好的，以下是根据您的要求翻译的佛法讲座内容： 这样说来，在家居士也可以是“圣者”（พระ，Phra，通常指僧侣，这里引申为证悟者）了，对吗？是的，婆罗门（这里指清净修行者）在于心，居士们。 无论是小孩、大人、女人、男人，无论是在家修行的优婆塞、优婆夷、持戒女，还是沙弥、比丘僧。外在的制服、外在的穿着、性别，并不代表“圣者”的身份，“圣者”在于心。 一颗断除了执着、断除了烦恼的心，断除了执着就断除了烦恼，执着多少就有多少烦恼。执着越少，烦恼越少。一颗只是如实觉知、如实了知每一个当下时刻的心，外在的色、声、香、味、触法动摇不了这颗心。只是如实觉知、了知，即使念头生起，也不会执着任何东西，甚至不执着于知见、理解。 甚至不执着于那个“知者”，这就是“圣者”了。成为“圣者”不是在于制服，不是在于男女，不是在于老少。一颗断除了执着的心，那就是“圣者”，是阿罗汉，因为百分之百地断除了执着，就是阿罗汉了。 断除了执着就断除了烦恼。 如果在心中断除了执着和烦恼，假设以数字来说，25% 就是须陀洹（初果）。断除了执着，就是烦恼本身，断除了 25% 的执着。执着减轻了50%，爱和恨、欢喜和厌恶，这些都是执着。断除了对世间的欢喜和厌恶，断除了对世间的任何喜欢和不喜欢，达到 50% 就是斯陀含（二果），这些都称为“圣者”。 然后，断除了对世间的欢喜和厌恶，断除了对世间的任何喜欢和不喜欢，达到75%，就是阿那含（三果）。断除了欢喜、断除了厌恶，就是断除了喜欢和不喜欢，这些都是执着。执着就是喜欢和厌恶，断除了喜欢和厌恶就是断除了执着。 对世间的任何喜欢和不喜欢。 甚至连对涅槃的执着、对获得涅槃的渴望、对涅槃的希求，也都在心中终结，不再执着任何事物，不执着于有为法，不执着于无为法。不执着于被认知的，不执着于认知者。不执着于被认知的境界，不执着于认知者，没有任何执着。事物是什么样子，就只是如实地去认知它本来的样子。事物是什么样子，就是什么样子，就像它本来的样子。被认知的事物是什么样子，就保持它本来的样子。在当下时刻认知到什么，就只是如实地认知它，直截了当，没有任何人去执着，没有任何人成为被认知的事物，没有任何人成为认知者，只有两种自然的现象：一种是被认知的事物，比如色、声、香、味、触、法；另一种是认知者。没有任何人去执着被认知的事物，也没有任何人去执着认知者，不执着任何事物，不希求任何事物，不想要任何事物。断除了欲望，断除了成为什么，断绝了一切愿望，彻底寂灭，没有丝毫剩余。这就是阿罗汉。这与制服无关，与男女无关，与老少无关。 “圣者”在于心。 我们审视自己的心，是否已经断除了（执着）？怎么样了？ 从昨天到今天，从早上到现在，一直都在听您开示。您是怎么引导的，一直听到现在。到现在为止，有什么清晰的体会吗？ 事实上，不需要做什么来让烦恼熄灭，也不需要做什么来让什么生起，一切都是自然而然的。可以感受到那种寂静，其中没有“我”的存在。 有时候，一旦有了“我”，就会痛苦。看到了自己的迷惑。但是，每天的生活中，还是会迷惑，因为我们还是有为法。但是，越来越能看到（迷惑），并且持续地感受到寂静。导师每次都引导我更加细致。就像昨天导师说的，我有四个“我”...蚊子...石头...是的。但是在汇报之前，我没有看到。 现在还是有“我”的存在。 有“我”在努力。 感觉有“我”的存在，有一个“我”作为见证者存在于心中。努力去认知、去看、去成为。因为它是如此的宁静、寂静，一颗宁静的心，一片空寂。我们却去执着它。 有一个“我”去执着那份宁静、寂静、空寂。有迷惑的时候就有“我”的存在，有“我”去执着。现在也是这样...嗯，现在也还是有。有一个“我”去执着那份宁静、空寂、无造作。当它（烦恼）生起时，就执着于它，执着于把“我”带入造作中。执着于把五蕴、思想、造作当成“我”，然后把“我”带入造作中。执着于把五蕴、思想、造作当成一种感受，然后造作出一种“有我”、“有我的”、“有我的存在”的感受。然后把“我”带入挣扎、造作、寻找、努力中。 带入观察、认知和放下中...是的。 当它完全放下，心变得宁静时，就有一个“我”去喜欢、去满足、去欢喜那颗宁静的心...是的，看到了吗？持戒女说出来了。 看到了。 但是有时候，会看到自己没有造作...嗯，没有造作，但没有看到自己，自己却在欢喜、满足于那种无造作。 是的。 因为这一点非常重要。无论是何种境界、何种感受。 无论多么神奇、多么空寂、多么伟大，无论多么神奇、多么伟大，它都只是被认知的自然现象。因为可以向导师汇报，汇报自己认知到了什么。但是，我们没有及时觉察到、没有及时了知到、没有及时觉察到的就是...如果它是一种非常神奇、非常伟大、非常空寂、非常宁静的境界或自然现象。我们就会只去看、只去关注被观察、被认知的境界。但是，我们却没有意识到，有一个“我”，去认知它，并且对那种境界感到满足。对那种境界感到满足、着迷、欢喜、满足，然后执着于那种境界，把它当成“我”、当成“我的”、当成“我的心”、“我的心”。 是的，对吗？ 这一点非常细微...嗯，这一点非常重要，非常重要。因为当我们临终时，我们所有的修行都只是空拳。真正上场的时候，是呼吸停止的那一刻，最后一口气。当无法呼吸的时候，呼...呼...就在那一刻。如果我们没有看到那个无明和造作的“我”，它就会把那个认知和造作、挣扎和渴求的“我”，从身体中弹射出去，然后有三个使者来... 一个脸色发红。 额头上有一个红色的标记，还有两个角。两个人拿着三叉戟来拖走。 带去惩罚。 然后会有使者来带走灵魂，去审判、惩罚。所有的善业、恶业、善行和恶行，都会留下一个“我”，然后被弹射出去。 问题是，如果还没有到寿终正寝的时候，在寿终正寝之前就因为意外事故而死亡。那个...那个去观察、去认知、去看什么，然后挣扎、渴求、造作、挣扎的“我”，这个“我”就是剩余的，是无明...它脱离出来，就会留在那里，留在那个横死的地方。它被弹射出来，然后来到一个黑暗的世界。 一旦从已经死亡的五蕴中弹射出来，五蕴已经死亡，那个被弹射出来的“我”就处在一个黑暗的世界里，就像现在，我们晚上在这里修行，大厅里开着灯，然后我们向外看，怎么样？黑暗吗？...是的...周围一片黑暗。 那些横死的灵魂，还残留着“我”，还没有觉知到有一个“我”作为观察者、认知者、见者，然后去努力认知、放下，有任何挣扎、渴求。如果我们没有看到那个作为观察者、认知者、挣扎者、渴求者的“我”，只看到了当下被观察、被认知的境界，只关注那些神奇的、空寂的、轻松的、自在的境界，而没有看到那个去观察、去认知的“我”，它如何挣扎、渴求，它如何造作，这个“我”就会残留下来。 这个“我”，这个去认知、去挣扎、去渴求、去造作的“我”，会从身体中弹射出去，当横死的时候，它就会处在一个黑暗的世界里，整个宇宙都是黑暗的，无处可去，然后被困在那里。被困在那个横死的地方，直到寿终正寝的时候。然后才会有使者来带走这个“我”，这个灵魂，这个“我”就是这个灵魂，去接受惩罚。 昨天，在那个黑暗的世界里。还没有寿终正寝的时候，那些冤亲债主，或者有一些因缘，曾经有过业力纠缠，就会来导致...导致横死，导致被杀害，因为曾经的业力纠缠，曾经互相杀害过。 就会导致他们来杀害。 坐在摩托车上，冤亲债主或者曾经造下的业力，就会像鬼一样坐在摩托车后面，带去死亡。开车就像鬼一样，它也坐在车里，带去死亡。如果是人，出生为人，曾经造下业力，就会冤冤相报，回来互相残杀。就会导致意外事故，导致死亡，溺水而死，火灾而死，从树上掉下来摔死，各种各样的死亡。就是被推动去死亡，被导致去死亡。饿死，然后这些都处在黑暗的世界里。处在黑暗的世界里。这个“我”，一旦去观察、去认知、去看什么。因为心中有境界生起，我们只关注生起的境界。我们没有看到那个去认知境界的“我”，以及对境界的满足、欢喜、挣扎、渴求，如何在心中造作，我们没有看到那个“知者”，那个虚假的“知者”。虚假的“知者”就是无明，它在挣扎、渴求、挣扎中造作。那个虚假的“知者”就是我们没有看到的无明，我们没有认知到它。它就变成了从身体中弹射出来的“我”。然后这些人，即使是在寿终正寝的时候死亡，而不是横死。在葬礼上，它也会弹射出来，坐在自己的葬礼上哭泣。 “救救我，老师，请照顾我的家人，老师，请照顾那个人，请照顾这个人，请照顾我的孩子，请照顾我的父母”，各种各样的嘱托。因为执着。只会哭泣，在葬礼上见到我们，就会说：“老师，请照顾我的妻子，请照顾我的家人，我的...我的...”。我们非常悲伤，不知道修行是为了什么。死了还在哭泣。那个会弹射出来的“我”就是...没有看到这个“我”，去观察、去认知、去看什么，然后它如何挣扎，如何挣扎、如何挣扎，有什么样的欢喜和厌恶，喜欢和不喜欢。 如何挣扎、挣扎，有什么样的欲望，没有看到这个“我”，只把这个“我”带去认知境界，把这个“我”带去认知心的空寂、轻松、自在，把我们的心、我们的心带去只认知丈夫、只认知妻子、只认知孩子、只认知财产、只认知房屋、只认知猫狗、只认知生意。 但是，它没有看到那个认知的“我”，那个无明的“我”，它如何造作，那个我们看到的“我”是没有意义的，那些，当我们真正死亡的时候，他们也不会来跟随我们一起死亡。抚摸头部，或者过去的事情、未来的事情，也不会来跟随我们一起死亡。但是，最糟糕的是，那个去认知他们的“我”，它不会死亡，因为我们没有看到它，没有及时觉知到它，那个去认知他们的“我”，它不会死亡，现在它被弹射出来了。即使是在寿终正寝的时候死亡，它也会坐在自己的葬礼上哭泣。当我们见到它的时候，它就会哭泣。如果是横死，它就处在一个黑暗的世界里。处在一个黑暗的世界里，当横死的时候，一旦...一旦苏醒过来。 就会坐在那里。 一动不动地待在那里，周围一片黑暗，无处可去。无论是什么种族、什么宗教。无处可去。这些都无处可去，以前，有一个国家有一座大楼倒塌了。被飞机撞倒了。 然后... 我们正好在那里，第二天或者几天后，我们就去了，住在那里附近，睡在那里附近。这些灵魂都来了，因为...它们处在一个黑暗的世界里，无处可去。来寻求帮助。它们都处在一个黑暗的世界里，当大楼轰然倒塌，死亡的时候。都处在一个黑暗的世界里，每一个灵魂。 看也看不见。 那些修行过的人，心中有一些光明，这些人就会走过来，非常幸运，看到一丝微弱的光亮，就像走在森林里。在森林中央的一间破旧的小屋里，有一盏灯，只有一盏灯，哦，就像飞蛾扑火一样，飞向那里。围在那里，寻求帮助。无论是哪个国家，无论是哪个种族，都是这样，都是一样的，我去过的不同的国家，都是一样的。还有那些战争中的国家，被炸弹袭击的国家。战争中的国家。它们都被困在那里，到处都是。当我们去的时候，它们都困在那里，可怜，令人悲伤。到处都是腐烂的气味，哦，到处都是，践踏着草地，践踏着草地，腐烂的气味，衣服破烂不堪，匆匆忙忙地来打仗，互相残杀。 到处都是腐烂的气味。晚上为他们回向。 早上吃早餐的时候，哦，腐烂的气味扑面而来，那些...那些得到回向的人，就会去告诉其他人：“嘿，有人会给我们，有人会给我们功德”，那些没有得到回向的人，昨天晚上的，今天早上就都来了。然后就必须再次为他们回向。在人类的世界里，在鬼的世界里，在灵魂的世界里，它们...非常痛苦，非常痛苦。我希望你们能看到。你们没有看到这些，所以你们不害怕。你们一点也不害怕。 我们这些人，真的不害怕...嗯，这...这...看到了“知者”...那个去认知任何境界的“我”。去认知色、声、香、味、触法。 认知内心的境界，直到非常细微的程度，认知越来越细微、越来越细微的境界，认知空寂、轻松、自在，认知光明、明亮。认知寂静、空寂，心是寂静的，心是无造作的。要看到，那个“知者”是有为法，是造作。 那个我们带去认知寂静、空寂的“我”，它甚至达到了心无造作的境界，但是，那个去认知心无造作的“知者”，就是那个会弹射出去的“我”，我们达到了心无造作，我们必须成为心无造作，而这个心无造作，它是一个“知”的元素（ธาตุรู้，Tha-tu-ru，可理解为纯粹的觉知）。 它就会来认知到，那个去认知心无造作的“知者”，它是有为法。它会回溯，也就是说，当达到心无造作的时候，这个心无造作，它是一个“知”的元素，所以它会来认知到那个“知者”。 那个去认知心无造作的“知者”，它是有为法，也就是说，有为法就是我们自己，也是无明，也就是说，它把我们自己当成“知者”，把“知者”当成我们自己，把我们自己带去认知心无造作。就像我们，把我们自己带去只认知空寂，只认知心无造作，它非常宁静、寂静，整个世界都寂静了。 但是，我们没有觉知到，那个无明的“我”，那个心，它是“知”的元素，它非常宁静、寂静，空寂遍布整个世界，空寂遍布整个无限的宇宙，我们只顾着去看那遍布整个宇宙的空寂，却没有放下那个去观察、去认知的“我”，这个“我”，这个残留的“我”，它会四处游荡，从五蕴中脱离出来，当五蕴停止呼吸，最后一口气的时候，这个去认知的“我”，就会被弹射出来。然后他们会把它拖走。所以，当达到那个空寂的心的时候。 它断除了造作，成为了与作为“知”的元素的自然宇宙相同的空寂，成为了具有认知的空寂，而那个“知”，因为它是一种空寂、一种宁静、一种无造作，并且本身就具有认知，它就会成为一个把有为法从自身分离出去的存在，也就是说，把混杂着我们自己的“知者”分离出去，它自己成为了“知”的元素，然后就会放下那个虚假的“知者”，也就是我们自己，那个去观察心无造作的“我”。 那个无明于心无造作的“我”，是一个造作，当我们没有觉知到它的时候，它就变成了无明，但是，当成为了心无造作，成为了纯粹的“知”的元素的时候。那个不纯粹的“知”的元素，如果它有智慧伴随着。它在心中变得清晰起来，也就是说，在那个“知”的元素中变得清晰起来，它就会放下那个去认知它的“知者”。 说，这个就是造作，这个就是无明，它就会放下那个去认知心的“知者”，然后成为了真正的心。 然后放下那个认知心的“知者”，只剩下真正的心，它本身就具有认知，它就是断除了造作，不需要有一个“知者”来观察它，因为它是一颗本身就具有认知的心。 明白了吗？...明白了...如果有我们自己，去观察心无造作，就会有一个我们自己，去满足于心无造作，区别就在这里。但是，如果是那个本身就具有认知的“知”的元素，它认知到自己。然后来觉知到那个无明的“我”。 那个无明的“我”，也就是说，来觉知到那个去认知它的“我”，它是有为法，是造作，它就会被放下，然后就只剩下心无造作，本身就具有认知，心无造作，本身就具有认知，它不会有任何欲望，不会有任何欢喜和厌恶，不会有任何喜欢和不喜欢，因为它是纯粹的“知”的元素，没有我们自己混杂在里面。但是，如果有我们自己作为“知者”，把我们自己带去认知心无造作。那个去认知的“我”，它会有欢喜和厌恶，会有喜欢和不喜欢，因为它是造作。这就是无明，如果我们没有觉知到它，我们执着于它，把它当成真正的我们自己，它就变成了无明。 因为无明，所以产生了行，因为行...无明是行产生的因缘，行是识产生的因缘...嗯，这是一个相续的过程，是结生识，去生死轮回。是的。明白了吗？...明白了。 因为看到了满足。 从一开始不知道、没有及时觉察到，我还是会被欺骗，直到那个空寂的心，那个寂静的心，但是...有一个去认知它的“我”，然后我们自己暗中去满足、去欢喜、去满足那个空寂的心、寂静的心、无造作的心，而没有觉知到那个去认知它的“我”，那个去认知空寂、寂静的心的“我”，就是那个从五蕴中弹射出来的“我”，当五蕴死亡的时候，它就会成为那个残留的“我”，去生死轮回，这个心，它是一个无造作的元素。它就是它的本性，但是，它变成了与无明纠缠在一起的自然现象。是的。它怎么会与无明纠缠在一起呢？这个心，当它没有断除无明的时候。它成为了一个去满足、去欢喜心无造作的存在，或者说，有一个去执着于无为法的“知者”。那个去执着的“知者”，它就变成了包裹在外面的壳。 无明仅仅是一个壳。 是一个包裹着心的壳，原本的心是空寂的，就像一个玻璃房间，包裹着内部的空寂，使得那个玻璃房间，或者...或者像一个科学气球，包裹着内部的空寂，当死亡的时候，它...它会漂浮出去，因为它包裹着，无明包裹着原本的心一起出去，但是原本的心是科学气球里的空寂。或者像孩子们吹的肥皂泡里的空寂。它被无明包裹着，也就是说...当我们进入满足、欢喜任何事物的时候，我们没有觉知到那个认知者、那个满足者、那个欢喜者、那个有爱和恨的“知者”，它就包裹着原本的心，那个空寂的心一起出去，就像稻谷的壳，稻谷的壳包裹着稻米，它就会去生长、去发芽。如果只剩下真正的心，心无造作。通过放下那个去认知心的“知者”。 然后去欢喜、满足于那个心无造作，都被放下了，只剩下真正的心无造作，稻谷的壳，就会脱落，只剩下里面的米粒，无法生长。是的。那就是断除了生死，真正地断除了轮回的痛苦。 是的，但是，我很害怕...害怕再次出生、轮回。 没有壳就没有再次出生，没有出生就没有离去，没有我们自己从身体中出去，我们也就没有...现在，我们自己从身体中出去，当我们快要死亡的时候，会有人来邀请我们，然后我们就跟随...我们自己跟随他们而去。看到一些美丽的事物，看到一片花海。看到森林、山脉，就从身体中走出去了，然后就死亡了，那就是... 因为有一个我们自己去看到...看到什么，认知到什么，就看到了花朵，看到了树木，看到了森林，颜色美丽，阴凉，就从身体中走出去了，然后就死亡了，留下的身体就死亡了，然后那个走出去的我们自己，就再也不会回来了，然后就会根据善业、恶业去接受审判。没有我们自己从身体中出去... 是的...不会有我们自己从身体中出去，就必须看到、觉知到，有一个我们自己去欢喜和厌恶，去认知什么，然后去欢喜和厌恶，去认知什么，然后欢喜和厌恶，每一个当下时刻，不要去关注被认知的境界，被认知的境界，无论它多么空寂、多么轻松、多么自在、多么伟大、多么神奇，都不要去关注它，关注、看到、放下那个去认知境界的我们自己，因为这个“我”，它会成为那个残留的“我”，成为那个残留的“我”，什么是残留的“我”？是包裹在...包裹在原本的心，那个心无造作。 为什么原本的心每个人都有，但是，为什么每个人都很难看到它呢？ 原本的心怎么样？每个人都有，都有这个，但是，为什么很难看到它呢？...因为它被稻谷包裹着...它被纠缠了很长时间，对吗？...嗯，它被稻谷纠缠着，而那个稻谷很薄，所以看不到里面的米粒，那个原本的心就像里面的米粒，但是，看不到米粒，因为它有...有无明，就像稻谷的壳，它包裹着，所以看不到。 是的，无明在心中熄灭，任何一个刹那。仅仅是那一个刹那，无明熄灭了，那个米粒就会显现出来，但是，看到的只是一瞬间。 有一点点造作，然后，壳又重新包裹起来，所以，祖师大德们说，见心、见法、见心或者原本的心、见法、到心、到涅槃，就是看到它一瞬间，然后，一旦看到它。 那个去看到它、去认知它、去看到它的“知者”，产生了喜欢，就想要那个心，那个原本的心，它就变成了壳，包裹起来，然后消失了，那个原本的心，或者那个去看到它的心，就都消失了，从感受中消失了。无论何时，任何一个刹那。 断除了执着，产生了造作，那个原本的心，那个非常宁静、寂静、空寂、无造作、非常宁静、寂静遍布整个世界的原本的心，就会再次显现出来。但是，一旦去...去认知它。没有觉知到，那个去认知它的“知者”，就是那个会在生死轮回中残留的“我”，就把我们自己，带去认知它，然后又想要它。 它就会一直这样下去，一旦有我们自己，我们没有觉知到，把我们自己带去认知...那个原本的心，或者那个心无造作，然后它非常宁静、寂静遍布整个世界，一旦把我们自己带去认知它，就喜欢它，想要它。然后就变成了壳，壳又来包裹，包裹原本的心，那个境界就消失了。 智慧必须越来越细微...是的，正确，戒定慧，必须细微到与法相应，法有多么细微，戒定慧，汇聚成一个刹那，就必须多么细微，才能看到、觉知到，就像导师所说的那样。 感恩...那么，就会有...见心、见法，到心、到涅槃，所以，他们会有见心和到心，见心、见法，到心、到涅槃，所以，我们见到心一瞬间，我们没有觉知到...那个无明于心的我们自己，是的，然后我们...想要，想要那个心无造作。它就变成了稻谷，包裹着，就像稻谷的壳，包裹着原本的心。 是的...心，或者原本的心，那个空寂的、那个非常宁静的，它就消失了，变成了混乱，变成了造作，想要、想要、想要。 它一闪一闪的...是的...它就变成了一闪一闪的，是的，但是，如果我们看到过一次，我们见到过一次，接下来，就有机会再次见到，再次见到，不断地见到，直到我们觉知到，嘿，那个消失的。它不是...稻谷的壳，它没有彻底脱落，它总是会产生稻谷的壳，或者壳，或者无明，来包裹原本的心，就像稻谷的壳，是因为我们没有及时觉察到。在这个“知者”中... 这个“知者”，我们把我们自己当成“知者”，“知者”当成我们自己，去认知心，或者原本的心，去认知那个非常宁静、寂静、空寂遍布整个自然、整个世界的...内在和外在的。它是一个造作，是一个无明，这个“知者”。 然后就看到它，那个“知者”，那个认知空寂的、非常宁静、寂静遍布整个世界的心的“知者”，这个“知者”是一个造作，当我们觉知到它，它是一个造作，它是一个执着，它就不会成为无明，然后就只剩下那个心无造作，真正地纯粹，没有任何人去执着它。 是的...感恩导师...戒定慧必须汇聚成一个刹那，然后看到它，认知它，他们称之为“结”，“结”有八个...八个结... 八个结，它变成了戒定慧，或者戒定慧，它们融为一体，在一个刹那中，然后我们就看到它，观察它，非常细微，就像导师所说的那样。 当心宁静下来，见到那个非常宁静、寂静遍布整个世界的心，与其去关注那个非常宁静、寂静的世界，不如看到，有一个无明于那个非常宁静、寂静的心的我们自己，那个“我”，就是真正的无明，必须去觉知到它，看到它是有为法，这个“知者”是有为法，是造作，然后...断除对那个认知心无造作的“知者”的执着。 一旦断除了对那个认知心无造作的“知者”的执着，就只剩下真正的心无造作，现在，那个包裹着稻米、像稻谷的壳一样的无明，无明就像包裹着米粒的稻谷的壳，它就完全消散了，因为它已经被觉知到了。它就只剩下磨好的米粒，变成了熟饭。无法再次生长，这就是龙达（Luang Ta，讲法的僧人）理解的，龙普考（Luang Pu Khao）尊者就是这样观修，直到心中明了，然后...他走过一片稻田，稻田里的稻谷金黄一片，遍布整个田野。 因为稻谷已经成熟了。 龙普考尊者...龙达第一次见到他的时候，是佛历2519年。他看到了稻田里的稻谷，金黄一片，遍布整个田野，他就...心中一动，说，哎。这些稻谷，它们的茎秆都已经被收割了。但是，为什么。这些稻谷还能发芽，长成新的植株，还可以再种植成新的植株，哎，这就像心一样。就像那个...五蕴，五蕴就像茎秆，它会死亡，稻谷的茎秆会死亡。那么，什么是稻谷呢？就是这个...灵魂，灵魂就是稻谷。它残留下来，所以它就可以去生长成新的稻谷，生生世世。 他讲述。 哦，稻谷的茎秆不是重点，重点在于稻谷，也就是灵魂，被无明包裹着，所以他们说... 所以就来比喻说。 里面的米粒，就像原本的心，或者本来的心，而包裹着的无明，执着。它就像...就像稻谷，所以，无明，它不会与原本的心融为一体，它仅仅是像稻谷的壳一样，包裹着...包裹着。然后，如果稻谷...它有壳包裹着，它就会不断地去出生。 哦，不是去摧毁那个原本的心，而是摧毁稻谷的壳。怎么能摧毁稻谷的壳呢？就必须知道，稻谷的壳是什么。才能摧毁它，所以他说，观修，哦，稻谷的壳就是无明，就是无明。 观修无明，所以他就回到了他的茅屋，然后观修，紧紧地专注于这一点，稻谷的壳就是包裹着原本的心的无明。这一点，他们写的...他们写下来的，他们讲述的，都被删掉了。这一点，只是说，当他观修到天亮的时候。稻谷的壳，就全部脱落了。原本的心，就像已经煮熟的米饭。不会再发芽了，也就是说，证悟了涅槃，在早上证悟了阿罗汉果。但是，龙达... 理解到，必须这样观修，也就是说，一旦进入到原本的心，当没有觉知到的时候，就会去执着...一旦见到那个原本的心，或者本来的心，或者纯粹的“知”的元素，它非常宁静、寂静、空寂，遍布整个世界，整个宇宙，因为它非常宁静、寂静。 宁静、寂静是因为什么？因为那个...那个纯粹的“知”的元素，或者原本的心，它是一个...它是一个无为法，是无为的元素，或者无为的法，也就是说，它无法造作，它无法造作，它是一个空性，大空性，它像宇宙一样空寂，所以非常宁静、空寂，自我也没有，心也没有。一旦达到那里，世界就...就寂静了，断除了一切造作，整个世界都寂静了，内在和外在。 但是，无明... 它就把无明带去...带去原本的心，也就是说，没有觉知到，就把我们自己... 把“知者”当成我们自己，把我们自己当成“知者”，去认知那个原本的心，然后想要，想要，想要这样的境界，想要这样的原本的心，想要它成为一个不变的、不会再退转的原本的心，当没有觉知到那个无明，也就是那个去观察、去认知原本的心的我们自己的时候。它就去执着那个...那个无为的、不造作的心。想要它，想要它，就变成了无明，来包裹。 包裹着原本的心，一直这样下去，因为没有觉知到这一点，因为我们只关注，哎，它为什么这么宁静，为什么这么宁静、寂静遍布整个世界，哎，它为什么这么宁静，它真的非常宁静、寂静遍布整个世界，它无法造作任何东西。当它非常宁静、寂静的时候，内在和外在，它都无法造作任何东西，它...它寂静到心中，也无法在心中造作任何东西，但是，无明... 它就把“知者”当成我们自己。 把我们自己当成“知者”，去执着，“知者”当成我们自己，去执着，我们自己当成“知者”，然后成为...去认知...那个境界。 去认知那个不造作的法，也就是那个不造作的心，然后执着，想要，想要，想要它永远都是那样，就变成了无明，或者稻谷的壳，包裹着原本的心，然后就可以再次生长，生生世世。因为他观修到心中明了这一点。他不关注那个不造作的、非常宁静的心。他看到那个去认知不造作的心的“知者”，它是有为法，它是有为法。觉知到有为法，不落入有为法，无明就熄灭了。只剩下那个不造作的心，那个真正的心，断除了造作，就只剩下米饭。 它已经煮熟了，稻谷的壳已经脱落了，消失了，再次出生就没有了，他就证悟了涅槃，在早上，龙达...就理解到自己，还不知道他是不是这样观修的，但是，就是这样比喻的。明白了吗？ --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求：完整翻译，不遗漏内容；先把原文合并成文章，并将翻译结果输出为文章的形式；不要包含泰语，全部翻译为中文；保证翻译后的文本通顺，易读 --- อย่างงี้ฆราวาสก็เป็นพระอยู่แล้วได้ใช่มั้ยเจ้าคะได้มันพราหมณ์อยู่ที่ใจฆราวาส. ไม่ว่าเด็กแบบว่าผู้ใหญ่ไม่ว่าผู้หญิงผู้ชายไม่ว่าจะเป็นอุบาสกอุบาสิกาแม่ชีจะเป็นพระบิดเณรเป็นพระภิกษุ. เครื่องแบบที่อยู่ในภายนอกเครื่องแต่งกายอยู่ภายนอกเพศไม่ได้หมายถึงความเป็นพระพระอยู่ที่ใจเจ้าค่ะ. ใจที่สิ้นยืดสิ้นกิเลสสิ้นยิดก็สิ้นกิเลสยึดเท่าไหร่ก็เป็นกิเลสเท่านั้น. ดินยึดกระสิ้นกิเลส. ใจที่ได้แต่รับรู้รับทราบทุกปัจจุบันขณะต่างต่างวัตถุดิ้นไกลใจ. ได้แต่แกรับรู้รับทราบก็เลยขึ้นในใจก็ไม่ยึดถืออะไรไม่ยึดถือแม้แต่ความรู้ความเห็นความเข้าใจ. ไม่ยึดถือแม้แต่ผู้รู้นั้นเจ้าค่ะอันนั้นน่ะเป็นพระและเจ้าค่ะเป็นพระมันไม่ได้มาอยู่ที่เครื่องแบบไม่ได้อยู่ประเภทผู้หญิงผู้ชายอยู่ที่เด็กผู้ใหญ่. ใจที่สิ้นยึดนั่นแหละอันนั้นคือเป็นพระเป็นพระอรหันต์เพราะสิ้นยึดร้อยเปอร์เซ็นต์เป็นพระอรหันต์แล้ว. สิ้นยึดกระสิ้นกิเลส. ถ้าสิ้นยึดสิ้นกิเลสในใจตน. สมมุติอะนะ. เป็นตัวเลข25%เนี่ยก็เป็นพระโสดาบันสิ้นยึดสิ้นยึดก็คือกิเลสเองสิ้นยึด50%ความยึดเบาบางไป50%. ทั้งความรักและความช้างความยินดีและความยินร้ายนั่นน่ะคือยึด. สิ้นความยินดีและสิ้นความยินดีร้ายที่ความพอใจและความไม่พอใจใดใดในโลก. ไป50%นะก็เป็นพระราชกิตาคามีและก็เรียกว่าพระหมดเลยนะ. แล้วก็สิ้นความยินดีสิ้นความเย็นร้ายซึ่งความพอใจสิ้นความไม่พอใจในใดใดในโลก75%เป็นพระอนาคามี. ซึ่งความยินดีซึ่งความยินร้ายที่ความพอใจความไม่พอใจที่ยึดถือ. ยึดถือยึดถือก็คือยินดียินร้ายที่ความยึดถือที่ก็คือสิ้นความยินดีร้ายที่ความยินดีร้ายก็คือสิ้นความยึดถือเนี่ยแหละ. มีความยินดียินร้ายที่ความพอใจไม่พอใจใดใดในโลก. แม้แต่. ความยึดถือภณิพาลอยากได้พิณิพานความปราถนาความอยากได้ปรินิพพานก็จบสิ้นลงที่ใจไม่ยึดถือสิ่งใดไม่ยึดถือแม้แต่สังขารไม่ยึดถือวิสังขาร. ไม่ยึดถือสิ่งที่ถูกหรือไม่ยึดถือผู้รู้. ไม่ยึดถืออารมณ์ที่ถูกรู้ไม่ยึดถือผู้รู้ไม่มีผู้ยึดถือใดใดเลยมันเป็นมันเป็นยังไงก็. รับรู้จริงจริงอย่างงั้นอย่างที่เป็นคือมันเป็นยังไงก็เป็นอย่างนั้นเลยอย่างที่มันเป็นสิ่งที่ถูกรับรู้เป็นยังไงก็คงเป็นอย่างงั้นไอ้การรู้อย่างงั้นรู้อะไรในปัจจุบันขณะรู้ยังไงก็รู้อย่างนั้นเลยตรงไปตรงมาไม่มีใครยึดถือไม่มีใครไปเป็นสิ่งที่ถูกรู้ไม่มีใครไปเป็นผู้รู้มีแต่ธรรมชาติสิ่งหนึ่งถูกรู้ต่างต่างหูจิ้มหัวหินกายใจธรรมชาติอีกสิ่งหนึ่งเป็นผู้รู้. ไม่มีใครไปยึดแล้วสิ่งที่ถูกรู้และไม่มีใครไปยึดทั้งผู้รู้เจ้าค่ะไม่ยึดถืออะไรไม่ปรารถนาอะไรไม่เอาอะไร. ซึ่งความอยากได้อยากเป็น. หมดสิ่งปรารถนาดับสนิทไม่มีส่วนเหลือ. อันนี้เป็นพระอรหันต์. เป็นไม่ได้เกี่ยวที่เครื่องแบบไม่ได้เกี่ยวที่ผู้หญิงผู้ชายไม่ได้เกี่ยวที่เด็กผู้ใหญ่. เป็นพระที่ใจเจ้าค่ะ. เราอ่านใจเราขาดยังล่ะเป็นไงมั่งล่ะหึ. ชัดเจนยังไงได้ทําตั้งแต่ฟังมาจนถึงฟังมาตลอดเลยแล้วก็หลวงตาชี้แน่แล้วก็ฟังเข้ามาตั้งแต่เมื่อวานจนถึงวันนี้. จนถึงเมื่อเช้า. มันเป็นยังไงบ้างชัดเจนยังไงบ้างจนถึงปัจจุบันนี้. จริงจริงแล้วก็ไม่ต้อง. ทําอะไรให้ดับหรือทําอะไรให้. ให้เกิดเนี่ยมันมันเป็นธรรมชาติของมันอยู่แล้ว. ก็เห็นสัมผัสได้ถึงความสงบ. ซึ่งไม่มีเราอยู่. มันบางทีพอมันมีเราปุ๊บเราก็ทุกข์. มันเห็นว่ามันหลง. แต่ว่าชีวิตทุกวันเนี่ยมันก็หลงเจ้าคะ. เพราะว่าเราเป็นสังขารอยู่แล้ว. แต่ก็เห็นขึ้นเรื่อยเรื่อยเจ้าค่ะและเห็นความสงบมาต่อเนื่องเจ้าค่ะ. หลวงตาก็แนะให้หนูละเอียดขึ้นทุกครั้งเจ้าค่ะ. อย่างเมื่อวานที่หลวงตาบอก. ว่าหนูมีตัว4อย่างนั้นน่ะ. ยุงกระหินเจ้าค่ะ. แต่ตอนก่อนก่อนส่งการบ้านไม่เห็นค่ะ. ตอนนี้ก็ยังมีตัวอยู่เจ้าค่ะ. มีตัวที่พยายาม. มีความรู้สึกมีตัวเรา. มีตัวที่เป็นพยานอยู่ในใจ. พยายามไม่รู้ให้เห็นให้เป็น. เพราะมันเงียบมันสงบเป็นใจที่เงียบที่สงบความว่างเปล่า. เราก็ไปยึด. มีตัวเราไปยึดความเงียบความสงบความว่างเปล่านั้น. มันจะมีหลงก็มีตัวอยู่. มีตัวไปยึดอยู่. แล้วตอนนี้ก็มีเจ้าค่ะอืมแล้วตอนเนี้ยตอนนี้ก็ยังมีอยู่. มีตัวไปยึดความสงบความว่างเปล่าความไม่ปรุงแต่ง. แล้วเวลามันลง. มันลงก็ลงเอา. หลงเอาตัวเราไปปรุงแต่ง. คือหลงเอาสังขารกัน5ความคิดความปรุงแต่งมาเป็นตัวเราแล้วก็เอาตัวเราไปปรุงแต่ง. มาลงเอาขันธ์5เอาความคิดความปลูกแตกเป็นความรู้สึกเอามาปรุงแต่งเป็นความรู้สึกว่ามีเรามีตัวเรามีตัวตนของเรา. แล้วก็เอาตัวเราไปดิ้นรนไปปรุงแต่งไปค้นหาไปพยายาม. เอาไปดูไปรู้ละปล่อยวาง. เจ้าค่ะ. เวลาพอมันปล่อยวางหมดใจมันสงบก็มีตัวเราไปไปชอบไปพึงพอใจจิตใจยินดีกับใจที่สงบ. แล้วค่ะเห็นไหมนาทีชีบอกเนี่ย. เห็นเจ้าค่ะ. แต่บางทีมันก็เห็นว่าตัวเองไม่ปรุงนะเจ้าคะเออไม่ปรุงแล้วก็ไม่เห็นตัวเองว่าตัวเองอะแต่ยินดีพึงพอใจกับความไม่ปรุง. เจ้าค่ะ. เพราะตัวนี้เป็นตัวสําคัญมากเลย. ไม่ว่าจะเป็นสภาวะธรรมใดเป็นอารมณ์ใด. ไม่ว่าจะอัศจรรย์หรือว่างเปล่าหรือยิ่งใหญ่ขนาดไหนก็ตามอัศจรรย์ยิ่งใหญ่ขนาดไหนก็ตามมันเป็นธรรมชาติที่ถูกรู้หมดเลย. เพราะว่าสามารถนํามาบอกหลวงตาได้. ว่ามันได้รู้อะไรมาบ้าง. แต่สิ่งที่เราไม่ทันมันไม่รู้เท่าทันมันไม่ทันมันก็คือ. ถ้ามันเป็นเป็นสภาวะหรือธรรมชาติใดที่มันอัศจรรย์มากมันยิ่งใหญ่มากมันว่างเปล่ามากมันเงียบมันสงบอย่างยิ่ง. เราก็จะไปดูแต่ไปสนใจแต่. สภาวธรรมที่ถูกดูถูกรู้. แต่เราไม่ได้เฉลียวใจเลยว่ามีตัวเราเนี่ย. ที่ไปรู้มันแล้วก็พึงพอใจ. สภาวธรรมนั้น. พึงพอใจติดใจยินดีพึงพอใจสภาวธัมนั้นแล้วไปยึดเอาสภาวธรรมนั้นเป็นเราเป็นของของเราเป็นใจเราใจของเรา. เจ้าค่ะใช่มั้ย. ตรงนี้ละเอียดมากนะอืมและตรงนี้มันเป็นความสําคัญมากมากสําคัญอย่างยิ่ง. เพราะเวลาเราจะตายเราปฏิบัติมาทั้งหมดเนี่ยมันคือชกลม. ขึ้นเวทีแท้แท้คือการดับลมพัดตอนลมหายใจเฮือกสุดท้าย. หายใจไม่ออกเฮือกเฮือกนั่นแหละ. ถ้าเราไม่เห็นตัวเราผู้ผู้ไม่รู้และปรุงแต่งไว้อย่างไร. มันจะเอาไอ้ตัวเราผู้ไปรู้และปรุงแต่งที่ดิ้นบนทะยานอยากเนี่ย. กระเด็นหลุดออกจากร่างไปแล้วให้ในพยาบาลเอา3ร่างนายพยาบาล2ตน. หนุ่มพลัดเดียวสีแดง. แล้วก็เขียนหัวแดดตรงสีแดงและมีเขาเนี่ย. 2คนเอา3งานมาลากเอาไป. เอาไปลงโทษ. แล้วก็จะมีผู้มาเอาวิญญาณไปไปพิพากษาลงโทษ. ทําบุญบาปกรรมดีและกรรมชั่วทั้งหมดมันจะเหลือตัวตนที่เหลือแล้วกระเด็นออกมา. แล้วปัญหามันคือท่ายังไม่ถึงเวลาที่จะสิ้นอายุขัยตายตายก่อนมีอุบัติเหตุเภทภัยทําให้ตายก่อนสิ้นอายุขัย. ไอ้ตัวตนที่. ไอ้ตัวที่ไปดูไปรู้ไปเห็นอะไรแล้วก็ดิ้นรนทะยานอยากปรุงแต่งกระเสือกกระสนอย่างไรอะไอ้ตัวนี้เป็นตัวที่เหลือเป็นอวิชชาที่มัน. หลุดออกมามันก็จะมาอยู่ในที่นั้นแหละมาอยู่ในที่ที่ตายโหงนั่นแหละ. มันกระเด็นหลุดปุ๊บออกมาแล้วมาอยู่ในโลกมืด. พอกระเด็นออกมาจากขันธ์5ที่มันตายแล้วขัน5ตายแล้วเนี่ยไอ้ตัวที่กระเด็นออกมามันอยู่ในโลกมืดเลยเหมือนกับเนี่ยตอนนี้เรามาปฏิบัติธรรมในเวลากลางคืนเปิดไฟในในศาลานี้แล้วเรามองออกไปข้างนอกมันเป็นไงมืดมั้ยไม่เจ้าค่ะมืดไปหมดเลยรอบด้านเลย. พวกที่วิญญาณที่ตายโหงที่ยังเหลือตัวตนไม่ยังไม่รู้เท่าทันว่ามีตัวเราเป็นผู้ดูรู้เห็นแล้วก็ไปพยายามรู้ละปล่อยวางมีความดิ้นรนทะยานอยากอย่างไรก็ตามถ้าเราไม่เห็นตัวเราที่ไปเป็นผู้ดูผู้รู้ผู้ดิ้นรนทะยานอยากไปเห็นแต่สภาวะธรรมที่ถูกดูถูกรู้ในปัจจุบันขณะไปสนใจแต่สภาวธรรมที่มันอัศจรรย์ที่มันว่างโล่งโป่งเบาสบายโดยไม่เห็นในตัวเราผู้ไปดูไปรู้แล้วมันดิ้นรนทะยานอยากยังไงมันปรุงแต่งไว้อย่างไรนะ. ตัวเนี้ยมันจะเหลือไอ้ตัวเราที่ไปรู้ที่ไปดิ้นรนทะยานอยากที่ไปปรุงแต่งกระเด็นหลุดออกจากร่างแล้วพอตายโหงปุ๊บมันก็อยู่ในที่มืดอยู่ในโลกมืดเลยออกมาทั้งจักรวาลเลยมืดทั้งจักรวาลไม่มีที่ไปแล้วติดอยู่ในนั้นแน่ะ. ติดจบที่ตายโหงนั่นแหละ. จนกว่าจะถึงคราวครบอายุขัยที่จะตาย. แล้วจึงจะมีผู้มาเอามาเอาตัวเราเนี่ยวิญญาณของเรานี่คือตัวเรานี่แหละไปลงโทษ. เมื่อวานที่อยู่ในโลกมืดนั้นน่ะ. ที่ยังไม่สิ้นอายุขัยถึงเวลาที่อายุไขอะพวกเจ้ากรรมนายเวรมัน. หรือมีเหตุบางอย่าง. ที่เคยมีกรรมเวรต่อกันมันก็มาดลบันดาลให้เป็นไป. ทําให้ต้องตายโหงทําให้ถูกเข้าข้างเพราะกรรมเวรมันมันเคยฆ่ากันไว้. มันก็ทําให้เค้าฆ่า. นั่งมาขี่มอเตอร์ไซค์ไปเจ้ากรรมนายเวรหรือกรรมเวรที่มันทํากันไว้มันก็ซ้อนมอเตอร์ไซค์เป็นผีซ้อนมอเตอร์ไซค์ผ่าไปตาย. ขับรถเหมือนผีมันก็นั่งไปด้วยพาไปตาย. ถ้าเป็นคนเกิดมาเป็นคนไปกรรมเวรไว้มันก็จองล้างจองผลาญการกลับมาฆ่ากันตาย. มันก็ทําให้เกิดอุบัติเหตุเภทภัยถึงแก่ความตายตกน้ําตายไฟไหม้ตายตกต้นไม้ตายตกอะไรตาย. คือมันถูกผลักให้ตายถูกทําให้เป็นไป. อดตายแล้วพวกนี้อยู่ในโลกมืด. อยู่ในโลกมืดเลย. ไอ้ตัวเราเนี่ยพอไปดูไปรู้ไปเห็นอะไรเนี่ย. เพราะมันมีสภาวะทําอยู่ในใจเราไปสนใจแต่สภาวธรรมที่เกิดขึ้น. เราไม่เห็นตัวเราที่ไปรู้สภาวธรรมนั้นแล้วมีความพึงพอใจจิตใจยินดีดิ้นรน. ทะยานอยากอย่างไรปรุงแต่งไว้อย่างไรในใจเราไม่เห็นให้ผู้รู้ผู้รู้ตัวปลอม. ผู้รู้ตัวปลอมคือไม่รู้แล้วมันมันปรุงแต่งมาที่ดนทะยานอยากกระเสือกกระสนอะไรได้. ได้พูดรู้ตัวปลอมนั่นแหละคืออวิชชาที่เราไม่เห็นมันไม่รู้มัน. มันก็กลายเป็นตัวเราที่กระเด็นออกจากร่าง. แล้วพวกเนี้ยแม้แต่ตายตอนที่อายุไขไม่ได้ตายโหง. เวลาในงานไปในงานศพเนี่ยมันก็จะกระเด็นออกมานั่งร้องไห้ในงานศพตัวเอง. ช่วยด้วยอาจารย์ฝากครอบครัวผมด้วยอาจารย์ฝากคนนั้นด้วยฝากคนนี้ด้วยฝากลูกด้วยฝากพ่อแม่ด้วยสารพัดจะฝาก. เพราะความยึดถือ. มีแต่ร้องห่มร้องไห้เจอหน้าไปในงานศพอาจารย์ฝากด้วยฝากเมียด้วยฝากครอบครัวด้วยของหนูด้วยของผมด้วย. เราแล้วสลดสังเวชมากเลยไม่รู้ปฏิบัติธรรมยังไง. ตายแล้วยังมาร้องไห้. ไอตัวที่จะกระเด็นออกมาเนี่ยคือ. ไม่เห็นในตัวเราเนี่ยจะไปดูไปรู้ไปเห็นอะไรแล้วมันก็ดิ้นรนยังไงเนี่ยดิ้นรนก็เสือกยังสนยังไงมีความยินดียินร้ายพอใจไม่พอใจ. ดิ้นรนกระเสือกกระสนยังไงมีความอยากยังไงไม่เห็นตัวเราสิมันเอาแต่ตัวเราไปรู้แต่สภาวะเอาตัวเราไปรู้แต่ใจว่างโล่งโปร่งเบาสบายเอาใจเราไปรู้เนี่ยเอาจิตใจเราไปรู้แต่ผัวรู้แต่เมียรู้แต่ลูกรู้แต่รู้แต่สมบัติมาตรฐานบ้างช่องรู้แต่หมาแมว. ดูแต่ธุรกิจ. แต่มันไม่เห็นตัวเราก็รู้สิตัวเราผู้ไม่รู้เนี่ยตัวเราผู้ไม่รู้มันเอามาปรุงแต่งยังไงไอ้ตัวที่เราไปเห็นมันไม่มีความหมายหรอกไอ้พวกนั้นพอเราตายแล้วจริงแล้วเค้าก็ไม่มาก็ตายตามเราหรอก. ลูบหัวหรือเรื่องอดีตเรื่องในอนาคตมันก็ไม่มาตายตามเรา. แต่สิ่งที่ร้ายที่สุดคือตัวเราที่ไปรู้เขาเนี่ยมันไม่ตายที่เพราะเราไม่เห็นมันไม่รู้ตัวทันมั้ยไอ้ตัวเราก็ไม่รู้เขาเนี่ย. มันไม่ตายตอนนี้มันกระเด็นหลุดออกมาเนี่ย. แม้ตายตอนที่อายุไขแล้วมันมานั่งร้องไห้หน้างานศพตัวเอง. พอเจอหน้าเราร้องไห้แล้ว. ยิ่งตายโหงมันอยู่ในโลกมืดเลย. อยู่ในโลกมืดเลยพอตายโหงไม่ออกพอฟืดขึ้นพอรู้สึกตัวขึ้นมาเนี่ย. มานั่ง. จุ่มปุ๊กอยู่ตรงที่นั้นเลยมันมืดไปหมดเลยไปไหนไม่ถูกเลย. ไม่ว่าชาติศาสนาใด. ไปไม่ถูก. พรุ่งนี้ไปไม่ถูกเลยเมื่อก่อนนี้มีตึกใหญ่ที่ประเทศนึงมันถล่มอะ. โดยเครื่องบินถล่ม. แล้วก็. เราไปพอดีเลยที่นั่นน่ะวันรุ่งขึ้นหรือไม่กี่วันเราก็ไปไปอยู่ใกล้ใกล้ที่นั่นน่ะไปนอนอยู่ใกล้ใกล้ที่นั่น. พวกวิญญาณพวกนี้มาเต็มเลยเพราะว่า. มันอยู่ในโลกมืดไม่มีที่ไป. มาขอความช่วยเหลือ. มันอยู่ในโลกมืดหมดเลยพอตึกถล่มโคมมาตายปุ๊บ. อยู่ในโลกมืดหมดเลยทุกจิตวิญญาณ. มองก็ดียังมองไม่เห็นเลย. ใครที่มันปฏิบัติธรรมแล้วพอมีจิตมีแสงสว่างพวกนี้ก็จะเดินมาที่โชคดีมากเลยเห็นแสงสว่างรําไรเหมือนกับว่าเดินไปกลางป่า. มีแสงสว่างที่กระท่อมร้างอยู่กลางป่าอยู่ดวงเดียวนั่นแหละโอ้ยมันเหมือนแมงเม่าเลยบินไปที่ตรงนั้นเลยอะ. ไปรุมเลยขอความช่วยเหลือ. ไม่ว่าประเทศใดไม่ว่าชาติศาสนาใดไปอย่างงั้นหมดเหมือนกันเลยประเทศต่างต่างที่ไปมาก็เหมือนกันหมด. แล้วประเทศที่รบกันที่เรื่องระเบิดทิ้งอ่ะ. ที่ไปรบกันสงคราม. มันติดอยู่ในที่นั้นเต็มไปหมดเลย. พอไปแล้วมันติดเต็มไปหมดอะในที่นั้นน่ะ. น่าสงสารน่าสลดสังเวชมั้ง. เหม็นเน่าไปหมดเลยโอ้โหเต็มไปหมดเลยเย้ยหญ้าเดินเย้ยหญ้าเย้ยยามันเน่าไปหมดเนี่ยเสื้อผ้าขาดกะรุ่งก็รีบมารบกันฆ่ากันตาย. เหม็นเน่าไปหมดเลย. แผ่เมตตาหายไปหมดแล้วตอนเย็น. ตอนเช้านั่งทานข้าวโอ้โหเหม็นเน่ามาอึ๊บเต็มไปหมดเลยไอ้พวกที่มันมันได้แล้วไปบอกคนอื่นว่าเฮ้ยมีคนก็จะให้แล้วมีคนก็จะให้มึงก็ให้กุศลแล้วไอ้พวกเดียร์ไม่ได้ไอ้ตอนเย็นตอนเช้ามันมาเต็มไปหมดเลย. ก็ต้องแผ่เมตตาให้ไปอีก. ในโลกของมนุษย์เลยในโลกผีโลกเป็นโลกวิญญาณเหล่านั้นมัน. ทุกข์ทรมานแสนสาหัส. เราอยากให้พวกท่านเห็นมากเลย. พวกท่านไม่เห็นแบบนี้ที่ท่านเลยไม่กลัว. จะไม่ไม่กลัวเลยอะ. พวกเราเนี่ยไม่กลัวจริงจริงเออนะเนี่ยมันเห็นผู้รู้นะเจ้าค่ะไอ้ไอ้ตัวเราที่ไปรู้สภาวะอะไรก็ตาม. ไปรู้รูปเสียงกินรถบนสะพ. รู้ทําอารมณ์ภายในใจจนถึงขั้นละเอียดรู้สภาวะธรรมที่เขาละเอียดเข้าไปละเอียดเข้าไปละเอียดปานใดก็ตามรู้ความว่างโล่งโปร่งเบาสบายรู้แสงสว่างเจิดจ้าเพียงใดก็ตาม. รู้ความสงบความว่า้าใจสงบใจไม่ปรุงแต่งอย่างไรก็ตาม. ให้เห็นว่าไอ้ผู้รู้ว่าเป็นสังขารเป็นความปรุงแต่งเจ้า. ไอ้ตัวเราเพิ่งไปรู้ความสงบความว่างใจมันถึงไปจนถึงใจไม่ปรุงแต่งแล้วแต่ไอ้ผู้ที่ไปรู้ใจไม่ปรุงแต่งเนี่ยมันคือตัวเราที่จะกระเด็นหลุดออกไปเราเข้าถึงใจไม่ปรุงแต่งเราจะต้องเป็นใจไม่ปรุงแต่งและไอ้ใจที่ไม่ปรุงแต่งเนี่ยมันเป็นทาสรู้. มันก็จะมารู้ว่าไอ้ผู้ไปรู้ใจไม่ปรุงแต่งเนี่ยมันเป็นสังขาร. มันย้อนกลับคือเมื่อถึงใจที่ไม่ปรุงแต่งแล้วมันก็จะไอ้ใจที่ไม่ปรุงแต่งนะมันเป็นธาตุรู้มันเลยมารู้ไอ้ผู้รู้มัน. ไอ้ผู้ที่ไปรู้ใจที่ไม่ปรุงแต่งอะมันเป็นสังขารคือสังขารก็คือตัวเราเนี่ยแหละเป็นอ้าิชาด้วยคือมันเอาตัวเราเป็นผู้รู้ผู้รู้เป็นตัวเราเอาตัวเราไปรู้ใจที่ไม่ปรุงแต่ง. เหมือนเราเนี่ยเอาตัวเราไปรู้แต่ความว่างรู้แต่ใจที่ไม่พุกแต่มันเงียบสงบสงัดไปทั้งโลกทาส. แต่เราไม่รู้เท่าทันว่าไอ้ตัวเราผู้ไม่รู้ใจที่เป็นธาตุรู้มันเงียบสงบสงัดว่างเปล่าไปทั้งโลกธาตุว่างเปล่าไปทั้งอนันตั้งแต่จักรวาลเรามัวแต่ไปดูแต่ความว่างเปล่าว่างเปล่าทั้งจักรวาลแต่ไม่ได้ปล่อยวางให้ตัวเราเพื่อไปดูไปรู้ไอ้ตัวเนี้ยไอ้ตัวที่เหลือที่มันจะไปเร่ร่อนหลุดหลุดออกไอ้จัดขัน5ไปพอขัน5มันสิ้นลมหายใจเฮือกสุดท้ายไอ้ตัวผู้ไปรู้นี่แหละมันจะกระเด็นหลุดออกมา. และเค้าลากเอาไป. นั้นเมื่อไปถึงใจที่มันว่างเปล่าแล้วเนี่ย. มันสิ้นความปรุงแต่งแล้วไปเป็นความว่างเดียวกับธรรมชาติจักรวาลที่เป็นธาตุรู้เป็นความว่างที่เป็นความรู้และไอ้รูนั้นเนี่ยเพราะมันเป็นความว่างเป็นความสงบความไม่ปรุงแต่งและมีความรู้อยู่ในตัวมันเองมันจะเป็นมันจะเป็นผู้ที่แยกสังขารออกจากมันไปเองคือแยกผู้รู้ที่มีตัวเราเข้าไปปนเนี่ยมันจะแยกออกไปเองมันกลายไปเป็นธาตุรู้แล้วก็มันจะปล่อยวางให้ผู้รู้ตัวปลอมคือตัวเราเนี่ยผู้ไปดู. ใจที่ไม่ปรุงแต่ง. ไอ้ตัวเราที่ไม่รู้ใจที่ไม่ปรุงแต่งเนี่ยเป็นตัวปรุงแต่งเมื่อเราไม่รู้เท่าทันมันเลยกลายเป็นอวิชชาแต่เมื่อไปเป็นใจที่ไม่ปรุงแต่งเป็นธาตุรู้ที่บริสุทธิ์แล้ว. ไอ้ธานรู้ที่ไม่บริสุทธิ์เนี่ยถ้ามันมีปัญหามันมีปัญญากํากับด้วยเนี่ย. มันเป็นมันแจ้งขึ้นมาที่ใจนั่นคือแจ้งมาที่ธาตุรู้นั้นมันก็จะปล่อยวางให้. ไอ้ผู้ที่ไปรู้มัน. ว่าไอ้นี่เนี่ยคือตัวปรุงแต่งตัวอวิชชามันก็จะปล่อยวางไอ้ไอ้ผู้ที่ไปรู้ใจแล้วกลายไปเป็นใจแท้แท้. และก็ปล่อยวางผู้รู้ใจไปเหลือแต่ใจแท้แท้ที่มันเป็นความรู้ในตัวมันเองว่ามันคือความสิ้นความปรุงแต่งและไม่ต้องมีผู้มาคอยดูรูปมันเพราะมันเป็นใจที่มีความรู้อยู่ในตัวมันเอง. เข้าใจมั้ยอะเข้าใจเจ้าค่ะถ้ามีตัวเราเนี่ยไปดูใจที่ไม่ปรุงแต่งมันจะมีตัวเราพึงพอใจใจที่ไม่ปรุงแต่งนี่มันต่างกันตรงนี้. แต่ถ้าเป็นทาสรู้ที่มันรู้ตัวมันเอง. แล้วมารู้เท่าทันตัวเราผู้ไม่รู้มัน. ตัวเราผู้ไม่รู้มันว่าว่าไปรู้เท่าทันตัวเราที่ไปรู้มันว่ามันเป็นสาขาเพื่อความปรุงแต่งมันก็จะถูกปล่อยวางไปแล้วมันก็เลยเหลือแต่ใจที่ไม่ปรุงแต่งที่มีความรู้อยู่ในตัวมันเองใจที่มีปรุงแต่งที่มีความรู้อยู่ในตัวมันเองมันจะไม่มีความอยากไม่มีความยินดียินร้ายไม่มีความพอใจไม่มีความพอใจใดใดในโลกเพราะมันเป็นทาสรู้ที่บริสุทธิ์ไม่มีตัวเราเข้าประสมอยู่ในนั้น. แต่ถ้ามีตัวเราเป็นผู้รู้เนี่ยเอาตัวเราไปรู้ใจที่ไม่ปรุงแต่ง. ไอ้ตัวเราผู้ไปรู้เนี่ยมันจะมีความยินดียินร้ายมีความพอใจไม่พอใจได้เพราะมันเป็นความปรุงแต่ง. อันนี้เป็นอวิชาถ้าเราไม่รู้เท่าทันมันเราไปยึดถือมันเป็นตัวเราจริงจริงมันเลยเป็นอวิชาอย่าง. เพราะอวิชาจึงเป็นปัจจัยเกิดสังขารเพราะสังขารเนี่ยอวิชาจึงเป็นปัจจัยเกิดสังขารกรรมสังขารจําจึงเป็นปัจจัยเกิดวิญญาณกรรมอืมเป็นปฏิที่เตรียมจะเป็นปฏิสนธิวิญญาณไปเวียนว่ายตายเกิดต่อไป. เจ้าค่ะ. เข้าใจมั้ยล่ะเข้าใจเชียวค่ะ. เพราะเห็นความพอใจเชียวค่ะ. จากที่มาไม่รู้โทษฐานไม่ทันมันหนูยังถูกหลอกถึงใจที่มันว่างเปล่าที่ใดใจที่สงบได้แต่ที่ว่ามีมีตัวเราที่ไปรู้มันแล้วเอาตัวเราแอบพึงพอใจจิตใจยินดีพึงพอใจใจที่ว่างเปล่าใจที่สงบใจที่ไม่ปรุงแต่งนั้นโดยไม่รู้เท่าทานตัวเราที่ไปรู้มันไอ้ตัวเราที่ไปรู้ใจที่ว่างเปล่าสงบนั่นแหละมันเป็นตัวที่กระเด็นออกมาจากขันธ์5เวลาขันธ์หน้าตายแล้วมันจะเป็นตัวที่เหลือหยุดไปเวียนว่ายตายเกิดในวัฏสงสารไอ้สนใจเนี่ยมันเป็นทาสที่ไม่ปรุงแต่งอยู่แล้วมัน. มันก็เป็นธรรมชาติของมันแต่มันกลายเป็นธรรมชาติที่ติดไปกับอวิช. เจ้าค่ะ. มันติดกันไปยังไงล่ะไอ้ใจพอมันไม่สิ้นอวิชา. มันเป็นผู้ไปพึงพอใจจิตใจยินดีใจที่ไม่ปรุงแต่งหรือเรียกว่ามีผู้ไปยึดถือวิสังขาร. ไอ้ผู้ที่ไปยึดถือมันเลยกลายเป็นเปลือกที่มาหุ้ม. เอาวิชามันเพียงแค่เปลือก. เป็นเปลือกบ่หุ้มใจด้วยจิตเดิมแท้ที่เป็นความว่างเปล่าย่อยภายในเหมือนกลายเป็นห้องกระจกที่บ่อหุ้มความว่างไว้ภายในทําให้ไอ้ห้องกระจกน่ะหรือหรือกลายเป็นไอ้รูปโปรวิทยาศาสตร์ที่มาหุ้มความว่างไว้ภายในเวลาตายแล้วมันมันลอยมันลอยออกไปด้วยการมันหุ้มไปเลยเอาวิชามันหุ้มจิตเดิมแท้ออกไปแต่จิตเดิมแท้มันเป็นความว่างในลูกโป่งวิทยาศาสตร์อ่ะ. หรือในรูปโปร่งฟองสบู่ที่เด็กเป่าเล่นอ่ะ. มันถูกออกวิชาหุ้มไว้คือ. ความเข้าไปพึงพอใจจิตใจยินดีสิ่งใดเราไม่รู้เท่าทันตัวเราผู้รู้ผู้พึงพอใจจิตใจยินดีผู้มีความรักความช่างมันเลยหุ้มเอาจิตเดิมแท้ที่เป็นความว่างเปล่าไปด้วยเลยกลายเป็นเหมือนข้าวเปลือกเปลือกของข้าวเปลือกที่หุ้มข้าวหุ้มเม็ดข้าวไว้ภายในมันเลยไปเกิดไปปลูกใหม่งอกขึ้นมาอีก. ถ้าเหลือแต่เป็นใจแท้แท้ที่ไม่ปรุงแต่ง. โดยปล่อยวางพูดไปรู้ใจ. แล้วก็ไปยินดีพอใจกับใจที่ไม่ปรุงแต่งถูกปล่อยวางไปหมดแล้วเหลือแต่ใจที่ไม่ปรุงแต่งแท้แท้ไอ้เปลือกข้าวเนี่ยมันก็จะร่อนออกไปหมดเหลือแต่เม็ดข้าวสารข้างในที่ปลูกไม่ขึ้น. เจอกัน. นั่นแหละคือสิ้นภพชาติ. สิ้นการเวียนบนทุกข์โดยแท้จริง. เจ้าค่ะแต่หนูก็กลัวนะคะไอ้ที่จะเกิดเวียนเกิดอีก. ไม่มีเปลือกก็ไม่มีการเกิดอีกไม่มีการเกิดไม่มีการไปไม่มีตัวเราออกไปจากร่างเราก็ไม่มีผู้มา. ตอนนี้ตัวเราออกจากร่างพอพอเราจะตายมันจะมีผู้มาชวนแล้วเราก็เดินตามไอ้ตัวเราเดินตามเค้าไปเลย. มีเงินไปเห็นอะไรสวยสวยงามงามเห็นทุ่งดอกไม้. เห็นภูเขาป่าไม้เดินออกจากร่างไปเฉยเลยแล้วไม่ตายไปเลยนั่นน่ะ. เพราะว่ามีตัวเราไปเห็นอะไรรู้อะไรก็เห็นดอกไม้เห็นทุ่งไม้เห็นป่าไม้สีงามร่มเย็นเดินออกจากร่างไปเลยแล้วก็ตายเลยร่างที่อยู่ตายเลยแล้วก็ตัวเราที่เดินออกไปก็ไม่กลับมาอีกเลยแล้วก็ไปถูกพิพากษาตามบทบาทกรรมดีกรรมชั่วทั้งหลาย. เดี๋ยวมีตัวออกจากร่างไปนะ. ค่ะจะไม่มีตัวออกจากร่างไปก็ต้องเห็นรู้เท่าทันมีตัวเราก็ไปยินดียินร้ายก็ไปรู้อะไรแล้วเค้าไปยินดียินร้ายไปรู้อะไรแล้วยินดียินร้ายทุกปัจจุบันขณะอย่าไปสนใจสภาวธรรมที่ถูกรู้สภาว่าทําที่ถูกรู้มันจะว่างโล่งโป่งเบาสบายสบายเป็นยิ่งใหญ่อัศจรรย์เพียงใดอย่าไปสนใจมันสนใจปล่อยเห็นตัวเราปล่อยวางตัวเราเพื่อไปรู้สภาวะธรรมนั้นเพราะไอ้ตัวเนี้ยมันจะเป็นตัวเหลือเป็นตัวเหลืออะไรเป็นตัวเหลือเป็นเปลือกที่มาหุ้มมาจิตเดิมแท้ที่มันไม่ปรุงแต่ง. ทําไมจิตเดิมแท้ทุกคนก็มีแต่ทําไมทุกคนมันเห็นยากเราเจ้าคะ. จิตเดิมแท้เป็นไงนะทุกคนก็มีอยู่อยู่นิกตัวนี้แต่ทําไมมันเห็นกันยากเจ้าคะก็มันมีข้าวเปลือกมาบ้างอะดิมันติดมานานใช่มั้ย?เออมันติดข้าวเปลือกแล้วไอ้ข้าวเปลือกมันบางมันเลยไม่เห็นเม็ดข้าวอยู่ข้างในอะไอ้ที่เดิมแท้เหมือนเม็ดข้าวอยู่ข้างในแต่มันเห็นเม็ดข้าวไม่ได้เพราะมันมีมีเอาวิชาเหมือนเปลือกข้าวเปลือกอะมันมาหุ้มไว้เลยมองไม่เห็น. เจ้าค่ะอนุชาดับไปที่ใจนั่นแหละขณะจิตใดนั่นแหละ. แค่ขนาดจิตเดียวที่เอาวิชาดับไปนั่นแหละมันเลยไอ้เม็ดข้าวมันเลยโผล่มาให้เห็นแต่ที่เห็นไปพบมันแป๊บเดียว. มีความปรองแต่งแป๊บเดียวอ้าวแล้วก็เปลือกก็กรอบหุ้มอย่างเก่าเค้าจึงเรียกว่าที่พ่อแม่ครูอาจารย์นึงบอกว่าพบใจพบทําพบใจหรือจิตเดิมแท้พบธรรมถึงใจถึงปฏิภาณคือพบมันแว๊บเดียวและพอไปพบมันปุ๊บ. ไอ้ผู้ที่ไปพบมันไปรู้มันไปเห็นมันเกิดไปชอบมันก็อยากได้ใจที่จิตเดิมแท้อันนั้นมันเลยกลายเป็นเปลือกมะหุ้มแล้วหายไปหมดเลยไอ้จิตเดิมแท้หรือใจที่ไปพบมันก็หายไปหมดหายไปจากความรู้สึก. พอเมื่อไหร่ขณะจิตใดที่. ซึ่งความยึดมั่นถึงบ้านที่มีความปรุงแต่งปุ๊บไอ้ไอ้ใจที่เดิมแท้ที่เป็นความเงียบสงบสงัดว่างเปล่าไม่ปรุงแต่งอะไรเงียบสงบสงัดไปทั้งโลกทาสก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง. แต่พอไปไปรู้ข้างใดปุ๊บ. ไม่รู้เท่าทันว่าไอผู้ไปรู้มันเนี่ยคือตัวตนที่จะเหลือในภพชาติในวัฏสงสารก็เอาตัวเราเนี่ยไปรู้มันแล้วก็อยากได้มันอีก. มันก็จะเป็นงี้เรื่อยไปพอมีตัวเราเนี่ยเราไม่รู้จะทันเอาตัวเราไปรู้เว้ยไอ้จีนเดิมแท้หรือใจที่ไม่ปรุงแต่งแล้วมันก็เงียบสงบหน้าเป็นทั้งโลกทาสพอเอาตัวเราไปรู้ปุ๊บชอบมันอยากได้มัน. แล้วก็กลายเป็นเปลือกก็เปลือกมาหุ้มอีกหุ้มจิตเดิมแท้อีกไอ้สภาวธรรมอันนั้นก็หายไปเลย. ปัญญามันก็ต้องละเอียดเรื่อยเรื่อยเลยนะจ๊ะว่าถูกต้องเลยสติสมาธิปัญญาเนี่ยมันจะต้องละเอียดทันกันกับธรรมทําระเอียดเพียงใดปัญญาสติสมาธิปัญญาที่มันรวบรวมเป็นขนาดจิตเดียวเนี่ยมันต้องละเอียดทันกันถึงจะเห็นละรู้เท่าทันได้อย่างที่ลูกตาพูดเจ้าค่ะ. กราบขอบพระคุณเจ้าค่ะงั้นก็จะมีกราบครับว่าพบใจภพธรรมเนี่ยถึงใจถึงพระนิพพานดังนั้นเนี่ยเค้าจะมีพบใจกับถึงใจพบใจภพธรรมถึงใจถึงพระนิพพานเพราะฉะนั้นเราพบใจแป๊บเดียวนั่นแหละเราไม่รู้เท่าทันไอไอตัวเราผู้ไม่รู้ใจนั้นใช่แล้วเราก็. อยากได้อยากได้ใจที่ไม่ปรุงแต่ง. มันก็เลยกลายเป็นข้าวเปลือกมาหุ้มเหมือนกับไอ้เปลือกข้าวเปลือกมาหุ้มจิตเดิมแท้เลยหรือมาหุ้มใจนั่นเลย. ใช่เจ้าค่ะทําใจหรือจิตเดิมแท้ที่มันว่างเปล่าที่มันเงียบมันสงบอย่างยิ่งมันก็หายไปกลายเป็นความวุ่นวายเป็นความปรุงแต่งอยากได้อยากได้อยากได้. มันแว้บแว้บใช่เออมันก็เลยเป็นแว้บแว้บใช่แต่ถ้าเราเห็นมาสักครั้งหนึ่งเราพบซักครั้งหนึ่งต่อไปมันก็มีโอกาสที่จะพบได้อีกพบได้อีกพบได้เรื่อยเรื่อยจนเรารู้เท่าทันว่าเฮ้ยไอ้ที่มันหายไปอะ. มันไม่ได้ไอ้เปลือกข้าวมัน. มันไม่หลุดร่อนไปโดยถาวรสิ้นเชิงมันคอยจะเกิดเปลือกข้าวหรือเปลือกหรืออวิชามาหุ้มจิตเดิมแท้เหมือนข้าวเปลือกเนี่ยเป็นเพราะว่าเราไม่ทัน. ในผู้รู้นี่ค่ะ. ไอ้ผู้รู้เนี่ยที่เราเอาตัวเราเป็นผู้รู้ผู้รู้เป็นตัวเราเนี่ยที่ไปรู้ใจหรือที่เดิมแท้ที่ไปเงียบสงบสงัดว่างเปล่าไปทั้งธรรมชาติทั้งโลกอะชาติภายในและภายนอก. มันเป็นตัวปรุงแต่งเป็นตัวอวิชชาให้ผู้รู้เนี่ย. แล้วก็เห็นมันว่าไอ้ผู้รู้ผู้รู้ใจที่ว่างเปล่าที่เงียบสงบสนับทั้งโลกทาสเนี่ยไอ้ผู้รู้ตัวนี้เป็นตัวปรุงแต่งพอเรารู้เท่าทันซะแล้่ามันเปลืองแต่งมันเป็นที่ยึดถือมันก็จะไม่เป็นอวิชามันก็เลยเหลือแต่ใจที่เป็นความไม่ปรุงแต่งโดยบริสุทธิ์อย่างแท้จริงไม่มีใครไปยึดถือมัน. เต้วค่ะกราบขอบพระคุณตาเจ้าค่ะสติปันสติสมาธิปัญญาต้องรวบรวมถึงขนาดจิตเดียวแล้วก็เห็นมารู้มันเค้าเรียกว่ามัดเป็นมัดมัด8ข้อที่เป็น88ข้อเนี่ยเออ. มัด8ข้อเนี่ยมันกลายเป็นศีลสมาธิปัญญาหรือสติสมาธิปัญญาเนี่ยมันรวมเป็นหนึ่งเดียวในขณะจิตเดียวเราก็เห็นมันดูมันละเอียดมากเลยเห็นอย่างที่ลูกตาพูด. พอใจมันเงียบพบใจที่เงียบสงบสงัดไปทั้งโลกกับทาสแทนจะไปสนใจที่เงียบสงบสงัดโลกของธาตุเห็นว่ามีไอ้ตัวเราผู้ไม่รู้ใจที่เงียบสงบสงัดเนี่ยไอ้ตัวนั้นน่ะคือวิชาที่แท้จริงต้องไปรู้เท่าทันมันเห็นว่ามันเป็นสังขารไอ้ผู้รู้เนี่ยเป็นสังขารเป็นความปรุงแต่งแล้วก็. สิ้นยึดถือไอ้ผู้รู้ที่มารู้ใจที่ไม่ปรุงแต่งนั้น. พอสิ้นยึดถือไอ้ผู้รู้ที่มารู้ใจที่ไม่ปรุงแต่งนั้นมันก็เลยเหลือแต่ใจที่ไม่ปรุงแต่งแท้แท้เลยตอนเนี้ยไอ้เปลือกข้าวที่มาหุ้มข้าวไม่ข้าวสารไว้เหมือนกับเอาวิชาเอาวิชาแบบเหมือนเปลือกข้าวที่มาหุ้มไม่ข้าวสารเนี่ยมันก็สลายไปหมดเลยเพราะว่ามันถูกรู้เท่าทันแล้ว. มันเลยเหลือแต่เม็ดข้าวสารที่ขัดขาวกลายเป็นข้าวสุกแล้ว. ไม่3ารถงอกขึ้นมาใหม่ได้อีกเลยเนี่ยคือที่หลวงตาเข้าใจว่าหลวงปู่ขาวอนโยท่านพิจารณาตรงเนี้ยจนลงแก่ใจแล้วก็. ท่านเดินไป. เดินผ่านทุ่งนาที่มันมีข้าวเหลืองอลาม่าไปหมดเลยท้องทุ่ง. เพราะว่าข้าวมันสุกแล้ว. รู้ภูเขาโยพระแม่จ๋าหลวงตาที่เป็นผ้าหานองค์แรกที่หลวงตาไปได้ไปพบท่าน. เมื่อปีพศ2519ได้ไปพบท่านเนี่ย. ท่านได้ไปเห็นข้าวเปลือก. ไอ้ข้าวในทุ่งนามันเหลืองอะลามไปท้องท้องทุ่งท่านก็เลย. สะดุดใจขึ้นมาว่าเอ๊ะ. ไอ้ข้าวเนี่ยมันเค้าเกี่ยวต้นไปหมดแล้ว. แต่ทําไม. ไอ้เม็ดข้าวมันจึงมางอกเป็นต้นใหม่ขึ้นมาอีกปลูกเป็นต้นใหม่ขึ้นมาได้อีกเอ๊ะมันเหมือนจิตเลยนิ. มันเหมือนไอ้ไอ้ขันธ์5เลยไอ้ขันธ์5คือต้นมันตายต้นข้าวมันตาย. แล้วอะไรคือเม็ดข้าวก็คือไอ้ไอ้วิญญาณเนี่ยจิตวิญญาณเนี่ยคือเม็ดข้าว. มันเหลืออยู่แล้วมันก็เลยไปงอกใหม่เป็นต้นข้าวใหม่ได้ทุกชาติไป. ท่านเล่า. โอ้ยไอ้ต้นข้าวมันจึงไม่ใช่สาระสําคัญมันสาระสําคัญอยู่ที่ไอ้ข้าวเปลือกคือวิญญาณนี่ไงที่มีอวิชาหุ้มเค้าก็เลยว่า. พ่อก็เลยมาเปรียบเทียบว่า. ไอ้เม็ดข้าวสารข้างในเนี่ยมันเหมือนจิตเดิมแท้หรือใจดั้งเดิมแท้แท้ส่วนอวิชาที่มาหุ้มวัยความหลงยึดถือเนี่ย. มันก็คือเปรียบเหมือนเหมือนข้าวดังนั้นอะวิชาเนี่ยมันไม่เป็นไปรวมเนื้อเดียวกับจิตเดิมแท้ได้หรอกมันเพียงแค่เป็นข้าวเปลือกที่มาหุ้มไว้เฉยเฉย. เออมาหุ้มไว้. แล้วถ้าข้าวเปลือกอ่ะ. มันจะมีเปลือกหุ้มมันก็ไปเกิดใหม่เรื่อยเรื่อยไป. อ๋อไม่ใช่ว่าไปทําลายไอ้ที่เดิมแท้แต่ทําลายไอ้เปลือกข้าว. จะทําลายเปลือกข้าวได้ไงมันก็ต้องรู้ว่าไอ่เปลือกข้าวมันคืออะไร. บันทึกจะทําลายได้ท่านก็เลยว่าเนี่ยพิจารณาว่าโอ้ยไอ้เปลือกข้าวมันคือเอาวิชาอวิชานี่เอง. ครับภาควิชาท่านเลยกลับไปที่บูุติท่านเลยแล้วพิจารณากัดติดจดจ่อตรงนี้เลยตรงเปลือกข้าวคือเอาวิชาที่มหุ้มที่เดิมแท้. ตรงนี้ที่แบบเค้าเขียนเนี่ยเค้าเขียนมาที่ท่านเล่าเค้าไปตัดออกซะ. ไอ้ตรงเนี้ยเพียงแต่ว่าพอถ้าพิจารณาจนถึงสว่าง. ไอ้ข้าวเปลือกเนี่ยมันก็หลุดรอดไปหมด. ไอ้จิตเดิมแท้เปรียบเหมือนเป็นข้าวสารที่สุกแล้ว. ไม่กลับมางอกหมายเลขเลยคือบรรลุนิพพานบรรลุเป็นพระอรหันต์ตอนเช้านั่นเอง. แต่หลวงตาเนี่ย. มาเข้าใจว่าเนี่ยต้องพิจารณาตรงเนี้ยคือพอเข้าไปถึงจุดเดิมแท้แล้วเมื่อไม่รู้เท่าทันก็ไปยึดถืออะเนี่ยพอไปพบไอ้จิตเดิมแท้หรือใจดั้งเดิมแท้แท้หรือธาตุรู้ที่บริสุทธิ์แล้วมันเงียบมันสงบมันสงาดมันว่างเปล่าไปทั้งโลกธาตุทั้งจักรวาลเพราะว่ามันเงียบสงบ. อบสงัดก็เพราะว่าไรเพราะว่าไอ้ไอ้ทาสลูกแท้แท้หรือจิตเดิมเราแทบจะเป็นทาสที่ที่เป็นวิสังขารเป็นอสังธาตุหรืออาสาการตธรรมคือมันปรุงแต่งไม่ได้ไงมันปรุงแต่งไม่ได้แล้วมันเป็นสุญยะตามหาสุนยาดามันว่างเปล่าดุจจักรวาลมาเลยเงียบสงบแล้่างเปล่าอย่างยิ่งตัวตนมันก็ไม่มีตัวจิตตัวใจก็ไม่มี. พอไปถึงตรงนั้นโลกก็ห้ามสะกัดหมดเลยสิ้นความปรุงแต่งใดใดทั้งหมดโลกธาตุก็สะกัดไปทั้งโลกธาตุเลยทั้งภายในและภายนอก. แต่ความไม่รู้เท่าทันเนี่ย. มันก็เอาวิชามาพูดบัญชีเดิมแท้คือไม่รู้เท่าทันก็เอาตัวเราเน. เอาผู้รู้เป็นตัวเราเอาตัวเราเป็นผู้รู้ไปรู้ไอ้จิตเดิมแท้แล้วอยากได้อยากได้อยากได้สภาวธรรมอย่างนี้อยากได้จิตเดิมแท้อย่างนี้อยากให้มันเป็นจิตเดิมแท้ที่ไม่เปลี่ยนแปลงไม่ไม่กลับคืนเลยพอมีไม่รู้เท่าทันไออวิชาคือตัวเราที่ไปดูไปรู้จิตเดิมแท้. มันก็เลยไปยึดไอ้ไอ้จีนเป็นวิสังขารที่ไม่ปรุงแต่ง. อยากได้มันอยากได้อยากได้เลยกลายเป็นอ่าิชาเอามาหุ้มเลย. บ่อหุ้มไปฉีดเดิมแท้เรื่อยไปความไม่รู้เท่าทันตรงเนี้ยเพราะว่าเราไปสนใจแต่เอ๊มันเงียบทําไมมันเงียบสงบสงัดไปทั้งโลกธาตุเลยว่ะเอ๊ะมันทําไมเงียบจริงจริงมันเงียบสงัดสงบไปทั้งโลกกับทาสมันปรุงแต่งอะไรไม่ได้เลย. ตอนมันเงียบสงบสงัดมันต้องภายในและภายนอกมันปรุงแต่งอะไรไม่ได้เลยมันมันสะกัดไปถึงใจมันปรุงแต่งอะไรในใจก็ไม่ได้แต่ความไม่รู้เท่าทันอะ. มันก็เอาให้ผู้รู้เป็นตัวเรา. เอาตัวเราเป็นผู้รู้ไปยึดถือผู้รู้เป็นตัวเราไปยึดถือตัวเราเป็นผู้รู้แล้วก็เอาเป็นที่ไปรู้เว้ยสภาวธรรมนั้น. ไปรู้ธรรมที่ไม่ปรุงแต่งนั้นคือใจที่ไม่ปรุงแต่งนั้นแล้วก็ยึดถืออยากได้อยากได้อยากให้มันเป็นเช่นนั้นตลอดไปเลยกลายเป็นอวิชชาหรือเปลือกข้าวออกหุ้มจิตเดิมแท้แล้วก็ไปงอกได้ใหม่ทุกชาติไป. เพราะท่านพิจารณาลงแก่ใจตรงเนี้ย. ท่านไม่ไปสนใจตรงใจที่ไม่ปรุงแต่งที่เงียบสงบทั้งนั้น. ท่านเห็นผู้รู้ที่ไปรู้ใจที่ไม่ปรุงแต่งนั้นว่ามันเป็นสังขารมันเป็นสังขาร. รู้เท่าทันสังขารไม่ลงไปเป็นสังขารเอาวิชาก็ดับ. ได้เหลือแต่ใจที่ไม่ปรุงแต่งที่เป็นจิตใจแท้แท้ที่สิ้นความปรุงแต่งเลยกลายเป็นเหลือแต่ข้าวสาร. ที่มันสุกแล้วไอ้เปลือกข้าวร่อนไปหมดแล้วหายไปหมดการเกิดใหม่อีกจึงไม่มีท่านก็บรรลุปฏิภาณตอนเช้าหลวงตามันก็เข้าใจตัวเองนะยังไม่ทราบว่าท่านพิจารณาอย่างงี้เปล่าแต่ก็เทียบเคียงอย่างนี้. เข้าใจมั้ยล่ะ. สาธุพุทธงังสะระณังคัจจามิธัมมังสะระณังคัจฉามิสังฆังสะระณังคัจฉามิ. --- 以上的泰语，根据最开始的要求，全部翻译为中文