以下是这段佛法讲座的完整中文翻译： หลวงตา（隆达，尊称）让各位修行，是为了让各位用自己的心去体会和领悟。如果有人不明白，无法修行，没有领悟，不理解隆达所教导的，一定要详细询问，不要把不明白带回家。不用客气，要问得清楚明白，不要带着疑惑回家，可以尽情提问，不用拘束。 (有位女士举手提问) (女士的声音) 尊敬的隆达，请教您，接着早上说的，什么是禅修？今天也希望能得到答案，到底什么是禅修。即便用理论和言语来回答，我也不太明白。但刚才尝试了禅修，就是把心放在觉知心，觉知自己在禅修。基础是观察呼吸，但不是去盯着它，因为它本来就在呼吸，不看它也在呼吸，看它也在呼吸，所以就让呼吸顺其自然。 当它开始变得自然，就不会感到压迫，然后就开始觉知到，当我们呼吸时，有念地觉知到自己在呼吸，没有放任呼吸自顾自地进行，心也没有胡思乱想，而是看到它在胡思乱想。然后问自己，到底有没有人在看？这时又开始产生念头。隆达一直不断地引导禅修，说不用去说看到或没看到，它本来就在看，本来就知道，不是用（大脑）知道，而是用心知道它正在生起念头，它正在运作，就只是知道。 隆达说，不要像虚线一样断断续续，要像绳子一样持续。但它还是会溜走，当蚊子来叮咬时，就跑去管蚊子了，然后又回到起点，呼吸还在，务必先不要从呼吸上脱离，让心知道自己在呼吸。然后心就很混乱，知道它很混乱，就只是知道，不要去管那个混乱，让它继续混乱，看着它混乱，就这样观察着。 然后隆达一直引导我们跟随，隆达边说边示范，我也专心听，专心看。一开始还能做到，但后来开始感到疲惫，所以就放弃了，让它保持自然。知道还在呼吸，也知道心很混乱，就让一切顺其自然。回顾之后，今天终于明白了什么是禅修。 (隆达) 正确。在最初阶段，它看起来像是刻意在努力，所以会感到疲惫。呼吸，就让它自由地流动。觉知，也自由地觉知。觉知呼吸的自由流动，就会知道，那个正在呼吸的，他的内心非常混乱。那个正在呼吸的，不是别人，就是我们自己，我们的内心非常混乱。所以就会知道，那个正在呼吸的我们，内心非常混乱。但无论如何，觉知是存在的，它还在觉知呼吸的进出。所以就会知道，那个正在呼吸的我们，内心非常混乱。但无论如何，当有呼吸作为束缚时，也就是知道呼吸作为控制心念的力量时，无论心有多混乱，都无法被拉走而迷失。因为它有觉知呼吸的身体作为束缚，控制着心念的觉知。无论心有多混乱，都无法拉着觉知迷失方向。 觉知身体和觉知心念之间，不会变成互相争夺主导权，就像天平，或法庭上的天平，有两个托盘。就像秤金子的天平，有两个托盘，一侧是身体，另一侧是心念。身体就是呼吸的流动，一个托盘。另一个托盘，一侧就是心念的流动。觉知就像天平的轴心，天平的顶端，在中间的位置。觉知着感受、知觉、思考，在平衡中流动。是一个平衡的天平。因为觉知了身体，无论正在呼吸的那个，他会如何思考、如何运作，都无法被拉走而迷失，因为有觉知，有正念。正念在哪里，觉知就在哪里。觉知在哪里，正念也在那里。正念和觉知是同时存在的，正念和觉知正在觉知呼吸的进出。 心会如何思考、如何运作？它无法拉着我们失去正念而迷失。因为正念和觉知，正在如实地觉知呼吸的进出。那个正在呼吸的，无论他有多么混乱，无论他如何思考、如何困惑、如何运作，正念或觉知仍然在觉知呼吸的进出。正在思考、运作、混乱的心，都会失去意义，无法对心做什么。 觉知身体和觉知心念，就像天平的两个托盘，是法庭上的天平，或是称金子的天平，有两个托盘。这叫做平衡，保持平衡。所以当佛陀教导时，一开始就教导要有正念和智慧，在念处（Satipatthana）中忆念和觉知。或者在四念处中，知道或忆念身体中的身体，感受中的感受，心念中的心念，法中的法。首先从身体开始。当知道呼吸的进出，觉知到细微的身体，就可以觉知到细微的心念。观察细微的身体，就可以觉知细微的心念，就只是这样。所以才说安般念（Anapanasati）是至高无上的禅修，或是禅修的王冠。在四十种禅修方法中，安般念是所有方法中最好的。 如实地觉知呼吸的进出。正念在哪里，觉知就在哪里。觉知在哪里，正念也在那里。正念和觉知是同时存在的。当我们能够训练自己，如实地觉知呼吸的进出，在每个当下，与呼吸的进出同在。它自由地流动，觉知不是刻意地去知，不是有意地去知，不是特意地去知，不是努力地去知，而是放下刻意的知，有意的知，特意的知，努力的知。当放下刻意的知，有意的知，特意的知，努力的知，呼吸的进出就会自由地流动。觉知就是没有操控的觉知，是真正自然的觉知，没有我们进去操控和管理。觉知和领悟是带有自我的，带有特意的知，有意的知，刻意的知，努力的知。所以一开始的觉知，仍然会感到疲惫，因为它有我们进去操控和管理觉知，有意的知，刻意的知，努力的知。所以在觉知和领悟中会感到疲惫，想要它按照某种方式进行。 但隆达给予的正念，或觉知，是要让它持续不断，没有间断。最终会感到疲惫，疲惫之后就会放下刻意的知，有意的知，特意的知，努力的知。当放下时，在放下的时候，呼吸就会自由地流动。觉知是没有控制者的，是自然的觉知，与呼吸自由，也与心念自由。因此，这种自由的觉知，也对我们自己是自由的，也就是说，没有我们去控制觉知，也没有我们去控制正念。而且这种觉知，对心念也是自由的，对身体也是自由的。它会对一切都自由，但它仍然存在着觉知。之后的那种觉知，是放下了特意、有意、刻意、努力的知之后，它就不会感到疲惫，但它仍然能觉知到，那个呼吸的我们仍然在不停地思考和运作，我们仍然在不停地呼吸，因为它是一个必须呼吸的自然现象，只要人还没死。而那个还在呼吸的，仍然是还在思考运作的自然现象，只要还没死。 但是，作为没有自我的觉知的心，它一直都是空性的，一直都是不运作的。无论身体如何运作，也就是呼吸的进出如何运作；无论心念如何运作，心都是一直空性的觉知，直到生命终结。作为运作的呼吸进出，以及作为感受、知觉、情绪的心，都会熄灭。只剩下作为觉知的心，是空性的，被称为“不是心”，而是“觉性”，是一种自然元素，已经是一种自然元素了，不再是心了。隆波菩·达尼友（Luang Por Put Thaniyo）或是隆达玛哈布瓦·亚纳桑潘诺（Luangta Maha Bua Yannasampanno），已经记不清是谁说的了，说当成为自然之后，就不应该再称之为“心”了。因为“心”这个词，只是世俗的假设，它不应该再被称为任何东西。它就是法，就是自然，是纯净的自然，不应该再给它任何名字，它应该是（没有名字的）了。เข้าใจไหม (Khǒa chai mái，泰语“明白了吗？”) Đúng rồi (中文“正确”)，你走在正确的道路上，而且修行，你理解修行是正确的。 สาธุ (Sādhu，巴利语，赞叹词，善哉，好) 你说得没有丝毫的怀疑。 照顾好你的国家。当你不焦虑和忧虑时，你就能平静呼吸。想知道、想看、想得到、想成为什么，你的心与此刻大自然的寂静、平和、宁静合为一体。只有寂静、平和、宁静，直达心底。但那个接收和体验到大自然寂静、平和的我们，如果到不了内心，他还会思考、还会呼吸，还没死。如果心灵非常寂静、平和、宁静，如果你仔细观察，你就会像了解你自己的心一样了解它。不是因为隆达告诉你，隆达只是用语言让你看到，而是你用心去了解它，体会到它是多么寂静，大自然是多么寂静、平和、宁静啊。这种寂静、平和、宁静直达心底，是你从未体验过的。我们从未遇到过这样的情况，从未发现过这样的情况，从未体验过这样的情况。谁发现了心，谁就发现了法；谁到达了心，谁就到达了涅槃。所有的老师都这样说。 你可以用心去体验它，用你的心去感受它。体会到大自然已经终结了一切造作，终结了想知道、想看、想得到、想成为什么。它将是寂静、平和、宁静的。任何言语都无法触及它，任何造作都无法触及它。内在和外在的寂静、平和、宁静的大自然，真是无比的快乐。这是一种并非享乐的快乐，而是一种来自终结造作的快乐。 当僧侣去世后，在葬礼上，他们会把袈裟放在尸体上。袈裟，然后邀请僧侣诵读巴苏恭（Bangsukol，一种佛教仪式）。僧侣们会诵读：Aniccā vata saṅkhārā，uppāda-vaya-dhammino。Uppajjitvā nirujjhanti，tesam vūpasamo sukho. Aniccā vata saṅkhārā，意思是所有的行都是无常的，生起然后灭去，然后消失。它们会衰败，它们会熄灭，终结。各位要亲眼看到这个见证，当活着的时候，心中只有贪婪、嗔恨、痴迷，想要得到这个，想要得到那个，想要把一切都据为己有。到最后，不要说那些自己搜刮来的东西，就连自己搜刮的行、身体和心，都带不走。就连那个搜刮的人自己，也带不走。带不走它们。不要说把搜刮来的东西带不走，就连我们自己，我们的身体和心，都带不走。它们都必须倒下、消失、死亡。Aniccā vata saṅkhārā，你们要好好看清楚。这是一个你们每个人亲眼所见的见证。在僧侣诵经的时候。 当手，当出生的时候，紧紧握着拳头。每个孩子出生的时候，都会紧紧握着拳头。仿佛在说“我要，我要一切。我要丈夫，我要妻子，我要孩子和孙子，我要头衔、财富、地产、房屋，我要世界的富有。我要，我要世界的一切。”但当他们离开的时候，每个人都会张开双手。淋浴，让人们往他们的尸体上淋水。一滴水，都无法从他们的手中流出。他们还能带走什么？就连他们的身体和心，都必须倒下、被埋葬在大地上。他们想要的东西，变成了一生都在追逐的东西，他们最终不得不放弃它们。 谁能平息或熄灭执迷于造作的迷恋，谁能熄灭造作，在死亡之前。也就是熄灭了执迷于造作。谁能看到这个真理，也就是没有什么可以执着的，谁就能达到至高的快乐，也就是涅槃。谁能提前到达涅槃，被称为阿罗汉。但如果五蕴还没有死亡，还没有破灭，仍然会感受到五蕴带来的痛苦和折磨。这被称为剩余的业力，直到生命终结。身体的痛苦，五蕴带来的痛苦。但心已经没有痛苦了。但五蕴仍然是痛苦的，因为它是一种痛苦的自然现象，必须要经历出生、衰老、疾病、死亡、痛苦和折磨。然后全部熄灭，熄灭心灵的痛苦和执着，也熄灭五蕴。是彻底的熄灭，没有剩余。熄灭对一切的执着，彻底熄灭五蕴。熄灭无明、贪爱、执取和有。这一生是最后一生，不会再有新的来生，结束了在轮回中的旅行。 那些愚蠢的灵魂，在大小轮回中迷失，经历着难以忍受的痛苦，作为动物，作为地狱众生，作为饿鬼，作为阿修罗，改变成为天神，改变成为人类，不断轮转，根据业力而改变。这就是在轮回中终结生命，结束那个带领我们不断生死、经历痛苦、悲伤、忧郁、压抑的轮回。只剩下觉性。泥土回归泥土，水分被焚烧蒸发到空气中。那些被埋葬的尸体，腐烂消散在泥土中。风和火的元素，作为热量，早就离开了，在尸体变冷之前就逃走了。只留下作为腐烂的泥土和水元素的觉性。成为纯净的觉性元素，不再称之为心灵，不再给它任何名字。它是一个自然，是一个纯净的法元素，一个纯净的自然，不应该再给它任何名字。它与宇宙的虚空中结合，成为与这种觉性相同的存在。 每一位佛陀，每一位阿罗汉，每一位辟支佛，在生命终结或涅槃之后，都只有作为虚空的觉性，与虚空结合，没有觉者的自我，没有佛陀的自我，没有辟支佛的自我，或阿罗汉的自我留下，只有觉性元素与宇宙的虚空合为一体。摆脱轮回，摆脱生与死，不再有自我留下。 我们各位都一样，这一生能够投胎为人，并且拥有完整的心智和正念，身处佛教之中，有佛、法、僧三宝留存。仍然有导师教导我们，让我们能够接触到真理，终结执着。直到你们成为那种自然。摆脱执着的成果，是至高无上的。在你们无尽的轮回中，经历无数的劫，无数的阿僧祇劫。那些轮回已经结束。当执着结束，就要精进，如果不理解真理，心就会自行终结执着。努力精进，接触真理，自行终结执着。这是至高无上的圣财。无论你多么富有，拥有多少财富，都比不上圣财，也就是涅槃。这是至高无上的圣财。因为无论你多么富有，最终死亡的时候，还是要张开双手，一枚硬币都带不走。涅槃是至高无上的圣财。你必须用你所创造的所有功德来获得它，也就是放下罪恶，直达内心，然后努力修行。修行就是放下。领悟真理和放下，就是修行。要努力精进，要有正念、智慧、信心、精进，要忍耐、克制、压抑自己不要顺应烦恼。只有真正精进的人才能来到这里。不是每个人都能带着痛苦来这里。你们能够理解、明白，是因为你们已经努力了很多世了，几百世，你们已经努力了很多，才能够领悟，理解执着。要经历漫长的精进。 那些了解、明白，直到能够放下执着的人，几乎没有一个人是没有遇到过佛陀的。都曾经遇到过佛陀，做过好事，和某位佛陀一同创造过功德，而且他们也曾经发愿要摆脱痛苦。如果想要来到今天，就不要轻视自己，不要轻忽烦恼，不要轻忽佛法。要努力精进到最后，在死之前，在五蕴破灭之前。我们每个人所剩余的时间已经不多了。想别的事情只是为了养家糊口，维持自己的生存。而终结执迷不悟，在当下证得涅槃的真理，才是最重要的。 如果错过了这一世，佛陀说，投胎为人是世上最困难的事情。再投胎为人是世上最困难的事情。而且投胎为人，又能遇到佛教，也是世上最困难的事情。即使遇到了佛教，有导师教导我们，让我们能够摆脱痛苦，也是世上最困难的事情。困难，困难，极其困难。这三件事，还会有再次发生的机会吗？在无尽的轮回中，还会有再次发生的机会吗？能够投胎为人，拥有完整的心智和正念，身处佛教之中，佛、法、僧三宝俱全，有一位导师教导，让我们能够终结执着。在你们的生命中，还会有这样的机会吗？因为这三件事都极其困难。 要认为自己比其他人更优越，因为获得了这个美好的机会。世界上很多人，即使他们投胎为人，也没有机会了解法、领悟法，从而从执着中解脱。不要让这个机会溜走。至少要努力到最后。在死之前，一定要发誓，会勇往直前，绝不放弃努力，直到死亡。如果没有证得涅槃，也要认为我们已经战斗到最后一滴血，直到最后一口气。我们也会感到自豪。要带着自豪感回去，即使要死亡，也是战斗到了最后，努力到了最后。而不是在什么都没有努力的情况下死去，什么都不知道，不知道在临终时要与什么同在。没有正念，没有觉知，什么都没有留下。那样就损失惨重。无论如何，都要活着或死去。死去也要带着正念，不要失去正念。 还有谁有什么不明白的吗？请详细询问你们的疑惑，不要把疑惑带回家。如果有什么疑惑，请详细询问。签订一个契约，把疑惑保留下来，不敢问，不好意思问别人，不好意思问老师。你们回去之后，无法深入理解。任何你无法深入理解的东西，都可以尽情提问，允许你们提问。 （女士）隆达，就是说，每次的寂静和宁静都不一样，是吗？ （隆达）因为寂静本身就是无常的。每次的寂静都会不一样。但不要执着于那种寂静，不要停留在那种寂静中。它会越来越寂静，越来越精细。 （女士）就是感觉，不确定。就是有时候会自己来，都没有做什么。或者有时候会努力，现在这五分钟，我们要修行，好像什么都没有找到。但也可能找到了，只是不知道而已。 （隆达）它会不断变化。我们会自己观察的，因为我们有精进。我们会自己观察到，有时候寂静会自己升起，我们都没有做什么，没有刻意地去造作。还有就是，我们会努力，设定现在要平静我们的心灵，要知、知、知，保持知觉五分钟，十分钟，或者更久，只要我们能做到。这些都是不一样的。努力觉知，不放弃觉知而获得的寂静，它会不断带来寂静，因为如果不放弃知，就不会迷失，不会迷失而造作，所以会有觉知。有觉知，所以它会寂静。但那种带有觉知的寂静，是处于奢摩他（Samatha，止禅）的阶段。 但是，带着觉知的寂静，最终会让你感到疲惫。疲惫到某个时刻，就好像它抽离了觉知，然后会进入一种非常深刻细微的寂静。比起刻意地觉知，它会变得宁静祥和。但它仍然有觉知，它知道，它的知和之前的不一样。那是一种不是刻意去知的觉知，而是一种新的知，从心灵好像抽离出觉知的那一刻产生的。当抽离觉知的那一刻，不会感到疲惫。就算心在动，我们仍然知道，就算提不起力气，我们仍然知道。它知道，它知道的方式不一样。一开始，我们设定或发愿要持续不断地知道，时间越久越好，只要我们有能力。这就是我们带有意愿的知，刻意地知，努力地知，它的寂静是怎样的。它是一种我们在修习时的寂静。 但是在某个时刻，当放下知，然后看到行在流动。但这种知是超越的，那是一种纯真的自然的知。而且心灵非常寂静、精微。那种寂静不一样。我们不知道那种寂静是什么样子的，它安宁祥和。但它并非定沉，并非深邃，但它没有边界。它完全与自然合为一体。它寂静，心灵和大自然一样寂静，就像你现在一样。这不一样。寂静包含奢摩他的寂静，也包含终结造作的寂静。 也就是能够让人从散乱中解脱，而不是一无所知。即使没有刻意要停留在那里，但仍然有觉知。如果迷失了，也不会长期迷失。甚至没有刻意知觉，但仍然有觉知。这很难用语言来形容。已经经历过的人才会明白。这令人难以置信。修习时的寂静，与终结造作的寂静，是不一样的。 当你们来到这里，更容易体验到它。更容易体验到它，然后你们就会记住它。你们必须用心去了解和领悟它。之后，当你们去了别的地方，它也会更容易发生。因为它已经曾经被你们用心体验过了。它仍然是属于你们的。我们与你们几乎合为一体了。因为佛陀的心，辟支佛的心，阿罗汉的心，是法。被称为法的，是一种自然，不再称之为心灵。佛陀是自然的元素，辟支佛是自然的元素，阿罗汉是法的元素。我们的心灵也变成了自然。即使来到这里，不再造作，成为自然，也和佛陀合为一体，是佛陀的自然元素，与辟支佛，以及不再造作的佛法，与所有的阿罗汉都是一样的。无论在哪里，都一样。无论身在何处，当心是法，是不造作的自然元素，它都会在所有地方，在心中获得安宁祥和，因为它是一个自然，没有住所，没有固定位置，没有边界，没有时间，没有地点，在任何地方，任何时间，因为它是一体的。被称为“一即是佛”，一切都是一样的，都是自然。 如果要说它是“我们的”，现在为什么我们什么都没有做，我们的心却如此寂静祥和？它是佛陀的，是辟支佛的，是阿罗汉的，是老师的，是一体的。它不属于任何人，不属于我们，不属于你们，不属于任何人。而是同一个自然。如果我们不舍弃对心中之法的觉知，不轻视佛法，也不轻视烦恼，就只会进步。最终会成为真正的法，成为纯净的法，成为一切。不属于任何人，不属于我们，不属于佛陀，不属于任何人，而是同一个法。不要轻视烦恼，不要轻视佛法。如果在死亡和破灭之前，没有到达终点，就不要轻视。就只会进步，不会衰退。 我们从负数开始。我见过你们好几年了，从一无所知开始，只有沉溺于世俗的欢乐，直到眼睛都湿润了。现在你们有了这种程度的知识、洞察力和理解力，这被称为巨大的利润。这本来是从负数开始的。能够在修行上有所知识和理解，真是出乎意料。但是，你们来的时间还不够长。不要掉以轻心。还有你们的姐姐。必须要把你们姐俩都拉出来，整个家庭都要努力才能来到这座寺庙。不要再轻视烦恼了，也不要轻视佛法。因为还没有终结造作，还不知道过去。不要轻视。轻视…… --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ ----- ที่หลวงตาให้ท่านสุปฏิบัติให้ท่านรู้เห็นได้ใจของท่านเอง。 ผู้ใดไม่ไม่เข้าใจปฏิบัติไม่ได้ไม่ไม่รู้เห็นไม่เข้าใจตามที่ลงวงตาสอนนะต้องซักให้ละเอียดนะท่านอย่าเก็บเอาความไม่รู้นะกลับบ้านฉันไม่ต้องเกรงใจต้องเอาฉันจะต้องซักให้กระจ่างให้ได้ยอมกลับบ้านหนูยากให้ทักได้เต็มที่เลยไม่ต้องเก。 รงใจ。 ไม่ไปแจกใหม่。 ยกมือ。 เอาไม้ไปข้างหลังเลยนั่นให้คุณครูอารี。 พูดใกล้ๆใหม่หน่อยนะใหม่ต้องตั้งใหม่ปาก。 สมมาสการเจ้าค่ะ。 ต่อจากเมื่อเช้าที่กราบเรียนถามหลวงตาว่า。 ภาวนาคืออะไร。 แล้ววันนี้ก็ตั้งใจว่าคงได้คำตอบว่าภาวนาคืออะไร。 แม้ว่าจะตอบด้วยหลักการคำพูดก็ไม่เข้าใจ。 แต่เมื่อสักครู่ได้ทำภาวนาก็คือการเอาใจไปรู้ใจ。 รู้ว่าขณะที่。 ทำภาวนานั้นน่ะ。 พื้นฐานให้ดูเริ่มต้นที่ลมหายใจไม่ได้ไปเฝ้าดูเขาว่าเขาหายใจเพราะเขาก็หายใจอยู่โดยปกติ。 ไม่ดูเขาก็หายใจดูเขาก็หายใจก็เลยหายใจไปตามธรรมชาติ。 พอเริ่ม。 เป็นไปตามธรรมชาติมันก็ไม่อึดอัด。 แล้วก็เริ่มรู้ว่า。 ขณะที่เราหายใจ。 มีสติรู้แล้วว่าหายใจอยู่。 ไม่ได้ปล่อยให้หายใจไปเพลิน。 ใจก็วุ่นวาย。 คิดไปอย่างนั้นคิดไปอย่างนี้。 ก็เห็นวามันวุ่นวาย。 แล้วก็ถามตัวเองว่าตกลงมีคนเห็นหรือเปล่า。 ก็เริ่มมีสังขารขึ้นมาอีกหอีก。 หลวงตาก็เพียนบอกนำภาวนาไปเรื่อยๆว่าก็ไม่ต้องไปบอกมาบอกว่าเห็นหรือไม่เห็นมันเห็นอยู่แล้วรู้อยู่แล้วไม่ได้รู้ด้วยแต่รู้ด้วยใจว่ามัน，ม。 ีการปรุง。 มันปรอยู่。 ก็รู้ไปเรื่อยๆ。 ตาบอกว่าไม่ให้เป็นเส้นประให้เป็นเชือกมันเป็นเจ้าค่ะมันหลุด。 พอมียุงมาตอมก็หลบ。 ไปยุ่งกับยุง。 ก็กลับมาที่เริ่มต้นใหม่ลมหายใจมีอยู่อย่าหลุดตรงลมหายใจให้ได้ก่อน。 รู้อยู่ในใจว่าหายใจอยู่。 แล้วใจก็ยุ่งมากก็รู้วามันยุ่งมากก็รู้เฉยๆอย่าไปยุ่งกับความยุ่งตรงนั้นยุ่งต่อไปดูเห็นวามันยุ่งก็เฝ้าดูอย่างนี้เจ้าค่ะ。 แล้วหลวงตาก็เพียรบอกให้เราภาวนาตามไปหลวงตาทำให้ดูโดยมีเสียงพูดด้วย。 ก็ตั้งใจฟังไปด้วย。 เห็นไปด้วย。 แรกแรกก็ทำอะไรเจ้าค่ะชักเริ่มเหนื่อยไม่ทำแล้วให้เป็นปกติ。 รู้ว่า。 ยังหายใจอยู่。 แล้วก็ใจยุ่งๆอยู่ก็ปล่อยไปตามธรรมชาตินั้น。 ทบทวนแล้ว。 ก็ได้คำตอบวันนี่แหละภาวนาเจ้าค่ะ。 ถูกต้องแล้วถูกต้องแล้ว。 ในคันแรกมันเหมือนกับมีความพยายามอยู่มันเลหนื่อย。 ลมหายใจปล่อยให้ลมหายใจเคลื่อนไหวอย่างอิสระความรู้ก็รู้อย่างอิสระ。 รู้ลมหายใจเคลื่อนไหวอิสระมันจะรู้ว่าไอ้ที่หายใจอยู่นั่นมันยุ่งๆมากเลยจิตใจ。 ผู้ที่กำลังหายใจแน่。 ไม่ใช่ใครรักไอ้ผู้ที่หายใจนี่แหละก็คือตัวเราที่หายใจในมันยุ่งมากเลยในใจ。 มันก็เลยรู้ว่าไอ้ตัวเราหายใจแล้วมันมีจิตใจยุยุ่งมากเลยมันยังไงก็ตามความรู้มันมีอยู่。 มันยังรู้เราให้ใจเข้าออกมันก็เลยรู้ว่าไอ้ตัวเราผู้หายใจมันมีความยุ่งมากเลยแต่มันยังไงก็ตามแต่เมื่อมีลมหายใจเป็นตัวขานไว้คือรู้ลมหาใจเป็นตัวขานอำนาจของจิตไว้ยุ่งยังไงก็ไม่อาจจะลากให้หลงไปได้เพราะว่ามันมีความรู้ลมหายใจเป็นความรู้กายคลานอำนาจรู้จ。 ิ。 ต。 ไ。 ว้。 จิยุยังไง。 ลากความรู้ให้หลงไปไม่ได้。 ไม่ได้กลายเป็นคอำนาจกันระหว่างลูกกายกับโรจิต。 เหมือนตัดช่ง。 หรือเครื่องหมายยตาชูของศาลที่เป็น2จานตาชั่ง2จาน。 เหมือนเครื่องชั่างทอง。 ที่เป็นตาชั่งสองจาน。 ข้างหนึ่งเป็นกาย。 อีกข้างหนึ่งเป็น。 กายก็คือลมหายใจที่เคลื่อนไหวจานนึง。 อีกจานหนึ่งข้างหนึ่งก็เป็นจิที่เคลื่อนไหว。 ความรู้ก็เปลี่ยนเปลี่ยเหมือนตรง。 บนแกนตาช่งหัวตาช่ง。 ที่เป็น。 อยู่ตรงกลาง。 ก็รู้ต้องการรู้สึกคิด。 ที่เคลื่อนไหวในสมดุลเป็นตาชั่งที่สมดุล。 เพราะว่าความรู้กายไว้。 จิจจะคิดไอ้ตัวผู้หายใจเข้าออกเนี่ย。 มันจะคิดจะปรุงแต่งอย่างไรก็ตามมันเลยไม่อาจลากให้หลงไปได้เพราะว่าความรู้มีสติหรือมีความรู้อยู่สติอยู่ที่ไหนความรู้อยู่นั่นความรู้ที่ไหนสติหน้าสติกับความรู้มันอยู่ด้วยกันสติกับความรู้มันรู้ลมหายใจเข้าออกอยู่。 จิจจะคิดผมแต่ยังไงอ่ะมันเลยลากให้ขาดติหลงไปไม่ได้เพราะว่าสติกับความรู้เนี่ยมันลลมหายใจขาออกตามความเป็นจริงอยู่นั้นไอ้ผู้ที่หายใจเนี่ยมันต้องวุ่นวายยังไงก็ตามจะคิดสสวุ่นวายปรุงแต่งแต่งประการใดตามสติหรือความรู้มันยังรู้เราไม่ใจเขาออก。 อยู่。 จิตที่คิดผมแต่งโครงสร้างยังไงหมดความหมาย。 ไม่สามารถทำอะไรใจได้。 ความรู้กายและรู้จิตเป็นเหมือนกับเป็นตาชั่งสองจานที่เป็นเครื่องหมายตาชูของศาลหรือเครื่องชั่างทอง。 ช่างสร้างทองที่มี2จานเรียกว่าสมดุล。 รักษาความสมดุลไว้。 เวลาพุทธเจ้าตัดสอนจึงตัสอนเริ่มต้นด้วย。 มีสติปญะ。 ระลึกรู้อยู่ในศตวะหรือศตวรู้หรือระลึกรู้อยู่กายกายในกาย。 เวทนาในเวทนาจิตในจิตธรรมในธรรมเริ่มต้นที่คลายก่อนแล้วก็เมื่อรู้ลมหายใจเข้าออกรกายละเอียดแล้ว。 จรู้จิที่ละเอียด。 ดูการละเอียดได้ก็รู้จิละเอียดได้เพียงนั้น。 นจึงเรียกว่าอาาอาาปาสติเป็นยอดกำมะฐานหรือเป็นมคุฎกำมฐานในกรรำมะฐานสี่สิบห้อง。 อาาปานะเป็นยอดกัมทั้งหมดในสี่สิบห้อง。 รู้ลมหายใจเข้าออกตามความเป็นจริงสติอยู่ที่ไหนความรู้อยู่ที่นั่นความรู้ที่ไหนสตินั่นสติกับความรู้มันอยู่ด้วยกัน。 เมื่อเราเนี่ยสามารถฝึกให้รู้ลมหายใจเข้าออกตามความเป็นจริงได้ทุกปัจจุบันขณะ。 อยู่กับทาง。 ลมหายใจเข้าออกมันเคลื่อนไหวอย่างเป็นอิสระ。 ความรู้ก็ไม่ได้ไปตั้งใจรู้ไปจงใจรู้ไปเจตนารู้ไปพยายามรู้。 มันปล่อยวางความตั้งใจรู้จงใจรู้เจตนารู้พยายามรู้ไปว่าปล่อยวาง。 ความตั้งใจรู้เจตนารู้พยายามรู้จงใจรู้ปุ๊บ。 ลมหายใจเขาออกมาเลยเคลื่อนไหวอิสระ。 ความรู้มันเลยเป็นความรู้ที่เป็นอิสระตามธรรมชาติแท้จริงโดยไม่มีตัวเราได้เข้าไปควบคุมกำกับในความรู้ความเห็นที่เป็นตัวเป็นเจตนาที่จงใจรู้เจตนารู้ตั้งใจรู้พยายามรู้แล้วนั้นความรู้ตอนแรกมันจึงยังเหนื่อยอยู่เพราะว่ามันมีตัวเราที่เป็นเข้าไปควบคุมกำกับใ。 นความรู้ในเจตนารู้ตั้งใจรู้จงใจรู้พยายามรู้。 มันจึงเหนื่อยในความรู้ความเห็นก็เข้าใจอยากให้มันเป็นไปอย่างไร。 แต่ลูกตาให้。 สติหรือความรู้นั้นให้มันไม่。 มันต่อเนื่องไม่ขาดสายไม่ขาดว่าขาดตอน。 ในที่สุด。 มันจะเหนื่อย。 เหนื่อยแล้วมันปล่อยวางความตั้งใจรู้เจตนารู้จงใจรู้พยายามรู้เพราะไปวางขณะที่ที่ปล่อยวางลมหายใจมันก็เคลื่อนไหวอย่างอิสระความรู้ก็ไร้ผู้ควบคุมและเป็นความรู้ของธรรมชาติที่เป็นอิสระและเป็นความรู้ที่เป็นอิสระต่อลมหายใจแล้วก็เป็นความรู้ที่เป็นอิสระก。 ั。 บจ。 ิต。 ดังนั้นเนี่ยความรู้ที่เป็นอิสระเนี่ยมันอิสระต่อเราด้วยคือไม่มีตัวเราไปควบคุมความรู้และไม่มีตัวเราไปควบคุมสแล้วก็ความรู้นี่แหละมันเป็นอิสระต่อจิตด้วยและเป็นอิสระต่อกายด้วยมันจะเป็นอิสระต่อกันทั้。 งหมด。 แต่มันก็ยังมีความรู้อยู่ความรู้ตอนหลังที่เป็นความรู้ที่ปล่อยวางเจตนาจงใจตั้งใจพยายามที่จะรู้แล้วมันจึงไม่มีผู้เหนื่อย。 ในความรู้。 แต่มันก็ยังรู้เห็นว่า。 ไอ้ตัวเราผู้หายใจยังคิดตรงุงแต่งไม่หยุดเราก็ยังหายใจไม่หยุด。 เพราะมันเป็นธรรมชาติที่ต้มยำหายใจอยู่คนยังไม่ตายและไอ้ผู้ที่ยังหายใจอยู่ก็ยังเป็นธรรมชาติที่ยังคิดตรงแต่งอยู่ก็，ย。 ังไม่ตาย。 แต่。 ใจที่เป็นความรู้ที่ไม่ตัวตนเนี่ยมันก็ยังเป็นความว่างเปล่าเป็นความไม่ปรุงแต่งของมันตลอดกาล。 ไม่ว่าใครร่างกายจะปรแต่ยังไงคือลมหาใจเขาออกผมแต่ยังไงไม่ว่าจิจะปรแต่ยังไงใจก็เป็นความรู้ที่ว่างเปล่าตลอดกาล。 จนกว่าสิ้นอายุขายลมหายใจเข้าออกซึ่งเป็นสังการองแต่งและจิตผู้ที่หายใจเข้าออก。 มีความรู้สึกคิดอารมณ์นั้นก็ดับไปเหลือแต่ใจที่เป็นความรู้ที่เป็นว่างเปล่าเรียกว่าไม่เรียกหัวใจและเรียกว่าถ้ารู้เป็นธรรมชาติาตไปแล้วไม่เป็นใจเป็นธรรมชาติธรรมชาติาไปแล้วหลวงพ่อมาประโตหรือว่าลงตามหาบัวยานสมโนก็รู้จำไม่ได้แล้วบอ。 กว่า。 เมื่อ。 การเป็นธรรมชาติแล้วไม่สมควรที่จะเรียกว่าใจต่อไปแล้วว่าใจอีกแล้วคำสมุดของโลก。 มันไม่ควรจะเรียกว่าอะไรทั้งหมดมันเป็นธรรมเป็นธรรมชาติเป็นธรรมชาติที่บริสุทธิ์ไปแล้ว。 ไม่ควรจะเรียกชื่อมันว่าอะไร。 มันควรไปแล้ว。 เข้าใจ。 ถูกต้องแล้วเดินมาถูกทางแล้วแต่ความเพียร。 ภาวนาเข้าใจภาวนาถูกต้องแล้ว。 สาธ。 พูดได้อย่างไม่สงสัย。 ประเทศให้ดีๆ。 เมื่อ。 ไม่รอดรนไม่กังวลก็หายใจ。 อยากรู้อยากเห็นอยากได้อยากเป็นอะไร。 ใจของท่านกับความเงียบสงบสงัดของธรรมชาติในขณะนี้。 มันเป็นหนึ่งเดียวกัน。 มันมีแต่ความเงียบความสงบความสงัดทางโลกพระธาตุไปถึงใจเลย。 แต่。 ตัวเราพูดรับรู้สัมผัสไปถึงความเงียบความสงบไป。 ในธรรมชาติเนี่ยไม่ถึงใจเนี่ยมันก็ยังคิดยังหายใจอยู่。 ไม่ได้ตายมันคิดอย่างหาใจได้。 กระใจมันเงียบ。 สงบสงัด。 มากเลย。 ถ้าลองสังเกตงาน。 ท่านก็จะรู้เหมือนในใจของท่าน。 ไม่ใช่รู้เพราะหลวงป่าบอก。 หลวงตาเป็นเพียงแค่พูดให้ท่านเห็น。 แต่ท่านเป็นผู้รู้มันด้วยใจของท่านเอง。 ว่ามันจะเงียบธรรมชาติชเงียบ。 ช่างสงบช่างสัดนะ。 มันเงียบมันสงบมันสงัดไปถึงใจยังไม่เคยเป็นมาก่อน。 เราไม่เคยได้เจออย่างนี้มาก่อนไม่เคยได้พบอย่างนี้มาก่อนไม่เคยได้สัมผัสอย่างนี้มาก่อน。 ผู้ใดพบใจผู้นั้นพบธรรม。 ผู้ใดถึงใจผู้นำถึงพาที่พาน。 พ่อแม่ครูบาอาจารย์ทั้งหลายก็ว่าอย่างนี้。 ท่านสามารถสัมผัสบ้านได้ด้วยใจของท่าน。 รับรู้มันด้วยใจของท่าน。 ว่าธรรมชาติ。 ที่สิ้นความปรุงแต่ง。 ซึ่งความอยากรู้อยากเห็นอยากได้อยากเป็นอะไรนะ。 มันจะเงียบมันช่างสงบมันสงัดนะ。 คำพูดใดๆก็เข้าไม่ถึงบ้าน。 ความปรุงแป้งใดๆก็เข้าไม่ถึงมัน。 ธรรมชาติที่เงียบ。 สงบที่สงัด。 ทั้งภายในและภายนอกเนี่ย。 มันช่าง。 เป็นความสุขยิ่งนะ。 มันเป็นความสุขที่ไม่ได้เสพสุข。 แต่มันเป็นความสุขที่เกิดจากความสิ้นความปรุงแต่ง。 ตอนพระเวลาตายแล้ว。 ตั้งศพเขาเจ้าผ้าไตรจีวร。 ไปวางไว้บนศพ。 วัดอะไรไปวางไว้บนศพไตรจีวร。 แล้วก็นิมนต์พระกระชับบางสกุล。 พระภิกษุก็จะ。 สวรวจว่าอาณจะวัดสังกาลา。 อุปวณป。 ณชาวัดสังฆลาก็คือสังขารทั้งหลายไม่เที่ยงหนอ。 เกิดขึ้นแล้วก็ดับไปนี่แล้วก็หายไป。 มีความเสื่อมไปมีความดัดไปหมดสิ้น。 ท่านตั้งหลายจงดูให้เห็นเป็นประจักษ์พยาน。 จนมีชีวิตอยู่。 มีแต่กเลสโลกโมโทสันกูจะเอาไอ้นั่นกูจะเอาไอ้นี่ก็โกยไปทุกอย่าง。 ถึงที่สุดแล้ว。 อย่าว่าแต่สิ่งที่ตัวเองกรอบโกยมาเลย。 แม้แต่สังขารร่างกายจิตใจที่กรอบโกยนั่นแหละก็เอาไปไม่ได้ผู้ที่กรอบโกยนั้นเองนั่นแหละก็เอาไปไม่ได้เอามันไปไม่ได้อย่าว่าจะเอาสิ่งที่กรอบโกยมาเอาไปไม่ได้เลย。 ตัวของเราเองร่างกายจิตใจของเราเองก็เอาไปไม่ได้。 มันต้องล้มหายตายจากดับไปเช่นนี้。 จ้าวัดสังการลาท่านทั้งหลายจดูให้ดี。 มันเป็นประจักษ์พยานต่อหน้าของท่านทุกคนเนี่ยเวลาพระสววส。 เวลามือเวลามาเกิดแรงกำมือแน่นเด็กทุกคนที่เกิดขึ้นมากำมือแน่นพร้อก็กับมือแน่นว่ากูจะเอากูจะเอาทุกอย่าง。 กูจะเอาผัวจะเอาเมียจะเอาลูกเอาหลานเอาตำแหน่งรายศสมบัติประทานบ้านช่องเอาความร่ำรวย。 กูจะเอากูจะเอาทุกอย่างในโลกนี้。 แต่เวลาเขาจากไป。 ก็แบมือออกทุกคนรดน้ำศพ。 ให้คนมารดน้ำศพเขา。 น้ำหยดเดียว。 ที่ไหลผ่านมือขาออกไปไม่ได้เลย。 เขาจะเอาอะไรไปได้แล้วยังในเมื่อแม้แต่ร่างกายจิตใจเขาก็ยังต้องดับถมทับลงกับแผ่นดิน。 สิ่งที่เขาอยากได้。 ก็กลยมาหาตลอดชีวิตเขาก็ต้องทอดทิ้งมันไป。 ผู้ใด。 ระงับหรือดัด。 ความหลโปร่งแสงยึดถือ。 ดับสังขารแรกก่อนที่จะตายคือสังขารความปรุงแต่งยึดอได้สัจธรรมความจริงนี้ที่ว่าไม่มีอะไรจะยอได้。 จะถึงซึ่งความสุขอย่างยิ่งคือนพพานถึงนพพานไปก่อนแล้วครั้งหนึ่ง。 ผู้ที่ถึงที่ผ่านไปก่อนแล้ว。 ก็เรียกว่าพระอรหันต์。 แต่เมื่อกันห้ายังไม่ตายยังไม่แตกดับ。 ก็ต้องยังมีความทุกข์เจ็บปวดทุกข์ทรมานกับขันห้าอยู่เรียกว่าเศษของกรรมที่เหลือ。 จนกว่าจะสิ้นในยุคไทยความทุกข์ของสังขารร่างกาย。 ทุกกับขันห้าแต่ใจไม่ทุกข์แล้วแต่การห้ายังเป็นทุกข์เพราะมันเป็นธรรมชาติที่ยังเป็นทุกข์ต้องเกิดต้องแก่ต้องเจ็บต้องตายต้องทุกข์เรามานทรมานยังมีอยู่ก็ดับลง。 ระดับทั้งความทุกข์ทางใจความยึดถือและดับทั้งขันห้าเป็นความดับสนิทไม่มีส่วนเหลือมิจฉโตไปโต。 ดับตั้งความสิ้นความยึดถือ。 และดับขัน์ห้าสนิท。 ดับวิชาตหาอุปทานและพบชาติทั้งหมดสนิทไม่มีส่วนเหลืออีกต่อไป。 เป็นการเกิดครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย。 ชาติหน้าใหม่อีกไม่มี。 จบการท่องเที่ยวในวัตาสงสาร。 จิตวิญญาณที่โง่ๆที่หลงท่องเที่ยวอยู่ในพบน้อยพบใหญ่ทุกข์ยากลำบากแสนสหัสเป็นเป็นสัตฉานเป็นการสัตว์นรก。 เป็นรูปร่างที่เปลี่ยนไปเป็นเทเทวดาเปลี่ยนไปรูปร่างมนษย์เปลี่ยนไปวนเวียนหมุนเวียนเปลี่ยนไปตามกรรม。 เรียกว่าจบชีวิตที่บัตรศพบ。 ที่มันพาเวียนตายเวียนเกิดเวียนทุกข์โศกเศร้าเสียใจครับแค้นใจในภพภูมิต่างๆ。 จบสิ้นเสียที。 เดี๋ยวแต่ถามรู้。 ดินก็กลับคืนสู่ถาตุดินไป。 น้ำก็เลยถูกเผาเลยไปในอากาศพวกฝังก็เน่าเลยจมหายไปในดิน。 ถาดลม。 กับภาพไปเป็นความร้อนก็ออกไปก่อนแล้วหนีไปก่อนแล้วปล่อยให้กศพตัวเย็นชื่อแต่ธาตุดินกับธาตุน้ำที่เน่า。 ส่วนธาส。 รู้。 การเป็นภาพาตรู้ที่บริสุทธิ์ไม่เรียกว่าเป็นจิตเป็นใจ。 ไม่เรียกชื่อว่าเป็นอะไรเป็นธรรมชาติ。 เป็นภาพาที่เป็นธรรมที่บริสุทธิ์。 เป็นธรรมชาติที่บริสุทธิ์ไม่สมควรจะเรียกชื่อว่าอะไร。 ไม่รวมเป็นความรู้。 ในความว่างของจักรวาล。 ขึ้นเป็นเนื้อเดียวกัน。 กับความรู้นี้。 ที่เคยลืมอยู่ใน。 ขรรหาพระพุทธเจ้าทุกพระองค์หลานทุกพระองค์พระพระเจพุทธเจ้าทุกพระองค์。 ที่สิ้น。 อายุขายหรือว่า。 ปริพานไปแล้ว。 มีแต่ความรู้ที่ว่าการเป็นรวมกับความว่างเปล่าที่ไม่มีตัวตนของผู้รู้ไม่มีตัวตนของพุทธเจ้าองค์ใดไม่มีตัวตนของพระประเจจพุทธเจ้าใดหรือพระใดเ。 หลืออยู่。 มีแต่ธรรมชาติส。 ถ้ารู้ที่ไปรวมเป็นหนึ่งเดียวกันกับความว่าของทุกท่าน。 พ้นจากภพภูมิพ้นจากการเวปยตายไปหมดสิ้นไม่เหลือตัวเหลือต้น。 พวเราได้ทั้งหมดเกิดมาครั้งนี้ในชาตินี้。 เด็กเป็นมนุษย์。 แล้วก็มีสติสัมชััญญะสมมทบริบูรณ์。 พระพุทธศาสนา。 ที่ยังมีพระพุทธธรรมพระสงฆ์ยังเหลืออยู่。 ยังมีผู้สอนธรรมที่ทำให้เขาถึงจะทำความจริงที่สิ้นความยึดมั่นถือมั่นได้。 จนท่าน。 เป็นธรรมชาตินั้น。 ผลจากความยึดมั่นพื้นบ้านใด。 ว่าประสดสูงสุดแล้ว。 อนันตการที่ท่านเวียนว่ายตาเกิดมา。 เป็นเมรู้กี้กับ。 ไม่รู้เกี่ยวส่งใคร。 สวัสดีการเปลี่ยนรายตายยเกิดนั้นมันได้จบสิแล้ว。 เมื่อความคิดมั่นพื้นบ้านขึ้น。 ต้องเพียน。 ไม่รู้เห็นตามประเทศตามความจริงนี้ใจมันจะขึ้นความคิดบ้านเอง。 เรียนมันเข้าถึงจะทำความจริง。 สิความมันเอง。 อริยทรัพย์ที่สูงสุดแล้ว。 ท่านรวยกี่หมื่นกี่แสนล้าน。 ไม่เท่าอริยสัตย์。 คืนนพพาน。 นี่เป็นอริยททอันสูงสุด。 เพราะท่านจะรวยกี่หมื่นกี่แสนล้านสุดท้าย。 เมื่อตายแล้วต้องแบนมือออก。 เงินแม้แต่เหรียญเดียวก็ไปไม่ได้。 จะรวยกี่หมื่นแสนล้านเงินแม้แต่เรียนเดียวก็ไปไม่ได้。 สนพานไม่ได้。 เป็นรบประสูงสุด。 ท่านต้องใช้บุญบารมีทั้งหมดที่ท่านสร้างมา。 คือลบาป。 ไปจนถึงใจ。 แล้วก็เพเพียนภาวนา。 ภาวนานี่แหละ。 คือการปล่อยวางรู้เห็นสัจธรรมความจริงและการปล่อยวางนี่แหละคือภาวนา。 ต้องเทียน。 เพี้ยนเพี้ยน。 สติปัญญาศรัทธาความเพียรทนอดกันคมใจระงับยับยั้งใจไปตามที่จะไปไหลไปตามกเลสเพียงจริงๆ。 จะมาถึงวันนี้ได้。 ไม่ใช่ทุกคนได้มาด้วยความทุกๆหรอ。 ที่ท่านมารู้ไม่เห็นเข้าใจอย่างนี้ได้ท่านต้องเพี้ยนมาหลายชาติแล้ว。 หลายๆร้อยชาติ。 เปลี่ยนมามากแล้ว。 ถึงมาถึงมันถึงความรู้ความเห็นเข้าใจความคิดบ้านได้。 ต้องเพี้ยนมา。 ยาวนานมาก。 พวกทั้งหลายที่รู้เข้าใจจนปล่อยวางความยมั่นบ้านได้นั้นแทบจะไม่มีใครเลยแม้แต่ทางเดียวที่ไม่เคยพบพุทธเจ้ามาก。 ได้เคยพบพุทธเจ้ามาและได้ทำความดี。 ได้สร้างบุญบารมีมากับพุทธเจ้าองค์ใดองค์หนึ่งมาแล้ว。 และท่านก็เคยปรารถนาความพ้นทุกข์มาแล้ว。 ถ้าจะมาถึงวันนี้ได้。 อย่าดูถูกตัวเอง。 อย่าประมาทได้กเลสอย่าประมาทได้ทำ。 ทำความเพียรให้ถึงที่สุดอย่างทุกก่อนที่จะ。 ดับไปดับคไป。 เวลาของเราแต่ละคนเหลือไม่มากแล้ว。 คิดอย่างอื่นเพียงแค่。 หาอะไรได้มาเลี้ยงครอบครัวเลี้ยงตัวเองให้มีชีวิอยู่รอด。 เท่านั้นเอง。 เศรษฐกิจที่สิ้นความหลงยึดบ้านถือมั่น。 สรุปนิพานในปัจจุบันอันนั้นแหละสำคัญที่สุดแล้ว。 สพาส。 พบชาตินี้ไป。 พระพุทธเจ้าตรัสว่าการเกิดเป็นมนุษย์ยากที่สุดในโลก。 จะกลับมาเกิดเป็นมนุษย์อีกยากที่สุดในโลก。 และการเกิดเป็นมนุษย์จะพบพุทธศาสนาอีกก็ยากที่สุดในโลก。 พบพุทธศาสนาแล้ว。 จะมีผู้สอนธรรมที่ทำให้พ้นทุกข์ก็ยากที่สุดในโลก。 ยากยากและยากที่สุด。 ทั้งสามอย่างนี้。 มันจะมีโอกาสอีกละครั้งไหมล่ะ。 ในการเปลี่ยนปยตายเกิดที่เป็นพระสงฆ์ขายัย。 ถ้าจะมีโอกาสอย่างนี้อีกสักครั้งนึงไหม。 ได้เกิดเป็นมนุษย์。 ที่สมบูรณ์บริบูรณ์ด้วยสติปัญญา。 ในพระพุทธศาสนาที่ยังมีพระพุทธธรรมพระยสงฆ์อยู่ครบถ้วน。 ไม่มีผู้ี้ทำสอนทำให้ท่าน。 ความคิดึบ้านถือบ้าน。 มันจะมีอีกสักครั้งหนึ่งไหมในชีวิตของท่านที่เป็นเพราะมันยากทั้งหมดเลย3อย่างนี้。 ถือว่าเป็นผู้ที่ประเสริฐ。 กว่าคนทั้งหลาย。 ที่ได้มีโอกาสดี。 คนทั้งหลายในโลกนี้。 แม้แต่เขาจะได้เกิดเป็นมนุษย์。 แต่โอกาสที่เขาจะรู้ธรรมเห็นธรรมที่เป็นความหลยึดมั่นถือมั่น。 ก็ไม่มีโอกาสนะ。 จยา。 ปลโอกาสนี้ให้มันผ่านไป。 อย่างน้อย。 เพียงมันจะถึงที่สุด。 แผ่นดินไม่กบหน้าเมื่อไหร่ต้องตั้งสัจจะอธิษฐานว่า。 จะสู้ไม่ถอย。 จะไม่ละทิ้งความเพียร。 จนกว่าแผ่นดินจะกบหน้า。 หากไม่บรรลุปนิพพานก็ถือว่าเราได้ต่อสู้มันจนเลือดจนสุดท้ายจนลมหายใจสุดท้าย。 เราก็จะมีความภาคภูมิใจกลับไปอย่างได้ความภาคภูมิใจว่าจะตายก็ได้สู้จนถึงที่สุดได้เพี้ยนจนถึงที่สุดแล้ว。 ไม่ใช่ตายไปโดยที่ยังไม่ได้เพียนอะไรเลย。 ไม่รู้อะไรเลยว่าจะดับจิตสุดท้ายไม่รู้ว่าจะอยู่กับอะไรเลยสติก็ไม่มีความรู้ก็ไม่มีไม่เหลืออะไรเลยอย่างนี้มันเสียห，า。 ยย่อยยับ。 จะเป็นจะตายยังไงก็ต้องเป็นตายไปได้มีสติ。 อยู่ตลอดเวลาตายเป็นต้องกลางความมีสติ。 อย่าทิ้งสติ。 มีใครไม่เข้าใจอะไรแม่。 ขอให้ละเอียดที่ท่านสงสัยอยากอย่าเอาความสงสัยกลับบ้าน。 ถ้าสงสัยอะไรสักักให้ละเอียด。 สัญญาคาความสงสัยไว้ไม่กล้าถาม。 เกรงใจ。 คนอื่นเกรงใจอาจารย์。 ท่านกลับไม่。 ไม่ลงแก่ใจอะไรที่ท่านไม่ลงแก่ใจท่านถามได้เต็มที่อนุญาต。 ลองตาคือว่าแต่ละครั้งที่ความเงียบสงบมันจะไม่เหมือนกันใช่ไหมคะ。 เพราะว่าความสงบนั้นเองก็ไม่เที่ยง。 ความสงบแต่ละครั้งก็จะไม่เหมือนกัน。 แต่ก็ไม่ติดในความสงบนั้นไม่อยู่ในความสงบนั้นมันจะยิ่งสงบละเอียดขึ้นไปเรื่อยๆ。 คือเหมือนกับว่า。 มันไม่แน่ใจอ่ะค่ะว่าแบบบางครั้งมันก็แบบมาเองโดยที่ไม่ได้ทำอะไรหรือว่าบางครั้งก็พยายามแบบว่าตอนนี้ห้，า，น，า，ท，ี，เราจะปฏิบัติก，็，เ，หม。 ือนแบบ。 ไม่เจอแต่ว่าอาจจะเจอแล้วแต่ไม่รู้ไงค่ะ。 ก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ。 เราก็จะสังเกตเองนะเพราะเรามีความเพียร。 เราก็จะสังเกตเองว่า。 มันมีความสงบขึ้นโดยที่ไม่ทันได้ทำอะไรได้ปรุงแต่งอะไร。 กับความสงบที่เราพยายามตั้งตอนนี้จะทำความสงบใจให้รู้รู้รู้รู้รู้ไว้สักห้านาทีสิบนาทีหรือว่ายาวต่อเนื่องไปเลย。 เท่าที่เราสามารถ。 ไม่เหมือนกัน。 ความสงบซึ่งเกิดจากเพียง。 ที่จะรู้ๆไม่ทิ้งๆไว้。 มันก็จะมีความสงบไปเรื่อยๆเพราะว่าถ้าไม่ทิรู้มันก็ไม่ลงไม่ลงแตสร้างมันก็จะมีความรู้อยู่ก็มีความรู้อยู่มันเลยเป็。 นความสงบ。 แต่ความสงบที่มีความรู้ไว้นั่นแหละ。 เป็นสงบในขั้นสมถาน。 แต่เพราะความสงบที่มีความรู้สุดท้ายท่านรู้จนเหนื่อยขนาดที่เหนื่อยแปบนึงแล้วเหมือนกับมันถอนความรู้ออก。 แล้วมันเป็นความสงบลึกละเอียดมากเลยกว่าที่。 ความตั้งใจรู้มันกลายเป็นความสงบสงัดไปทั้งธรรมชาติ。 แต่มันก็ยังรู้อยู่มันรู้ว่าเขารู้ไม่เหมือนกัน。 มันเป็นความรู้ที่ไม่ได้ตั้งใจรู้。 แต่มันเป็นความรู้ใหม่ที่เกิดจากขนาดจิตที่มันเหมือนกับ。 ถอนความรู้ออก。 มันกลายเป็น。 เมื่อขนาดเดียวที่ถอนความรู้ออก。 มันไม่หายเหนื่อยแต่ใจเคลื่อนไหวก็ยังรู้อยู่ขึ้นไม่ไหวก็ยังรู้อยู่มันรู้ไม่เหมือนกันรู้ตอนแรกเราเนี่ยกำหนดหรือตั้งอธิษฐานว่าจะรู้ต่อเนื่องไม่ขาดสาย。 นานเท่าไหร่เท่าที่กำลังความสามารถ。 นี่แหละความสงบที่เราเนี่ยมีเจตนารู้ตั้งใจรู้จงใจรู้พยายามรู้ไว้มันเป็นความสงบยังไงมันก็คือเป็นความสงบในการสัทาน。 แต่ในขณะที่ขณะที่นั้นนะที่ปล่อยวางรู้นะ。 แล้วเห็นสังฐานเคลื่อนไหวแต่ความรู้อันนี้มันเหนือกว่าคือมันเป็นความรู้ที่เป็นธรรมชาติแท้และใจมันสงบละเอียดลึกมากเลยมันสงบไม่เหมือนกันมันสงบยังไงก็ไม่รู้มันสงบสงัดไปทั้งธรรมชาติจักรวาลความรู้ที่ที่เป็นความรู้ธรรมมันก็ส。 งบดี。 สงบดิ่งสงบลึก。 แต่ความรู้ในขณะที่เหมือนกับถอนความรู้。 ขนาดนั้นเป็นธรรมชาติที่บริสุทธิ์จริงๆ。 แต่มันเงียบ。 มันจะหนักไปทั้งหมดเลย。 มันทำไม่ไม่ดิ่งไม่ลึก。 แต่มันก็。 ไม่มีขอบเขต。 มันเป็นธรรมชาติไปหมดเป็นเดียวกับธรรมชาติ。 มันเงียบ。 มันเป็นใจที่เงียบ。 ธรรมชาติเหมือนที่ท่านเป็นตอนนี้。 มันไม่เหมือนกันความสงบมันก็มีความสงบในการสมะและเป็นความสงบที่สิ้นกว่าปรุงแตก。 คือทำให้ฟุ้งซ่านด้วย。 แล้วไม่ใช่ไม่รู้และถ้าไม่มีเจตนาที่จะอยู่แต่ก็มีความรู้อยู่。 หรือว่าว่าลูกไม่้งชาติ。 หลงก็ไม่หลง。 ที่ไม่ได้มีเจตนารู้แต่ก็รู้อยู่มันพูดยากเหมือนกันคนเป็นแล้วเข้าใจ。 มันเหมือนกันมันเหลือชื่อกันเยอะ。 ความสงบในการสัปทานกับความสงบที่สิ้นความปรุงแปลง。 เหลือฉันกัน。 ก็ท่านเข้ามาอยู่ในที่นี้มันก็เป็นง่ายแต่เป็นง่ายแล้วท่านก็。 มันจำได้。 แล้วมันก็ต้องรู้ต้องเห็นด้วยใจของท่านแล้วต่อไปเมื่อท่านไปอยู่ที่อื่น。 มันก็เป็นง่ายเกิดขึ้นได้ง่ายเพราะก็ท่านเคยรู้เคยเห็นเคยเป็นรู้จากใจของท่านเองในที่นี้แล้วท่านไปอยู，่，ท，ี，่，อ，ื，่，น，มั，น，ก，็，เกิดขึ้นง่，า，ย。 เป็นง่าย。 ก็ยังถือว่าว่าเป็นของท่านก็เป็นของเราเอง。 เราเนี่ยกับท่านแทบจะเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว。 เพราะว่า。 ใจของพุทธเจ้าใจของพระเกกพุทธเจ้าใจของพระราหธรรมซึ่งเป็นธรรมหรือเรียกว่าธรรมของพระธรรม。 เป็นธรรมชาติไม่เรียกหัวใจแล้ว。 พระพุทธเจ้าก็เป็นธรรมชาติาตุเจพระเจ้าเป็นธรรมชาติาตุพระอาหารก็เป็นธรรมธาตุพระธรรมก็คือธรรมธาตุที่ไม่ปรุงแสงแล้ว。 หัวใจ。 เราก็กลายไปเป็นธรรมชาติแล้วแม้แต่มาเป็นในที่นี้。 ที่ไม่คงุงแต่งแล้วเป็นธรรมชาติแล้วก็เป็นเดียวกับพุทธเจ้าเป็นธรรมชาติาตุพุทธเจ้าพระเจเจ้ากับพระธรรมที่ไม่คงแต่งพระหลังทั้งหมดที่ไหนก็เป็นเดียวกันไม่ว่าจะไปอยู่ใกล้ในที่นี้หรืออยู่ใกล้เพี。 ยงใด。 เมื่อใจเป็นธรรมเป็นธรรมชาติาตที่ไม่คงแต่งแล้วมันก็สงบสงโลาสในใจในทุกที่เพราะเป็นธรรมชาติเดียวกันไม่มีไม่มี。 ที่อยู่ไม่มีที่ตั้งไม่มีขอบเขต。 ไม่มีกาลเวลาไม่มีสถานที่เป็นได้ทุกที่เป็นได้ทุกเวลา。 เพราะเป็นหนึ่งเดียวกันเรียกว่าหนึ่งคือพุทะเป็นเดียวกันหมดเป็นอย่างเดียวกันเป็นธรรมชาติ。 จะบอกว่าเป็นของเรานี้ตอนนี้ทำไมอยู่ๆเราไม่ได้ทำอะไรจะใจเรามันเงียสงัดไปชาติเลยเป็นของพุทธเจ้าเป็นของประเทศ้าเป็นอาหารเป็นของพระแม่ครูบาอาจารย์อันเดียวกันนั่นแหละ。 ไม่ได้เป็นของใครไม่ได้เป็นของเราไม่ได้เป็นของท่านไม่เป็นของใครแต่เป็นธรรมชาติอันเดียวกัน。 ถ้าเราไม่ทิ้งความรู้ความเห็นที่ใจเป็นธรรมอย่างนี้。 เราไม่ทอดทิ้งไม่ประมาทในธรรมและไม่ประมาทในกเลส。 ก็จะมีแต่ความเจริญก้าวหน้าสายเดียว。 ที่สุดกลายเป็นธรรมแท้。 เป็นธรรมที่บริสุทธิ์。 เป็นหมดไม่เป็นของของใครไม่ได้เป็นของเราไม่ได้เป็นของพุทธเจ้าไม่ได้เป็นใคร。 เป็นธรรมเดียวกัน。 อย่าประมาทนกเลส。 อย่าประมาทได้ทำ。 ถ้ายังไม่ถึงที่สุดทุกข์จะไปความถแตกจอย่าประมาท。 จะมีแต่ความเจริญก้าวหน้าฝ่ายเดียว。 ความเสื่อมจะไม่มี。 เรามาจากติดลบ。 ตาเห็นเรามาหลายปี。 มาจาก。 มาจากความไม่รู้อะไรเลย。 มีแต่แค่อย่างเดียว。 เจอข้างหลายแช่จนตาเยิ้มฉำไปหมด。 ัดนี้มันมีความรู้ความเห็นความเข้าใจได้ถึงขั้นนี้ได้。 นี่เรียกว่ากำไรเกินตัวมหาศาล。 มันมาจากติดลบเลย。 มีความรู้ความเข้าใจในทางนี้ได้。 ก็คาดไม่ถึงเลย。 ก็เจอเข้ามามาหลายปี。 แต่ยังอยู่ไม่มาก。 อย่าประมาทนะ。 ของพี่สาวด้วยนั่นแหละ。 โดนแต่ต้องแค่ะมาทั้งคู่。 พี่ทั้งน้องทั้งครอบครัวต้องแค่ะมา。 มาจะถึงวัดนี้นะอย่าประมาทในกเลสอีก。 แล้วก็อย่าประมาทได้ทำก็ยังไม่สิ้นปรุงแตง。 ยังไม่รู้ที่ผ่านมาอย่าประมาทความประมาท。