึ้นอีกมันแผนนึงมันมันเกิดขึ้นอีกมันอีกเนี่ย。 มันเกิดขึ้นมาก็ฉีบบัญชแผ่นนึงก็ไม่สนใจเยื่อใหญ่อะไรดีแต่เห็นอยู่เห็นอยู่แต่ก็ไม่สนใจเยื่อใหญ่มันไม่เข้าไปยึดถือมันเกิดขึ้นกับแผ่นนึงสังขารมันเกิดขึ้นแต่ละแผ่นก็เกิดขึ้นมาก็แผนึงมันเกิดขึ้นแผ่นนึงไปเรื่อยๆอย่างนี้ไม่สนใจเยๆๆในสังขารทั้งหมดเราแล้ว。 ก็มันจะเข้ามาจนถึงใกล้ก็มาถึงตัวเรา。 ตัวเราพูดพยายามไปปล่อยวางสังขาร。 แล้วก็จะเห็นว่าไอ้ตัวเราผู้พยายามจะไปฉีก。 พยายามที่ไปปล่อยวางสังขารมันก็เป็นสิ่งที่เกิดจากเป็นสิ่งที่ปรุงแต่ง。 เราก็ปล่อยวางอีกปล่อยวางตัวเราที่ที่ไปปล่อยวางเขาอ่ะมันก็ไปสังขารแล้วก็ปล่อยวางตัวเราที่พยายามจะไปฉีกให้ฉิมันก็ไปฉีกฉีกแล้วแผ่นที่ละแผ่นด้วยกระดาษแผสังขารมีตัวเราพยายามไปไปวางสังขารไปวางสังขารวางสังขารวางสังขารบัญชกระดาษทีละแผ่นมีตัวเราไปวางสังข。 ารวางสังขารตัวเรา。 สมุดชีกแผ่นเนี่ย。 วันสังขาร。 เราก็ไปสังขารตอนนี้เราก็เลยไม่เห็นสังขารในกายสังขารในใจแล้วล่ะคือผู้ไปปล่อยวางเขาแต่เราก็จะเห็นว่าในกายในใจเราผู้ปล่อยวางเขามันก็มีสังขารให้ผู้รู้ผู้เห็นผู้เข้าใจผู้พยายามปล่อยวางเราตายมันก็คือสังขารหมดเลย。 อาหารหมดทำธรรมชาติ。 ในใจเราเนี่ยในใจใจมันเป็นธรรไมมันเป็น。 ใจมันเป็นความว่างไม่ได้เป็นความรู้สึกว่างนะที่เป็นความรู้สึกวามันเป็นสุขเวทนาแต่ใจเนี่ยมันไม่ใช่เป็นความรู้สึกว่างมันเป็นความไม่ปรากฏอะไรเลย。 ไม่เหมือนกันนะความรู้สึกว่างความไม่ปรากฏอะไรเลยมันเป็นความไม่ปรากฏอะไรเลยไม่มีอะไรปรากฏใจใจหรือคิดเดิมแท้ๆเนี่ยมันไม่มีอะไรปรากฏเลยมันเป็นที่เกิดมันเป็นที่เกิดที่ดับของความคิดและอารมณ์ทั้งหมดความอารมอารมณ์และรวมทั้งความคิดด้วยคือทำอารมณ์ทำอารมณ์。 คืออาการทั้งหมดที่เกิดขึ้นในใจลงหมดเลยคือความรู้สึกและคิดอารมณ์ทุกชนิดที่。 ที่มันเกิดอันดับเนี่ย。 มันเกิดระดับอยู่ในใจที่ที่ไม่ปรากฏอะไรเลย。 พวกเราทั้งหลายเนี่ย。 ก็จะรู้กันทุกคนว่าความรู้สึกนึกคิดอารมณ์。 แม้แต่กเลสเนี่ย。 ก็จะต้องเกิดที่ใจและดับไปที่ใจเกิดที่ใจดับที่ใจ。 ทุกคนก็。 ยอมรับว่า。 ความรู้สึกนึจิอารมณ์เนี่ยมันไม่ได้เกิดบนยอดไม้。 ไม่ได้เกิดบนยอดเขา。 ไม่ได้เกิดใต้ดิน。 ไม่ได้เกิดในน้ำ。 ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ทุกปัจจุบันขณะเนี่ยตั้งแต่อดีตปัจจุบันอนาคต。 มันเกิดที่ใจ。 แล้วก็กระดับไปที่ใจ。 เกิดที่ใจดับไปที่ใจที่ไม่ปรากฏอะไรนั่นแหละ。 มันจะเกิดที่จ่ายระดับประเทศใจที่ไม่ค่อยเกิดอะไร。 ตอนนี้เราก็สังเกตดีๆ。 สังเกตอยู่เงียบๆเราก็จะเห็นว่า。 ความรู้สึกไม่คิดอารมณ์ทุกปัจจุบันขนาดนี้。 ก็เกิด。 ประดับไปเกิดเกิดที่ใจที่。 ไม่ปรากฏอะไรเกิดที่ใจที่ว่างเปล่าไม่ปรากฏอะไรแล้วก็。 ดับไป。 เกิดใหม่มีความรู้สึกกึกคิดอารมณ์มันใหม่。 เกิด。 ประมาณแล้วก็ดับไป。 เกิดใหม่อีกเกิดที่ใจระดับประเทศใจที่เป็นความไม่ปรากฏอะไรนั่นแหละ。 แต่ใจยังไม่เคยเกิดไม่เคยดับ。 แต่ตอนที่เราสังเกต。 เล็กๆมันจะเอาตัวเราไปสังเกต。 มันจะเอาตัวเราไปรู้ไปเห็น。 เอาตัวเราเนี่ยไปรูปไปเห็นมันยังไม่เห็นตัวเรา。 เอาตัวเราไปเห็นกริยาอาการทางจิตที่มันเกิดดับ。 แต่เราจะไม่ไม่ทันได้เฉลี่วใจคือสังเกตเห็นตัวเราที่。 ไปดูไปดูไปเห็นสังขารที่เกิดดับ。 ในใจที่ไม่เกิดจาก。 บริพทุกข์ไม่ได้。 สังเกตเข้ามาอีก。 ละเอียดลึกเข้ามาถึงตัวเรา。 ละเอียดลึกก็ไปถึง。 จิตใจที่เป็นสังขาปรุงแต่งเรียกียดลึกก็ไปถึงให้ผู้ที่รู้เขา。 ผู้ที่รู้ว่ามีสังขารเกิดดับอยู่ในใจที่ไม่เกิดดับ。 เราสังเกตเข้าไปจนถึงผู้รู้เลย。 ผู้รู้ที่รู้ว่ามีสังขารเกิดกับอยู่ในใจที่ไม่เกิดกับ。 แต่ผู้รู้นั่นเองก็เป็นสังขารที่ปรุงแต่ง。 เกิดดับอยู่ในใจที่ไม่เกิดดับเหมือนกัน。 สรุปแล้วมันไล่มาตั้งแต่นู่นเลยปล่อยวางตั้งแต่ลูกเสียงกินรถ。 พทภสิ่งที่มากระทบผิวกายคือภายนอกร่างกายเราทั้งหมด。 เป็นสังขารทั้งหมด。 ปล่อยวางไปหมดเลย。 ปล่อยวางก็คือว่าใจปล่อยวางจากใจปล่อยวางที่เข้าใจเข้าไปเกาะเกี่ยวผัวพันยึดถือตอนนี้เราเนี่ยบอกว่าตัวเราไปปล่อยวางปล่อยวางยากมันเป็นความรักเป็นความรักความชัง。 เราจะเอาตัวเราไปปล่อยวางสามีปล่อยอยวางภรรยาปล่อยวางลูกปล่อยวางไม่ได้รับ。 เปิดว่าไม่ได้。 วิธีปล่อยวางคือปล่อยวางร่างกายของเรา。 ให้เห็นว่าร่างกายของเราและร่างกายของเขาที่เราไปรักเขาเนี่ยเราไปห่วงใยรักไคร้ผูกพันผวพันเนี่ยมันเป็นของที่แก่ต้องเจ็บต้องตายต้องน่าเปลื่อยผูกพังสลายกลับคืนสู่ทาตุดินน้ำลงไป。 สลายสู่อากาศสความว่าง。 เป็นทาสรู้ที่ว่างเปล่าน้องพิจารณาเห็นร่างกายสังขารของเรานะเป็นของแม่เที่ยงเป็นของไม่เที่ยงไม่เที่ยง。 น้องไปถึงอากาศทางจิตน้องไปถึงจิตหรืออากาศทางจิตความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ที่เกิดขึ้นทุกปัจจุบันขณะอดีตปัจจุบันอนาคตก็เป็นเสี่ยแก้สิ่งใดสิหนึ่งที่เกิดขึ้นมาแล้วก็ดับไปเป็นธรรมดาสิใดสิหนึ่งที่เกิดขึ้นมาแล้วก็ดับไปเป็นธรรมดาแล้วก็สังเกตเห็นก็ไปเห็นอากา。 รของสังขารเนี่ยมันเป็นสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นแล้วก็ดับไปเป็นธรรมดา。 แล้วก็สังเกตสังเกตละเอียดเข้าไปอีกเห็นว่า。 สังขารทั้งหมดจิสังขารอาการทางจิฤษทั้งหมดเนี่ย。 อาการอังกฤษคือความรู้สึกคิดอารมณ์ทั้งหมดทุกปัจจุบันขณะนี้。 มันเกิดขึ้นมันเกิดที่ใจระดับไปที่ใจเกิดที่ใจระดับไปที่ใจ。 อาการและความรู้สึกถึงกคิดอารมณ์นั้นไม่ได้เกิดที่ยอดไม้ไม่ได้เกิดบนยอดภูเขาไม่ได้เกิดบนท้องฟ้าไม่ได้เกิดใต้ดินไม่ได้เกิดใต้น้ำแต่มันเกิดที่ใจระดับไปที่ใจเกิดที่ใจระดับไปที่ใจ。 สังเกตไปจนเห็นน่ะเห็นว่า。 ใจเนี่ยมันไม่เกิดไม่ดับไม่ปรากฏอะไรเลยไม่มีอะไรเลยแต่สิ่งที่เกิดดับเป็นอาการของใจหมดเลยไม่ใช่ใจ。 แต่ตอนสังเกิดแรกๆมันจะเอาตัวเราไปสังเกต。 มันจะเอาตัวเราไปสังเกตมันเลยไม่เห็นใจที่ไม่เกิดไม่ดับ。 เราก็สังเกตเข้ามาที่ตัวเราผู้รู้กูไปรู้ว่าความรู้สึกนึกคิดอารมณ์มันเกิดขึ้นแล้วก็ดับไปเกิดขึ้นระดับไปเกิดขึ้นระดับไปเนี่ยเห็นแต่สังขารเกิดขึ้นดับไฟสังขารเกิดขึ้นดับไฟแต่ยังไม่เคยพบใจที่ไม่เกิดไม่ดับก็เพราะว่าตัวเราเนี่ยไปเห็นสั。 งขาร。 เอาตัวเราเป็นผู้รู้เอาผู้รู้เป็นตัวเราหรือมีตัวเราอยู่ในผู้รู้เอาไปรู้เห็นแต่สังขารจิตสังขารหรืออาการของจิตหรืออาการของใจในทุกปัจจุบันขณะว่าเป็นแต่เพียงสิ่งใดสิ่งหนึ่งหรือเป็นปรากฏเป็นนามปรากฏขึ้นว่าเป็นเพียงสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นมาระดับไปเป。 ็นธรรมดาเกิดขึ้นมาระดับไปเป็นธรรมดา。 แล้วก็แต่เราไม่เห็น。 ยังไม่เคยเห็นใจที่ไม่เกิดไปดับก็เพราะว่าเราเอาตัวเราไปรู้ไปเห็นเราต้องเห็นตัวเราผู้รู้ผู้ดูผู้เห็นกริยาจิตเห็นอาการของจิตหรืออาการของใจมันเกิดดับแล้วก็ดูตรงผู้รู้นั่นแหละสังเกตตรงผู้รู้ผู้รู้อะไรมันก็เอามาพาเอามาพูดเอามาคิดเอามารู้สึกเอามาตึกมาต。 รองเลยสังเกตตรงผู้รู้เนี่ยผู้รู้แล้วก็ติดเลย。 กับติดจดจ่อกับติดจดจ่ออยู่ตรงนั้นเลยก็สติปัญญาไม่ให้คาาดเคลื่อนจับ。 เห็นผู้รู้。 แล้วก็。 เห็นว่าผู้รู้นั้นก็เป็นสังขารที่เกิดลำดับ。 อยู่ในความไม่เกิดไม่ดับ。 แต่เห็นผู้รู้จะแล้วเนี่ย。 ก็จะรู้ว่าผู้รู้เนี่ยคือมันเป็นสังขารตัวสุดท้ายที่มันไปขวางขวางใจที่ไม่เกิดไม่ดับ。 ผู้รู้นี่แหละมันเป็นตัวสุดท้ายของทุกปัจจุบันขณะมันไปขวางขวางทำให้ไม่พบไม่เห็นใจที่ไม่เกิดไม่ดับเมื่อพบผู้รู้ที่มันไม่รู้เขาทั้งหมดไปวางเขาทั้งหมด。 แต่ตัวมันน่ะ。 ยังไม่เห็นวามันเป็นสังขารคือยังไม่เห็นว่าตัวเราที่ไปรู้เนี่ยหรือตัวเราที่ไปวางเขาเนี่ยมันเป็นสังขารเราเอาแต่ตัวเราไปรู้แล้วไปวางเขาแต่ไม่ได้เห็นตัวเราพูดไปรู้แล้วไปวางเขาว่าเป็นสังขารเราอยู่ตรงผู้รู้นี่แหละก็จจอดสติปัญญากับติดจดจอดอยู่กี่คือติดจ。 จอดตรงนี้ต่อเนื่องไม่ขาดสาย。 กุ้งแต่ตรงผู้รู้นี่แหละ。 เห็นตรงผู้รู้ที่ไปรู้เขาไปวางเขาไปรู้เขาไปวางเขาด้วยนะให้เห็นว่าผู้รู้เนี่ยก็เป็นสังขาร。 ผู้รู้วงผู้วางเขาเนี่ยมันเป็นสังขารเมื่อเห็นผู้รู้ผู้วางเขาเนี่ยมันเป็นสังขารมันก็จะเป็นสังขารสุดท้ายที่ปัจจุบันขนาณะจะเป็นสังขารสุดท้ายที่มาขวางใจที่ไม่สังขารเมื่อเราเห็นผู้รู้แล้วก็ปล่อยวางผู้รู้ที่เป็นสังขารคือตัวเราแน่ที่มันเป็นสังขารเราก็จะ。 พบใจที่ไม่สังขารไม่เกิดไม่ดับ。 เมื่อพบใจที่ไม่สังขารไม่ปรากฏอะไรเลยคือใจที่ไม่ปรากฏตัวจิตตัวใจไม่ปรากฏตัวเราอยู่ในนั้นไม่ปรากฏเราไม่ปรากฏเขาไม่ปรากฏบุคคลตัวตัวเราเขาไม่ปรากฏเมื่อไม่ปรากฏตัวเราก็ไม่ปรากฏสามีเราไม่ปรากฏตัวเราก็ไม่ปรากฏภรรยาและลูกของเราไม่ปรากฏตัวเราก็ฏสามีเราลู。 กของเราความทุกข์มันก็ไม่มีความทุกข์ก็คือวามันเอาสังขารมาปรุงแต่งมันได้อยู่แค่สังขาร。 เอาความคิดความปรุงแต่ง。 ที่มันอยู่แค่มันไม่ต้องติดอยู่แค่สังขาร。 เอามาคิดปรุงแต่งว่าเป็นเรา。 เป็นตัวเราแล้วก็เอาสังขารมาคิดปรุงแสงว่า。 ที่เป็นสามีเราเป็นภรรยาของเรา。 เป็นสามีของเราเป็นลูกของเรา。 ความทุกข์。 มันก็เลยทุกข์ได้เพราะว่า。 มันยังอยู่ในแค่สังขารติดอยู่ในสังขารและเอาสังขารมาปรุงแต่งเป็นเราเป็นของของเราเป็นเราเป็นตัวเราแม้แต่จิตวิใจมันก็มายึดถือเอาสังขารให้ผมุงแต่งยึถือว่าจิตวิใจเนี่ยแม้แต่ใจที่ไม่พแต่งใจที่เป็นวิสังขารเนี่ยมันก็ยังหลงเอาสังขารเนี่ยไปยึดถือใจที่ไม่สั。 งหารว่าเป็นใจของเราใจของเราไม่สังขารใจของเราไม่สังขารแต่ามันปล่อยวางสังขารจะหมดแล้วมันก็จะไม่มีใครมายึดถือ。 ใจที่ไม่สังขารเพราะว่าสังขารทั้งหมดมันถูกปล่อยวางไปหมด。 และใจที่ไม่สังขารเนี่ย。 หรือเป็นพิสังขารหรือเป็นอสังฆทาตุเนี่ย。 มันมันไม่มีตัวตนไม่มีตัวจิตตัวใจมันไม่อาจสังขารได้ไม่ได้ไปยึดอะไรไม่ได้ยึดตัวมันเองก็ไม่ได้ไปยึสังขารยดอะไรก็ไม่ได้มันเลยเป็นความว่างเปล่าปราจากสัตว์บุคคลตัวคนเราเขาในนั้นมันก็เลยไม่มีความทุกข์ในนั้นไม่มีความทุกข์ใดไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทำลายเรา。 เห็นชัดอย่างนี้ในใจของเราเราไม่ต้องเชื่อใครเราก็จะเห็นเอง。 ไม่ทราบว่า。 จะเข้าใจไหม。 ถ้าไม่เข้าใจก็ซักให้ละเอียดนะ。 เอาใหม่ไป。 อย่าเป็นแค่ความจำ。 ต้องถึงใจที่ไม่ปรุงแปลง。 ก็ยังไม่ถึงใจที่ไม่ปรุงแต่ง。 สงสัยตรงไหนไม่เคลียร์ไม่ชัดเจนตรงไหน。 ในการในการธิบาย。 ถ้าชัดเจนมันจะต้องไม่ทุกข์。 ทำไมชัดเจนคุุมเครือ。 มันจะยังมีความทุกข์อยู่。 และเหตุใดเล่า。 ทำไมจะมีความทุกข์อยู่มันติดมันขัดอยู่ตรงไหน。 ให้เต็มที่。 ฟังไม่เข้าใจไหมล่ะ。 กราบน้องตาเจ้าค่ะ。 เข้าใจค่ะหลวงตา。 ที่ที่ถูกข์อยู่ก็คือ。 ก็มี。 ตัวตัวตัว。 ตัวเราอ่ะเข้าไปทุกข์อยู่ในตรงนั้นนะคะ。 โดยไปยึดว่า。 สามีเราลูกเราของเราอ่ะค่ะ。 googleจริงมันยึดตัวเราก่อนสังขารไปติดแค่สังขาร。 เอาสังขารมาคิดปรุงแต่งเป็นตัวเรา。 เมื่อเราสังหารมาคิดปรุงแต่งเป็นตัวเราเราก็จะเอาสังขารไปยึดสามีของเรายึดลูกของเราให้เป็นทุกข์ที่เรามีเขาเราต้องเลยสังขารไปไปถึงใจที่ไม่สังขารนะไม่ได้หมายถึงว่าเอาตัวเรานี้ไปปล่อยวางเขานะคือเราต้องปล่อยวางสังขารในใจที่จะเป็นทุกข์ได้ถ้าเราปล่อยวางส。 ังขารในใจไม่ได้ไม่มีใครพ้นทุกข์ได้เพราะวามันต้องเข้าไปถึงใจที่ไม่สังขารที่จะพ้นทุกข์ได้。 เราบอกว่าเราเนี่ยมาอยู่วัด。 ขออยู่วัดให้กับ。 ไม่เห็นหน้าเขาตลอดไปตลอดก็เลยไม่ทุกข์แต่ความจริงมันไม่ใช่คนทุกข์จริงมันได้หนีปัญหาชั่วคราว。 เพราะว่าเรายังไม่ได้ไปวางฐานสังขารในใจเราก็ถึงใจที่ไม่สังขาร。 เราได้แต่。 มีหน้าเขามาอยู่วัด。 ไม่เจอหน้าเขาสักพักนึงรู้สึกว่าเราสบายใจไม่ทุกข์。 แต่เรายังเข้าไม่ถึง。 ใจที่ไม่สังขารด้วยความปล่อยวางเห็นสังขารในใจจนนสังขารสังขารก็คืออาการของใจอาการทางจิตทุกปัจจุบันขณะที่เกิดจากๆ。 เหตุสังขารไม่เกิดเกิดอันดับ。 อยู่ในใจความรู้สึกคิดอารมณ์ตลอดเวลา。 ในการปฏิบัติขั้นตอนแรกๆก็จะเอาตัวเราไปเห็น。 เอาตัวเราเป็นผู้รู้ว่าผู้รู้เป็นตัวเราเห็นอาการของใจหรืออาการเป็นความรู้สึกอารมณ์。 เกิดขึ้นดับไฟเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไฟเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปแต่ไม่เห็นตัวเราที่เป็นสังขารตัวเราที่เป็นผู้ดูผู้รู้ผู้เห็นผู้ปล่อยวางเขาและตัวนี้ก็เป็นสังขารทุกปัจจุบันขนาดเราไม่เห็น。 เราก็เข้ามาจนถึงพูดพูดไปดูไปดูไปเห็นแล้วก็พูดวางเขานะสังเกตได้ดีว่าตัวนี้ก็เป็นสังขารทุกปัจจุบันขนาดผู้ดูผู้รู้เห็นเขาวางผู้วางเขาก็เป็นสังขาร。 เมื่อวานเมื่อวานให้รู้อีกทีนึงให้ผู้ดูรู้เห็นพูดไปวางเขาว่าเป็นสังฐานเห็นเป็นสังขารแล้วก็เนี่ย。 ก็จะพบใจที่ไม่สังขาร。 เข้าใจแม่。 หลวงตาก็มีตอนนี้ก็ยังมีเราอยู่อ่ะเรา。 ต้องสงบใจอย่าพยายามไปไล่ดับ。 คำว่ามีเราอยู่ในขณะนี้เราพยายามไปไล่ดับความเป็นเราเป็นตัวเราเป็นสามีเรา。 เราไปไล่ดับอย่างนี้มันถูกขตายเราจะได้ไล่ดับอาการอย่างนี้แหละจะได้รับความรู้สึกอย่างนี้。 สงบใจ。 ปล่อยให้สังขารให้เกิดเองกับเองเกิดเองกับเองบนใจในทำการใจที่ไม่สังขาร。 ปล่อยให้สังขารให้ตัวเองดับเองคือตัวเราที่ไปดูไปดูไปเห็นเนี่ย。 ปล่อยมันเป็นสังขารซะ。 ไอ้ตัวเราที่พยายามจะไปดับความทุกข์ใจความไม่สบายใจไปวางความคิดความรู้สึกว่าเป็นตัวเราเนี่ยให้เห็นวามันเป็นสังขารเห็นมันเห็นมันด้วยใจว่าไอ้ตัวเราตัวเราตัวเราที่พยายามจะไปปล่อยวางความทุกข์ใจไม่สบายใจเนี่ยให้เห็นวามันเป็นสังขารเราอย่าไปไล่ดับความทุก。 ข์แต่ให้เห็นว่าเห็นประโยชน์จากความทุกข์นี่แหละ。 ใจเราทุกข์เนี่ย。 อะไรกับทุเพราะว่าวามันหลงเอาสังขารไปปรุงแต่งยึดถือเขา。 หลวงอสังขารไปปรุงแต่งยึดถือสามีไม่ได้เป็นเหตุให้เกิดทุกข์มันเป็นสมุดไทยมันเป็นสมุดไทยเป็นเหตุให้เกิดทุกข์ผลมันเลยเป็นความทุกข์เราอย่าไปไล่ดับตรงผลที่ทุกข์แต่เมื่อทุกข์ซะแล้วเนี่ยเราจึงต้องมาปฏิบัติธรรมให้เห็นเหตุเหตุแห่งความทุกข์คือเราหลงไปกับคว。 ามคิดตรงแตง。 เอาความคิดปรุงแต่งของการห้าเนี่ย。 ปปรุงแต่งเป็นตัวเรา。 ดาเอาตัวเราไปคิดถึงสามีไปไปยึดถือสามี。 มันจะเป็นทุกข์เป็นเหตุให้เกิดทุกข์。 เราไม่ใช่ว่าไปโทษที่สามี。 แต่เห็นสังขารเนี่ย。 ลงสังขารเนี่ยมันเป็นทุกข์ลงสังขารเป็นทุกข์。 แม้แต่ว่าสามีจะเลิกทำเรื่องที่ทำให้เราไม่สบายใจทุกข์ใจแล้วเราสบายใจแล้วตอนนี้เราไม่มีความทุกข์ใจแล้ว。 แต่ถ้าเราไม่เห็นว่า。 เอาความคิดปรุงแต่งของขหน้ามาปรุงแต่งเป็นตัวเราแล้วก็ลงไปกับความคิดปรุงแต่งยังไม่สามารถหลุดพ้นจากความคิดปรุงแต่งในใจเราได้แล้วก็มาพบผู้รู้ที่ไปรู้ความคิดปรุงแต่งไปรู้อาการของใจเมื่อพบผู้รู้แล้วเห็นว่าผู้รู้เนี่ยมันเป็นสังขารเป็นความปรุงแต่งแล้วก็。 ปล่อยวางให้ผู้รู้。 ปล่อยวางผู้รู้ก็ถึงใจที่ไม่ปรุงแต่ง。 บันทึกจะพ้นทุกข์ได้ถ้าต่อให้สบายใจ。 สามีทำให้สามีเลิกทำให้ไม่สบายใจแล้ว。 เราสบายใจแล้วแต่ไม่สบายใจแล้วไม่บรรทุก。 ถ้ายังไม่พ้นจากสังขารไม่พ้นถูกเดี๋ยวต้องกลับไปไม่สบายใจ。 เมื่อก่อนที่เรามีความรู้สึกว่าเรา。 พ้นทุกข์ไปอยู่กับความว่างๆไปจับความว่างๆอันนั้นไม่เป็นความจริงนะมันไม่เป็นความจริงคือเรายังไม่ได้เห็นความรู้สึกนึกคิดอารมณ์สังขารที่เกิดขึ้นในใจมันเกิดขึ้นและระดับไปเป็นธรรมดาอย่างจิตติสมุทรยธรรมมากับๆที่โลธรรมมติมันเป็นสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้。 นมันเป็นธรรมดาและประดับไฟเป็นธรรมดา。 แล้วก็ใจแล้วก็สงบไปเห็นผู้รู้ผู้รู้ต้องขาร。 ผู้รู้ต้องขารนั้นว่า。 ตอนแรกมันก็เห็นว่าเนี่ยมันไปดูสังเกตดูเอาตัวเราไปสังเกต。 ตัวเราไปสังเกตเห็นสังขารในใจทุกคนเป็นขนาดความรู้สึกในคิดอารมณ์。 มันเป็นสังขารที่。 ไอ้ตัวนี้。 มันจะไม่ได้พ้นทุกข์จริง。 วามันยังไม่เห็นว่า。 ไอ้ผู้ที่รู้เนี่ยเราไปยึดถือผู้ที่รู้เป็นตัวเราเอาตัวเราเป็นผู้รู้หรือมีตัวเราเนี่ยอยู่ในผู้รู้นั้นเอาไปเห็นสังขารเกิดเกิดดับๆแต่มันไม่เห็นในสังขารคือพุงมาเป็นตัวเราอยู่ในผู้รู้สังขารมาปรยึดรู้เป็นตัวเราเห็นตรงนี้เห็นผู้รู้นี่。 แหละ。 เดิมเราจะเอาแต่ตัวเราที่เป็นผู้รู้เนี่ย。 ไปไปปล่อยวางสังขารเห็นสังขารเกิดระดับแต่ไม่เห็นในตัวเราที่เป็นที่อยู่ในกับผู้รู้นี่แหละตัวเราที่มีตัวเ，ร，าอยู่ใ，น，ผ，ู，้，ร，ู，้，เนี่ยมันก็เ，ป。 ็นสังขาร。 เราถึงจะเห็นมันเป็นสังขาใจมันจะสิ้นสิ้นยึดถือผู้รู้ยึดถือตัวเราที่เป็นผู้รู้เอาผู้รู้เป็นตัวเรามันเหลือแต่ความรู้ว่าเนี่ยให้ตัวเราทั้งหมดเป็นสังขารมันก็เลยถึงใจที่ไม่สังขารคือเป็นคว。 า。 มรู้。 เป็นความรู้แก่ใจใจมันเป็นธรรมชาติที่ไม่สังขารสังขารก็คงคือเกิดระดับไป。 คำว่าปล่อยวางปล่อยวางผู้รู้ก็หมายถึงว่าปล่อยวางความเป็นตัวเราที่อยู่ในผู้รู้。 หรือปล่อยวาง。 ความหลงยึดถือผู้รู้เป็นตัวเราหรือปล่อยวางความหลงว่าเอาตัวเราไปเป็นผู้รู้ว่าเหลือแต่ความรู้ที่ไม่มีตัวเราอยู่ในรู้。 ดูอะไรอ่ะก็รู้ว่า。 สังขารทั้งหมดทุกความรู้สึกและจิลดสังหารอดีตสังหารปัจจุบันสังหารอนาคต。 รวมทั้งผู้รู้อดีตผู้รู้ปัจจุบันผู้รู้อนาคตผู้รู้ในอนาคตผู้รู้ในอดีตผู้รู้ในปัจจุบันผู้รู้ในอนาคตมันก็เป็นสังหารอันเดียวกันทั้งหมดใจมันสรุปได้ว่าสังขารความรู้สึนารมณ์และในอดีตที่ผ่านมาสังขารในปัจจุบันก็เกิดเกิดกับถ้าเรารู้แจ้งสังขารที่ถูกรู้ทุกปั。 จจุบันขณะ。 มันเป็นสิ่งเกิดอันดับใจมันสรุปได้ว่าสังขารในอดีตที่ผ่านมาทั้งหมดก็เป็นสิ่งเกิดๆถ้าเราเห็นสังขารทุกปัจจุบันขนาดเป็นสิ่งเกิดๆเราก็เห็นว่าสังขารในอนาคตที่มามันก็ต้องเป็นเช่นเดียวกันสังขารอดีตเป็นเช่นไรสังขารในปัจจุบันเป็นเช่นนี้เกิดๆสังขารในอนาคตก็。 ต้องเกิดอันดับต้องเป็นเช่นนี้จนกระทั่งปัญญากลสัญญาลำพึงว่ายังกิมจิสมุทธยธรรมมังสมพันธังธรรมมติสังขารในอดีตสังขารในปัจจุบันสังขารในอนาคตเป็นเช่นเดียวกันทั้งหมดคือเป็นเพียงสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นมาเป็นธรรมดาทั้งหมดนั้นยมดับไปเป็นธรรมดาเจ้ามีพยานอยาก。 รู้บอกว่าทันทีเลยว่าปัญญากลสัญารู้แจ้งแล้วนะอย่ากลปัญญารู้แจ้งแล้วดับมนปสดาบาลแต่ยังไม่พบผู้รู้ผู้รู้สังขารนัยังเอาตัวเราแหละเป็นเอาผู้รู้เป็นตัวเราเอาตัวเราเป็นผู้รู้หรือมีตัวเราอยู่ในผู้รู้เอาไปรู้สังขารเกิดเกิดดับก็เห็นว่าผู้รู้ไปตัวเราที่ไปรู้อะไ。 รมันก็เอา。 เอามาปแต่ง。 ไม่ว่าตัวเราจะไปรู้อะไรต้องผมเล่นไกใจไม่ว่าตัวเราจะไปรู้อาการอะไรภาในใจแม้แต่ตัวเราในที่ไปรู้ไปรู้ความว่างความนิ่งความสงบความโปร่งความโล่งความเบาสบายไอ้ตัวเรารู้มันก็ปรแต่งต้องคิดต้องปรุงแต่งในใจตลอดแล้วก็เห็นว่าไอ้ผู้รู้เนี่ยทุกปัจจุบันขนาดนี้ม。 ันก็ยังเอามาคิดเอามาตึกเอามาตองเอามาปรุงแต่งเอามาวิพากษ์วิจารณ์ต้องการเรียกว่าผู้รู้เรื่องพูดได้ผู้รู้พูดรูภาคที่มันพูดอยู่ในใจได้ตลอดเวลาเป็นผู้รู้ภาในใจหรือเปล่าเรียกว่าผู้รู้ตัวปลอมมาเห็นผู้รู้ตกปลอมในทุกปัจจุบันมีแต่ผู้รู้ตัวปลอมที่มันพูดภาคได้มั。 นก็เป็นสิเกิดๆเหมือนกัน。 มเห็นผู้รู้ในปัจจุบันทุกปัจจุบันขณะผู้ที่ไปรู้เขาเนี่ยที่พยายามไปปล่อยวางเขาไปรู้เขาแล้วพยายามไปปล่อยวางเขาเนี่ยตัวมันเองก็เป็นสังขารทุกปัจจุบันขณะเป็นสิ่งที่ไปเที่ยงในความคิดความรู้สึกเป็นตัวเราเป็นผู้รู้ผู้รู้เป็นตัวเราเนี่ยทุกปัจจุบันขนาดมันก。 ็เป็นสิ่งที่ไม่เที่ยงถ้าเราเห็นว่าผู้รู้ทุกปัจจุบันขนาดนี้มันเป็นสังขารเป็นสิ่งในเที่ยงแล้วก็ได้ว่าผู้รู้ในอดีตน，ั。 ้นทุกตัว。 ก็เป็นสิ่งที่ไม่เที่ยวเหมือนกันผู้รู้ในปัจจุบันก็ยังไม่เที่ยวทุกตัว。 ผู้รู้ในอนาคตก็ไม่เที่ยงทุกตัวมันสรุปได้เลยว่า。 สังขารที่ถูกรู้ทั้งหมด。 อารมณ์ที่ถูกรู้หรืออาการที่ถูกรู้ทั้งหมดอดีตปัจจุบันอนาคตลแต่ไม่เที่ยงเป็นสิ่งใดที่หนึ่งที่เกิดขึ้นมาระดับไปเป็นธรรมดาผู้รู้ที่เป็นตัวเรามีตัวเราเป็นความเป็นผู้รู้ผู้รู้เป็นตัวเราหรือมีตัวเราอยู่ในผู้รู้มันก็เป็นสังหารเหมือนกันเป็นสังหารที่ไม่เท。 ี่ยงเป็นสังหารที่ไม่เที่ยงผู้รู้ในปัจจุบันเราเห็นผู้รู้ชัดในปัจจุบันว่ามีตัวเราปรุงแต่งผู้รู้ทุกตัวปรแต่งทุกตัวทุกตัวรู้อะไรมันเอามาพากษวิพากษ์วิจารณ์รู้อะไรมันวิพากษ์วิจารณ์พูดอยู่ในใจเป็นไอไอ้นี่ไอ้นั่นไอ้นั่นไอ้ไอ้นี่ไอ้นั่นไอ้ผู้รู้ทุกตัวพูดได้ทุ。 กตัวมันเป็นสังหารทุกตัวเกิดระดับทุกตัวในปัจจุบันแสดงว่าผู้รู้ในอดีตก็เป็นสังหารเกิดทุกตัวผู้รู้ในอนาคตที่มาก็เป็นสังหารตัวมาก็เลยปล่อยวางให้。 ไอ้ผู้รู้ที่พูดได้ที่พูดที่ปรุงแต่งที่วิเคราะห์ได้。 มันเลยเหลือแต่ความรู้ที่ไม่มีตัวตนของเราคือมันเลยมันเลยผู้รู้ที่มีตัวเราเป็นผู้รู้มันเลยอีกเลยเลยตัวเราที่ที่เป็นผู้รู้มันพ้นจากตัวเราที่เป็นผู้รู้ไปเป็นความรู้ที่เห็นว่าตัวเราเนี่ยมันไม่ใช่ตัวเรามันเป็นสังขารของแต่งมันเลยตัวเราอีกแต่ความรู้ว่าใ。 จนะเป็นความว่างเปล่าจากตัวตนไม่มีตัวตนไม่มีตัวเราไม่มีจากบุคคลตัวตนเราเขาในความไม่เกิดไม่ดับในความไม่มีอะไรในใ。 จที่เป็น。 จิเดิมแท้จะเป็นวิสังขารเป็นอสังฆธาตุเป็นศูยตาธาตุเป็นสุยตาธาตุเป็นนพานธาตุในนั้นไม่มีสัตว์บุคคลตัวตนเราเขามันจะไม่มีใครทุกข์มันจะเป็นนพานธาตุเป็นศูตาธาตุแล้วก็เห็นอยู่อย่างนี้ในใจของเราเราก็ไม่ต้องไปเชื่อใครเลยก็รู้ในใจของเราเองในเมื่อผ่านธาชตาธ。 าตหรือเรียกว่าจิตเดิมหรือเรียกว่าใจแท้ๆ。 มันไม่มีอะไรอยู่ในนั้นเลย。 มันไม่มีเนื้อที่จะประจุอะไรได้มีแต่สิ่งเกิดจากกลับได้มัน。 แต่มันไม่มีไม่มีเนื้อที่ที่อะไรจะไปฝังอยู่ในเนื้อที่ของมันได้มันไม่มีอะไรเกิดกับไม่มีเนื้อที่ไม่มีรูปัณฑ์สันฐานใดๆไม่มีสัญลักษณ์ใได้ให้ปรากฏเลยมันเป็นความว่างเปล่าว่างเปล่าเหมือนดังท้องฟ้าเหมือนดังอวกาศในที่นัั้นแหละมันไม่มีความสุข。 ์ใดๆ。 แล้วมันก็รู้ว่าพอถึงที่นานแล้วการเปลี่ยนใจเกิดทั้งหมดจบสิ้นความทุกข์ทั้งหมด。 เข้าถึงงานเพราะวาความทุกข์ทั้งหมดมันเป็นแค่อยู่แค่ที่สังขาร。 อยู่แค่สังขารที่เป็นทุกข์พ้นจากสังขารแล้วจากทุกทั้งปวงที่ปฏิบัติจะมา。 ที่เราไปจับความว่างๆมันผิดเพราะวามันเอาตัวเราจับความว่างไว้เอาตัวเราไปแช่ในความว่างทำปลาแช่น้ำปลาปลาแช่น้ำปลาเอาน้ำปลาที่ที่แช่เหมือนความว่างเอาความคิดความรู้สึกเป็นตัวเราเหมือนปลาไปแช่น้ำปลาไว้เลยกลายเป็นว่าเหมือนปลาแช่น้ำปลาเอาตัวเราไปแช่ในควา。 มว่างไม่ว่างจากตัวต้นของเรา。 นั้นไม่มีสั์บุคคลตัวตนเราเขาอันนี้ถือว่า。 แต่มัน。 ตัวเราที่ไปจับความรู้สึกว่า。 อันนี้มันไม่ว่าง。 คือความรู้สึกว่ามันเป็นสุขเวทนา。 เราชอบมันมันไม่ใช่เป็นว่างจากสัตว์บุคคลตัวตนเราเขาว่าจะสังขารว่าจากความปรุงแต่งแต่นี่มันเป็นความรู้สึกว่างที่มันไปอยู่ได้เอาตัวเราก็ไปแจ้ง้ไปจงไปอยู่ในนั้นได้มันเป็นอาการของใจมันเป็นไปทนาไปสุนาเพราะเราชอบมันแล้วก็เราไม่เห็นตัวเราที่ไปฝังอยู่ในคว。 ามว่างที่เป็นวิชามันก็เลยเป็นความทุกข์เหมือนทุกคนมันที่ผ่านปลอมที่ผ่านมาปลอมมันยังไม่。 ที่ผ่านมาพลาด。 ไม่ใช่เป็นที่ผ่านถ้าจะเป็นที่พานปลอม。 ตรงนี้ใครใครไม่ชัดเจนใน。 ตัหลวงตาได้นะที่หลวงตาพูดถูกต้องไหมล่ะ。 มันชัดเจนลงกับใจตัวเราแม่。 ชัดเจนไหม。 อยารู้ไหมว่าจะมาปฏิบัติผ่านมาเป็นยังไง。 แล้วตอนนี้จะปฏิบัติยังไงเข้าใจไหม。 การปฏิบัติมันไม่ได้เกี่ยวกับใครเลย。 มันไม่ได้เกี่ยวกับสามีไม่ได้เกี่ยวกับภรรยาไม่ได้เกี่ยวกับลูกไม่ได้เกี่ยวกับสมบัติพระสถานบ้านช่องไม่ได้เกี่ยวอะไรมันไม่เกี่ยวี่ยวเรื่องสังขารในใจไปวางสังขารในใจก็ถึงใจที่ไม่สังขารมันไม่ได้เกี่ยวกับใครเลยมันเป็นเรื่องของเราล้วนๆเลยยเวลาตายแล้วเราก。 ็พึ่งใครไม่ได้เราจะไปพึ่งสามีพึ่งภรรยาพึ่งลูกเอาไปด้วยเอาไปด้วยช่วยฉันหน่อยเอาไปด้วยเอาไปด้วยไปกับฉันไปกับฉันเอาฉันไปด้วยเอาฉันไว้ยายฉันตาย。 จะได้แม่ไม่ได้หรอก。 ก็ต้องพึ่งพระพุทธเจ้าก็ทำให้ส่งไว้ในใจก่อนไม่ให้เอา。 ปล่บาปกรรม。 ให้เราไปตกนรกไปไปเป็น。 สุรกาย。 พระพุทธเจ้าพระธรรมพระสงฆ์เป็นที่พึ่งในใจซะก่อน。 พุทธพุทธพุทธพุทธเพื่อแม่ตกสบายจะไปสวรรค์。 แต่ก็ยังไม่ได้พ้นทุกข์จริงเพราะพ้นจากสวรรค์ก็ตกไป。 บาปกรรมยังไม่สิ้น。 ก็ถึงึงใจที่ไปสังขารเนี่ยไม่มีที่ไป。 โลกทั้ง3เนี่ย。 หลต้องถามที่ตด。 ตั้งหลายเวียนว่ายตายเกิดในโลกทั้ง3เนี่ย。 รถจะไปจากกรุงแต่งหมดกาโลกรูปโลกรูปโลกโลกทั้ง3เนี่ยจะไปจากการปรุงแต่งหมดกาโลกเราต้องพูดที่จะติดอยู่ในสังขารคือเอาความรู้สึกนึกอารมณ์ปรุงแต่งเป็นตัวเราและตัวเราไปยึดถือรูปลดกลเสียงสัมผัสเสียดสีทำอารมณ์อันนี้ยึดถือ。 ยังพึงพอใจจิใจเย็นดีใน。 รูปรถเกเสียงสัมผัสสีทำอารมณ์。 อันนี้มันก็เป็นการมโลกเกิดในโลกที่ต้องเสพกลางโลกที่ต้องเสพกลางไม่มีใครมนุษย์โลกเสพกลางได้ฉานการโรคในโลกเสพกลางเทวโลกเทวดาเทวโลกสวรรค์หกชั้นเทวโลกพวกที่เสพกามกลาง。 แล้วก็。 รูปโลกคือรูปปพรม。 รูปปพรมคือไม่ได้เสพการที่เป็นรูปรกิจเตียงสัมผัส。 ทำอารมณ์คือใจที่รู้สึกว่าว่างโลกวงสบายแต่พวกนี้สงชาได้เข้าชาญจนเป็นภาศีเข้าวิตกวิจารณ์ิติสุขเบขา4。 ชาญเข้าจะเป็นภาศีส่งไว้จำเป็นพระศรีชำนาญชำนาญในภาศรี5。 ชำนาญในการเข้าชำนาญในการส่งไว้ชำนาญในการพิจารณาชำนาญในการใช้ชำนาญในการออกแต่พรุ่งนี้การออกจะไม่ชำนาญจริงเพราะว่าถ้าออกจริงเป็นวิพัญาณอาจจะบรรทุกที่พานไปเลย。 ตอนนี้เข้าได้จะออกไม่ได้。 ฤาษีติดชาาน。 จะไปเกิดในรูปปพรม。 แต่ผู้ที่ทำเก่งกว่านั้นคือ。 ชั้น4ไปอีก。 ไปถึง。 อากาศศาจายตนะ。 วิญญาณนายตนะกินจรรญาตนะวสัญญานาสัญญายตนะไปชาติชานชาานเป็นผู้ที่เข้าชำนาญทรงไว้ชำนาญพิจารและใช้ในนั้นชำนาญใช้ชำนาญแต่การพิจารณาการออกไม่ชำนาญสีชาานเกิดในประพรมในพรมดังนั้นเนี่ยเห็นว่าโลกทั้ง3。 ที่รรตว์ทั้งหลายยังต้องเรียนนว่ายตายเกิดลแต่ปรุงแต่งหมด。 แต่งเสพกาที่เป็นคันกลางต่างๆลไกใจและปรแต่งเสพชาญรูปประชาและแต่งเสพรูปประชาานจึงต้องเรียนว่ายตาเกิดพวกนี้ตายแล้วก็แม้แต่ถึงท่านพรมแล้วตายแล้วบาปกรรมยังไม่สิ้นเพราะว่าได้เป็นเข้าชาญหนีไปแต่บาปกรรมยังไม่สิ้นที่ให้ผลที่เคยทำมาทุกทุกชาติมันยังจองล้าง。 จอมผลาญตามขึ้นตามให้ผลอยู่ตลอดเวลาเพราะว่าตัวตนยังไม่สิ้นคือยังไม่พ้นจากสังขาร。 ไปเป็นความไม่สังขารคือหายตัวไป。 เป็นเดียวกับธรรมชาติตัวต้นหายไปความเป็นตัวตนทั้งหมดก็ให้ผลไม่ได้แต่พวกนี้ยังไม่มีไม่สิ้นตัวตนกันทั้งหมดก็ให้ผลได้พ้นจากสิขายในชั้นใดก็ตามในสวรรค์เทวโลกผมพรมก็กลับไปตกนรกได้ยังไม่พ้นระบายได้ถ้าพ้นจากความปรุงแต่งถึงใจที่ไม่ปรแต่งพ้นจากโลกทั้งสามค。 น。 ด。 ้。 วย。 กลับก็ให้ผลไม่ได้เพราะว่า。 ความเป็นสัตว์บุคคลตัวตนเราเขาไม่มีในนั้นกรรมทั้งหลายก็ให้ผลไม่ได้ผลกรรมเนี่ยคือการแก้กรรมในพุทธศาสนามีวิธีเดียวคือต้องพ้นสังขารในใจจนเข้าไปถึงใจที่สังขารจึงพ้นกรรมได้ไปทำอย่างอื่นพ้นกรรมให้ได้ชัดเจนไหมเรื่องของใจแท้ๆนะไม่ได้เกี่ยวกับใครเลยต้องปฏ。 ิบัตินะหวังพึ่งใครไม่ได้ทั้งนั้นเนี่ย。 อย่าเพิ่งได้กระแสพระพุทธเจ้าวัดธรรมยสงฆ์ท้ายเราไปสวรรค์ได้แต่พอถึงถึงที่สุดที่จะพ้นจากโลกมนุษย์โลกสวรรค์โลกนรกโลกใบต่างๆต้องเข้าถึงึงใจที่ไม่สังขารพระธรรมพระธรรมที่พุทธเจ้านำสั่งสอนออกจากพระทัยันไบสุทธิ์ของพุทธองค์เอามาปฏิบัติตามที่ลูกค้าสอนเนี่。 ยให้สิสังขารในใจจนเข้าถึงึงใจที่ไม่สังขารนะทางมิธรรมังมิ。 สังกลางศาณสามิ。