请允许我在此分享。昨晚我在经行时出现了一种现象，我的心专注于更细微的执著上。

我意识到，觉知到自己有正念，并与觉知同在，然后觉知会不断涌现。我又进一步细致地观察到，这种心理运作的过程，最初是从心向外散发开始的，先是迷失，迷失于感受，迷失于法尘（dhammarammana），迷失于所知之境，因为那时还无法区分能知者和所知之境。

后来我意识到，一旦具备正念，就能看到所显现的可感知事物，所有被观察到的法尘，都与能知的心分离。而且，显现出来的所知之境和能知者，两者都是行蕴（sankhara）。这样，就能逐渐地更加细微地观察到不断变化的行蕴。

从具备正念开始，一旦失去正念，就不会与觉知同在。但如果持续保持正念，就会更多地与觉知同在，保持觉知而不中断。这个过程依赖于只有正念，然后如实地接受事物本来的样子，直到最终与涌现的觉知同在，正念变得敏锐，从而与觉知融为一体。

迷失于正念和智慧本身，并将正念和智慧视为“我”。正念和智慧就像是，像是大海中的波浪。无论是大波浪、小波浪，还是细微的波浪，从粗大的行蕴，如情绪、感觉、想法，以及各种情绪，包括正念、觉知者、观察者、理解者，都是大海中非常细微的波浪。越小越细微的波浪越好。

但这不是重点。仍然执着于认为智慧是“我”，“我”是智慧，“我”是正念和智慧，正念和智慧是“我”，所以就变成了波浪。成为行蕴，迷失于行蕴。当行蕴感觉到行蕴是“我”，我们执着于行蕴为“我”，认为“我”参与到行蕴中，这就是无明（avijja）。

无明需要看到，整个包含“我”、想法、感受，以及“我”是智慧的整体，都是行蕴。然后让它成为行蕴，让行蕴发生，让它成为运动的事物，成为大海中的波浪。但超越大海的波浪之外，是寂静不动，没有任何显现。

世俗语言有很多种称谓，比如佛（Buddha），原始状态，无为法（visankhara），不生灭界（asankhatadhatu），不生灭法（asankhatadhamma），空性（sunyata），或者心（heart/mind）。这是一种没有任何事物显现的状态，既不是正念，也不是移动的事物，不是波浪的状态，不是波动，不是试图认知、舍弃、理解的事物，不是追逐去理解任何事物。

如果有人试图去理解，那就会脱离“我”的范畴。“我”会向前冲。如果有“我”，“我”会努力去认知和理解，以消除行蕴的执著，消除对行蕴的迷失，为了“我”达到涅槃，为了“我”证得涅槃，去获得和成为涅槃。“我”就会向前冲，这就是自我（atta），是知识（vijja）向前冲。去获取，去获得，去成为。有“我”去获取，去获得，去成为。

因此，它会产生涟漪和波动，因为“我”执着于知识、洞察力，以及正念，这些知识和洞察力理解事物是什么，理解得更深入，看得更清楚，非常清晰，直至内心。但无论知道得多详细，看得多清楚，理解得多么透彻，仍然执着于认为“我”是清晰的，是知道、看到和理解得更清晰的人。这就是知识。你注意到吗？看到了吗？

既然这样，就让行蕴自然生灭，无论它会怎样，都随它去吧。无论行蕴表现出什么样的心理行为，无论当下如何显现，都让行蕴自然生灭。但心，或者原始的真如之心，是空性，是一种没有事物显现的状态。没有任何事物显现，一直如此。

从不显现的状态中涌现的知识，是没有“知者”的，没有涟漪，没有波动。但内心清楚地知道，所有的行蕴都在不生不灭之中生灭。或者可以称之为真心，可以称之为原始的心，可以称之为纯净的觉性。如果以自然的方式去认识，如果以纯净的方式去认识，那就是没有人执着于自然的觉性是“我”，是“我”的，不能是“我”们的，它是纯净的自然觉性。

当执着者消失，就只会看到，而看到就是知道。从心中涌现，不是“我”在知和见。它不是五蕴（khandha）所包含的正念，而是从心中涌现的觉知，心或纯净的觉性，没有无明混杂其中，没有任何显现，就像宇宙的空旷，就像自然的空旷。

所有行蕴，每一个当下，都可以波动，可以移动，可以生灭，可以造作，可以知道和理解事物是什么。所有这些都是从不生不灭之中产生的行蕴。只有知识从心中涌现，在每一个当下，没有“知者”的自我，没有“知者”的心。没有“知者”的心，只有从空无中涌现的知识。这种知识从空无中产生，去知见所有的一切，每一个当下，都从空无中产生，存在于空无之中。

没有人，没有“我”，没有心，与所知所见的事物发生任何关系。所以只有纯净的自然。自然的一个方面是，可以生灭的自然，被称为行蕴。然后在不生不灭中生灭，在不生不灭中生灭，在不生不灭中生灭。心就处于这种状态，心就变成了不生不灭。心或真正的觉性变成了不生不灭，苦的止息就在那里。

心是，是从自我中空旷，从心中空旷，从执着者中空旷。所以没有“能抓住”的人，也没有“能放开”的人。如果没有“能抓住”的人，没有“能放开”的人，没有试图去观察、去看、去理解、去舍弃、去放开、去放下的人，就不会有“我们”的那些行为，不会有“我们”冲向前方，看向前方，努力去观察、认知、理解和放下。

但在一个瞬间，在我们的体内出现了行蕴，想要去做些什么，为了成为什么。就能看到那是从空无中产生的行蕴，然后在空无中消失。这一点非常细微。这或许是因为我是一个非常细致的人。但这不是说要去把什么事情做得细致，也不是说要去细致地观察到什么，而是从非行蕴的心中涌现出的一种非常细微的觉知。

师父（Luangta）指出了这一个念头，告诉我们让我们看到，然后努力按照师父所说的去看，理解了吗？大概理解了。但需要持续地努力，在每一个当下保持正念。

我们让大家来，来观察身体，包括这位修女（Mae Chee），她非常细致，是认知和看清事物方面最细致的人。但我们仍然能感觉到修女心中深处隐藏着“我们”的自我。在内心深处，有着“我们”的自我，渴望着“我们”通过认知、观看、理解和放下而达到涅槃。所以这种放下是为了“我们”的。我看到了，“我们”的自我就隐藏在心中，想要获得涅槃。

因此，在每一个当下，在所有的当下，无论通过哪种方式修行，无论是经行，禅坐，反思，还是使用任何修行方法，如果以知识（vijja）来进行修行，所做的一切都是为了“我们”的利益，为了去获得、去拿取、去到达、去证悟，那么就会变成贪婪，无法摆脱烦恼。

要怎么做呢？每个人都要彻底地看清自己的内心，不是说在“我们”的内心没有“我们”的自我，而是“我们”的自我隐藏在“我们”的内心，为了去拿取、去获得、去成为、去证悟、去达到涅槃、去成为阿拉汉（Arahant）。应该怎么做呢？所以必须真正地观察自己的身心，从而清楚地认识到，“我们”并非真实存在，在“我们”的心中真的不存在“我们”。只有空旷的心，只有来自浩瀚宇宙的空旷的心，从心中涌现出知识，但在“我们”的心中没有“我们”的自我。这样，就不会有“我们”的自我去获得、去拿取、去成为、去证悟、去成就什么。

正是这一点隐藏在背后，暗中操控着“我们”。是“我们”在操控着“我们”。无论“我们”做什么，都有“我们”在操控“我们”，使得“我们”所做的不是为了“我们”自己。我们没有意识到这一点，对吗？你们真的从心中看到了这一点。知识（vijja）就会全部熄灭。那个操控“我们”的人，让“我们”去获取什么、去得到什么，去成为什么，都会消失。现在就是没有知识，也就是说没有“我们”的自我去获取、去获得、去成为什么，因为没有“我们”的自我。“我们”的自我不存在，因为“我们”来自空无，然后才形成了一个自我，形成了身体和心，形成了受（vedana）、想（sanna）、行（sankhara）、识（vinnana），然后又回到原来的空无状态。

通过来自内心的真正理解，真正从内心认知，无明就会完全消失。知识（vijja）也会消失。一切都消失了。知识（vijja）消失，各种实践（patiyatti）消失，戒律（sila）消失。一切都消失。行蕴（sankhara）消失，意识（vinnana）消失。一切都消失。色（rupa）、名（nama）、识（vinnana），所有感受（vedana）、欲望（tanha）、执取（upadana）、有（bhava）、生（jati）和一切痛苦，所有的轮回，都完全消失。生老病死灭。

知识（vijja）消失，意味着认为“我们”所做的一切都是为了“我们”的利益，让“我们”能够获得什么、成为什么的想法消失。就会变成对未来之事的迷恋，而不是当下。当下只有行蕴生灭，行蕴生灭于空无之中。但却变成了为了未来而做，变成了对未来的迷恋，没有活在当下。我们却以为自己活在当下。

迷恋未来，认为未来“我们”会怎样，未来“我们”会得到解脱。未来可能只是下一秒，也是未来。明天“我们”会得到解脱，下一分钟也是未来，不是当下。将未来作为准则，将未来作为标杆。了解当下，当下的状态是没有执取，是解脱。

在解脱的当下，没有执着“自我”。一切都被看见，但没有“能执取”的人，与“被执取”的事物。在当下这一刻，即是当下，即是结束。行蕴在空无中生灭，从空无中产生，在空无中消失。行蕴从空无中产生，在空无中消失。只为当下而活，而不是为了明天、为了未来的日子，或者为了未来的生生世世。没有。只为当下而活，只有行蕴在空无中生灭。

痛苦就在这里，就在当下。超越当下，就没有未来的涅槃。因为如果有了未来，就必须有一个“我们”，必须努力在未来达到涅槃。我们用所有的努力，为了“我们”在未来达到涅槃。就会变成是“法”变了质。

还有什么不清楚的地方吗？迷失是从粗糙开始，然后逐渐变得精细，直到一个地步，我们自己无法看到这些精微之处。如果没有老师的指导，下一步该怎么走？

即使是佛陀，也只是指路人，只能提供指导。只能说，事情是这样的，是这样的，是这样的。告诉你什么是，但你需要自己亲眼看到，自己去了解。我们所执着并认为是“我们”的，只有身和心这两样东西。对于我们所执着的身体和心，可以从任何一个角度，或者多个角度来观察，看到它不是“我们”，不是“自我”，不是一个恒常不变的“我们”，不是“我们”，不是“我们”的。这就是道路。不是说哪种方法是对的，哪种方法是错的。任何方法都可以，只要你不执着于身体和心，认为那是“我们”，是“我们”的自我，那么所有的痛苦都会消失。任何方法都可以是对的。但如果无论使用哪种修行方法，最终都认为“我们”的修行为“我们”带来了什么， “我们”得到了什么，哪怕得到了空性，得到了轻松自在的感觉，即使认为“我们”得到了解脱，那也不是佛陀的道路。佛陀的道路是，“我们”要去获得、去成为什么，那都是烦恼。 “我们”要去拿取、去获得、去成为知识（vija），那都是烦恼本身。没有“我们”去拿取或成为什么，那么烦恼就会消失。有了“我们”，就会不断地产生烦恼。

佛陀的道路就是结束“我们”，结束认为那是“我们”的感受，结束认为是“我们”的自我，结束“我们”的自我去拿取、去获得什么。没有“我们”的自我去执着什么，就不会有痛苦。执着于什么，就会痛苦。烦恼就会不断产生。佛陀的道路被称为“道”（Magga），是道路。是要修行戒（Sila）、定（Samadhi）、慧（Panna）。智慧穿透禅定，智慧抵达平静的心。戒律也变成了禅定，即是避免说恶语，避免邪恶的行为。一旦到达内心，它就变成了禅定，变成了智慧，因为不迷失。如果仍然执着于认为那是“我们”，是“我们”的自我，那么就需要用心去造作（ปรุงแต่ง）行蕴。根据师父的修行经验和观察，如果我们不迷失于行蕴，行蕴就无法被造作成“我们”。

它会在“我们”的心中留下一个记号，认为“我们”会得到， “我们”会到达， “我们”会证悟， “我们”会成就， “我们”会成为什么。行蕴必须在心中被造作，否则无法摆脱它。这就是行蕴。 “我们”的自我无法获得任何东西。没有“我们”的自我去获取。获取者和获取的对象都消失了。想去获取的东西，以及要去获取的“我们”，一切都消失了。

这就是师父完全传授给你们的东西。在这里，到达觉知者，到达心灵，进入精细的心，那只能起到辅助作用。仅此而已。你必须自己咀嚼和吞咽。

曾经有一位女士去拜访龙普·达（Luangpu Da），说：“龙普已经涅槃了，能否代替龙普进入涅槃？”拿他和任何人比较都可以。能代替吗？腹泻无法代替，痛苦无法代替。谁感到疼痛，谁就受苦，必须自己去排泄。必须从任何一个角度，从一个或多个角度出发，从而认识到它不是“我们”，不是“自我”，不是一个恒常不变的“我们”，不是“我们”的。必须从任何一个角度出发，从而认识到它不是“我们”，不是“自我”，不是恒常不变的，不是“我们”的。这就必须愿意放弃所有的行蕴，所有身体的行蕴和心灵的行蕴，所有可以活动的行蕴，所有可以生灭的行蕴，所有可以造作的行蕴，所有具有认知、观看、理解和努力的行蕴。必须愿意完全放弃，不留下任何东西，为了不留下任何东西。愿意完全放弃，这是最后一生，不会再有任何东西。为了不留下任何东西。愿意完全放弃，这是最后一生，不会再有任何东西。不会再有“我们”去获取任何东西。即使是累积的所有功德，为了成为什么，也都不再需要，完全放弃。愿意完全放弃。但空性不是“我们”，不是有“我们”消失在空性中。不是的。空性来自自然的空旷，然后又回到自然的空旷。没有带着自我的“我们”回到空旷。而是空旷，以及空旷。因为如果认知到那是与自然合一的空旷，认知或者真如之心，或者原始的心，与自然的本质一致，与宇宙的空旷合为一体，就不再留下“我们”。

必须完全放弃。必须完全放弃。必须愿意让身体的行蕴和心灵的行蕴完全消失。消失。消失一切的自我，不留下自我，不留下自我，不留下自我。愿意放弃自我。愿意放弃一切，但却不放弃自我，那是不可能摆脱痛苦的。即使住在寺庙里，但不放弃自我，也无法摆脱痛苦。但如果无论身在何处，都能放弃自我，就能摆脱痛苦。

愿意放弃什么？愿意放弃。即使死亡来临，也让它来临。但已经融入空性，自我的死亡就让它死亡吧。但已经融入空性，自我的死亡就让它死亡吧。已经成为与自然合一的空性。熄灭自我的存在，不留下任何东西。熄灭所有自我的知识（vija），熄灭所有自我的存在。从根源上断除贪爱、执取，一切的“有”（bhava）和生命（jati）完全熄灭，不留下任何东西。愿意放弃，完全放弃。不再需要。即使是“我们”要去获得涅槃，“我们”也已经放弃了自我，怎么会有“我们”去获取任何东西呢？当我们努力让“我们”去获得涅槃时，如果我们不放弃“我们”，如果我们执着于“我们”，就不会不留下任何东西，而是与宇宙的空旷融合。宇宙的空旷就是觉性。如果没有自我，它就变成了“宇宙是觉性的”，不留下任何东西。它永远存在。立刻放下。努力去做什么，为了让“我们”去获得什么，去成为什么，那就结束吧。不再有“我们”了。已经没有“我们”了。“我们”哪儿也不去了。也没有试图帮助“我们”不再产生。没有了，已经没有“我们”了。不再试图帮助“我们”不再产生，或者“我们”产生去获取什么，已经不会再发生了。

从空旷的心中涌现的知识，一切都结束了。结束了。所有行蕴，身体的行蕴和心灵的行蕴，无论它们会如何，都不会再有人执着。让它们消失，让它们消失。消失，消失，消失，没有了。在每一个当下，只有空旷，只有真正的空旷，就像天空，就像宇宙。没有“我们”的存在，消失在空旷之中。不再回来。所有漫长的轮回，所有漫长的轮回，都是为了不回来。没有人来，没有人去。这就是最后一次了。一切都结束了。所有积累的福报和功德，都彻底地放弃。必须下定决心，果断地放弃。不想要任何东西，不执着任何东西，不成为任何东西。没有去获取任何东西的“我们”，没有执着任何东西的“我们”，没有成为任何东西的“我们”。什么都不需要，什么都不成为。甚至连涅槃也只是一个名字，什么都没有。没有任何象征或标志，因为一旦有了任何东西，就会让我们试图去抓住它，让它成为“我们”的。不存在。

这意味着熄灭知识（vijja），熄灭欲望（tanha），熄灭执着（upadana），熄灭自我的存在，完全熄灭“我们”内心的自我。从根源上断除能够被拿来产生烦恼的一切。“彻底熄灭，没有留下任何东西。”“彻底熄灭，没有留下任何东西。”“彻底熄灭，没有留下任何东西。”“彻底熄灭，没有留下任何东西。”必须在每一个当下都做好准备。努力让“我们”去得到，去到达，去拿取什么，去成为什么，去到达什么，去变成什么，对什么一无所知，一切都结束。只有内心清楚地知道。

有很多方法，不是只有一种方法。但是哪一种方法能够完全熄灭知识（vijja），熄灭执取（upadana），熄灭自我的存在？真正地放下，真正地放弃。修行者不愿意放弃，一直在那里想要，想要空旷，想要舒服，想要解脱。如果有了“我们”的想要，就完了。那不是烦恼吗？是烦恼。这表明没有舍弃烦恼，而是要获取烦恼。想要摆脱痛苦，想要涅槃，想要空旷，想要轻松，身心放松，没有痛苦，只有快乐。有了“我们”去获取，那是烦恼。就在那里。

但我们已经疲倦了，对于奋斗挣扎着让“我们”无法获得或成为什么，感到非常疲倦。感觉“我们”挣扎了很久，就像不知道经历了多少大劫。太累了。太累了。为什么“我们”要如此漫长地挣扎受苦呢？还会再愚蠢地回到追逐痛苦的道路上吗？

类似于“我们”已经环游世界。就像那些喜欢旅行的游客，喜欢去国外旅行，环游世界。就像“我们”一样，环游世界无数次，经历了不知多少世界，在三界之中。我们太疲倦了，我们已经停下来了，我们已经足够了，我们不会再去任何地方了。


---


翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求：
1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语
2. 不遗漏内容
3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！

กลับขอโอกาสเจ้าค่ะ。
เมื่อคืนเดินทรงกลมแล้วก็ก็มีป่าปรากฏการณ์เกิดขึ้นจิตมันก็ได้พิจารณา。
ติดฝที่ละเอียดอ่ะค่ะก็。
ก็ปรากฏขึ้นว่าตัว。
รู้ว่า。
มีสติรู้เท่าทันแล้วก็จนมาเป็นอยู่กับรู้แล้วก็เป็นรู้ไล่ขึ้นมาค่ะแล้วก็เลยว่าได้พิจารณาละเอียดขึ้นไปอีกตรงที่ว่าขั้นตอนของการดำเนินจิตแบบจิจิตเนี่ยเดิมที่เริ่มจากการที่จิตส่งออกนอกหลงก่อนหลงอาการหลงไปเป็นธรรมอารมณ์หลงไปเป็นสิ่งที่ถูกรู้เพราะว่าย。
ั。
ง。
แ。
ยก。
ตัวผู้รู้กับ。
สิ่งที่ถูกรู้ไม่ได้。
ได้เข้ามาถึงว่าพอมีสติรู้เท่าทันน่ะ。
ก็จะเห็นว่า。
สิ่งที่ปรากฏขึ้นให้รับรู้สิ่งที่ถูกดูที่เป็นธรรมอารมณ์ทั้งหลายแยกกับ。
ตัวจิตผู้รู้และทั้งสิ่งที่ถูกรู้และผู้รู้ที่ปรากฏขึ้นเนี่ยเป็นสังขารทั้งคู่ก็จะค่อยๆละเอียดขึ้นเห็นสั，ง，ข，ารที่เ，ป，ล，ี，่，ย，น，เ，ปลี่ยนหน้，า，ไ。
ปเ，รื่อยๆ。
จากที่มีสติรู้เท่าทันเมื่อไหร่ขาดสติก็จะไม่อยู่กับรู้。
แต่เมื่อมีสติต่อเนื่องก็อยู่กับรู้มากขึ้นอยู่กับรู้ให้ไม่ขาดว่ารรขตอนอาศัยว่ามีแค่สติรู้เท่าทันแล้วก็รับรู้ตามความ，เ，ป，็นจริงอย่างท，ี。
่มันเป็น。
จนสุดท้ายก็อยู่กับรู้ที่ขึ้นที่ขึ้นสติคมขึ้นก็จะเป็นเป็นรู้นั้น。
หลงหลงไปเป็นตัวสติปัญญาและ。
เป็นตัวสติปัญญาตัวนี้มันตัวกับเพื่อนเป็นตัวไว้ตัว。
เปรียบเหมือนกับไอ้ไอ้ตัวสติปัญญาเนี่ยมันยังเป็นคลื่น。
เป็นคลื่นในท้องทะเลคลื่นไม่ว่าจะใหญ่เล็กหรือเอียดบันได。
ตั้งแต่สังขารที่ใหญ่ๆคืออารมณ์ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ต่างๆ。
รวมทั้งสติปัญญาผู้รู้ผู้เห็นผู้เข้าใจในเป็นคลื่นที่ละเอียดมากในทะเล。
ขึ้นในทะเลที่เล็กมากละเอียดมากแต่เป็นขึ้นที่ดีมากอะไรยิ่งเล็กยิ่งที。
อย่างละเอียด。
แต่ไม่ชี。
ยังมีความหลงยึดถือเอา。
สติปัญญาเป็นตัวเราตัวเราเป็นสติปัญญา。
ตัวเราเป็นตัวสติปัญญาสติปัญญาเป็นตัวเราก็เลยกลายเป็นคลื่นไป。
การเป็นสังขารหลงไปเป็นสังขารเมื่อสังขารนั้นมีความรู้สึกว่าสังขารเป็นเราเราไปยึดสังขารเป็นตัวเรา。
มีตัวเราเข้าไปร่วมกับสังขารก็เลยเป็นอ่าววิชา。
ววิชา。
จะต้องเห็นว่าทั้งดวงเลยที่มีตัวเราความคิดความรู้สึกมีตัวเราเป็นสติปัญญาเนี่ยทั้งดวงนี้เป็นสังขารทั้งดวงเลย。
แล้วก็ปล่อยให้เขาเป็นสังขารไปซะ。
ปล่อยก็สังขารไปเป็นสิ่งที่เคลื่อนไหวไปเป็นคลื่นของทะเลไป。
แต่พ้นจากขึ้นของทะเลไปในมันเป็นความไม่เคลื่อนไหวไม่ปรากฏอะไรเลย。
ภาษาสมมุติก็เรียกก็หลายบ้างว่าพุทธบ้างที่เดิมแท้บ้างวิสังขารบ้างอสังฆทาตุอสังฆธรรมบ้าง。
สุยตาบ้าง。
หรือใจบ้าง。
เป็นความไม่มีอะไรปรากฏเลย。
ไม่ใช่ทั้งสติปัญญาไม่ใช่ต้องสิ่งที่เคลื่อนไหวไม่ใช่ต้องเป็นความเป็นเพื่อน่มความไหวตัวไม่ใช่ต้องเป็น。
ความรู้ความเข้าใจที่ไปไล่รู้ไร่ไล่ละไล่เข้าใจๆไล่ทำความเข้าใจอะไร。
ถ้ามีผู้ไล่ทำความเข้าใจใน。
มันจะออกไปจากผตราคือตัวเราเนี่ยพุ่งไปข้างหน้า。
ถ้ามีตัวเราตัวเราไล่ที่จะไปไปทำความรู้ความเข้าใจเพื่อให้สิ้นอัตราสังขารสิ้นหลงสังขาร。
เพื่อตัวเราไปนพพานเพื่อตัวเราไปบรรลุนพพาน。
ไปได้ไปเป็น。
นพพานมันจะมีตัวเราพุ่งไปข้างหน้าคือเป็นอัตรชาเป็นวิชาพุ่งไปข้างหน้าจะไปเอาไปได้ไปเป็นมีตัวเราไปเอาไปได้ไปเป็น。
มันเลยเป็นตัวส่วนที่เป็นกระเพื่อม。
ไหวตัว。
เพราะว่ามีตัวเราไปยึด。
เอาความรู้ความเห็นความเข้าใจสติปัญญาที่เป็นความรู้ความเห็นก็เข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร。
เข้าใจละเอียดขึ้นเห็นละเอียดขึ้นชัดเจนมากชัดเจนจนถึงใจ。
แต่ไม่ว่าจะรู้จะเห็นละเอียดชัดเจนถึงใจไงก็คือ。
ยังมีความหลงไปยึดถือเอาตัวเราเป็นผู้ชัดเจนเป็นผู้รู้เห็นเข้าใจชัดเจนขึ้นมาก。
มันก็เลยเป็นวิชาอยู่สังเกตเห็นไหมเห็นค่ะ。
ในเมื่อเป็นอย่างนี้แล้วเนี่ยก็ปล่อยให้。
สังขารเขาเกิดเองดับเองเขาจะเป็นยังไงก็ช่างเขา。
สังขารจะไม่ว่าจะเป็นพฤติกรรมของจิตอย่างไร。
ไม่ว่าจะแสดงอาการอย่างไร。
ขณะปัจจุบัน。
ไปให้สังขารก็เกิดเองกับเองเองกับเองเองกับเอง。
แต่ใจอ่ะหรือจิตดั้งเดิมแท้ๆ。
เป็นสุยตาเป็นความไม่ปรากฏอะไรเลย。
ก็ไม่มีอะไรปรากฏเลยอยู่นั้นตลอดกาล。
ความรู้ที่มันรู้ออกมาจากใจที่ไม่ปรากฏอะไรเนี่ย。
เป็นเป็นความรู้ที่ไม่มีตัวตนของผู้รู้ไม่มีการกระเพ่มไม่มีการไหวตัว。
แต่มีความรู้แจ้งแก่ใจว่า。
สังขารทั้งหมดเนี่ยเกิดดับอยู่ใน。
ความไม่เกิดไม่ดับหรือเรียกหัวใจ。
เรียกว่าจิดั้งเดิมได้เรียกว่าถ้าาสรู้ที่บริสุทธิ์ถ้ารู้ตามธรรมชาติถ้ารู้บริสุทธิ์ก็คือว่าไม่มีใครไปหลงยึดถือชาติรู้ของธรรมชาติมันเป็นเราเป็นตัวเราเป็นเป็นของของเราไม่ได้เป็นธาตุรู้ที่บริสุทธิ์ตามธรรมชาติแท้ๆ。
เมื่อสิ้นผู้ยึดถือ。
มันก็เลยเห็นแต่เพียงว่า。
เห็นนี่ก็คือรู้คือลูกออกมาจากใจใช่ตัวเราเป็นคนรู้คนเห็น。
มันไม่ได้เป็นสติปัญญาที่เป็นขันธห้าและ。
เป็นความรู้แจ้งออกมาจากใจว่า。
ใจหรือถ้าาสรู้ที่บริสุทธิ์แท้ๆน่ะที่ไม่มีเอาวิชาไปปนั้นมันไม่ปรากฏอะไรเลยเหมือนดั่งความว่างเปล่าของจักรวาล。
เป็นความว่างปากของธรรมชาติ。
สังขารทั้งหมดทุกปัจจุบันขณะ。
ที่มันก็เพมได้ไหวตัวได้เกิดดับได้ผมแต่งได้มีความรู้ความเห็นความเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไรได้。
รวนแต่เป็นสังขารที่。
เกิดจากอยู่ในความไม่เกิดดับ。
มีแต่ความรู้ออกมาจากใจอย่างนี้ทุกปัจจุบันขณะ。
ไม่มีตัวตนของผู้รู้ไม่มีตัวจิตตัวใจของผู้รู้ตัวจิตตัวใจของผู้รู้ไม่มีมีแต่ความรู้ออกมาจากความไม่มีอะไร。
เป็นความรู้ที่ออกมาจากความไม่มีอะไร。
มารู้เห็นว่า。
ความมีอะไรทั้งหมดทุกปัจจุบันขณะเกิดจากอยู่ในความไม่มีอะไร。
ไม่มีใครไม่มีตัวเราไม่มีตัวจิตตัวใจไปอะไรกับอะไรในสิ่งที่รู้ที่เห็นนั้น。
เลยมีแต่ความบริสุทธิ์แท้ๆของธรรมชาติคือธรรมชาติฝ่ายหนึ่งคือธรรมชาติที่เกิดดับได้เรว่าสังขาร。
แล้วก็เกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับ。
เกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับอยู่อย่างนีนะ。
ใจเลยกลายเป็นความไม่เกิดดับ。
ใจหรือถ้ารู้แท้ๆ。
กลายเป็นความไม่เกิดดับใจหรือถ้ารู้ท้ที่เป็นความไม่เกิดดับนัแหละความ้นทุกข์มันอยู่ตรงนั้น。
หัวใจเป็น。
เป็นความว่างเปล่า。
จากตัวตน。
ว่างเปล่าจากตัวจิตตัวใจว่างเปล่าจากผู้ยึดมั่นถือมั่น。
เลยไม่มีตัวผู้ไปจับแล้วก็ไม่มีตัวผู้ไปปล่อยถ้าไม่มีตัวผู้ไปจับแล้วไม่มีตัวผู้ปล่อย。
แล้วไม่มีตัวผู้พยายามไปดูไปดูไปเห็นไปเข้าใจไปละไปปล่อยไปวาง。
มันจะไม่มีกริยาการที่มีตัวเราอ่ะไล่ไปข้างหน้าเดินไปข้างหน้ามองไปข้างหน้าไปพยายามดูรู้เห็นเข้าใจและปล่อยวาง。
แต่มันเสววิทีเดียวเนี่ย。
ที่มีปรากฏสังขารในตัวเราที่จะไปอยากไปกระทำอะไรเพื่อเป็นอะไรมันก็เห็นว่าเป็นสังขารที่เกิดขึ้นมาจากความไม่มีอะไรแล้วก็ดับหายไปในความไม่มีอะไร。
ตรงนี้ละเอียดมากเลย。
สงสัยที่เป็นคนละเอียดมากแต่ละเอียดมากก็ใช่ไม่ใช่ว่าไปทำอะไรให้ละเอียด。
ไม่รู้ไปเห็นอะไรให้ละเอียด。
แต่เป็นความละเอียดมากที่รู้ออกมาจากใจที่ไม่สังขาร。
สงตาก็ได้ชี้เป็นขนาดจิตบอกเราให้ให้เราเห็น。
แล้วก็。
แล้วก็เพียนเห็นตามที่ที่หลวงตาบอกจะเข้าใจตามได้ไหม。
พอเข้าใจก็ค่ะเจอแต่จะต้อง。
คำคนเพียรเพียร。
มีสติรู้เท่าทันไปทุกปัจจุบันขนาดแล้วค่ะ。
ที่เราให้ทุกคนมามาพิจารณากายประกอบไปด้วย。
แม้แต่แม่ชี。
ไม่ที่ละเอียดมากเลยเป็นคนที่ละเอียดมากที่สุดและในการรู้เห็นชัดเจนมากละเอียดมาก。
แต่เรายังแอบเห็นในใจลึกๆของแม่คิดเป็นเนี่ย。
มีความเป็นเราตัวตนของเราซ่อนอยู่ข้างหลังตอนอยู่ในใจลึก。
ที่มีตัวเราเนี่ยปรารถนาจะให้ตัวเราเนี่ยมนุุนิพพาน。
ในการรู้การเห็น。
การทำความเข้าใจในการที่ปล่อยวางเนี่ย。
มันจึงเป็นการปล่อยวางเพื่อตัวเรา。
ผมไม่เห็นว่ามีตัวเราเนี่ยมันซ่อนอยู่ในใจ。
ที่จะไปเอานพพาน。
ดังนั้นในการจจุบันในการปฏิบัติทุกปัจจุบันขณะทุกปัจจุบันขณะไม่ว่าจะปฏิบัติด้วยวิธีใด。
จะได้จกรมจะนั่งสมาธิจะพิจารณาจะปฏิบัติด้วยคำปฏิบัติด้วยด้วยวิธีการใดก็ตาม。
ก็ปฏิบัติไปด้วยวิชา。
มันทำทั้งหมดเพื่อผลประโยชน์ของตัวเราจะไปได้。
ไปเอาไปถึงไปบรรลุเลยกลายเป็นความโลภไปกเลสบรรทุกขไม่ได้。
ทำยังไงอ่ะทุกคนอ่านใจตัวเองให้ขาดว่าเนี่ยมันไม่ใช่ว่าในใจของเราไม่มีตัวเรา。
แต่มันมีตัวเราซ่อนอยู่ในใจของเราเพื่อจะไปเอา。
ไปได้ไปเป็นไปบรรลุไปนพพานไปเป็นพระอรหันต์。
นี่สิจะทำยังไงเลยต้องพิจารณาให้เห็นจริงๆไปในร่างกายและจิตใจของตัวเองวาเพื่อเห็นวาได้ใจแจ้งประจักษ์แกใจเจ้าของวามันไม่ได้มีตัวตนมีตัวเราอ。
ยู่จริงๆ。
มันไม่ได้มีตัวตนของเราจริงๆในใจของเราไม่มีจริงๆมีแต่ใจที่ว่างเปล่ามีแต่ใจที่ว่างเปล่ามาจากดับท้องฟ้าจักรวาล。
ที่มันมีความรู้ออกมาจากใจ。
แต่มันไม่มีตัวตนของเราอยู่ในใจ。
แล้วมันจะไม่มีตัวตนของเราเนี่ยที่จะไปได้。
ไปเอาไปเป็นไปบรรลุไปสำเร็จอะไร。
ตัวนี้。
มันเลยซ่อนเอาวิชาแทงอยู่ข้างหลังเราคือตัวเราเนี่ยมันบงการเราเราไปทำอะไรก็มีตัวเราวงงการวงงการเราใ，ห，้，เ，ร，า，ไ，ม，่，ท，ำเ，พ，ื，่，อตัวเราเร，า，ไ。
ม่ทันมัน。
เห็นไหม。
ท่านเห็นมาตรงนี้。
จริงๆจากใจของท่านวิชาก็ดำหมดเลย。
ไปตัวเราผู้บงการเราให้เราไป。
จะไปเอาอะไรไปได้เลยเป็นอะไรอ่ะมันก็ไม่มีวิชาตอนนี้เลยคือไม่มีตัวเรา。
ไม่มีตัวเราที่จะไปเอาไปได้เป็นอะไรเพราะตัวเราไม่มี。
ตัวเราไม่มีเพราะเรามาจากความไม่มี。
แล้วก็มีเป็นตัวขึ้นมีรมีมีร่างกายมีจิตใจขึ้นมามีลูกเป็นสัญญาวิญญาณขึ้นมาแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีดังเดิม。
ด้วยความเข้าใจจากใจรู้เห็นจากใจจริงๆอย่างนี้แจ้งประจักษใจจริงๆเอาวิชาก็จะดับหมดวิชาดับหมดดับหมดเลยวิชาปฏิยาสังกลาวิชาว่าเสวิครทานวิชาดับหมด。
สังฆรนรสังละสังขารดับสังหารโลวิญญาณณนรทา。
ทั้งสังขารและวิญญาณดับหมดเลยสังขารดับวิญญาณดับน้ำรูปยตะเวนาตหาอุปทานพบชาติและความทุกข์ทั้งมวลพบชาติทั้งมวลระดับหมดเลยการเปลี่ยนว่ายตายเกิดดับ。
วิชาดับ。
คือความคิดความรู้สึกว่ามีตัวเราทำผลประโยชน์เพื่อตัวเราให้ตัวเราจะไปได้เป็นอะไร。
มันก็เลยกลายเป็น。
หลงที่ไปเอาอะไรเนี่ยในอนาคตจะไม่เป็นปัจจุบันไม่เป็นปัจจุบันขณะปัจจุบันขณะที่มีแต่สังขารเกิดขึ้นระดับไปสังขารเกิดขึ้นระดับไปในความไม่มีอะไรแต่มันกลายเป็นทำเพื่ออนาคต。
การเป็นหลงหลงอนาคตไม่อยู่กับปัจจุบันแต่เราเข้าใจว่าอยู่กับปัจจุบัน。
ลงอนาคต。
เดี๋ยวอนาคตเราทำอย่างนี้เดี๋ยวอนาคตเราจะได้ละอนาคตอาจจะเป็นอนาคตวินาทีถัดไปก็อนาคต。
อนาคพรุ่งนี้เดี๋ยวเราจะได้จะได้แล้วนาทีตัไปอนาคตและไม่เป็นปัจจุบันอนาคตเป็นธรรเอาเป็นธรรเอาอนาคตเป็นธรรเอาปัจจุบันรู้ปัจจุบันขณะปัจจุบันขณะไม่มีผู้ยึดยึดถือ。
พ้นทุกข์。
ไม่มีตัวตนของผู้ยึดติดยึดอในปัจจุบันขณะที่พ้นทุกทุกอย่างเห็นทุกอย่าง。
แต่ไม่มีผู้ไม่มีตัวตนของผู้ยึดถือกับคนถูกในปัจจุบันขนาด。
ที่เป็นปัจจุบันขณะที่งๆปัจจุบันจบสังขารที่เกิดขึ้นระดับไปในความไม่มีอะไรขาดเกิดขึ้นมาจากความไม่มีอะไรระดับไปในความไม่มีอะไรสังขารเกิดขึ้นมาความไม่มีอะไรและดับไปในความไม่มีอะไร。
มีชีวิตอยู่แค่ปัจจุบันขณะปัจจุบันขณะ。
ใช่เพื่อ。
วันพรุ่งนี้เพื่อวันต่อๆไปหรือเพื่อชาติชาติต่อๆไปไม่มีมีปัจจุบันขนาดเลือกไป。
มีชีวิตอยู่เพื่อปัจจุบันขณะมีแต่สังขารที่เกิดขึ้นระดับไป。
ในความไม่มีอะไร。
ทุกขมันอยู่ตรงนี้อยู่ตรงปัจจุบันขนาดนี้ผ่านอยู่ตรงปัจจุบันขนาด。
ไม่มีนพพานในอนาคต。
เพราะถ้ามีอนาคตจะต้องมีตัวเราต้องพยายามไปถึงนิผ่านในอนาคตให้ได้เราใช้ความพยายามทั้งหมดเพื่อตัวเราถึง，น，ิ，ผ，่，า，นใน，อ，น，า，ค，ตมันจะเป็นธ，ร，ร，มา。
หมดเลย。
ไม่ชัดเจนตรงไหนมีไหมหลงที่มันเริ่มจากหยาๆตาแล้วมันค่อยๆละเอียดขึ้นจนไปถึงจุดที่เจ้าตัวไม่สามารถที่จะเห็นตัวละเอียดตรงนี้ได้เนี่ยด，้。
วยตัวเอง。
ถ้าไม่มีครูบาอาจารย์ชี้แนะจะเดินต่อไปยังไงอ่ะค่ะ。
แม้แต่พระพุทธเจ้านะแต่แค่บอก。
แต่เป็นผู้ชี้แนะ。
บอกได้แต่ชี้แนะได้แต่สอนนะ。
เป็นอย่างนี้เป็นอย่างนี้อย่างนี้อย่างนี้บอกว่าอะไรเป็นอะไร。
แต่เจ้าตัวต้องเห็นเองนะตรงนี้รู้เอง。
มันก็เพียงแต่ว่า。
ก็มีแค่ร่างกายกับจิตใจสองอย่างที่เราไปยึดถือเอามารวมกันว่าเป็นตัวเรา。
อย่างร่างกายจิตใจเนี่ยที่เราไปยึเป็นตัวเรา。
มันต้องพิจารณาแง่มุมใดก็ได้แง่มุมหนึ่งอ่ะหรือหลายๆแง่มุมก็ได้เห็นวามันไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนไม่ใช่เป็นตัวเป็นตนคงที่ไม่ใช่เราเป็นตัวเราไม่ใช่เป็นของของเรานี่คือทางหนทางไม่ใช่เราจะบอกว่าวิธีใดถูกวิได้ใดผิดวิธีใดก็ได้ขอให้แม่ไม่ยึดถือร่างกายจิตใจ。
ว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราคือคนทุกเลยถูกหมด。
แต่ถ้ามีวิธีใดก็ตามการปฏิบัติเช่นใดก็ตามไม่ว่ากรรมวิธีใดๆก็ตามเลิกเกิดที่สุดว่า。
เราปฏิบัติตัวเราไปได้อะไรตัวเราได้อะไรมาตัวเราได้อะไรมาไม่จะได้ความว่างมาได้ความรู้สึกโลกเบาสบายมาแม，้，แ，ต，่，มีคว，า，ม，ร，ู，้，สึกว่าเราได，้，ท。
ี่，ผ่านมา。
มันไม่ใช่หนทางพุทธเจ้าทางพุทธเจ้าคือตัวเราที่จะไปได้ไปเป็นไปเอาอะไรก็คือสิกเลสตัวเราที่จะเอาไปได้ไปเป็นไปเป็นรู้อะไรก็คือสิกเลสเองไม่มีตัวเราไม่ได้ไปเอาไปเป็นอะไรมันก็เลยกเลส。
มีตัวเราก็จะไปกเลสเรื่อยไป。
ทางพระเจ้าคือ。
สิ้นตัวเราที่จะตัวเราที่ความรู้สึกว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราที่จะเอาไปได้เป็นอะไรคือตัวตนของเราที่จะไปย，ึ。
ดถืออะไร。
มันก็เลยไม่มีคนทุกบก็ต้องเป็นทุกข์เลสเลยไป。
ทางพุทธเจ้า。
เรียกว่ามัก。
เป็นหนทางทางเดินให้ปฏิบัติศสมาธิปัญญา。
ก็มีอย่างนี้ปัญญาทะลุสมาชิิปัญญาก็คือเข้าไปถึงใจที่สงบแล้วศก็เลยเป็นสมาธิด้วยก็คืองดเววาจาดเว้นบาปกรรมชั่ว。
ถึงใจแล้วปุ๊บมันก็เลยเป็นสมาธิ。
ก็เลยเป็นปัญญาเพราะว่าไม่หลงนะ。
มันยัง。
หลงเอาเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราได้มันก็มีกรณีต้องเอาสังขารมาปรุง。
เท่าที่หลวงตาปฏิบัติแล้วเราพิจารณาเห็นว่าถ้าเราไม่หลงสังขารมันจะเอาสังหารมาปรุงเป็นตัวเราไม่ได้。
มันเป็นหมายไว้ในใจเราอ่ะ。
เดี๋ยวตัวเราจะได้ตัวเราจะถึงตัวเราจะบรรลุตัวเราจะสำเร็จ。
ตัวเราจะเป็นอะไรมันต้องสังขารมาปรุงในใจที่ไม่ต้องขามันไม่ได้เลย。
มันเป็นสังขาร。
เลยสังขารตัวเราจะไปเอาอะไรไม่ได้ที่จะไปเอาก็ไม่มีเป็นตัวเราที่จะไปเอาก็ไม่มีขาหายไปทั้งสิ่งที่จะไปเอากับไอ้ตัวเราจะไปเอาเอามาใจที่จะไปมันเลยหายไปสิ่งที่จะไปเอาแล้วก็ตัวเราที่จะไปเอา。
เ。
นี่ย。
หลวงแพงทุกอย่างให้แก่พวกเราที่ตรงนี้ตรงนี้ถึงผู้รู้เข้าถึงจิตเข้าถึงแยกยกจิตละเอียดเข้าไป。
มันไปช่วยทำให้ไม่ได้แค่นั้นแหละ。
ไม่ต้องเคี้ยวเองอ่ะต้องเคเอาเองคืนเอง。
ที่มีผู้หญิงคนนึงไปหลวงปู่ปดาวบอกว่าหลวงปู่ไปนพพานหลวงปู่หันมาแทนก็ได้หรือเปล่า。
ไปเปรียบเทียบกับใครก็ได้จะไปก็ได้เปล่าถ่ายท้องๆถ่าทุกข์ถ่าย。
ถ่ายทุกข์แทนกันไม่ได้คนไหนปวดแต่คนนั้นเป็นทุกข์ต้องไปถ่ายเองมันต้อง。
แง่มุมใดแง่มุมหนึ่งให้ได้。
คือยอมที่จะสละสังขารทั้งหมดสาขาร่างกายสาขาจิตใจทั้งหมดที่เป็นสังขาร。
เป็นร่างกายที่เป็นจิตใจที่เป็นสังคาทั้งหมดที่มันกระดูกกระดิกได้ที่มันเกิดได้ดับได้ที่มันปรุงแสงได้ที่มันมีความรู้ความเห็นก็เข้าใจมีกริยาอาการมีความพยายามอะไรได้。
ต้องยอมสละหมด。
เพื่อไม่。
ไม่เหลืออะไรอีกเลย。
เพื่อไม่เหลืออะไรอีกเลย。
จสละหมดเลย。
ยอสละหมดชาติที่เป็นชาติสุดท้าย。
ไม่มีแล้วที่เอาตัวเราไปเอาอะไรแม้แต่บุญวาสนาบารมีที่สร้างมาทั้งหมด。
ที่จะเอาไปเป็นอะไรไม่เอาแล้วสละหมด。
คือยอมสละหมด。
แต่ความว่างไม่ใช่ตัวเรามีตัวเราหายเข้าไปไปอยู่ในความว่างนะไม่ใช่แต่ความว่าง。
มาจากความว่างเปล่าของธรรมชาติและกลับคืนสู่ความว่างเปล่าธรรมชาติไม่มีตัวเราที่เป็นตัวตนกลับคืนสู่ความว่างเปล่าและความว่างเปล่าความว่างเปล่าเพราะถ้ารู้เป็นความว่างเปล่าเดียวกับธรรมชาติรู้หรือใจแท้หรือตั้งเดิมแท้เป็นทตามธรรมชาติที่รวมเป็นเดียวกับคว。
ามว่างเปล่าจักรวาล。
ไม่เหลือตัวเรา。
ต้องสละหมดนะ。
จะลาออกหมด。
ยอมที่จะให้สังขารกายสังขารจิตจิจิสังขารดับหมด。
ดับหมดดับความเป็นตัวตนหมดไม่เหลือตัวตนไม่เหลือตัวเหลือตน。
ไม่เหลือตัวตน。
ยอมสละความเป็นตัวตนยอมสละความเป็นตัวตนไม่ละอะไรนะละความเป็นตัว。
ทิ้งไว้ในโลกนี้ทั้งหมด。
ยอมสละความเป็นตัวตน。
ยอมสละอะไรทั้งหมดนะแต่ไม่สละความเป็นตัวตนน่ะนทุกขไม่ได้。
ตลาดครอบครัวไม่อยู่วัดแต่ไม่ตลาดความเป็นตัวตนก็ทุกไม่ได้。
แต่อยู่ที่ไหนอ่ะอยู่บ้านความเป็นตัวตนได้้นทุกข์ได้。
ยอมอะไรยอมสละจะตายก็ตาย。
แต่。
ความว่างไปแล้ว。
ความเป็นตัวตนจะตายก็ตายไปแต่กลายเป็นความว่างไปแล้ว。
ความว่างเปล่าเป็นหน่งเดียวธรรมชาติไป。
ดับความเป็นตัวตนที่ไม่มีส่วนเหลือวิชาความเป็นตัวตนดับนั้นเนี่ยปัญหาอุปทานพบชาติทั้งมวลดับเลยดับไม่มีเหลือดับเลย。
ยอสละนะ。
ตละหมดเลยอ่ะ。
ไม่เอาแล้วแม้แต่ตัวเราจะไปเอาที่ผ่านก็ยอสละตัวเราแล้วจจะมีตัวเราไปเอาอะไร。
การที่เราพยายามจะเอาตัวเราไปที่ผ่านมาเราไม่ตลาดตัวเรา。
เราไปตลาดตัวเรานะ。
เธอจะไม่เหลือตัวเหลือตน。
รวกับความว่างเปล่าจักรวาลความว่างเปล่าจักรวาล。
เป็นธาสรู้。
ถ้าไม่มีตัวตนมันก็เลยเป็นคำว่าไปว่าจักรวาลเป็นทาสรู้。
ไม่เหลือมันมีียตลอดเวลาพร้อมเลยการพยายามที่จะเขาทำอะไรเป็นอะไร。
พยายามที่จะทำอะไรเพื่อตัวเราไปเอาอะไรไม่ได้เป็นอะไรมันก็เลยจบลง。
ไม่มีการถามตัวเราไม่มีแล้วนะตัวเราไม่ไปแล้วไม่ไปไหนแล้วไม่มีตัวเราไปไหน。
แล้วก็ไม่มีการพยายามช่วยให้ตัวเราไม่เกิดไม่มีไม่มีแล้วตัวเราหมดแล้วไม่มีพยายามจะช่วยตัวเราไม่เกิดแล้วก็ไม่มีพยายามจะตัวเราจะเกิดไปเอาอะไรไม่ไม่เกิดแล้วก็จะไปเกิดอะไรหมด。
ความรู้ออกมาจากใจที่ว่างเปล่า。
ไม่มีแล้วหมดแล้วล่ะหมด。
สังขารทั้งหมดทั้งสังขาร่างกายสังขาจิตใจ。
มันจะเป็นอย่างไรไม่มีใครยึดถือปล่อยมันดับไปไปมันดับไปดับไปดับไปดับไป。
ไม่มีคือ。
ทุกปัจจุบันขณะ。
พร้อม。
ที่จะมีแต่คเหลือแต่ความว่างเปล่าว่างเปล่าจริงๆเหมือนดท้องฟ้าเหมือนจักรวาล。
ไม่มีไม่มีตัวเรา。
เป็นตัวเป็นตนหายไปในความว่าไม่มีมาเพื่อทั้งหมดพบชาติที่ยาวนานทั้งหมดมาเพื่อ。
ไม่มาไม่มีใครมาไม่มีใครไป。
เป็นครั้งสุดท้ายละหมดทุกอย่าง。
วาสนาบุญบารมีที่สั่งสมมาทั้งหมด。
ตละจริงๆนะต้องใจแขนเด็ดเดียวตละไม่เอาอะไรมันใช่ถืออะไรไม่เป็นอะไร。
ไม่มีตัวไปเอาอะไรไม่ไปยึดถืออะไรไม่มีตัวเราเป็นอะไรไม่เอาอะไรเลยไม่เป็นอะไรเลย。
แล้วแต่นิพพานที่มีแต่ชื่อ。
อะไรก็ไม่มีไม่มีสัญลักษณ์หรือเครื่องหมาย。
มีอะไรมันก็เป็นของที่เราจะไปคว้ามาเป็นของเราได้ไม่มี。
คือความดับวิชาตหาประทาน。
ดับความเป็นตัวตนไม่เหลือตัวตนในใจของเราสนิทที่จะเอาไปได้เป็นระดับกเลสตัวเอง。
ดับสนิทไม่มีส่วนเหลือเป็นนิจตโตดับสนิทไม่มีส่วนเหลือ。
ดับสนิทไม่มีส่วนเหลือดับสนิทไม่มีส่วนเหลือ。
ต้องพร้อมอย่างนี้ทุกปัจจุบันขณะ。
ความพยายามเพื่อให้ตัวเราไปได้ไปถึงเอาอะไรไปเป็นอะไรไปถึงอะไรเป็นไม่รู้อะไรมันก็เลยจบลง。
แล้วแต่ความรู้แกก่ใจอย่างนี้。
มันมีวิธีหลายวิธี。
มันจะมีวิธีเดียวแต่วิธีใดที่มันจะสิเป็นวิชาประทานความเป็นตัวตน。
ยอมยอมจริงๆ。
ยอสละจริงๆคนปฏิบัติไม่ยอมสละอยู่นั่นแหละอยากได้อยากกได้ความว่างอยากได้ความโสบายอยากกได้ความพ้นทุกข์。
ถ้ามีตัวเราอยากก็เสร็จอ่ะสิ。
มันเป็นกเลสไม่ใช่เหรอเป็นกเลสแสดงว่ากูไม่ได้ตละกเลสกูจะเอากเลส。
อยากคุ้นทุกข์อยากนพพานอยากได้ความว่างอยากกได้ความโปร่งโลกเบาสบายที่ความทุกข์ไม่มีมีแต่ความสุข。
มีตัวเราจะไปเอามีตัวเราจะไปเอาก็ไปกเลสเนี่ยไงได้ง่นึง。
แต่เราเหนื่อยแล้ว。
เราเหน็ดเหนื่อยมากเลยกับการดิ้นรน。
ที่จะเอาตัวเราไม่ได้ไปเป็นอะไรเหนเหนื่อยมากเลยรู้สึกว่าเราดิ้นมายาวนานมากเลยมันเหมือนกับว่าไม่รู้มันเป็นกี่สงสั。
ยกี่กลับ。
มันเหนื่อยมากเลยอ่ะมันเหนื่อยมากเลยอ่ะ。
ทำไมเรานี่ดิ้นรนทุกขมายาวนานมากเลยอ่ะกลับเป็นกันเลยอ่ะกระเสือกกระสนไปหาความทุกข์ไปอย่างนี้อีกเมื่อไหร่อ่ะ。
คล้ายกับว่าเราเดินทางท่องเที่ยวรอบโลกมาเหมือนกับพวกที่นักท่องเที่ยวชอบท่องเที่ยวเดินทางไปต่างประเทศเดินทางรอบโลก。
เหมือนกับเรานี่ท่องเที่ยวเดินทางรอบโลกมาไม่รู้กี่รอบโลกนะกี่จักรวาลกี่โลกในโลกทั้งสามเนี่ย。
เราเหนื่อยเกินไปแล้วเราหยุดแล้วเราพอแล้ว。
เราไม่ไปไหนอีกแล้ว。
เราจะรู้ว่า。
ความหยุดท่องเที่ยวอยูุ่ดอยากหยุดปรารถนา。
หายเหนื่อยขายทุกข์。
อยากท่องเที่ยวยังมีตัวเราอยากท่องเที่ยวอยากได้อยากถึงอยากเป็นอะไรอยากไปท่องเที่ยวอีกมีตัวเราจะไปเอาอะไรที่อยู่ข้างหน้าแม้แต่ที่ผ่านเอาอยากท่องเที่ยวอีก。
เราจะต้องดิลงไปวามันก็อยู่ตรงไหน。
ฉันเห็นไม่ว่าใจของท่านแต่ละคน。
มันมีความดิ้นหลนพยายามอยาก。
ดหลทะยานอยาก。
ถ้าไม่เหนื่อยบ้างหรืออะไร。
ไม่หยุดไม่พัก。
เหนื่อื่อยบ้างหรืออะไรดิทะยานอยากดิทะยานอยากดิทะยานอยากมีแต่ความเหน็ดเหนื่อยมีแต่ความทุกข์มีแต่ความเดือดร้อนดิท。
ะยานอยาก。
อยากได้อยากถึงอยากเอาอยากเป็นอยากบรรลุอยากสำเร็จ。
ทุกๆแสนสาหัส。
อยากมากทุกข์มากอยากน้อยทุกข์น้อยที่อยากพ้นทุกข์。
พี่นาแง่มุมยังไงก็ได้มาสิ้นตัวตนพี่นากายพี่นาจิตพี่นาอย่างนี้อย่างที่เราพูดนี้ก็ได้。
ขอมันจะเป็นความจำ。
ให้มันเหนื่อยจริงๆจากใจ。
เหนื่อยจริงๆ。
แล้วท่านก็รู้เองว่าท่านหยุดเดินทางแล้ว。
ท่านหยุดเดินทางแล้วยุดเดินทางท่องเที่ยวแล้ว。
ท่านเป็นนักท่องเที่ยวมายาวนานชั่วกลับชั่วกันและหลายกลับหลายกัน。
เที่ยวในโลกทั้งสามไม่ไปไหนไม่ไปไหนหรอกอยู่ในโลกสามเนี่ย。
กรรมโรครูปโลกรูปโลก。
วนไปวนมาในสาม。
ไม่ควจะหลดทั้งสามหรอก。
แต่เรามันเหมือนกับโลกต้องสามที่เราท่องเที่ยวมานานมาก。
บัดนี้เรารวื่อยมากนะ。
เหนื่อยกับการท่องเที่ยวมายาวนานมากแล้ว。
เหมือนกับคนที่ชอบท่องเที่ยวต่างประเทศเหนื่อยมาก。
พอแล้ว。
ไม่ไปไหนอีกแล้ว。
นจจโตปพูดทโตกับสนิทไม่มีส่วนเหลือกับความอยากกับความเป็นตัวตนกับผู้ท่องเที่ยวกับการท่องเที่ยว。
ก็จะรู้ความเหนื่อยทั้งหมดความทุกข์ยากลำบากทั้งหมดหายไปจากใจเลย。
หายไปใจจริงๆ。
ส่วนสังขารที่เหลือชีวิตที่เหลือก็ใช้ประโยชน์ไป。
ทำประโยชน์ต้นประโยชน์ท่าน。
ไม่ผิดศีลทำให้ผิดกฎหมายจะทำอะไรก็ทำไป。
ให้เป็นประโยชน์。
ไป。
ลไปงานศพผ้า。
กุนภาพจีวรภาพที่ศพ。
แล้วนิมนต์พระชักสระกูลวัดสังฆรา。
รังคารทั้งหลายไม่เที่ยงน้อง。
วัดสังฆลาสังขารทั้งหลายไม่เที่ยงน้อย。
ท่านทั้งหลายจงดูเอาไว้สอนคนเป็นนะไม่ได้สองคนตายแล้วที่ไปจากสังฆลา。
ท่านทั้งหลายจงดูให้สังการทั้งหลายไม่เที่ยงแล้วที่มีความเกิดมาแล้วมีความโลภโมมโทสันความโลภความโกรธเกียดอิจาริทยาซึ่ง，ก。
ันและกัน。
ความโลภความโกรธความหลงเนี่ยอยู่ที่เนี่ยสังขารทั้งหลายไม่เที่ยงน้อยตายแล้วก็ต้องมานิมนต์พระชักภาพบางสกุลอันนี้จวัดสังังราวธรรมปเกิดขึ้นแล้วก็ไป。
ดับไฟ。
เกิดขึ้นแล้วก็เสื่อมไปกลับไป。
เดี๋ยวทั้งหมด。
ทั้งสิ้น。
สังปะสมโมสุโขผู้ใดระงับดับสังขารจะได้ผู้นั้นจะถึงซึ่งความสุขอย่างยิ่ง。
สังขาร。
ที่ดินลทะยานยา。
ในใจตน。
เดินจงกลมก็เดินด้วยความอยากดิ้นรนทะยานอยากนั่งสมาธิก็นั่งด้วยความดิ้นรนทะยานอยาก。
จะปฏิบัติธรรมด้วยกรรมวิธีใดก็ทำด้วยความดิ้นรนทะยานอยาก。
แต่ไม่ได้ดับความดิ้นรนทะยานยากทำเพื่อดับความดิ้นรนทะยานยากปฏิบัติด้วยความดิ้นรนทะยานยาก。
จะนั่งสมาธิก็นั่งด้วยความดับความดิ้นลทะยานอยากได้จคมก็เดินสังคมงดับความดิทะยานอยากปฏิบัติด้วยกับวิธีใดก็ปฏิบัติควา，ม，ด，ับความดิ้นรน，ท。
ะยานอยาก。
ไม่เหลืออะไรเลยนะใจ。
แต่ความว่างเปล่า。
แล้วก็ไม่มีใครว่างเปล่า。
มีแต่ธรรมชาติที่่ว่างเปล่า。
และพร้อมที่จะเป็นความว่างปากของธรรมชาติขึ้นกับความว่างเปล่าแก่ธรรมชาตินั้น。
มันก็เป็นความพร้อมในปัจจุบันและ。
ตลอดไป。
คืนความคืนธรรมชาติ。
เป็นอย่างเดียวกับธรรมชาติที่ว่างเปล่า。
คืนทั้งหมดคือความเป็นตัวตนคือกเลสปัญหาคืนอุปทานความดิ้นลทะยานอยากคืนพบชาติให้ธรรมชาติไปให้หมด。
ก็ไม่มีตัวเราจะดิลทะยานอยากไปเอาไปได้ไปเป็นไปเป็นลูกสำเป็นอะไรไม่มี。
สงบเปล่า。
ไม่มีอดีตไม่มีอนาคต。
มิตรปัจจุบันที่สงบสุข。
ถ้าเกิดสัมผัสได้ในตัวของตัวเอง。
พยายามมาหาหลวงตาแล้วก็จะมาถามปัญหานปัญหานี้ใช่ไหมเดี๋ยวมาถามปัญหานี้ปัญหานปัญหานี้หนูจะต้องปฏิบัติกายไหมหนูต้องปฏิบัติที่นาจิตหนูต้องไปวางหนูต้องพิจารณาหนูต้องหรือผมต้อง。
ทำอย่างนี้ทำอย่างนู้ทำอย่างนี้。
รู้ทานใจของตัวเองนะ。
มัน。
จะมาถามจะมาหาจะมาทำจะมาปฏิบัติที่จะจะมาถามค้นหาอย่างนั้นน่ะ。
มันเพื่ออะไรอ่ะถามเข้าไปไปอ่ะ。
ถามอย่างนี้มันที่โดนค้นหาอย่างนี้มันสงสัยอย่างนี้มันมีความพยายามอย่างนี้。
ขอถามหน่อยสงสัยไปทำไม。
โดนค้นหาไปทำไมมีความจะพยายามอย่างนี้ในจิตใจทำไมก็ถามหน่อย。
มีการแอบกระทำในใจอย่างนี้ไปทำไมก็ถามเขาทำไมถึงแบบก็ทำในใจอย่างนี้ทำไมถึงมีคนที่โดนค้นหาไว้ในใจอย่างนี้แล้วสงสัยสง，ส。
ัยไปทำไม。
ถามไปถามไป。
เพื่อตัวหนูเพื่อตัวผมเพื่อตัวเราจะได้นพพานเพื่อตัวเราจะได้พ้นทุกข์ถ้ามีตัวเราไม่พ้นทุกขถ้ามีตัวเราและ，ไ，ม，่พ้นทุ，ก，ข，์，ถ，้，า，ม，ีตัวเราอย，ู，่。
ไม，่นพพาน。
เป็นวิชา。
อ่านใจตัวเองให้ขาดอาจจะให้ขาด。
อาจจะดให้ขาด。
อวิชามันหลอก。
วิชาหลอกให้ขาด。
มีอะไรจะพูดให้ถึงใจแม่ไม่ยอมรับสารภาพดี。
รู้ว่าเห็นแล้วล่ะค่ะ。
กราบขอบพระคุณองค์หลวงตาที่เมตตาชี้ทุกขณะจิตที่มันพลิกดักหน้าดักหลังเพื่อให้。
ความหลง。
แท้จริงแล้วค่ะกขอบพระคุณเจ้าค่ะ。
สถานมิังชามิัง。