隆塔法师： 大家从家里充分地思维佛法，身心都准备好了，来听今天的法。有些人可能没有什么特别的问题，只是想来忏悔，因为觉得自己过去一直像被鬼迷惑（误入歧途）。 听了佛法后，感觉更明白了，更清晰了。无论过去犯了什么错，现在都明白了挣扎（为了得到什么而努力修行）是多么痛苦。如果没有挣扎过，没有修行过，就不会知道为了得到什么而挣扎和努力修行是多么痛苦。必须经历过挣扎，才会明白挣扎的痛苦。 执着于自我是一种愚蠢的行为，就像头发挡住了山，让人哭泣疲惫，对一切都感到绝望。因为我们都曾经历过，曾拼命地寻找各种方法，也曾犯过错。因此，我们慈悲地看到那些挣扎的人，想要得到、想要成为。他们飞速开车前来，仅仅是为了听闻佛法。 曾经执着的知识，实际上只是用来欺骗的，不让你按照它去做，因为它什么都不是。无论坐在哪里，躺在哪里，都不对，因为被知识欺骗了。坐着、站着、躺着、做什么都不对，因为有“我”要去获取、去寻求。 “我怎样才能摆脱痛苦？” 仅仅这样想，立刻就痛苦了。因为没有“我”这个存在，所以没有人会感到痛苦。一切都只是那样存在着，只是暂时的，最终都会与一切分离。 佛陀经常思考：“衰老是生命的自然法则，我们无法超越它。”“疾病是生命的自然法则，我们无法超越它。” 大部分人最终都会进入ICU（重症监护室），身上插满各种管子，遭受疾病的痛苦。 “死亡是生命的自然法则，我们无法超越它。” 无论如何挣扎，如何追求，最终都必须与所爱和所珍惜的一切分离，这是自然法则，无法执着。 “我们都带着业力出生，业力是我们的种族，业力是我们的同伴，业力是我们的依靠。无论我们做什么，都会承受业力的结果。” 要想摆脱业力，就必须摆脱自我，消除对自我的执迷。当自我消失时，知道是“我”的知识，知道是“我们”的知识，知道是“我的”知识，所有的执着都消失了，所有的业力都熄灭了，无法对没有自我的人产生影响，无法对空性产生影响。从自我中完全熄灭，也熄灭了知识和执取，不留任何痕迹。然后它就变成了空性，与自然融为一体。那么业力会对谁产生影响呢？ 它无处可施加影响，因此所有的业力都变得无效。 当内心真正明白时，就没有人再挣扎了，一切都变得寂静、平静、空旷，没有任何痛苦和烦恼。但如果急着要离开，急着要去经行，痛苦立刻就来了。但这并不是说不要修行，只是躺着不动也无法摆脱痛苦。必须保持正念，打坐时也要保持正念。无论做什么，都要有正念。什么是正念？ 是对内心的觉知，明白它是否还在渴望，或者已经没有渴望了。它的行为是否出于欲望？ 还是只是一个行为过程，不带任何欲望？ 如果只是躺着，就会失去正念。必须行走、坐立，保持觉知，而不是只是躺着，完全失去正念。不修行是不行的，但修行如果没有正念，只有欲望，就没有正念。 正念是检查自己的行为是否出于欲望。做任何事情都要检查内心是否有欲望。如果有欲望，就仍然会痛苦，那是前往痛苦的道路，不是正念。前往痛苦的道路等于没有正念。这跟全世界所说的正念不同，那种正念是为了工作不出错，“正念，正念，为了痛苦；禅定，禅定，为了痛苦。” 那种正念是为了获取什么，得到什么，成为什么，那是为了痛苦的正念；那种禅定是为了得到什么，为了获取什么，成为什么，成就什么，那是为了痛苦的禅定；那种正念是为了执着，那种禅定是为了执着。 这样的正念不是正念，这样的禅定不是正定。正念是通往解脱的道路，是为了解脱而修行。但他们却是在走向痛苦，修行是为了让“我们”去获取，去达到，去得到，去成为，去成就什么。这样的正念不是正念，这样的禅定不是正定，完全走错了方向，向左，向右，向前，向后，完全不对，都是为了获取什么，超过什么，向前，向后，都是出于欲望。 现在你仍然有欲望，但你承认自己有欲望，想要成为“我们”，“我们”是欲望的主体。那么谁会痛苦呢？ 欲望只是心的一种活动，不要执着于“我们”是欲望的主体，欲望是“我们”的，或者“我们”是欲望的主体。它只是一种心的活动，对内心没有任何意义。一切都是心的活动，都是因缘和合的产物，对内心没有任何意义，没有“我们”去执着它，认为它是“我们”的，或者“我们”就是那个东西，就是那个状态。 没有任何情绪，没有任何价格，拿起电话也不要执着于它是我们的，我们也不是那个状态的主体。这些都只是心的活动。但如果听了这些，好像如果我们按照约定不去执着，那就不是真正的放下，而是随其自然，心中空无一物，知道它只是因缘和合的产物，因缘和合是因缘和合，没有谁去跟它产生任何关系。 这是从内心深处真正觉醒的，而不是仅仅记住“如果没有人执着，就不会有痛苦”，这只是一种记忆。而这是一种真正的认知，一种从内心深处产生的觉醒，不再执着于因缘和合，无论因缘和合呈现什么状态，即使它是一种烦恼，一种欲望，如果内心深处产生了觉醒，就不会再跟随它了，不会再跟随烦恼，不会再跟随因缘和合了。之后的觉知才是真正的觉知，来自真实内心的觉知。 但是，如果之后产生的觉知，执着于因缘和合，认为它是“我们”的，那么这种觉知就是虚假的，不是真实的，不是真正的觉知。它变成了“无为法”，因为无法造作，无法思考，无法执着，无法放下，也就是说，无法抓取和放下。只有“没有心，没有我们，没有谁，没有什么是可以跟什么产生关系的”，这是真正的法，只有觉知，但没有心，没有我们，没有谁，也没有什么可以跟什么产生关系的，什么都没有，只有觉知，是真正的法。 但是，一旦内心产生了烦恼或者欲望，之后产生的觉知，就执着于那个觉知，执着于那个情绪，执着于欲望和烦恼，然后认为它是“我们”的，我们就是那个烦恼，然后试图消除那个烦恼，认为“我们”有烦恼，然后试图消除烦恼，让我们没有烦恼。之后的觉知就是虚假的，因为之后的觉知变成了知识，变成了造作，也就是说，变成了试图让我们没有烦恼的知识。但是在试图让我们没有烦恼的过程中，它本身就变成了烦恼，也就是说，“我们”想要没有烦恼，这本身就变成了烦恼。 这不是一种记忆，而是内心深处的觉醒。这样就是烦恼，这样就是迷惑。是内心深处的觉醒，而不是一种记忆。如果在最初没有及时觉察，但是，一旦觉察到并思考它是自己产生的，无法控制，就会明白，它不是“我们”的。我们感觉它是“我们”的，但实际上它不是“我们”的，因为它无法被控制。这样理解可以吗？ “让“我”这样做吗？”“是的。” 就像利用记忆来帮助思考，是吗？ 因为“我”会觉得那是“我”的，“我”过去很在意它，隆塔法师说，“当它发生时，你觉得那是你的，你也惊讶它发生得如此出乎意料，或者什么。你惊讶，当我们觉得那是“我们”的，但实际上它不是“我们”的。所以我好像就用之前的那些记忆来辅助思考。”“可以用。” “迷惑会让人心碎，你内心没有那些东西。医生试图用那种记忆来帮助，是心里有一个目标，藏着一个目标，为了谁？为了谁？哪怕再好，就是想让那些记忆先告诉自己，好让自己相信。为了让我的朋友们相信。如果我相信了，我才能......然后就有“我”了。你执着于不真实的“我”，你执着于别的，你执着于你自己的“我”，你执着于你自己的‘我’，你执着于你自己的‘我’。”“这个我看不清。我觉得，如果那样，就像是放下自己了。”“那你承认自己是为了什么而放下自己？ 这样思考非常重要。这里有很多你没有看到的。然后，你试图那样做，你试图先告诉自己那样做是为了什么？ 你为什么要问自己呢？你努力是为了自己吗？你试图通过自己去找到方法，为了放下自己？你告诉自己要用正念去找到方法，为了帮助自己？”“那是从一开始就在教条，教条就是“我”试图去告诉自己，试图找到方法，让“我”摆脱痛苦。如果还有“我们”，如果还有“我”，那还会痛苦吗？”隆塔法师曾教导说，“用因缘来放下因缘。”“我真是这么想的，我不是在编造，我是真的这样想的。我觉得，它会开始变得没有“我们”了，它不需要做什么。一定要先做了，才能知道哪些行为会让人迷失。它必须用因缘来帮助因缘。因为用因缘试图帮助因缘，之后才知道，试图帮助因缘的那个因缘是虚幻的。但是，如果不利用因缘，而是顺其自然，一味地创造，创造出杀戮的因缘，修行的人，也想让我们摆脱痛苦，所以他们不会迷失于世俗的诱惑。他们没有迷失于世俗的欢乐，因为他们试图用因缘来帮助自己摆脱痛苦。如此不远万里前来修行，开车这么远的路，这就是为了努力让“我们”脱离痛苦，所以“我们”才不会迷失于世俗的诱惑，但却迷失于修行，迷失于行动，迷失于话语。行动、行动，是为了让“我们”到达，让“我们”得到，“我们”之所以成为“我们”，是因为“我们”努力去行动。我们看到了，我们不会迷失于世俗的诱惑，因为我们努力去修行，努力修行是为了让“我们”摆脱痛苦。但我们之后才明白，因为我们先迷失了，我们才会看到不迷失。有“我们”试图去做，为了帮助“我们”自己，所以才痛苦。放下对“有“我们”试图行动，为了“我们”自己”的迷恋。但是，最初，我们所有人都是这样的，都是先迷失于因缘，迷恋于“我们”自己，努力修行，为了帮助“我们”自己摆脱痛苦，所以我们才没有迷失于世俗，没有迷恋于世俗的声色犬马，像世俗之人一样迷失于思考，迷失于快乐。但我们迷失于行动，迷失于修行，为了帮助我们摆脱痛苦，却仍然迷恋于知识。有了“我们”，之后才明白，迷恋于“有“我们””也是为了帮助“我们”，迷恋于知识，不是吗？ 如果有了知识，那又怎么摆脱痛苦，又怎么涅槃呢？ 知识就是迷恋于有“我们”的体现。我们之后才会明白，我们才会放下它。它会有行动，但我们不是行动者，我们只是看到心在行动，但我们不是在训练心，我们只是看到心在按照习惯行动，那也是训练心。晕了。快来帮帮我，因为......（比喻为拳击手），直接被击中头部了，晕了。 现在需要换个对手，找高尔夫医生。” “高尔夫医生，你好。刚才说，用因缘去放下因缘，为了什么，但真正的目标在心里，为了什么，为什么要用你去放下这个因缘，放下那个因缘？因为我们把自己当成正念，当成智慧，我们必须时时放下你，放下这个因缘，放下那个因缘。我们是正念和智慧吗？你是什么呢？你真以为你自己是正念和智慧？你认为你自己是“我们”吗？我们能用“我们”自己的智慧吗？“我们”无论如何都需要智慧啊。你是不是没有世俗的智慧？ 你是不是以为智慧是“我们”的？ 是“我们”在行动？ 不是智慧成了五蕴吗？ 我们是不是在利用智慧，不去执着智慧是“我们”的？ 而是“我们”有智慧？ “我们”是智慧？ 是“我们”在教导“我们”？ 那会一直是一种教条。你不能让“我们”告诉“我们”。难道你不知道，你正在把“我们”看作是智慧吗？ 当你知道，智慧正在发挥它的作用时，你就应该知道，实际上已经没有“我们”了，因为智慧已经是因缘和合的产物了。但大部分时候，你以为智慧是当下的吗？ 如果我们没有迷恋于执着智慧为“我们”，生活会怎样？ 我们仍然会需要它，但是没有人执着于它。有智慧，但是没有人执着于智慧。 “有智慧”意味着没有沉溺于因缘和合，没有成为因缘和合。还叫做“有智慧”，但不是“我们”去告诉因缘，为了让“我们”不成为因缘，所以“我们”才去...... 这里你变得是因为你不...... 你觉得理由不够充分，还是不满意？ “那你就会一直是“你”。”“晕了。 也没有什么痛苦。 扔掉它，随便它。 既然在学习，就必须理解。为什么要理解？ 知道了就知道了，不理解也知道。 但如果这样，就是因为记忆。 如果你觉得不知道是因为记忆，那就说明对你来说是记忆。 它必须真正地、亲眼地看到，那是一种真正的因缘和合。 就在眼前消失。 他的意思是，好像没有，没有感觉。 我们称之为，因缘和合的属性，那是一种记忆。记忆说，如果是因缘和合，就放下它，因为我知道那是因缘和合，所以就放下它。 你感觉是这样的，对吗？ 这意味着，每个人心里都有欲望。 医生欧，好像开始明白了，但是不...... 内心不够清晰。 内心不够清晰，那是一种新的因缘和合，却没能及时觉察到这个因缘和合，反而执着于不清晰的因缘和合，把它当作“我们”，那就彻底被吸进去了。 及时觉察到，每一个升起的，都会有熄灭。 一切都无法执着。 创造因，创造因，创造因，结果会怎样，之后自会展现，不必在意。 什么时候开始期待，想要看到结果，就及时觉察到新的“我们”。 因为没有什么是永恒的，只有生起和熄灭。 如果那只是一种记忆，那就不会是真实的。 记忆不是真实的。 真实的是，因缘和合一直在变化。 一直都在变化，每一个当下都是生命。 生命不会停止变化，它一直都在变化。 只要心中还有情绪，只要生命还没有终结，因缘和合就一直都在变化。 但是，没有人会因为那个因缘和合而痛苦。 如果知道每一个当下都是如此，这才是真实的。 但是，如果是记忆，就会一直活在过去，活在自己的世界里。 只要我们不迷恋于执着，我们就会成为那个念头，那我们心中就不会有什么了。 你说现在感觉怎么样？ 好多了？ 还有谁吗？ 能够告诉自己会怎么样吗？ 告诉我你觉得怎样？ 其实我也并没有太多的感觉。 但我与它同在。 我不知道。 我觉得，知识和理解是一种世俗的方式。 真的怎样？ 你心里知道。 这才是智慧。 真的怎样，只有自己心里知道，而不是试图去获取世俗的理解。 现在怎么样？ 你心里对那些因缘和合感到痛苦和烦恼吗？ 它只是那样存在着，不要试图去看“不痛苦”的状态。 在每一个当下，都是因缘和合，但没有人与它们产生任何关系。 无论它是好的，还是坏的，是正确的，还是错误的，没有谁会去理会它。 任何能够捕捉到感觉的，它正在移动，它有感觉，但如果感觉是痛苦的，就让它成为它本来的样子。 没有人会与它产生任何关系。 心知道，心不是因缘和合的产物。 因缘和合不是永恒的，但心是不会变坏的。 当心，当我们还在为了寻找答案而挣扎时，心就不是虚假的。 直到死亡，心都会与那份不虚假同在。 但不属于因缘和合的心，是永恒的。 一切都变成“我们”的，一切都变成“我们”的，那就变成了因缘和合。 但是，如果我们执着于斗争，把那个斗争当作“我们”，当作“我们”的，那么永恒的心就不复存在了，什么也看不到了，只能看到痛苦的因缘和合。 只有内心才能看到，只有从内心产生的觉醒，才叫做真正的智慧。 因缘和合是由造作产生的，无论它呈现什么状态，无论是挣扎，无论是跟随，跟随就是跟随。 但是，不跟随的永远不跟随。 和朋友在一起会跟随，它会跟随。我们一直与朋友们同在。 那一直与我们同在的心被称为“因缘和合”。 但不跟随的永远不跟随。 无论与朋友们在一起还是不在一起，它都有。 知识和心会永远相伴。 会永远看到因缘和合的存在，但因缘和合跟随的那个，不是不属于因缘和合的心。 知识永远不会消失。 知识会一直保持这种状态。死后也是这样。 这非常奇怪，隆塔法师。 现在这种知识非常清晰。 好像我们认识隆塔法师一样。 认识隆塔法师，认识他，一辈子都不会忘记。 如果知道了所有的因缘和合，都不是不属于因缘和合的心，那么因缘和合还会是心吗？ 就像隆塔法师一样，不是因缘和合，是因缘和合的兄弟姐妹。 世界上其他人都是因缘和合。 因为不属于因缘和合的事物是独一无二的。 隆塔法师也是独一无二的。 如果知道隆塔法师是谁，知道是他不属于因缘和合的，而其他所有的人，除了隆塔法师之外，都是因缘和合。 这样的知识，需要努力背诵吗？ 需要努力告诉自己吗？ 说隆塔法师是谁？ 其他人是因缘和合的，不是隆塔法师。 这种知识是怎样的呢？“说起来，好像是一种熟悉的感觉。 如果是记忆，如果把记住的东西当作是真实，如果还没有真正见过面，把照片拿来看，那是在寻找吗？ 可能会找错人。 但如果是真实的，就不会找错人。 不需要记住，因为它就是真实的。 问你是谁？ 需要记住吗？ 不需要记了，因为真的认识。 ” 但如果只是记住，记得你是谁，但不认识你。 遇见了，你能认出来吗？ 我们已经见过两次了。 “我作为你的学生，已经见过很久了。”“就是这样。 那还不是真的认识，还在记忆中。 但是，一旦真正认识了，一旦熟悉了，一旦有了熟悉感，那就是真实的了。 不需要依赖记忆。 但也是从记忆开始的。 先记住，然后相遇，经常见面，经常见面。 记住。 记住才会变成真实的，才能真正认识。 不是仅仅记住，也不是记得一些，不记得一些。遇见了，心里想，这人是谁啊，从哪里来的，在哪工作啊，都忘了。 那是记住。 但如果真的认识，就会记住。 什么才能超越因缘和合。 除隆塔法师之外的一切，都不是不属于因缘和合的心。 知道隆塔法师是谁。 从心产生的知识，会持续到死亡。 死亡之后也会如此。 这种认知不会改变。 认知知道谁是不属于因缘和合的心，然后也知道因缘和合终将熄灭，也不会悲伤哭泣。 ‘因缘和合要熄灭了，要熄灭了，要熄灭了。’“不会哭泣，因为它知道谁是不属于因缘和合的。然后它会与那颗不属于因缘和合的心一同死去。 它会与那颗不属于因缘和合的心一同死去。 因缘和合的会死去。 但是，这份认知会与那颗不属于因缘和合的心合二为一。 它不仅仅是空性，也是存在于空性中的知识。 知道，认识因缘和合，认识不属于因缘和合的事物。 而这种认知不再迷惑。 这种认知不会再迷恋因缘和合。 而且，也知道那是因缘和合，也知道那是不属于因缘和合的心。 想变得永恒。 这种知识永远不会消失。 永恒地与不属于因缘和合的心同在。 知识与心同在。 与不属于因缘和合的心同在的知识，因缘和合会熄灭。 认识隆塔法师的知识，认识隆塔法师是不属于因缘和合的事物。 那是不灭的。 但头脑、心灵、情绪、感受，虚构和创造都会熄灭。 但认识作为人的隆塔法师是外在的，是一种记忆，是一种契约，会熄灭。 死亡会让外在的东西熄灭，因缘和合会让记忆熄灭。 但是，真正的知识，那种与心同在的知识，那是不灭的，那是不灭的，与心同在的知识。 它知道隆塔法师是谁。 拿隆塔法师与契约，与因缘和合的记忆，与大脑，与认知系统来比较。 认知系统也是要熄灭的。 脑细胞会死亡。 记忆会消失。 但是，不属于因缘和合的知识是不灭的。今天，大脑熄灭了，认知系统熄灭了。 我要怎么记住，如果我用记忆来教导自己？ 我们正在制造契约，因缘和合。 记住契约，契约，契约，不属于因缘和合的。 我们必须放下，我们必须放下，这样“我们”才能摆脱一切，我们会努力背诵。 “我们必须不造作，不属于因缘和合的事物是不造作的。 心是不造作的。 一切都要放下，这样心才不会造作。 这样心就能不造作，我们就能摆脱一切。 我们才能......” 是吗？ 现在可以告诉我了吗？ 必须告诉。 死后，所有契约都会消失。 这些虚构和创造都是因缘和合的。 但不需要告诉，直接来自内心的知识是不灭的。 来自不属于因缘和合的东西是不灭的。 他们就不同在这里。 我们必须告诉和教导的事情是一种契约。 必须通过大脑来告诉和教导。 老年痴呆症就是这样。那些被教导的事情全都忘记了。 一切都被忘记了。 这就是因缘和合。 这就是不属于因缘和合的事物。 我们不能成为因缘和合的。 别掉进因缘和合的陷阱里。 这样会痛苦。 不属于因缘和合的心是解脱的。 我们是......我们在心中...... 我们已经不记得了，隆塔法师教了什么，说了什么。 大脑受到创伤了。 我们记不得任何人了。 不记得我们自己，不记得我们的亲戚朋友。 记不得我们是谁。 不记得我们曾经跟隆塔法师学过。 那还能告诉和教导什么呢？ 那只是一种契约，被称作契约。 但是，知识，即使大脑受到彻底的损伤，知识也不会熄灭。知识知道，知识拥有知识，但记忆消失了。 记住的不是知识，知识不会熄灭。 会有父母得了老年痴呆症，但他们仍然知道。 仍然拥有一份知识。 知识与记忆不同。 记忆会熄灭。 就是这样。 仍然没有死。 仍然有活着的认知。 仍然活着，而且有认知。 但是，记不得我们是谁了。 记不得站在床边的是谁。 记不得了。 记不得隆塔法师教过要放下，忘了。 记不住了。 那是一种契约。 那不是真实。 但真实是，认识真实的认识。 “如果不去创造，那就我必须一直保持觉知？”我不喜欢这样。 ”不需要强迫，让它离开。让它成为因缘和合。 如果看到它是因缘和合，是契约，是因缘和合，那就需要依靠这个来教导。 那就需要依靠这个来告诉自己。契约是因缘和合，不要把心放到造作上面，不要把我们放到造作上面。如果心到了因缘和合，就到造作的痛苦。如果心不是因缘和合，我们就摆脱一切了。 谁找到了心，谁就找到了道路。 谁到达了心，谁就到达了不属于因缘和合之物。 告诉和教导，就是为了知道，为了看到不属于因缘和合之心，为了发现不属于因缘和合之心。 但不要忘记因缘和合。 就像那个教导一样。 那就像一只手，将水面上的水草拨开，哪些是因缘和合的，为了看到清水。 清水就像那颗不属于因缘和合的心。 但那些水草就像总是遮蔽和覆蓋着不属于因缘和合之心的因缘和合。 它让人们看不到不属于因缘和合之心。 所以，必须依靠那份契约，那份智慧。 时刻知道因缘和合是虚幻的。 只是不要把因缘和合误认为真实。 拿走因缘和合，带走因缘和合。 像是这样，拿起哪一个，然后把清水拿走。 目标是不属于因缘和合之心。 为了看到不属于因缘和合之心。 为了发现不属于因缘和合之心。 但不要认为那只被用来拿起水草的手是不属于因缘和合之水。 手是帮助我们看到不属于因缘和合之水的智慧。 但不是抓住那只手。 不抓紧那只拿走水草的手。 重要的是要能够知道，这就是拿走水草的手，它能够识别出哪个是水草，哪个不是清水。 但并不是说我们要抓住智慧，并不是说我们想要带走水草，而是为了发现它，为了能够看到它。 这不是说，有一个“我们”在那里。 并不是说，“我们”告诉我们，因为那个“我们”是错误的。 重要的是看到，是发现。 重要的是，被那透明的水触碰的不是那只拨开水草的手，而是位于水草之下的那只手。在之前，一切都只是因缘和合。 但重点不是一直教导“要看到那不属于因缘和合的东西”，也不是教导“不要去将因缘和合与不属于因缘和合的东西区分开来”。那个在水中的清晰不是说那只帮助拨开水草的手是涅槃吗，错误的理解为，那只已经拨开水草，已经能够看到清水的手才是涅槃吗，把那手浸泡在那清水里，错误地认为就是那要通过不属于因缘和合的东西来发现它。不是，如果只有“我们”能发现它，那手就能从不属于因缘和合的心中经过了吗，那心就到达不属于因缘和合的世界，而那心是在水中。或者你可以说，我会把我们的肉身淹没于水，从而到达另一状态吗，你必须如此理解。所以它才会如此的明确和清晰。努力去尝试，结果又陷入另一个状态。 当我理解所有事情之后，接下来应该怎样？ 接下来应该做什么？无论如何，如果能够看到各种因素，即便是被各种因素影响，也不是由我们所决定的。那么就顺其自然吧，不给它任何影响，就顺其自然。这只是需要了解和认知，知道那就是它。那就是不执着，不是抓住，而是不去执着它，不去抓住它。如果是这样，智慧的本身不是那能够认知、理解和觉知的东西吗，它会消失吗？ 那么，还需要尝试寻找和占有它吗？它本身就是那个遮蔽着水的因缘和合的水草啊，它是不属于无为法之水吗？ 这又再一次回到了最初的状态。再次去占有遮蔽着水草，阻挡着无为法的东西。 能够看到因缘和合并非属于无为法，就如同隆塔法师所说，如同水面的水草。但每当有人问起隆塔法师或提起这个，我就会再次陷入到对因缘和合的执着里。这就好像在寻找什么，又如同被淹没了一般。如果不这样寻找，智慧又如何出现，或者又是什么呢？那么这就是一种因缘和合的状态，它与无为法并不同。但现在仍然没有办法看到这一点，只是在诉说而已。但这并不意味着已经对它彻底的了解，只是凭借着自己的认知说，虽然认知到心是不造作的，但却对那并非出自内心的因缘和合心生执着。 真正的觉知并不是头脑分析后所能产生，而是来自内心的认知。头脑没有办法看到真谛。我的意思是，当真正看到时，两者是同时显现的。就如同纸巾在空中飞舞，我们看到的不是它的因缘和合，而是看到纸巾在风中飘舞的每一个瞬间。风如同那不属于因缘和合的状态，飞舞的纸巾代表因缘和合的各种状态，现在的我们只是知晓和了解到，这就是因缘和合，无论是感受、情绪、认知、分析还是其他的状态。在当下，那个不断在空中出现、飘扬和变动的纸巾就是“我”本身，它就是被各种因缘和合所束缚的我，包括身体、语言和意识等。每一位能够对正在飘荡的纸巾的现状有所了解和认知的人，他们并不仅仅是看到了纸巾的本身，而是能够同时领悟到，纸巾是在空旷的背景中出现和飘扬的。因此，风的空旷与纸巾的飘扬同时存在，纸巾最终又会消失，只剩下纯净的内心。 我们又再次看到了新的因缘和合。当看到新的因缘和合时，内心也会同时领悟到，这全新的因缘和合正在一个不属于因缘和合之心的背景下产生，就像纸巾是在一片空旷中出现一样。 每一个瞬间产生的每一个念头和感受，就像空中漂浮的纸巾。 每一个当下出现和飞舞的每一张纸巾，我们看到的不仅仅是纸巾，同时也看到了它们在一个空旷的空间中产生。 这空旷就如同我们不属于因缘和合的心，在空中飘舞的纸巾，就如同我们心中的每一个念头。 我们是同时看到这两个方面，内心所看到的因缘和合以及那不属于因缘和合之心是同时存在的，两者并非相互独立。而是在同一瞬间，看到了因缘和合正在一个不属于因缘和合的状态中生灭，正在一个未生未灭的状态中生灭。 而那个未生未灭的状态就像宇宙的虚空，而空中不断飘舞的纸巾就像当下每一个念头所呈现的状态，就像我们认知到的因缘和合。 这份认知就像对我们自己内心的认识。这份认知并不会转变。 如果不对它进行任何的干预，那将没有任何的痛苦。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ --- ใครเตรียมการบ้านมาจากบ้านเตรียมมาเต็มกระเป๋าเตรียมมาเต็มใจยังไงซเต็มที่เลย。 ไม่มีการบ้านแต่ว่าหนูสำนึกผิดแล้ว。 โดนผีหลอก。 สาภาพบ้าง。 ฟังแล้วเข้าใจมากชัดเจนยังไงผิดพลาดยังไงคิดว่า。 ตอนที่ดินก็ดูว่าจะต้องดินให้จะได้รู้。 ถูกต้องเลยที่หมอพูดเนี่ยคือเราเนี่ยจะต้องผิดซะก่อนถูกต้องผิดก่อนถูกก่อนจึงรู้ว่าการดิ้นเป็นทุกข์อยู่ไม่ดิ้นเลยไม่ปฏิบัติยังไงแล้วจะรู้ได้ไงว่าการดิ้นและการพยายามจะไปปฏิบัติเอาอะไรได้อะไรเป็นอะไรเป็นทุกข์มันต้องดิ้นซอนรู้ความดิในเป็นท。 ุกข์。 คได้ว่า。 จะไป。 ตัวเองอ่ะถ้าเกิดเราจะยึดตัวเราก็ถูกเองคือก็บอกแล้วว่าไม่มีต้อง。 โง่เอง。 ไม่รีบขับรถมาเพื่อจะเอารู้ได้。 เส้นผมมฟังภูเขาเส้นผมบังตาเนี่ย。 ร้องไห้เหนื่อย。 ยอมทุกอย่างแล้วค่ะ。 เราก็เป็นอย่างทุกท่านนั่นแหละแล้วก็ก็เป็นมาก่อน。 เราจะเมตตาท่านเราก็ดิลทะยานอยากมาก่อนเราก็ดิ้นหาหนทางมาทุกวิธีทุกวิถีทางเราก็ผิดมาก่อนถูกเหมือนกัน。 ถึงเมตตาพท่านท่านดิน。 กูจะเอากูจะเอากูจะเอาขับรถไปอย่างเร็วเลย。 วงบอกหน่อย。 วิชาบ้านหลอก。 ไม่หลงไปทำตามมาวิชา。 มีอะไรทุกเลย。 นั่งอยู่ตรงไหนนอนตรงไหนก็ไม่ถูก。 อยู่คืนทั้งวันไม่ถูกเลย。 ก็เลยไม่มีออกโดนวิชาหรอก。 จะนั่งจะยืนจะนอนจะทำอะไรไม่เลยทีเดียวจะมีตัวเราไปเอาเนี่ย。 ทำไงหนูจะได้พ้นทุกข์ทำไงหนูจะพ้นทุกข์กันทุกทันทีเลยเนี่ย。 แค่ทำยังไงดูสิคนทุกขแค่นั้นแหละทุกข์มาเลยเอาวิชาหลอกเลย。 ไม่มีตัวหนูก็เลยไม่มีตัวใครทุกข์。 ถ้ามีตัวหนูก็มีตัวหนูถูก。 ทุกอย่างมันมีอยู่ก็คงมีอยู่อย่างนั้นแหละแต่มันมีอยู่ชั่วคราวที่สุดเราก็ต้องซักผ้าจากทุกสิ่ง。 พระุทธธน้องพี่นาอยู่เป็นประจำว่าชราธรรมโมชราทิติโต。 เราทุกคนต้องมีความแก่เป็นธรรมดาไม่อาจจะล่วงพ้นความแก่ไปได้พยาธโมพยายาที่นะที่โตเราทุกคนต้องมีความเจ็บไข้ได้ป่วย。 ส่วนใหญ่ก็ไปอยู่icuแล้วไปจบลงที่icuกันทุกคนโดยเจาะสายยางให้ระยองระยางไปหมด。 ต้องมีความเจ็บป่วย。 ทุกข์ทรมานเป็นธรรมดาไม่อาจจะลพ้นความเจ็บป่วยไปได้。 มรณะธรรมมติโต。 เราทุกคนต้องมีความตาย。 ไม่ว่าจะ。 วิรณทยานอยาก。 หามันมายังไงก็พูดมายังไงได้มายังไงที่สุดก็ต้องซักผ้าาก。 ต้องตายจาก。 สิ่งที่รักสิ่งที่ช้าง。 เดี๋ยวทั้งหมดเป็นธรรมดาไม่อยถือไม่ได้。 กรมตกากรรมมทยาธะกรมนกรรมปันธกรรปฏิจารนายังมันติกัลยานางวากันติเราทุกคนมีกรรมติดตัวมาตั้งแต่เกิด。 มีคำเป็นเผ่าพันธุ์มีการเป็นพวกพ้องคำเป็นที่พึ่งอาศัยทำการใดไว้ย่อมได้รับผลของกรรมนั้น。 จะพ้นจากกรรมได้。 พ้นจากความมีตัวตนสิ้นความหลว่ามีตัวมีตนยังว่ามีตัวตนมีตัวมีตนก็ยังมีตัวตนผู้ต้องรับคนของกรรม。 สิความมีตัวตนความรู้ว่าเป็นตัวเป็นตนเป็นเราเป็นตัวเราเป็นของของเรา。 สิถือเอง。 ทำทั้งหมดก็ดับลงไม่สามารถให้ผลกับผู้ที่ไม่มีตัวตนได้ไม่อยากให้ผลกับความว่างเปล่าได้。 ระดับสนิทกับความเป็นตัวตนมันก็ดับวิชาตหาอุปทานสนิทไม่มีส่วนเหลือ。 มันก็เลยกลายเป็นความว่างเปล่าเป็นเดียวกับธรรมชาติ。 แฟนจะให้ผลกับใครล่ะมันก็ไม่รู้จะให้ผลกับใครแล้วนั่นแหละ。 ก็เป็นโมฆต่ไปหมด。 เราแจ้งประจักษ์กระใจเลยไม่มีคนดิลนทะยานยากอะไรนะ。 เงียบมันสงบมันสงัด。 ความทุกข์ความทุกข์ความเดือดร้อนอะไรก็ไม่มีนะ。 ไปดูจะรีบออกไปแล้วจะรีบไปเดินกรม。 ความทุกข์เริ่มมาเลยความทุกเริ่มมาเลยแต่ไม่ใช่ไม่ให้แต่นอนกันเลยแต่ละคน。 เอาแต่นอนกันอย่างเดียวไม่พ้นทุกบ。 ไม่มีสติก็ต้องมีสตินั่งสมาธิก็ต้องมีสติทำไมก็ต้องมีสติสติอะไรความรู้แก่ใจ。 เข้าใจวามันที่รถทะยานอยากอยู่หรือว่าสิ้นความที่รถทะยานอยากแล้วมันทำไปด้วยความอยาก。 หรือเปล่าล่ะ。 หรือมันจะมีระยาของการกระทำมันไม่มีความอยากนอนอย่างเดียวก็ขาดสติต้องเดินนั่ง。 ก็มีความรู้ตัวอยู่ไม่นอนขาดสติไปเลยนอนเอาแต่นอนกันไม่ปฏิบัติก็ไม่ใช่แต่ไม่ใช่ปฏิบัติก็ปฏิบัติไม่มีส，ต，ิ，อ，ี，ก，มีแต่ความอยาก，ก，็，ไม。 ่มีสติ。 มีสติคือมันตำรวจตรวจสอบได้มันทำด้วยความอยากหรือเปล่าล่ะทำอะไรทำด้วยความอยากหรือเปล่าในใจ。 มีความอยากก็มีความทุกข์อยู่ดีเดินทางไปหาความทุกข์ไม่ได้เป็นสติและเดินทางไปความทุกข์เท่ากับไม่มีสติ。 ไม่ใช่สติที่เขาพูดกันทั้งโลกๆที่ทำงานไม่ผิดพลาดเลยเนี่ย。 สติสติมมติมคือทางเดินทุกข์สติสติเพื่อทุกขสมาธิสมาธิเพื่อทุกข。 สติเพื่อไปเอาอะไรไปได้อะไรไปเป็นอะไรมันสติเพื่อความทุกข์สมาธิสมาธิเพื่อให้ได้อะไรเพื่อจะไปเอาอะไรไปเป็นอะไรไปบรรรู้อะไรก็สมาธิเพื่อความทุกข์สติเพื่อความยึดถือสมาธิเพื่อความยึดถือ。 อย่างนี้มันไม่ใช่เป็นสัมมาสติสัมมาสมาธิคือทางแห่งความพ้นทุกข์ทางปฏิบัติความพ้นทุกข์。 แต่นี่มันปฏิบัติไปหาทุกข์。 ปฏิบัติให้ตัวเราจะไปเอาไปถึงไปได้ไปเป็นไปบรรลอะไรอย่างนี้มันไม่ใช่สามารถสติมันไม่ใช่สามารถสมาธิ。 มันไปไม่ถูกเลยนะเนาะ。 ไปตายไปขวาไปหน้าไปหลังไปไม่ถูกเลย。 ไปเอาไงไปไปกว่าไปหน้าไปหลังไปด้วยความอยากทั้งหมด。 ความอยากหมด。 ตอนนี้หนูก็ยังอยากอยู่เลยอ่ะ。 ใช่แต่หนูก็ยอมรับว่าอยากอยากเป็นเรา。 ตัวเราเป็นผู้อยาก。 แล้วใครเราจะเป็นผู้ทุกอ่ะ。 ความอยากเป็นกริยาจิตเลยเป็นกริยาจิต。 ไม่ยึถือว่าตัวเราเป็นผู้อยากความอยากนะเป็นของของเราหรือมีตัวเราเป็นผู้อยากแค่มียาจิต。 ก็ไม่มีความหมายต่อใจ。 ทุกอย่างเป็นกริยาจิตเป็นสังขารก็ไม่มีความหมายตกใจก็ไม่มีเราก็ไปยึดมันเป็นของเราหรือตัวเราเป็นผู้เป็น，ส，ิ，่，ง，น，ั้น，เ，ป，็，น，ผู้เป็นอากา，ร，น，ั้。 นไม่มี。 อารมณ์ราคาโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วไม่ยึดมันว่าเป็นของของเราและเราไม่ได้เป็นผู้เป็นกิริยาการนั้นการเลยเป็นกิยาจิตไป。 หลวงตาคะแต่ว่าถ้าพอฟังแบบนี้มันเหมือนกับว่าเราถ้าเราทำตามสัญญาว่าเราไม่ยึด้วยสัญญามันก็ไม่ใช่การปล่อยวางที่แท้จริงยเป็นอะไรก็เป็นไม่มีอะไรสักอย่างเดียวในใจอ่ะรู้อยู่อยู่วามันเป็นสั。 งขาร。 สังขารเป็นสังขาร。 ไม่มีใครก็ไม่ยึดถือมันไม่มีตัวจิตตัวใจไม่มีตัวเราไปอะไรอะไรกับมัน。 คือมันรู้รู้จักใจนะลูกออกมารู้แจ้งจากใจของเจ้าของจริงๆไม่ใช่ว่า。 แค่ความจำว่าถ้าไม่มีใครยึดอะไรความทุกข์ก็ไม่มี。 เหมือนกับเป็นความจำแต่นี่มันเป็นความเห็นจริงๆรู้จริงรู้แจ้งออกมาจากใจที่ไม่สังขารว่าไม่ว่าจะสังขารเป็นยังไงก็ตามแม้แต่มันเป็นสังขารนั้นเ。 ป็นงกเลส。 แต่ถ้าความความรู้แจ้ง้ออกมาจากใจในภายหลังเนี่ยมันไม่ลงงไปตามแล้วมันไม่ลงไปตามกเลสนั้นไม่ลงไปตามสังขารนั้น。 ความรู้หลังก็เลยเป็นความรู้แท้ๆ。 ความรู้จักใจแท้ๆ。 แต่ถ้าความรู้อันหลัง。 ที่มันเกิดขึ้นมา。 มันไปยึดถือสังขารนั้นมาเป็นเราเป็นของของเราความรู้นั้นปลอม。 ความรู้นั้นไม่แท้ไม่ได้ไปทำแท้ก็ทำแท้มันเป็นวิสังขารด้วยความที่ไม่อาจสังขารไม่อาจคิดึกไม่อาจไม่อาจยึดไม่อาจปล่อยคือไม่สามารถจับแล，ะ。 ปล่อยได้。 คือมีแต่ว่าไม่มีตัวจิตตัวใจไม่มีตัวเราไม่มีตัวใครไม่มีอะไรที่จะไปอะไรกับอะไรเป็นธรรมแท้มีแต่ความรู้แต่ไม่มีตัวจิตตัวใจตัวเราหรือตัวใครหรือว่ามีอะไรที่จะไปอะไรกับอะไร。 ไม่ได้。 มีแต่ความรู้เป็นธรรมแท้。 แต่ต้องมีกเลสหรือมีความอยากอะไรขึ้นมาในใจ。 ไอ้ความรู้ที่เกิดขึ้นมารู้อันนั้นน่ะ。 มันไปยึดเอาความรู้นั้นน่ะไปยึเอาอารมณ์นั้นความอยากและกเลสแล้วมันเป็นเราเราเป็นนกเลสแล้วพยายามจะทำให้กเลสนั้นหายไปว่าเราเป็นกเลสแล้วพยายามจะทำให้กเลสเราไม่ทำให้เราไม่มีกเลสความรั่วหลังปลอมเพราะว่าความรัหลังลงเป็นวิชาเป็นปรุงแต่งคือกลายเป็นวิชาที่。 พยายามทำให้เราไม่มีกเลส。 แต่ในการที่พยายามจะทำให้เราไม่มีกเลสมันเป็นกเลส。 คือตัวเราอ่ะอยากให้ไม่มีกเลสมาเลยกลายเป็นกเลส。 ไม่ใช่ว่าเป็นความจำเพราะมนไม่รู้แจ้งแกใจอย่างนี้มันเป็นกเลสอย่างนี้คือความหลง。 มนุแจ้งอย่างนี้คือความที่หลงมนุแจ้งใจไม่ใช่เป็นความจำ。 ถ้าเห็นไม่ทันต้นต้นมันแต่ว่าพอเห็นแล้วพิจารณาวามันเกิดขึ้นของมันเองโดยที่ควบคุมไม่ได้แล้วมันก็เข้าใจว่า。 แสดงวามันแต่มันเป็นการเข้าใจด้วยเหตุผลว่าแสดงวามันไม่ใช่เราเรารู้สึกวามันเป็นเราแต่จริงแล้วมันไม่ใช่เราเพราะวาเอาจริงมันเป็นสิ่งที่บังค。 ับไม่ได้。 อย่างนี้ก็คือเห็นไปแบบนี้ได้หรือเปล่าให้หนูทำแบบนี้ใช่ค่ะมันค่ะ。 เหมือนเอาสัญญามาช่วยคิดพิจารณาว่าแบบนี้ค่ะ。 เพราะว่าหนูจะรู้สึกวามันเป็นหนูที่หนูเคยสำคัญมาหลวงตาว่าหนูจะรู้สึกว่าในขณะที่มันเกิดแล้วหนูก็คิดวามันเป็นหนูด้วยแต่ว่าหนูก็ตกใจวามันเกิดขึ้นโดยที่หนูไม่ได้ตั้งใจหรืออะไรแบบนี้หนูก็เลยเหมือนก็ตกใจว่า。 ในขณะที่เราคิดวามันเป็นเรา。 แต่จริงๆแล้วมันไม่ใช่เราแบบนี้หนูก็เลยเหมือนกับใช้สัญญาตรงนั้นมาประกอบแบบนี้ค่ะใช้ได้。 โมหเนี่ยอ่าใจเธอให้ขาดนะห。 น่าใจเธอไม่ขาด。 ที่หมอพยายามใช้สัญญาอย่างนั้นมาช่วย。 มีเป้าหมายไว้ในใจ。 แอบมีเป้าหมายไว้ในใจเพื่อใคร。 เพื่อใครต่อให้ดีที่ไหนดีว่าที่สัญญานั้นพยายามมาบอกก่อนตัวเอง。 หนูจะได้เชื่อสักทีเพื่อนหนูจะได้เชื่อสักทีถ้าหนูเชื่อสักทีแล้วหนูจะได้หนูก็。 แล้วมีใครมีตัวหนูหนูยึดแต่ไม่จริงหนูอย่างอื่นหนูยึดแต่หนูยึดตัวหนูคือหนูยึดตัวหนูได้ตัวหนูยึด。 อันนี้หนูไม่เห็นหนูคิดเอาว่าถ้าเป็นแบบนี้แล้วจะเหมือนยอมวางตัวเองค่ะ。 ก็ยอมว่าตัวเองเพื่ออะไรคิดอย่างนี้พยายามสัญญามาบอกให้วางตัวเองว่าตัวเอง。 นายดูดิแล้วมีใครเป็นผู้วางระหว่างเพื่อใคร。 สำคัญมากนะตรงนี้หลาย。 หนูไม่เห็นอ่ะ。 แล้วพยายามการพยายามจะำเช่นนั้นบอกก่อนตัวเองเช่นนั้นเพื่อใครอ่ะบอกก่อนทำไมต้องถามตัวเองสิ。 ระบบตัวเองเพื่ออะไร。 หนูใช้ตัวหนูเองพยายามเองหนูใช้ไปหาวิธีเพื่อที่จะวางตัวหนูให้ได้หนูเองบอกสดิไปหาวิธีเพื่อช่วยตัวหนูให้。 มันเป็นวิชาสอนวิชาตั้งแต่ต้นเลยวิชาคือตัวหนูพยายามบอกสอนไปพยายามหาวิธีตัวหนูให้พ้นทุกแล้วถ้ามีตัวหน，ู，เ，น，ี，่，ย，มีต，ั，ว，เ，ร，าแล้วจะเป็，น，ท。 ุกไหมล่ะ。 หลลงวงตาเคยสอนว่าใช้สังขารเพื่อวางสังขารค่ะหนูคิดอย่างนี้จริงๆหนูไม่ได้เขียงนะคะหนูคิดอย่างนี้จริงๆค่ะว่าหนูก็งมันจะเริ่มไม่มีเราเลยมันไม่ต้องทำอะไรแล้วเนี่ยรู้。 มันต้องทำซะก่อนนะจึงรู้ว่าที่ทำให้หลง。 มันต้องใช้สังขารช่วยสังขารเนี่ยแต่จะรู้ว่า。 เพราะใช้สังขารพยายามช่วยสังขารเนี่ยจะรู้ทีหลังว่าสังขารที่พยายามไปช่วยสังขารเนี่ย。 มารู้ว่างแต่ถ้าไม่ใช้สังขารสังขารโลกไปเลยสร้างไปเรื่อยๆสังขารสังหารปฏิบัติธรรม。 ก็อยากให้เราพทุกข์มันเลยไม่หลงโลกไงแต่ไม่หลงทำอยู่หลงทำทำหลงกระทำ。 ไม่หลงโลกไม่หลงเพลินโลกเพราะว่าพยายามใช้สังขารมาช่วยตัวเองให้คนทุกข์มาช่วยอะไรพ้นทุกข์จะมาปฏิบัติธรรมมาตั้งกายแสนไกลรีขับรถมาไกลเนี่ยสังขารเพื่อพยายามจะให้ตัวเราที่สังขารเราจึงไม่หลงโลกมาแต่หลงทำอยู่หลงทำหลงคำ。 ทำทำ。 เพื่อให้ตัวเราถึงตัวเราได้ตัวเราเป็นเพราะเรามีการพยายามกระทำเราจึงเห็นว่าเราจะไม่ไปหลงโลกเพราะมีการกระทำในการปฏิบัติพยายามปฏิบัติเพื่อให้ตัวเราพ้นทุกข์แต่เราก็ไม่เห็นมาทีหลังว่าเพราะเราไปหลงก่อนเราจะเห็นว่าไม่หลงมีตัวเราพยายามจะำเพื่อช่วยเหลือตั。 วเราเลยทุกขปล่อยวางความหลงว่ามีตัวเราพยายามกระทำเพื่อตัวเรา。 แต่ตอนแรกเนี่ยเราก็จะต้องอย่างนี้ก่อนแหละทุกคนคือต้องไปหลงเอาสังขารหลงกับตัวเราไปพยายามปฏิบัติธรรมเพื่อช่วยตัวเราพ้นทุกข์มันเลยไม่หลงโลกหลงเธอเป็นโลกรูปเสียสสีเหมือนชาวโลกครับหลงคิดหลงเพลิน。 ใจไป。 แต่เราก็หลงมากระทำหลงทำเพื่อช่วยตัวเราให้พ้นทุกข์ไม่ได้หลงเอาวิชาอยู่ดี。 มีตัวเราแล้วไม่เห็นทีหลังว่าการที่หลงมีตัวเราก็ทำเพื่อช่วยตัวเราเป็นเอาวิชาไม่ใช่เหรอแล้วถ้ามีเอาวิชาแล้วบรรทุกข์ได้ไงจะนิพานได้ไงวิชาสิความหลงว่ามีเรามีตัวเรามีตัวตนของเราไม่เห็นทีหลังเราถึงยอมวางมันมันจะมีการกระทำยังไงแต่เราไม่ได้เป็นผู้กระทำแ。 ล้วเห็นเห็นจิตมันเป็นผู้กระทำแต่ไม่มีตัวเราเป็นผู้กระทำ。 เห็นจิตมันเป็นผู้กระทำนะตามความเคยชินคือเป็นผู้ฝจิต。 แต่เราไม่ได้ฝึกกินแล้ว。 จิตบัญญัติฝึกจิตตามความเคยชินก็ปลฝึกจิตไป。 งง。 เอากช่วยเพื่อนหน่อยดิ。 เพราะว่า。 หเป็นคู่ชกกับเราเลยโดนมื่นแล้วโดนชกมื่นเลย。 ตอนนี้ต้องเปลี่ยนคู่ชกเอาหมกอล์ฟ。 ฮัลโหล。 ก็เมื่อกี้นี้ใช่ไหมที่บอกว่า。 เอาสังขาร。 ไป。 วางสังขารเพื่อที่จะให้。 แต่จุดมุ่งหมายจริจริงอยู่ในใจทำเพื่ออะไร。 ทำไมต้องใช้ตัวไปวางสังขารนู่นสังขารนี่เพราะ。 เราทำตัวเหมือนเราเป็นสติปัญยาเราต้องคอยวางตัวหนูู้ตัวนี้เราสติปัญญามันเป็นอะไรล่ะ。 เอาตัวเองทำตัวเป็นสติปัญญาเป็นตัวหนูจริงๆ。 แสวาปัญญายได้ไหมอ่ะตัวหนูยังไงหนูจาตัวเราต้องใช้สติปัญญาไม่มีสติปัญญาโลกเลยแต่เรากลับไปสติปัญญาว่าเป，็，น，ต，ั，ว，เรา，เ，ร，า，เ，อาตัวเราไปก，ร，ะ，ทำ。 ไม่ใช่。 สติปัญญาไปเป็นขันห้า。 เราก็ใช้สติปัญญาไปจะไม่ยึเอาสติปัญญาเป็นตัวเราเป็นผู้กระทำตัวเราเป็นผู้มีสติปัญญาตัวเราเป็นสติปัญญา。 เอาตัวเราไปคอยบอกสอนตัวเรา。 มันก็จะเป็นวิชาเรื่อยไปจะเอาตัวเราบอกสองตัวเราไม่ได้ขนาดหนูหนูเป็นที่หนูลงเป็นสติปัญญาเองหนูไม่รู้บ้างขณะที่。 รู้ว่าไอ้สติปัญญาตัวนี้มันทำหน้าที่ของมันเองหนูก็จะรู้ว่าจริงๆแล้วมันไม่เหลือเราเพราะว่าตัวสติปัญญาถู，ก，เ，ป็นสังขารเรี，ย，บ。 ร้อยแล้ว。 แต่แต่ส่วนใหญ่หนูก็จะเป็นปัญญาจริงๆ。 ปัจจุบันขณะสติปัญญาหรือเปล่า。 ถ้าเราไม่หลงไปยึดถือเอาสติปัญญาเป็นเราจาอยู่ยังไงก็ต้องใช้อยู่แล้ว。 แต่ไม่มีใครยึดถือมันแต่ใช้แต่ก็สติปัญญาก็มีอยู่แต่ไม่มีคนไปยึถือสติปัญญา。 คำว่าสติปัญยามีอยู่ก็คือไม่ลงไปสังขารไม่ลงเป็นสังขาร。 ยังเรียกว่าสติปัญญามีอยู่แต่ไม่ใช่ตัวเราไปบอกสังขารให้เป็นสังขารเลยไปคือตัวเราไปบอกสังขารเพื่อตัวเ，ร，า，ไ，ม，่，เ，ป，็，นส，ั，ง，ข，ารการเป็นต，ั，ว。 เราเลยไป。 เนี่ยหนูมันเป็นเพราะว่าหนูไม่เราหนูรู้สึกว่าเหตุผลมันไม่พอมันยังไม่พอใจหนูกับวา。 เธอมันก็จะเป็นหนูตลอดอ่ะค่ะ。 งง。 ถึงมันก็ไม่ได้ทุกขอะไรนะคะ。 กระททิ้งมันไปเลยไงก็ไปสังขารก็ช่างมันดิก็เรียนอยู่มันก็ต้องเข้าใจเรียนอยู่อย่าเข้าใจเพราะอะไรอ่ะ。 ก็เข้าใจก็รู้ไม่เข้าใจก็รู้ไม่ใช่อย่างนี้มันก็ว่าเพราะสัญญาถ้าหนูว่าไม่รู้ว่าเพราะสัญญาอาหารก็รู้สึกวามันคือสัญญาสำหรับหนูเป็นสัญญามันต้องเห็นออกมาจากจริงๆวามันเป็นสังหารจริงๆขนาดนั。 ้。 นน่ะ。 ปัจจุบันนี้。 ไปต่อหน้าต่อตาเนี่ยขาดไป。 ไม่ใช่เขาหมายความว่าเหมือนกับมันไม่ได้ไม่ได้มันไม่ได้รู้สึก。 เขาเรียกเหมือนคุณสมบัติของสังคมเป็นสังขามันเป็นสัญญาว่าบอกว่าถ้าสังขารให้ปล่อยมันเพราะฉันรู้ว่าเป็นก็เลยปล่อยมันมั，น，เ，ป็นสัญญาแบบน，ี。 ้หนูนะคะ。 ใจว่าคือแต่ละคนมันมีความอยากในใจอันนี้พอหมอโอเนี่ยพอเริ่มเหมือนก็เริ่มเข้าใจแล้วแต่ว่ามันมันไม่ไม่กระจ่างในใจความไม่กระจ่างในใจที่มันเป็นสังขารตัวใหม่แต่ไม่ทันสังขารตัวนี้แล้วไปยึดเอาสังขารที่ไม่กระจ่างเป็นเรามันก็ถูกดูดไปเรียบร้อยแล้วเท่าทันว่า。 ทุกอันที่มันเกิดมันก็ต้องมีดับ。 ยึดถือไม่ได้เลย。 ทำเหตุทำเหตุทำเหตุ。 ผลมันจะเป็นยังไงมันจะโชว์เองทีหลังไม่ต้องไปสนใจนั่นแหละ。 แต่เมื่อไหร่ที่มันคาดหวังมันอยากเห็นผลก็เท่าทันเท่าทันตัวใหม่。 เพราะมันไม่มีอะไรแล้วไม่มีแต่เกิดระดับเกิดระดับอย่างเดียวเลย。 ามันเป็นสัญญาเนี่ยมันจะไม่เป็นความจริง。 สัญญาไม่เป็นความจริงสัญญาความจำ。 ความจริงมันคือ。 สังขารสังขารอยู่ตลอดเวลาทุกปัจจุบันคือชีวิตชีวิตไม่ดับอยู่ตลอดเวลาแหละ。 มีอาการตลอดเวลาในใจเราอาการตลอดเวลายังไม่ชีวิตยังไม่ตาย。 สังขารเนี่ยมีตลอดเวลา。 แต่ไม่มีใครไปทุกข์กับสังขารนั้น。 สถานนั้น。 คือความจริงคือเจ้ารู้เองได้ว่าจบขนาดนี้ปัจบขนาดเวลาแต่ไหมล่ะความจริง。 แต่ถ้าความจำเนี่ย。 เป็นทุกขอยู่ขาอยู่ตัวเองอยู่。 แล้วไม่หลงยึดเราเราเป็นขาดนั้นไปเป็นเราเราเป็นเราใจก็ไม่ได้เป็นสัญญาเป็นความจริงปัญญา。 ถามว่าพี่ตอนนี้ตอนนี้อาหารยังไงก็ดี。 มีใครมันไหมมันบอกตัวเองได้ว่าตัวเองก็บอกตัวเองได้ว่าจะช่วยจะเป็นยังไงก็ไม่ไม่มันแน่ว่าหรือเปล่าก็ไ，ม，่，ไ，ด，้，ร，ู，้สึก，อะไรเท่าไ，ร，่。 าย，กับมัน。 ไม่ทราบอ่ะค่ะหนูก็รู้สึก。 อะไร。 ไม่ทราบความรู้ความเห็นเขาเข้าใจแบบทางโลกแต่เป็นยังไงรู้แก่ใจคือปัญญา。 เป็นยังไงรู้แกก่ใจเจ้าของ。 ไม่ใช่เป็นความเราจะไปเอาความเข้าใจแบบทางโลกนะไม่ใช่แต่มันเป็นยังไงรู้ใจเจ้าของ。 ตอนนี้。 เป็นไงมีความทุกข์เดือดร้อนล่ะกับสังขารในใจไหมล่ะ。 มันอยู่อย่างนี้จะไปดูความไม่ทุกขนะ。 เป็นสังขารทุกปัจจุบันขนาดนี้。 ไม่มีใครไปอะไรอะไรกับมัน。 มันจะเป็นยังไงไม่ว่าจะดีจะชั่วจะถูกจะทุกข์จะเป็นยังไงอ่ะก็ไม่มีใครไปอะไรล่ะกับมัน。 อะไรก็ตามที่มันจับความรู้สึกได้มันก็ได้มันเคลื่อนไหวได้มันมีความรู้สึกได้ไหมแต่ความรู้สึกเป็นทุกขเป็นทุกข์ก็ปล่อยมันเป็นอย่างที่มันเป็นอย่างนั้นแหละ。 ไม่มีใครเป็นอะไรกับมันใจแล้วก็รู้ว่าใจเป็นความไม่สังขาร。 สังขารไม่อยู่แต่ใจเป็นความไม่สังขาร。 ในขณะที่ใจก็ในขณะที่เราก็ดิ้นรนค้นหาคำตอบด้วยความไม่ขาตลอดไปใจก็ความไม่ขาตลอดไปตลอดไปถึงแก่ความตายก็ดับแต่ใจที่，ไ。 ม่สังขาร。 ที่อยู่แล้วรู้ที่อยู่กับที่โดนได้นะคะ。 ทุกอย่างเลยเป็นเราเป็นของเราก็เลยกลายเป็นสังขารแต่เป็นสังขาร。 แต่ถ้าเราไปยึเอาความนมาเป็นเราเราเป็นความดิ้นรนนั้นใจที่ไม่สังขารไม่เหลืออยู่แล้วไม่เห็นเลยการสังขารที่เป็นทุกอย่า，ง。 เดียวเลย。 มันเห็นแก่ใจรู้แจ้งแก่ใจรู้ออกมาจากใจ。 เรียกว่าปัญญาแท้ๆว่ะเนี่ย。 สังขารเนี่ยมันเกิดจากปรุงแต่งมันจะเป็นลักษณะยังไงก็ตามมันจะดิ้นรนมันจะเพื่อนมันจะไหวตัวไงก็ตามมันไหวตัวก็คือส่วนไหวตัวแต่ความไม่ไหวไม่ไหวเลยไม่กับเพื่อนเลยไม่อยู่ไหวตัวกับเพื่อนมันอยู่เราตลอดเวลาเรียกสังขารแต่ความไม่ไหวตัวไม่กับเพื่อนมันมีอยู่ตล。 อดเวลาคู่กัน。 ความรู้ความเห็นกับใจอย่างนี้มันจะคู่กันนี้ตลอดเวลาเห็นว่าสังขารมีอยู่ตลอดเวลาแต่สังขารที่เพื่อนยังไงไม่ใช่ใจที่，ไ。 ม่สังขาร。 ความรู้เนี่ยมันไม่หายไปเลย。 มันจะเป็นความรู้อย่างนี้แล้วตายไปกับความรู้อย่างนี้。 แปลกมากเลยค่ะหลวงตาตอนนี้ความรู้นี้ชัดมากเลยอ่ะ。 เหมือนกับว่าเรารู้จักลูกตาไหม。 รู้จักลูกตารู้จักตามันจะลืมเดือนไหมว่าคนเอาไปเอาคนตาณรงศักดิ์ณรศักดิ์คนนี้。 ถ้ามันรู้ว่าสังขารทั้งหมดไม่ใช่ใจที่ไม่สังขารเนี่ยมันจะสังขารเป็นใจไหมล่ะเหมือนลูกตาเนี่ยเป็นใจที่ไม่สังขารเป็น，พ。 ี่สังขาร。 คนอื่นทั้งหมดในโลกนี้เป็นสังขารเพราะความไม่สังขารมีหนึ่งเดียวไง。 เปลี่ยวงตาที่มีหนึ่งเดียวมีหนึ่งเดียว。 คนอื่นเป็นสังขารหมดหลวงตาสักเป็นใจที่ไม่สังขารเปรมสมอย่างนี้และความรู้ที่เรารู้เนี่ย。 รู้ว่าลงการสักักดิ์เป็นใครคือเป็นใจที่ไม่สังขารคนอื่นนอกจากโรงการสักักดเป็นสังขารหมด。 ความความรู้แบบนี้。 ต้องพยายามท่องจำต้องพยายามบอกสอนไว้ไหม。 ว่าหลวงตาณรงค์ศักดิ์คือใครคนอื่นเป็นความเป็นสังขารที่ไม่ใช่หลวงตาศักดิ์มันเป็นความรู้ยังไงอ่ะ。 พูดถึงก็มันก็ใช้ความรู้สึกคุ้นเคย。 ถ้าจำเนี่ย。 ทำเป็นความจำไว้มันยังไม่เป็นความจริงก็ยังไม่เจอกันจริงจำไว้เอาภาพรูปภาพมาดูไว้ว่าคือใครให้ไปตามตามหาหน่อย。 อาจจะหาผิดตัวแต่ถ้าเป็นความจริงหรือไม่ผิดตัวนะ。 มันไม่ต้องจำเพราะมันจริง。 ถามเป็นใครจำได้ไหมไม่ต้องจำได้แล้วรู้จักจริงรู้จักจริงแต่พอจำได้นะครับใครครับแต่ไม่รู้เจอได้เจอน่าจะจำได้หรือเปล่าจอยู่เจอกันสองครั้งใช่ไหมลูกศิษย์มาเนี่ยเจอกันนาน。 อย่างนี้้แหละ。 ยังไม่เป็นความจริงความจำอยู่。 แต่พอไม่รู้จักกันจริงๆแล้วเนี่ยคุณเคยแล้วเนี่ย。 ผมคุเคยรู้จักกันคุ้นเคยและเป็นความจริงเลย。 ไม่ต้องอาศัยความจำ。 แต่ก็มาจากความจำก่อนจำกันได้แล้วเจอกันบ่อยๆ。 เจอหน้ากันบ่อยๆ。 พระหน้าบ่อยจำได้。 จำได้จะเป็นความจริงจะรู้จักจริง。 ไม่ใช่เป็นความจำและไม่ใช่ว่าจำได้บ้างไม่ความจำจำได้บ้างจำไม่ได้มั่งก็เจอหน้ากันใครกับข่าวเป็นใครมาจาก，ไ，ห，นว่ะทำ，ง，า，น，ท，ี，่，ไ，หนว่าลืมไ，ป，แ。 ล้，วเนี่ย。 คือมันจำแต่เป็นความจริงเนี่ยจำได้ไหม。 สังขาได้。 อะไรก็ตามที่สงขานอกจากโทรศัพท์ักดิ์แล้วไม่ใช่ไม่ใช่ใจที่ไม่สังขารสังขารใจเลย。 รู้ว่าสงการเป็นใครความรู้เนี่ยที่มาจากใจเนี่ยมันรู้ไปจนตายตายแล้วก็รู้อย่างนี้แหละเป็นารู้ไม่ได้เปลี่ยนแปลงเลยารู้ไปรู้ใจที่ไม่สังขารเนี่ยเป็นใครแล้วก็ก็รู้ว่าสังขารจะดับแล้วไม่ห่มร้องไห้อาหารสังขารจะดับแล้วจะดับแล้วจะดับแล้ววันนี้จะดับแล้วจะดับ。 แล้วมันเลยไม่ร้องไห้เพราะเพราะว่ามันรู้ว่าแล้ว。 ที่ไม่สังขาร。 แล้วมันก็ตายไปกับใจที่ไม่สังขาร。 รู้แล้ว。 ตายไปมันตายไปกับใจที่มันสังหารสังหารมันตายไป。 แต่รู้กับใจจะไปเป็นหนึ่งเดียวกัน。 คือเป็นใจที่ไม่สังขาร。 มันเลยไม่ได้เป็นความว่างอย่างเดียวมันเป็นความรู้อยู่ในความว่าง。 รู้อ่ะรู้รู้จักสังขารรู้จักความไม่สังขาร。 แล้วก็ความรู้ที่ไม่หลงอีกต่อไปแล้ว。 เป็นความรู้ที่ไม่หลงสังหารไปแล้ว。 แล้วก็รู้ว่า。 เป็นความไม่สังขาดและเป็นใจที่ไม่สังขาดแล้ว。 อยากเป็นอมตะ。 ความรู้นี้ไม่เคยหายไปไหนเลย。 เป็นอมตะ。 คู่กับใจที่ไปสังขาร。 ความรู้คู่ใจเสียงความรู้คู่ใจ。 ความรู้คู่ใจที่ไปสังขารเนี่ยนะ。 สังขารระดับ。 ความรู้ที่รู้จักลูกตาลศักดิ์เป็นความไม่สังขารไม่ดับนะ。 แต่ตัวหมอหจิตใจโมหมีความรู้สึกคิดอารมณ์เนี่ย。 ปรุงแต่งระดับ。 แต่ความรู้จักหลวงตาเป็นใจที่ไม่ต้องขาดไม่ดับ。 แต่ตอนนี้แต่ถ้าเรามาลูกคนข้างนอกมนหลวงตาที่เป็นคนข้างนอกตัวนี้มันเป็นความจำไม่เป็นสัญญาระดับตายสังหารระดับความจำน้，ำ。 ตาได้ดับ。 แต่ถ้าเป็นความรู้คู่ใจอ่ะที่ไม่ดับก็เข้าใจมันไม่ดับเป็นความรู้ความรู้มันไม่ดับก็เป็นความรู้คู่ใจที่มันสังขารความรู้ที่มันรู้วงตาตาเป็นใครตาเปรียบเทียบตาความสังขารสัญญาสมองระบบสมองด้วยตายสมองมันดับความจำดับจำไป。 ด้วย。 แต่ความรู้คู่ใจแท้เนี่ย。 รู้อะไรเป็นสังขารอะไรเป็นความไม่สังขาร。 สามันดับ。 ราคามันดับสมองระดับไง。 ความจำเนี่ยความจำที่ใช้ระบบสมองมันดับ。 แต่ความรู้คู่ใจที่ไม่ได้เป็นสังขารมันไม่ดับสิ。 วันนี้。 มันก็เลยเป็นความจริงไง。 เป็นความรู้คู่ใจที่ไม่สังการเลยไม่ดับ。 แต่ความจำที่ใช้ระบบสมองด้วยช่วยด้วยนะเพราะสมองตายเน่า。 ความจอันดับไปด้วย。 บริจำไม่ได้。 อะไร。 เจน。 ที่ใช้ความจำพยายามบอกสอนมันมันดับ。 คือสังคือสังคือสังคือไม่สังขารคือสังหารเราต้องปล่อยวางเราต้องปล่อยวางเดี๋ยวตัวเราจะได้พ้นทุกตัวเราจะพยายามท่องไว้ของเราต้องต้องไม่สังขาเป็นความไม่สังขาใจเป็นความไม่สังขารฐานทั้งหมดต้องไป่อยวางใจจะได้ไม่สังขาใจจะได้สังขารเราจะได้ทุกๆเราจะได้ตอนนี。 ้ได้ไหมบอกตอนนี้ได้ไหมต้องต้องบอกต้องสอนแล้วตายแล้วต้องดับหมดสัญญา。 ปรุงแต่งเป็นสัญญาสังขารปรแต่ง。 แต่ความรู้โดยไม่ต้องบอกสอนลูกมาจากใจไม่ดับ。 จากที่ไม่สังขารระดับ。 มันต่างกันตรงนี้。 ที่ต้องบอกต้องสอนเนี่ย。 มันเป็นสัญญา。 มันต้องบอกบอกสอนผ่านสมอง。 เป็นอัไซเมอร์นี่แหละเนี่ย。 ผู้สอนว่าที่เราทไว้ลืมหมด。 มันลืมหมดเลยอ่ะนี่คือสังหารนี่คือความไม่สังขารเราต้องเป็นสังขารไม่ได้ลงเป็นสังขารเป็นทุกขใจที่ไม่สังขารความพ้นทุกข์เราจะที่เราใจที่ไม่ส。 ังขารเรา。 จำไม่ได้แล้วลูกตาสอนอะไรพูดว่าไงสมองแตกสมองได้รับการกระทบกระเทือน。 จำใครไม่ได้จำตัวเราก็ไม่ได้จำญาติพี่น้องไม่ได้จำไม่ได้ว่าเราเป็นใครจำไม่ได้ว่าเคยเรียนกับลูกตามาว่ายังไงจะบอกส。 อนได้ไหม。 มันจะเป็นสัญญาเรียกว่าสัญญา。 แต่ยังความรู้แม้แต่สมองการกระทบเทือนไปหมดแล้ว。 แต่ความรู้ยังไม่ดับนะ。 ความรู้รู้เลยมีความรู้แต่ความจำปัญหาหาย。 จำไม่ใช่ความรู้นะความรู้จ่ายไม่ดับนะ。 มาไหมพ่อแม่บางคนเป็นอัลซเมอร์ยังรู้เลยรู้เลยยังมีความรู้อยู่เลยเป็นความรู้ความจำนะความจเป็นดับนั่นแหละ。 รู้ไม่ตาย。 รู้ไม่ตายรู้ยังไม่ตายรู้ยังไม่ตายแต่ว่าจำไม่ได้ว่าเราเป็นใครจำไม่ได้บอกคนไปยืนข้างเตเป็นใครจำไม่ได้จำไม่ได้ว่ายังไงตาสอนว่าให้วาลืมจำไม่ได้สัญญานะไม่ได้ความจริงแต่ความจริงคือความรู้ที่รู้จริงๆๆว่าไม。 ่ตาย。 รู้ยังเป็นๆอยู่เวยยังไม่ตายก็รู้ยังไปรู้นะอันนี้。 ต้องสัญญาจะไม่รู้หนูก็ต้องคอยรู้อยู่ไหมแบบนี้ไม่ชอบ。 ไม่ต้องปล่อยมาบอกคสอนแต่เห็นวามันเป็นอะไรล่ะสังขารสัญญาสังขาร。 ก็ต้องอาศัยเนี่ยบอกสอนสัญญาเป็นสังขาร。 ไม่ให้เป็นใจที่ไม่สังขารไม่หลงเราไม่ลงเอาสังขารเราเป็นใจเอาใจไปเป็นสังขาร。 ก็ต้องอาศัยสัญญานั่นแหละ。 แต่ไม่ยึดเอาตัวเราผู้บสอนนะ。 แต่บอกสอนเพื่อเป็นใจที่ไม่สังขารไม่ลงเข้าใจนะเป็นสังขารไม่ลงสังขารเป็นใจใจที่ไม่สังขารเมื่อไหร่ก็คนทุก์ไป。 ผู้ใดพบใจผู้นั้นพบถามผู้ใดถึงใจผู้นั้นผ่านที่ไม่สังขาร。 บอกสอนเนี่ยเพื่อไปรู้ไปเห็นใจที่ไม่สังขารไปพบใจที่ไม่สังขารหรอกอย่าลืมขารด้วยแหละ。 เหมือนอย่างนี้。 ไอ้ตัวที่คอยบอกสอนเนี่ยมันเหมือนกับเปรียบเหมือนเป็นมือที่ไปแหวแหวกจอกแหนนออกไหนเป็นสังขาร。 เพื่อเห็นน้ำใส。 น้ำใสเปรียบเหมือนใจที่ไม่สังขาร。 แต่จอกไหนเนี่ยเป็นสังขารที่มาปกคลุมสังขารทุกปัจจุบันขนาดนี้มันปกคลุมใจที่ไม่สังขารทำให้มองไม่เห็นใจที่ไม่สังขาร。 ก็ต้องเอาอาศัยสัญญาเนี่ยสติปัญญาเนี่ย。 คอยรู้โททานว่าเป็นสังขารเป็นสังขารคือคอยไม่เอาสังขารนี้เป็นสังขารไม่เอาขาดออกไปเอาสังขารออกไปสังขารออกไปเปลี่ยอย่างนี้เอาไหนที่หน้าน้ำใสออกไปออกไปไปไปไป。 วัตถุประสงค์คือใจที่ไม่สังขารเพื่อเห็นใจที่ไม่สังหารพบใจที่ไม่สังขารแต่ไม่ได้เอาสติปัญญาที่เป็นเปรียมือที่ไปเอาจอกไหนออกเนี่ยน้ำที่ไม่เป็นน้ำใสที่ไม่สังขารมือเนี่ยที่ไปปัดจอกคือเป็นสติปัญญาที่ที่ที่ช่วยทำให้เห็นน้ำที่ไม่สั。 งขาร。 แต่ไม่ใช่เรามายึดมือนะดมือที่ไปจอกไหนจะจอกไหนไปเกียดออกไหนไอเนี่ยที่มันรู้ว่านี่มันคือมือที่เป็นสติปัญญาเนี่ยที่มันที่มันเห็นว่าอันนี้คือจอกไหนนไม่ใช่น้ำใส。 แต่ไม่ได้ไปหมายเอาสติปัญญาไม่ได้ไปหมายเอาไปหมายเอาออกไหนแต่หมายจะพบเลยเห็นว่าได้เห็นมันได้พบมันไม่ใช่ว่ามีตัวเราไปมีตัวเรานะไอ้ตัวเราที่ไปบอกต่อเนี่ยไอ้ตัวนี้ไม่ใช่ไม่ใช่ผ่านแต่ที่ไปเห็นไปพบเนี่ยไอ้น้ำไปเนี่ยที่อยู่ใต้จอกไหนคือใต้สังขารแล้วเนี่ย。 ขาานที่ผ่านมา。 แต่ไม่ใช่ตัวเราที่คอยบอกสอนเป็นนผ่านไม่ใช่。 แล้วไม่ใช่ว่ามีตัวเราที่บอกสอนแล้วเอาตัวเราเนี่ย。 ไปจบในน้ำที่ใสเป็นนพพานไม่ใช่。 ผ่านเนี่ยผ่านเป็นผ่านานาตอันนั้นน้ำได้ใสเอาตัวเราที่จอกไหนในน้ำใสผ่านาน。 ไอ้ตัวเราไปช่วยปัดจอกแหนออกให้มันเห็นน้ำใสเป็นนพานที่เอาตัวเราไปจมอยู่ในน้ำเอาตัวเราไปทำน้ำไม่ให้ตัวเราผ่านไปเอาตัวเราผ่านไม่ได้ว่าเป็นน้ำน้ำผ่านใจใจใจถึงผ่าน。 อยู่ในน้ำ。 หรือว่าหนูเป็น。 หนูจะเอาตัวหนูไปจมในน้ำไม่ได้หนูเลยหนูที่บอกก่อนหนูเอง。 มันต้องยังไง。 รู้ใสๆเลย。 พยายามจะเอาอีกแล้วไงตอนนี้。 คือตอนเข้าใจแล้วก็เราจะยังไงต่อเราจะยังไงต่อจะทำอะไรยังไงมันก็ขาจะสังขารก็เห็นมันน่ะขาไปก็เราไม่ได้เป็น。 คือสังขาสังหารทำไปไม่ถามว่าไม่ให้มันสังหารให้สังหารก็ทั้งหมัน。 ก็แค่แค่แค่รู้ว่าให้รู้วามันคือแค่นั้น。 ก็คือไม่ยึดมันไม่ยึกไม่ยึด。 สติปัญญาที่เป็นความรู้เห็นเข้าใจมันหายไปจะไปหาเอาเป็นมันเป็นสังขารมันเป็นจอกไหนปิดน้ำไม่ใช่เหรอ。 มันไม่ใช่เป็นน้ำใสที่ไม่สังขาร。 นี่กลับไปเอาจอกแนนะ。 เจ้าไหนที่เป็นสังขารที่มาปิดน้ำมันก็เลยบังหมดเลย。 สติปัญญาเนี่ยที่เห็นว่าสังขารไม่ใช่ไม่ใช่ใจที่ไม่สังขารสังขารที่หลวงตาเปนเหมือนมันจอกแหนดที่อยู่หน้าผิวน้ำ。 แต่เวลาที่แบบสมถามหลวงตาหรือว่าแบบเข้าหมดนี้ทีไรก็แบบ。 กลายเป็นสังขารตลอดมันเหมือนกับว่าจมอะไรมันเหมือนมันเข้าไปค้นหาตลอด。 จะค้นหายังไงถ้าสติปัญญามันมีอยู่เนี่ย。 ตัวค้นหาจะค้นหายังไงก็เป็นอะไร。 มันเป็นสงขารไม่ใช่ใจที่ไม่สังขาร。 ตอนนี้มันไม่สามารถเห็นได้มันแค่บอกเฉยๆแต่วามันไม่เห็นได้ขาเป็นเรามันรู้จักใจว่า。 ไม่รู้จใจว่าใจนะมันมันมันไม่ไม่สังขารแต่ที่สังขารไม่ใช่ใจมันรู้จักใจนะเป็นความรู้ออกใจตาไปเห็นไม่ได้หรอกที่เราพูดเห็นคือมันปัญญาใจมันรู。 ้มาจากใจ。 หัวใจนะมันไม่ต้องขาอะไรที่สังขารได้ได้มันทั้งนั้นไม่ใช่ที่สังขาร。 คือยังไงล่ะ。 เวลาเห็นมันจะเห็นคู่กันเลยเนี่ย。 กระดาษทิชชที่มันลอยขึ้นอากาศแต่ละครั้งเนี่ยมันเป็นสังขารไม่เห็นกกระดาษทิชชู่เนี่ยมันรอกับแต่ละครั้งสังขารเนี่ยการอากาศเหมือนใจที่สังขารอากาศว่างเหมือนที่สังขารดาษทิสังขารปัจจุบันขนาดที่มันเกิด。 ขึ้น。 ในใจเราไม่ว่าจะเป็นลักษณะเป็นความรู้สึกแตบความรู้ความเห็นเข้าใจสงสัยจะดูให้รู้ใจวิเคราะหก็ตามทุกปัจจุบันมันก็คือ。 กระดาษทิชเนี่ยที่มันเกิดขึ้นมาคือตัวเรานี่แหละคือกระดาษทิชชู่ทั้งตัวคือกาสังขารวาจาสังขารจิตสังขารให้ผู้ผู้รู้ผู้เข้าจ่ายด้วยปัจจุบันทิชหนึ่งก้อนหนึ่งก้อนนึงขึ้นมาเวลาขึ้นมาในอากาศเ。 นี่ย。 เราจะเห็นวาเวลารู้เนี่ยมันไม่ได้รู้กระดาษทิชชู่อย่างเดียวมันรู้ว่าไอ้กระดาษทิชเนี่ยมันลอยที่เป็นความว่างเปล่าแล้วก็กระดาษทิชชู่เนี่ยมันดับหายไปเหลือแต่ใจที่ว่างเปล่าแล้วก็มีมีสังขารเกิดขึ้นมาใหม่เกิดขึ้นมา。 ใหม่。 แล้วก็เวลาเห็นสังขารใหม่มันใจเนี่ยมันก็รู้พร้อมกันเลยว่าสังขารเนี่ยมันเกิดขึ้นมาในถ้กลางใจที่ไม่สังขารคือที่ไม่เปรบเหมือนอากาศที่่ว่างเปล่าในที่นี้สังหารที่เกิดขึ้นมาในแต่ละกระณะขณะขึ้นมาขึ้นมาแต่ละขนาดขึ้นมากระดาษท。 ิชู่。 แต่ละปัจจุบันขณะปัจจุบันขณะที่มันลอยขึ้นมาเนี่ยเราไม่ได้เห็นแต่กระดาษทิชแต่เราเห็นทั้งกระดาษทิชู่ทีวามันเกิดขึ้นมาในถ้ํากลางอากาศที่ว่างเปล่าเปรียบเหมือนว่าใจที่ว่างเปล่าเปรียบกระดาษทิชู่นี้แต่ละก้อนแต่ละปัจจุณะเราเห็นคู่กันนะมันรู้คู่กันจากใจมั。 นเห็นสังขารแล้วมันเห็นใจที่ไม่สังขารไปพร้อมกันมันไม่ใช่คนละขนาด。 มันอยู่ในขณะเดียวกันว่าสังขารเกิดดับอยู่ในความไม่สังขารสังขารเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดระดับคือความไม่เกิดดับเกิดนั้นเป็นความว่างเปล่าธรรมชาติจักรวาลเหมือนอากาศสังขารทุกปัจจุบันขนาดเหมือนกับกระดาษทิชที่มันอร่อย。 ขึ้น。 ความรู้เนี่ยมันเป็นความรู้ที่เห็นอย่างนี้รู้อย่างนี้รู้จักใจของเจ้าของจริงๆ。 แล้วมารู้อ่ะเนี่ย。 ถ้าไม่ลงเป็นสังขารนะความทุกข์ไม่มีมันก็จะเป็นใจที่ไม่สังขารเลยไป。 ที่ไปสังหารกูที่ไปสังขารเลยค่ะเมื่อไหร่สังหารทันทีแต่ถ้าปล่อยสังหารมันเองกับเองในไม่มีอะไรเห็นอยู่อย่างนี้อยู่กับความรู้ความเห็นอย่างนี้อะไรขาเองกับเองในความไม่มีอะไรปัจจุบันขนาดก็จะเห็นสังขารในการความไม่สังขารเหมือนเห็นทุกครั้งก็ต้องเห็นอากาศว่。 าเปล่าแต่ละก็ต้องเห็นอากาศว่างเปล่าเห็นเห็นคนละขณะ。 ไอใจที่ไม่สังขารเนี่ยมันเป็นพื้นเลย。 ว่างเปล่าเป็นพื้นตลอดกาล。 มันไม่เกิดไม่ดับนะวิต้องหารคือมันไม่มีการเกิดดับ。 เกิดขึ้นมาแล้วไม่หายไปเลย。 ไม่ใช่นะ。 คือความไม่ต้องมันหายมันเกิดมาแล้วหายไปไม่ได้เพราะมันก็ต้องไปสังขาร。 ความไม่สังหารเนี่ยมันไม่เกิดไม่ดับนะ。 แต่ความเกิดระดับมันไม่ใช่ความไม่สังขาร。 พี่สังังะ。 สังขารแต่ความไม่เกิดไม่ดับก็เลยเรียกสังขารคือความไม่สังขาร。 อ่านกันความไม่เกิดไม่ดับที่เป็นอากาศ。 ได้มันก็เลยกลายเป็นสังขารและแต่มันเนี่ยความไม่เกิดไม่ดับอย่างอย่างนั้นตลอดกาลแล้วก็มีสติปัญญาเห็นว่าเห็นจากใจจากใจด้วยสติปัญญาของของสังขารขันก่อนไปช่วยในการรู้เห็น。 เหมือนที่ทจะย์หมดแม่คุณอาจารย์สติอยู่ที่ไหนความรู้อยู่ที่นั่นความรู้ที่ไหนสสติกับความรู้มันอยู่ด้วยกัน。 มันอาศัยสติได้ขาันห้านี่แหละมาช่วยทำให้เราเนี่ยไม่ขาดสติเพลินพุซ่านไปแล้วก็สังเกตเห็นได้สังเกตเห็นได้เนี่ยคือมันสติอาศัยสติสมาธิปัญญาในขันห้ามาช่วยให้เราสามารถสังเกตเห็นมันด้วยใจที。 ่สงบ。 สามารถสังเกตเห็นมาด้วยใจที่สงบทำให้เราสามารถสังเกตเห็นได้และที่เราไม่รู้เห็นว่าสังขารเกิดความขามีปัญญาแล้วเห็นมันด้วยใจสังเกตใจสงบเลยมันได้ไม่เรามีใจร้อนพุ้งซ่านุ้งแตอยากอยากอยากอยากอยากอยากก็ไม่รู้ไม่เห็นแหละระดับความอยากทั้。 งหมด。 ก็เลยสงบแล้วก็เห็นมันได้。 เห็นความจริงความอยากความร้อนทั้งหมดก็เลยเห็นความจริงว่ะ。 สังขารทุกปัจจุบันขนาดนี้เหมือนกระดาษทิชู。 มันเกิดขึ้นมาในความว่างเปล่าแล้วระดับหายไปในความว่างเปล่ามันเกิดขึ้นมาในความว่างเปล่าและหายไปในความว่างเปล่าเวลาเราเห็นสังขารทุกปัจจุบันขนาดเห็นเหมือนเห็นกระทิเนี่ยเราเห็นทั้งสังขารที่เกิดขึ้นและเห็นทั้งความว่างที่รองรับคือความไม่สังขารใจที่ไม่ส。 ังขารพร้อมกัน。 เพราะอะไรทุกสรรพสิ่งเนี่ยถ้าไม่มีความว่างเป็นตัวรองรับเนี่ยมันจะไม่สามารถเคลื่อนที่ได้ไม่สามารถเกิดจากเปลี่ยนแปลงได้。 สิ่งใดที่ไม่เที่ยงเกิดดับเปลี่ยนแปลงได้มันต้องไม่เที่ยงเกิดดับเครื่องื่ที่เปลี่ยนแปลงในความไม่เกิดไม่ดับ。 ถ้าไม่มีสิ่งใดอ่ะว่างเปล่าเป็นความไม่เกิดระดับเป็นพือยู่นะ。 ไอ้ตัวทุกสรรพสิ่งในโลกนี้ถ้าไม่มีความว่างเลยมันจะเคลื่อนที่ไม่ได้。 ทุกอย่างที่เพื่อนที่ใดตรงเครื่องที่อยู่ในความว่างในร่างกายเราเนี่ยมันมีความว่างคุณไปหมดเลยในร่างกายเราเสื่อมได้เพื่อนื่อนที่มีความเปลี่ยนแปลงมีความเคลื่อนที่และเสื่อมไปได้ในร่างกายเรานะไม่มีความว่างเลยไม่มีช่องว่างเลยจะไม่มีความเสื่อมได้ไม่มีควา。 มเปลี่ยนแปลงเลย。 ในจิของเรามีความว่างที่เราจะเปลี่ยนแปลงได้。 มันเกิดดับเปลี่ยนแปลงในความว่างแต่ถ้ามีแต่ไม่มีความว่างจะเกิดก็ไม่ได้ดับก็ไม่ได้เปรียบเนี่ยมือเราเนี่ยมือที่บอกไปมาเนี่ยเปเหมือนเป็นสังขารที่เคลื่อนไหวได้เนี่ยสังเคลื่อนไหวได้เป็นเพราะอะไรตอนนี้เราสามารถโบกมอได้เพราะอะไรรอบมือเราเป็น。 อะไร。 รอบมือเราเป็นความว่างที่ไปมาได้เปรียบเหมือนสังขารทุกปัจจุบันขนาดสังขารในใจแล้วก็เป็นแบบนี้สังขารในใจทุกปัจจุบันขณะที่มันเคลื่อนไหวเนี่ยเคลื่อนไหวไปมาเหมือนกับมือที่ได้เนี่ยมันต้องเคลื่อนไหวอยู่ในความว่างมันจิมันเกิดดับเคลื่อนไหวได้มือเนี่ยไปมาได。 ้มันต้องบอกไปมาในความว่างมันถึงไปมาได้ถ้าเราสามารถเอามือยัดใส่ปูน。 เสาปูนในตึกเนี่ย。 มันจะบอกได้ไหม。 มึงก็บอกไม่ได้เพราะวามันไม่มีที่ว่าง。 คำว่าสังขารคือความเกิดดับคือความเคลื่อนที่ได้มันจะต้องเคลื่อนที่เกิดดับอยู่ในความว่างสังขารเราเนี่ยเคลื่อนที่ได้หันซ้ายหันขวาหมุนหน้าหมุนหลังได้ที่ลังกายได้เพื่อนื่อนไหวได้ตัวเรามีแต่ความว่างที่ได้ตัวเราไม่มีความว่างไว้ที่ได้ไหมเราก็ไม่ได้ว่าเรา。 ขึ้นที่ได้เพราะว่ารปากเรามีความฝากเราเลยพูดได้。 ตลรอบปากเรามีความว่าพูดได้ไหมก็พูดไม่ได้。 รจิตมีความว่างจิตอะไรมีความรู้สึกคิดอารมณ์มีความปรุงแต่งได้จิตไม่มีความว่างนะ。 ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เลย。 สังมันเคลื่อนไหวได้เพราะมีความว่างเป็นตัวรองรับ。 ว่าตอนนี้หนูเห็นแล้วถูกหรือเปล่า。 เห็นอย่างนี้แหละเห็นอย่างนี้แหละเห็นเห็นเห็นแล้วเห็นอีกแล้วเห็นอีกแล้วเป็นความจริงไม่อีกต่อไปตายแล้วเนี่ยตายได้หลายครั้งตายบ่อยๆต，่。 อไปมันก็。 มันก็แทบจะไม่ต้องจำมันก็รู้จักหลวงตาจริงๆรู้จักจริงๆไม่ใช่เป็นความจำรู้จำก็รู้จักไม่เหมือนกันเราเห็นบ่อยเห็นใจที่ไม่สังขารเห็นสังขารเกิดดับในใจที่ไม่สังขารบ่อยใจความไม่อาจจะกระอีกได้ไม่ขึ้นื่อนไหวสังขารเนี่ยย่อมเคลื่อนไหวเกิดสังขารบ่อยจากใจของเร。 าเราก็รู้จักไม่ใช่เป็นรู้จำ。 นะคะมันต้องมีสติแล้วมันเหมือนต้องมีความสงบแต่ว่าตอนที่หนูฟังแล้วก็ทำความเข้าใจมากๆมันก็หายไปแล้วอ่ะทั้งสติทั้งความสงบแล้วจะทำยังไงคะเราเราเป็นเราคือเราเราพยายามใช้ความคิดความเข้าใจตามลูกตาตอนนี้ลูกตาหยุดพูด。 แล้ว。 มันก็กลายมาเป็นความจริงคือ。 การมาเป็นความเห็นไม่ใช่เราเป็นคนคิด。 มันคิดทำความเข้าใจตามหลวงตาไปเลยเป็นสังขารเลยไม่เห็น。 เลยไม่ได้เป็นผู้เห็นผู้รู้เห็น。 แต่การเป็นผู้คิดคือคิดทำความเข้าใจตามที่หลวงตาพูด。 พูด。 มันก็เลยเป็นความรู้ความเห็นว่า。 สังขาร。 ดับอยู่ในความไม่สังขารคือใจ。 แล้วมันเห็นจากความจริงของ。 ใจของเราเห็นจากใจออกมาจากใจว่า。 ใจไม่ปรากฏอะไรกระกระอีกเลย。 แต่。 ทำการใจที่ไม่กระดูกกระดิก。 มีตัวเราที่เป็นสังขามีความรู้ความเห็นก็เข้าใจ。 กุู。 มีตัวเราเป็นสังขาร。 ที่เป็นลูกเห็นเข้าใจบ่นอะไรพูดอะไรใจก็ความไม่ขาเลยไป。 มันคืนเหมือนไอ้ตัวเรามันแยกส่วน。 จากใจที่ไม่สังขารหรือใจที่ไม่สังขารมันแยกส่วนออกจากตัวเรามันคนละส่วนเลยเหมือนกับเป็นน้ำกับน้ำมันเลยเป็นน้ำกับน้ำมันเครื่องที่มันแยกกันขาดเลย。 ใจเป็นเหมือนกับเป็นแยกออกไปเลยจากตัวเราตัวเราแยกออกมาจากใจเลยตัวเราที่เป็นสังขารเป็นขันห้ามันก็บ่นมันก็พูดคิดก็นก็รู้สึกต้องปรุงแต่งอย่างนี้ไม่มีอะไรอ่ะไปตามตัวเรา。 แต่ตัวเราเนี่ยสังขารอยู่ในความว่าง。 ตัวเราทั้งตัวทั้งการตัวเราทั้งการเคลื่อนไหวทั้งการคิดการพูดกระทำเข้าใจเราเข้าใจสังอยู่ในความว่า。 ตอนนี้ไม่เหมือนตอนเมื่อกี้。 ว่าตอนเมื่อกี้ไม่ใช่。 ตอนที่คิดว่าพอเห็นความคิดปุ๊บมันเหมือนกับมันเห็นอัตโนมัติเห็นตโนมัติแต่มันยังเหมือนมีมีตัวหนูบอกว่ามันรู้อัตโนมัติมันรู้อัตโนมัติรู้มันประกบรู้มันประกบตลอด。 เมื่อไหร่ที่เราเห็นว่าไอ้ตัวสังขาร。 สังหารเป็นสังขาร。 ขนาดนั้นใจจะเป็นความไม่ต้องขารอัตโนมัติทันที。 ตัวเราเนี่ย。 ในปัจจุบันขนาดที่มันยังไงามันเป็นสังหารไปไปตัวเราต้องการเนี่ยแต่มันไม่มีใครยึตัวเราที่ที่เป็น。 ความสังหารอยู่นะที่เป็นกำลังสังขารอยู่ในทุกปัจจุบันขนาดขนาดนั้นมันจะไปจ่ายที่ไม่สังขาร。 ตัวเราที่เห็นมันล่ะคะตัวนั้นก็เป็น。 เกิดก็พูดได้นะ。 แต่เราอาศัยสังขารให้เพื่อมาเห็นสังขารเกิดดับอยู่ในความไม่สังขาร。 ตัวเราที่ไปเห็นสังขารเห็นกระดาษทิชชู่เหมือนกระดาษทิชชู่เนี่ยในความไม่ไม่ดับ。 ตัวเราเนี่ยเราเห็นก็ขาเนี่ยมันเกิดขึ้นมาการใจที่ไม่เกิดไม่ดับ。 เราเห็นอยู่อย่างนี้เห็นอย่างนี้คือเห็นจากใจรู้จักใจว่าเนี่ยเวลาเห็นเห็นพร้อกันเห็นสังขารเนี่ยเราตั้งใจที่ไม่สังขารมันเห็นพร้อมกันเมื่อไหรเห็นสังขารเกิดจากได้เราต้องเห็นมันเกิดจากพร้อมกันคือเกิดจากอยู่ในความไม่เกิดจากเห็นความว่างไม่ต้องการความว่า。 งมีความไม่ว่างคือมีความเกิดดับอยู่ในต้องการความไม่เกิดดับ。 เห็นความมีเนี่ยมีการเกิดดับอยู่ในความไม่มีอะไรเลยไม่มีอะไรเกิดดับเห็นอย่างนี้แล้วก็รู้อย่างนี้เครื่องมือนะ。 อยู่ในตัวนี้。 ยังไม่ได้ไม่ตายแล้วนะไม่ต้องยังมีอยู่ไม่ตายมันจะหายไปไหนล่ะ。 ตัวหนูที่อออยู่ก็ต้องเป็นสังหารก็ไม่เหลือหนูแล้วสิ。 มันก็ยังเป็นหนูแต่จริงๆแล้วมันไม่เหลือหนูแล้วเพราะว่าตัวนี้ก็เป็นสังขารไปแล้วจะเหลือหนูได้ยังไงอ่，ะ，แ，ต，่，ว，า，ม，ั，น，รู，้，ส，ึกว่าเป็น，ห，น。 ูอ，ยู่ตาย。 แต่มันไม่ใช่เป็นตัวหนูที่ผ่านมาหนูพยายามเห็นให้ได้แบบนี้หลวงตาเหมือนกัน。 แต่อันนี้หนูก็ทำความเข้าใจด้วยความคิดของหนูเองวามันไม่เหลือตัวหนูแล้วแม้แต่ตัวที่หนูรู้สึกว่าหนูเป็นอยู่มันไม่ใช่ตัวหนูมันย่อมไม่เหลือตัวหนูแต่หนูใช้ความหนูก็ทำเราไม่เข้าใจทั้งหมด。 เข้าใจไม่ทั้งหมดเห็นไม่ถูกตัวใช่ไหม。 เป็นสังขารหมดเลยทั้งสังขารที่เราไปเห็นนะอยู่ในความไม่สังขารนะที่สังขารว่ารวมทั้งที่รู้เห็นว่าเข้าใจว่าสังขารเกิดดับอยู่ในใจไม่สังขารนะที่เห็นสังขารอยู่ในด้วยตัวเราตัวตาย。 อย่างขาร。 แต่หนูก็เป็นมันไม่ได้เนี่ย。 รตัวหนู。 และไอ้ความว่างในคือความตัวไม่ตายไม่เกิดไม่ตายตัวตายคือตัวหนูที่อยู่ในความว่างคือตัวตายจริงๆมันเป็นเ，ร，า，เ，ร，า，ไ，ม่ร，ู，้，ส，ึ，กวามันเป็น，เ，ร。 าเลยนะคะ。 สมมุติ。 เราพูดกับว่าเราเราเราเธอๆเราเรามันเราเราไม่ได้รู้สึกวามันเป็นเราไม่ปกติคนปกติมันก็รู้สึกแบบนี้แต่มันไม่รู้สึกถึงความว่าตัวนั้นไม่เข้าใจถึงคำว่าตัวนั้นแต่การที่เราพยายามจะเอาตัวเราไปเป็นคำว่างตรงนั้นเราไปเป็นรู้นะก。 ็คือ。 มันผิด。 เข้าใจแล้วค่ะ。 ไม่มีอะไรปัจจุบันขนาดนี้ก็มีคนอยู่อย่างนี้。 รู้เห็นว่ามีสังขารเกิดจากอยู่ใน。 ใจหรือทาสรู้หรือสุยตาธาตุ。 อะไรก็ได้แล้วแต่ว่าชื่อเรียกสมมุติอ่ะ。 หรือว่าจิตั้งเดิมแท้ๆ。 ซึ่งเป็นความไม่มีอะไรเลยไม่เกิดไม่ดับ。 อันนั้นมีหนึ่งเดียว。 แต่สังขารเกิดดับเต็มไปหมดเลย。 และรวมทั้ง。 ้ตัวเราพูดไปดูไปดูไปเห็นแบบนั้นเห็นว่าสังขารเกิดจากไว้สังขารตัวเราสังขาร。 สรุปแล้วคือไอ้สังขารที่ถูกรู้ก็เป็นสังขารตัวเราเป็นรู้สังขารสังขาร。 ความไม่ต้องการมีหนึ่งเดียวคือ。 ความที่เป็นที่เกิดดับของสังขารแต่มันไม่ความที่ไม่สามารถมันไม่เกิดดับไปด้วยสังขารเนี่ยสถานที่ถูกลูกตัวเราที่ไปรู้ว่าสังขารเกิดดับในความไม่เกิดตายหมดเนี่ยที่จะไปอยู่กับตัวตายเพราะว่าอะไรมันตายหมดแต่ต้องอาศั。 ยมัน。 มีความสงสัยว่า。 คือแบบถึงรู้แบบนี้แล้วอ่ะมันไม่จบมันไม่หยุดเพราะวามันจะไปต่อเพราะวามันยังมีกเลส。 แต่ว่าความเข้าใจตรงนี้วามันจะทำให้เหมือนกับว่า。 คือมันไม่ได้สิ้นกเลสในขณะนั้นแต่มันเหมือนมันค่อยๆเข้าใจใช่ไหมคะหลวงตา。 เหมือนกับมันค่อยๆเข้าใจแล้วมันถึงจะค่อยๆสิ้นเยอะแต่ว่า。 หนูอธิบายไม่ถูกหนูสงสัยอะไรอ่ะค่ะแต่ว่า。 หนูไม่รู้สึกว่าพลอยมันไม่ได้อยู่ที่ตรงนี้อย่างเดียวเพราะมันคือมันไม่หมดกเลสว่ายังเป็นกเลสเป็นเรามันก็เลยไม่หยุดจริงๆสนิทจริงๆแต่หนูเคยนกว่าามันเจอตรงนี้แล้วคือมันคือจบ。 แต่ตอนนี้หนูเข้าใจวามันไม่จบเพราะวามันยังไปยึดกเลสหรือเปล่าคะสเป็นอะไรเป็นอะไรอะไรอะไร。 ความความไม่ความว่าง。 น่าจะเป็นสังขายังไงก็ตาม。 แต่ถ้าสติปัญญาเราเนี่ย。 ผมคิด๊มั่นคงมันไม่ลงสังขารเป็นใจไม่ลงเข้าใจที่ไม่สังขารไปสังขารเลย。 ใจที่ไม่สังขารก็คงไปใจที่ไม่สังขารสังขารคงเป็นสังขารเกิดดับเลยไปแต่ใจไม่เกิดไม่ดับ。 ใจเป็นความว่างเปล่าเหมือนธรรมชาติเหมือนท้องฟ้าเหมือนจักรวาลเป็นที่เกิดหลักของทุกสรรพสิ่งคือสังขาร。 วงตาคาแล้วเหตุใดคนถึงจะพบใจตรงนี้ได้ค่ะ。 ลองถามตัวเองแล้วจะตรงนี้ได้ไงลองถามดิต้องตอบเองดิ。 วันนี้ที่หนูพบหนูสังเกตตอนที่หลวงตาเทศแล้วหนูก็สังเกตไปด้วย。 สังเกตเห็นอะไร。 ก็สังเกตเห็น。 เกตเห็นสังขารที่มันเป็นพวกอารมณ์แล้วก็สุดท้ายก็มาเข้าใจว่าเราก็เป็นสังขารด้วยแล้วก็。 รู้สึกถึงความว่างที่อยู่รอบๆสิ่งเหล่านั้นทั้งหมด。 แต่มันก็。 ค่ะ。 ตอนที่เราพูดบอกว่าตอนที่เราเราลงไปเป็นสังขารพยายามคิดแต่งตามที่ลูกตาพูดตอนนั้นน่ะ。 ความรับรู้ถึงความว่าง。 ที่เป็นที่เกิดดับของสังขารหายไปเลยใช่ไหมคะหารอย่างเดียวขาานอยู่เมื่อไหร่เราจะลืมว่ามันมีขาานอยู่。 แสดงว่าทุกคนก็สามารถพบ。 แบบนี้ได้。 ใช่。 แล้วเขาจะทราบได้ยังไงว่าเขาคแล้ว。 ได้ไง。 ที่ที่มันอยู่รอบสังขารไม่ใช่สังขาร。 เธอต้องสามารถเห็นได้รู้ได้เลยแยกหรือเปล่าความว่างมันเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดจากคือวิสังขารสังหารเนี่ยเป็นเหมือนมันอยู่รอบเป็นความว่างเปล่าธรรชาติจักรวาล。 ที่ไม่มีขอบเขตแต่สังหารทั้งหมดเกิดดับอยู่ในบ้านทั้งหมดไม่รอดพ้นได้ทั้งหมดเกิดดับอยู่ในความไม่สังหารตลอดเวลาย่อมแยกออกในใจของเธอว่าเนี่ยอย่างนี้เป็นสังขารอย่างนี้เป็นใจที่ไม่สังขารและเห็นพร้อมกันสังขารเกิดจากอยู่ในความไม่สังขารเหตุพร้อมกันทุกปัจจ。 ุบันขณะ。 เมื่อเธอมีสติไม่หลงไปเป็นสังขารเมื่อใดที่เธอมีสติไม่ลงไปเป็นสังขารเธอก็จะสังขารเกิดจากอยู่ในความไม่สังขารเธอก็พูดเองว่าเธอหลงใช้ความคิดลงเป็นสังขารคิดแต่งตามที่ตาพูดพยายามจะไปใช้คิดให้เข้าใจเลยกลายเป็นไม่เห็นสังขารเกิดดับอยู่ในความไม่เกิ。 ดดับ。 สังขารเกิดแบบอยู่ในความว่าง。 แต่เมื่อไหร่ที่เธอ。 ไม่ลงไม่เป็นสังขารไม่หลสังขาร。 ใจสงบแล้วก็เลยมองเห็นว่าสังขารมันเกิดดับอยู่ในความว่างเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับ。 ที่เรียกว่ามีสังขาร。 รู้แก่ใจเองคนอื่นก็ต้องรู้แก่ใจเป็นปัจจัยเองคือเขาต้องแยกออกแล้วว่าเนี่ย。 เขารู้เห็นจากใจแล้วก็จะรู้ว่าไอ้ก่อนกระดาษทิชชชู่เนี่ย。 เก็บเหมือนเป็นสังขารที่เกิดขึ้นในทุกปัจจุบันในต้องกัดอากาศที่ว่างเปล่าในที่นี้เขาแยกกระดาษแยกกระดาษทิชชู่คือสังขารใจเปรียบเหมือนอากาศในที่นี้เป็นวิสังขาร。 ยังไม่เกิดไม่ดับแต่ก็ที่เป็นสถานที่เกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับนะเนี่ยเมื่อเคยเห็นงูของเขาไม่ใช่มีใครมาเล่าให้ฟังแต่เคยเห็นเนี่ยเรียกว่าเป็นประจักษ์ประจักษ์พยานเป็นประจักษ์ประจักษ์เห็นด้วยเห็นด้วยตัวเราเองเลยเห็นตัวเราเองเลยไม่ต้องมีใครมาเล่าให้ฟ。 ังอย่างนี้เป็นประจักษ์พยานเลยเห็นด้วยตัวเราเองเห็นด้วยตัวเราเองเลยว่าอาหารคือก็เปรียบเหมือนกระดาษทิชช，ู，่，นี้ที่，ไ，ม，่，เ，ป，ร，ี，ยบเหมือนค，ว，า。 มว，่างนี้。 ต้องมาถามแยกต้องมาถามว่า。 รู้ยังไงวะอะไรเป็นก้อนกระดาษทิชชู่อะไรเป็นความว่าง。 ขอรู้มาจากใจรู้มันจะได้ตัวเองวะเนี่ย。 กระดาษทิชชู่คือสังขารที่เกิดดับใดเห็นด้วยใจของตัวเองแล้วก็ความว่างก็คืออากาศในที่นี้เปลี่ยนเป็นอากาศนี้เขาก็รู้เลยว่าก็กระดาษทิชชู่กับอากาศที่นี้เป็นคนละอย่างกัน。 ก่อนกระดาษทิชชู่คือสังขารเนี่ยที่เคลื่อนไหวเกิดดับได้แต่อากาศหรือความว่าที่นี้เปรียบเหมือนใจที่ไม่สังขารไม่เกิด，ไ。 ม่ดับตาม。 เขาก็จะรู้แก่ใจว่าอะไรเป็นสังขารอะไรแต่ที่ไม่สังขาร。 เราก็รู้จักใจแล้วมันก็มันก็เป็นความรู้แจ้งเป็นความรู้จริง。 มันต้องมีคนที่เคยเห็นแต่ไม่รู้ใช่ไหมคะเราไม่รู้ว่านี่มีสังขาร。 มันก็ยังไม่รู้จริงไม่รู้จริงมันต้องเป็นมันต้องเป็นมันต้องเป็นปฏิต่างมันยังไม่รู้จริงมันเป็นแต่มันจะเป，็，น，ไปหลงจับความ，ร，ู。 ้สึกว่าง。 เอาตัวเราเนี่ยไปจับความรู้สึกว่าแต่ของหมอบอกว่าที่มาเจอความว่างสังขารเกิดระดับในความว่างเพราะหมอหเนี่ยมาเห็นว่าตัวเราสังขารในตัวเราก็ถูกผักไปเป็นสังขารรวมกับสังขารที่ถูกรู้ถูกเห็นไอ้ตัวเราผู้รู้ผู้เห็นเป็นสังขารไปด้วยเห็นตัวเราผู้สังขารเป็นอาหาร。 ไปด้วยเลยกลายเป็นว่า。 สังขารทั้งหมดที่ถูกรู้ทุกเห็นทุกปัจจุบันขนาดและตัวเราผู้ไปรู้ไปเห็นสังขารเกิดดับอยู่ในความไม่สังขา，ร，ม，ั，น，ก，็，เ，ป็นส，ังขารเลยก，ล，า。 ยเ，ป็นว่า。 สังหารทั้งหมดทั้งตัวเราด้วยมันเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับ。 ตัวเราที่เป็นรู้ว่าสังขารเกิดดับอยู่ในความไม่สังขารต่อให้ตัวเรามันรู้แล้วมันเข้าใจแล้วก็พูดแล้วบ่นไอนี่ไงอย่างนี้ไงใช่เลยใช่เลยสังขารแบบความไม่สังขารแต่เมื่อเราเห็นว่าตัวเราที่พูดที่ไปรู้ไม่เห็นแล้วพูดบ่นที่ที่พูดที่วิเคราะห์วิจารณ์ที่เข้าใจว่าอ。 ะไรเป็นอะไรทุกปัจจุบันมันเป็นสังหารแล้วมันก็กฎหมายต่อใจมันก็ไม่ไอ้ตัวเราเนี่ย。 ที่ไปดูเห็นเป็นตัวเราจริงๆ。 เพราะมันเห็นว่าไอ้ตัวเราเป็นสังขาร。 บริการเป็นใจที่ไม่สังขารแต่สังขารก็ตัวเราก็ไปสังขารเลยื่อยไป。 ยังไม่ตายก็ตัวเราก็เป็นสังขาดเลือดไปแต่กลายเป็นตัวเราที่เป็นสมมุติไปแล้วเพราะว่า。 มันเห็นแล้วว่า。 ไม่มีใครไปยึดถือตัวเรา。 ที่มันสังขารอยู่ในใจที่ไม่สังขารแล้วก็รู้ว่าสังขาร。 ทั้งที่ถูกรู้และสังขารทั้งที่ไปรู้เนี่ย。 ตัวเราเนี่ยมันเป็นของตาย。 คงไม่เกิดไม่ตายคือใจที่ไม่เกิดไม่ตายอย่างเดียวนะที่จะพ้นทุกข์。 สิ่งใดเกิดตายเป็นทุกข์หมด。 สังขาดเป็นทุกวัน。 ถ้าเป็นใจที่ไม่เกิดไม่ดับไม่ถูกคนทุกข。 เมื่อก่อนหลวงตาก็ยังสงสัยงงๆ。 ผู้ใดพบใจผู้นั้นพบทำพบใจที่ไม่สังขารผู้นั้นพบทำผู้ใดถึงใจผู้นั้นถึงพาน。 ทำไมพบใจที่ไม่สังขารแล้วทำไมแม่。 ไม่พบที่พานไม่เป็นที่ผ่านไม่ถึงที่พานทำไมต้องบอกว่าผู้ใดพบใจผู้นั้นพบทำผู้ใดถึงใจผู้นั้นถึงที่ผ่าน。 มันพบกันแล้ว。 แต่มันยัง。 จำกันไม่ได้。 เหมือนพบกันใหม่ๆศใหม่ๆจำไม่ได้แล้วนะมาจากไหนเคยมายังไงเคยเจอกันที่ไหนความจริงความจำถามใหม่เคยกันที่ไหนถามครับขา。 ใจเนี่ยมันเลยเหมือนกับ。 เจอหน้ากันครั้งเดียว。 ไม่ได้เจอกันนาน。 เปล่าวะงงๆและไม่เอาตัวเราผู้รู้มาเป็นตัวเราคือตัวเราที่เป็นผู้รู้ถูกพักไปเป็นถูกด้วยกันกับที่ถูกรู้ตัวเราผู้รู้เนี่ยเป็นอันเดียวกับที่ถูกรู้。 เลยกลายเป็นความไม่สังขาร。 ใหม่ได้หลายครั้งอ่ะ。 ไม่ต้องจำไหม。 ครับไม่ต้องจำแล้วเลยการเป็นความจริงว่าถึงใจ。 ทำไมลูกตายถึงต้องมาจี้เรามาไล่ให้บ่่อยเหรอ。 มันแค่พบมันจำไม่ได้。 เดี๋ยวลืมแล้วมันก็ไม่เห็นหน้ากัน。 ครั้งมาเจอกันนานๆ。 ขยันมันเพียรเห็นแล้วเห็นบ่อยเห็นอีกที。 ไป。 ตอนนี้กลับมาได้แล้ว。 พบใจพบทำถึงใจถึงไม่ได้ผ่านพบกันจนถึงใจแล้ว。 จำได้ถึงใจแล้วมันก็ไม่ลงอีกไม่ลงอาหารไปใจที่ไปต่างขารอีก。 มันมีอันเดียวก็เลยคือมันหลเอาตัวเราผู้รู้เนี่ยผู้รู้เป็นตัวเราเนี่ยเอามาเป็นตัวเราจริงๆเอาไปไปดูสังขารดูสังขารเกิดดับอยู่ในความไม่สังขารในใจที่ไม่สังขารแต่มันลืมไปเลย้ตัวเราไปดูก็สั。 งขาร。 ยังอยู่ในคันนี้ตัวเราไปดูสังขารเกิดดับอยู่ในใจที่ไม่สังขารแต่ลืมไปเลยตัวเราพูดไปดูเดี๋ยวก็เป็นสังขาร。 หนูใช้วิธีว่าพอเห็นสังขารที่เป็นอารมณ์ที่อยู่ในความว่างแล้วหนูก็เอาตัวหนูไปรวมในในคำว่างหนูก็ว่าก็เราก็เข้าไปอยู่นั้น。 ก็ได้เป็นกุโลบายยังไงก็ได้ให้ไอที่หลง。 ก็ที่ว่าอะไรมีฆราวาสท่านหนึ่งที่ว่า。 ปฏิบัติอารมณ์ที่ถูกรู้ความรู้สึกคิดอารมณ์ที่เป็นอารมณ์ที่ถูกรู้เดี๋ยวก็ตัวเราผู้รู้。 รู้สึกมึงที่ถูกรู้เรารู้จะวางรู้วาไม่ได้แกะไม่ออกตอดเราเรารู้ไม่ได้รู้ทุกตัวเราไม่ได้ตัวเราตัวเราที่，ถ，ู，ก，รู้เป็นตัวเรา，เ，ป。 ็นผู้รู้。 ก็ทำอย่างนี้ก็ติดอยู่อย่างนี้อยู่。 บอกว่าอาจารย์ท่านบอกว่า。 ปฏิบัษเดือน。 ปล่อยวางไม่ได้。 ผมอยากจะไป。 ไม่ไม่ติดติด。 สิ่งที่ถูกรู้คือความรู้สึกคิดอารมณ์หรืออาการที่ถูกรู้。 ตัวเราเป็นผู้รู้ไว้ไว้ตั้งไว้。 พยายามมาปล่อยวางตัวผู้รู้。 สิ่งที่ถูกตัวเป็นผู้รู้ตัวที่ถูกยึด。 พยายามปล่อยตัวหน้าตัวหลังไป่อยตัวหลัง。 อาจารย์ท่านพูดขึ้นมาว่ามันหนอนคืบเลยคืบจะเดินได้มันจะต้องหัวเนี่ยกับเพื่อนไว้แล้วก็ยกตูดมาชนกับหัวมันแล้วก็แล้วก็เอาหัวมันยกแล้วก็หัวติดพื้นแล้วก็กระดกยกขึ้นมาแล้วก็เลหัว。 มันไม่พร้อมกัน。 ทั้งเลย。 เธอพบคำว่างได้ที่ว่าได้พบเอาตัวเธอที่เป็นผู้รู้ว่าเป็นรวมกับสังขารที่ถูกรู้เป็นพวกเดียวกัน。 อะไรเหมือนกันหนอนคถูกลอยไปทั้งตัว。 หัวต่างหางลอยไปเลย。 ลอยออกไปใจใจมันเลยเป็นความว่างเปล่า。 ถ้าเราบอกตัวเองว่าเราเป็นสังหารทั้งตัวมันก็ปล่อยไปทั้งยวงพร้อมกันเลยนะคะ。 ก็พูดบ่อยตัวเราทั้งตัวขนาดทั้งตัวเป็นสังขารทั้งตัวเป็นสังขารกาสังขารวาจาสังขารจิสังขารที่เป็นสังหารทั้ง。 ตัวเราทั้งตัวตั้งแต่ตัวเราต้องเป็นผู้รู้ผู้เห็นผู้เข้าใจแต่คือเป็นถึงลูกเป็นทนาสัยาฐานวิญาณเลยคือเป็นผู้รู้ด้วยผู้เห็นผู้เข้าใจด้วยมันก็เลยกลายเป็นสังกัดแจ้งเลย。 ทั้งตัวเลยต้องหาทั้งตัว。 ทั้งตัวเป็นสังขารอยู่ในความไม่สังขาร。 ระดับอยู่ในความไม่สังขารเสื่อมไปแก่ไปเจ็บตายไปในความไม่สังขารว่า。 เธอไม่เห็นว่าตัวเธอเป็นสังขาร。 เห็นว่าตัวเราผู้รู้เป็นสังขารผู้ดูผู้รู้เห็นผู้เข้าใจเป็นสังขารอยู่ๆเอาความว่างขึ้นมาเลย。 เราเห็นแต่ความว่าจะไม่เห็นตัวเรานะ。 จะต้องให้มาพิจารนาตัวเรากับตัวเรากันยังไงเพราะว่าเราเนี่ยเอาตัวเราไปเห็นแต่ความว่างแต่ไม่เห็นตัวเราเลยต้องมาพิจารณา，ท。 ี่ตัวเรา。 คิดยึถึงตัวเรามันจะได้กลายเป็นความว่างจริงๆตอนนี้เราตัวเราเห็นความว่างน้องความว่างขึ้นมาจะไม่เห็นตัวเราแต่ตัวเราเนี่ยเราไปวางตัวเราผู้รู้เห็นไม่ถือวามันเป็นตัวเราแล้วมันก็เป็นอะไรกลายเป็นไม่ได้เอาตัวเราไม่รู้เห็นความว่างแต่เป็นการปล่อยวางตัวเราม。 ันเลยการเป็นความว่าง。 ไม่เหมือนกันนะ。 พิณาดูให้ดีต้องตัวได้ดี。 มันจะไม่หลงอีกก็เข้าใจด้วยใจแล้วเนี่ยเห็นต้องเห็นด้วยและทบทวนด้วย。 บทวนได้ดี。 เนี่ยคืนนี้พรุ่งนี้กลับใช่ไหมคืนนี้ทั้งคืนเลยพรุ่งนี้มันมันกลับต้องกลับเช้าเหรอคืนนี้ต้องคืนกลับจอดกลับไปก็ไปนอ。 นตอนเช้า。 ดับวิชัยโลกกระทธาตุระเบิดไปเลยคือดับดับความเป็นตัวตนดับความหลงเอาตัวเราไปโรกระทะระเบิดในตัวเราจะไปเอาอะไรไปเป็นอะไรปรารถนาอะไรดับความโง่ตอนนี้เข้าใจแล้วก็ก็ทบทวนทบทวนทบทวนทบทวนทั้งคืนเนี่ยตรงนี้มันต้องทบกันทบใจแต่ยังไม่ถึงใจอย่。 าลืม。 แต่ถ้าพบกันไปบ่อยพบหน้าก็บ่อยไม่ต้องจำแล้วไม่ต้องถท่องไว้เจอหน้าไปบ่อยมันกลายเป็นถึงใจแล้วรู้จักกันจถึงใจหนูทำอยู，่。 ใช่ไหมคะ。 เหมือนเอาตัวเราไปไว้ในนี่คือน้องน้อมความว่างใช่ไหมคะนี้คือผิดธรรดาธรรมดาการกระทำที่ตัวเราไปเป็นสังขารทำแต่ตัวเรา，ท。 ี่เข้าใจ。 มันเห็น。 เห็น。 คือปล่อยวางไม่มีใครปล่อยวางไม่ได้ไปจับปล่อยนะเธอ。 มันปล่อยวางไปอยวางตัวเรา。 ปล่อยให้มันเนี่ยตัวเองกับเอง。 แต่กลายเป็นว่าถ้าเราเป็นตัวเราแบบปกติแล้วเราก็เหมือนกับว่า。 ยอมรับว่าตัวเราเป็นสังขารมันก็อยู่ในความว่างไปเองแต่ไม่ใช่การที่แบบที่เราเป็นตัวสังขารในความในความไม่ส，ั，งขานั้，น，ค，ื，อ，ก，า，ร，ที่เหมือนเร，า。 พยายามทำ。 แต่ความว่ามันก็คล้ายๆกันอ่ะค่ะแต่วามันไม่ใช่。 ยธพุทยานทัศนะที่เป็นประตูก้าวข้ามโลกประตนพานยอมรับตามความเป็นจริงว่าห้าสังหารวาจาสังหารจิสังหารลูกเป็นยาสังหารยาเป็นสังขารเป็นสังหารเป็นจังทุกครั้งตา。 สเภธรรมาณตา。 ทำทั้งหมดทั้งสังขารและมีสังขารไม่มีคนคิดมากถึงบ้าน。 ไม่รู้บ้านถือบ้านไม่ใช่เราใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวต่อของเรา。 มันเป็นธรรมชาติทั้งคู่ธรรมชาติของสังขารก็เกิดดับอยู่ในความไม่สังขาร。 ธรรมชาติสังขารก็ไม่ใช่ตัวเราตัวเราต้องตัวเป็นสังขารที่เกิดระดับจังทุกครั้งอนัตาธรรมชาติที่มันเกิดดับในความไม่สังขารก็ไม่ต้องขารก็เป็นธรรมชาติที่มีอยู่แล้วไม่ได้เป็นของใครก็ไม่ได้เป็นเราไม่เป็นของเราที่ผ่านก็แล้วก็ไม่ได้เป็นของของเราโง่ต่อไปคนต่อ。 ไปจิวิญญาณต่อไปโง่ที่ผ่านหมด。 นิผ่านจะไม่เป็นของเราเรามาเอาเป็นของของเราคนเดียวไม่ใช่คนอื่นได้ที่ผ่านไม่ใช่ใครโง่。 ทางศานังจธรรมังณจัง。 เป็นพุทธบุตรเป็นพุทธบุตร。 เป็นลูกของพระพุทธเจ้า。 ขใจบ่อยๆใจที่ไม่สังขารบบ่อย。 จะถึงใจเองพบกันบ่อยๆจะรู้จักกันจนถึงใจไม่ต้องจำ。 เห็นว่าตัวเราเป็นสังขารทั้งแทก็จบแล้ว。 มีการหลงมันจะไม่มีการหลงพยายามเอาตัวเราไปทำอะไรเพื่อตัวเราตัวเราเป็นสาขาแจ้งไปของเกิดตายไปของตายมันจะไม่หลงเอาให้ตัวตายไปทำอะไรเพื่อตัวตายตัวเราไปกระทำตัวเราตัวตายทำอะไรเพื่อตัวเราก็ตัวเราตัวตายมาก็ทำเพื่อตัวเราก็เพื่。 อตาย。 มันจะไม่ลงแบบนั้นนี่เพราะเห็นตัวเราไปสังขารไปแล้ว。 กลเป็นใจที่ไม่สังขารไป。 ตกใจที่ไม่สังขาร。 ตัวเราสังขารไปพบใจที่ในสังขาร。 พบมันบ่อยถึงใจพบเชกันจนถึงใจ。 พบกันทีเดียวนลืมแล้วก็ลืมจำไม่。 บ่อยๆมันกลายเป็นรู้จักเลยตอนนี้ไม่ใช่รู้จัก。 สวดีครับ。 ทบทวนบ่อยๆ。 พบใจบ่อยๆใจที่ไม่สังหารบ่อยๆบ่อยๆบ่อยๆมันรู้แก่ใจวามันไม่ต้องจำแหละ。 เจอหน้ากันบ่อยไม่ต้องจำเลย。 คืพิจารณาก็กลับสายไปนอนตอนเช้า。 หลวงปู่มั่นแมู่บาอาจารยใหญ่ก็จอดตรงวิชา。 ตั้งแต่เย็น。 ที่สาม。 จบดับวิดับจริง。 หลความจำว่าเป็นใจหลความจำว่าเป็นใจหลงจำผิดติดมานาน。 ลงความจำไปเป็นใจนะใจที่สังขาร。 ให้มันเป็นความจริงที่สามเป็นความจริงที่สามขาอะไรรู้สึกจำไม่ผิดอาหาร。 พี่นาอยู่ถึงสว่างว่าทุกคน。 บตรงนี้แน่เลย。 จะไปลงตัวไปลงแก่ใจก็ได้จริงๆสว่างขาววงูที่สามหลวงปู่บัวแสงที่หลวงปู่สว่าง。 ที่สามแล้ว。 เห็นบบ่อยบ่อย。 ใจที่ไม่สังการในใจที่ธรรมชาติอยู่คู่กันสังขากับเห็นสังขาความสังขาที่ท่านกล่าว่าอะไรนะให้เห็นความมีอยู่ในความไม่มี。 หรือเห็นในความไม่มีและต้องการความมีเห็นความเกิดดับเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับ。 หรือเห็นความไม่เกิดินกับในความเกิดกับเห็นความปรุงแต่งในความไม่ปรุงแต่งที่ผู้ชายชาท่านเปรียบเทียบเห็นความไหลในความนิ่งเห็นน้ำไหล่นิ่งผู้ใดเห็นความน้ำไหลนิ่งทุกข์ได้คือเห็นใจที่ไหลไปเห็นกริยาการใจที่ไหลไปที่ไปใจความนิ่งความสงบนิ่งคือความไม่ไหลไม่ใ。 ช่ไปทำให้ใจสงบ。 ใจความไม่ไหลแต่เห็นอาการของใจมันไหลไปเหมือนน้ำไหลเห็นน้ำไหลไปในถกลางความสงบนิ่งเห็นน้ำไหลนิ่งก็คือนี่แหละเห็นเห็นคู่กันสังขารเป็นความไหลเป็นความเกิดคือตัวเราทั้งตัวสังขารความเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับพร้อ。 มกัน。 แล้วว。 อะไรเป็นสังขารอะไรความไม่สังขาร。 แก่ใจว่ะ。 ามันเป็นความไม่สังขารนะมันไม่ถูกตลอดกาล。 อมตะตลอดกาล。 สังขาเป็นทุกข์。 สังหารมันเป็นทุกข์。 สังขารเป็นจังขารเที่ยงๆเป็นทุกขฐานเป็นอนัตาเป็นทุกข์แน่นอนเกิดดับเกิดแน่นอนค่ะวันเกิดดับก็ต้องมีการเกิดและการตายตลอดไปก็เกิดลงตายลงเกิดเกิดลงตายตายเกิดเกิดตายเกิดดับแต่ความไม่เท่านั้นที่ไม่เกิ。 ดดับ。 ไม่เกิดไม่ตาย。 แล้วก็ไม่ถูกข์ด้วยทุกข์เพราะว่า。 สังขารใจที่ไม่สังขารเท่านั้นที่พ้นจากสังขาร。 สังขารเป็นอันนี้จังเที่ยเป็นทุกข์เป็นอนัตาใจที่ไม่สังขารจากสังขารจากทุกข์。 วิชาเห็นแล้วต้องเห็นเห็นเห็นเห็นประมาทไม่ได้เห็นจนได้พบทำพบทำแล้วพบใจพบทำต้องถึงใจไม่ถึงใจอย่าลืม。 เหมือนเจอหน้ากันแป๊บเดียวประมาณแล้วทิ้งไปเลยเจอกันต่อไปจำไม่ได้มาจากไหนนะไม่รู้จักกันแหละไม่เห็นใจพบใจจนเหมือนกับเห็นหลวงตาพบลงตาจำลงตาได้จะไม่ได้ใช้ความจำและจะรู้จักหลวงตาจริงๆรู้จักกันรู้จักมันไม่เหมือนกัน。 เห็นเขานะคืนนี้ทุกคนก็ต้องปฏิบัติเข้า。