翻译以下佛法讲座为中文，要求：
1（佛法开示，由龙达大师）

你们的母亲病重住在医院，病得很严重，该怎么办？第一种情况，如果父母是曾经听闻佛法、修行佛法，对某位师父非常尊敬和信仰的人，就可以播放佛法给他们听，这是提醒他们。播放他们尊敬的师父的佛法修行开示，而且是他们一直在修行的，这样会和他们的心相应。他们听到声音就会记得，这就是修行的好处，因为我们有信仰的师父。

在最后断气的时候，只要打开声音文件，就能听到熟悉的声音，马上就能认出来。就像翁和帕查丽的母亲，在还没生病的时候，龙达就去建议她修行。她是中国人，只会拜神，不懂佛法，只会拜神。龙达就开始教她，教她念“佛陀，佛陀，佛陀”，然后教一些“佛、法、僧”，慢慢地，慢慢地，她就产生了信仰，慢慢地也看到了效果，感到快乐。因为在她临终的时候，能听到熟悉的声音，记得声音，还睁开了眼睛。他们的孩子就用视频通话，让她看到画面，看到龙达的画面，也听到声音，记得声音。她的心就产生了喜悦，喜悦，然后就面带微笑，在美好的状态中，安详地离去。

就像龙达的岳父，他想起了龙普塔，阿赞塔摩，龙达的师父的父母，要带他去拜见。然后他就笑了，就问他：“爸爸，你为什么笑？” 岳父不是一个盲修瞎炼的人，他一生中感到自豪的一件事是，他不是一个盲修瞎炼的人，他是有师父的弟子。谁是他的师父呢？就是他去拜龙普塔为师，而且龙普塔接受他为弟子。这是他的自豪感，他的记忆，以及他的信仰，非常有益，非常有益。然后在临终的时候，只要打开声音文件给他听，或者如果他自己能想起来，这就会成为引导他的路标。

（如果）母亲没有修行，就无法（证悟佛法），但至少，至少不会堕入恶道。（如果）念着“佛陀，佛陀，佛陀，佛陀”，然后面带微笑，（告诉她说）：“爸爸是修行人，有师父，不是盲修瞎炼的人”。如果完全没有兴趣，（让）“佛陀”先存在她的心中，（直到）临终的那一刻。然后回头问龙达：“要这样念‘佛陀’吗？”（回答说）：“念，念‘佛陀’吧，大声地念，累了就稍微放慢，用长长的呼吸念。”就这样，这就是父母有师父的情况。

如果没有师父，从来没有修行过，那么就必须要，必须要有人看护，还有我们自己。如果有机会去看望，就让经常在旁边照顾的人，引导，引导他们，让他们想起，将佛、法、僧带入心中，将佛、法、僧带入心中，然后让他们合一心念“佛陀，佛陀，佛陀，佛陀，佛陀，佛陀，佛陀”。然后就说，对着他们的耳朵说，（因为）无论怎样，如果还没有断气，都能听到，都能听到，对着他们的耳朵说“佛陀，佛陀，佛陀”，至少让他们有依靠。就像快要溺水的人，就像快要断气、快要溺水的人，有“佛陀”作为依靠，总比没有好，不会（堕入）恶道。但是，对于这样的人来说，会比较困难。第一，父母本身没有念诵，没有练习过念诵，从来没有念诵过。（这样）不容易。（第二），引导他们的人，没有精神力量，这是两种障碍。就是看护的人，没有念诵，没有修行，没有精神力量。没有精神力量的人（说）话，就会让他们的心烦乱，难以控制。如果他们的心，母亲的心烦乱，或者父亲的心烦乱，但是看护的人有精神力量，有自己不烦乱的精神力量，那就祈祷吧。祈祷“佛陀”，念诵“佛陀、达摩、僧伽”，想着佛的功德，法的功德，僧的功德，然后融入母亲的心中，让她的心直接思考。然后就祈祷，然后念诵到她的心里说：“妈妈，妈妈，（念）佛陀，（念）佛陀，（念）佛陀”。或者说“爸爸”或者“妈妈”，说要念“佛陀，佛陀，佛陀”。然后引导她，时常地，引导她说“佛陀、达摩、僧伽”，然后把“佛陀”放入她的心中。

现在，如果（你），医生说有时候没有时间陪在母亲身边，也要去探望。无论在哪里，只要有时间，都没关系。如果有时间，医生就去（看望）。但是如果有人没有时间，而我们自己又是一个修行人，是一个有精神力量的修行人，（这里有一个）龙达曾经用过的方法，让弟子去做。那个人是一个果园的主人，在生意的空档，他的母亲病重住在曼谷医院。他要做生意，要到傍晚六点才能关店，然后雇车过来，告诉母亲，引导母亲念“佛陀，佛陀”。然后知道要放（放下），然后让母亲（修行）念“佛陀”。结束后就回去，大概午夜才能到家。然后早上又要早起开店，晚上又来，这样让他精疲力尽。我们就告诉他，教他用心念。记得母亲的脸吗？他说记得。让他想着，把母亲的脸固定在心里，（当）跑掉的时候，就跟母亲说话。这样，我们用心念把母亲放在心里，然后直接和母亲说话，就等于从心到心说话。因为母亲的身体在医院，但是我们用心念（把母亲放在）心里，然后就从心里说话。告诉“妈妈，妈妈，妈妈（念诵）佛陀，（念诵）佛陀，（念诵）佛陀，妈妈念诵佛陀”。他刚开始念，然后用心念，用心念，他整天（做）生意，走来走去，就一直用心念，用心念，因为爱妈妈。母亲（爱）孩子，也用心念，睡觉也要用心念，走来走去也要跟妈妈说“佛陀”。用心念然后祈祷（把）“佛陀”放入（母亲的）心中。这样就没有直接想到母亲，不用通过系统，就可以直接传递。打电话给母亲，母亲念诵“佛陀”，就一起念诵“佛陀”。直到母亲快要过世的时候，他看到母亲穿着白色的衣服来找他，然后母亲面带微笑，然后谢谢他一直以来的指引，让他（的母亲）可以安心离去。然后就赶紧打电话回去，得知母亲已经去世了。这说明她走得很好，走得很好，帮助她成功往生。这就是孩子好好修行，理解清楚，才能够帮助到母亲。然后用心念，如果我们用心念（来修行），（如果）因为心烦意乱而中断，吃了饭也没有用，实际上应该有用处的。不只是对母亲有用，对自己也有帮助。比如，如果母亲去世了，就放下，用心念母亲去世后的样子，烧焦的，肿胀的，腐烂的样子。然后用那些（画面）继续（思考），然后把（母亲的画面）和自己对比。然后如果自己的，用心念自己，我们也会是这样。我们也会是这样，我们也会是这样，一直用心念，念着我们也会是这样，然后念着让自己经历衰老、疾病和死亡。死后，就会变成灰烬，不留下任何东西。

就这样反复地。直到深深地记住，记住，但不是母亲的。而是我们自己，是我们的内心，然后看到自己死亡、腐烂、肿胀、发青、长满蛆虫的（画面）。它会成为一种征兆，叫做。用心念就不会中断。不知道现在无论做什么工作，即使我们没有想要用心念，但景象已经刻在心里（被称为）同一种景象。就是我们没有想要用心念，但它已经刻在心里。因为已经刻在心里，所以我们不需要想要用心念，心也会自己用心念。用心念直到慢慢地扩大，景象就会变成光相，慢慢地扩大。腐烂的脸，脸上长满了蛆虫。然后就只剩下骨架，然后拿去烧，或者放进火葬场，放进火化炉。变成灰尘后，就拿去水中冲走，什么都不留下。从土地来，回到土地。从元素来，回到元素。从空无一物而来，回到空无一物，没有自我，没有什么可以执着。然后又这样反复地用心念。一百次，一千次，一万次，十万次，一直这样用心念，就深深地记住了。如果已经记住了，我们就不需要特意用心念了。无论做什么都不会消失了。已经知道那个景象，叫做学相，光相，不会消失了。做任何事情都刻在心里。刻在心里，它就不会轻易相信。相信自己所看到的，最终我们也会是这样，我们也会经历衰老、疾病和死亡，追随母亲而去，追随父亲而去，追随祖父母而去。最终我们也会是这样，不会有其他结果。我们注定要经历衰老，无法逃避衰老。我们注定要经历疾病，无法逃避疾病。我们注定要经历死亡，无法逃避死亡。就这么用心念，我们也跟着看。心就慢慢地接受现实，接受，接受，接受，接受，接受，接受。心完全接受我们注定是这样，它就会爆发。它会爆发内心世界的，智慧爆发，无知持续了无数世，它就会爆发无知，内心世界爆发出来，土、水、风、火、空间等元素爆发到外部。

如果这样认为就成功了，也只达到一个阶段。心就会放下，内心世界爆发后，就再也无法睡觉了。因为身体已经被摧毁了，就只剩下没有自我的身体。走到哪里都没有自我，空虚，没有重量。就像宇航员在太空一样，没有重量。有两种情况：没有自我，身体消失了，也没有重量，没有重量。会很不习惯，在前几个星期，整个星期，在最初的几个星期，会一直摸自己，身体去哪里了？但是摸到后，才知道它还在。但是停止触摸后，就没有了，完全没有了，一点点感觉都没有。就好像是一点点感觉都没有，没有重量，身体也没有了，完全没有了。就像变成了空气一样，什么都没有了。没有身体，也没有重量。还有一种情况是，走路的时候，好像要站在草尖上，要走到树梢上一样，要漂浮到树梢上，要飞到鸟的，从这棵树飞到那棵树，可以飞起来。这样，很奇怪。腿不见了，消失到哪里去了？如果，没有身体，什么都没有，就找不到方向。也只能看到心中的生灭，就像萤火虫一样，产生，存在，消失。产生，存在，消失，产生，存在，消失。心，思想，感觉，心念的情绪，产生，存在，然后消失。现在没有身体了，就，就像在空中产生一样。心就像在空中产生和消失。产生，存在，消失，产生，存在，消失，产生，存在，消失。然后，所看到的一切都是粗浅的，只能看到三个面，看到产生，看到存在，看到消失。然后产生，存在，然后消失。

就说，要看到所有产生的一切，无论在思想和情绪中产生什么，只要有闪烁，所有产生的一切，都只是消失，消失，消失。不要关注产生的面，不要关注存在的面，只要看到消失，消失，消失，消失，消失，消失，消失。这样就能跟随着看到，心，思想和情绪产生的所有，产生然后消失，消失，消失，消失，消失，消失，消失。有点像是，我们去看他们发射烟火，庆祝（国王）的生日。当我们第一次看到的时候，我们（看到）发射烟火，然后等着看下一个。然后（看到他们）发射，然后等待着下一个。我们会惊叹于烟火爆炸的时候，爆炸成什么形状。与工作很漂亮。但是我们不会关心烟火消失的那一刻。我们会等待新的烟火，等待新的（烟火）爆炸，会炸成什么形状，炸成美丽的星状，大家鼓掌，欢呼。但是没有人关注它消失的时候。一开始看到的时候，他们关注的只是烟火产生的时候，好像是烟火产生了，然后就存在着，然后看到它消失，产生，存在，然后，然后好像产生，然后爆炸成星状，然后存在着，然后化成一条线消失，但是我们会等着看下一个。等待着下一个新的烟火发射，等待着看它有多么的漂亮。我们会等着看新的景象。但是就说，不要关注产生的一面，也不要关注它存在的一面。就是不要关注发射的新的烟火，也不要关注产生的星状。要关注消失的面，消失的面。无论烟火多么的美丽，产生之后也只会消失，消失，消失。这是自然的，因为它，因为它顺应了它。心是不稳定的，心是不稳定的。它变得不稳定了，就是不稳定。是不稳定。就是这样。现在，这比看到身体不稳定还要，不稳定。现在内心一片混乱，难以形容。小妹为母亲祈祷，我们就会得到益处。我们就是来用心念，然后得到益处。用心念已经过世的祖父母，也会得到（益处）。然后看到他们，他们去世后会怎么样？祖父母去世后。去世后是什么样子的？拿去火化，放进棺材是什么样子的？火化后是什么样子的？伸出手来，将水倒在棺材上之后是什么样子的？倒完水后，拿去放进棺材，又是什么样子的？放进棺材后过了七天，打开棺材让亲戚朋友来看最后一眼，在放进火葬场火化之前。然后是什么样子的？没有人想去看吧，都腐烂发青了，用手捂着鼻子，捂着嘴巴，黄水流出来，已经腐烂了。然后被放进火化炉。火熊熊燃烧。在他们关上火化炉门之前，火已经燃烧。看啊，然后最后去收集骨灰。生前多么的伟大啊，拥有多少的财富，多么房子，儿女的什么都带不走。甚至连钱都带不走，富裕得不知道有多少百万，多少千万，最终要放在嘴里的钱，也只是一些硬币，也带不走。掉，掉在里，但是也掉在我们的，他们称之为的钱。买地，买墓地，这笔钱也掉在灰烬里，带不走。无论多么的富裕都带不走。无论多么的伟大，都只能做成小小的玩偶。装饰，用茉莉花装饰。然后被拿去，拿去漂浮，在海上漂浮。雇船出海漂浮，只剩下骨头漂浮。骨头沉入海底，与沙子混合在一起。从土里来，回到土里。然后又在水中漂浮，为什么要漂浮呢？漂浮是为了告诉活着的人，你从土里来，你最终也要回到土里。我们的身体里的土元素也来自于头发，毛发，指甲，牙齿，皮肤，筋，骨骼，肝脏，肾脏，小肠，大肠，脾脏，肺，心脏。这些固体的土元素，也来自于我们所吃的动植物。它们不是我们自己的，我们吃动植物，才长这么大。吃了不知道多少万，多少只动物了。吃了水牛，牛，猪，蘑菇，鸭鸡、虾、贝、蟹、鱼，我们在体内吃了很多。从小到大，我们吃掉了它们的生命，来滋养我们的生命，用来增强指甲、皮肤、肌腱和骨骼，但要记住，其中很少有东西是真正属于我们的。最终都要归还给大自然，带不走，也无法带走。血液、淋巴液、唾液、尿液和各种液体，包括汗水，我们每天喝那么多水，都是从大自然中获取的。死后，这些水分都会回归大自然，无法带走，也并非永恒属于我们。呼吸也是一样，我们呼吸着大自然的气息，但死后也无法将这些空气带走。当我们临终时，空气就已经先离开了。当死亡来临时，身体里的热量和温度都会回归大自然，因为我们的身体会变得冰冷。死亡后，火的元素也消散了。最先离开的是灵魂，然后是空气，接着是火。剩下的土和水元素，会开始腐烂并分解。水元素会从土元素中分离出来，导致彻底腐烂。我们什么也带不走，所以一切都必须归还给大自然。

心谦卑，谦卑，谦卑，因为心看到了真相，那么真相就到达了。看到真相，它接受不了，无法承受真相，于是就爆发了整个世界，内心彻底崩溃。这是一种内在的爆炸，爆炸了整个世界，令人震惊。并非有意引爆，而是自行爆炸，炸毁整个世界。然后，它就会陷入震惊之中。之后，再也不想忍受任何东西了，因为它消失了，重量也消失了，所以再也不想忍受任何东西了。因此，必须看到心灵的生灭，心灵会自行生灭。无需刻意去看，心灵会自发生起，自行消灭，生起、存在、消灭，生起、存在、消灭，生起、存在、消灭，就像萤火虫的光芒。因此，要看到每一个心灵，每一个感受、想法和情绪，每一个生起的心灵，都只会消灭，消灭，消灭，消灭，消灭，仅此而已。心灵是不稳定的，心灵是不稳定的，心灵是不稳定的，它搅乱了整个世界。

妈妈要明白啊，祈祷帮助妈妈进入，以心念着妈妈，让妈妈停留在脑海中，停留在意识里。不要停留在脑海中，因为已经停留了，然后和妈妈说话，并妈妈（念诵）“佛陀”，佛“佛陀”，佛“佛陀”，“佛陀”，“佛陀”，“佛陀”，“佛陀”，“佛陀”，僧人。将心意专注在心里啊，妈妈，妈妈，妈妈（念诵）“佛陀”，和妈妈（念诵）“佛陀”，佛“佛陀”，佛“佛陀”，佛“佛陀”，佛佛佛佛佛法。如果想，我们就能，就能说话，能够互相交谈。如果不相连，就会断断续续，我们说的话不知道传到哪里，消失在空气中，不知道去向。但是，如果我们相连，那就意味着相连了，就能说话了。妈妈要明白啊，尊敬龙达（一位佛教大师）。龙达，第三次，第一次，第一次是宋博老师邀请来的，收到了龙达的建议，让我交替地修行。我去看，听了龙达的开示，那天突然，赶紧去找奥医生。必须再次返回龙达那里，因为那时感觉心进入了佛法，产生了喜悦，但仍然有“我”的存在。后来，必须说，我一直忙于生病的妈妈。最后，经常和奥医生倾诉苦闷，总是因为有“我”的存在而痛苦。虽然明白，为什么“我”总是存在呢？得到了盖亚的鼓励和建议，让我多次听龙达的录音。有时，我们没有“我”，但当有“我”的时候，又会痛苦。这就是，我大概知道，我的能力很弱，无法理解佛法，无法达到能够一直摆脱痛苦的境界。但是，即使只是短暂地看到，我也觉得这辈子已经很值得了。那时，我向龙达行跪拜礼，感觉自己很奇怪，我对功德之类的事情毫不关心了。后来，心变得麻木，不想再行善布施，感觉无所谓，觉得做了也只是形式，都是尘世间的东西，都是虚幻的，就像龙达说的那样。我努力修行，试图达到没有“我”的状态。有些日子，我不敢来向龙达汇报，但我今天鼓起勇气来了，因为妈妈生病了。我来向龙达请教，也来汇报修行情况。妈妈的恩情直到她去世的那一天，我妈妈。医生所能做的都在龙达所说的范围内。医生能做到，在心中想着妈妈的形象，无论在哪里都能做到。向妈妈传递思念，告诉妈妈：“妈妈（念诵）佛陀”。

将我们的功德回向给妈妈。将我们的功德回向，并祈祷，请求您所有的状态和状态，根据妈妈空性的能量，必须恢复正常，恢复正常，让您所有的佛法，看到佛法，让妈妈的心到达佛法，证悟佛法。将佛法带入妈妈的心中，除了（念诵）“佛陀”之外，让妈妈能够了解佛法，看到佛法。因此，我祈祷，会祈祷进去，我们医生能做到。进入我们。妈妈立刻就上来了，对吗？说已经连接了。说已经连接了，祈祷，阿迪萨，直到我们这个地方。接下来，会更容易，也会有机会预兆帕迪图像预兆就在心里了。然后，一心向善并回向功德，回向功德不要忘记啊，回向功德给妈妈和债主，就是阻碍我们的那些债主们，回向功德给他们的债主们。最重要的是，帮助别人一定要回向功德给他们的债主，如果不债主阻拦，他们会想方设法让你变得不好，让你变得不好，也要回向功德给债主和妈妈。回向吧！回向功德，然后祈求佛、法、僧的帮助。佛纳帕瓦纳法尔曼帕瓦纳帮助。还有妈妈，妈妈（念诵）“佛陀”，佛“佛陀”。蒙，和相连后，（念诵）“佛陀，佛陀，佛陀”，佛“佛陀”，“佛陀”，“佛陀”，佛“佛陀”，“佛陀”，“佛陀”，佛佛佛法。祈祷，让妈妈让孩子们佛法，看到佛法。祈祷，凭借我们所做的功德和福报，恳请妈妈知道佛法，看到佛法。帮助直到最后，我们自己也会受益。有什么疑问吗？现在大概，大概必须继续努力。我曾经告诉过奥卡，努力不是尝试，对吗？是帕，但是为了我们自己佩佩，看到，知道，需要我们自身的存在，那是虚幻，是想法，是认为那是我们，那是我们自己，那是我们的自我。不虚幻，不是想法。我们不会按照虚幻的想法去做。无论虚幻虚幻到哪里，就像顾客说的那样，吉曼就像戴着，它自己和自己，自己和自己，自己和自己没有谁会迷失其中，它就不稳定，它不稳定。感受想法情绪是我们，是我们自己，是我们的自我，它也仅仅就像一个斯故事，就像烟花，就像人们在庆祝语言那天放的烟花。每一个心灵，每一个心灵产生，没有心灵和我们相连，没有稳定的心灵。每一个心灵产生，然后消灭，产生，然后消灭，产生，然后消灭，不稳定。认为是我们，是我们自己，是我们的自我，它也仅仅像烟花一样，人们燃放每一个烟花，然后消灭，消灭，消灭，消灭，消灭，很普通。光明很小产生，然后消灭，消灭，很普通。然后，没有谁会执着于那个心灵，就摆脱了痛苦。帕查心灵啊，帕查执着于痛苦的人，因为那心灵正是创造想法，创造成为我们，成为我们自己，成为我们的自我。总结解脱查执着就解脱了自我，因为那就是我们，那就是我们自己，那就是我们的，它吉拿吉来创造，将吉补解脱了，成为我们，成为我们自己，成为我们的自我。因为心灵创造成为我们，成为我们自己，成为我们的自我，与痛苦的人在一起吧！佩先，医生会看到的，就会知道，按照这个皮纳的思路，会知道的，因为心灵，医生的心灵凝聚在一起，不知道什么时候凝聚的，医生的安已经凝聚了。如果有人，就像龙达说的那样，有人心思散乱，就像花洒，就很难做到，很难凝聚。但不知道医生是什么时候凝聚了心灵的，不知道什么时候凝聚的，它凝聚在一起。它就像什么，水被强力喷射，就像一条线，就像洗车时用来洗车的水枪。医生很疼很凝聚，它很凝聚，它已经凝聚在一起了，不知道什么时候凝聚的。可以凝聚，只要下定决心就能凝聚，它可以凝聚。但其他人很难做到，因为心灵仍然很散乱，就像花洒一样，水被分散成很多条线，很难聚集水，无法像洗车的水枪一样有力。当心灵凝聚后，就会感到快乐、满足、喜悦、舒畅。今天医生，这些已经在医生身上，在医生的心里了，对吗？然后，什么时候开始凝聚的，医生？我也不知道啊。以前，进入空性状态，然后执着于它。也就是说，感到快乐、感到满足，然后执着于空性。但就像，当我们和执着于它之后，就不知道该做什么了，龙达。但后来经常听龙达的开示，让我明白了，它并非持续存在，它会出现，然后就像看到了知觉，但没有看到。即使没有看到，也知道一切都在消灭，看到了虚幻的消灭。但当看到的时候，我们仍然不明白。那时，我也曾经问过奥姆医生，说他们仍然有“我”的存在，所以才无法真正看到，仍然执着于我们是消灭它的人。但这是我它自己消灭了自己，它看到它自己消灭了自己，尤其是在它感到喜悦的时候，然后回头来看这个知觉，它就会消灭，消灭它，然后我们在哪里呢？等等。那时感到很困惑，也曾经想过多次去拜见龙达，当时的状态，去问龙达。但医生建议说仍然有“我”的存在，是施动者。

也就是说，医生的心灵已经处于禅定的状态了，但还没有上升到维帕沙纳（内观）的境界。也就是说，心灵只是处于禅定的境界，它有帕提，感到满足。心灵可以凝聚在一起，感到喜悦和舒畅，然后专注于心灵，这都处于禅定的阶段，处于心灵力量的阶段。但是，按照龙达的教导，它将是卡恩维帕沙纳卡玛塔恩，接近于有力量的心灵，心灵的力量和智能帕塔塔卡玛塔。而且没有力量，我们去去思考，它很容易连接。什么很容易相连，但如果一个人没有力量马塔提，它不会连接，它不会凝聚，当想要专注于什么时，它会很散乱。想要专注专注，一会儿又想到了其他事情，想要专注于帕拉，又想到了其他事情，也就是说，专注不相连。也就是说，我们自己想要专注，但专注不相连，过一会儿又想到了其他事情，都吃掉了，它不凝聚，不凝聚是因为它就像一个花洒，它分散了。在很多条线上，争着去吃，它们抢着去吃，这个那个的。又，还差一样，又要。还差一样，又要，是可以专注的，因为有，因为它有，就像有，有某种禅定的圈子出现了，有禅定的圈子出现了，像一个圈，像一个圈，叫做日晕或者月晕在心里出现了，它就像一个日晕或月晕，就是出现禅定了。但它有，它有一个中心，中心就是我们自己，自我，就是太阳，或者月亮在中间就是我们自己，我们，按住了那个，如果有了我们自己，它就会帕，帕拉，是帕尔马，整颗全被拉走了，那些邀请灵魂的人，就会拉走，为什么，因为它有太阳，它有中间，就是我们自己，是自我。就像太阳，月亮在中间是我们自己，是自我，然后让卡，它就是卡的禅定。即使它有是真的，但如果它有在中间，它就只能说不不保，不保那些被他们拉走的人，也就没有了。也就会产生结果。所以如果没有是它就无法产生，因为它有太阳和月亮，没有太阳，没有月亮，也就不存在了。它是个圈，它来自太阳和月亮，就是我们，创造了禅定，抓住了感受，发送感受，开放、轻松、舒适。我们传递情感，我们传递情感。我们就会享受那些，享受那些情感。现在它就产生了自我，产生了叠加的自我，就设定好了。这些情感它好就好在，它是连贯的，也可以很容易地思考。但当它不好的时候，它不，它既有好的一面也有坏的一面。任何事情都没有只有好的一面，它也有坏的一面，就是我们心里发生了事情，就很难摆脱。就是那些，已经连接了的人，但它不凝聚，当心里发生事情的时候，也一样。花洒，当要专注于这件事的时候，一会儿又会有其他的事情来插入，想到了其他事情，这件事就会连接，连接，去大笑，去去不停地，那些一直的人，就不会有机会痛苦，但也不会有什么事情可以长久地停留，因为一会儿又会沉迷于另一件事，就有了新的事情迷恋。简单来说，沉迷于沉迷于，不断沉迷，就不会有机会感到痛苦。但如果是只迷恋一件事，也不会沉迷得很严重。但如果有人曾经凝聚心灵，已经跨越了前生前世了，并不是今生凝聚的，而是在前世以前就已经凝聚的了，或者是在今生凝聚的。当它沉迷时，就会牢牢地抓住。即使在梦中，也很难连接，因为它连接了。因为有事情没有关心，感到痛苦。它是真的会沉迷的，它是真的会沉迷的。它的解决方法是，那些梦帕迪人梦的人，已经在禅定了，不能止步于此，要尽快超越，要进入到所有的一切都是虚幻的，身体只是个空壳。蛋黄就是“我们自己”的本质。我们在那里放上我们的想法，我们的创造，成为“我们自己”，“我们自己”，“我们自己”。我们必须看到，想法，我们的心，不是虚幻的。每一个心灵所产生的，正如荣达不一样，但很少，它就消灭了，自己消灭了，自己消灭了。所有产生的事物，都会消灭，消灭，消灭，消灭，没有什么是可以抓住不放的，太阳或月亮在中间也会消失，消失的，就会消失的。一切都会消失，然后只剩下空性，没有谁能拉走。这样就完成了，给出的结果也全都无效了。

明白了吗，医生？谢谢龙达，所说的那句话。我想要尝试去修行看看，现在看到妈妈的身体，慢慢地尝试打开联联联，我想要专注于此，把它变成看身体的事情。并且我可能会利用我能连接的优势，专注于此。这样比较好，会很容易专注的。是的，连贯然后就简单了，只是它有个克尔锁定了一样，它有个克里姆锁定，艾锁定是正念。正念会，它会有正念来帮助，超过有定力了，已经有定力了。也就是说，凝聚成定力了，就会有正念，就像克里锁定了一样，锁定了。当我们要锁定皮纳身体，皮纳妈妈的身体，祖父母的身体，死去的肉听消散，来锁定成为我们，就会很容易锁定。正念来成为克里锁定。也就是说，取消和去锁定母在里面，不让它跟着转动。当我们出售，放，放到母里，它就必须有一个在里面，它才能不跟着转动，跟着转动。就必须有一个扳手，抓住螺母，不让它跟着转动。扳手就是正念，正念就是锁定，如果没有正念，就锁不住。它能锁住是因为那里已经有了正念和定力，它才能锁定住。那些凝聚了的人，就很容易锁定。锁定，只要告诉，我们要思考身体，我们很少专注于其他事情，它就能锁定住身体。智慧，智慧就像螺丝刀，智慧，智慧就是正知。当正念正念正知，正念正知，但正知就是智慧。正念就是克里锁定，智慧就像螺丝刀，锁它就锁在那里。鲁，我们自己，然后克尔进入赞多能看到赞多能够看到，那就噶诺幻象，帕迪幻象状态上升。它已经锁定在原地了，因为正念和定力，它已经有了力量，它已经有了禅定，心灵已经凝聚了，有了力量了，它就可以住，智慧就赞，所有的事情，无常、苦、无我。衰老、疾病、死亡都，散，消散。衰老、疾病、死亡听，散，消散。因此，正念，定力，智慧就结合为一体了。如果成功，就结合为一体了。如果自我消失，就来报家庭，顶礼龙达。我不知道我所知道的是否正确。聊天和听到，也听到了，明白了吗？明白了。实践。正如给医生讲的一样，可以这样做吗？明白了，按照这种方式实践，就像和医生说的一样，明白吗？也就是说，现在，当前就是，当龙达说到什么的时候，就设定到看到图片，我用佛法的语言来解释不太正确，也就是说，我们也关于手机。我努力，努力想进入自己的内心，它和我的妈妈有关。我想让她明白佛法，所以我试着想想妈妈的样子，然后（念诵）“佛陀”，或许能改变她的心意，让她听佛法。所以我努力想，，它就会像，就像看到什么都看到妈妈的样子，然后（念诵）“佛陀”。医生会和医生谈，我们在听吗？是做自己，自己的是年老，年老是什么状态，那个就是年老，生病是什么状态，死亡是什么状态，火化是什么状态？就按照真相来，来回，来回。不要去，不要去关注所知所见，就不会迷失。我们这里，如果我们去看心灵，去抓住空性的，它会回到以前的疾病。也就是说，会回到帕陷入缠绕，它会回到生病，会回到生病，变成过敏，然后，它会变成自身免疫性疾病，会伤害自己。荣达解决给我，解决解决，但如果我们不思考身体，不把粗糙的放在心里，它会停留在原处，会回到原处，会回到禅定，说心里轻松、微笑到禅定，到禅定，又连着了，回到原来的样子，明白了吗？因此，问到，和医生谈，在听吗？明白了吗？这种方式和一样，想让他们的身体，它会沉迷于舒适的心，沉迷于舒适的心，一会儿又会生病了，又会去看这个，又会去看那个了，就会不停地明白了？也就是说，让尝试，也就是说，有的时候，我也想，不是，也就是说，有的时候知道，就像看到自己了，有的时候是骨头，有虫子什么的，但这，它只是一种状态，但它不是一直存在的。然后进入，它会经常，经常这样，它就会成为尤克阿斯预兆，也就是心灵的。心灵沉迷于心灵正了，我们不用再一心专注于了，它已经成了预兆，幻象了，幻象就是它在专注，它连接了，它和已经连接了，已经迷恋了。然后就是说了，说，在哪个也不，已经能够已经能够，能够达到了。图像，图像能够达到，它就和生病的妈妈一样，在我们的心里，图片不会消失。然后，幻象，它就可以扩展，可以扩展死亡和衰老，白发，生病，在ICU，死亡，火化后的状态，它就可以扩展出来了。一开始就必须先引导它，就会变成尤卡幻象，帕迪幻象了。然后就沉迷于专注自己，现在先看看自己，帕阿赞凯说，让我看到我刚才所看到的，我们自己腐烂，看到骨头，然后不只是看到骨骼，不只是看到留在骨头里，把它们火化了吧，每一次把它烧成碎片，完全碎裂。拿去火化，就把它们烧得完全全部了，把它们，那，我们现在专注着，走路走动的时候，自己大概只能看到一个骨架了。他们正在家门口修路，路很，我们正在专注着，路了，一路走过去，去小玩，拿着升，用车路，来我们的骨骼，全部，一会儿，我们的骨头全部了。就是要让一直这样做，要记住。衰老、疾病、死亡、消散土、水、风、火，和以前一样。然后回到新的，回到新的。它会越来越轻盈、越来越光明、越来越空虚，但是如果去碰触，绝对不可以。越来越越是粘连着，破坏着成为自己的可能性，它就会越来越轻盈，说它没有重量，说它没有自身存在，然后来抓住轻盈，抓住空性就变成其他事情了。现在完全不要关心轻盈和空虚，现在只是专注于唯一一件事情，专注于唯一的一件事情。直到不会关心那些事情了，只专注，就要炸掉了。不留下自身存在，完全消失。还不相信，那就简单来说，先，然后更更更更多地做，就像吃饱饭一样，要一直想着死期临近，然后才能吃？不，不要就走了，消失了，必须不断这样做。不是一直在想着，然后就相信了，不是这样的。因为我当时也曾经想过，就像自己走着走着，没有了身体，也就是说，走着，但没有重量，我看着自己，但是它就像是不存在一样。但我不知道发生了什么，不要关心。这就是我们在被欺骗，被欺骗，绝对不允许触摸。越是轻盈、越是越亮、越是越轻盈，越是雷耶，越是不要碰触绝对不行。再也不会专注了，专注唯一的事情。炸掉了吧，不相信它，不要相信它。专注还有专注还有专注继续做当然，不可以。不饱，关于死亡的事情，关于虚幻，因为要破裂了。没有啊，炸掉吧，全部。没有啊，虫子出现，看到事情黄，因为过去的事情，我被欺骗了吗毁了。那些，已经已经连接在一起了，再说一件事情，那些连接在一起，就讲给别人听。讲给这个人听，有的人相信，有的人不相信，评论，我们就跟着评论去了。不，不要和了，这第一，另一种情况就是，正在专注着，突然谈论这个那个，事情会转的。回来再，就不上去了，不会留下。一个是已经和和我们不信任，谈论着什么？革命，谈论政治。再最后啊，不再连贯啊，不要脱离其他话题，其他，如果粘连在一起，就像是谁听到了，很珍惜它。好像谁听到了，必须。谁不都不要，现在就像是谁都没看到非常重要，相信你的妈妈罗汉，现在，电视也不看了，报纸也不看了。已经做到了，然后什么也不听，只做自己想做的事情，为什么不听啊？专注于唯一的事情，再就没，会变成看心看什么去了，越看越还有就只会听，看电视上那些没有意义的东西


---


. 完整翻译为中文，不要包含泰语
2. 不遗漏内容
3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！

แม่แม่ของหมอเนี่ยป่วยหนักอยู่ที่โรงพยาบาลป่วยหนักอยู่ที่。
โรงพยาบาล。
คือ。
ป่วยหนักมากแล้วจะทำยังไง。
กรณีแรกถ้าเกิดพ่อพ่อหรือแม่เนี่ย。
ได้เป็นผู้เคยฟังธรรมมาปฏิบัติธรรมมา。
ศรักษาองค์ใดผู้่อแม่ครูบาอาจารย์ท่านใดนี้แล้วก็เปิดทำไมให้ท่านฟังได้แต่ท่านเพื่อเป็นการเตือนสติท่านก็เปิดธรรมะภาปฏิบัติของพ่อแม่ครูบาอาจารย์ที่ท่านเคารพนับถือและท่านก็ปฏิบัติอยู่อย่างนี้มันก็จะตรงตรงกับจิตท่านท่านฟังเสียงท่านจะจ。
ำได้。
นี่คือคุณประโยชน์คุณประโยชน์ในการที่ได้ปฏิบัติธรรมมีครูบาอาจารย์ที่เรามีศรัทธา。
เวลาพอ。
จะดับจิตสุดท้าย。
แค่เปิดไฟล์เสียงเนี่ยเปิดไฟล์เสียงก็ได้ยินเสียงจำได้。
ความคุ้นเคย。
จำจำเสียงได้เลยจำเสียงได้。
ยังโยมของโยมแม่โยมแม่ของอ๋องกับพัชรี。
ก็ตั้งแต่ยังไม่ป่วยก็ลูกตาก็ไปแนะนำเรื่องให้เรื่องการภาวนา。
จะเป็นคนจีนนะเป็นคนจีนที่。
มีแต่ไหว้เจ้าไม่รู้เรื่องของธรรมะมีแต่ไหว้เจ้าอย่างเดียววงตาก็เริ่มไปสอนไปสอนแล้วก็สอนให้ภาวนา。
พุทธโธพุทธโธพุทธธพุทธโธแล้วก็ไปสอนพุทธมะบ้าง。
ค่อยๆค่อยๆค่อยๆเป็นศรัทธาแล้วก็ค่อยๆ。
บได้เห็นก็มีความสุข。
เพราะตอนที่จะดับจิตสุดท้ายเนี่ยจะดับจิตสุดท้ายเพราะได้ยินเสียงจำได้。
ได้ยินเสียงจำได้จำได้。
ยังยังลืมตามานะจะดับจิตลืมตามาก็ออกกับพัจรีเขาก็เลยต่อต่อวีดีโอคลที่เห็นภาพอ่ะ。
เห็นภาพแล้วก็เห็นภาพหลวงตาแล้วก็ได้ยินเสียงได้ยินเสียงจำได้。
จำได้จิตมันก็เกิดพิธี。
ไปติแล้วก็ยิ้มแล้วก็ยิ้มดับไปในสภาพที่ดีที่เป็นสุข。
ยังยังอันนี้พ่อตาหลวงตาลนี้ก็ท่านก็นึกถึงหลวงปทาอาจารย์ตโมพ่อแม่อาจารย์หลวงตาที่จะพาไปกราบแล้วท่านก็ยิ้มก็เลยถามว่าพ่อพ่อยิ้มทำไมพ่อไม่ใช่เป็นผู้ปฏิบัติธรรมเถื่อนในชีวิตของพ่อมีความภาคภูมิใจอยู่อย่างหนึ่งพ่อไม่ได้เป็นผู้ปฏิบัติธรรมเถื่อนพ่อเป็นศ。
ิษย์มีอาจารย์ใครเป็นอาจารย์ของพ่อก็พ่อไปถวายตัวเป็นลูกศิษย์ลวงปู่ทาและลวงปู่ทาท่าน。
หลับพ่อเป็นสิทธิ์。
คือความภาคภูมิใจความจำได้และความศรัทธาไม่ประโยชน์มาก。
เป็นประโยชน์มากแล้วก็พอจะดับสุดท้ายพอไปเปิดไฟเสียงให้หรือว่าถ้านึกได้เองนะมันก็จะเป็นเครื่องนำทางท่าน。
แม่ก็จะไม่ได้ผ่านแต่อย่างน้อยอย่างน้อยก็ไม่ได้ไปอบบายภาวนาพุทธพุทธพุทธพุทธแล้วนอนยิ้มเนี่ยพ่อเป็นผู้ปฏิบัติธรรมมีอาจารย์นะไม่ใช่เป็นผู้ปฏิบัติธรรมเถื่อนถ้าไม่ได้สนใจเลยอยู่ในจิตของท่านอย่างเดียวก่อนมภาพก่อนก่อนจะถึงแก่ควา。
มตาย。
แล้วก็หันมาถามลูกตาว่าต้องพุทธพเธออย่างนี้ไหมไปไหมพโทรเลยเธอดังๆเหนื่อยหนื่อยหน่อยยให้เธอค่อยๆโทใจยาวๆเยอะไปเลย。
อย่างนี้กรณีนั้นคือพ่อแม่เรามีครูบาอาจารย์。
ถ้าไม่มีไม่เคยปฏิบัติมาก่อนแล้วก็ต้องก็ต้องให้ให้คนเฝ้าไข้。
แล้วก็ตัวเราเนี่ยจะมีโอกาสไปก็ก็ให้คนที่อยู่ใกล้ประจำให้ก็คือให้นึกให้พูดนำร่องถึงให้นึกถึงน้องนึงน้องเอาพระพุทธพระธรรมพระสงฆ์เข้ามาสู่ใจน้องเอาพระพุทธพระธรรมพิโธเข้ามาสู่ใจแล้วให้รวมลงที่ใจพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธแล้วก็พูดกันหน่ำใส่ห。
ูเลย。
ผู้กระำใส่หูว่าคนยังไงถ้าจะยังไม่ดับจิตสุดท้ายได้ยินหมดได้ยินหมดกระำใส่หูเลยพพูดตัวพูดตัวพูดพูดโพอย่างน้อยให้ท่านมีที่มีมีแค่มันจะจมน้ำแล้วเหมือนคนตกน้ำจะดับติดสุดท้ายแล้วมันจะจมน้ำแล้วมีผู้โทเป็นเป็นทุนเกาะยังไงก็ยังดีไม่ไปอะไรแต่จะยากสำหรับ。
ค。
นท。
ี่。
หนึ่งคือตัวพ่อหรือแม่ก็ไม่ได้ภาวนาไม่เคยหัดภาวนาไม่เคยภาวนามาก่อนไม่ได้ยากสองผู้ที่。
บอกทางให้。
ก็ไม่มีกำลังจิต。
มารยาทสองอย่างคือผู้ที่เฝ้าไข้ก็ไม่ได้ภาวนาไม่ได้ปฏิบัติไม่มีกำลังจิต。
เลยคนไม่มีกำลังจิตกันไม่มีการจิตพูดกันมันก็เลยจิตเขาพุ้สร้างมันเอาก็ไม่อยู่。
ถ้าจิตเขาเนี่ยอย่างน้อยจิตของแม่ฟุ้งซ่านหรือพ่อฟุ้งซ่านแต่คนที่เฝ้าไข้มีกำลังจิตมีอำนาจจิตที่ตัวเองไม่ฟุ้งซ่านก็อธิษฐานเลยคืออธิษฐานพระพุทธธน้องพุทธธธรรโมสังคนนึกถึงพุทธคุณธรรมคุณมาสังคนและน้อมลงที่ใจของแม่ให้จิตคิดโดยตรงแล้วก็นึกน้องมแล。
้วก็。
ภาวนาเข้าไปในจิตเลยว่าแม่แม่พูดพูดพูดเลยพูดพ่อหรือแม่พูดว่าให้พโทพุทธผู้ถึงๆๆแล้วก็น้องให้น้องนะพูดเป็นระยะระยะให้น้องพุทธโสังคมแล้วก็น้องมาพโทใส่เข้าไปในจิต。
ตอนนี้ถ้ายังจะหมอบอกว่าบางทีไม่มีเวลาจะไปอยู่กับแม่เนี่ย。
ก็เดินทางไปอยู่อยู่ที่ไหนไปที่ไหนเนี่ย。
ศถ้ามีเวลาก็ไม่เป็นไรนะถ้ามีเวลาหมอก็ไปกับคนไม่มีเวลาแล้วตัวเราก็เป็นผู้ปฏิบัติธรรมอยู่。
เป็นผู้ปฏิบัติธรรมมีอำนาจจิตอยู่。
เราวิธีหลวงตาเคยใช้ลูกศิษย์ให้ให้ลูกศิษย์ทำเธอ。
นั้นน่ะเจ้าของสวนทำไดด。
ไปแม่แม่ก็ป่วยอยู่ที่โรงพยาบาลมงกุฎแล้วก็ทำอะไรสิงห์บุรีเขาค้าขายกว่าจะปิดร้านก็หกโมงเย็นเวลาเดินทางมาจ้างคนขับรถมามามาบอกแม่บอกทางแม่คือให้พุทธพุทธพุทธก็รู้จะสิละแล้วก็ให้แม่จไปทั้งหมดเวลาก็กลับไปจะไปถึงก็เที่ยงคืนได้ประมาณนี้ก็เลยตอนเช้าก็ต้อง。
ตื่นมาแต่เช้ามืดเปิดร้านแล้วก็ตอนเย็นมาทุกวันนี้กรอบเลย。
เราก็เลยบอกว่าสอนให้。
นึกน้องเอา。
ก็จำหน้าแม่ได้ไหม。
บอกว่าจำได้。
ให้นึก。
นึกใบหน้าของแม่เนี่ยให้ติดไว้ในจิตหลุด。
แล้วก็พูดกับแม่เลย。
อันนี้คือการที่เรานึกน้องแม่ไว้ในจิตได้เนี่ย。
แล้วพูดกับแม่โดยตรงคือเท่ากับพูดจากจิจิตเพราะว่าร่างกายแม่อยู่ที่。
โรงพยาบาลแต่เราเนี่ยน้องติดแล้วก็พูดจากจิตเลยบอกแม่แม่แม่พุทธเข้าพุทธพุทธพุทธครับแม่พุทธพุทธน้องใหม่ๆก็เขาก็น้องแล้วก็น้องติดน้องติดเขาก็คขายทั้งวันก็เดินไปเดินมาก็น้องตลอดเวลาน้องเพราะว่ารักแม่หัวแม่ก็ก็น้องต้องนอนน้องติดแล้วก็เดินไปเดินมาก็แม่。
พโทกับแม่พุทธพุทธพุทธแม่。
น้อและที่ษฐานพุทธใส่ก็ไม่ได้คิดแม่โดยตรงไม่ต้องผ่านระบบ。
เลยเอาไปได้โทให้แม่แม่พูดโทรก็แม่พูดโทรก็นี้。
จนกระทั่งจน。
ใกล้ๆแม่จะสิ้น。
เห็นแม่。
แต่แต่งชุดขาวมา。
แล้วก็เออแม่ก็ยิ้มแย้มแจ่มใสแล้วก็เอแม่ให้มาขอบใจว่าที่บอกทางมาตลอดแล้วนะที่ทำให้ก็จะไปละแล้วก็รีบ，โ，ท，ร，ศ，ั，พ，ท，์กลั，บไปก็บอกแ，ม，่。
เส，ียแล้ว。
มันก็คือไปดีไปดีจริงๆพอหลังจากจะตายแล้วก็ไปดี。
ก็ช่วยจนสำเร็จ。
อย่างนี้คือ。
ลูกเป็นผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติธรรมจนแบบว่าเข้าใจชัดเจนจึงสามารถช่วยได้แล้วก็นมติดถ้าเราน้อมติดๆหลเพราะความคุ้งซ่านอะไร，ก，ิ，นแล้วก็ไม่ได，้。
ประโยชน์。
แต่ความจริงควรได้ประโยชน์ไม่ได้แม่อย่างเดียวนะ。
ไอ้ตัวเราที่น้องติดนี่แหละคือเราได้ประโยชน์。
ผมแม่ตายแล้วก็ละน้องเอาที่แม่ตายแล้วเผาอืดเน่าใส่โลงไว้อื่นดเน่าเผาเนี่ยไปคิดเหล่าทุหรี่แล้วก็เอาน้องนั้นต่อเลยแล้วก็เปลี่ยนจากมาเทียบกับตัวเราแล้วก็ถ้าที่ตัวเราน้องให้ตัวเราเนี่ยว่าเราก็ต้องเป็นเช่นนี้เราก็ต้องเป็นเช่นนี้เราก็ต้องเป็นเช่นนี้น้อ。
งอยู่เรื่อยๆน้องว่าเราก็ต้องเป็นเช่นนี้แล้วก็น้องว่าให้ตัวเราไปสู่ความแก่และความเจ็บและความตายตายเสร็จแล้วเขาก็เป็นขี้เท้าทุหรีไม่เหลือตัวเหลือตน。
นอนอย่างนี้แล้วก็นอนซ้ำซ้ำจนกระทั่ง。
ติดเลยติดแต่แทนที่เป็นแม่ของแม่ที่ไปแล้วที่เป็นตัวเรา。
ดีใจเราเนี่ย。
แล้วก็เห็นตัวเราตายเน่าเปื่อยขึ้นพ้องอืเขียวหนอนขึ้นตัวๆ。
เป้น้อมันก็จะเป็นอุนิมิตเรียกอุนิมิต้อมติดและคือไม่หลุดไม่รู้ตอนนี้ไม่ว่าจะทำงานอะไรแม้แต่เราไม่ไม่เจตนาจะน้อมแต่มโนภาพมันติดอยู่ในจิตเดียวกับนิมิตคือเราไม่ได้เจตนาจะน้อมแต่มันติดอยู่ในจิตเพราะติดอยู่ในจิตแล้วเราไม่ต้องมีเจตนาจะนอนมแล้วจิเขาก็จะ。
น้อมเขาเอง。
น้องจนกระทั่งค่อยๆขา่านนิมิตรก็จะเป็นปฏิภานิมิตคค่อยขยายความเน่าไปหน้าเน่าหนอนขึ้นเต็มไปหมดเลยแล้วก，็，เ，ห，ล，ื，อแต่โกงกระดูก，ก，็，เอ。
าไปเผา。
หรือว่าเอาไปยัดใส่ใส่เมนใส่เตาเมนเวลาเป็นขี้เทาทุลีแล้วก็ไปลอยน้ำทิ้งหมดไม่เหลืออะไรเลยมาจากดินกับคืนสู่ดินมาจากทาตุกับคืนสู่ทาตุมาจากความว่างปากกับคืนสู่ความว่างเปล่าไม่เหลือตัวตนไม่มีอะไรยึดมั่นหรือมั่นได้แล้วก็น้องกลับมาอย่างนี้ซ้ำอีกมันไปถึง。
ความว่างแล้วไปถึงความเบามันไม่มีตัวตนอย่าไปไปแช่ที่ความว่างไปแค่ที่ความเบานะอันตรายให้น้องกลับมาใหม่น้องกลับมาเริ，่。
มต้นใหม่。
ให้เห็น。
ตัวเราใหม่ให้เน่าเปยผพางสลายไปเป็นธาตุดินน้ำลมไฟ。
ไปสู่ความไม่เหลือตัวเหลือตัวแล้วก็นอมซ้ำๆอย่างนี้ร้อยครั้งพันครั้งหมื่นครั้งแสนครั้งน้องอยู่ยังไงเนี่ยนมันติดไม่ติดแล้วเราไม่ต้องตั้งใจนอนแล้วมันคือไม่ว่าทำอะไรไม่หายแล้วมันเอาภาพนั้นเรียกว่ากูก็หานิตปฏิภานิมิตไม่หายแล้วเพราะมันติดแม่ไม่หายแล้วก。
็ทำอะไรก็ติดอยู่ในจิต。
มันติดอยู่ในจิตแล้วก็ติดมันก็จะไม่ค่อยเชื่อ。
เชื่อตามที่เห็นว่าที่สุดเราก็ต้องเป็นเช่นนี้เราก็ต้องถึงแก่ความแก่ความเจ็บความตายตามแม่ไปตามตามพ่อไปตามปู่ย่าตายายทั่วไปที่สุดเราก็ต้องเป็นเช่นนี้ไม่อาจจะเป็นอย่างอื่นไปได้เราต้องมีความแก่เป็นธรรมดาไม่อาจล่วพ้นความแก่ไปได้ฉราธรรฉลาดฉลาดทินะตีโตเ。
ราต้องมีความเจ็บไข้ได้ป่วยไปอยู่ไอc uกันทุกคน。
เนี่ยเป็นของธรรมดาพยาทิธโมมหพยานะตีโต。
เราต้องมีความตายเป็นธรรมดามรณะธรรมมหมรณอันนะที่โต。
ก็น้องอย่างนี้เราก็ดูตามก็。
จิมันก็ยอมรับความจริงไปเรื่อยๆ。
ยอมรับไปยอมรับไปยอมรับไปยอมรับไปยอมรับไป。
จิตมันยอมรับความจริงได้หมดร้อยเปอร์เซ็นต์。
ว่าเราต้องเป็นเช่นนี้。
มันก็。
ระเบิด。
มันระเบิดโลคกระทธาสภายในใจคือวิชาระเบิดวิชาคือความโง่ลงมายาวนานหลายพบบหลายชาติมันก็ระเบิดวิชาโรกธาตุภายในมันระเบิดออกไปธตุดินน้ำลงไฟอากาศระเบิดออกไปสู่ภายนอก。
ถ้าอย่างนี้ถือว่าสำเร็จได้ก็ได้คันนึงแล้ว。
จิมันปล่อยวางโลกธาตุภายในระเบิดแล้วมันก็จะนอนไม่ได้อีกแล้วเพราะว่าร่างกายมันมันถูกระเบิดที่้งไว้หมดแล้วมันก็เหลือแต่。
ร่างกายไม่มีตัวตนเดินไปไหนไม่มีตัวไม่มีตนนะมันว่างๆกับตัวตนไปเลย。
แล้วก็ไม่มีน้ำหนัก。
เหมือนเป็นคนไม่มีน้ำหนักเดินไปเหมือนคนไม่มีน้ำหนักเหมือนเหมือนกับว่าเป็นนักบินอวกาศที่ไปอยู่ในอวกาศและไม่มีน้ำหนักเป็นสองอย่างคือไม่มีตัวไม่มีร่างกายหายไป。
แล้วก็ไม่มีน้ำหนักไม่มีน้ำหนักมันไม่ๆมันจะมันจะไม่ชินเลยตรงนี้คือมันจะ。
เป็นในสัปดาห์แรกๆทั้งสัปดาห์ในสัปดาห์สองสัปดาห์แรกๆมันจะเดินไปจับตัวเองไปเรื่อยเลยตัวมันหายไปไหนแต่พอจับแล้วมันมีจะก็โดนตัวเราก็มันมีอยู่แต่พอมึงออกจากการจับปุ๊บ。
ไม่มีตัวมันไม่มีเลยไม่มีอยู่ในความรู้สึกน้อยหนึ่งนิดนึงมันดูหนึ่งก็ไม่มีน้ำหนักก็ไม่มีเลยน้อยหนึ่งนิดนึงมันูหนึ่งก็ไม่มีเลยน้ำหนักก็ไม่มีตัวก็ไม่มีมันไม่มีเลยไม่มีมันเหมือนก็เป็นอากาศไปเลยมันไม่มีตัวก็ไม่มีตัวแล้วก็ไม่มีน้ำ。
หนัก。
และอย่างนึงคือมันเดินไปมันเหมือนกับวามันจะไปยืนอยู่มันจะไปเดินอยู่บนยอดหญ้ามายับเลยแล้วมันจะขึ้นไปบนยอดไม้อย่างเดียวจะลอยขึ้นไปบนยอดไม้มันจะเหินไปบนนก。
เหินไปจากต้นนี้ไปสู่ต้นโน้นเหินได้เลยแกๆแบบนี้แปลกๆแบบนี้ตัวขามันหายไปไหนมันหายไปไหนอย่างนี้。
ผมไม่มีไม่มีตัวแล้วไม่มีอะไรแล้วมันก็。
ไปไม่ถูก。
ไม่ถูกเลยก็เห็นจิต。
เกิดดับอยู่ในความว่าเหมือนแสงง้อยเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปจิตความรู้สึกนึคิดอารมณ์จิตที่เป็นความรู้สึกนึคิดอารมณ์เกิดขึ้นตั้งอยู่แล้วก็ดับรูปไปเหมือนกัน。
ห้อย。
ตอนนี้มันไม่มีตัวแล้วก็ก็เลยเหมือนเกิดในอากาศจิเหมือนเกิดดับอยู่ในอากาศเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไฟเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปแล้วก็ทำก็ว่าที่เห็นว่าเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปนะมันยังยาบอยู่เห็นตั้งสามหน้าหน้าเกิดขึ้นเห็นตั้งอยู่เห็นดับไปแล้ว。
ก็เกิดขึ้นตั้งอยู่แล้วก็ดับไป。
ตัวนี้ก็。
ทำก็บอกว่าให้เห็นว่าไอ้ที่เกิดขึ้นทั้งหมดอะไรก็ตามในความรู้สึกนึอามณ์ที่เป็นแสงห้อยวาบขึ้นมาเนี่ยที่เกิดขึ้นมาทั้งหมดมีแต่ดับไปดับไปดับไปไม่พึงสนใจหน้าเกิดขึ้นไม่พึงสนใจหน้าตั้งอยู่ให้เห็นแต่ดับไปดับไปดับไปดับไปด。
ับไป。
มันก็เห็นตามไปเห็นตามอ่ะจิความรู้สึกนึกถึงอารมณ์ที่เกิดขึ้นทุกดวงอ่ะ。
เกิดขึ้นแล้วก็ดับไปดับไปดับไปดับไปดับไปดับไปดับไปดับไปมันคล้ายๆอย่างนี้คล้ายๆกับว่าเราไปดูที่ก็ยิงย，ิ，ง，พ，ล，ุ，ไ，ฟยิ，ง，พ，ล，ุ，ไฟวันเฉลิม，พ，ร。
ะชนพรรษา。
พอเราเห็นตอนแรกอ่ะเรายิงผู้ไฟแล้วก็รอดูลูกต่อไปแล้วก็ยิงกุ้งขึ้นมาแล้วก็รอดูลูกต่อไปแล้วก็เราจะตื่นตะลึงกับตอนที่ลูกมันแตกแล้วก็แตกเป็นรูปอะไรสวยกับงานนี้แต่เราจะไม่สนใจตอนที่ตอนที่มันดับไปแต่เราจะรอลูกใหม่รอลูกใหม่มันจะแตกออกเป็นเรื่องอะไรแตกออ。
กแตกออกเป็นดากระจายแตสวยๆๆตมือกันอะไรเนี่ยตอนที่มันดับหายเป็นสายไม่มีใครสนใจ。
ที่เห็นตอนแรกก็เห็นมันก็สนใจดูแต่ตอนหน้าเกิด。
เหมือนกับหน้าเกิดแล้วก็นั่งตั้งอยู่แล้วก็เห็นดับไปด้วย。
เกิดตั้งอยู่แล้วก็เหมือนกับแสงไฟซึ่งเกิดขึ้นแล้วก็แตดาวกระสายตั้งอยู่แล้วก็ดับไปเป็นสายลงมาแต่เราก็จะรอดูหน้าไหร่รอดูหน้าที่เมื่อไหร่ลูกใหม่จะยิงขึ้นมาอีกเมื่อไหร่ลูกใหม่ขึ้นมาจะดูว่ามันจะสวยงามขนาดไหนเราจะไปรอดูหน้าใหม่แต่ทำก็จะมาว่าบอ。
กว่า。
อย่าไปสนใจหน้าเกิดและอย่าไปสนใจหน้าที่มันตั้งอยู่คืออย่าไปสนใจไอ้ลูกใหม่ที่ยิ่งขึ้นมาและอย่าไปสนใจดาวกระจายผู้ที่มันแตกให้สนใจว่าหน้าที่ดับไปดับไปดับไปไม่ว่าผู้จะสวยงามยังไงเกิดขึ้นแล้วก็มีแต่ดับไปดับไปดับไปเป็นธร。
รมดา。
เพราะมันมันเห็นตามเธอนั้นแหละจิไม่เที่ยงจิตไม่เที่ยงมันกลายไม่เที่ยงไปแล้วไง。
ก็ไม่เที่ยงเหรอเนี่ยก็ไม่เที่ยงก็ไม่เที่ยงก็ไม่เที่ยงกันนั่นแหละ。
ตอนนี้เนี่ยมันยิ่งกว่าไอ้ตอนที่มันเห็นกายไม่เที่ยงอีกอ่ะเที่ยงเที่ยงนั่นแหละไอตอนนี้。
ปั่นป่วนเลยล่ะบอกไม่ถูกเลย。
น้องอธิษฐานให้แม่หน่อยแล้วก็เราจะได้ประโยชน์เราคือมาน้องติดแล้วก็ได้ประโยชน์น้องถึงปู่ย่าตายายอะไรที่สิ้นไปแล้วก็จะได้แล้วก็เห็นเขาเขาตายแล้วเป็นยังไงล่ะปู่ย่าตายายที่ตายไปรับตายแล้วเป็นยังไงไปเผาไปเข้าโรงแล้วเป็นยังไงไปเผาแล้วเป็นยังไงยื่นมือออ。
กมาลดน้ำศพดแล้วเป็นยังไงลดน้ำศพเสร็จเอาไปเข้าโรงแล้วมีสภาพเป็นยังไงก็เข้าโรงแล้วครบ7。
วันเปิดโรงเอาญาติพี่น้องมามาดูหน้าเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะเอาเข้าเ，ม，น，เ，ผาแล้วเป็นยังไงนะมีใครอยากให้ไปดูแล้วมันเน，่。
าเขียวหมดเลยเอาจมูกไว้อุดปากไว้น้ำเหลืองมันไหลออกมา。
เน่าแล้วนะแล้วก็ไปเข้าเตาเมนเบา。
เผาไฟลุกโจรก่อนที่เขาจะปิดประตูเมรุไฟบรรลุกแดงจ๋าดูนะเนี่ย。
แล้วก็สุดท้ายก็ไปเก็บขี้เท่ากระดูกมาตัวใหญ่ขนาดไหนอ่ะมีทรัพย์สมบัติมาตรฐานบ้านชองลูกเมียสมบัติเลยก็ไปไม่ได้หรอกมันก็ไม่ได้เอาไปเลยแม้แต่เงินร่ำรวยเป็นไม่รู้กี่ล้านกี่ล้านสุดท้ายเงินที่ก็จะใส่ในปากก็แค่เหรียญก็ไปไม่ได้นะตกตกอยู่เขาแต่ก็ตกในของที่。
เราแหละ。
ที่เขาเรียกเงินฝากพี่กับเงินฝากผซื้อที่ซื้อที่จะเผาซื้อที่เผานี้เงินก็ตกอยู่ในกองขี้เทเนี่ยไปไม่ได้หรอก。
ก็ไม่ได้ไปได้รวยเท่าไหร่ก็ไม่ได้ไปได้เลยแล้วแต่ตัวใหญ่ขนาดไหนก็มาปั้นตุ๊กตาตัวเล็กๆตัวอบไทยเอาดอกมะลิมารวยเนี่ยมันก่อนก็มาเอามาลอยเนี่ยลอยน้ำที่ทะเลลอยในน้ำทะเลเนี่ยเหมาเรือออกไปลอยกันมีแต่กระดูกลอยกระดูกก็กองไปจมก้นท้องทะเลไปไปรวมกับทรายไปลงกับ。
พื้นดิน。
จากดินกลับคืนสู่ดิน。
แล้วก็จากน้ำกับพื้นศูนยน้ำทำไมเข้ามามาลอยน้ำล่ะ。
ลอยน้ำเพื่อให้สอนคนเป็นว่า。
เจ้ามาจากดินเจ้าก็ต้องกลับคืนสู่ดินมาจากน้ำ。
ดินในร่างกายเราก็มาจาก。
ผมขเล็บผนังตัวเองกระดูกตับไตไสน้อยตัวใหญ่มากตปอดหัวใจธาตุดินที่เป็นของแข็งเนี่ยก็มาจากซากพืชซากสัตว์ที่เรากินเข้าไปมันไม่ใช่เป็นของของเราหรอกเรากินซากพืชซากสัตว์กินจนโตมาขนาดนี้กินไม่รู้กี่หมื่นกี่แสนตัวแล้วกินตบัวควายหมูเห็ดเป็ดไก่กุ้งหอยปูปลาใ。
นเรากินมาเยอะแยะมากมายกุเล็กตัวเล็กตัวใหญ่เรากินชีวิตเขามาเป็นชีวิตเราเนี่ยมามาเสริมเล็ก็บผนังเองกระดูกกับใจใส่น้อยสอย่างมากว่าว่าจะไม่ใช่ของเราเลยต้องคืนธรรมชาติเอาไปไม่ได้เอาก็ไปไม่ได้น้ำเลือดน้ำเหลืองน้ำลายน้ำปัสสาวะน้ำไหลมันก็้นน้ำเหงื่อเนี่ยเราไ。
ปกินน้ำในวันละไหลแก้วเรากินน้ำธรรมชาติไปเพราะตายแล้วน้ำคืนไปไม่ได้เอาเข้าไปไม่ได้เป็นของธรรมชาติ。
พลมหายใจเราหายใจเอาของธรรมชาติไปเราตายแล้วก็เอาธาสลมไปไม่ได้เพราะเราจะตายธาลมวันนี้เราไปก่อนแล้ว。
ถ้าไปอ่ะความร้อนความอุ่นในร่างกายมันก็เป็นของธรรมชาติเพราะเราจะตายไปมันก็ตัวเย็นหมดเลยเพราะเราตายแล้วถ้าไปก็เย็นขึ้นหมดที่ออกไปก่อนเนี่ยจิวิญญาณออกไปก่อนแล้วออกไปก่อนแล้วถ้าาตุลมก็ดับธลมก็ดับธาสไปก็ดับแล้วแต่ธาตุดินกับธาตุน้ำมันก็เริ่มเน่าแล้วก็。
จะจะแตกออกจากกันธาตุน้ำก็เบียดออกจากธาตุดินก็เลยเน่าเน่าไปหมดเลยเนี่ย。
เราไปไม่ได้ไงก็เลยต้องคืนธรรมชาติหมด。
หัวใจมันน้อมน้องมๆๆก็ใจมันเห็นความจริงมันก็จริงก็ไปความจริงก็ไปเห็นความจริงมันมันรับความจริงทนรับความจริงไม่ไหวมันระเบิดโลกธาตุเลยระเบิดข้างในหมดจะออกข้างในระเบิดออกระเบิดโลกธาตุตะลึงไปเลยตกตะลึงมาเลยระเบิดโลกทาตุระเบิดเองไม่ใช่ไปตั้งใจระเบิดมัน。
ระเบิดก็มันเองอ่ะโลกกทาตุแล้วมันตกตะลึงไปเลยละต่อไปน้องอีกมันไม่ให้น้องเลยอ่ะตัวมันหายไปแล้วไงน้ำหนัก，ก，็，ห，า，ยไปม，ันไม่ให้น，้，อ。
งอ，ีกแล้ว。
เลยต้องเห็นจิตเกิดดับเกิดดับเองนะไม่ต้องไปตั้งใจเห็น。
จิมันเกิดเองดับเองเกิดเองดับเองตัวเองตัวเองเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปเหมือนแส，ง。
หิ่งห้อย。
ก็เห็นว่าจิตทุกดวงแหละทุกความรู้สึกนึกคิดอารมณ์จิทุกดวงที่เกิดขึ้นมานะมีแต่ดับไปดับไปดับไปดับไปดับไปแค่นั้นแหละจิไม่เที่ยงจิตไม่เที่ยงจิตไม่เที่ยงนะเนี่ย。
ปั่นป่วนไปทั้งโลกธาตุเลย。
เข้าใจแม่นะอธิษฐานช่วยแม่เข้าน้องแม่น้องแม่ให้ติดอยู่ในมโนนึกให้ติดอยู่ในมโนน้องไม่ติดอยู่ในมนนึกเพราะน้องติดแล้วก็พูดกับแม่และแม่พุทธพระพุทธพระพุทธธพุทธธพุทธธพุทธพุทธโสังคนน้องลงที่ใจนะแม่แม่แม่แม่พุทธกับแม่พุทธพระพุทธธพุทธธพุทธพระพุทธพระพุ。
ท。
ธน。
ี้。
ถ้าคิดเราเนี่ยนอนติดอยู่แล้วก็ก็พูดได้พูดกันได้นะนอนติดนะพูดกันได้。
พูดได้。
ถ้าน้องไม่ติดมันขาดๆเราพูดไปไหนก็รู้มันหายไปในอากาศเราไม่รู้พูดไปที่ไหนแต่ถ้าเรานอนติดแล้วแสดงมาเสียดายแล้วพูดได้。
เข้าใจแม่。
นมัสการหลวงตาหลวงตาเนี่ยครั้งครั้งที่สาม。
ครั้งแรก。
ครั้งแรกนี้อาจารย์สมภพเขาชวนมาก็ได้รับคำแนะนำจากหลวงตาให้ไปปฏิบัติสลับทางผมก็ไปดูใหม่ฟังฝ่ายหลวงต，า，ป，ุ，๊，บ，ว，ั，น，น，ั้，น，ป，ข，ึ้นมารีบม，า，ห。
าหมอโอ๊ต。
ต้องมากลับลงตาอีกรอบนึงเพราะตอนนั้นรู้สึกมันมันมันเหมือนกับใจมันเข้าไปในธรรมแล้วก็เกิดปิติแต่ก็ยังมีตัวเราแล้วก็ตอนหลังเนี่ยต้องบอกเลยครับว่าค่อนข้างยุ่งกับแม่ป่วยสุดท้ายเนี่ยก็มามากมากเรียกว่ามาปรับทุกข์กับหมอโอ๊ตประจำเรื่องของการที่ม。
ีเรา。
ทุกครั้งที่มีเรานี่ทุกๆที。
พอจะเข้ใจ。
แต่ทำไมมันยังมีเราตลอด。
ก็ได้กายนะไม่ช่วยแนะนำมาเอาไฟล์หลวงตาให้ฟังหลายครั้ง。
บางครั้งมันก็。
เราไม่มี。
แต่พอมีเราอีกก็ถูกข์อีก。
อันนี้มันก็คือคือเพราะๆ。
พอจะทราบตัวเองครับว่า。
อินทรีย์อย่างอ่อนเรายังไม่สามารถที่จะเข้าใจ。
ทำได้ลึกึซึขนาดพ้นทุกข์ได้ตลอดเวลา。
แต่แค่แป๊บเดียวที่。
ที่เห็นเนี่ยผมก็รู้สึกวามันคุ้มค่ามากแล้วที่เกิดมา。
ตอนนั้นหมากราบหลวงตาก็。
รู้สึกว่าตัวเองแปลกนะเรื่องบุญเรื่องกุศลนี้ไม่ได้สนใจเลยอ่ะ。
คือตอนหลังที่มันแบบใจมันเหมือนจดชื่นไม่อยากทำบุญทำทานแล้วเฉยๆ。
รู้สึกว่า。
มันทำไปมันก็มันก็เป็นแค่กิริยา。
ทำไปมันก็。
เป็นของบนโลกนี้เป็นสังขารหมดอย่างที่หลวงตาบอก。
ก็พยายามที่จะปฏิบัติ。
เข้าถึงความไม่มีตัวเรา。
บางวันไม่กล้ามา。
ส่งการบ้านหลวงตา。
มาส่งเลย。
หลวงตาดุเหมือนกันไม่กล้ามาครับอันนี้แม่ป่วยเลยเอาความกล้าได้มากราบตามาส่งการบ้านมาขอคำแนะนำหลวงตาด้วยคุณของแม่มีจนถึงวันตายลูกของแม่กันมากเลยหมอก็ทำได้ที่วงตาพูดนะหมอทำได้。
นึกน้องแม่มาไว้ในใจ。
อยู่ที่ไหนก็ทำได้ส่งคิดไปหาแม่แล้วก็พูดกับแม่ว่าแม่พุทธธเข้า。
น้องอุทิศส่วนบุญกุศลของเราเนี่ย。
ให้กับแม่。
น้องอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลของเราด้วยและอธิษฐานจิตขอให้ท่านทุกท่าการทุกการตามพลังงานความว่างของแม่ต้องกลับคืนสู่ความเป็นปกติกลับคืนสู่ความเป็นปกติได้ทุกธรรมเห็นธรรมให้ใจของแม่เขาถึงธรรมบรรลุธรรมน้องเอาทำเข้าไปไปสู่ใจของแม่เลยนอกจากพุทธแล้วเอาธรรมให。
้แม่ได้รู้ธรรมเห็นธรรมอธิษฐานก็เลยจะอธิษฐานเข้าไป。
อธิษฐานเข้าไป。
เราหมอทำได้น้องเข้าเราน้องแม่ก็ขึ้นมาเลยในเลยใช่ไหมว่าน้องติดแล้วบอกว่าน้องติดได้เลยน้องติดอธิษฐาน。
อดีสาแหละจนกระทั่ง。
เราที่สถานที่ทานไปต้องต่อไปน้องก็จะติดง่ายและมันก็จะเป็นโอกาสนิมิตปฏิภาพนิมิติอยู่ในจิตเลยแล้วก็น้อมแล้วก็อุทิศส่วนบุคกุศลให้อุทิศส่วนบุคกุลส่วนลอย่าลืมนะอุทิศส่วนบุคศลให้แม่และเจ้ากรรมในยเวรที่เจ้ากรรในเวรท่านมา。
ขวาง。
อุทิศส่วนกุศลให้เจ้ากรรในยเวรของท่านด้วยสำคัญที่สุดจะช่วยใครต้องอุทิศส่วนกุศลให้เจ้ากรรในยเวรเขาไม่เจ้ากรรในเวรขวาง。
มันพยายามจะให้ไปไม่ดีไปไม่ดี。
อุทิศส่วนกุศลให้ด้วยให้เจ้ากรรมนายเวรแล้วก็แม่ด้วยอุทิศไปอุทิศส่วนกุศลให้แล้วก็เอาพระพุทธเจ้าพระธรรมพระสงฆ์ช่วยพุทธนภวนาธรรมานภวนาสังนาช่วยแล้วก็แม่แม่พุทธพระพุทธ้อมน้องมน้องติดแล้วก็พระพุทธพุทธธพระพุทธพุทธพุทธพระพุทธพุทธธพระพุทธพระุธรรมอธิษฐานว。
่าให้แม่ให้ลูกธรรมเห็นธรรมอธิษฐานบนวาสนาบารมีที่เราทำมาแล้วเนี่ย。
ขอให้แม่รู้ทำเห็นทำ。
น้องช่วยจนสุดท้ายเราก็ได้ประโยชน์กับเราเองด้วยนะ。
มีอะไรสงสัยมาก。
ตอนนี้คงคงต้องเพียนต่อครับผมเคยบอกมาโอ๊ตว่าคเพียรไม่ใช่พยายามใช่ไหมครับเป็นปรแตเพื่อตัวเราเพเพเห็นรู้ต้องการความมีตัวเราวามันเป็นสังขารความคิดปรแต่งว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราไม่เป็นสังขารเป็นความปรุงแต่งเราก็ไม่ลงไปตามสังขารไม่ลงไปตามคว。
ามคิดปรุงแต่งจะสังขารสังหารไปก็เหมือนกับที่ลูกค้าบอกว่า。
จิมันเหมือนแต่งๆมันตัวเองกับเองตัวเองกับเองก็เองกับเองไม่มีใครหลงตามมันไปก็ไม่เที่ยงก็ไม่เที่ยงความรู้สึกคิดอารมณ์เป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรามันก็เป็นเพียงแค่เหมือนแสเรื่องเหมือนพลุพลุดอกไม้ไฟที่เขายิงยิงในวันเจริญภาษาเนี่ยจิแต่ละดวงแต่ละดว。
งเกิดมาไม่ได้ไปจิตเราติดตัวเราไม่ได้ไปจิที่คงที่จิแต่ละดวงมันเกิดขึ้นแล้วก็ดับไปเกิดขึ้นแล้วก็ดับไปเก，ิ，ด，ข，ึ，้นแ，ล，้，ว，ก，็ดับไปไม่เท，ี，่，ยง。
เที่ยง。
ที่คิดว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราเนี่ยที่คิดมีความรู้สึกว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรามันก็เหมือนกับเป็นดอกไม้ไฟที่ก็ยืมพลุแต่ละลูกแต่ละลูกขึ้นมาแล้วก็ดับไปดับไปดับไปดับไปดับไปเป็นธรรมดา。
แสงน้อยที่เกิดขึ้นแล้วก็ดับไปดับไปเป็นธรรมดาแล้วก็ไม่มีไม่มีใครที่ไปยึดถือกิจนั้นก็พ้นทุก์ไป。
พจะจิตนะพจะติดกับคนทุกข์เพราะว่าจินั่นแหละเป็นคนปรคิดปรแต่งเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราสรุปพ้นจะติดก็พ้นจากเราเลยตัวเราเพราะว่าว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นของของเรามันจิเอาจิมาปรุงแต่งจะจิปุก็พ้นจากเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราเลยเพราะจิเป็นค。
นปรุงแต่งว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราจะกับคนทุกข์เลย。
เพก่อนนะ。
หมอจะเห็นได้。
มันจะรู้ได้รู้ตามอันนี้พี่นาเขานะรู้ได้เพราะว่า。
จิตมันจิตของหมอนี่มันรวมศูนย์ไม่รู้ไปรวมตอนไหน。
พี่ของหมออนไปรวมศูนย์และถ้าคนคนที่ถ้าอย่างที่หลวงตาพูดเนี่ยคนคนที่จิตฟุ้ซ่านอยู่เหมือนน้ำฝักบัวมันจะทำไม่ค่อยได้มันรวมไม่ค่อยได้แต่ไม่รู้หมอไปจิตรวมตอนไหนไม่รวมมาตอนไหนก็ไม่ทราบมันรวมศ。
ูนย์。
มันเหมือนกับอะไรไอ้น้ำที่มันน้ำที่เขาฉีดแรงๆเป็นสายเดียวที่ฉีดรถยนต์เวลาล้างรถ。
หมอมันเจ็บมันรวมศูนย์มันเป็นมันรวมมันรวมมาแล้วไม่รู้รวมาตั้งแต่เมื่อไหร่มันรวมศูนย์สามารถที่จะรวมตั้งใจแล้วมันรวมได้มันมันก็รวมได้เลยแต่คนอื่นทำได้ยากเพราะว่าจิตมันยังฟุ้งซ่านออกไปเหมือนน้ำฝักบัวที่มันแตกหลายสายเยอะๆมันรวมมันน้ำให้ฉีดรถยนต์แรงๆไ。
ม。
่。
ไ。
ด้。
พอจิมันรวมแล้วมันก็จะมีความสุขใจอิ่มเอิบใจมีปิติมีความซาบซ้อนอะไรเนี่ยวันนี้นี้มันมีอยู่แล้วในตัวหมอในใจของหมอใช่ไหมครับแล้วแล้วมันไปรวมตั้งแต่มาตั้งแต่เมื่อไหร่อ่ะหมอเนี่ยผมก็ไม่ทราบเหมือนกันนะคือก่อนหน้านี้เนี่ยตอนนั้นเข้าสู่ภาวะความว่างแล้วก็。
ติดว่า。
คือมันมีความสุขมีความอิ่มเออแล้วก็ติดว่างแต่เราก็อย่างว่าครับเวลาที่เรารวมติดแล้วทำอะไรต่อไม่เป็นหลวงตาแต่ตอนหลังไม่ได้ฟังฝ่ายหลวงตาบ่อยๆเนี่ยทำให้ผมมันแวะมันมันไม่ได้ตลอดเวลาจริงๆมันแวะขึ้นมาแล้วมันก็เหมือนก็จะเห็นตั。
วรู้。
มันไม่เห็นไม่เห็นก็รู้แล้วทุกอย่างมันดับ。
เห็นความดับของสังขาร。
แต่พอมันเห็นปุ๊บเราก็ยังไม่เข้าใจ。
ตอนนั้นผมก็เคยมาถามหมอโอ๊ม๊ตบอกว่าเขายังมีเราอยู่。
มันถึงได้ไม่ได้เห็นจริง。
ยังคงยึดติดอยู่กับสังขารที่มันเหมือนว่าเราเป็นคนดับมัน。
แต่มันเป็นที่ผมมันดับมันเองนะมันมองเห็นวามันดับ。
โดยเฉพาะ。
ช่วงที่จ่ายมันมีปิติ。
แล้วกลับมามองดูตัวรู้เนี่ยมันจะดับ。
ดับมันแล้วเราอยู่ไหนอะไรอย่างนี้ครับตอนนั้นก็งง。
ก็จะมากราบหลวงตาหลายรอบเหมือนกันกับสภาพวะนั้นมาถามหลวงตาแต่หมอก็แนะนำว่ายังมีเราอยู่เป็นผู้กระทำ。
คือจิตของหมอมันนำเป็นในแค่ขั้นของสมถะ。
มันยังไม่ได้ก้าวขึ้นสู่ภูมิปัสสนา。
คือมันมัน。
จิมันเป็นแค่ในภูมิของสมรรถกรรมฐานมันมีความปติมีความอิ่มเอิดใจจิตมันรวมได้เป็นปิติซาบซานแล้วก็น้อมติดนี่คืออยู่ในขั้นของสมถะกรรมฐานอยู่ในขั้นกำลังของจิต。
แต่ให้ให้ต่ออย่างที่หลวงตาสอนเนี่ยมันจะเป็นคั้นวิปัฒนากรรมะฐานคือ。
ใกล้ๆกับจิตที่มีกำลังกำลังจิตและเป็นสมรรพาถะกรรมถะและไม่มีกำลังที่จะเราน้องมพิจารณามันจะน้อมง่าย。
น้องอะไรปุ๊บมันจะติดง่ายแต่คนที่มันไม่มีกำลังของสมมาถะติดมันไม่รวมแล้วเวลาจะน้อมอะไรมันฟุ้งซ่านจะน้องน้องมาแป๊บเดียวก็ไปคิดอย่างอื่นแล้วน้องมากับพลาไปคิดอย่างอื่นแล้วมันคือน้องไม่ติดอ่ะคือตัวเองก็ตั้งใจจะนอนแต่มานอนไม่ติดแป๊มันไปคิดอื่นไปก。
ิ。
นหมด。
มันมันไม่รวมไม่รวมเพราะวามันเป็นเหมือนฝักบัวที่มันแตกอ่ะจะน้องฝักบัวมันมีหลายสายมันแย่งเอาไปกินหมดมันแย่งไปกินหมดเรื่องนั้นเรื่องนี้ขาดอีกแล้วจะน้องขาดอีกแล้วจะน้องขาดอีกแล้วนอนได้เพราะม。
ันมี。
มันมีมันมีเหมือนกับคล้ายๆกับ。
มันมันมี。
เหมือนกับมันมีวงของกำมฐานขึ้นมาแล้วมีวงของกำมะฐานขึ้นมาเป็นเป็นวงเหมือนกับเป็นวง。
เป็นวงเรียกพระอาทิตย์ทรงกฎหรือพระจำทรงกฎขึ้นมาในจิตเนี่ยมันเหมือนก็เป็นวงพระอาทิตย์ทรงกฎหรือพระจำทรงกฎในคือเป็นสมปถะ。
ขึ้นมาแล้วแต่มันมีมันมีดวงกลางดวงกลางคือตัวเราอัตราตัวตนคือดวงอาทิตย์หรือว่าพระจันทร์มีตรงกลางคือตัวเ，ร，า，เราเราที่มัน，ท，ร。
งกดเนี่ย。
ถ้ามีตัวเราเป็นมันก็จะเหลือเป็นเป็นเป็นพระอาทิตย์ตรงกฎทั้งดวงที่ถูกกว่าลากเอาไปได้พวกพวกที่มาเชิญวิญยาก็จะลากเอาไปได้เพราะอะไรมันมีดวงตรงมันมีดวงตรงกลางคือตัวเรามันอัตราเหมือนกับเป็นพระอาทิตย์พระจันทร์ไว้ตรงกลางคือตัวเราเป็นอัตราไว้แล้วก็ให้ขที่。
มันเป็นขของสมถะเนี่ย。
ถึงมันจะมีก็จริงอ่ะแต่ถ้ามันมีดวงกลางมันอยู่เนี่ยมันก็เลยมาว่าไม่รอดไม่รอดคนจากที่เขาลากเอาไปได้ก็เวรก็หมดก็ให้ผลได้เพราะฉะนั้นถ้าไม่มีดวงกลางครับไม่ทรกดมันเกิดได้เพราะมันมีดวงอาทิตย์ดวงจันทร์ถ้าไม่มีดวงอาทิตย์ไม่มีดวงจั。
นทร์。
สกฎก็ไม่มีไอ้ที่มันเป็นวงมันมาจากดวงอาทิตย์ดวงจันทร์คือตัวเรา。
เป็นผู้ทำสมถะไว้เป็นผู้จับอารมณ์ส่งอารมณ์โปร่งโลกเบาสบายใจไว้ได้。
เราส่งอารมณ์เป็นหนึ่งไม่ได้ส่งอารมณ์ไว้เลยการมีตัวเราไปส่งส่งอารมณ์มีตัวเราไปส่งอารมณ์เราก็เสวยนั้นด้วยเสอารมณ์นั้นด้วยตอนนี้มันก็เลยเกิดเป็นตัวเราซ้อนเกิดเป็นตัวเราซ้อนตั้งเอาไว้เนี่ยพรวกนี้อารมณ์อย่างนี้นะมันดีก็ดีคือมันติดมันก็รวมก็พิจารณาอะไ。
รง่ายแต่เวลามันไม่ดีมันไม่มันก็มีทั้งข้อดีและข้อเสียของอะไรไม่มีดีอย่างเดียวมันก็มีข้อเสียคือ。
เรามีเรื่องเกิดขึ้นในใจมันหลุดยาก。
คือคนที่มีเรื่องที่มันติดตมันไม่รวมเนี่ย。
เวลามีเรื่องในใจมันก็เหมือนกันนะฝักบัว。
พอจะ。
จะติดเรื่องนี้หน่อยเดี๋ยวก็มีเรื่องอื่นมาแทรกคิดเรื่องอื่นไป。
เรื่องนี้จะติด。
ติด。
ไปหัวเราะไปอะไรไปเรื่อยๆแล้ว。
คนที่ไปเรื่อยเฉยจะไม่มีโอกาสคนทุกข์แต่มันไม่มีอะไรติดอยู่ได้นานเพราะว่าเดี๋ยวจะไปติดเรื่องนึงก็ติดเรื่องใหม่มีเรื่องใหม่ไหมติดพูดง่ายๆติดก็ติดติดไปเรื่อยๆโอกาสทุกไม่มีแต่จะติดเรื่องเดียวก็ติดหนักไม。
่ได้。
แต่ถ้าคนที่เคยจิตรวมมาข้าพบพข้ามชาติมาไม่ได้รวมในชาตินี้รวมในชาติก่อนก่อนมาแล้วหรือมารวมในชาตินี้เวลามันติดแล้วมันติดแน่นก็หานิมิตมันนอนยังติดเลยเพราะมันน้องติดนะเพราะมีเรื่องไม่สไปใจทุกข์ใจมันติดจริงๆมันติดจริงๆมันวิธีแก้แก้พวกที่นิมิปฏิภาพนิมิ。
ตได้แล้วสมสถานกรรมฐานไปตายแค่ตรงนี้ไม่ได้รีบข้ามไปเร็วๆข้าม。
ต้องเข้าไปในจังทุกอย่างอัตาสังขารร่างกาย。
ไข่แดงก็คือความเป็นตัวเราน่ะ。
ของเราอยู่ตรงเอาความคิดความปรแต่งมาปรุงเป็นตัวเรา。
เป็นตัวเราตัวเราตัวเรา。
เราต้องเห็นความคิดความภูใจงเป็นสังขารการการการการจิแต่ละดวงที่เกิดมากันที่ลงตาบอกไม่เหมือนแต่น้อยมันก็ดับไปตัวเองแล้วก็ดับเองตัวเองแล้วก็ดับเองทุกอย่างที่เกิดมามีแต่ดับไปดับไปดับไปดับไปไม่มีอะไรยึดมั่นถือมั่。
นได้。
ไอดวงอาทิตย์หรือดวงจันทร์ตรงกลางมันก็หายไปเลยหายไปวงที่มาครหายไปเลย。
แล้วแต่ความว่างเปล่า。
ไปแล้วก็เหลือแต่ความว่างเปล่าไม่มีไม่มีไม่มีใครมาลากก็ไปได้ก็เองก็หมดให้ผลไม่ได้。
เป็นโมฆกรรมไปหมด。
เข้าใจแม่หมอ。
ขอบพระคุณหลวงตาครับ。
ที่สงวงตาแนะนำเมื่อกี้ผมว่าผมจะลองไปปฏิบัติดูว่าตอนนี้เห็นกายสังขารแม่เนี่ยค่อยๆลองเปิดผูกพันจริงผมก็คิดว่าคงต้องนอนมานั้นน่ะมาเป็นเรื่องของการดูกายก่อนแล้วก็คงจะใช้ประโยชน์ของการที่ติดผมรวมได้เนี่ยมันนอนตรงนี้ดีแล้วมันจะนอนง่ายค่ะคนรวแล้วมันง่า。
ยก็แค่มันมีครล็อคแล้วไง。
มันมีคริมล็อคแล้วเนี่ยเพราะจะมารวมแล้วมีครีมล็อค。
พิล็อกไอ้ล็อกคือสติสติมันจะมันจะมีสติมาช่วยแล้วกว่ามีสมาธิแล้วไง。
มันมีสมาธิและคือมารวมเป็นสมาธิแล้วมันก็จะมีสติคือครีล็อคล็อคล็อคอะไรเวลาจะเราจะล็อคพี่นากายพี่นากายกายแม่กายปู่ย่าตายายที่ตายหน้าหูฟังสลายมาล็อคเป็นตัวเราก็จะล็อคง่ายและสติมาลอกเป็นครีล็อคและคือลบมือกับไปลอกนอตัวเมียไว้ไม่ให้มันหมุนตามเวลาเราจะ。
จ。
ะ。
ข。
าย。
ตัวผู้เข้าไปไปอ่ะ。
คลๆตัวผู้เข้าไปใช่ไหม。
ใส่ตัวเมียที่มันก็ต้องมีทีมล็อคไว้มันหมุนตามไม่ค่อยหมุนตามก็ต้องมีไอ้กุญแจกุญแจปากตายเนี่ยมันจับไอ้หัวน็อตไว้ไม่ให้มันหมุนตามไอ้กุญแจที่ปากตายเนี่ยคือสติสติคือล็อคอยู่ถ้าไม่มีสตินะมันล็อคไม่อยู่จะล็อคอยู่เพราะว่ามันมีสติกับสมาธิมาลงอยู่ในนั่นแหล。
ะมันเลยล็อคอยู่คนที่เจ็บรวมแล้วมันเลยล็อคง่ายลอคแค่บอกกว่าเราจะพิจารณากายเราไม่ค่อยเป็นเรื่องอื่นมันก็จะล็อคอย。
ู่ที่กาย。
แล้วไอ้ปัญญาเนี่ย。
ปัญญามันเหมือนไขควง。
ปัญญาปัญญาคือสัมปชัญญะเวลาสติพูดสติสัมปชัญะสติสัมปชัญะแต่สัมปชัญญาคือปัญญาสติได้คือครีมล็อคปัญญาเนี่ยเปียเหมือนไขควงใครก็ไปล็อคอยู่อะไรก็ลตัวเราเนี่ยแล้วใครไปจังทุกขังหน้าตาจังทุกครั้งตาอยู่แล้วก็การะนิมิตปฏิภานิมิภาขึ้นอันนี้มันล็อคอยู่แล้วเพรา。
ะว่าสติสมาธิเนี่ยมันมีกำลังแล้ว。
มันเป็นสมถานและจิมันรวมแล้วมีกำลังแล้วมันก็เลยลอกอยู่อยู่ปัญญาก็ขายจังทุกอย่างอนัตาแก่เจ็บตายอยู่พังสลายแก่เจ็บตายนะฟังสลายมันก็เลยสติสมาธิปัญญรวมเป็นหนึ่งเพราะขายได้สำเร็จก็รวมเป็น。
ห。
นึ่ง。
ถ้าตัวหายเมื่อไหร่จะมาส่งกันบ้าน。
นมัสการค่ะหลวงตา。
คือหนูไม่รู้ว่าสิ่งที่ที่ที่รู้มันถูกไหมคุยกับ。
ฟังอยู่ไหมก็ฟังด้วยฟังด้วยแล้วเข้าใจไหมเข้าใจค่ะน้องปฏิบัติ。
อย่างที่ที่เล่าให้หมอฟังเนี่ยจะได้ไหมล่ะเข้าใจแล้ว。
นน้องปฏิบัติอย่างนี้อย่างที่พูดกับหมอเนี่ยเข้าใจไหม。
คือตอนนี้คือตอนนี้ณปัจจุบันนี้นะคะก็คือพอหลวงตาพูดถึงอะไรนะให้กำหนดที่ว่าเห็นรูปหนูอธิบายเป็นภาษาธรรมะไม่ค่อยถูกก็คือเราก็เรื่องโทรศัพท์ค่ะหนูพยายามคือพยายามน้องเข้ามาในใจตัวเอง。
มันเกี่ยวกับคุณแม่ของหนูเองค่ะหนูอยากให้ท่านเข้าใจธรรมะหนูก็เลยลองคิดดูว่าท่านนึกถึงหน้าคุณแม่แล้วแล้วพุทธเผื่อจะเปลี่ยนใจให้แม่ฟังธรรมะได้。
ก็เลยพยายามน้อม。
อันนี้น้องมันก็เลยเหมือน。
เหมือนเห็นอะไรก็เห็นเป็นหน้าคุณแม่แล้วก็พูดโทหมอจะคุยกับหมอเราฟังอยู่หรือเปล่าตรงนี้น้องเป็นตัวเองตัวเองอ่ะมันมีความแก่แล้วแก่แล้วมีสภาพเป็นยังไงนั่นมันแก่แล้วเจ็บไปภาพเป็นยังไงตายแล้วสภาพเป็นยังไงเผาแล้วมีสภาพเป็นยังไงน้องก็จะตามความจริงนะกลับไ。
ปกลับมากลับไปกลับมาไม่ไปไม่ไปสนใจเรื่องที่รู้ที่เห็นมันก็จะไม่หลง。
ของเราเนี่ยถ้าเกิดเราไปดูจิตอยู่ไปจับว่างๆอยู่เนี่ยมันจะกลับเป็นโรคเก่าคือ。
จะกลับไปเป็นรูปเป็นติดแจ้ติดก่างแล้วมันจะกลับไปป่วย。
มันจะกลับไปป่วยแล้วเป็นโรคโรคที่มันเป็นโรคภูมิแพ้。
แล้วจะมันจะกลายเป็นโรคภูมิแพ้ทำร้ายตัวเอง。
ตัวนี้。
หลวงตาแก้มาให้แก้มาให้แก้มาให้。
แต่ถ้าเราไม่พิจารณากายอ่ะไม่เอาไปจารนาของหยาบเนี่ยไปอยู่ในจิตอย่างเดียวเนี่ยมันจะไปติดของเดิมมันจะกลับไปติดแจ้ว่าใจสบายสบายยิ้มเฉยไปแจไปแจมาก็ติดอีกกลับไปติดอย่างเดิมอีก。
เข้าใจไหมอ่ะจึงเลยถามว่าเนี่ยที่คุยกับหมอเนี่ยฟังอยู่หรือเปล่าเข้าใจหรือเปล่าแบบนี้ทำเหมือนกันเนี่ยน้อมร่างกายเขามันจะติดใจที่สบายติดใจที่สบายเดี๋ยวกลับไปป่วยแล้วกลับไปรู้ได้เห็นนี่อะไรไปเดี๋ยวก็จะไปเรื่อยๆ。
เข้าใจไหมอ่ะก็คือให้หนูพยายามคือบางทีหนูก็คิดไม่ใช่ค่ะคือบางทีมันก็รู้ว่าเหมือนมองเห็นตัวเองแล้วมันก็เป็นกระดูกบ้างมีหนอนอะไรเนี่ยค่ะแต่มันมันก็เป็นบางสภาวะแต่มันไม่ได้ตลอดเวลา。
แล้วก็น้องเข้าน้องมันติดบ่บ่อยบ่อยๆ。
แล้วต่อไปมันก็เป็นอุกาสนิมิตมันก็คือจิตนอมจิตมันติดในจิตซแล้วเราไม่ต้องเป็นจิตนาน้อมมันติดไปแล้วเป็น，อ，ุ，ก，าสนิมิตปฏิภาน，ิ，ม。
ิตไปแล้ว。
นิมิตคือมันนอนมันติดๆแล้วติดติดใจแล้วแล้วก็เรียกว่ากูก็ูก็ไหนไม่คือมันหนงหนวงมาได้แล้วภาพมันภาพมาได้แล้วมันกับแม่ที่ป่วยเนี่ยไว้ในใจเราได้แล้วภาพนั้นไม่หลุดเลยแล้วก็ปฏิภาพนิมิตมันก็จะขยายไ。
ปได้。
ขยายความตายความแก่แล้วผมขาวความเจ็บไปอยู่ไอc uความตายตายแล้วไปเผาสภาพในมันก็จะขยายไม่ได้。
ตอนแรกก็ต้องน้อมนนำร่องมันมันเป็นอุกานิมิตปฏิภาพนิมิตแล้วก็ติดเป็นน้องเอง。
ตอนนี้ให้มาดูตัวเองก่อนพระอาจารย์ขาก็คือว่าให้หนูเห็นอย่างที่หนูเห็นเมื่อกี้นี้หรอคะ。
ตัวเราเน่าเห็นกระดูกเห็นอะไรเนี่ยเพราะกระดูกแล้วจะไปเห็นแค่ครงกระดูกนะจะไปเห็นกระดูกคาอยู่นะเอาไปเผามันซะมาทุกๆมันแตกแหลกละเอียดก็ได้เอาไปเผาก็ได้เอามีมาสแหลแหลกไปหมดเลยตาล้อมนะพอดีน้องอยู่เดินไปเดินมาน้องเห็นตัวเองคงเป็นแต่โครงกระดูกพอดีเลยเขาท。
ำถนนหน้าบ้านหมดถนนมันบเรากำลังนมอยู่บถนนหมดไปหมดมาไปๆเล็กน้องเล่น。
เอาไว้ยกเอารถบถนนน่ะมาบโครงกระดูกเราบไปหมดแป๊บเดียวกระดูกเราไปคิดผมหมดเลย。
ก็คือให้หนูนึกอย่างนี้ตลตลอดเวลานะไว้นะความแก่ความเก็บความตายความสลายดน้ำลมไฟตามเดิม。
แล้วก็น้องกลับมาใหม่นะน้องกลับมาใหม่น้องมันจะยิ่งเบายิ่งเบายิ่งสว่างยิ่งว่างแต่ห้าไปแตะเด็ดขาดเลยยิยิ่งนอนติดปุทำลายความเป็นตัวตนได้มันยิ่งเบาตาบอกว่ามันเอาจะไม่มีน้ำหนักและมันว่าจะไม่มีตัวตนอ่ะไปจับเบาจับว่าไปคนละเรื่องเลยตอ。
นนี้。
มันไม่ต้องสนนใจความเบาความว่างเลยตอนนี้มันคนน้องอย่างเดียวน้องอย่างเดียวจนกระทั่งโลกกระทั่งสนใจแบบนั้นอีกแล้วนอนอย่างเดียวน้องจไปตั้งระเบิดไปหมดแล้วนะไม่เหลือตัวตนว่างไปหมดเลยยังไม่เชื่อมาเลยเชื่อง่ายๆบอกเอาง่ายๆเนี่ยแล้วก็น้องอีกอีกต้องทำมากดว่。
ากินข้าวอิ่มในเรื่องของกายจะตายแล้วแล้วกินให้ได้ดิไม่นอนเลยหายไปเลย。
ต้องทำเรื่อยๆใช่อยู่ๆก็คิดเอาแล้วเชื่อไปเลยไม่ใช่。
เพราะว่าหนูตอนนั้นหนูก็เคยคิดว่าเหมือนตัวเองอยู่ๆมันก็เดินลงแล้วมันก็ไม่ไม่มีตัวแล้วคือเดินอยู่แต่มันไม่มีน้ำหนักหนูก็มองตัวเองแต่มันมันก็เหมือนไม่มีแต่หนูไม่เข้าใจวามันเกิดอะไร。
ขึ้น。
ไม่สนใจก็คืนี้เหมือนเราโดนหลอกโดนหลอกหลอกน้องเลยนะจไม่เลยว่าจไปแตะเด็ดขาดเลยยิ่งเบายิ่งกวยิ่งสว่างแล้วยิ่งยิ่งเบายิ่งยิเรอยยิว่ายิ่งกว่าห้ามแตะเด็ดขาดเลยเลยนะไม่มึงนอนอย่างเดียวนอนอย่างเดียวระเบิดไปแล้ววไม่เชื่อมันจะไม่เชื่。
อมัน。
น้องอีกนอกอีกนอกอีกทำมาแน่นอนไม่ได้เลย。
กินข้าวอิ่มในเรื่องของความตายเรื่องของสังหารไม่เพราะจะแตกแล้วไม่ได้ดิระเปิดไปหมดเลยไม่ได้หนอนเกิดขึ้นเห็นเรื่องเหลืองอย่างนี้เพราะว่าที่ผ่านมาก็คือหนูโดนหลอกไหมเลยเสียหายนะ。
แล้วคนที่ที่น้องติดแล้วนะ。
นี่อีกอย่างนึงนะ。
เพราะน้องติดแล้วเนี่ยไปเล่าให้คนฟังเล่าคนนี้ฟังอ่ะมีคนเชื่อบ้างไม่เชื่อบ้างวิพากษ์วิจารณ์ก็เราก็เลยไปด้วยเลยเนี่ยวันนี้ไม่ติดเลยน้องไม่ติดเลยนหนึ่งอันอีกอีกกรณีหนึ่งคือกำลังนอนติดอยู่ดีๆไปคุยเรื่องนู้นเรื่องนี้เรื่องกับเปละเลยกลับมาน้องอีกไม่ต。
ิ。
ด。
เ。
ลย。
ไม่อยู่รายนึงน้องติดแล้วไม่เชื่อเราไปคุยเรื่องอะไรปฏิวัติคุยเรื่องการเมืองจอเลยสุดท้ายนะน้องไม่ติดเลย。
อย่าไปหลุดเรื่องอื่นประเด็นอื่นไม่ได้เลยอ่ะถ้าน้องติดแล้วต้องโอ้โหเหมือนกับว่าอะไรล่ะใครได้ยินเลยอ่ะ。
ถนอมติดเหมือนใครได้เห็นเลยต้อง。
ไม่อยู่ใครไม่อยู่ไม่อยู่อยู่ตอนนี้กำลังเหมือนใครไม่เห็นต้องประคับประคองมากเลยเหมือนใครไม่เห็นเลยสมากๆไว้ใจแม่ไม่ไม่。
หลวงตาหูตอนนี้นะโทรทัศน์ก็ไม่ดูเลยหนังสือพิมพ์ก็ไม่อ่านหนังสือพิมพ์อ่านแล้วหลายอย่างได้แล้วทำแล้วไม่ต้องไม่ฟังเลยทำไมก็ไม่ฟังน้องอย่างเดียวเลยนน้องอย่างเดียวนะมาก็ไม่ฟังเดี๋ยวมันจะเป็นเรื่อง。
อื่น。
เป็นเรื่องดูจิตดูอะไรไปเรื่อยเฉยอีก。
แล้วมัวแต่ไปฟังเขากับตาลินก็เลยมันก็เลยไม่นอนเลยนี่ก็น้องจะไปฟังก็ไม่ฟังตัวเองเลยน้องอย่างเดียวน้องอย่างเดียวไปดูนะfacebookก็ไม่ต้องไปดูมือถืออ่ะแล้วก็。
เพลงเพลิงแล้วก็จะไปฟังแล้วก็หนังสือพิมพ์จะไปอ่านสมัยก่อนหนังสือพิมพ์หน้าหนึ่งนะสมัยก่อนหนพิมพ์หน้าหนึ่งมีแต่ๆต้องมีกินนี่สมัยก่อนนะสมัยนี้ก็ห้ามไปแล้วไงไม่ทราบสมัยก่อนนะไม่ได้เลยนะหนึ่งเนี่ยมีสาวๆนั่งต้องบิกินี่ถ่ายทุกวันเลยดูไม่ได้เลยแต่ไม่ได้ม。
ันนอนติดแล้วไง。
น้องปุกเข้าไปดูเรื่องเข้าไปดูสาวนี้มีกินนี่นะแทจะเห็นเน่านะสาวไปนี่มาแทนที่เลยแทเน่าเลยแล้วตอนนี้ทรมานมากเลยเพราะอะไรมันสู้กันระหว่างความเน่าความสวยมันสกันอยู่นั่นแหละเราเลยเห็นโทษมาตรงนี้นะไม่รู้มาเลยไปดูโทรทัศไม่ฟังเลยตอนนั้นไม่รู้ไม่รู้ไปฟังเ。
พเลยนะไม่เอาไม่แตแล้วรวมมากเลย。
มันนอนติดแล้วเพราะน้องติดมันอะไรก็ติดหมดเลย。
มันติด。
ตอนนี้มันออก。
แทนที่จะเนเอาสาวนุ่มบิกินี่มาสวมนี่เนี่ย。
สู้มันทั้งคืนแล้วไม่ยอมไม่ยอมหลับจะนอนถึงตีห้าเอาชนะมันได้ที่เราอยู่ตรงไหนในร่างกายของเราอยู่ที่ตาก็ใช่ตาอยู่ที่น้，อ。
งก็ใช่คอ。
ไม่ใช่เอาตัวร่างกายจะไปเอาจิไปอยู่ตรงไหนไม่ต้องไม่ใช่。
นะบอกให้น้องพี่นากายนะจะเอาจิไว้ตรงคออยู่ตรงคอไว้ตรงตายตรงคนเรื่องเด็น。
ว่าจะไปยุ่งกับจะไปยุ่งกับอะไรทั้งหมด。
น้องอย่างเดียวน้องมันติดน้องมันติดนน้องมันน่าอยู่พังอยู่พังอย่างเดียวเลยอย่าไปยุ่งกับจิตอย่าไปยุ่งกับเรื่องโทรทัศน์เรื่องโทรศัพท์มือถืออินทรีไปเล่าให้ใครฟังมันจะเจริิด。
ทำแบบสบายๆแบบสบายๆแต่ต่อเนื่องเครียดกับมันแต่ต่อเนื่องทำแบบมันทำเล่นๆแต่ต่อเนื่อง。
นึกเห็นภาพตอนไหนก็ตอนนั้นแต่มีความต่อเนื่อง。
ยเว้นตอนหลับ。
เนี่ยตลับให้มันน้อยลง。
ใช่ทุกวันนี้หนูก็ตื่นกลางคืนอยู่แล้วตื่นอยลงอยน้อยลง。
ทางแห่งความเจริญอ่ะกินน้อยนอนน้อยพูดน้อยดีนะเนี่ยแห่งความเจริญกินน้อยนอนน้อยพูดน้อยไม่คุกคีหมู่คณะสำรวมอินทรีย์ตาหูจมูกลิ้นกายใจมีความเพียรให้มากอย่าย่อหย่อน。
แล้วก็สำรวอินทรีย์นะตาของแใจแกกินใหญ่เห็นแกนอนมีประลายแก่ใจเก่งควรจะบาปแกคิดพูดไปก็ตามและไม่อินทรี์ไปในตามเดียวเป็นกุศลแล้วก็เพียงอย่างเดียวทางแห่งความเจริญแต่ตรงข้ามนี้มันทางแห่งความเสื่อมต้องพิเราเดินอยู่ในทางแห่งความเสื่อมหรือทางแห่งความ。
เ。
จร。
ิญ。
เข้าใจไหม。
พระอาจารย์คะคือว่าน้องเนี่ยคือพหนูน้องให้มันสบายสบายอ่ะมันก็เหมือนหน้าอก。
เราอย่างนี้เรามันตัวเราไม่ตายแต่เรานึกว่าถ้าเราตายจะเป็นยังไงเหมือนกับเราเนี่ยตาเรามองตัวเองเพลงไปใส่ในตัวเราเพลง，ไ。
ม่ใช่ผิด。
เราแก่แล้วต้องมีสภาพเป็นยังไง。
เราตายแล้วมีสภาพเป็นยังไงเผาแล้วสภาพเป็นยังไงน้องซ้ำๆอย่างนั้นเนี่ยคือนึกไปถึงสิ่งที่มันจะเกิดขึ้นจริงจะเพลงไปเราเน่าเพลงไปเผาเราตัวเราล้องเหลลไปหมดเลยไม่ใช่ไม่ใช่ตัวเราจะเป็นอย่างนี้ใช้ปัญญานึกน้องพิจารณาเอาว่าเนี่ยแล้วถ้าแก่แล้วเป็นยังไงแก่มีส。
ภาพเป็นยังไง。
แกพุทธเจ้าให้เล็กน้อยทีละปีไปทีละปีทีละปีแต่ลงตามสนใจเอาทีย์ละ10。
ปีเลยเพราะตอนนี้เรากี่ปีแล้วบวกไปทีละ10ไปทีละตอนนี้ตอนนี้56060ยังมองไม่ค่อยแก่70ก็ยังมองไม่ค่อยแก่เข้าข้างตัวเองแก่เดินไปถามคนทัไปหมดเลยไปโรงพยาบาลเลยนะไปโรงพยาบาลนะอยู่ไปโรงพยาบาลเลยคนไหน80บาท8080บาทไม่ต้อง80อยู่ระหว่าง80。
คนไหนแปดสิบบ้างแล้วก็ดูเขามีสภาพนี้ก็จดจำไว้。
จะจะไม่ได้เอาเอาโทรศัพท์มือถือไปถ่ายไว้ได้ขอถ่ายหน่อย80มิตรภาพคนนี้808080มิตรภาพอย่างนี้เราต้องเป็นอย่างนี้งเราต้องเป็นอย่างนี้ง่าต้องเป็นอย่างนี้อย่างนี้แหละแล้วก็90บาทในช่วง909090ภาพไงยังนึกไม่ค่อยออกยังเข้าข้างตัวเองว่ายังสวย。
เราก็ไปเดินถามใครในโรงพยาบาลอยู่ในช่วงอายุเก้าสิบบ้างแล้วก็ขอกล้องถ่ายหน่อยถ่ายๆถ่ายๆมาไว้แล้วก็มาดูดูๆมันเนี่ยเก้าสิบต้องเป็นอย่างนี้ง่ายๆเลยเก้าสิบต้องเป็นอย่างนี้ง่ายเนี่ยแล้วก็เก้าสิบก็ยังไม่รู้สึกว่าตัวเองจะตายร้อยนึงร้อยนึงเดินอยู่ในโรงพยา。
บาลใครร้อยนึงมาก。
ค่อยๆตายก็ตายร้อย。
ร้อยนึงก็ยังไม่รู้สึกว่าตัวเองจะตายบวกเข้าไปเลยเนี่ยไปเรื่อยๆ。
แล้วก็ดูที่แกกแล้วเป็นไงพอแกกจะยอมรับเลยว่าคนแก่เจ็บเป็นยังไงไปดูไอc uเต็มไปหมดเลยนะเราต้องเป็นอย่างนี้งไงเลยต้องเป็นอย่างนี้ยังไงตายแล้วเป็นย。
ั。
งไงห้องดับจิตเต็มเลยแล้วเข้าไปเดินห้องดับจิตเปิดไฟแดงๆกลางคืนน่ากลัวมากเลยเดินเข้าไปไปตายเลยก็ไปไปหมดเลยไม่รู้ที่นี่ก็ไปดูสภาพยังไงตอนโรงพยาบาลต่างจังหวัดตอนที่ลูกตาย。
แม่ตายพ่อตายเข้าไปเอาศพเข้าไปแล้วก็ไปดูด้วย。
เกะเลยตเก็บวาเตียงอะไรเปิดไฟสีแดงดวงเดินหน้าเขียวเต็มไปหมดเลยยืนดูเนี่ยติดตาติดใจเลยไปดูเข้าแล้วมาติดตาติดใจกูเราต้องเป็นอย่างนี้ง่เลยไม่อาจจะเป็นอย่างนี้ไม่ได้หรอกตอนที่มันนอนแล้วตอนที。
่มัน。
ใจมันจะไปลูกกระทะจะระเบิดเนี่ย。
บรรลุก่อนล่วงหน้าแล้วอ่ะ。
ไอจิมันยังไงไม่ทราบมันให้หายๆมันก็แค่วามันรู้สึกวามึงก็ไอ้ศึกครั้งนี้มันจะมันจะมันจะชนะและรู้สึกระหว่างกเลสกับจิเนี่ยมันจะชนะอะไรสติปัญญากับจิเนี่ยกับกเลสเนี่ยมันรู้สึกวามันจะชนะมันนกว่าไอ้การพิจารนาครั้งนี้มันจะจบลงแล้วมันรู้ล่วงหน้ามาทั้งวันสอ。
งวันสองวัน。
มันมันจะจบลงในใจมันหายมัน。
แห้งไปถึงท้องน้อยนู่น。
นี่หว่ามันแห้งไปถึงท้องน้อยมันถึงน้อย。
แต่รู้แล้ววามันเหมือนกับวาสติปัญญากับกเลสอ่ะมันจะรู้สึกครั้งนี้มันจะชนะและสติปัญญาจะชนะกเลสขาด。
เป็นยังไง。
รับความจริงไม่ได้ระเบิดหมดเลยอ่ะภายในระเบิดหมดเลย。
น้องเขานะอย่าไปแตะยุ่งมันวายกับจิตเบาจิตสบายนะอย่าไปน้องเบาๆสบายสๆน้องไปเดินยิ้มแข่งอะไรไม่ใช่นะ。
จะเพ่งอัดในตัวเองอ่ะจุกตาย。
น้องเขานะ。