这段佛法讲座的内容可以整理翻译如下： （修行者自述） 就我目前的修行来说，我不确定做得是否正确，但就是这样观察自己。有时候会发现，人们在日常生活中，时而会有恶念，但能觉知到，保持正念，就像一个沉在水底的球，有时会浮到水面，有时又会升起来，就这样不断地交替。但现在我所做的，是感觉更自在，能看到、理解一切，对这个世界有了更多的理解。 不过，我还是像平常一样，会有欲望。有时候听了一会儿法，然后觉得够了，想去听歌，我就会去做，就去听歌。这就像是一种平常的状态，做回平常的自己，并没有什么不对，是吗？这样很好，内心不会执着，也就不会有太多的痛苦和压力。我对此感到疑惑，请（师父）开示。 （师父开示） 我们需要去觉知的是我们的心，让它提升到最高的智慧。最高的智慧就是能看到我们之前看不到的东西，那将是我们内在的智慧。 你目前的修行已经很好了，方向是正确的。我观察到你并没有执着于很多东西，内心也没有沉溺在痛苦和压力中，没有沉浸在空虚、轻松、舒适之中。你的内心有快乐、舒适和宁静，但你并没有沉溺在那些情绪中。这样是正确的，但还没有脱离苦，还没有达到涅槃。因为你还没有认识到，在我们的身体和内心深处，仍然存在着“有我”、“有自我”、“有我的存在”的念头和造作。 我们执着于这些“我”、“自我”的念头，去思考、去造作、去挣扎、去寻找，去思考这个、那个。当念头和情绪升起的时候，就会真实地感觉到是“我”在思考，“我”是思考者。“我”是感到快乐的人，如果感到不快乐，也是“我”感到不快乐。因为有什么样的情绪，就感觉“我”有什么样的情绪。包括当挣扎寻找方法的时候，也是带着“我”去挣扎，寻找方法，寻找涅槃。当有痛苦的感觉时，就感觉“我”是痛苦的人。当带着“我”去挣扎寻找脱离痛苦的方法时，就完全是以“我”为主，执着于“我”的真实存在，却并没有观察到自己内心的状态。 当“我”存在的时候，“我”就会去思考、去造作、去感受、去寻找、去疑惑。如果我们仔细观察，保持安静，我们就会看到内心中产生的各种行为和反应，就像我之前说的，它会展现各种“行为”和“动作”。但我们却没有看到自己，没有看到在我们的身心中，它在做着我所说的那些反应。我们还没有认识到自己的内心。所以，我们必须能够看到自己的心。 我们要认识隐藏在我们内心的秘密，它偷偷地思考、偷偷地说话、偷偷地行动、偷偷地思考、偷偷地感受、偷偷地挣扎、偷偷地寻找、偷偷地怀有烦恼。它隐藏着，但我们自己却看不到、不知道，这就是为什么我们不能解脱痛苦的原因。这比别人更令人羞愧，别人反而能看到我们，但我们自己却看不到我们内在的这些行为，看不到我们在内心里的这些思考、这些造作，看不到我们在寻找涅槃，看不到我们寻找脱离痛苦的方法，看不到我们在贪嗔痴中沉沦，沉沦却不自知。好像其他人都知道，但我们自己却不知道，这难道不令人羞愧吗？ 因此，每个人都必须认识自己的心，才能从痛苦中解脱。当我们看到它、认识它、了解它，我们就不再执着于它，不再试图去消除它，不再成为它。内心就变得空虚、平静、寂静、安宁，因为真正的内心，它没有实体，没有形状，没有任何形态，没有黑暗，没有光明，没有快乐，没有痛苦，没有生灭，没有来去，没有停留，没有任何动摇。它什么也没有显现，这就是心。 人们给它起名字是根据它的特性。真正的内心，或者说原本的心，它是一种空性，真的是空虚的，就像天空，就像宇宙。它被称为“空性”或者“空性界”，不是指一种物质，而是指它具有的自然特性，就是空虚，没有边界，没有实体，没有形状，没有任何显现，空旷无垠，如同宇宙的空虚。 原本的心，它是一种具有觉知的空性，所以被称为“觉知界”，不是指一种物质，而是指它的自然特性。它只有觉知，但没有觉知者。它被称为“非造作”，因为连动摇都无法产生，不是凭借觉知、见解和理解，它无法被造作，所以被称为“非造作”或者“非造作界”，意思是“不被造作”。非造作界就是它自然的特性，不是指一种物质，而是指无法被造作的自然特性。 既然它无法被造作，那么它就没有实体，它没有任何形态，既不黑暗，也不光明，既不快乐，也不痛苦，没有来去，没有停留，没有生灭，无法被任何人破坏，没有任何东西可以破坏它，因为它是空无一物，什么也没有显现，所以永远无法被破坏。因为它永远无法被破坏，它没有实体显现，永远没有生灭，所以人们给它起名叫“不死界”或者“不死法”，这是无法被破坏的特性，不生不灭，不死不破，没有生，没有死。它没有固定的居所，没有固定的位置，这就是心。 而心就是唯一能从痛苦中解脱的，除此之外，一切都是苦。所以，必须修行以找到心、达到心。父母师长们都说：“找到心就是找到法，达到心就是达到涅槃。”心无法被造作，无法被动摇，无法被移动，什么也没有显现。观察一下，我们都执着于“造作”，执着于成为造作者，执着于成为观察者、专注者、觉知者、努力者，执着于成为有情绪的人，执着于成为思考者、造作者、挣扎者、寻找者，执着于成为造作者、执着于成为被造作者、执着于成为一种状态。 最重要的是，执着于成为“造作”，然后试图将这种“造作”变成心。这是最关键的，我们执着于成为“造作”，去思考、去造作，试图将这种“造作”变成心，但它们是不同类型的自然属性。“造作”的本质是生灭的，是会破灭的，是会动摇的，是会思考的，是会造作的，是会表现出行动的，是会表现出各种行为的，是会悲伤的，是会快乐的，是会痛苦的，是会迷茫的，是会忧愁的，这是“造作”的本性，是“造作”的本质。 它和“非造作”（或者说心，或者说原本的心，或者说空性界，或者说涅槃界）是完全不同类型的。涅槃界是不会造作任何痛苦的存在，它们不是同一种东西，它们是完全不同的类型。很多人试图去消除“造作”，试图让“造作”静止，试图消除念头、情绪、感受，让它们停止、消失、完全消失，以便成为不造作的心，成为“空性”。但它们是不同类型的自然属性，我们无论如何去消除“造作”，造作永远都是造作。试图去消除“造作”的人，仍然是“造作”；试图去放下“造作”，以便成为不造作的心，无论如何努力去放下，它仍然是“造作”，它不可能成为不造作的心。 不造作的心，它本来就是不造作的心，它是从来就不造作的心，它让“造作”去造作，它想如何造作就如何造作，因为它本来就是“造作”。而现在（我们）是不造作的心了，就是这样，而不是去消除“造作”，让“造作”消失，然后成为不造作的心。不造作的心本来就存在于自然中，自然中本来就存在着生灭的“造作”，存在于不造作之中，“造作”无法逃脱不造作。 不造作就像宇宙空间，是自然界的空虚，没有边界，没有实体，没有形状，空旷无垠，这就是原本的心，或者说原本的“界”，或者说空性界，或者说涅槃界。而所有的“造作”，从小到最小的念头、造作、能量，到原子，到最巨大的事物，包括地球、星星、月亮、太阳、陨石、卫星、飞机，所有在宇宙中运行的东西，都是空虚中的“造作”。无论“造作”多么巨大，或者多么微小，如同原子，或者多么恶劣，都生灭变化于不造作的空虚中，也就是无法被造作的自然，不被造作的自然，什么也没有显现的自然，被称为空虚。 不要执着于成为“造作”，因为我们说，无论“造作”多么巨大，和宇宙的空虚相比，比如太阳、星星、地球，它们虽然看起来巨大，但和宇宙的空虚相比，它们只是微不足道的小东西，就像宇宙中的一个原子。“造作”无论多么巨大，但它仍然是微不足道的，只是空旷无垠、没有边界的宇宙中的一个原子。不要执着于成为“造作”，要成为空虚的宇宙，它本来就存在，就在我们这里。 我们的身体是“造作”，因为我们的身体会衰老，会消失，会走向衰老、疾病、死亡，会腐烂，会分解，会回归自然的四大元素：地回归地，水回归水，风回归风，火回归火，空间回归空间，觉知回归觉知。我们的身体只有地、水、风、火，以及我们体内的空间，这五大元素。它会死亡，会破灭，会分解，会回归自然的四大元素：地、水、风、火，以及空间。感受、念头、情绪（色、受、想、行、识）和觉知，都会消散，这些都是“造作”。 身体就像物质，受、想、行、识，包括各种觉知，都是能量。身体是物质，心理感受、念头、情绪，这些可以被造作、可以被动摇、可以被移动、可以被专注、可以被控制、可以被干预、可以被希望如何如何、可以被动摇、可以表现出“行动”、可以表现出“反应”，所有这些都是生灭的、变化的、显现的，都是“造作”。“造作”既有物质的“造作”（色），也有非物质的“造作”（受、想、行、识）。“造作”既有有意识的“造作”，也有无意识的“造作”。 除了自然界的空虚之外，一切都是“造作”。地球、星星、月亮、太阳，所有的物体和所有的生命，都在宇宙中运行，都是“造作”。有生命的、有意识的，是“造作”，没有生命的、无意识的，也是“造作”。不造作就是自然宇宙的空虚，被称为“空间界”。但宇宙的空虚，或者说自然的“空间界”，它具有类似于“觉知界”的特性，因为“觉知界”也是空虚的，就像“空间界”一样，没有边界，没有实体，没有形状，没有任何形态，没有光，没有颜色，它是空虚的，和宇宙空间融为一体。但“空间界”，也就是宇宙空间的空虚，没有觉知，而“觉知界”，它具有和宇宙空间空虚一样的特性，但它本身具有觉知。 觉知界没有实体，但它本身具有觉知，这是它自身具有的特性，就像太阳本身有光，而星星和月亮，有些不是恒星的行星，它们的光是反射太阳的光。或者像我们看到的萤火虫，它本身就有光，不需要插电就能发光。它本身就有光，就像“觉知界”本身就有觉知，被称为“觉知界”，它本身就有觉知，不需要依靠五蕴。它是独立于五蕴的“界”，它本身就有觉知，不需要依靠色、受、想、行、识这五蕴。 所以，“觉知界”，当它脱离了执着，超越了无明，它本身就具有觉知，它本身就具有感受，它不需要依靠任何东西。但它是由于无明（像外壳一样覆盖着它）而产生的。“觉知界”，它被无明（像外壳一样覆盖着它）覆盖着，就像稻谷的壳包裹着里面的米粒。稻谷，当把外壳去掉，只剩下里面的米粒，再怎么种植也不会发芽，因为外壳已经被去掉了。稻谷的壳就像无明，包裹着原本的心，或者说原本的“觉知界”，原本的心就像米粒，无明只是愚痴、执着、迷茫，覆盖着原本的心。 愚痴、无明、执着，它们和空虚的“觉知界”不是同一种东西，因为空虚的“觉知界”没有实质，没有容器，没有可以容纳任何东西的容器，它是空虚的。无明不在“觉知界”的实质中，因为“觉知界”没有实质，不像一个容器，可以把无明放进去，和它融为一体。无明，也就是愚痴、执着、迷茫、不理解自然、真理，它只像稻谷的壳，包裹着里面的米粒，无明包裹着原本的心，它们不是同一种东西。 或者可以比喻成一个玻璃房间，无明就像玻璃房间，包裹着里面的空虚，将外部的空虚和内部的空虚区分开来。为什么呢？因为玻璃房间内部的空虚和外部的空虚是一样的，但有玻璃墙作为障碍，这就是无明。所以必须打破玻璃房间，打破无明。当玻璃房间被打破，无明被打破，作为“觉知界”的空虚，就和自然宇宙的空虚融为一体。但自然宇宙中的空虚没有觉知，而玻璃房间内的空虚有觉知，但它只是被玻璃房间包裹着而已。无明就是不理解自然的真实状态，所以我才努力向你们解释自然的真实状态，让你们理解。 然后你们自己去观察、去体会，去看到真相，去观察，去看到真相，然后你们自己就能观察到。只要让内心平静，让心平静下来。当你的心平静下来，你就会看到“造作”，看到念头的生灭，存在于平静之中。内心是自然的、不造作的、不生不灭的。但五蕴（色、受、想、行、识），也就是生命，由念头和造作组成，可以动摇，可以移动，可以思考、可以分析、可以专注、可以控制、可以挣扎、可以寻找、可以努力、可以表现出任何“行动”，因为它是“造作”。被造作的心理感受、念头、情绪，包括觉知者、观察者、专注者、看见者、理解者，都是被造作的，都是“造作”，在不造作中不断地生灭。它们是并存的自然属性，但它们不是同一种东西。 “造作”就让它造作，就像地球、星星、月亮、太阳、卫星、飞机、火箭、鸟、虫、昆虫，它们可以在天空中飞行，包括旋转的地球和地球上的所有生命，都是在空虚中“造作”。当你看到“造作”在空虚中造作，看到“造作”在不造作中造作，不造作，也就是我们用语言来称呼它的特性，有时称为“心”，有时称为“原本的心”，有时称为“空性”，有时称为“涅槃界”，有时称为“不死界”、“不死法”，有时称为“非造作”、“非造作界”，有时称为“法界”，这些名字都是根据心的特性，根据“觉知界”的特性来称呼的。 当包裹着“觉知界”的外壳（无明）消失了，稻谷的壳消失了，它就和里面的米粒一样，它的形状、特征、特性是什么样的呢？它没有形状，也没有特征，我们根据它的特性来称呼它，所以给它起了很多名字。因为它没有实体，没有形状，没有任何形态，没有显现的居所和位置，没有动摇，它是空虚的，所以称它为“空性”。因为它没有实体，无法被造作，无法执着任何东西成为痛苦，所以称它为“涅槃界”。它无法被破灭，无法被任何人破坏，它不生不灭，没有人能破坏它，所以称它为“不死界”、“不死法”。它无法被造作，无法被思考，无法被造作，无法被动摇，无法被移动，无法被生灭，所以称它为“非造作”。“非造作”和“造作”，“非造作”就是不造作，“造作”就是“造作”，“非造作界”就是不被造作的自然，被称为自然，自然就是达到“造作”的终结，不造作。 不造作的心是不造作的心，不是把作为“五蕴”的“我”变成不造作的心，而是不造作的心，它本身就具有觉知，不需要依靠任何东西，不需要依靠五蕴，不需要依靠“我”。它超越了“我”，超越了五蕴，超越了“造作”，是不造作的心。但你们还没有达到不造作的心，仍然执着于“造作”，执着于“造作”的挣扎、寻找、努力、挣扎，用尽各种方法，最终还是执着于“造作”，执着于“我”，然后带着“我”去执着于他人，造成痛苦。你们仍然执着于“造作”，当你们执着于“造作”，就无法回归空虚的自然。 包裹着米粒的稻谷壳，就像包裹着你们原本的心的无明，或者说“觉知界”，它不会消失。或者像玻璃房间，包裹着里面的空虚，使得内部和外部的空虚，玻璃房间内的“觉知界”的空虚和外部宇宙的空虚无法融合，因为玻璃房间阻碍着。因为在死亡之前，你们还没有打破玻璃房间，无明，也就是愚痴、执着、迷茫、不理解自然的真实状态，仍然执着，仍然迷茫，所以就变成了把“造作”当作“我”，“我”就是“造作”。离开这个身体之后，仍然有实体，即使五蕴（色、受、想、行、识）这些有形的“造作”都消散了，但五蕴中无形的“造作”仍然存在，仍然没有消失，也就是创造“我”成为实体的“造作”，它会从我们的身体中分离出去，等待那些所谓的“带走灵魂”的人，根据我们的业力来惩罚我们，把我们带走。 “我”的感受仍然没有消失，执着于“我”的感受从我们的内心消失，只剩下自然的“觉知界”，不需要依靠任何东西的“觉知界”，那时玻璃房间就被打破了，就在当下，不是等到死亡才打破。内心的“觉知界”，也就是空虚的“觉知界”，就和玻璃房间外的空虚融合，回归原本的宇宙空虚，不再在任何地方轮回，不再在三界中轮回。 三界是仍然有实体、仍然有无明、仍然有“造作”的地方。有形的“造作”是欲界，仍然执着于“造作”，执着于“我”，执着于“我”去感受色、声、香、味、触，就会在欲界轮回。色界是执着于有“我”，造作出色界禅定，然后执着于色界禅定，死亡之后就会在色界轮回。无色界是执着于有“我”，造作出无色界禅定，然后执着于无色界禅定，死亡之后就会在无色界轮回。 无色界禅定是不再执着于色、声、香、味、触，而是执着于空虚、轻松、舒适、空旷，一直沉浸其中，不会修其他禅定，因为要进入色界禅定，必须在死亡的时候进入色界禅定，但他一直沉浸在同一种状态中，不会修其他禅定，也不会修无色界禅定，所以无法进入色界或者无色界，因为他不会修，他不会修从第五禅（空无边处定）开始的无色界禅定。 第五禅是空无边处定，周围的一切都是空虚的，感觉就像这个世界上的一切都消失了，只剩下“我”和空虚的宇宙，这就是空无边处定，是第五禅。第一、二、三、四禅是色界禅定，喜、乐、舍，到第五禅，一切都是空虚的，就像宇宙空间，感觉就像“我”漂浮在宇宙空间中，什么也看不到，只有“我”和宇宙。然后，“我”阻碍了宇宙的空虚，把“我”打破，打破一切方向，“我”就消失了，只剩下心和空虚，就是识无边处定，心和识在宇宙的空虚中，所以是识无边处定。我们的心和识，有觉知、见解、理解，不断地专注，“我”的感觉、专注“我”、专注念头、专注感受，这些都消失了，只剩下空虚，无所有处定，感觉不到身体和心，存在于空虚中。 但由于缺乏足够的智慧，所以“我”还在专注，不知道在专注，一切都消失了，但“我”没有消失。所有这些禅定，都是带着“我”去觉知，但还没有觉知到“我”。这和佛陀的禅定不同，婆罗门教的禅定，从一开始就是带着“我”去专注呼吸，吸气的时候念“佛”，呼气的时候念“陀”，或者专注地、水、火、风，专注任何一个词语，专注“起”、“落”，专注食物，专注这个、那个，无论专注什么，只要是带着“我”去专注，就是婆罗门教的禅定。专注之后，就进入禅定，成为喜，带着“我”去专注，成为喜，喜消失之后，成为乐，也是带着“我”去专注、去觉知快乐。快乐消失之后，只剩下舍，喜、乐、舍，都是受蕴，因为它们都是感受，感受是舍，不苦不乐，也是带着“我”去专注、去觉知感受。 当打破“我”的时候，也是带着“我”去打破，当专注剩余的“心”的时候，心不断地生灭，带着“我”去专注，让它消失，带着“我”去专注、去觉知。当达到空虚的时候，也是带着“我”去专注、去觉知空虚。虽然是禅定，但它有“我”作为基础，执着于“我”，所以光芒是黑暗的，这是婆罗门教的禅定。可以入定三天、五天、七天，这些都是婆罗门教的禅定，不是带着“我”去放下“我”。 佛陀超越了他们，佛陀也修过这些禅定，也达到过第八禅，和郁陀罗迦罗弗多学习第七禅，然后和阿罗逻迦罗摩学习第八禅，阿罗逻迦罗摩已经没有智慧可以教导了，无法继续教导。佛陀没有了方向，当时没有人可以教导他，所以他继续修行，没有人教导他。最终，智慧，用智慧来观察，所有婆罗门教的禅定，都是带着“我”去专注、去觉知。 所以，觉知，觉知觉知者，觉知“我”，就是觉知“我”，带着“我”去专注、去觉知。观察觉知者，当不知道该做什么的时候，就不会在意，不在意，不在意不知道。专注观察身体，直到不再执着于身体，看到身体由地、水、风、火四大元素组成，身体由地、水、风、火四大元素组合而成，不再执着，不再执着于身体。 感受，从喜、乐、舍，苦、乐、不苦不乐，都是无常的，舍也是无常的，都是无常的，都是感受蕴，即使是空虚，仍然是蕴，是蕴，是无常的。所有感受都是无常的，无常之后，首先就是身念处，只有这条路才能达到涅槃，首先，有正念、正知，觉知身体，不再执着于身体，这是身念处。受念处，所有的禅定都是感受，所有禅定都是感受，都在无常、苦、无我之下，无法执着，从身念处开始，就看到无常、苦、无我，感受，从喜、乐、舍，一直到第八禅，第八禅被称为非想非非想处定，一切都是无常的，都是无我的，一切都是蕴，无论是苦、乐、不苦不乐，都是无常的，一直到受念处，因为看到一切都是无常、苦、无我。 心，无论多么空虚、轻松、舒适、最高境界，都是无常的，都是苦、无我，一直到心念处。然后去寻找觉知者，去寻找觉知者，觉知者，觉知什么呢？谁觉知空虚的心呢？无论多么空虚，直到一切都空虚了，就像宇宙一样，谁是觉知者呢？是带着“我”去觉知，带着“我”去专注，带着“我”去觉知，带着“我”去专注，所以观察被觉知的事物，被觉知的情绪，观察“我”这个觉知者，观察觉知者。 观察觉知者，好好地观察，就会看到觉知者有念头、有专注、有努力、有挣扎、有疑惑、有感受、有分析、有判断、有总结、有努力，一直在做着各种动作，在觉知中。觉知中存在着“造作”，这就是为什么你们听我讲法的时候，却闭着眼睛，不愿意认真听，然后说，然后听了之后，又来问，看到念头，看到念头，哪里有念头呢？我说的是它在专注、控制、总结、寻找觉知、理解、挣扎、寻找原因、结果、寻找对错、寻找疑惑、努力，动来动去，无论它做什么动作，总结起来就是觉知者中的“造作”。老师教的是觉知念头，觉知念头，但你们只是闭着眼睛，闭着眼睛就不听，不听就会有损失，有损失。 觉知者看到“造作”一直在进行，然后无论如何都无法摆脱它，无论如何都和它纠缠不清。如果没有人去理会它，它就会脱落，它就会消失。“造作”，专注、控制、努力、挣扎、分析、判断、寻找对错、寻找原因、结果、努力、努力，无论你们能说出什么，都是“造作”。现在要说老师没有教，没有这样说，大家都是证人。无论它有什么样的“造作”，觉知到“造作”存在于觉知者中，一直存在，它超越了“造作”，也超越了觉知者，因为“造作”存在于觉知者中，所以它也放下了觉知者，不再执着于“造作”，也不再成为觉知者，也不再成为沉浸的状态，沉浸的状态，它不在意空虚的状态，空虚就没有执着，它超越了“造作”。 所以就变成了不造作的心，造作的心就无法存在了，因为它是自然的，可以动摇，无法执着任何东西成为痛苦，它无法成为痛苦，所以就成为了涅槃，涅槃就在不造作的心中。最终的解脱，不生不灭，不破不坏，是不死界，是不死法。佛陀在这里超越了婆罗门教的禅定，无明，认识到真相，认识到原因和结果。 如果仍然执着于“造作”，执着于任何“造作”，执着于任何“造作”，然后执着于成为“我”，“我”又去执着于其他事物，这就是无明和执着，无明和执着一直存在，无明造作出“我”，然后带着“我”去贪爱、去执着，喜欢什么就执着什么，爱什么就执着什么，执着一切，这就是无明和执着，执着于“造作”，执着于一切“造作”，执着于成为“造作”，就无法成为不造作的心，超越了“造作”，无法执着任何东西，无法执着“我”，也无法执着任何东西，无法执着空虚，也无法执着“造作”，不是说只能不执着“造作”，而是无法执着“造作”，因为能够执着“造作”和空虚的，必须依靠“造作”，而它超越了“造作”，所以就变成了纯净的不造作的心，它无法用“造作”去执着有“造作”，因为它超越了“造作”，变成了纯净的“非造作”，所以佛陀说，非想非非想处定，身体和心，都是无常的，生灭的，有然后消失。 一切“造作”都是苦，身体、心，或者说色、受、想、行、识，都是苦，难以承受，因为它们必须经历生、老、病、死，痛苦和折磨，每个人都在挣扎和痛苦，被各种管子插满全身，被送进各种仪器中，插上呼吸机，然后死亡。 一切法都是无我的，“法”既包括“造作”，也包括“非造作”。“造作”包括色、受、想、行、识，“非造作”是不生不灭的，是超越五蕴的，超越“造作”的，不是实体，不是人，不是我们，不是我们的自我，不是我们的存在，不要执着于认为它是我们的，是我们的自我，是我们的存在。或者说，一切法都不可执着，不应该执着于任何事物成为痛苦，所以放下执着。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ ----- เท่าที่ปฏิบัตินะคะ。 คือไม่แน่ใจว่าทำถูกหรือเปล่าก็ทำคือคือก็ดูๆตัวเอง。 บางทีก็จะเห็นว่า。 คือคนเรานี่มันในชีวิตประจำวันนะคะเดี๋ยวมันก็จะมีบาปรู้ตัวมีสติอยู่ตรงกลางที่จะจะคล้ายๆกับลูกบอลที่จมลงใต้น้ำมันทีก็ปริ่มน้ำอยู่แล้วบางทีจะลอยขึ้นไปเป็นอย่างนี้สลับไปมาอยู่ตลอดนะคะแต่ทุกวันนี้ที่ทำก็คือรู้สึกว่าสบายใจขึ้นมอง。 เห็น。 ทุกอย่างคือเข้าใจเข้าใจในโลกอะไรๆอย่างมากขึ้น。 แต่ก็ยังคงทำเหมือนปกติว่ามีความอยากบางทีเราฟังทำไปสักพักหนึ่งแล้วก็แล้วก็รู้สึกว่าหยุดละอยากจะไปฟังเพลงก็จะทำก็ไปฟังเพลงอะไรอย่างนี้เป็นเหมือนเป็นปกติทำตัวเหมือนเป็นปกติไม่ได้อะไรถูกต้องไ。 หมคะ。 ก็ดีตใจก็ไม่ไปยึดเลยเป็นความทุกข์ความเครียดมาก。 ก็มีความสงสัยสว่างถายดี。 สิ่งที่เราจะต้อง。 รู้เห็นได้ใจของเรา。 ให้มันเป็นปัญญาขั้นสูงสุดขึ้นมาปัญญาขั้นสูงสุดก็คือรู้เห็นสิ่งที่เราไม่รู้ไม่เห็นที่มันจะเป็นวิชาัยเราในใจเรา。 มันก็จะเป็นปัญญาขั้นสูงสุดขึ้นไปอีก。 ที่ประพฤติปฏิบัติมาก็ดีแล้ว。 โดยไม่ในทางที่ถูกต้องแล้ว。 พี่นาสังเกตดูแล้วก็ไม่ได้เข้าไปยึดถืออะไรมากมาย。 จิตใจก็ไม่ได้จมอยู่ในความทุกข์ความเครียดไม่ได้แช่。 อยู่ความโปร่งโล่งเบาสบายอะไร。 แต่จิตใจก็มีความสุขความสบายอยู่มีความสงบอยู่แต่ก็ไม่ได้แช่ในอารมณ์เหล่านั้น。 เปิดใช้ได้ถูกต้อง。 แต่ก็ยังไม่พ้นทุกข์ยังไม่นพพาน。 เพราะว่ายังไม่รู้ไม่เห็นว่า。 ในร่างกายในจิตใจของเราเนี่ยลึกๆมันยัง。 มีความคิดความปรุงแต่งว่ามีเรามีตัวเรามีตัวตนของเรา。 แล้วก็หลงเอาความคิดปรุงแต่งที่เป็นเราตัวเราตัวตนของเรานะไปคิดไปปรุงแต่งไปดิ้นรนไปค้นหา。 ไปคิดไปปรุงแต่งเรื่องนั้นนี่เรื่องนี้เรื่องนั้น。 เวลาคิดมีความคิดมีอารมณ์ขึ้นมาก็รู้สึกจริงๆเลยว่าเป็นตัวเราคิด。 ตัวเราเป็นผู้คิด。 ความสบายใจก็ตัวเราเป็นผู้สบายใจเพราะไม่สบายใจก็ตัวเราเป็นผู้ไม่สบายใจ。 เพราะมันมีอารมณ์อย่างไรก็ตัวเราเป็นผู้มีอารมณ์อย่างนั้น。 รวมทั้งเวลาดิ้นรนค้นหาทำก็เอาตัวเราไปดิ้นรนค้นหาทำมหานพพาน。 เวลามีความรู้สึกว่าเป็นทุกข์ก็มีความรู้สึกว่าตัวเราเป็นผู้เป็นทุกข์。 เวลาเอาตัวเราไปดิ้นรนค้นหาทางออกจากทุกข์ก็เอาเป็นตัวเราถก็ไปทั้งตัวเป็นตัวเราจริงๆอย่างจังผมก็ไปเลย。 แล้วก็ไม่ได้สังเกตเห็นในใจตนอย่างนี้。 ขณะที่มันมีตัวตนของเราโทรก็。 ไปคิดไปปรุงแต่งไปลมไปค้นหาไปสงสัย。 ไป。 ถ้าเราเนี่ยสังเกตดีๆอยู่เงียบๆ。 เราจะเห็นกิริยาจิตหรือปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นในใจเราเหมือนอย่างที่หลวงตาพูดวามันแสดงแอชั่นแสดงกิริยาการต่างๆให้ปรากฏ。 แต่เรากลับไม่เห็นตนเองไม่เห็นว่าในร่างกายในจิตใจของเราเนี่ยมันทำปฏิกิริยาอย่างที่หลวงตาพูด。 ไปในจิตใจของเราเองเรายังไม่รู้จิตใจของเราเองเลย。 เพราะฉะนั้นเราจะต้องดูใจของเราเองให้ได้。 กลับรู้เรื่องเอาวิชาที่ซ่อนเรอยู่ในใจของเรา。 แอบคิดแอบพูดแอบกระทำแอบคิดแอบถึกซองแอบดิ้นรนแอบค้นหาแอบมีกิเลส。 อยู่ในใจแอบอยู่แอบแต่เจ้าตัวกลับไม่เห็นก็ไม่รู้นี่สิ。 ว่าไม่พ้นทุกข์ก็มาอยู่ตรงนี้เนี่ย。 มันน่าอายมากกว่าคนอื่นเนี่ย。 ขากลับรู้เห็นเราได้。 แต่ตัวของเราเองก็แกกลับไม่รู้ไม่เห็นว่าเนี่ยเราทำกริยาแบบนี้ในใจเราลงคิดลงปรุงแต่งแบบนี้ลงไปคิดไปปรุงแต่งดิลนค้นหาปนภาลงคิดลงปรุงแต่งที่ลงค้นหาทางออกจากทุกข์แล้วก็ลงคิดลงปรุงแต่งที่ลงไปนกเลสในราคาโทสะโมรุ่。 มหลง。 ลงไปก็ไม่รู้ตัว。 แต่ก็รู้หมดแล้ว。 เหมือนกับเขารู้ไสเรากี่คนกี่คนรู้หมดแล้วแต่เรากลับไม่รู้ตัวเลยมันน่าอับอายไหม。 เพราะฉะนั้นทุกคนเนี่ย。 จะต้องรู้ใจของนเอง。 แล้วก็จะพ้นจากทุกข์ได้。 เวลาเห็นลูกเห็นมันรุมานแล้วเราก็ไม่ติดไปกับมัน。 ไม่พยายามไปดับมันไม่ลงไปเป็นมัน。 ใจก็ว่าเปล่า。 ใจก็สงบใจก็เงียบใจก็สงัดเพราะใจแท้ๆ。 มันไม่ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีรูภัณฑ์สณฐานใดๆไม่มีมืดไม่มีสว่างไม่มีสุขไม่มีทุกข์。 ไม่มีการเกิดดับไม่มีการไปไม่มีการมาไม่มีการหยุดอยู่。 ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ。 มันได้ปรากฏอะไรเลย。 นัคือใจ。 เมื่อเขาเวลาเขาตั้งชื่อเขาไปตั้งชื่อตามคุณสมบัติของมัน。 ใจแท้ๆหรือจิดั้งเดิมแท้ๆนะหรือจิเดิมแท้ๆนะ。 มันเป็นความว่าง。 ว่างเปล่าจริงๆเหมือนดังท้องฟ้าเหมือนดับอวกาศ。 เรียกว่าสุยตาเรียกว่าสุยตาธาตุธาไม่ได้หมายถึงก่อนธาตแต่ไม่ถึงไม่มีคุณสมบัติแบบนั้นตามธรรมชาติของมัน。 คือเป็นความว่างไม่มีขอบเขตว่าแบบไม่มีขอบเขตไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีอะไรปรากฏเลยว่างๆไพศาลมาดังความว่างจักรวาล。 ใจดั้งเดิมแท้ๆ。 มันเป็นความว่างที่มีความรู้แต่ตัวเองไม่มีเขาเลยเรียกว่าถ้าดรู้ถ้าไม่ได้หมายถึงก่อนถ้าคือคุณสมบัติของมันตามธรรมชาติ。 มันมีแต่ความรู้แต่ตัวตนของผู้รู้ไม่มี。 มันเป็นวิสังขาร。 เขาเรียกพี่สังขารเพราะวามันไม่สังขารได้แม่กระดุกกระดิกแม่แม่กับเพื่อน。 มันก็ไม่ใช้ความรู้ความเห็นความเข้าใจ。 มันไม่เอาสังขารได้。 จึงเรียกว่าวิสังขาร。 หรืออสังฆฐธาตุหรืออสังฆธรรมคือแปลว่าไม่สังขารก็คือไม่สังขาร。 สังกัดชาติก็คือมันเป็นคุณสมบัติตามธรรมชาติไม่ได้เป็นก่อนชาติเป็นคุณสมบัติตามธรรมชาติที่มาเนี่ยไม่อาจสังขารได้。 เมื่อมันไม่อาจสังขารได้ตัวตนมันก็ไม่มี。 มันไม่มีรูภัณฑ์สณฐานใดๆเลยทั้งไม่มืดทั้งไม่สว่างทั้งไม่สุขทั้งไม่ทุกข์。 ถ้าไม่มีการไปไม่มีการมาไม่มีการหยุดอยู่ไม่มีการเกิดไม่มีการดับไม่อาจจะถูกใครทำลายได้。 ไม่อาจจะมีสิ่งใดทำลายมันได้เพราะมันคือความไม่มีอะไรเลยไม่ปรากฏอะไรเลยจึงไม่อาจถูกทำลายได้ตลอดกาล。 ที่มันไม่อาจได้ถูกทำลายได้มันไม่มีตัวตนปรากฏเลยตลอดกาล。 ยังไม่มีใครทำลายมันได้มันไม่เกิดระดับตลอดกาลมันจะเรียกเรียกกชื่อมันชื่อว่าอมตะ。 อมตธาตุหรืออมตธรรม。 เป็นธรรมชาติที่ไม่อาจถูกทำลายได้ไม่เกิดไม่ดับไม่ตายไม่แตกไม่ดับไม่มีการเกิดไม่มีการตาย。 มันไม่มีที่อยู่แน่นอนไม่มีที่ตั้ง。 นัคือใจ。 และใจนั่นแหละคือความพ้นจากทุกขหนึ่งเดียวเท่านั้นที่พ้นจับทุกข์ได้。 นอกจากใจและเป็นทุกข์ทั้งหมด。 ดังนั้น。 จึงต้องปฏิบัติให้พบใจและถึงใจ。 พ่อแม่ครูบาอาจารย์ทั้งหลายถึงกล่าวว่าพบใจพบทำถึงใจถึงพระนพพาน。 ใจ。 ไม่อาจปรุงแต่งได้ไม่อยากกระเพอนได้ไม่อาจเคลื่อนไหวได้ไม่ปรากฏเลย。 สังเกตดูสิ。 เราหลงไปเป็นตัวสังขารหมดเลย。 ลงไปเป็นตัวปรุงแต่ง。 ลงไปเป็นตัวคนดูคนเพ่งคนรู้คนพยายาม。 ลงไปเป็นคนมีอารมณ์。 ลงไปเป็นผู้คิดผู้ปรุงแต่งลงไปเป็นผู้ดิลนค้นหา。 ลงไปเป็นคนปรุงแต่งลงไปเป็นผู้ปรุงแต่งลงเป็นสังกัดปรุงแต่งลงไปเป็นอาการหมดเลย。 แล้วก็ที่สุด。 หลงไปเป็นความปรุงแต่งที่จะจะเอาความปรุงแต่งนั้นมาเป็นใจให้ได้นี่คือสิ่งสำคัญที่สุด。 ลงไปเป็นสังขารปรุงแต่งไปคิดปรุงแต่งพยายามจะเอาความปรุงแต่งมาเป็นใจให้ได้。 แต่มันเป็นธรรมชาติคนละธรรมชาติคนละประเภท。 ธรรมชาติของความคุุงแต่งย่อมเป็นธรรมชาติที่เกิดดับย่อมแตกทำลาย。 ย่อมกระเพื่อนย่อมไหวตัวย่อมคิดย่อมคงุงแต่งได้ย่อมแสดงแอคชั่นได้ย่อมแสดงกิริยาการได้ย่อมเสียใจได้ย่อมสุขย่อมทุกข์ได้ย่อมต้องสายย่อมเศร้ามองได้。 คือธรรมชาติของสังขาธรรมชาติของพุงแต่ง。 มันเป็นธรรมชาติคนละประเภทคนละตัวกับสังขาร。 หรือใจหรือจิดั้งเดิมแท้ๆหรือสุยตาธาตุหรือนพพานธาตุคือธาตที่ไม่หาปรุงแต่งึอะไรเป็นทุกข์ได้。 มันไม่ใช่เป็นอย่างเดียวกัน。 มันเป็นคนละประเภทโดยชัดเจน。 หลายหลายคนพยายามจะไปไล่ดับสังขาร。 พยายามทำสังขารให้มันนิ่งๆ。 พยายามจะดับความคิดอารมณ์ดับความรู้สึกให้มันหยุดให้หมดให้มันสนิทให้หมดดับสนิทให้หมดเพื่อจะให้มันเป็นใจที่ไม่คงแต่งใ，ห。 ้เป็นสุย。 มันเป็นธรรมชาติคนละประเภทเราไปไล่ดับสังขารยังไงก็ตามสังขารย่อมเป็นสังขารอยู่กันทางค่ำผู้ที่พยายามไปไล่ดับสังหารมันก็ยังเป็นสังขารผู้พยายามไปปล่อยวางสังขารเพื่อให้ไปเป็นใจที่ไม่สังขารให้ผู้พยายามไปปล่อยวางยังไงมันก็เป็นสังขารอยู่ล่ำไปมันไม่มีอาจเ。 ป็นใจที่ไม่สังขารได้。 ความเป็นใจที่ไม่สังขารมันก็เป็นใจที่ไม่สังขารไปซะเลย。 มันเป็นใจที่ไม่สังขารไปเลยเป็นใจที่ไม่หาสังขารไปซะเลยแล้วก็ปล่อยสังขารไปสังขารไปมันอยากสังหารสังขารไปยังไงก็จะช่างมันเพราะมันเป็นสังขารแต่ตอนนี้เป็นใจที่ไม่สังขารแล้วก็แค่นั้นเองไม่ใช่ว่าเอาสังหารไปไล่ดับสังขารให้เพื่อให้มันดับไปให้สังหารมันดับไ。 ปแล้วเป็นใจที่ไม่สังขาร。 ก็ใจที่ไม่สงขามันมีอยู่แล้วในธรรมชาติ。 วัดธรรมชาติมันย่อมมีสังขารที่เกิดขึ้นระดับไปในความไม่สังขารสังหารทั้งหมดไม่อาจหลุดรอดพ้นจากความไม่สังขาร。 เปรียบความไม่สังขารเปรียบเหมือนอวกาศ。 ความว่างเปล่าของธรรมชาติที่ไม่มีขอบเขตไม่มีดวงไม่มีรูปร่าง。 วางไพศาลไปหมดเลยว่าไปศาลไปหมดได้คือใจแต่หรือถ้าาตุแท้หรือสุตาธาตุหรือนพพานธาตุ。 ส่วนสังขารทั้งหมดตั้งแต่เล็กที่สุดคือความคิดความปรุงแต่งพลังงานทั้งหมดเนี่ยจนถึงปรมาู。 จุดถึงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตั้งแต่โลกดวงดาวดวงจันทร์ดวงอาทิตย์อกาบาทดาวเทียมเครื่องบิน。 ทุกอย่างที่บินอยู่ในจักรวาล。 แต่เป็นสังขารหมดเลยในความว่างเปล่าสังขารไม่ว่าจะยิ่งใหญ่ปันใด。 หรือเล็กเอียดจถึงกับมนูช้าหรือเลวปานใดก็ตามยดเกิดดับเปลี่ยนแปลงอยู่ในความว่างเปล่าของพี่สังขารคือธรรมชาติที่ไม่อาจสังขารได้ธรรมชาติที่ไม่ปรุงแต่งได้ธรรมชาติที่ไม่ปรากฏอะไรเลยเรียกว่าเป็นความว่างเปล่า。 อย่าลงเป็นสังขาร。 เพราะว่าสังขารเนี่ย。 ที่เราบอกวามันยิ่งใหญ่ปานใดเมื่อเทียบกับความว่างเปล่าของจักรวาลเช่นดวงอาทิตย์ดวงดาว。 ลูกโลกที่ว่ายิ่งใหญ่ที่สุดเมื่อเทียบกับความว่างเปล่าจักรวาลมันเพียง。 เล็กนิดเดียวกับจอยลอยแค่มนูในจักรวาล。 สังขารอะไรก็ตามที่ว่ายิ่งใหญ่。 แต่ถ้าทีมันก็เล็กกระจิ๋วหลิวกระจ้อยร่อยนิดเดียว。 เป็นแค่ประูเดียวในจักรวาลที่วางใหญ่ไปศาลที่ไม่มีขอบเขตลงเป็นสังขารต้องเป็นจักรวาลที่ว่างเปล่า。 มันมีอยู่แล้ว。 ในตัวเรานี่แหละ。 ร่างกายของเราเป็นสังขาร。 ร่างกายของเราเป็นสังขารเพราะมันเสื่อมไปมันสิ้นไปไปสู่ความแก่ความเจ็บความตายความเน่าเปลื่อยผูกพังสลายไปกับคืนสภาพตามธรรมชาติกับพืสุธาตุดินกลับคืนสู่ชาติาตุน้ำกลับคืนสู่ชาติาตุลมกลับคืนสู่ชาติาตุไฟกลับคืนสู่อากาศอ。 ากาศ。 กลับคืนสู่ชาติารู้。 ส่วนร่างกายก็มีร่างกายเราก็มีแค่ดินน้ำลมไฟบอากาศด้วยที่เป็นความว่างในตัวเรามันก็เป็นห้าธาตุพัดดินพน้ำพัดลมไฟและอากาศที่เป็นความว่างในตัว。 เราเนี่ย。 มันต้องตายต้องแตกดับต้องผูกพังสลายก็คืนไปสุภาพตามธรรมชาติดินน้ำลมไฟและอากาศที่เป็นความว่าง。 ความรู้สึกนึกจิอารมณ์ที่เป็นเวทนาสัญญาสังการวิญญาณและผู้รู้。 ดินไก่จ่ายก็ดับไป。 นี่เป็นสังขารหมด。 ร่างกายเปรียบเหมือนศาล。 เวทนาสัญญาทั้งการวิจารณ์รวมทั้งผู้รู้ต่างๆวิไกใจเป็นพลังงาน。 ร่างกายเป็นศาสาร。 จิตใจความรู้สึกนึกคิดอารมณ์。 ที่ผมแต่งได้ที่กระเพิื่อมได้ที่ไหวตัวได้。 ที่เพลงที่จ้องที่เน้นที่กฎที่คมที่บังคับที่แทรกแซงที่อยากให้อะไรมันเป็นไปอย่างไรที่ไหวตัวได้ที่แสดงa c t่นได้แสดงปฏิกิริยาได้。 ทั้งหมดมันเกิดดับได้เปลี่ยนแปลงได้ปรากฏได้เป็นสังขารหมด。 สังขารก็มีทั้งรูปปสังขารคือการและนำมาสังขารคือเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณ。 สังขารเนี่ยมีทั้งสังหารที่มีวิญญาณของและสังขารที่ไม่มีวิญญาณคลอง。 สิ่งใดก็ตามนอกจากความว่างเปล่าของธรรมชาติ。 รถเป็นสังขารหมด。 สังขารตั้งแต่โลกดวงดาวดวงจันทร์ดวงอาทิตย์。 วัตถุทุกนิดและสิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่อยู่ร่องรอยอยู่ในอวกาศรถเป็นสังขารทั้งหมด。 อันไหนเป็นสิ่งที่มีชีวิตมีวิญญาณขององก็เป็นสังขารไม่มีวิญญาณของเขาเป็นสังขาร。 ความไม่สังการก็คือความว่างเปล่าของธรรมชาติจักรวาล。 เรียกว่าทาสอากาศ。 แต่ความว่างเปล่าของจักรวาลหรือธรรมชาติที่เป็นทาสอากาศนั้น。 มันมีคุณสมบัติคล้ายกับธาสรู้เพราะถ้าารู้ก็เป็นความว่างเปล่าเหมือนกับธาอากาศที่ไม่มีไม่มีขอบเขตไม่มีต，ั，ว，ต，น，ไม่ม，ี，ร，ู，ป，ร，่างไม่มีรูป，ั，ณ。 ฑ์，สานใดๆ。 ไม่มีแสงสีมันว่างป่าเววงไปเป็นเนื้อเดียวกับอวกาศจักรวาลแต่ถ้าอากาศถ้าดที่เป็นความว่างเปล่าของอากาศจักรวาลไม่มีความรู้แต่ถ้ารู้เนี่ยมันมีคุณสมบัติเหมือนกับความว่างเปล่าธรรมชาติจักรวาลแต่มันมีความรู้อยู่ในตัวมั。 นเอง。 ตอนนี้มันไม่มีตัวตนแต่มันมีความรู้อยู่ในถาสนั้นเองเป็นคุณสมบัติที่มีความรู้อยู่ในตัวมัน。 เปรียบเหมือนกับว่าพระอาทิตย์มีแสงสว่างในตัวเอง。 แต่ดวงดาวและดวงจันทร์。 ดวงดาวบางดวงที่ไม่ใช่ดาวฤกษ์。 นปเคาะมีแสงสว่างสะท้อนมาจากดวงอาทิตย์。 หรือเหมือนกับพวกแสงหิ่งห้อยที่เราเห็นว่ามันมีแสงสว่างในตัวเองโดยไม่ต้องไปเสียบปลั๊กไฟให้มีแสงสว่าง。 มีแสงสว่างในตัวมันเองเนี่ยก็เปรียบเหมือนว่าคาดว่าที่มีความรู้ในตัวมันเองเรียกว่าถาดรู้มันมีความรู้ในตัวมันเองโดยไม่ต้องอาศัยพึ่งพ，า。 ขันธ์ห้า。 มันเป็นธาตุที่เป็นอิสระจากขันห้าและมีมันมีความรู้ด้วยตัวมันเองโดยไม่ต้องอาศัยขหน้าที่เป็นลูกเป็นขนาดสัญญาสังขาวิญญาณ。 ดังนั้นถ้ารู้。 ที่มันพ้นจากความยึดถือแล้วที่ไหนวิชาแล้วมันมีความรู้ในตัวมันเอง。 มันมีความรู้สึกตัวมันเอง。 มันไม่ต้องพึ่งพาสิ่งใด。 แต่มัน。 เกิดมาเพราะวิชาที่เป็นเปลือกคู่มันมา。 ถ้ารู้เนี่ย。 มันวิชาที่เป็นเปลือกพุ่มมันมาเหมือนดั่งข้าเปลือกที่มีเปลือกข้าวหุ้มเมล็ดข้าวไว้ภายใน。 ข้าวเปลือกเนี่ยเมื่อเข้าไปเสี่เผือกออกเหลือแต่เมล็ดข้าวที่เป็นข้าวสารอยู่ภายในแล้ว。 เอาไปปลุกยังไงมันก็ไม่ขึ้น。 เพราะว่าเปลือกมันถูกสีออกไป。 ้เปลือกข้าวนี่แหละวิชาเปรียบเหมือนเอาวิชาที่มาห้มจิตเดิมๆหรือใจดั้งเดิมแท้ๆดเดิมแท้ๆหรือจิตดั้งเดิมแท้เหมือนกับเมล็ดข้าววิชาได้แหละเพแค่ความโง่ความหลงยึดถือหมหุ้มเอาไว้。 เดิมแท้ไว้。 ไอ้ความโง่วิชาความยึดถือเนี่ยมันไม่ได้เป็นเนื้อเดียวกับ。 ถ้ารู้ที่เป็นความว่างเปล่าเพราะถ้ารู้ที่เป็นความว่างเปล่าเนี่ยมันไม่มีเนื้อที่。 ไม่มีหม้อไม่มีหายไม่มีภาชนะที่เอาอะไรไปจุมันได้มันเป็นความว่าง。 วิชาที่ไม่ได้อยู่ในไม่อยู่ในเนื้อไม่อยู่ในเนื้อของท่านรู้เพราะถ้ารู้มันไม่มีเนื้อที่。 ที่เป็นเหมือนหม้อเป็นหายที่เอาวิชาไปไปดูไปด้วยเดียวกับมันได้。 นะเนี่ยวิชาคือความโง่ความหลงยึดถือที่ความไม่เข้าใจธรรมชาติธรรมสัจธรรมความจริงเนี่ย。 มันเป็นเพียงแค่ข้าเปลือก。 ที่มาหุ้มเผือกข้าวที่มาห่มเมล็ดข้าวไว้ภายในวิชามาห่มที่เดิมแท้ไว้ภายในมันไม่ได้เป็นเนื้อเดียวกัน。 หรือเปรียบเหมือนว่า。 ห้องกระจกเอาวิชาเปลี่ยนเป็นห้องกระจกที่มาห่มความว่างไว้ภายใน。 จะทำให้แบ่งแยกออกว่าความว่างภายนอกห้องกระจก。 กับความว่างภายในห้องกระจก。 เพราะอะไรเพราะว่ามันมีความว่างเหมือนกันภายในห้องกระจก。 ความว่างนอกห้องกระจก。 แต่มันมีกระจกข้างเพื่อวิชา。 มันจึงต้องระเบิดห้องกระจกทิ้ง。 ระเบิดอ้อกระจกทิ้ง。 วิชาห้องกระจกถูกระเบิดทิ้ง。 ความว่างซึ่งเป็นธาสุรู้ในห้องกระจก。 มันก็ไปรวมกับความว่างในธรรมชาติจักรวาลเป็นเนื้อเดียวกัน。 แต่ความว่างในธรรมชาติในจักรวาลมันไม่มีความรู้。 แต่ความรู้ความว่างในห้องกระจกไม่มีความรู้。 แต่มันถูกห้องกระจกหุ้มไว้แค่นั้นเองเอาวิชาที่ไม่เข้าใจธรรมชาติตามความเป็นจริงลูกตาจึงพยายามอธิบายธรรมชาติตามความเป็นจริงให้พวกท่านทั้งหล。 ายเข้าใจ。 แล้วท่านเปลี่ยนพิจารณาสังเกตให้เห็นความจริงตามไป。 สังเกตที่นายเห็นความจริงตามไป。 แล้วท่านก็จะสังเกตเองมันได้。 เพียงท่านสงบใจ。 ให้ใจมันสงบ。 หัวใจของท่านสงบแล้ว。 ท่านจะเห็นความปรุงแต่งความคิดปรแต่ง。 ที่เกิดดับอยู่ในความสงบ。 สนใจเป็นธรรมชาติในปรุงแต่งไม่เกิดไม่ดับ。 แต่คันห้า。 คือชีวิตประกอบด้วยลูกไปทนาสัญญาสังขาวิญญาณ。 มีความคิดความปรุงแต่ง。 กระดุกกระดิกกระดุกกระดิก。 กระเพอได้ไว้ตัวได้。 คิดนึกตึกตรองปรุงแต่งเพลงจ้องเน้นอดคมบังคับสงสัยดิ้นรนค้นหาพยายามพยายาม。 แสดงactionอย่างใดๆก็ได้เพราะเป็นความปรงแต่ง。 จิทธิพุงแต่ง。 ความรู้สึกนึคิดตอารมณ์รวมทั้งผู้รู้。 ผู้ดูผู้เพ่งผู้ชอบผู้เห็นผู้เข้าใจเป็นธรรมชาติที่ผมแต่ง。 เป็นความปรุงแต่งเกิดหลับอยู่ในความไม่ปรุงแต่งอยู่ตลอดเวลา。 มันเป็นธรรมชาติอยู่คู่กันเป็นธรรมชาติอยู่คู่กัน。 แต่มันไม่เป็นเนื้อเดียวกัน。 ความปรุงแต่งก็ปรุงแต่งไป。 เหมือนกับโลกดวงดาวดวงจันทร์ดวงอาทิตย์。 ดาวเทียมเครื่องบินจรวดนกหนอนแมลงที่บินในท้องฟ้าได้。 รวมทั้งโลกที่หมุนไปและทุกชีวิตที่อยู่ผิวโลก。 เป็นธรรมชาติที่ปรุงแต่ง。 อยู่ในความว่าง。 เมื่อท่านเห็นว่าธรรมชาติที่ผมแพ่งมันผแพ่งอยู่ในความว่าง。 เห็นธรรมชาติที่ปรุงแต่งปรุงแต่งอยู่ในธรรมชาติที่ไม่ปรุงแต่ง。 ธรรมชาติที่ไม่ปรุงแต่งเนี่ยที่ภาษาสมมุติมีชื่อเรียกไปตามคุณสมบัติของเขาเรียกว่าใจบ้างเรียกว่าจิตเดิมแท้บ้าง。 เรียกว่าสุนยะตาบ้างเรียกว่าผ่านานธาสบ้างเรียกว่าอมสธาตุอมธรรมบ้างเรียกสังขารเรียกว่าอสังฆทาตุอสังฆธรรมบ้างเรียกว่าธรรมธาตุบ้างชื่อมาเรียกตามคุณสมบัติของใจคุณสมบัติของธาตุดูแท้ๆ。 เปลือกเปลือกที่มาหเผวิชาดับไปแล้วมันเปลือกข้าวมันหายไป。 มันก็เลยเรียกมันกับเรียกข้าวสารที่อยู่ในข้าวเปลือกแล้วก็มีรูปร่างลักษณะมีคุณสมบัติเป็นอย่างไรคือรูปร่างมันไม่มีหรอกลักษณะก็ไม่มีเรียกตามคุณสมบัติของมันก็เลยเรียกชื่อตั้งชื่อตามคุณสมบัติของมันไม่มีชื่อ。 เยอะ。 เพราะมันไม่มีความไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีรูปัณฐานใดๆไม่ปรากฏที่อยู่ที่ตั้งไม่มีการกระเพื่อมไม่มีการไว้ตัวใดๆมันจะเป็นความว่างเปล่าก็จะตั้งชื่อมันว่าสุยะตา。 แล้วเมื่อมันไม่มีตัวตนไม่มีความไม่อาจจะปรุงแต่งึถืออะไรเป็นทุกข์ได้ถึงึงเรียกวันนี้ผ่านานธาส。 มันไม่อาจแตกดับทำลายได้ไม่มีใครไปทำลายมันดับมันไม่เกิดไม่ดับ。 ไม่มีใครทำลายมันไม่ได้มันจะเรียกอมตะธรรมตพาาธรรมตธรรม。 มันไม่อยากปรุงแต่งไม่อยากคิดิดไมอยากปรแต่งไม่อยากไว้ตัวไม่อยากกับเพื่อนใดได้ไม่อยากเกิดดับได้จึงเรียกว่าพี่สังขาร。 วิไปสังขารกับกรุงแต่งมีสังขารก็ไม่ปรแต่งสังขารอสังทาตุก็ไม่สังขารก็คือความปรุงแต่งสังขารก็คือไม่สังขา，ร，อ，สังฆทา，ต，ุ，ก，็，ธ，ร，ร，มชาติที่ไ，ม，่。 ปร，ุงแต่ง。 เรียกว่าธรรมชาติ。 เป็นธรรมชาติธรรมชาติก็คือเป็นธรรมชาติที่ถึงถึงความสิ้นปรุงแต่งไม่ปรุงแต่ง。 สนใจที่ไม่ปรุงแต่งเป็นใจที่ไม่ปรุงแต่งนั้นไม่ใช่เอาตัวเราที่เป็นการหน้าไปเป็นใจที่ไม่ปรแต่งแต่เป็นใจที่ไม่ปรแต่งที่มันมีความรู้อยู่ในตัวมันเองโดยไม่ต้องพึ่งพาสิ่งใดไม่ต้องพึ่งพากันหน้าไม่ต้องพึ่งพาตั。 วเรา。 มันพ้นจากตัวเราพ้นจากการห้าพจากความปรุงแต่งเป็นใจที่ไม่พุงแต่งแต่พท่านทั้งหลายอย่างเข้าถึงใจไม่พแต่งยังลงไปเป็นความปรุงแตผมแตผมแต่งดลนค้นหาพยายามพยายามพยายามกระสนดิ้นรนทุกวิถีทางแล้วก็สุดท้ายก็ลงไปเป็นความปรุงแต่งยึดถือตัวเราแล้วก็เอาตัวเราไปยึด。 ถือผู้อื่นให้เป็นทุกข์ท่านยังลงอยู่ในความปรุงแต่งปรแตุงแต่ง。 นั้นเมื่อท่านลงเรียนความปรุงแต่งท่านจะกลับคืนสู่ธรรมชาติที่ว่างเปล่าไม่ได้。 คือเปลือกข้าวเนี่ย。 ที่มันหุ้มเม็ดข้าวสาร。 เปียเหมือนวิชาที่มาห้มจิตเดิมแทของท่านหรือหธาสรู้เนี่ยมันจะไม่ดับ。 หรือเหมือนกับห้องกระจก。 ที่มห้มความว่างไว้ภายใน。 ทำให้ความว่างภายในกับภายนอก。 ความว่างภายในห้องกระจกเป็นธาตุรู้ความว่างภายนอกกระจกเป็นความว่างเปล่าแต่ว่ามาจากจักรวาลกลับไปรวมกันไม่ได้เพราะห้องกระจกมันขวางไว้เพราะก่อนตายท่านยังไม่ระเบิดห้องกระจกวิชาคือความโง่。 ความหลงยึดถือความไม่รู้ธรรมชาติตามความเป็นจริง。 มันยังหลงอยู่ยังถืออยู่มันยังโง่อยู่。 เลยกลายเป็น。 เอาสังขารมาเป็นตัวเราตัวเราเป็นสังขารออกจากร่างนี้ไป。 เป็นตัวเป็นตนแม้แต่คันห้าลูกเป็นขนาดสัญญาสังการวิญญาณที่เป็นการอยากดับไปหมดแล้ว。 แต่คันห้าที่เป็นการโปร่งแสง。 ยังมีอยู่ยังไม่ดับคือความที่สร้างตัวเราให้เป็นตัวตนก็กระเด็นออกจากร่างเราไปรอให้พวกที่มันว่าเอาวิญญาณไปเนี่ยเอาไปลงโทษตามผลของเราก็มาลากเราไป。 ประวัติความรู้สึกเป็นตัวเป็นตนยังไม่ดับไป。 ความหลงรู้สึกเป็นตัวเป็นตนมันดับไปจากใจเราเหลือแต่ธาสุตามธรรมชาติเป็นธารู้ที่ไม่ต้องพึ่งพาสิ่งใดไม่ต้องอาศัยสิ่งใดนั้นแหละห้องกระจกก็ระเบิดออกไปตั้งแต่ในปัจจุบันนี้ไม่ใช่ไประเบิดตอนตายถ้ารู้ในใจซึ่งเป็นธาสุรู้ที่ว่างเปล่าก็ไปรวมกับความว่างที่น้อ。 งกระจกกลับคืนสู่ความว่างจักรวาลเดิม。 ไม่ไปเวียนว่ายตายเกิดในพบใดต่อไปในพบทั้งสาม。 พบทั้งสามเป็นพบที่。 ยังมีตัวตนไปยังมีวิชามีความปรุงแต่ง。 ตั้งๆก็มีกรรมพบ。 เป็นพบที่ยังปรุงแต่งหลวงปุงแต่งเสพในตัวเราหลวงปู่แต่งเป็นตัวเราไปเสพการูปรกิจเสียงสัมผัสก็จะไปเวว่ายไปเกิดในการพบพแล้วก็รูปประภพก็หลงมีตัวเราปรุงแต่งเป็นรูปประชาแล้วก็เสพ。 รูปประชาอยู่ก็ตายแล้วก็ไปเกิดในรูปปภพ。 แล้วก็เอารูปเอารูปประจารย์。 หลวงปู่แต่งเสพประจารานหลวงปแตฌาน。 ตายแล้วก็。 ต้องไป。 เกิดไม่พบพของอรุปฌหลวงปู่แต่งไม่เป็นชา้าง。 ไม่ไปเสพลูกรถเกเสียงสัมผัสหลวงปู่แต่งเสพความโปร่งโลกเบาสบายความว่างๆไว้ก็แช่แชทำไม่เป็นฉานด้วยไปรูปผมมก็ไม่ได้เพราะไปรูปผมต้องขนาดจิตตายเนี่ยมันจะต้องส่งรูปประชาานส่งรูปประฉันก็อยู่มันแช่อย่างเ。 ดียว。 เป็นพิธีสุกเบขาก็ไม่เป็นเป็นแต่แชว่าปกโลกฝเบาสบายเดียวแชอย่างเดียวเป็นก็ไม่เป็นชายเป็นชมก็ไม่ได้จะไปพรมก็ไม่ได้เพราะวามันไม่เป็นมันไม่เป็นวิวิชาพิธีสุขเบขาที่ชาานแล้วขึ้นที่7。 ขึ้นชานที่5วิญาณยนะ。 ขึ้นวิญญาณนานใจชนะมันว่างเปล่า่าเวว่างไปหมดเลย。 รอบตัวเราเนี่ยนอกตัวเราว่าว้าเปล่าเหมือนกับทุกอย่างในโลกนี้มันหายได้หมดเหลือแต่ตัวเรากับจักรวาลที่ว่างเปล่าเนี่ยมันก็ขึ้นอากาศสาใจยชนะชั。 ้นที่ห้า。 ชที่หนึ่งสองสามสี่มันเป็นรูปประจารานวิตกวิจารณ์ปิติสุขเบจารย์ขึ้นที่ห้าแล้วแต่ความว่างเปล่าไปหมดเลยว่างๆเหมือนอวกาศก็คือเหมือนกับตัวเราไปรออยู่ในอวกาศมองไม่เห็นอะไรเลยมีแต่ตัวเราอวกาศขึ้นต。 ้นนะ。 แล้วเสร็จแล้วไอ้ตัวเรามันเกะกะความว่างจักรวาลเกะกะอยู่ระเบิดตัวเราทิ้งไป。 ระเบิดทิ้งไว้ทุกทิศทุกทางตัวเราเลยว่างเปล่าเหลือแต่จิตกับความว่างเป็นวิญญาณชนะจิตวิญญาณ。 อยู่ในความว่างปากของอวกาศก็เลยเป็นวิญญาณอาจารยนะจิตของเราวิญาณของเราจะมีความรู้ความเห็นเขาเข้าใจเพลงเข้าเพลงเข้าเพลงเข้าที่มันเอาความรู้สึกเป็นเพลงเข้าตัวเราเป็นเพลงเข้าเพลงความคิดความรู้สึกเพลงมันดับไปเหลือแต่ความ。 ว่าง。 จยาตนะ。 ไม่รู้สึกว่ามีทั้งกายและจิต。 อยู่ในความว่า。 แต่ด้วยความที่มีสติปัญญาไม่รอบคอบ。 มันก็เลย。 มีตัวเราเนี่ยไปเพ่ง。 ไม่รู้ไปเพลงทุกอย่างมันดับไฟแต่ตัวเราไม่ดับ。 ทานทั้งหมดเนี่ยเอาตัวเราไปรู้。 แต่มันยังไม่ได้รู้ตัวเรา。 มันต่างกันนะชาฤาษีกับพระพุทธเจ้า。 คือชาฤาษีเนี่ย。 มันตั้งแต่แรกเลยเอาตัวเราไปเพลงหายใจเข้าออก。 หายใจเข้าพูดหายใจออกโทรหายใจเข้าพูดหายใจออกโทรแล้วแต่ใครว่าจะเพลงอะไรเพ่งดินเพ่งน้ำเพ่งลเพ่งไฟ。 เพลงคำบริการอะไรเพลงยุหนพองหนอเพลงอาหารเพลงนู้่นเพลงนี้เพลงอะไรก็ตามที่เอาตัวเราเป็นเพลงเป็นชาฤาษี。 เป็นชาฤษีเพลงเสร็จแล้วมันก็เป็นมันไม่ไปไหนมันก็มันก็รวมไปเป็น。 เป็นชายก็เป็นพิธีก็เอาตัวเราไปเพ่งเอาไปรูปปติ。 เกิดพิธีหายไปกลายเป็นสุขก็ตัวเราเป็นเพลงไปรู้ความสุข。 ความสุขหายไปเหลือแต่เป็นอุเบกขาพิธีเบกขานี้เป็นเวทนาณเวทนาขร。 เกาะ。 เพราะเป็นเวทนาย。 เวธนาขรร์。 ที่เป็นเบขา。 ไม่ถูกไปถูกข์ก็เอาตัวเราไปเพลงเอาตัวเราไปรู้เป็นธนาคารนั้น。 แล้วก็เวลาไประเบิดตัวเราออกไปก็เอาตัวเราไประเบิดเวลาไปไปเพ่งตัวเหลือก็จิตเกิดดับเกิดดับเกิดดับตัวเราไปเพลงจิตให้มันดับไปเอาตัวเราไปเพลงเอาตัวเราไปรู้。 พอถึงความว่างอาความว่าเราไปเพลงเอาไปรู้ความว่าง。 มันเป็นฉันก็จริงแต่มันมันมีตัวเรายืนพื้นไว้มันยึดถือตัวเราไว้รังสีมันเลยออกมาดำมืด。 มันเป็นชาฤาษี。 อธิษฐานจิตอยู่ได้。 สามวันห้าวันเจ็ดวัน。 อันนี้มันเป็นชาฤาษีหมดฤษีไม่ได้เป็นรู้ตัวเราไปวางตัวเรา。 พระพุทธเจ้าเหนือชั้นกว่าเจ้าไปทำแบบนี้มาแล้วนะจะได้ถึงแปดแล้วเหมือนกัน。 เรียนกับบทราชชานที่เจ็ด。 แล้วก็ต่อชที่แปดกับอุทดาบทแล้วกดาบทก็หมดสติปัญญาที่จะสอนแล้วต่อไม่ได้。 ไม่ได้พระพุทธเจ้าหมดหนทางไม่มีใครสอนพระองค์ในตอนนั้น。 ก็ไปเป็นเพียน。 เป็นเพียงต่อ。 ไม่มีใครสอนแล้วสุดท้ายปัญหานี่แหละ。 ประปัญหาที่เอาวิชาเนี่ยวิชาปัญหานี้วิชา。 หัวใจมันสงบแล้วมาพิจารณา。 พิจารณาดูทั้งหมดฤษีทั้งหมดคือเอาตัวเราไปเพลงเอาตัวเราไปรู้。 ก็รู้ดีเนี่ยรู้ที่ผู้รู้รู้ที่ตัวเรานี่แหละ。 ที่ตัวเราตัวเราไปเพลงตัวเราไปรู้。 สังเกตผู้รู้เวลาไม่รู้อะไรทำก็ไม่เคยสนใจ。 ไม่สนใจแล้วไม่สนใจที่ไม่รู้รูป。 เพลงพิจารณารูปจนไม่ยึดถือรูปแล้วเห็นว่าลูกประกอบไปได้ธาสดินธน้ำธาตลมไฟร่างกายเนี่ยประกธาตุดินธาตุลมธ，น，้，ำ，ไ，ฟ，อาก，า，ศ，ธ，า，สธาสมารวมกั，น，ไ，ม่。 ยึดถือ。 ไม่ยึดถือรูปแล้วเวทนาเนี่ย。 เวทนาเนี่ยตั้งแต่พิธีสุเบขาสุขหรือทุกไม่เที่ยงหมดเบขาก็ไม่เที่ยงก็ไม่เที่ยง。 เป็นเวทนา。 ขนาดก็ต่อให้ว่างก็เป็นยังเป็นขนาดนะขนาดอยู่。 ไม่เที่ยงประชาทั้งหมดไม่เที่ยง。 ไม่เที่ยงเสร็จก็เลยอีก。 แรกก็คือ。 ประษาน4เป็นทางคนที่พานทางนี้ทางเดียวเท่านั้นจะรู้ว่าคนที่พานได้คือแรกหนึ่ง。 มีสติปัญญาเนี่ยสติสัมปชัญญะรู้แจ้งในร่างกายจะไม่ติดร่างกายแล้วกายยาปัสนาสติปฐาน。 ผ่านยานปฒนาประานก็เวทนาปฒนาปฏิปฐานเนี่ยเป็นชาญและชาญทุกชาานมันเป็นเวทนาหมดประชาชนจรูปชาานเป็นชาเป็นเวทนาหมดนะทั้งหมดอยู่ใต้คนที่ทุกตาไม่เที่ยงเป็นทุกข์เป็นตายอได้ก็เที่งทุกข์ทุกตายถือไม。 ่ได้。 ก็มันเห็นมาตั้งแต่การยาุพัฒนาสถานไม่เที่ยวยไปทุกนัตาเวทนาชาขนาดศขจนลดเลยจนถึงเข้าเป็น。 จนถึงชามที่แปดนู่นนี่。 ชที่แปด。 เรียกว่านวสัญญาสัญญาชที่แปดเที่ยงเลยอนตาทั้งหมดเป็นขนาดทั้งหมดไม่ว่าทุกเที่ยงก็ผ่านตลอด。 ยานปัสนาสถประสานก็ผ่านตลอดทุกครั้งนะคะ。 เวนาปสนาประดิประทานก็ผ่านตลอดเพราะเห็นว่าเป็นทุกอย่างอนัตา。 จิตใจจะปลูกโลกเบาสบายสูงสุดยังไงก็ไม่เที่ยงเป็นจำทุกอย่างนะตา。 ผ่านตลอดจิตาปสสนาสติปฐาน。 จิต。 เข้าไปหาผู้รู้ก็ไปหาผู้รู้ผู้รู้。 กูรู้ดิรู้อะไรใครก็รู้ใจว่างเปล่าไม่ว่างเปล่าชาทั้งหมดว่างขนาดไหนก็ตามจนถึงรูปๆเลยว่างไปหมดว่างเหมือนอากาศก็มีใครเป็นคนรู้ก็เอาตัวเราไปรู้เอาตัวเราไปเพลงเอาตัวเราไปรู้เอาตัวเราไปเพปุก็สังเกตสิ่งที่ถูกรู้อารมณ์ที่ถูกรู้สังเกตัวเราผู้รู้สังเกตรงผ。 ู。 ้。 ร。 ู้。 รู้ที่ตัวเราเป็นคนรู้แล้วก็เกรู้ให้ดีรู้ให้ดีก็เห็นว่าผู้รู้เนี่ยมีความคิดปรแต่ง。 มีความจ้องมีความเพ่งมีความพยายามมีความดิ้นรนมีความสงสัยมีความฝึกต้องมีความใขรู้มีความวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยมีความประมวลผลมีความพยายามทำท่าทำท่าอยู่ตลอดเวลาในรู้นั่นแหละรู้แล้วจะพบที่แต่งอยู่ในรู้นี่。 แหละ。 พวกพี่เอาแต่เวลาเราสอนแล้วแต่นั่งหลับตา。 ไม่ยอมฟังจริงๆอ่ะแล้วก็บอก。 แล้วก็ฟังแล้วก็มันมาถามเห็นความคิดความคิด。 พูดมีความคิดที่ไหนล่ะเราพูดมันจะเลยวามันแตเพลงบังคับใครควรประมวลผล。 หาความรู้ความเข้าใจดิ้นลนค้นหาเหตุหาผล้นหาถูกหาผิดหาความสงสัยพยายามยุกกระกกระดิกกระดุกกระดิกทำท่าทำทคืออะไรก็ตามที่มันกระุกกระดิกๆสรุปก็คือมันจิสังที่อยู่ในผู้รู้นะแหละอาจารย์สอนรู้คิดเลยรู้แต่ความคิดเลยมันแช่สอนตอนพูดเอาแต่นั่ง。 หลับ。 นั่งหลับตามันก็เลยไม่ฟัง。 ไม่ฟังมันเสียหาย。 เสียหาย。 มันมีอยู่แล้วกูรู้เห็นว่าไอ้จิที่มันจิสังหารตลอดเวลา。 แล้วก็จะยังไงก็ไม่ได้วกับมันเลย。 อยากยังไงก็ว่นวายกับมัน。 ผมไม่มีใครไปยุ่งวุ่นวายกับมันมันก็หลุดหลุดฐานมันก็หมดนะ。 ปรุงแต่งเพ่งจเน้นกบังคับพยายามดิ้นค้นหาวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยหาถูกหาผิดหาเหตุหาผลมีความพยายามพยายามพยายาม。 อะไรก็ตามที่มาเล่าให้ฟังได้ทั้งหมดหมดนะจิสังหมดเดี๋ยวจะบอกว่าอาจารย์ไม่ได้สอนไม่ได้พูดแบบนี้ทุกคนเป็นพยานด้วย。 อะไรก็ตามมันมีสังขารเนี่ยจิตสังขารเนี่ยรู้แล้วมันก็เห็นว่าจิสังขารมันอยู่ในผู้รู้เต็มเลยตลอดเวลามันพจากจิสังขารมาเลยพ้นจากผู้รู้ด้วยเพราะว่าจิขารมันหารอยู่ในผู้รู้เนี่ยมันก็เลยปล่อยวางผู้รู้ไปด้วยปล่อยวาไม่ลงไปจิสังขารก็ไม่ลงให้เป็นผู。 ้รู้。 แล้วก็ไม่ลงไม่เป็นอาการแช่อาการแช่มันไม่สนใจอาการว่างความว่างมันก็ไม่มีผู้ยถือมันพ้นจากต่างหารแล้ว。 มันก็เลยกลายเป็นใจที่ไม่สังขารใจที่สังหารมันก็ไม่ได้แล้วเป็นธรรมชาติในกระดูกกระดิกแล้วมันจะถืออะไรไม่เป็นทุกข์ให้เป็นทุกข์ไม่ได้มันเลยเป็นนพพานพความอยู่ตรงใจที่ไม่สังขารนี่แหละ。 ที่สุดในทุกข์เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทำลายเป็นอมตะธาตุเป็นอมตธรรมไป。 พุทธเจ้ามาบัญญัติทชาฤาษีตรงนี้นะ。 วิชา。 รู้สึกจะทำความจริงในเหตุและผลทั้งหมดที่ครนี้。 ถ้ายังลงไปสังขารลงไปยึดอได้สังขารยึดอได้ไงลงสังขารอะไรผมแต่งยึดอได้แต่ยึดถือเป็นตัวเราแล้วตัวเราไปยึถืออย่างอื่นได้เป็นวิชาอุปทานวิชาประธานเลยตลอดเวลาเลยวิชาประทานสังหารปรแตวิชาปรุงแต่งเป็นตัวเราปัญหาหาก็เอาตัวเราไปที่ทยานอยากอุปทานชอบอะไรยึดถือ。 อะไรอ่ะรักชอบอะไรรักอะไรทางอะไรก็ยึดถือหมด。 เราซื้อหมด。 ไอ้นี่มันก็เอาวิชาการอาวุทานเอาสังขารปรุงแตหมดทานสังหารหมดเลยลงเป็นสังขารก็กลายเป็นใจที่ไม่สังขารเลยพจากสังขารแล้วยึดถือเป็นตัวเรายึดถืออะไรไม่ได้ยึดถือตัวเราก็ไม่ได้ยึดถืออะไรก็ไม่ได้ยึดถือความว่างก็ไม่ได้ยึดถือสังหารก็ไม่ได้ไม่ใช่ยึดถือสังขารไ。 ม่ได้อย่างเดียวนะยึดสังขารก็ไม่ได้เพราะว่าที่จะมายึยึดถือสังยดที่ว่างเปล่าได้มันต้องเอาสังขารมายึด。 สังขารแล้วเนี่ยมันก็เลยกลายเป็นใจที่ไม่ไม่สังขารที่บริสุทธิ์คือมันไม่สามารถเอาสังขารมายึดถือมีสังขารแล้วเพราะมันพสังขารแล้วกลายเป็นมีสังขารที่บริสุทธิ์เลยกลายเป็นประเทศธรรมาปนัตาพุเจ้าก่อนว่าพี่สังณจาสังขารคือร่างกายจ。 ิตใจ。 เป็นของไม่เที่ยง。 เกิดขึ้นระดับไฟมีแล้วหายไป。 สเพย์สังฆลาทุกขาสังขารคือร่างกายจิตใจหรือลูกเวทนาสังสัญญาสังขาวิญญาณมันเป็นทุกข์ทนยากเพราะมันต้องเกิดต้องแก่ต้องเจ็บต้องตายทุกข์ทรมานทุกคนก็ไปทดิ้นส่วนทรมานที่ไอuสายยางเต็ไม่หมดเลยเจไปหมดเลยเจาเข้าเครื่องนู้เครื่องนี้เข้าจิเตหายใจพคหายใจน้ลลงแล้。 วก็ดับ。 แล้วก็。 สเพธมานาตา。 ทำทั้งที่เป็นสังขารและวิสังขาร。 ทำที่เป็นสังขารก็คืออะไรลูกเป็นสัญญาสังขารวิญญาณและทำที่เป็นวิสังขารไม่เกิดไม่ดับเป็นธรรมที่พ้นจากขัน5。 พ้นจากสังขารแล้วไม่ใช่ตัวไม่ใช่คนนไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราอย่าไปหลงยึดมั่นถือมั่นว่าเป็นของเราเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรา。 หรือสpย์ธรรมนาอภนิเวสยะทำทั้งหมดไม่อยากยมั่นบ้านได้ไม่ควรเข้าไปยึดบ้านถือมั่นให้เป็นทุกข์จึงปล่อยความหลงยึดมั่นถึงมั่นผ่านไป。