好的，我将按照您的要求，对以上对话内容进行以下修改： 合并“师：”连续的发言： 将师父连续的发言合并成一段，减少重复感，使阅读更流畅。 润色语言： 在保持原意的基础上，对语言进行润色，使表达更自然、通顺，更符合中文的表达习惯。 去除泰语： 删除所有泰语原文，只保留中文翻译。 重新输出 以下是修改后的对话： 徒： 师父，我没有作业要交。您是要布置作业吗？我最近修行上没有什么特别的，没有困惑，也没有疑问。 师： 心里很轻松，修行时也感到很轻松，一切都很顺利。这看似很好，但实际上很危险，因为你可能还在造作。你回到了造作的状态，把自己当成了造作的主体。你执迷于造作，执迷于行，把行当作自己，又把自己当作行，然后又执迷于用自己去造作。你没有放下行，没有如实知见行，放下行。如实知见行，放下行，才能达到无行之心。 徒： （沉默） 师： 我们放下了所有的行，但是我们却变成了那个造作、挣扎、寻找、向前冲、向前看的主体。我们用“自己”向前冲、向前看，而这个“自己”本身就是行，就是造作。我们迷失在造作之中。我们必须看到内在的这个“自己”，它焦躁不安、挣扎、寻找、思考世间的事情、思考这个、思考那个、思考过去、思考未来。这些都是造作，不要迷失其中。让行成为行，但心应该是无行的自然状态。谁是那个无行的自然之心？在这个心里，没有主体，没有客体，没有众生，没有人我他，没有行，没有世间，没有法。让它成为那个没有主体、没有心、什么都没有的自然状态。它本来就是这样存在的，是所有行生灭的承载。努力观察，精进，精进观察，观察到所有的行、感受、思想、呼吸，在每一个当下，它们在哪里生起？在心里生起，在心里灭去。 然后我们精进观察，心在哪里？心的状态是什么样的？我们就会知道，心是生灭的场所，它不会随着感受、思想和情绪而生灭。但它是感受、思想和情绪生灭的场所。感受、思想和情绪不会在天空中生起，不会在海水中生起，不会在大地上生起，它们只会在心里生起，在心里灭去。在心里生起，在心里灭去。烦恼也在心里生起，在心里灭去。感受、思想和情绪，无论是好的、坏的、快乐的还是痛苦的，做功德、善行、恶行，都在心里生起，在心里灭去。但是心不会随着所有的行而生灭。心是行生灭的场所，但所有的行都在心里生灭。然后观察，仔细观察，所有这些行、感受、思想、情绪的生灭之处，无论是好的、坏的、快乐的、光明的还是悲伤的，它们在哪里生起？它们在心里生起，在心里灭去。那么心的状态是什么样的？仔细观察，我们会看到，我们会看到它们的生灭之处。我们会看到感受、思想和情绪生灭之处是空的，那里什么都没有，没有主体，没有心，它是空的，就像天空一样，就像宇宙一样，没有主体，没有心，没有人我他，没有你我他的主体和心。 感受、思想和情绪在哪里生起？在心里生起，在心里灭去，包括所有的烦恼。烦恼在哪里生起？烦恼也在心里生起，在心里灭去。快乐在哪里生起？快乐也在心里生起，在心里灭去。痛苦在哪里生起？痛苦也在心里生起，在心里灭去。光明在哪里生起？光明也在心里生起，在心里灭去。悲伤在哪里生起？悲伤也在心里生起，在心里灭去。那么心在哪里呢？每个人都知道一切都在心里生起，那么心在哪里？它的状态是什么样的？仔细观察它，一切都在心里生起，那么心是什么样的？我们会看到什么都没有，找不到心。什么都没有。一切都说在心里生起，在心里灭去，但实际上什么都没有。没有主体，没有心。那个没有主体，没有心的地方，就是苦的尽头。苦的尽头就是那个没有主体、没有心、没有我、没有他、没有众生、没有人我他的地方。因为关于人我他的思想和造作是行，在心里生起，在心里灭去。关于我们、我们的、关于他、他的、关于过去、关于未来的思想，是行，在心里生起，在心里灭去。但是心不会随着行而生灭。心就像母亲的子宫，而行就像在子宫里出生的孩子，一个接一个地出生，但是子宫不会随着孩子一起出生。这意味着你一直都在放下，看到情绪，看到什么，但你忘记回头看看它们是否生起和灭去了。 徒： 是的，因为一开始我观察到它们，让它们灭去，但是后来我觉得很轻松，我就只是看着，只是放下，我认为是把它们整个放下，就是没有注意它们是否会灭去，只是放下就结束了。那么我们还必须观察三法印（无常、苦、无我），对吗，师父？它还没有放下，那个有问题的“放下者”，它不仅仅是被放下的东西，那个最大的问题是... 师： 就是那个...去放下它们的“人”。它还没有放下，但是没有放下那个“觉知”情绪的人。它没有放下“觉知者”、“放下者”，但是它用“自己”去觉知、去放下，却没有放下“自己”。如果用“自己”去放下，那还剩下什么？如果用“自己”去放下，就还剩下“自己”。但是如果放下“自己”这个“觉知者”、“放下者”，那还剩下什么？ 徒： 一开始我以为把它们整个放下，就是连同“觉知者”一起放下。所以就没有注意“觉知者”。“觉知者”是存在的，它有觉知，但是不执着任何东西。 师： 觉知什么？ 徒： 就觉知这个... 师： 即使是那个“放下者”，也没有人去执着它。这并不是说放下觉知，什么都不知道。 徒： 就是它觉知一切，但是它知道不执着任何东西。 师： 那个去放下的“我们”，那个去觉知、去看、去放下、去专注、去审视的“我们”。这些都是行，都是造作。我们看到它们是行，是造作，它们不是真正的“我们”，不要去执着它们。不执着就叫做放下。放下“我们”这个观察者、觉知者、看见者、理解者、专注者、凝视者、理解者。知道而不执着，不抓取，不放下，不执着，不抓取，就叫做放下。但是我们感觉自己什么都放下了。我们放下了它们，所以我们感到很空。我们空了，我们空了，我们空了，然后呢？放下了吗？如果我们那样空，那就不是空。没有放下。 徒： 我也怀疑，我怀疑自己是不是执着于“空”。 师： 没有放下“我们”。放下“我们”这个“空”，放下“我们空了”。我们空了，我们很轻松，我们很轻松，那个“我们”才是问题所在。那个最大的问题就是“我们”很轻松，“我们”空了。如果有人让我们产生问题，让我们不轻松，不空，我们就会生气。就是这样。当一切都放下之后，它不会有丝毫的念头，哪怕是一点点，去想关于放下的事情。它不会去想世间的事情，也不会去想法的事情。但是它清楚地知道自己不执着任何东西。它清楚地知道自己不执着任何东西。心里只有平静，只有安宁。越来越安宁。越来越平静，直到心灵的最深处，但心灵的最深处也没有底，它穿透到无限的宇宙。它没有任何动静，没有任何变化，什么都没有显现。它没有去放下，也没有去抓取。它不会有丝毫的念头，哪怕是一点点，去想关于放下的事情，但是它没有“人”去执着任何东西。 在每一个当下，它是什么样的，就让它保持那个样子。自然是什么样的，在我们的心里，它是什么样的，就让它保持那个样子，但是没有人去执着它。知道心没有人去执着。每一个当下，无论它是空的、轻的，还是不空的、不轻的，都没有人去执着它，因为执着者不存在。没有执着者的存在，它没有，没有执着者的存在，只剩下纯粹的觉知，或者叫做纯净的心，或者叫做纯净的心。它是纯粹的觉知，没有“我们”参与其中，没有“我们”参与其中，只有纯粹的觉知，没有“我们”参与其中。因此，每一个当下，无论是身体还是心灵，无论是内在还是外在，它是什么样的，就按照它的本来面目去感知它。但是没有“我们”，或者没有主体，没有心，去对任何事物做什么。就是如实地感知一切，每一个当下。 在我们的内心深处，它是什么样的，外在是什么样的，每一个当下，每一个当下，有什么样的行在心里生起，哪怕是最小的动静，它也清楚地知道，没有主体，没有心，没有“我们”去对它做什么。那些事物就那样存在着，徒劳地生起，徒劳地灭去，徒劳地生起，徒劳地灭去。没有人去对它们做什么。也没有人需要努力地保护“我们”，保护“我们”，不让我们去对任何事物做什么。这一点很重要。没有必要努力地保护“我们”，保护我们的心，不让我们去对任何事物做什么，让我们只是觉知着，只是觉知着，保持中立，不让我们去对任何事物做什么，努力地让它只是觉知着。保护身体，保护心，不让它去对任何事物做什么。但是一不小心，又去对任何事物做什么了。这表明它还处于束缚心的阶段，它没有放下，而是束缚心，不让它去对任何事物做什么。不要去管它。无论发生什么，都不要去管它。无论发生什么，都不要去管它。但是那个去管它的，就是束缚着我们，不让我们去管它。但是有一个“我们”，我们在束缚着“我们”。我们必须如实知见。就是说，它会去管它，它会怎么样，都不是“我们”。它会怎么样，它去管它，都不是“我们”，不是“我们”去成为它。它会怎么样，都不是“我们”不成为它。它应该只是行，只是行，但不是“我们”去成为它。 但不是说，“哎呀，‘我们’又去管它了，‘我们’又去管这个东西了，必须努力不让‘我们’去管，必须努力知道它的过患”，这样只是束缚着它。但是没有断除执着。断除执着，就是无论它怎么样，都与“我们”无关。无论它怎么样，都与“我们”完全无关。无论它怎么样，都让它那样，与“我们”无关。无论是沉沦的，还是光明的，还是糟糕的，还是有快乐的感觉，还是不快乐的感觉，都与“我们”完全无关。它会怎么样，就让它那样。不会有“我们”去成为它。这一点很重要。无论是快乐的，还是痛苦的，还是光明的，还是悲伤的，还是惊人的，还是觉知的，还是这样的，无论它多么惊人，它都还是那样，但是没有“我们”去成为它。就是这样，无论它怎么样，都让它那样，但是没有“我们”去成为它，每一个当下。就是这样。“哇，这真是太神奇了！”即使是如此神奇，它仍然不会去对任何事物做什么，对于那些平淡的事情，更是如此。能有如此广阔的状态，它仍然不会去对那些事物做什么，真是太平淡了。 那个不会去对任何事物感到惊奇的人，无论什么多么惊奇，它都不会去对它感到惊奇，这真是，如果用粗俗的话来说，真是太了不起了！这样的人，就叫做圣者。就是无论怎么样，它都不会...它不会去，它不会去对任何事物做什么。不动摇，也不会去做一个冷漠的自己。它就是这样，自然就是这样。自然就是这样。“哇，那个人真是太了不起了！”不是说不知道，不是说看不见，无论发生什么，“哦，自然就是这样。自然就是这样，一会儿它就会灭去。自然就是这样，一会儿它就会灭去。自然就是这样，一会儿就会灭去。哦，这真是太了不起了！”这样的人，在这个世界上真是太难得了。只要有一点点，就全部抓住。只要有一点点，就抓住了。禅定、神通、定力、神通力，各种神通，只要有一点点，就抓住了。只要有一点点光明，就抓住了。这真是太神奇了，几乎，哦，它仍然不会去抓，这个人真是太了不起了，太难得了。只要有一点点空、轻、舒适、空，就抓住了。这个真是太微不足道了，这仍然是烦恼。明白了吗？ 我们之前做过一个比喻，就像古人说的。假设，假设，我们不相信算命，但是他们说，假设，假设有人真的能预知未来，真的能知道什么。他说：“这一次，你会有好运，会有很大的好运，假设，会有大奖，你会中大奖，奖金会是，哦，几百万，但是你不能让任何东西阻碍你的好运。绝对不能让任何东西阻碍你的好运。”我们以前有很多这样的故事，对吧？甚至广告也有，说会中大奖，但是，无论遇到什么，都不要让它阻碍你的好运。然后就去捡到了一枚硬币。不行，不行，会阻碍好运。有一枚硬币掉在地上了，会阻碍好运。捡到一张纸币，不行，会阻碍好运。捡到一张百元纸币。心里很坚定，会阻碍好运，会阻碍好运。捡到一张千元纸币，捡到一张五百元纸币，不行，不行，会阻碍好运。捡到一张千元纸币，会阻碍好运。捡到一叠纸币，不行，不行，会阻碍好运，会阻碍好运，不拿，一直走，一直走，一路走过去，捡到一条金项链，不行，不行，会阻碍好运，要更大的，要更大的，不拿，不拿。捡到一块金条，不拿，哎...还是先拿着吧。大多数人都无法坚持到最后。圣财，就是涅槃。 那就是圣者的最高财富，叫做圣财，就是涅槃。它无法到达，这是烦恼。有神通、天眼通、天耳通。知道过去，知道未来，能显现神通，能隐身，能飞行，能去其他地方，能变身，能分身，能入定，能自己运用心力，能运用地水火风。在心里想。这些就已经被困住了。来修行的人都被这些小玩意困住了，一个都不剩。被这些微不足道的小玩意困住了，这阻碍了他们的好运，就像那个一直走的人，它不阻碍好运，阻碍好运，阻碍好运。我们所追求的，就是涅槃，就是不取任何东西，不执着任何东西，什么都不剩下，什么都不取，那就是涅槃。但是现在已经取了，只要有一点点，就全部都取了，全部都取了，怎么可能...它还剩下什么？只要有一点点空，就取了，只要有一点点轻、舒适，就取了，只要有一点点光明出现，就取了。哦，这明明就是烦恼。这样走下去，就是烦恼阻碍了好运。只要有一个人，不，这个，它很坚定，什么都不取，什么都不取，认为那些都是烦恼，烦恼会带来痛苦，不取，不取，不取，烦恼会带来痛苦，什么都不取。什么都不取，那就是最了不起的人，他解脱了痛苦，因为他什么都不取。 不要让自己像走在路上，一路捡东西，捡到什么都往家里放，捡到什么都往家里放，无法到达目的地。不捡任何东西，什么都不取。在心里有什么生起，都知道，都看见，有什么在心里生起，都知道，都看见，但是都不执着。无论它怎么样，都不执着，没有“我们”去执着。没有“我们”的存在去执着，没有主体，没有心去执着。什么都不执着。什么都不执着，什么都不取，不再渴望去哪里，不渴望用功德去投生到哪里，不渴望成为什么。什么都不取，什么都不执着。活在当下，什么都不取，什么都不执着，什么都不成为。知道，看见，但是不执着任何东西，不成为任何东西，不取任何东西。它不渴望用功德在未来成为什么。也不会回到过去，不会回到过去，活在当下，清楚地知道。无论发生什么，都知道，都看见，都知道，都看见，不执着，不抓取，一直通过，一直通过，会阻碍好运，去取任何东西都会阻碍好运，阻碍好运，就是不取，不执着任何东西。阻碍好运，就是去取它，取了它，就执着了，就困住了，明白了吗？ 徒： 明白了，但是，如果做不到，有时候它还会迷失，一会儿，一会儿，一会儿，一会儿，就是这句话，就是这句话，一会儿，一会儿，就会因为这句话而解脱痛苦。 徒： 明白了，但是做不到。心里想的是什么？想错了，就是...如果能做到...我们会得到什么，我们会成为什么，我们会成为阿罗汉。这明明就是烦恼。如果我们能做到，就是烦恼，一直在说。 徒： 看到了，看到了，师父，看到了，看到了努力。 徒： 而且知道，如果放下这个努力，它就，它就，它就，它就，它就，它就，说了之后就自己把自己绊倒了，自己把自己绊倒了。什么都知道，什么都知道。知道了，知道了，如果放下这个努力，它就... 师： 它就什么？如果放下这个努力，它就，它就，这表明，这表明... 徒： 心里有“我”，对吧？如果说出来，就会说心里有“我”。 师： 然后呢？ 徒： 现在追问了，解脱痛苦就在此刻，来不及了，追问是为了断除“我”，为了断除那个执迷，我们来不及了，你看。涅槃就是“我”不存在，我们心里有一个“我”，是我们自己创造的，我们自己创造的，这是造作，我们来不及了。如果我们能做到，它就... 徒： 如果我们能放下这个，这表明我们要去成为什么，去得到什么，去取什么，心里有一个目标，这是无明，这是无明，就是有“我们”，然后有一个目标，挣扎，渴望，这是烦恼，要用“我们”去取什么，这是烦恼。 师： 这是无明、贪爱、烦恼，然后它就进入了十二因缘的循环，烦恼的循环，导致痛苦，导致轮回，导致痛苦，就是无明、贪爱、烦恼。无明、贪爱、烦恼，就是有“我们”，无明、贪爱，渴望，挣扎，渴望去取什么。如果我们能做到，我们...如果我们能放下，我们...哇，这都是无明、贪爱、烦恼，不知道。然后呢？你说什么都被说中了，是吧？说什么都被说中了。在心里，不说出来，在心里想...哦，如果是这样，那该怎么办？还是想去做，还是想去做，什么都不行，如果是这样，那该怎么办？什么都迷失了，对吧？但不是，在心里抱怨，这可能会做，如果去做就不行，那该怎么办？ 徒： 是的。 师： 所以...继续说。继续说，应该结束了，继续说。不要只在心里说，谁说出来...不要只在心里说。不要只在心里说，说出来。这样才能知道错了。 徒： 就是这样，我一直以为自己明白了，师父，但是它又回去了，它又回去了，它又看到了无常，然后它又来来回回。嗯，它没有看到“我们”，但是它用“我们”去看到了无常，但是它没有如实知见，有“我们”要去取，要去得，要去成为。 师： 然后呢？然后呢？滴答，滴答，滴答，滴答...20个问题。滴答，滴答，滴答...还有10个问题，滴答，滴答，滴答...心里还在... 徒： 那我该怎么办？什么都是错的，而我们以为是对的，都错了。它在心里抱怨，抱怨，抱怨，这表明，这表明它仍然有“我们”，要有一个目标，它不接受没有目标，不接受不知道，师父，它有“我们”要去取那个目标。 师： 没有在心里抱怨，抱怨，抱怨。 徒： 真的吗？ 师： 嗯，它有疑问，对吧？你看，你看，我们说出来，为什么它以前就明白了，然后它又来来回回，迷失，承认迷失，承认不迷失，然后就像最近，好像怀疑自己是不是没有专注，正念太弱，还是怎么样，不知道，所以，然后我说，是不是我修行得太轻松了，所以说...师父，今天，因为太轻松了...我们说我们放下了，这其实是有毒的。我们说我们放下了，我们说我们放下了，实际上是“我们”去放下了情绪。 徒： 是的。 师： 让你看看，好像要真正明白了，试着再说一遍，他不了解自己，但是，这分析得很厉害，说吧，我看来，就像第二个问题我说的，她执着于快乐。当执着于快乐，就仍然有“我”，你必须，如果听师父说的，我们必须没有“我”去执着于快乐。你感觉空、舒适，就好像迷失在迷宫里。执着于快乐，就像我一开始在第二个问题说的，我们放下痛苦很容易。但是你会执着于快乐，解决执着于快乐的问题很困难。你的想法，你必须...精进努力，不执着于快乐。才能达到涅槃，就像师父说的，我可能还做不到。无论何时，如果我们知道我们努力，就表明我们还有“我”。必须没有“我”，你还有“我”。 徒： 师父，是不是我缺乏观察身体？ 师： 这会变成更加努力，现在这个问题，本来是要追问到底的，现在它偏离了主题，偏离了主题，现在它离开了擂台，本来是要追问的，现在它逃离了擂台。这本来是要断除的，我认为，让你看到有“我”，就是这样，当它，嗯，有“我”，嗯，有“我”，它就突然惊醒过来。就像踩了刹车，就像撞到了墙上，心，整个世界都震动了。我们本来是要追问到底的，现在它逃脱了，逃离了擂台。 徒： 想去找方法。 师： 哦，找方法，就是现在，去做是为了自己，这就结束了，现在不知道了。本来追问的时候，就要看到自己了。差一点，刚才，刚才差一点就绊倒了，没有绊倒，只要绊倒一点点，不要以为...惊呆了，不知道该怎么办。这都是有“我”。无论做什么，都有“我”，一下子，一下子，不知道该怎么办，就是这样。就像内在的世界爆炸了。这不是踩刹车。它顺畅地，一下子，一下子，钻到擂台下面去了。这就是问题所在，现在，在心里，寻找出路，我们必须重新追问另一个人。就是开始有标记，为了，为了，为了标记，充满了。在心里，有目标，要标记，有一个新的“人”产生了，开始了。这要去寻找方法，寻找出路，越是有目标，想得越多，就越是迷失，越是有“我”。有“我们”要去取，要去得，要去成为什么。 每个人都一样，就像修行一样。就是它只想用“我们”去取，去得，去成为什么，但是它没有回来看到，问题就在于有“我们”要去取，要去得，要去成为什么，这阻碍了涅槃，就是这个，就是有“我们”，这个“我们”要去取，要去得，要去成为什么，看到，知道，就在这里，无论说什么，都是“我”，都是“我”，都是“我”要去取，都是“我”，如果我放下，我就会这样，或者...如果我能做到，就像师父说的，我会什么，我会，我会，我会，不行了，都是“我”，都是“我”，都是无明、贪爱、烦恼，让我们看到这里，知道，师父追问，哦，真是这样，无明、贪爱、烦恼就在这里，有“我们”要去取，要去取，要去取，要去得，要去成为。问题就在这里，就这一个，如果这个结束了，就全部结束了。无明、贪爱、烦恼消失了，十二因缘的整个循环，痛苦和轮回就全部消失了，“我”的存在就消失了，就是这样。但是现在正在挣扎，寻找出路，为了“我们”。 寻找出路，为了“我们”，建立方法，那样做，这样做不行，我，我怀疑必须，必须重新开始，回到正念，我必须回去多经行，我必须多培养正念，我必须去，我那样，必须，不然我必须回去观察，那样，这，很多观察，观察身体，观察笑容，我必须回去做，但是没有意识到，我回去那样...我回去做是为了什么？问问。为了回去做，让我有很多正念，哦，然后为了回去做，让你有很多正念，如果你有很多正念，为了什么？我会回去做，那样，为了让我有很多正念，怀疑我的正念太弱了，如果我不做，正念就会变得强大，然后我...如果我有很多正念，然后我...这个“我”是什么？无明，那样不叫做有正念，叫做没有正念。有正念，就是如实知见有“我们”要去取，要去得，要去成为什么，那就是有正念和智慧。我们说要加紧培养正念，让它很多，那个不是有正念。 世界上很多人都误解了，去修行，加紧做，让它很多，让它有很多正念，有很多智慧，做很多，坐很多，很多，很多。要问问...那些很多，很多，要用来做什么？要用来做什么？要用来让它很多，很多，做什么？如果有很多正念，有很多智慧，有很多正念，有很多智慧，会得到什么？会成为什么？就会成为阿罗汉。就会证得涅槃。“我们”就会证得涅槃。哦，那么涅槃是什么？是断除“我们”的执迷，认为有“我们”，但是现在没有正念和智慧，那样做，等于没有正念，不是说去培养正念。哦，明白了吗？ 徒： 明白了。 师： 每个人，如果真的不行...什么都不行，动一下就被师父说，不说出来，在心里动一下也被师父说，要偷偷地，那样，怀疑又会被师父说，动不了，在心里动，要去取什么，要做什么，成为什么，都被师父说，师父，动不了。那个动不了，它要去做一个静止，又被说，静止也不行，被说。那个静止也不行，动，要去取什么，去做什么，要去造作什么，都不行。最后动不了，静止也不行，无论怎么动都不行。它去不了，那个去不了，就是...向前不行，向后也不行，无论去哪里都不行，要让它静止，也不行。就是超越了所有的苦，要去，是行，要退回到后面，那样，这样，要退回到那样，这样，先躲起来，先看看，重新开始，什么都是行，那个努力让它静止，静止，也是行。哦，什么都做不了。然后它就安静下来了。 那个安静下来，它不能造作，不能对任何事物做什么，不能，嗯，啊，不能对任何事物做什么，那个就断除了假名。没有言语，那里...没有任何言语，那里没有世间，没有法，没有假名，什么都没有。没有分别，没有无明。那里什么都没有，它什么都没有。因为什么？如果有任何东西，它就会造作。它能造作，能动，能成为，能抓取，要，要动，要那样，要这样，要让它，努力让它静止，让它冷漠，让它不知道，不看见，它明白，它什么都做不了，或者要让它知道，看见，明白，就被骂，要让它静止，让它冷漠，要让它，要去造作，去做什么，都被骂，都被说，无论动什么，都被说，去不了。就是这样。然后那里...痛苦也没有了。它安静了。它平静了，安静了，无论是内在还是外在。它什么都没有。但是生活仍然按照正常的方式进行，不违反道德，不违反法律。但是那里...它...它什么都没有，没有前面，没有后面，没有去处，没有来处，没有停留之处。没有生，没有灭，没有任何造作。没有智慧，没有无明，没有世间，没有法，没有假名概念。没有任何言语...出来。它不叫做任何东西，它没有名字。那里没有...那里...它没有名字。它超越了一切，没有人超越。但是它超越了，直到没有目标。它什么都没有。它不是“我们”，不是“他们”，不是身体，不是心灵。它不是五蕴。它不是世间，不是法，不是任何东西。它没有言语。因为无论说什么，都必须思考。那里，当它无法言说，无法表达。动不了，造作，就被师父说。要努力让它静止，冷漠，也被师父说，要思考，要冲，要怀疑，就被说，要努力做什么，成为什么，就被说，只要有一点点动静，就被说，去不了。 师父追问的目的就在这里。为了停止。停止造作，谁能平息，熄灭造作，谁就能达到最高的快乐，那就是涅槃。左边拦截，右边拦截，全部拦截，都是为了“我”，因为“我”的存在来自于造作，熄灭造作，就熄灭了“我”。我们努力造作，怀疑，怀疑，寻找出路，挣扎，努力去做那个，做这个，钻到绳子下面，要逃离，那样，必须回去多观察，多培养正念，多做那个，做这个，师父就追问一切，去做什么，问问，去做为了让正念更多，禅定更多，必须有更多正念，更多禅定，更多智慧，然后会怎么样，追问下去，都是为了“我们”，我，我会，会得到什么。哦，这都是无明、贪爱、烦恼，如果有我，我会得到，那么涅槃是什么？是断除无明、贪爱、烦恼，断除我会得到，会成为。这是我们与涅槃背道而驰，所以追问，让它停止，结束在心里。停止和结束在心里，不造作“我”的存在，就没有“我”的存在，也没有“他”的存在，没有过去，没有过去，没有未来，当下也没有造作，也没有人去执着任何东西。 那里就是苦的尽头。 从最基础的开始，到最终的苦的尽头。看看，大家都安静下来了。如果你们的心不向外攀缘，不造作，你们会感觉到一切都安静下来了。你们的内在安静下来了，因为你们的内在安静下来了。不是外在安静，外在还有建筑的声音。整个世界都安静下来了。现在建筑工地还在，但是整个世界都安静下来了，因为你们的心安静下来了。他们说整个世界都爆炸了，是心的爆炸。它炸掉了愚痴，炸掉了无明，炸掉了愚痴。就是努力这样造作，那样造作，要去取，努力追问到死，我们又钻到绳子下面逃跑，为了去取，去成为，要努力去做什么，又钻到绳子下面逃跑，他们就追问，让我们回到擂台上，重新追问。让它走投无路，为了什么？为了让它停止造作，它不能造作，去不了。无论向左动，向右动，向前动，向后动，在心里，只要有一点点动静，就被说，要去干什么，成为什么，只要有一点点动静，就被说。因为他们追问下去，都是有“我们”要去取，做这样，做那样，做为了什么？都是为了“我们”，做来做去，追问下去，都是为了“我们”，“我们”要去到达，要去成为，他们追问是为了让我们看到我们心里的无明、贪爱、烦恼。 有时候它能熄灭，能停止行，是因为我们心里的无明、贪爱、烦恼熄灭了，熄灭是因为行熄灭了，但是谁能平息，熄灭行，谁就能达到最高的快乐，这就是涅槃。但是现在你们在师父面前熄灭了，因为师父帮助，帮助追问。这只是让你们看到了一个例子。从这里出去之后...你们必须...自己去如实知见行的过患。你们离开这里之后，努力去熄灭行，那样等于执着于行，因为那个去熄灭的人是行，去熄灭它们的人是执迷。如果我们出去之后，去熄灭行，遇到师父，师父就会问：“你这样熄灭行是为了什么？哦，如果我熄灭了行，我...如果我熄灭了行，我就会，我会什么，说清楚，我会证得涅槃，我会成为阿罗汉。”哦，这样不行。无法证得。因为有“我”。必须有智慧，佛陀教导智慧，智慧就是看到这里，看到这里的真相。它会努力去做，让“我们”得到，“我们”到达，“我们”成为什么，只要有“我们”，就是无明、贪爱、烦恼，无明，“我们”，贪爱，有“我们”，挣扎，渴望，烦恼，烦恼什么？烦恼于我们想要得到，想要到达，想要知道，想要看见，想要成为的东西，烦恼。无明、贪爱、烦恼，它就是轮回，就是生命。是所有的痛苦。断除无明、贪爱、烦恼，轮回和所有的痛苦就全部消失了。佛陀觉悟的十二因缘。 现在你们要回去了，你们如实知见你们执迷于行，把行当作行，用行去追逐行，执迷于造作。当你们断除了执迷于行，你们的心就平静了。平静了，就是平静于造作，它就超越了，它就安静下来了，整个世界，无论是内在还是外在。因为什么？因为断除了造作。行熄灭了，因为断除了对行的执迷，不是我们去熄灭行，当去追逐、熄灭行的时候，是用行去熄灭行。行熄灭是因为断除了对行的执迷。就是这样。大家都安静下来了，内在和外在的世界。都安静下来了，整个世界都安静下来了。就会看到什么都没有。没有快乐，没有痛苦，只有安静。没有世间，没有法，没有愚痴的人，没有聪明的人。没有过去，没有未来，没有对“我们”的感觉，没有对“他们”的感觉，没有任何行为的方法，没有任何形式。只有真正的安静。安静到心灵的最深处，整个世界都安静下来了。外在会有建筑的声音，会有师父的声音。但是它安静了，它平静了，它安静下来了，整个世界。你们之所以这样，是因为断除了对一念之心的执迷。但是你们必须...自己去断除对行的执迷。现在师父帮助你们追问。追问你们。接下来你们必须自己有智慧，自己有正念和智慧，不能永远依靠师父。但是如果你们曾经见过一个例子，你们就会明白。无论怎么说，都不明白，但是如果你们曾经见过这样安静、平静的心...即使不用说，你们也明白。就这样。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求： 1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：” 2. 完整翻译，不遗漏内容 3. 翻译结果输出为对话问答的形式 4. 不要包含泰语，全部翻译为中文 5. 保证翻译后的文本通顺，易读 --- ไม่มีไม่มีการบ้านส่งค่ะหลวงตาขอการบ้านใช่มั้ยคะ. มันเป็นไงเราจะแบบเป็นไงล่ะติดขัดแล้วมั้ยสงสัยเลยมั้ยอะอยู่โยมก็. สบายใจทําแบบมันมันก็ดูสบายสบายนะคะหลวงตามันก็รู้ไปดูสบายสบายแต่มันน่ากลัวเราไปปรุงแต่งอยู่ใช่มั้ยคะกลับมาปรุงแต่งเป็นตัวเราตัวเราไปปรุงแต่งค่ะหลงเอาความปรุงแต่งหลงเอาสังขารเป็นตัวเราหลงเอาตัวเราไปเป็นสังขารเอาสังขารมาเป็นตัวเราแล้วลงเอาตัวเราไปปรุงแต่งมันไม่ไม่ปล่อยวางสังขารรู้เท่าทันสังขารปล่อยวางสังขารรู้เท่าทันสังขารปล่อยวางสังขารเขาถึงใจที่ไม่สังขาร. ไปวางสังขารหมดนะแต่เรากลายเป็นว่าไอ้ตัวปรุงแต่งตัวดิ้นรนตัวค้นหาตัวรุดไปข้างหน้ามุ่งไปข้างหน้าเราเอาตัวเรารุดไปข้างหน้ามุ่งไปข้างหน้าเป็นตัวสังขารตัวปรุงแต่งมันหลงปรุงแต่งเราต้องเห็นไอตัวเราข้างในนี่มันงุดหงุดหงิดดิ้นรนค้นหาคิดเรื่องโลกคิดเรื่องนี้คิดเรื่องนั้นคิดเรื่องนี้เรื่องอดีตเรื่องอนาคตเลยเนี่ยมันเป็นตัวปรุงแต่งอย่าหลงตามันไปสังขารปล่อยเป็นสังขารแต่ใจมันเป็นธรรมชาติที่ไม่สังขาร. ใครเป็นใจเป็นธรรมชาติที่ไม่สังขารไม่มีตัวไม่มีตนไม่มีสัตว์บุคคลตัวตนเราเขาในนี้ไม่มีสังขารไม่มีโลกไม่มีธรรมอยู่ในนั้นเลย. จะให้นั่นไปเป็นธรรมชาติที่ไม่มีตัวจิตตัวใจไม่มีอะไรเลย. มันมีอยู่อย่างเงี้ยแล้วก็เป็นที่รองรับที่เกิดที่ดับของสังขารทั้งหมดพยายามสังเกตเพียรน่ะเพี้ยนจะพยายามพยายามเพี้ยนน่ะเพี้ยนเพี้ยนสังเกตให้เห็นว่าสังขารทั้งหมดความรู้สึกนึกคิดลมทุกปัจจุบันขณะเนี่ยมันเกิดที่ไหนล่ะเกิดที่ใจดับที่ใจ. แล้วเราเพียร์สังเกตดูใจอยู่ตรงไหนใจมีสภาพเป็นยังไงเราก็จะรู้ว่าใจเนี่ยเป็นที่เกิดที่ดับมันไม่เกิดดับไปตามความรู้สึกมันคิดอารมณ์แต่เป็นที่เกิดที่ดับของความรู้สึกมันคิดอารมณ์ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์มันไม่เป็นไปเกิดที่บนท้องฟ้าเกิดเกิดที่ในน้ําทะเลเกิดที่ในแผ่นดินหรอกมันก็เกิดที่ใจระดับที่ใจเกิดที่ใจระดับที่ใจกิเลสก็เกิดที่ใจดับที่ใจความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ไม่ว่าจะดีจะชั่วจะสุขหรือทุกข์ทําบุญลําบากกุศลหลักกุศลเกิดที่ใจระดับที่ใจ. แต่ใจน่ะมันไม่ได้เกิดดับไปตามสังขารทั้งหมดใจเป็นที่เกิดที่ดับของสังขารแต่สังขารทั้งหมดมันเกิดดับอยู่ในใจแล้วก็สังเกตว่าสังเกตดีดีว่าไอ้ที่เกิดที่ดับของสังขารทั้งหมดเนี่ยความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ท่านจะดีชั่วทุกข์ผ่องใสเศร้าหมองต่างต่างเนี่ยมันเกิดที่ไหนล่ะมันก็เกิดที่ใจดับที่ใจแล้วใจมันมีสภาพยังไงดูเฮ้ยดีดีเราจะเห็นว่าเราจะเห็นที่เกิดที่ดับของมัน. ว่าที่เกิดที่ดับของความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เนี่ยมันว่างเปล่ามันไม่มีตัวอะไรเลยไม่มีตัวจิตไม่มีตัวใจมันว่างเปล่าเหมือนท้องฟ้ามันว่างเปล่าเหมือนจักรวาลมันไม่มีตัวจิตตัวใจไม่มีตัวตนไม่มีสัตว์บุคคลตัวตนเราเขาไม่มีตัวจิตตัวใจเราคนไทยเนี่ยพูดว่า. ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เกิดที่ไหนอะเกิดที่ใจอันดับที่ใจร่วมหมดเลยกิเลสเกิดที่ไหนกิเลสก็เกิดที่ใจดับที่ใจความสุขก็เกิดที่ไหนเล่าความสุขก็เกิดที่ใจดับที่ใจความทุกข์เกิดที่ไหนเล่าความทุกข์ก็เกิดที่ใจดับที่ใจ. ความผ่องใสเกิดที่ไหนอะผ่องใสก็เกิดที่ชายอันดับที่ใจความเศร้าหมองเกิดที่ไหนความเศร้าของเกิดที่ใจดับที่ใจ. เราใจอยู่ที่ไหนอะ. ทุกคนรู้หมดเลยว่าทุกอย่างเกิดที่ใจแล้วใจมันอยู่ตรงไหนมันมีสภาพเป็นยังไงให้เห็นมาสังเกตมันได้ดีดีว่าทุกอย่างมันเกิดที่ใจแล้วใจมันเป็นยังไงเราจะเห็นว่าไม่มีอะหาไม่เจอใจ. ไม่มี. ผุดทุกอย่างว่าเกิดที่ใจดับที่ใจเอาเข้าจริงอะไม่มีอะ. ไม่มีตัวจิตตัวใจไอ้ตรงไม่มีตัวจิตตัวใจนั่นแหละคือเป็นที่สุดแห่งทุกข์. ความที่สุดแห่งทุกข์คือตรงที่ไม่มีตัวจิตตัวใจไม่มีตัวเราไม่มีตัวเขาไม่มีสัตว์บุคคลตัวตนเราเขาไอ้ตรงในนั้นเนี่ยเพราะว่าความคิดความปรุงแตกเป็นสัตว์บุคคลตัวตนเราเขาเป็นสังขารที่เกิดที่ใจหนักกว่าที่ใจ. ความคิดเกี่ยวกับเรื่องเราตัวเราของเราคิดเกี่ยวกับเรื่องเขาตัวเขาของเขาคิดเรื่องอดีตเรื่องอนาคตเป็นสังขารที่เกิดที่ใจดับที่ใจแต่ใจมันไม่ได้เกิดดับไปตามสังขารใจเนี่ยมันเปรียบเหมือนคันหรือมดลูกของผู้หญิงส่วนสังขารเปรียบเหมือนเด็กที่มาเกิดในครรภ์แล้วคลอดออกไปคลอดออกไปคลอดออกไปแต่คันเนี่ยไม่ได้คลอดไปตามเด็กแสดงว่าที่วางที่โยมวางอยู่ทุกเวลาเห็นอารมณ์เห็นอะไรเงี้ยโยมลืมกลับไปเหลียวดูว่ามันเกิดแล้วมันดับ. ด้วยหรือเปล่าคะเพราะตอนแรกโยมก็พิจารณาเห็นให้มันดับให้มันดับแต่ว่าตอนหลังอะโยมรู้สึกว่าโยมสบายแล้วโยมก็ดูแค่ว่าโยมก็วางไปแต่ก็วางไปทั้งอยู่คือคิดว่าวางไปทั้งก้อนน่ะคือไม่ได้สนใจว่ามันจะดับก็คือแค่วางก็จบวางก็จบเราก็ต้องเข้าไปพิจารณาให้เห็นไตรรัตน์ด้วยใช่มั้ยคะหลวงตามันยังไม่ได้วางผู้วางผู้ที่มีปัญหามันไม่ได้เป็นสิ่งที่ถูกระหว่างไปอย่างเดียวแต่ตัวที่มีปัญหามากที่สุดเป็นปัญหา. ก็คือพูด. ที่ไปวางเขาน่ะเนี่ยมันยังไม่ได้วางแต่ว่าแต่ไม่ได้ไปวางตัวที่รู้อารมณ์ใช่มันไม่วางตัวผู้รู้ผู้วางแต่มันเอาตัวเราเนี่ยไปรู้ไปวางแต่ไม่วางตัวเราก็จะไปรู้ไปวางปล่อยวางตัวเราแล้วจะเหลืออะไรล่ะถ้าเราเอาตัวเราไปปล่อยวางมันเหลือตัวเราแต่ถ้าปล่อยวางตัวเราผู้รู้ผู้ปล่อยวางแล้วมันจะเหลืออะไรคือตอนแรกโยมเข้าใจว่าพามาวางหมดทั้งก้อนก็คือเราวางตัวรูทไปด้วย. ก็เลยไม่ได้สนใจว่าตัวรู้คือรู้มันอยู่มันมีความรู้อยู่แต่ไม่ไม่ยึดอะไร. รู้อะไรอ่ะก็รู้ว่าเนี่ย. แม้แต่ไอผู้วางก็ไม่มีใครไปยึดถือมัน. มันไม่ใช่ว่าวางความรู้เลยไม่รู้อะไรนะ. คือมันรู้ทุกอย่างแต่มันรู้ว่าไม่ยึดซักอย่างเดียวแล้วไอ้ผู้ที่ไปวางเนี่ยเราเนี่ยที่ไปรู้ไปเห็นไปวางไปตั้งใจไปจงใจไปเพ่งไปพิจารณา. ไอ้ตัวเหล่านี้ก็เป็นตัวสังขารตัวปรุงแต่งเราเห็นว่ามันเป็นสังขารเป็นความปรุงแต่งมันไม่ใช่เป็นตัวเราจริงจริงไม่เข้าไปยึดถือมันความไม่ยึดถือเนี่ยเค้าเรียกว่าปล่อยวางไปวางตัวเราผู้ดูผู้รู้ผู้เห็นผู้เข้าใจผู้เป้งผู้จ้องผู้เข้าใจ. รู้แล้วไม่ยึดไม่ถือไม่วางไม่ยึดไม่ถือเรียกว่าวางแล้ว. แต่ที่เรารู้สึกว่าเราว่างไปหมดเลย. เราวางมันแล้วเราก็เลยว่างมาก. เราว่างเราว่างเราว่างแล้วเป็นไงอ่ะวางรึเปล่าแล้วถ้าเราว่างอย่างงั้นน่ะไม่ได้ว่าง. ไม่ได้วางเล. แล้วก็สงสัยเหมือนกันว่าสงสัยโยมเนี่ยไปติดอยู่ตรงว่างค่ะไม่ได้วางเรา. วางเราผู้ว่างวางเราว่างแล้วเราว่างแล้วเราสบายแล้วเราสบายแล้วไอ้ตัวนั่นแหละตัวปัญหาไอ้ตัวเจ้าปัญหาคือตัวเราที่สบายเราว่างแล้วฉันมีใครมาทําให้เราเกิดปัญหาไม่สบายไม่ว่างแล้วของขึ้น. นั้นเนี่ย. พอวางหมดแล้วเนี่ยมันก็. มันไม่คิดแม้แต่น้อยหนึ่งนิดหนึ่งปรมาณหนึ่งว่าคิดถึงเรื่องการวาง. มันไม่ได้คิดถึงเรื่องโรคเรื่องธรรม. แต่มันรู้อยู่แก่ใจว่าไม่ยึดถืออะไร. มันรู้อยู่แก่ใจว่าไม่ยึดถืออะไร. ใจมีแต่ความสงบมีแต่ความร่มเย็น. เย็นเข้าไป. สงบสงัดเข้าไปถึงก้นบึ้งหัวใจแต่ก้นบึ้งหัวใจมันก็ไม่มีก้นหรอกก้นมันทะลุไปสู่อนันตจักรวาล. มันไม่มีการกระดุกกระดิกไม่มีการเคลื่อนไหวไม่ปรากฏอะไร. มันไม่มีการไปปล่อยวางและไม่มีการไปจับ. มันไม่ได้คิดแม้แต่น้อยหนึ่งนิดหนึ่งเรื่องก่อนปล่อยวางแต่มันไม่มีผู้เข้าไปยึดถืออะไร. ในปัจจุบันขณะมันเป็นอย่างไรก็คงเป็นไปอย่างนั้นธรรมชาติมันเป็นไปอย่างไรก็ในใจเราเนี่ยมันเป็นอย่างไรก็เป็นไปอย่างนั้นแต่ไม่มีใครยึดถือมันรู้จักใจว่ามันไม่มีใครไปยึดถือ. ทุกปัจจุบันขณะไม่ว่ามันจะว่างจะเเบาหรือไม่ว่างไม่เบาไม่มีใครเข้าไปยึดถือเพราะผู้ยึดถือมันไม่มี. ไม่มีตัวตนของผู้ยึดถือมันไม่มีไม่มีตัวตนของผู้ยึดถือมันเหลือแต่ความรู้ที่บริสุทธิ์หรือเรียกว่าจิตบริสุทธิ์หรือเรียกว่าใจบริสุทธิ์มันเป็นความรู้ที่บริสุทธิ์ที่ไม่มีตัวเราเข้าไปมีส่วนได้เสียไม่มีตัวเราเข้าไปมีส่วนได้เสียมีแต่ความรู้ที่บริสุทธิ์แต่มีตัวเราเข้าไปเป็นตัวได้เสียไม่มี. เพราะฉะนั้นเนี่ยทุกปัจจุบันขณะเนี่ยทั้งร่างกายและจิตใจทั้งภายในภายนอกมันเป็นยังไงก็รับรู้ของเค้าไปตามความเป็นจริง. แต่ไม่มีตัวเราหรือไม่มีตัวจิตตัวใจไปอะไรกับอะไร. คือรับรู้ทุกอย่างตามความเป็นจริงทุกปัจจุบันขณะ. มันในใจเราข้างในมันเป็นอย่างไรภายนอกมันเป็นอย่างไรทุกปัจจุบันขณะทุกปัจจุบันขณะมันมีสังขารยังไงเกิดขึ้นในใจที่มันกระดุกกระดิกได้แม้แต่น้อยหนึ่งนิดหนึ่งปรมาณูหนึ่งมันก็รู้อยู่แก่ใจว่าไม่มีตัวจิตตัวใจไม่มีตัวเราไปอะไรอะไรกับมันเลย. สิ่งเหล่านั้นคงมีของมันอยู่เก้อเก้อกับเกิดเก้อเก้อดับไปเก้อเก้อเกอะเก้อเก้อดับไปเก้อเก้อ. มันไม่มีใครไปอะไรกับมัน. และไม่มีใครต้องพยายามรักษาตัวเราไว้ล้างตัวเราไว้เพื่อไม่ให้ไปอะไรกับอะไร. ตรงนี้สําคัญนะ. มันไม่มีการที่ต้องพยายามรักษาตัวเราไว้รักษาใจเราไว้ไม่ให้ไปอะไรกับอะไรเพื่อให้เราเนี่ยรู้อยู่เฉยเฉยรู้อยู่อย่างอุเบกขาไม่ให้ไปอะไรกับอะไรพยายามไปให้มันรู้อยู่เฉยเฉยไว้. ร่างกายไว้อย่างใจไว้ไม่ให้ไปอะไรกับอะไร. แต่เผลอๆก็ไปอะไรกับอะไรอีกแล้ว. แสดงว่าอันนั้นมันเป็นอยู่ในขั้นที่รั้งใจเอาไว้มันไม่ได้ปล่อยวางแต่เป็นการล้างใจเอาไว้ไม่ให้ไปอะไรกับอะไร. อย่าไปยุ่งกับเขา. แล้วก็เกิดอะไรขึ้นอย่าไปยุ่งกับเขา. เกิดอะไรขึ้นอย่าไปยุ่งกับเขา. แต่ที่ไปยุ่งกับเขาก็คือมันรั้งเอาไว้ไม่ให้เราเนี่ยไปยุ่งกับเขา. แต่มันมีตัวเราที่เรารั้งตัวเราไว้. เราต้องรู้เท่าทัน. คือมันจะไปยุ่งกับเขามันจะเป็นยังไงก็ไม่ใช่เรา. มันจะเป็นยังไงมันยุ่งกับเขาก็ไม่ใช่เราไม่ใช่เราไปเป็นมันจะเป็นยังไงก็ไม่ใช่เราไม่เป็น. มันควรจะเป็นแต่สังขารอย่างนั้นแหละเป็นแต่สังขารอย่างงั้นแต่ไม่ใช่เราไปเป็น. แต่ไม่ใช่ว่าอุ้ยตัวเราไปยุ่งกับเขาอีกละตัวเราไปยุ่งวุ่นวายกับสิ่งนี้แล้วต้องพยายามไม่ให้ตัวเราไปยุ่งต้องพยายามรู้โทษฐานเอาไว้อย่างนี้เพียงแค่รั้งเอาไว้. แต่ไม่ได้สิ้นความยึดถือ. สิ้นความยึดถือเนี่ยมันจะเป็นยังไงก็ไม่เกี่ยวกับเรา. เป็นยังไงก็ไม่เกี่ยวกับเราสักอย่างเดียวมันจะเป็นยังไงก็เป็นไปไม่ได้เกี่ยวกับเรามันจะจมมันจะแจ้งมันจะแย่มันจะมีอาการสบายใจไม่สบายใจไม่ได้เกี่ยวกับเราเลยมันจะเป็นยังไงก็เป็นอย่างงั้นแหละ. จะไม่มีตัวเราไปเป็น. ตัวนี้สําคัญนะมันจะสุขมันจะทุกข์มันจะผ่องใสมันจะเศร้าหมองมันจะหูยจะอัศจรรย์จะรู้มันจะงี้มันจะเป็นอัศจรรย์ยังไงก็ตามมันก็คงเป็นของมันอย่างงั้นแหนะแต่ไม่มีตัวเราไปเป็น. มันอยู่แค่นี้เองมันจะเป็นยังไงก็เป็นไปแต่ไม่มีตัวเราไปเป็นทุกปัจจุบันขณะเนี้ย. คนนั้นแหนะ. แหมมันอัศจรรย์จริงจริงนะขนาดอัศจรรย์คันนี้มันยังไม่มันยังไม่ไปอะไรกับอะไรกับไอ้เรื่องมันเฉยเฉยจิ๊บจิ๊บ. อัศจรรย์ได้นานนี้มีสภาวะกว้างขนาดเนี้ยมันยังไม่แปลอะไรกับกับสิ่งนั้นเลยเฮ้ยเฉยเฉยจิ๊บจิ๊บเรื่องเล. คนที่มันไม่ไม่ไปอัศจรรย์กับอะไรเลยอะไรอัศจรรย์อ่ะมันก็ไม่ไปอัศจรรย์กับอะไรเลยนี่มันโอ้โหคนเนี่ยถ้าพูดหยาบหยาบนะโคตรอัศจรรย์เลยคนเนี้ยนั่นแหละคือเรียกอริยะ. คือเป็นยังไงมันไม่. มันไม่ไม่ไปว่ะมันไม่ไม่ไม่ไปอะไรกับอะไรเลย. ไม่ไปอะไรกับอะไร. ไม่หวั่นไหวเลยไม่จะไปทําตัวเองเฉยเฉยไว้นะคือมัน. มันก็เป็นที่แหนะธรรมชาติก็เป็นอย่างนี้แหนะธรรมชาติก็เป็นอย่างนี้แหละโหยคนนั้นยอดคนมากเลยไม่ใช่ไม่รู้ไม่เห็นนะมีอะไรเกิดขึ้นเอ้ยธรรมชาติก็เป็นอย่างงี้แหนะธรรมชาติก็เป็นอย่างนี้แหละเดี๋ยวมันก็ดับไปธรรมชาติก็เป็นอย่างนี้แหละเดี๋ยวมันก็ดับไปธรรมชาติอย่างเงี้ยเป็นเดี๋ยวก็ดับไปโอ้โหนี่ยอดคนมากเลย. อีกคนอย่างงี้มันจะยากในโลกจริงจริงบิดาอะไรนิดนิดหน่อยหน่อยตะครุบหมดเลย. แค่นิดนิดหน่อยหน่อยตะครุบแล้วฌานอภิญญาสมาบัติฤทธิ์เดชอภิญญาอิทธิฤทธิ์ต่างต่างนิดนิดหน่อยหน่อยตะครุบแล้วแกมีแสงสว่างมาเท่าทีแล้วก็ตะครุบแล้ว. นี่มันอัศจรรย์แทบจะโอ้โหยมันยังไม่ตะคุกเลยอะคนนี้เป็นยอดคนจริงจริงหายาก. โปร่งโล่งเบาสบายว่างว่างหน่อยเดียวตะครุบแหละไอ้เนี่ยมัน. จิ๊บจิ๊บมากเลยอย่างนี้มันกิเลสเนี่ยเป็นกิเลสอยู่. เข้าใจไหม. ที่เราเราเปรียบเทียบกันก่อนว่าที่คนโบราณเค้าบอกว่า. อย่างสมมุติสมมุติอะนะเราไม่ได้เชื่อหมอดูนะแต่แกก็ว่าสมมุติไงสมมุติว่าเค้ามาบอกว่าถ้ามีคนล่วงรู้ล่วงรู้อนาคตล่วงรู้อะไรจริงจริงบอกว่า. คราวเนี่ยคุณจะมีโชคลาภโชคใหญ่มากเลยสมมติเดี๋ยวนะแจ็คพอตจะต้องอะไรนะแจ็คพอตคุณจะได้แจ็คพอตรางวัลเป็นโอ้โหเป็นร้อยร้อยล้านแต่คุณห้ามเอาอะไรมาขัดลาภ. ห้ามขับห้ามเอาไรมาขับลาภเด็ดขาดนะคือคนไทยเราเคยเคยเป็นนิทานเรื่องนี้เยอะใช่มั้ย. แม้แต่โฆษณาก็มีที่ว่ามันจะได้ไรมาแจ็คพอตใหญ่แต่แต่อะไรเจออะไรนะอย่าเอามาขับลาบ. ก็ไปเจอ7เงิน. ไม่ได้ไม่ได้ไม่ได้เดี๋ยวขัดลาภ. เงินเงินเหรียญตกไว้เลยแล้วขัดลาภเจอแบงค์จบไม่ได้อะไรเดี๋ยวได้ขาดลาภเจอแบงค์ร้อยตก. ใจก็แข็งไว้เดี๋ยวขาดลาภเดี๋ยวขาดลาภ. เจอแบงค์พันตกแบงค์500ตกไม่ได้ไม่ได้เดี๋ยวผ่านราบเจอแบงค์พันตกเดี๋ยวขาดลาภเจอแบงค์เป็นปึกเลยตกไม่ได้ไม่ได้เดี๋ยวขาดลาภเป็นขันลาบไม่เอาไม่ผ่านตลอดผ่านตลอดเดินทางไปเจอตลอดเจอทองสร้อยคอทองคําตกไม่ได้ไม่ได้ไม่ได้เดี๋ยวขัดลาดนะครับก้อนใหญ่ขอรากก้อนใหญ่แมวไม่เอาไม่เอาไปเจอทองคําแท่งตกแมวไม่เอาเห้ย. ไม่เอาเอาไว้ก่อนดีกว่ามั้งว่ะ. ส่วนใหญ่มันไปไม่รอดและไม่ถึงปลายทาง. อริยทรัพย์คือพนนิพพานเนี่ย. นั่นน่ะคือที่สุดของอารีเค้าจะเรียกอริยทรัพย์คือนิพพาน. มันไปไม่รอดหรอกมันเป็นกิเลส. มีวิฤทธิ์เดชอภิญญาตาทิพย์อุทิศ. รู้อดีตรู้อนาคตแสดงอิทธิฤทธิ์ได้หายตัวดาวบินเห่วอื่นโอกาสได้แปลงกายแยกร่างได้เข้าชาวสมาบัติได้ทําพลังจิตตามลําพังได้ทํากับศิลป์ดินน้ําลมไฟได้. ในใจนึก. แค่นี้มันก็ติดหมดแล้ว. ผู้มาปฏิบัติธรรมติดของเล่นพวกนี้หมดไม่เหลือหรอหรอก. ติดไอ้เล่นจิ๊บจิ๊บหมดเนี่ยมันไปขัดลาภหมดแล้วมันเหมือนไอ้ผู้ที่เดินตามมันไม่ขัดลาบขัดลาบขัดลาบไอ้สิ่งที่เราเนี่ยคือนิพพานคือความไม่เอาอะไรไม่ยึดอะไรไม่เหลืออะไรเลยไม่เอาอะไรสักอย่างเดียวนะคือนิพพานแต่นี่เอาแล้วนิดหน่อยหน่อยเอาหมดแล้วเอาหมดแล้วมันจะไปไงอะ. มันก็ไปเหลืออะไรแล้่างหน่อยเอาแล้วโบกรถเบาสบายหน่อยเอาแล้วมีแสงสว่างโผล่ไปหน่อยเอาแล้วโอ้ยนี่มันกิเลสชัดๆอ่ะเดินทางแบบเนี่ยมันก็เลยกิเลสขัดลาภหมด. มีสักคนนะไม่อันนี้มันใจเก็งๆก็ไม่เอาอะไรเลยประยุทธ์อะไรเลยเห็นว่าเป็นกิเลสทั้งนั้นกิเลสผาทุกข์ไม่เอาเลยไม่เอาไม่เอาไม่กิเลสผาทุกข์ไม่เอาอะไรเลย. ไม่เอาอะไรซักอย่างเดียวนั่นก็คือยอดคนลึกที่สุดเค้าก็พ้นทุกข์ไปเพราะเค้าไม่เอาอะไรเลย. อย่าทําตนเหมือนกับเดินไปตามทางเก็บเลยเฮ้ยเก็บเบี้ยใบ้ใส่ถุนร้านมาตลอดเก็บเบี้ยวใบ้ใต้ถุนร้านไปไม่ถึงจุดหมายปลายทาง. ไม่เก็บอะไรมิตรอะไร. มีอะไรเกิดขึ้นในใจรู้หมดเห็นหมดมีอะไรเกิดขึ้นในใจรู้หมดเห็นหมดแต่ไม่ยึดหมดเลย. มันจะเป็นยังไงไม่ยึดไม่มีตัวเราไปยึด. ไม่มีตัวตนของเราไปยึดไม่มีตัวจิตตัวใจไปยึด. ไม่ยึดอะไรเลย. ไม่ยึดอะไรไม่เอาอะไรไม่ปรารถนาจะไปไหนอีกไม่ปรารถนาเอาบุญไปเกิดเป็นอะไรไม่ปรารถนาจะเป็นอะไร. ไม่เอาอะไรไม่ยึดอะไร. อยู่กับปัจจุบันที่ไม่ไม่เอาอะไรไม่ยึดอะไรไม่เป็นอะไรรู้อยู่เห็นอยู่แต่ไม่ยึดอะไรไม่เป็นอะไรไม่เอา. มันปรารถนาจะเอาบุญกุศลไปเป็นอะไรในอนาคต. แล้วก็ไม่หวนไปในอดีตไม่ย้อนหลังไปปัจจุบันรู้อยู่แก่ใจ. อะไรเกิดขึ้นรู้หมดเห็นหมดรู้หมดเห็นหมดไม่ติดไม่ยึดผ่านตลอดผ่านตลอดเดี๋ยวขัดลาบอะไปเอาอะไรขัดหล้าหมดขัดลาบคือลาภที่ไม่เอาไม่ยึดอะไรขัดลาภไปเอาเค้าเอาเลยมันติดมันยึดหมดอะเข้าใจมั้ยล่ะยิ้มเข้าใจค่ะแต่ว่าถ้าทําไม่ได้บางทีมันมันยังหลงโลกเดี๋ยวเดี๋ยวเดี๋ยวเดี๋ยวเดี๋ยวนี้คําคําพูดนี้เลยคําพูดนี้เดี๋ยวเดี๋ยวจะพ้นทุกกับตรงนี้เลย. เข้าใจค่ะแต่มันทําไม่ได้มันมีความเดี๋ยวเดี๋ยวถ้าถ้ามันทําได้มันเป็นอะไรมันกิเลสไม่ใช่หรอเพราะอะไรถ้าเอาไปทําได้เราคาดหวังไ่าถ้าเราทําได้มันจะต้องเป็นอะไรถ้าทําได้แล้วเราจะต้องเป็นอะไรได้กิเลสไปแล้ว. เมื่อกี้อะครับพูดเมื่อกี้เลยเฉพาะทุกกับตรงนี้นะเข้าใจเข้าใจแต่มันทําไม่ได้แสดงว่าในใจหมายอะไรไว้ค่ะหมายผิดเอาไว้คือ. ถ้ามันทําได้. เราจะ. เราจะได้อะไรเราจะเป็นอะไรเราจะเป็นพระอาหาร. กิเลสชัดชัดอันเนี้ยถ้าเราทําได้เป็นกิเลสพูดอยู่ยกๆ. เห็นเห็นเห็นค่ะหลวงตาเห็นเห็นเห็นความพยายาม. ที่แล้วรู้ด้วยว่าถ้าเราวางความพยายามนี้มันก็มันก็นี่เลยเดี๋ยวเดี๋ยวเดี๋ยวเดี๋ยวเดี๋ยวพูดแล้วมัดขาตัวเองสะดุดขาตัวเองอะไรเนี่ยจะรู้หมดเลยค่ะรู้เลยครับว่าเนี่ยค่าระวางความพยายามนี้ได้นะมันก็. ก็อะไรพูดให้จบสิ. มันก็อะไร5ระวังความพยายามนี้ได้นะมันก็ก็อะไรแสดงว่าแสดงว่า. หมายมันมีตัวตนเห็นมั้ยถ้าลองพูดเลยบอกว่ามันมีตัวตน. ยังไงต่อ. อ้าวไล่แล้วเนี่ยตอนนี้ไล่แล้วพ้นทุกข์ก็ตอนเนี้ยไม่ทันดิไล่นี่เพื่อให้สิ้นตัวตนเพื่อความหลงนั้นเราไม่ทันมันนี่เห็นมั้ย. นิพพานมันคือความที่ตัวตนนี่มันมีตัวตนอยู่ในใจเราที่เราสร้างเอาไว้เราสร้างไว้เองนะนี่ปรุงแต่งไว้เนี่ยเราไม่เราไม่ทันมันเนี่ย. ถ้าเราทําได้นะมันก็. ถ้าเราละตรงนี้ได้มันก็แสดงว่าเราเนี่ยจะไปเป็นอะไรไปได้อะไรไปเอาอะไรอะแล้วมันมีหมายไว้มันเป็นอวิชานะเป็นอวิชชาคือมีตัวเราเนี่ยแล้วก็หมายดิ้นรนทะยานอยากเป็นปัญหาอุปทานเนี่ยจะเอาตัวเราไปเอาอะไรอุปทาน. มันเป็นอวิชชาตัณหาอุปทานแล้วมันก็เข้าสู่กระบวนการปฎิจักษณ์อุบาทว์วงจรกิเลสทําให้เกิดความทุกข์เกิดพบเกิดชาติเกิดความทุกข์ก็เป็นอวิชชาตันอุปทานเอาวิชาตันอุปทานนี่แหละมีตัวเราอวิชชาตัณหากัที่โรทยานจากที่โรทยาอยากจะไปเอาอะไรถ้าทําได้นะเราก็เนี่ยถ้าปล่อยวางได้เราเราก็แหมมันจะมันจะปล่อยวางไม่ได้ถ้ามันได้เนอะเราก็อุ้ยอย่างงี้มันเอาวิชาตันนะอุปทานทั้งนั้นแหนะไม่รู้ต้องทาน. อ้า่าไงอะพูดอะไรไปโดนหมดอะซิเอ้า. พูดไงโดนหมดอ่ะ. ในใจนะไม่พูดออกมาในใจก็. อ๋อถ้าอย่างงั้นจะทํายังไง. จะไปทําให้ได้อยู่ดีอะอะไรก็ไม่ได้ถ้างั้นจะทํายังไงมันโลงหมดอะค่ะใช่มั้ยแต่มันไม่ใช่ถ้าในใจก็บ่นนี้ก็อาจจะทําถ้าไปทําก็ไม่ได้ถ้าเค้าจะทํายังไงใช่ค่ะ. ก็เลย. เอาดิไปได้ดิ. ไว้ได้ดิอ่ะน่าจะจบละเอาไปให้ได้เอา. อย่าพูดในใจนะใครพูดออก. อย่าพูดในใจ. อย่าพูดในใจพูดออกมาเลย. จะได้รู้ว่าผิด. นั่นสิคะอดเวลาก็คิดว่าเข้าใจมาตลอดนะคะหลวงตาแต่มันก็กลับไปมันก็กลับไปมันก็เห็นความไม่เที่ยงแล้วมันก็กลับไปกลับมาอืมยูมันไม่เห็นตัวเราแต่มันก็เอาตัวเราไปเห็นความไม่เที่ยงแต่มันไม่รู้เท่าทันมีตัวเราจะไปเอาไปได้ไปเป็น. เอาไงต่อยังไงต่อ. ติ๊กต่อกติ๊กต่อกติ๊กต่อก. 20คําถาม. ติ๊กต็อก. พี่10คําถามมาติ๊กต็อกติ๊กต็อก. ข้างในมันยัง. แล้วหนูจะทํายังไงรู้จะทํายังไงอะไรก็ผิดหมดอะแล้วก็ที่ถูกเราก็นึกว่าผิดหมดเนอะมันบ่นง้องแง้งง้องแง้งง้องแง้งในใจนะแสดงว่ามันแสดงว่ามันยังมีตัวเราที่จะมีเป้าหมายมันไม่ยอมรับเป้าหมายไม่มีไม่ยอมรับว่าไม่ไม่รู้ต้องตาว่ามีตัวเราจะไปเอาเป้าหมายนั้น. ไม่ได้บ่นงอแงๆๆๆในใจนะ. จริงเปล่า. เออมันสงสัยอะค่ะเห็นมั้ยเห็นมั้ยเราว่าพูดออกมาทําไมมันก็เคยเข้าใจไปแล้่าแล้วถ้ามันกลับไปกลับมาหลงยอมหลงลอกอ่ะไม่หลงรู้ว่าหลงรู้ว่าไม่หลงแล้วก็เหมือนกับช่วงหลังหลังนี่เหมือนสงสัยจะว่าไม่กัดติดจดจ่อสตินี่อ่อนหรือว่ายังไงก็ไม่รู้นะคะมันก็เลยแล้วโยมก็ว่าให้โยมทําสบายไปรึเปล่าเนี่ยก็เลยว่า. หลวงตาวันเนี้ยเพราะว่ามันสบายจน. เราก็ว่าเราวางเนี่ยมันเลยว่าเป็นพิษเนี่ยนะ. เราว่าเราวางอะเราว่าเราวางเนี่ยจริงจริงแล้วตัวเราไปวางอารมณ์มากกว่าค่ะเออค่ะ. ให้ดูท่าทางรองจะเข้าใจจริงจริงนะเนี่ยน่าจะลองเอาใหม่ไปพูดซิเค้าไม่รู้ตัวเองนะเว้ยแต่ลองนี่ลองนี่วิเคราะห์เก่งมากเลยอะพูดเลยผมมองนะฮะอย่างที่คําถามที่2ผมพูดนะฮะว่าน้องเค้าอะติดสุข. พอติดสูงมันก็ยังมีตัวตนอยู่น้องต้องถ้าฟังอย่างท่านหลวงตาไปว่าเราต้องไม่มีตัวตนที่จะติดสุขน้องรู้สึกว่างสบายน้องจะมันก็เหมือนกับหลงอยู่ในวงกต. ติดสุขเราซึ่งอย่างที่ผมเกริ่นตั้งแต่คําถามที่2นะฮะว่าคนเราอะทิ้งทุกข์ง่ายง่าย. แต่คุณจะติดสุขเนี่ยแก้ปัญหาเรื่องติดสุกกันลําบาก. น้องความคิดของตัวเองนะฮะน้องก็ต้อง. เทียนพยายามทําให้ไม่ยึดจากการติดสุข. ถึงจะนิพพานได้อย่างที่หลวงตาผมคงยังทําไม่ได้นะเมื่อไรก็ตามถ้าเรารู้ตั่าเราพยายามแปลว่าเราก็มีตัวตน. มันต้องไม่มีตัวตนน้องยังมีตัวตนอยู่. หลวงตาหรือว่ายอมไปขาดการพิจารณากายไหมคะ. เดี๋ยวมันจะกลายเป็นพยายามเดินไปกันใหญ่แล้วเนี่ยในประเด็นตอนนี้กําลังจะไล่จะจนอยู่แล้วมันเลยฉีกประเด็นออกไปนอกนอกประเด็นเลยตอนเนี้ยมันออกไปนอกเวทีนะกําลังไล่ต้อเนี่ยจนมุมเนี้ยหนีลงเวทีก็ได้. นี่มันจะมันจะทอดได้แล้วนะเนี่ยผมว่าให้เห็นว่ามันมีตัวตนกันนั่นแหละพอมันอื้มมีตัวตนอื้อมีตัวตนนะเนี่ยมันมันสะดุ้งเฮือกขึ้นมาเนี่ย. มันเหมือนกับดัมเบรคดิสเบรคมันวิ่งกําแพงเลยอ่ะจิตอะ. มาตรฐานสะเทือนไปหมดเลยอะโรคธาตุอะที่มันเราไล่ต้อนกันจนอยู่แล้วเนี่ยหลุดหลุดหลุดเชือกลงเวทีไปซะแล้ว. ว่าจะไปหาวิธีทําซะนะ. โอ๊ยหาวิธีทํามันก็คือตอนเนี่ยไปทําเพื่อตนเองอะอันนี้ก็จบเลยแต่เนี่ยไม่รู้เรื่องละ. ไร่ต้อนเมื่อกี้จะเห็นตัวเองอยู่แล้วนะ. เกือบแล้วเนี่ยเรานิดเดียวเมื่อกี้เมื่อกี้เกือบสะดุดได้ละไม่สะดุดพอสะดุดปุ๊บนิดเดียวอย่ามาคิดว่า. ตกตะลึงไปไม่ถูกเว้ย. นี่มันมีตัวตนทั้งนั้นเนี่ย. จะทําอะไรมีตัวตนหมดเลยปึ๊บปึ๊บไปไม่ถูกกันนั้นแหละ. มันเหมือนโลกทาตภายในมันระเบิดออกไปไปหมดเลย. นี่มันมันไม่ดิสเบก. มันไหลลื่นปุ๊บปุ๊บมุดเชือกลงไปหลังเวทีและ. เนี่ยปัญหาแล้วไงเนี่ยในใจเนี่ยหาหนทางเลยเราต้องมาไล่ต้อนใหม่อีกคนหนึ่ง. คือเริ่มมีเครื่องหมายเพื่อจะมาเพื่อจะมาเพื่อจะมาร์คเต็มเลย. ในใจอะมีความหมายก็จะมากมีคนใหม่เกิดมาเนี่ยเริ่มละ. นี่จะไปหากับวิธีที่หาหนทางยิ่งยิ่งมีความหมายคิดมากก็คือยิ่งยิ่งหลงมีตัวตนเถอะ. มีตัวเราไปเอาไปได้ไปเป็นอะไร. เดี๋ยวทุกคนมันเหมือนกันเหมือนหน้าการปฏิบัติอ่ะ. คือมันมันมุ่งแต่จะเอาตัวเราไปเอาไปได้ไปเป็นอะไรแต่มันกลับมาเห็นไม่เห็นว่ามันไอ้ไอ้ปัญหามันอยู่ที่มีตัวเราจะไปเอาไปได้ไปเป็นอะไรมันเนี่ยมันขวางนิพพานอยู่ตรงไอ้ตัวนี้คือมีตัวเราเนี่ยไอ้ตัวเราจะไปเอาไปได้ไปเป็นอะไรเนี่ยมันเห็นรู้ตัวทันตรงเนี่ยพูดอะไรมีตัวกูหมดแล้วเว้ยมีตัวเราจะไปเอาหมดเลยเว้ยเนี่ยถ้าหนูนะปล่อยวางได้นะหนูจะอย่างเงี้ยหรือว่า. ถ้าหนูทําได้อย่าหลวงตาพูดว่าหนูจะอะไรถ้าจะจ้ะหนูจะหนูจะไม่ได้เรื่องแล้วมีหนูหมดเหรอเนี่ยมีตัวเราหมดนะเป็นเอาวิชาตันอุปทานหมดอ่ะให้เราเห็นตรงนี้ว่าทันว่าลูกตาลไล่เยอะอุ๊ยโอ้โหจริงจริงเลยเอาวิชาท่านอวุฒิทามาอยู่ตรงนี้เองอ่ะมีตัวเราจะไปเอาไปเอาไปเอาไปได้ไปเป็น. ปัญหามันอยู่ตรงนี้ตัวเดียวเลยถ้าตรงนี้จบปุ๊บจบหมดเลยอะเอาวิชาตะนาอุปทานดับไปนั้นแหละปฏิจจากทุกบาททั้งวงจรเนี่ยความทุกข์และภพชาติทั้งมวลดับหมดสิ้นเลยความเป็นตัวตนดับหมดแค่นั้นแหละ. แต่นี่กําลังดิ้นรนหาหนทางให้ตัวเราเลย. หนทางเพื่อให้ตัวเราเนี่ยสร้างกรรมวิธีอย่างนั้นทําอย่างนี้ไม่ได้เดี๋ยวหนูหนูสงสัยต้องเดี๋ยวต้องเริ่มกลับไปพุทธมณฑลมากขึ้นหนูต้องกลับไปเดินจงกรมไปเยอะเยอะหนูจะต้องไปทําสติเยอะเยอะหนูจะต้องไปหนูอย่างนู้นจะต้องไม่งั้นหนูต้องไปผิดกลับไปพิจารณาอย่างงั้นเดี๋ยวเยอะพิจารณาการพิจารณายิ้มมากมากหนูจะต้องกลับไปทําแต่มันไม่ได้เฉลียวใจว่าไอ้ที่หนูกลับไปแบบนั้นน่ะ. หรือจะกลับไปทําเพื่ออะไรเดี๋ยวถามดิ. นะเพื่อกลับไปทําให้หนูมีสติเยอะเยอะอ้าวแล้วเพื่อทําให้กลับไปทําให้หนูมีสติเยอะเยอะแล้วถ้าหนูจะมีสติเยอะเพื่ออะไร. หรือจะกลับไปทําอย่างนั้นเพื่อให้รู้วิสตีเยอะๆถ้าหนูมีสติเยอะๆแล้วขอถามหน่อยว่าถ้าหนูมีสติเยอะเยอะแล้วหนูจะได้อะไร. ตามสิ. ตอบให้. หนูจะรีบกลับไปทํานึงกลับไปทําอย่างนี้เพื่อให้หนูมีสติเยอะสงสัยหนูสติอ่อนไปถ้าหนูไม่ทําเป็นสติแก่กล้าแล้วหนูจะถ้าหนูมีสติเยอะเยอะแล้วหนูจะ. ไอ้หนูอาจมันเป็นอะไร. วิชาไอ้อย่างงั้นก็ไม่เรียกว่ามีสติเรียกว่าไม่มีสติ. มีสติบรรลุเท่าทันว่ามีตัวเราจะไปเอาไปได้ไปเป็นอะไรนั่นคือมีสติปัญญาไอ้ที่เราบอกว่าจะไปเร่งฝึกสติให้เยอะเยอะไอ้นั่นน่ะคือไม่ได้มีสติ. คนเข้าใจผิดกันแบบนี้เยอะมากเลยในโลกไปปฏิบัติธรรมไปเร่งทําให้มันเยอะเยอะให้มันมีสติเยอะเยอะมันมีปัญญาเยอะเยอะทําให้มันเยอะเยอะนั่งไอมันเยอะเยอะมันเยอะเยอะ. จะถามหน่อยว่า. ไอ้ที่มันเยอะเยอะเนี่ยจะเอาไปทําไมจะเอาไปทําอะไรจะเอาไปให้มันได้เยอะเยอะทําเยอะเยอะจะทําอะไรถ้ามีสติเยอะเยอะมีปัญญาเยอะทํามีสติเยอะเยอะแล้วปัญญาเยอะจะได้อะไรจะเป็นอะไร. ก็จะได้ไปเป็นพระอรหันต์. จะได้บรรลุนนิพพาน. ตัวเราจะได้บรรลุนิพพาน. อ๋อแล้วตัวนี้นิพพานคืออะไรความสิ้นความมีตัวเราหลงว่ามีตัวเราแต่นี่มันไม่มีสติปัญญาอย่างนี้มันทําอย่างนั้นเท่ากับไม่มีสติไม่ใช่ว่าไปฝึกสติ. อ้าวเข้าใจมั้ยเนี่ย. เข้าใจแล้วค่ะ. ทุกคนเลยถ้าถ้ามันไปไม่ได้จริงๆเนี่ย. อะไรก็ไม่ได้ขยับหน่อยก็โดนลูกตาไม่พูดออกมาก็ขยับในใจก็โดนลูกตาไหว้แกขยับไปจะแอบไปแบบนึงว่าไปแอบงี้สงสัยกันโดนหลวงตาว่ายอีกแล้วขยับไม่ได้เลยขยับนายจิตขยับจะไปเอาอะไรจะไปทําอะไรให้เป็นอะไรเลยโดนหลวงตาว่าหมดเลยหลวงตาขยับไม่ได้. ไอทีขยับไม่ได้เนี่ยน่ะเนี่ยมันจะเอาไปทําให้นิ่งนะโดนนิ่งทอมนิ่งโดนว่าอีก. ไอ้ที่ทอมนิ่งก็ไม่ได้ขยับจะไปเอาอะไรไปทําอะไรจะไปปรุงอะไรก็ไม่ได้. คุณท้ายขยับอะไรไม่ได้เลยทอมนิ่งก็ไม่ได้ขยับไปยังไงก็ไม่ได้. เลย. มันไปไม่ได้เลยไอที่ไปไม่ได้นั่นแหละ. ไปข้างหน้าระดับไปข้างหลังก็ไม่ได้ขยับไปยังไงก็ไม่ได้จะทําให้มันหยุดนิ่งก็ไม่โดนด่าโดนว่าหมด. ไอ้ที่มันไปไม่ได้เนี่ย. นั่นแหละที่ตัวเองทุกข์มันอยู่ตรงนั้นน่ะ. ไม่ไปมันไปข้างหน้าก็ไม่ได้ไปข้างหลังก็ไม่ได้จะไปทางไหนก็ไม่ได้จะทําให้หยุดอยู่ก็ไม่ได้. ก็นั่นแหละมันเหนือไอ้ทุกหมดเนี่ยที่จะไปได้เป็นสังขารอาจจะถอยกลับไปข้างหลังอย่างนู้นอย่างนี้จะถอยไปอย่างนั้นอย่างนี้เดี๋ยวขอรอดชื่อไปก่อนเดี๋ยวดูขอไปตั้งหลักใหม่อะไรมันถอยหลังไปก่อนเดี๋ยวขอไปตั้งใหม่อะไรสังขารทั้งนั้นไอ้ที่พยายามจะให้หยุดนิ่งเฉยเฉยอยู่ก็สังขารทั้งนั้น. อุ๊ยทําอะไรไม่ได้เลย. อ้าวมันก็เลยเงียบไปเลย. เป็นที่มันเงียบไปแน่แน่มันปลุกแต่งไม่ได้ไม่อะไรกับอะไรเลยไม่อึไม่อ๊ะไม่อะไรกับอะไรได้เลยอันนั้นมันสิ้นสมมติไปเลยนะ. ไม่ได้มีคําพูดเลยตรงนั้นน่ะ. ไม่มีคําพูดใดใดเลยไม่มีโลกไม่มีธรรมในนั้นเลยไม่มีสมมุติไม่มีอะไรทั้งหมด. ไม่มีวิจารณ์ไม่มีออกวิชา. ตรงนั้นไม่มีอะไรเลยมันไม่มีอะไรเลย. เพราะอะไรถ้ามีอะไรปุ๊บมันก็ปรุงหมดเลยไง. มันปรุงได้เขยื้อนได้ไปเป็นจะจับขอขอกขยับอย่างนี้ขอทับตรงนั้นขออย่างงี้ขอให้มันพยายามจะทําให้นิ่งทําให้เฉยทําไม่รู้ไม่เห็นเค้าเข้าใจมันทําไม่ได้หมดหรือจะทําให้รู้ว่าเห็นให้เข้าใจก็โดนดุจะทําให้นิ่งทําให้เฉยจะทําให้จะไปปรุงไปทําอะไรโดนดุหมดเลยโดนว่าหมดขยับอะไรพวกโดนว่างหมดไปไม่ถูกเลย. นั่น. แล้วตรงนั้นแหนะ. ความทุกข์มันก็ไม่มีเลย. มันเงียบ. มันสงบมันสงัดไปทั้งภายในและภายนอก. มันไม่มีอะไรเลย. แต่ชีวิตยังคงดําเนินไปตามปกติไม่ผิดศีลธรรมไม่ผิดกฎหมาย. แต่ตรงนั้นเนี่ย. ตรง. มันไม่ไม่มีอะไรเลยไม่มีข้างหน้าไม่มีข้างหลังไม่มีที่ไปไม่มีที่มาไม่มีที่หยุดอยู่. ไม่มีการเกิดไม่มีการดับไม่มีการปรุงใดใด. ไม่มีวิชาไม่มีอวิชชาใดใดไม่มีโลกไม่มีธรรมไม่มีสมมติบัญญัติอะไร. ไม่มีคําพูด. ใดใดออกมา. มันไม่เรียกว่าอะไรทั้งหมดมันไม่มีชื่อ. ตรงนั้นไม่มีลูก. ตรงนั้นเนี่ย. มันไม่มีชื่อเรียก. มันพ้นไปจากทุกสิ่งไม่มีใครพ้นไป. แต่มันเลยไปจนไม่มีที่หมาย. มันไม่มีอะไรเลย. มันก็ไม่ใช่ตัวเราทั้งตัวไม่ใช่ตัวเขาทั้งไม่ใช่ร่างกายทั้งไม่ใช่จิตใจ. มันต้องไม่ใช่ขันหน้า. มันไม่ต้องไม่ใช่โลกไม่ใช่ธรรมไม่ใช่อะไรทั้งหมด. มันไม่มีคําพูดเลย. เพราะว่าถ้าพูดอะไรมันก็ต้องคิด. ตรงนั้นเนี่ยเมื่อมันพูดไม่ออกบอกไม่ถูก. ขยับไม่ได้ปรุงแต่งเข้าไปได้โดยหลวงตาว่าหมด. จะพยายามทําให้หยุดนิ่งเฉยก็โดนหลวงตาว่าจะคิดจะพุ่งจะสงสัยก็โดนว่าจะพยายามทําอะไรเป็นอะไรก็โดนว่าขนาดจิตเดียวที่กระดุกกระดิกโดนว่าหมดเลยไปไม่ถูก. ที่หลวงตาต้อนให้กับวัตถุประสงค์แค่ตรงนี้เนี่ย. เพื่อให้หยุด. หยุดปรุงแต่งเตสังอุปสโมสุโขผู้ใดระงับดับความปรองแต่งก็ได้ผู้นั้นจะถึงซึ่งความสุขอย่างยิ่งนั่นคือพระนิพพาน. ที่ดักซ้ายดักขวาดักให้ทั้งหมดก็เพื่อที่ตัวตนเพราะว่าความเป็นตัวตนเกิดจากความปรุงแต่งซึ่งความปรุงแต่งก็สิ้นตัวตนที่เราพยายามปรุงแต่งสงสัยสงสัยหาหนทางดิ้นรนพยายามไปทําโน่นทํานี่มุดเชือกจะหนีออกไปอย่างงั้นต้องกลับไปพิจารณามากมากไปทําสติมากมากไปทํานู่นทํานี่มากหลวงตาเลยไล่ต้อนทุกอย่างไปทําเพื่ออะไรถามหน่อยไปทําเพื่อให้มีสติมากขึ้นทําสมาธิมากขึ้นต้องมีสติมากขึ้นมีสมาธิมากขึ้นมีปัญญามากขึ้นแล้วจะเป็นยังไงถามไล่ไปเพื่อจะไปที่ตัวเราหมดเลยตัวหนูตัวเราจะได้จะได้อะไร. อ๋อมันก็เป็นอกวิชาตัณาวาดหมดนะถ้ามีตัวหนูตัวเราจะได้แล้วนิพพานมันคืออะไรสิ้นอวิชาตัณห์ธารสิ้นตัวเราจะได้จะเป็น. นี่เราเดินทางตรงข้ามพระนิพพานจึงไล่ต้อนให้อะให้มันหยุดและจบลงที่ใจ. จุดหยุดและจบลงที่ใจที่ไม่ปรุงแต่งความเป็นตัวตนมันก็ไม่มีความเป็นตัวเราก็มีความเป็นตัวเขาก็ไม่มีไม่มีทั้งอดีตไม่มีทั้งอนาคตปัจจุบันมันก็ไม่มีปรุงแต่งแล้วมันก็ไม่มีใครไปยึดถืออะไร. นั่นแหละมันคือที่สุดแห่งทุกข์อยู่ตรงนั้น. นี่เนี่ยก็ลองมาเริ่มตั้งแต่พื้นพื้นนะมาจบลง. ในความเป็นที่สุดแห่งทุกข์. เห็นไหมท่านดูสิเงียบไปหมดเลย. ภายนอกถ้าท่านไม่เป็นโลกไม่ปรุงแต่งนะท่านจะรู้สึกว่ามันสงัดไปหมดเลย. ภายในของท่านมัสงัดเพราะภายในของท่านสงัด. มันไม่ใช่ภายนอกสงัดนะภายนอกยังมีการเสียงก่อสร้าง. เป็นโลกทัศน์สงัดได้. ตอนนี้กองก่อสร้างมีแต่โลกทัศน์มาสกัดเพราะใจของท่านสงัด. ที่เค้าบอกว่าระเบิดโลกธาตุอาหารทั้งหมดอะโลกธาตุระเบิดใจของมันระเบิด. มันระเบิดความโง่ระเบิดอวิชชาความโง่. คือพยายามปรุงแต่งอย่างงั้นปรุงแต่งอย่างงี้จะไปเอากันพยายามไล่ต้อนให้ตายเราก็มุดเชือกหนีเพื่อจะไปเอาไปเป็นจะพยายามไปทําอะไรมุดเชือกนี้อีกเอ้าเค้าก็ไล่ตอดให้ขึ้นเวทีมาต้อนใหม่. ให้มันจนมุมเพื่ออะไรให้มันสิ้นปรุงแต่งมันปรุงแต่งไปไม่ได้ไปไม่ถูกเลย. จะกระดิกซ้ายกระดิกกว่ากระดิกหน้ากระดิกหลังในจิตใจอะไปนิดหน่อยก็ดุหมดอะจะไปทํา. กําไรเป็นอะไรโดกระดูกก็ว่าหมด. เพราะว่าเขาไล่ต้อนไปก็มีตัวเราจะไปเอาหมดอ่ะทําอย่างงี้จะไปทําอย่างงั้นทําเพื่ออะไรเพื่อตัวเราหมดเลยทําไปทํามาไล่ต้อนไปเพื่อตัวเราหมดตัวเราจะไปถึงไม่ได้ไปเป็นหมดเลยเค้าต้อนเพื่อให้เห็นเอาวิชาตันอภิธานในใจเรา. บางทีมันดับมันหยุดสังขารได้ก็เพราะเอาวิชาตอนเหนาวอุทานในใจเรามันดับดับก็เพราะสังขารมันดับแต่สังอุปสโมสุขโขผู้ใดระงับดับสังขารจะได้ผู้นั้นจนถึงซึ่งความสุขอย่างยิ่งเนี่ยคือพระนิพพานแต่นี่ท่านดับต่อหน้าหลวงตาพอหลวงตาช่วยช่วยต้อนให้. เพียงท่านได้ดูหนังตัวอย่างเฉยเฉย. ถัดออกไปจากนี่. ท่านต้อง. รู้โทษฐานสังหารด้วยตัวท่านเอง. การที่ท่านออกจากนี่ไปแล้วท่านพยายามไปไล่ดาบสังขารอันนั้นเท่ากับลงสังขารเพราะไอ้ผู้ไล่มันเป็นสังขารผู้ไล่ดับเค้าเนี่ยมันตัวหลง. นะครับเราออกไปแล้วไปไล่ดาบสังขารมาเจอลูกตาหลวงตาก็จะไห่า. แล้วไล่ดาบสังขารแบบนี้เพื่ออะไรโอ้ก็ถ้าหนูดับสังขารได้หนู. ถ้าหนูดับสังขารได้หนูก็จะหนูจะอะไรพูดมาให้ดีหนูจะบรรลุพื้นนิพพานหนูจะเป็นพระอรหันต์อ๋ออย่างงี้ไม่ได้เป็นหรอก. ไม่ได้บรรลุหรอก. ก็มีหนูอ่ะ. ต้องมีปัญญาพระพุทธเจ้าสอนเรื่องปัญญาปัญญาก็เห็นตรงนี้เนี่ยเห็นความจริงตรงนี้. มันจะพยายามไปทําให้ตัวเราได้ตัวเราถึงตัวเราเป็นอะไรพอมีตัวเราเป็นอวิทยาตันหนาวอุปทานหมดอ่ะเอาวิชาตัวเราเนี่ยตัณหาเนี่ยมีตัวเราดิ้นรนทะยานอยากอุปทานต่อสิ่งใดละไอ้สิ่งที่เราอยากได้อยากถึงอยากรู้อยากเห็นอยากเป็นอะอุปทาน. ได้วิชาตันอุปทานน่ะมันเนี่ยมันเป็นภพเป็นชาติ. เป็นความทุกข์ทั้งมวล. สิ้นอวิชาตันอุปทานเนี่ยภพชาติและความทุกข์ทั้งมวลระดับหมดเลย. ประติดจากทุกบาทที่พระเจ้าตรัสรู้. แล้วเนี่ยท่านจะกลับไปแล้วเนี่ยท่านรู้เท่าทันความขนาดจิตที่ท่านหลงมาเป็นสังขารหลงเอาสังขารไปไล่สังขารลงพุงแต่ง. เมื่อท่านสิ้นลมสังขารแล้วใจของท่านก็สงบ. สงบก็แล้วแหละสงบจากความปรุงแต่งนะมันเลยมันเลยสงบสงัดไปทั้งโลกธาตุทั้งภายในและภายนอก. เพราะอะไรก็เพราะมันสิ้นปรุงแต่ง. สังขารมันดับไปเพราะสิ้นความปรุงแต่งไม่ใช่เราไปไล่ดับสังขารตอนไลหลับแต่สังขารมันเอาสังขารไปไล่ดับสังขาร. สังขารดับไปเพราะความที่หลงสังขาร. แค่นั้นแหนะ. เงียบไปหมดเลยโลกทัศน์ภายในและภายนอก. เงียบไปหมดเลยทั้งโลกไปหมด. ก็จะดูว่ามันไม่มีอะไรเลย. ไม่มีความสุขไม่มีความทุกข์มีแต่ความเงียบอย่างเดียว. ไม่มีโลกไม่มีธรรมไม่มีใครโง่ไม่มีใครฉลาด. ไม่มีอดีตไม่มีอนาคตไม่มีความรู้สึกถึงตัวเราไม่มีความรู้สึกถึงตัวเขาไม่มีกรรมวิธีในการกระทําใดใดไม่มีรูปแบบใดใด. มันมีแต่ความเงียบจริงจริง. เงียบไปถึงก้นบึ้งหัวใจและเงียบไปทั้งโลกธาตุ. ภายนอกจะมีเสียงการก่อสร้างดังเสียงหลวงตาดัง. แต่มันเงียบมันสงบไปสงัดไปหมดเลยทั้งโลกทาส. ที่ท่านเป็นเช่นนี้เพราะว่าสิ้นหลงสังขารขนาดจิตหนึ่ง. แต่ท่านต้อง. สิ้นลงสังขารด้วยตัวของท่านเอง. คือณเวลานี้หลวงตาช่วยไล่ให้ท่าน. จืดตอนให้ท่าน. ต่อไปท่านต้องมีปัญญาด้วยตัวของท่านมีสติปัญญาด้วยตัวของท่านเองไม่อาจพึ่งหลวงตาได้ตลอดไป. แต่ถ้าท่านเคยพบหนองตัวอย่างซะแล้วท่านจะเข้าใจ. พูดยังไงก็ไม่เข้าใจแต่ถ้าท่านเคยพบความใจที่เงียบสงบสงัดอย่างงี้. แม่ไม่ต้องพูดท่านก็เข้าใจ. เอวัง. --- 以上的泰语，根据最开始的要求，全部翻译为中文