徒： 顶礼师父，我想请教关于修行的事。因为我们听了很多、读了很多佛法，就有很多想要运用在修行中，想要离苦得乐。但是，师父教导的精进修行，是要舍弃“想要”才能达到离苦得乐。这让我的内心很矛盾。

要怎么做呢？那个“想要”的念头还是存在，但师父的教导又说要舍弃“想要”。内心一直这样争论，所以想请师父指点，我该怎么做才好？

师： 这就像你非常想在泼水节期间来班亚基里，路上非常堵车，你一路克服困难而来。这需要有非常强烈的愿望才能做到。如果没有这么强烈的愿望，你可能早就灰心了。因为泼水节期间，来考艾的路非常堵。所以，首先要有“想要”。

但是，当你到达班亚基里之后，那种“想要”到达班亚基里的愿望还有吗？

（停顿）

已经没有了，因为你已经到达了。

如果不强烈地渴望涅槃，不强烈地渴望证悟涅槃，烦恼就会在沿途把你吞噬。要非常强烈地渴望在当下证悟涅槃，这才是最正确的，才能到达“想要”的终点。

当有了强烈的愿望要证悟涅槃，就要真的在心中舍弃一切，不把任何东西放在心里，只留下最后一个愿望。剩下的是什么愿望？就是想要证悟涅槃。然后，要看到，这个想要证悟涅槃的愿望，是最后一个愿望。

我们必须要放下它。心就因此而平静下来。或者说，灭尽了贪欲。欢呼吧！明白了吗？

心因此从对世间任何事物的“想要”中平静下来。它会自己平静，不需要刻意去让它平静。它会变得安静、寂静，自己获得自由，不需要去帮助它。对世间任何事物的“想要”，就是我们心中的“想要”。它像蜘蛛网一样，是束缚和混乱的。

斩断心中所有的“想要”，所有的蜘蛛网都会断裂。只剩下平静和空。这会成为你自己的体会，不需要问任何人，没有疑惑，不需要再问任何人。

但是，如果还有挣扎和渴望，也不需要问任何人，因为还有痛苦在心里，你也不需要问任何人痛苦是什么。但是，当挣扎和渴望全部消失，心中再也没有任何“想要”，灭尽了“想要”：想要得到、想要拥有、想要变好、想要成为、想要证悟、想要成功、想要成为这个、想要成为那个、想要成为好人、不想成为坏人。

想要成为菩萨。想要成为佛陀、想要成为辟支佛、想要成为阿罗汉。龙婆查·苏巴托说，不要想要成为任何东西。想要成为任何东西都是苦。灭尽了“想要”，心就平静了。

因为贪欲，或者说“想要”，是集谛，是苦的原因。当贪欲是集谛，是苦的原因，那么，灭尽苦因，苦就灭尽了。这就是道谛和灭谛。佛陀的教导就在四圣谛里：苦、集、灭、道。当所有的贪欲都灭尽了，苦因就灭尽了，所有的苦都在心中灭尽。变成了拥有一种永久平静的心。

这是你自己能够体会到的，没有疑惑，不需要问任何人。

徒： 顶礼师父。上次，有一位师父的弟子，他当时，我好像是在给师父递食物，他说要走快点，好像要保持警醒。他一提醒，我就意识到，之前好像太放松了。问题是，如果我在家，警醒的程度就会比做一些活动的时候低，比如跑步或者做什么。所以我试着努力让自己快点做事情，让自己保持警醒。

这样做，我不确定是不是在努力保持警醒，但是如果我不努力，就会像我的习惯一样，慢吞吞的。这样就容易走神，容易这样。所以想请师父指点，我是要努力保持警醒，像那样努力保持警醒，还是顺其自然，让它走神，但是走神会比较多。请师父指点，谢谢。

师： 就像猫狗，刚出生的小猫小狗。如果带回来养，却放任不管，不训练它们，它们会大小便有规律吗？它们会到处乱拉，把睡觉的地方都弄脏。猫狗尚且需要训练。我们是尊贵的人类，如果不训练，岂不是更糟糕？不能放任自流，心灵需要训练。

让它保持警醒。但是是心灵的觉醒，不是说跑步或者做什么快点，但是内心不警醒。它是从内心深处觉醒，变得觉知。觉知、警醒，或者说开悟——从迷惑中醒来，从妄想、散乱、发呆、沉迷、胡思乱想中醒来。如果内心不警醒，就叫做在睡觉，即使睁着眼睛也是在白日做梦。一直在想什么，沉迷其中。

他可能看到我们沉迷在内心的胡思乱想中，发呆。所以他提醒我们，让我们警醒，觉知。当我们发呆，沉迷在内心的胡思乱想中，发呆，看着天空，漫无目的地看着什么东西……发呆的时候，我们就要训练。比如我们在看电视。

我们在看电视。别人没在看，他们走过看到我们在看电视，就问：“刚才电视里发生了什么事？刚才播报了什么新闻，关于谁被解职了，或者播报了什么？刚才没注意，正好走过听到，电视有紧急播报，是什么事？”“不知道，没听。”

明明睁着眼睛对着电视，却说不知道，没听，这就是发呆，心不在焉。我们必须要训练，如果不训练，就会一直这样。做什么都发呆，工作也发呆，不管做什么，如果看电视都发呆，那做什么工作都会发呆。它会一直胡思乱想。

我们要训练，一直训练到发呆完全消失，从我们的习性中完全消失，成为一个不再发呆的人，不再沉迷于内心的胡思乱想。当这些负面情绪出现的时候，如果我们感到痛苦，而且真的痛苦，就会沉迷其中。如果你没有看到它的害处，是因为你还没有遇到严重的事情。如果遇到了严重的事情，如果你这样沉迷于胡思乱想、发呆，当痛苦来临的时候，就无法摆脱了。

有一个人。他可能没有这样训练，放任自己发呆和沉迷，有什么就沉迷在里面。当他心里有痛苦的时候，他站在屋后的晾衣架旁。家人还以为他只是站在晾衣架旁，奇怪怎么天黑了还不进屋。他们就去叫他，结果发现他已经站在晾衣架旁死了。心里有很多的痛苦。

不要让它这样沉迷。有一位僧人来和我们一起住。站在楼旁边看着，已经半个多小时了。我们观察他，奇怪，楼旁边有什么重要的东西，让他看了半个多小时。等他进去之后，我们偷偷去看，刚才他看的楼旁边有什么有趣的东西，我们看到只是普通的楼角，什么都没有。如果我们有什么不开心的事情，就会沉迷其中，沉迷于痛苦，甚至痛苦到死，变成抑郁症。非常危险，甚至会自杀。很危险，要训练。你还年轻，要训练，不要等到年纪大了，生活会有很多事情。不能一直沉迷于内心的想法、情绪和感受。因为生活还会有很多事情需要面对，所以要保持警醒和觉知。要警惕烦恼的入侵，不要让心向外攀缘，不要去纠缠任何事物，不要去和任何事物纠缠，要一直保持觉知，一直觉知，明白吗？

徒： 是的，但是，我不确定的是，比如昨天晚上或者来这里经行的时候，我努力走快点，让自己保持警醒。但是再看的时候，我不确定是不是太过于专注了，是不是不自然了。现在好像找不到中间点。

师： 不要去找中间点，真的，找中间点就会沉迷，沉迷于想要找到中间点。先保持警醒，然后觉知。

让眼、耳、鼻、舌、身、意保持觉知。觉知到眼、耳、鼻、舌、身、意，当下是否有烦恼通过眼、耳、鼻、舌、身、意进入？当下是否有烦恼通过念头进入？当下是否有烦恼、内心的痛苦、不舒服、心灰意冷、伤心、沮丧？当下是否有通过眼、耳、鼻、舌、身、意的触碰而产生的这些？在当下，觉知到这些。无论是什么，只要让我们产生内心的痛苦和不舒服，我们都不要回头去想，不要沉迷于那个想法和感受，那是一种痛苦，会一直沉迷其中，没完没了。这叫做没完没了，明白吗？没完没了，不会结束，放不下，已经发生了就让它过去，当下觉知到它的害处。马上就会有新的事物通过眼、耳、鼻、舌、身、意来触碰，每个当下都会有念头、想法、分别、妄想，我们要觉知到所有这些。

眼睛接触到色，就会在心中产生念头和妄想；耳朵接触到声音，就会在心中产生念头和妄想；鼻子闻到气味，就会在心中产生念头和妄想；舌头尝到味道，就会在心中产生念头和妄想；身体接触到什么，就会在心中产生念头和妄想；心中有什么情绪，有什么感受、念头和妄想，有什么情绪，通过意门产生的触碰，都会在心中产生念头和妄想。

我们要全部看到，全部觉知到，每个当下，当它触碰到眼、耳、鼻、舌、身、意的时候，它会在心中产生什么样的念头和妄想，不要迷失在那个念头和妄想中。不要迷失在那个念头和妄想中，就不会产生烦恼和痛苦；但是，如果迷失在我们心中的念头和妄想中，无论通过眼、耳、鼻、舌、身、意触碰了什么，然后在心中产生了念头和妄想，我们没有觉知到，迷失在那个念头和妄想中，就会产生烦恼和痛苦；如果没有迷失在我们心中的念头和妄想中，就不会有烦恼和痛苦。

觉知就是觉知我们心中的念头和妄想。我们心中的念头和妄想，它们可以产生，但是我们不要迷失在里面。我们无法阻止它在我们心中产生念头和妄想，因为这是生命。

如果我们真的能够完全阻止我们心中的念头和妄想，只剩下空，那就真的死了，当下就死了。但是，为什么说心是空的，灭尽了念头和妄想，只剩下空的心，却没有死呢？因为它没有看到那个坐着想的那个（念头）：“为什么我的心这么空，我的心这么空”，然后就跑来找我们，每个人都来找我们，让我们认可。我们不认可，只有佛陀才能认可。说自己已经空了，每个人都已经空了，如果真的空了，就死了，如果心中没有任何念头和妄想，就死了。我们说，你走了多少公里来的，从哪个府来的，每个人都来找我们认可，走了这么远的路，它却不知道什么，它应该在想来找我们认可的时候就觉知到。它只让我们的身体去感知空，却没有觉知到我们自己，那个觉得空的“自己”，那个觉得已经空了的“自己”，它一直在想，没有停止。我们说，它要觉知到，真的要觉知到，如果出发来找我们认可的时候，那个已经空了的为什么还要来找认可呢？它自己就知道了，它已经体会到了。心已经从烦恼和痛苦中平静下来，空了，当下，新的生命不会再有了，这一生是最后一生。但是，他们自己的心还是充满了烦恼和痛苦，还没有看到自己，它真的没有空，如果它真的空了，心中没有念头和妄想，就死了。

它没有看到自己，那个觉得空的自己。它只看到自己去感知空，去感知空的感觉，但是那个觉得空的“自己”，它没有看到，它一直说个不停，抱怨个不停。有一个女人来找我们，来了两三辆面包车，不让我们认可她已经“空”了。

来到这里，就说：“真的，来到这里，请师父帮忙看看，是不是已经完全空了，是不是空了。”我们说：“一点都不空。心里只有丈夫。”

心里只有丈夫，只有爱人。她就一直很疑惑，做出这个表情，为什么心这么空，师父却说心里只有丈夫，心里只有爱人。当她的爱人要吃饭的时候，她就一直在旁边唠叨：“吃这个没有营养，要吃这个才对身体好，这个对身体不好，吃这个比较好，那个比较好”，一直这样唠叨他。

当她的爱人要穿衣服，打领带的时候，“这个颜色不好，和你的气质不搭，穿这个比较好，这条裤子，衬衫要这样穿”，一直唠叨他。我们说，就连她的爱人要用雨伞，用什么颜色的，他自己都不能决定，你都要帮他决定。

你一直帮他决定所有的事情，整天都在唠叨他。就这样还说已经“空”了。坐在后面的那个男人举手说：“师父，真的，百分之百是真的，我就是这样，她一直唠叨我。”看到了吗？唉，每个人都看不到自己，只让自己的身体去看“空”。但是，心里有什么东西都充满了，自己还不知道自己，让别人来……他们来告诉我们，他们来告诉我们自己，为什么自己的心自己还不知道。这很丢脸，我们要想一想，这很丢脸，别人，不是真正的我们，他们却知道我们心里有什么。这是我们自己的身体，我们自己的心，我们却不知道我们自己的心，只看到“空”，却没有看到心里充满了丈夫，充满了对他的担忧。

为什么？我们自己的心，我们要想一想，仔细思考一下，为什么我们不知道我们自己的心呢？要先知道我们自己的心，才能离苦得乐。我们不知道我们自己的心，但是别人却知道我们的心里充满了垃圾。

我们却没有清理我们心中的垃圾，我们只看到“空”，“空”，“空”，这样就像把大便盖起来，然后用白布盖住，没有清洗。别人看到白布下面的东西。但是我们只看到“空”，就是干净、纯洁，几乎都是这样。

没有看到自己，不知道，不觉知自己的心，不接受自己心中的真相。假装不在意，不去看自己心中的真相。说自己已经“空”了，很舒服，笑着。但是，自己的心里充满了垃圾。从很久很久以前，从什么时候开始，都没有清理。带来的执着、怨恨、耿耿于怀、记仇、仇恨，执着于爱，执着于恨，执着于担忧、爱、依恋、牵挂……堆满了垃圾，别人都看到了我们的心，但是我们却没有看到我们自己的心，我们没有觉知到我们自己。一直沉迷在痛苦中。如果放任它这样沉迷，真的会自杀，我会告诉你们。必须要觉醒。

把所有的东西都从心里释放出来，哪个已经过去了，就让它过去，结束了就结束了，已经结束了就结束了，没完没了，就叫做没完没了。只看到“空”，修行只追求轻松、自在、舒畅，笑来笑去，但是心里却堆满了东西。堆满了。修行只是在一天天地欺骗自己。要看到，要觉知自己的心，每个当下。当触碰到眼、耳、鼻、舌、身、意的时候……它会在心中产生什么样的念头和妄想，觉知到它，不要迷失在当下心中的念头、情绪和感受中。这就是佛法，觉知到当下自己的心，当下，不要迷失在里面，不要和它产生共鸣，不要沉浸在里面。就像看电影、看电视剧，我们不沉浸在里面，就不会有共鸣，就不会有内心的痛苦，不需要坐着哭。看电影、看电视剧，我们不沉浸在里面。

当男主角死了，女主角死了，坐着哭，眼泪哗啦啦地流，这就是沉浸其中，叫做有共鸣，这样就会痛苦，就会沉迷，沉迷在念头中，沉迷在情绪中，沉迷在感受中。当演到男女主角的爱情戏，亲热的戏，我们也会有共鸣，贪欲会增长。当演到悲伤的戏，我们会跟着哭；当演到嫉妒、打斗的戏，我们会想要帮助女主角，帮助男主角，因为女主角被欺负。但是，戏里演的女主角没有反抗的能力，让人觉得可怜，让反派角色看起来很凶狠。就沉浸其中了，看了之后就沉浸其中，真的想要去打斗，想要帮助女主角，不要去和反派角色打斗。

不知道自己，叫做沉迷，没有觉醒，没有觉知，看到什么，感受到什么，都沉迷其中，都沉浸在其中。有什么念头，有什么情绪，有什么感受，都沉迷其中，就像沉迷在电影、电视剧中一样。

这样叫做没有觉醒，没有觉醒。觉醒不是说跳来跳去，跑来跑去，说“觉醒”，“觉醒”。“觉醒”是指觉知，当触碰到眼、耳、鼻、舌、身、意的时候，我们心里有什么念头，有什么情绪，有什么感受，有没有沉浸在其中？有没有沉浸在那个念头和妄想中？

如果没有沉浸在其中，就只是在接收和感知，就像看电影、看电视剧，没有沉浸在其中，没有共鸣。沉浸就是有共鸣。如果没有共鸣，就不需要坐着哭，眼泪哗啦啦地流，不需要一起悲伤，不需要去和反派角色打斗，不需要……有共鸣的时候，在演到男女主角的爱情戏的时候，就会有共鸣。

我们不需要有共鸣，只是接收和感知，不要沉浸在其中。不要沉浸……就连看新闻、看政治，那边、这边，黄衫军、红衫军，政治斗争，因为我们沉浸其中，就会……哇，它一旦分了派系，就想把他们全部消灭，心里就会……唉，那样、这样、那样、这样，真的会很紧张，很多人紧张到癌症复发，死了也有。

因为太紧张了，看……哇，紧追不舍，说把电视关掉，不看了，去看网络，整天都在看，这样癌症会扩散，死了，因为情绪紧张。

要觉知，要觉知到，当下，当下，有没有沉浸在通过眼、耳、鼻、舌、身、意进入的东西中？有没有沉浸其中？有没有产生共鸣？如果没有共鸣，自己就知道没有共鸣，这就表示是觉醒了；但是，如果有共鸣，迷失在其中，就表示没有觉醒，已经沉迷了，已经沉浸了，真的会痛苦。真的会痛苦，而且没完没了，放不下。它会拿出来想，沉迷其中。

只看着地面。只看着地面。唉，有什么呢，只有老虎……只有水泥、砖头、石头、沙子，一直看着地面。很痛苦，真的很痛苦。哪个已经过去了，就无法挽回了。分手了就分手了。离别了就离别了。能挽回吗？不能挽回就不能挽回。但是，如果因缘可以挽回，就可以挽回，和好；如果因缘不能挽回，就不能和好。

哪个已经离开了，就要接受这个离别。不要拿已经发生的事情来让自己沉迷。有些人，我们看到，当丈夫死了之后，他的衣服、用品都还和原来一样，我们说捐出去吧，不要，舍不得。舍不得，但不是真的舍不得。偷偷去看，她沉迷在丈夫的用品中。她沉迷，心里默默地痛苦。她心里有痛苦，悲伤。看到他的用品，说让捐出去，却不肯。想要留着看，睹物思人。但是，睹物思人之后呢？她沉迷。她沉迷，而且痛苦，他已经死了。

但是她却在心里痛苦，他已经死了好几年了，却还在这样痛苦，痛苦，痛苦，它什么时候才能回来？它已经结束了，已经死了，已经离开了，已经分手了，已经离婚了。怎么可能回来？如果能回来，因缘让它回来，就能和好；如果因缘不允许，它不能回来，就要接受这个事实，它不能回来了。它结束了。

所有的事物它都有它的原因。自然就是这样的真相。东西就像它已经碎了，当它碎了，它就碎了，怎么办？就像一位龙婆的用品。彩色的，用来放花瓶或者……他就问，这些彩色的树，信徒们供养的，他都好好地照顾，浇水。

好好地照顾它，擦拭，打扫，僧人们说，哇，他很宝贝这些，这些彩色的花瓶。有一天，他不在，僧人或者沙弥把花瓶打碎了，把这个花盆打碎了。哇，心里很痛苦，一直等到龙婆回来。承认错误，心里很不舒服。但是，当他回来之后，他没有责备。他说，信徒们供养了，我们就好好地照顾它。但是，现在……以前，因缘还没有让它碎，但是现在因缘让它碎了，就是碎了。

因缘是不同的，那个时候它还没有碎，我们就好好地照顾它，但是现在它碎了，嗯，它碎了。就像龙婆查说，当他们拿来一个很大的、很漂亮的、很贵的彩色花瓶，然后去供养他，他说，为什么拿已经碎了的东西来供养我？大家都觉得很奇怪，东西好好的，为什么他说碎了。

拿已经碎了的东西来供养他，以后有人不小心把它打碎了，他说，我就说，它已经碎了，为什么还要拿来供养我？看到了吗？他就没有痛苦，但是，如果执着它，就会痛苦死。因缘改变了，就要接受因缘的改变。它已经改变了，它已经改变了，因缘已经改变了。

就要接受它已经改变了。不要沉迷其中，会真的很痛苦，痛苦在心里。我们也曾经像你们这样痛苦过，不是说我们没有痛苦过，佛陀、阿罗汉们也曾经像你们一样痛苦过。悉达多王子，有妻子、有孩子，有父母，有侍从。

贵为王子，还有七天就要继承王位了。还有很多的侍从。然后，痛苦，非常痛苦，直到他用了六年的时间寻找离苦之道，才离苦得乐。每个人都要先痛苦。

但是，痛苦之后要知道如何改变自己，改变自己的心，不要沉迷在念头和情绪中，不要沉迷在过去，不要担心未来，当下也不要沉浸在任何通过眼、耳、鼻、舌、身、意进入的东西中，不要沉浸其中。

觉知到眼、耳、鼻、舌、身、意，每个当下，但是不要沉浸其中，不要沉迷其中，不要有共鸣，痛苦就不会有。龙婆……遇到龙婆内，甲米府的龙婆内，九十四岁。龙婆贴·贴朗西，玛哈彭寺的，我们尊敬的父母师。我们遇到他，他说，哇，觉知到所有的事物，但是，如果不执着，不执着任何一样东西，就是涅槃。觉知到所有的事物，眼、耳、鼻、舌、身、意，觉知到所有的事物，但是，心不执着，即使一样东西都不执着，就是涅槃。

痛苦就是因为觉知到之后，就执着，就沉迷，有共鸣，所以才会痛苦。觉知到，可以觉知到眼、耳、鼻、舌、身、意，每个当下，不执着，即使一样东西都不执着，就是涅槃，就是这么简单。所以，我们要看，要觉知，要觉知到眼、耳、鼻、舌、身、意，觉知到，然后不执着。

就看我们的心觉知到什么，通过眼、耳、鼻、舌、身、意的触碰，它一定会带来念头和妄想，我们有没有执着于心中的念头和妄想？如果我们不执着于心中的念头和妄想，就不会执着于世间任何事物。因为，当我们触碰到眼、耳、鼻、舌、身、意的时候，每个当下，它都会带来念头和妄想，每个当下。这就是识蕴。第五蕴，当它触碰到眼、耳、鼻、舌、身、意，就是当它去感知到眼、耳、鼻、舌、身、意的时候，就会有心所，就是受、想、行，另外三个蕴会和识蕴结合在一起。就是它会带来喜欢、不喜欢，或者还没有到喜欢、不喜欢的程度，然后就会根据喜欢、不喜欢，或者还没有到喜欢、不喜欢的程度，产生念头和妄想，就是想蕴（记忆、分别），行蕴（就是念头）。它就是根据喜欢、不喜欢，或者还没有到喜欢、不喜欢的程度，产生念头和妄想。

所以，如果不迷失于心中的念头和妄想，就等于不迷失于六根，因为所有的六根，都会带来念头和妄想。然后，如果它在心中产生了念头和妄想，如果不迷失于心中的念头和妄想，不和它产生共鸣，不沉浸在其中，就等于你不迷失于六根，就等于涅槃。所以，在经典里有记载。有一个七岁的沙弥，教导提舍长老，一个只懂经典，不懂实修的长老。

但是，他是佛陀的弟子，记住了佛陀所有的教导，但是却没有实修。没有实修，他的心里没有真实的体悟，没有真正的离苦得乐，没有真正的依止。每次见到佛陀，佛陀都会说：“怎么样，只懂经典，不懂实修的长老？”什么时候见到就什么时候问。他觉得很惭愧，但是佛陀却没有教导他。因为他都记住了，一开始就都记住了，要教导什么呢？只有记忆，没有真实的体悟。只有记忆，没有真实的体悟。

所以他去拜访所有的阿罗汉，所有佛陀认可的阿罗汉，没有人教导他。没有人教导他，佛陀不敢教导，佛陀不教导，谁敢教导？没有一个人教导他，一直到最后一个沙弥，七岁的阿罗汉沙弥，去拜他为师。“请教导我，请教导我。”沙弥不肯教导，说：“哇，不行，不行，不行。”一直恳求沙弥，直到他放下了所有的傲慢，只求，求七岁的沙弥，只有七岁，教导阿罗汉。七岁的沙弥看到他没有傲慢了，就给了他一个方法。

什么呢？有一个蚁穴，一拃厚，一肘宽，这一拃就是我们的身体，一拃厚，一肘宽。这个蚁穴，有六个洞。眼洞、耳洞、鼻洞、舌洞、身洞、意洞，有六个洞。在这个蚁穴里，有一只蜥蜴，看到了吗？这只蜥蜴，哪只蜥蜴都可以，真的，有一只蜥蜴。这只蜥蜴，它喜欢出去觅食，通过眼、耳、鼻、舌、身、意，这只蜥蜴去沉迷于过去，痛苦于过去，担心于未来，沮丧于当下，就沉迷于眼、耳、鼻、舌、身、意，这只蜥蜴，就是这个心。唉，这只蜥蜴，它不停地从眼、耳、鼻、舌、身、意出去，怎么办？要抓住这只蜥蜴。

提舍长老，只懂经典，不懂实修的长老说：“这不难，它从哪个洞出去，就从哪个洞抓住它。它有六个洞，如果从这个洞抓住它，它就会从那个洞出去，从那个洞出去，从这个洞出去……抓不住。”向沙弥认输。七岁的沙弥就说：“唉，长老，如果是这样，六个洞都打开，就死了，要堵住五个洞。”

收摄五个洞。五个洞是什么？收摄哪个洞？外面的洞：眼洞、耳洞、鼻洞、舌洞、身洞，这五个洞。为什么？因为通过这五个洞的触碰，都会带来念头和妄想。在第六个洞，意洞，要自由地打开它，自由地打开它。第六个洞，自由地打开它，让它自由地产生念头和妄想，然后在这个意洞，杀死它，这只蜥蜴。他说，在这个意洞杀死它，这个心，这个充满无明的心，充满烦恼的心，杀死它。但是，要注意，那个要杀死充满烦恼的心的“我们”，这个“我们”会变成烦恼本身，要小心。明白了吗？

徒： 明白，谢谢师父。



---


翻译以下佛法讲座为中文，要求：
1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：”
2. 完整翻译，不遗漏内容
3. 翻译结果输出为对话问答的形式
4. 不要包含泰语，全部翻译为中文
5. 保证翻译后的文本通顺，易读

---

กราบขอประกาศข่าวหลวงตาค่ะก็.

ในการปฏิบัตินะคะก็เนื่องจากเรามีการมีมีการฟังมีการอ่านมามากมากน่ะค่ะมันก็มันมันมีความอยากนํามาน่ะค่ะซึ่งการปฏิบัติซึ่งการอยากพ้นทุกข์แต่ทีนี้พอในการเพียรปฏิบัติของหลวงตาที่หลวงตาสอนอะค่ะว่าการไปถึงซึ่งความพ้นทุกข์มันต้องละซึ่งความอยากทีนี้มันเหมือนภายในมันย้อนแย้งกันเองว่า. แล้วมันจะอย่างไรล่ะไอ้ไอ้ตัวผู้อยากมันก็ยังมีอยู่แต่เหมือนความรู้ที่หลวงตาบอกว่า. ต้องละซึ่งความอยาก. มันมันก็มันพูดกันอยู่ข้างในอะไรเงี้ยค่ะก็เลยจะขอคําชี้แนะจากหลวงตาว่ามันต้องควรจะอย่างไรดีอะค่ะ.

ก็เหมือนกับอย่างเง. เหมือนกับท่านมีความอยากอย่างแรงกล้าที่จะมาที่ปัญจคีรีในช่วงสงกรานต์ซึ่งรถติดมากมากฟันฝ่ามาเนี่ย. ถ้าต้องมีความอยากอย่างแรงกล้าที่จะมานี่ถ้าดึงฟันฝ่ามาได้. แล้วท่านไม่มีความอยากอย่างแรงกล้าเท่ากับท้อถอยแล้ว. เพราะว่าช่วงสงกรานต์นี่รถมันติดมากที่จะมาทางเขาใหญ่เนี่ย. ถ้าต้องมีความอยากซะก่อน. แต่เมื่อท่านมาถึงปัญจคีรีนี้แล้วเนี่ย. ความอยากที่จะมาถึงปัจฉิรีมันยังมีอยู่มั้ย.

มันก็ไม่มีแล้วเพราะว่าท่านมาถึงแล้วไง.

แต่ถ้าไม่ยากแต่นิพพาน. อย่างแรงกล้า. อยากที่จะบรรลุนิพพานอย่างแรงกล้ากิเลสมันก็ไปกินตามรายทางหมด. ก็อยากที่จะบรรลุนิพพานอย่างแรงกล้าในปัจจุบันให้ได้. มันก็จะถูกที่สุดแล้วมันก็ไปถึงที่หมายปลายทางของความยาว.

พอมีความยากอย่างแรงกล้าที่จะเป็นนิพพานมาจริงละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไปในใจไม่เอามาไว้ในใจ. เหลือแต่ความอยากสุดท้าย. ที่เหลืออยู่คืออยากอะไร. อยากที่จะบรรลุนิพพาน. แล้วก็เห็นว่าความอยากที่จะบรรลุนิพพานเนี่ย. มันคือความอยากอันสุดท้าย.

ที่เราจะต้องปล่อยวางมันลง.

ใจมันก็เลยสงบ. จากความ.

หรือเรียกว่า.

สิ้นตัณหา.

ต้นหักไชโยมิโลโทโหตี. เข้าใจยังไง.

ใจจึงความสงบจากความอยาก. ใดใดในโลก. มันก็สงบของมันเองโดยไม่ต้องพยายามไปทําให้มันสงบ. มันก็เงียบมันก็สงัด. มันก็เป็นอิสระของมันเองไม่ต้องไปช่วยใจ. ความอยากใดใดในโลก. ความอยากใดใดในใจของเรานั่นแหละ.

มันเป็นเครื่องผูกมัดยุ่งเหยิงเหมือนใยแมงมุม.

ตัดความอยากใดใดที่ใจได้แต่ทั้งหมด. ใยแมงมุมทั้งหมดก็ขาดทุกเส้น. เหลือแต่ความสงบและว่างเปล่า. ก็จะเป็นปัจจัตตังใจของตนเอง. ไม่ต้องถามใครสิ้นสงสัยไม่ต้องถามใครอีกต่อไป. แต่จะจะมีความดิ้นรนทะยานอยากอยู่. ก็ไม่ต้องถามใครเหมือนกันคือก็ยังทุกข์อยู่ในใจก็ไม่ต้องถามใครว่าความทุกข์เป็นอย่างไร. แต่ความดิ้นรนทะยานอยากมันหายไปหมดสิ้น. ความอยากใดใดในใจไม่มีอีกแล้วหมดสิ้นซึ่งความยาก. อยากเอาอยากได้อยากดีอยากมีอยากเป็น. อยากบรรลุอยากสําเร็จ. อยากเป็นนั้นอยากเป็นนี่. อยากเป็นคนดีไม่อยากเป็นคนชั่ว.

อยากเป็นพระโพธิสัตว์.

อยากเป็นพระพุทธ. อยากเป็นพระปัจเจกพุทธเจ้าอยากเป็นพระอาหาร. หลวงพ่อชาสุภัทโทท่านว่าอย่าไปอยากเป็นอะไรเลย. อยากเป็นอะไรทุกข์ทั้งนั้นแหละ. หมดสิ้นตึงความอยาก. ใจมันก็สงบ.

เพราะตัณหาหรือความอยากนั่นแหละ.

มันเป็นสมุทัยเป็นเหตุให้เกิดทุกข์. เมื่อตัณหาเป็นสมุทัยเป็นเหตุให้เกิดทุกข์. ปัญหา. ดับหมดเหตุแทงทุกข์ดับบท. ก็เป็นมรรคเป็นนิโรจน์. คําสอนพระพุทธเจ้าก็อยู่ที่อริยสัจ4นี่คือทุกสมุทัยนิโรธนะ. เพื่อตัณหาทั้งหมดดับลง. เหตุแผ่นทุกข์ดับลงทุกข์ทั้งหลายก็ดับลงที่ใจ. กลายเป็นใจที่มีความสงบสุขอย่างถาวร.

เป็นปัจจัตตังรู้ด่ายแก่ใจของตนเองสิ้นสงสัยไม่ต้องถามใครนะ.

กราบขอกราบหลวงตาครับ. ครั้งที่แล้ว. เออมีลูกศิษย์หลวงตาท่านนึงนะครับ.

เค้าตอนนั้นผมยกเหมือนกับว่าเดินส่งอาหารที่ถวายหลวงตาอยู่นะครับเค้าก็เค้าบอกว่าเดินเร็วเร็ว. เหมือนกับตื่นตื่นตอนนี้. พอเค้าทักปุ๊บผมก็รู้ตัวครับว่าที่ผ่านมานี่เหมือนกับ. เหมือน. เหมือนจะบอกยังไงเหมือนกับปล่อยปล่อยตัวมากเกิน. คราวนี้.

คําถามก็คือว่าผมก็ลองมาเหมือนกับว่าทําให้คือเหมือนกับยังไงครับเหมือนกับถ้าสมมุติว่าผมอยู่บ้านเงี้ยครับความความที่จะตื่นตัวมันก็จะน้อยกว่าตอนที่ทํากิจกรรมอย่างเช่นสมมุติว่าวิ่งหรือว่าทําอะไรอย่างเงี้ยครับ. ถ้าผมก็เลยลองมาเหมือนกับว่าพยายามทําให้เออทําอะไรเร็วเร็วทําให้มันตื่นตื่น.

ถ้าทําแบบนี้ผมก็ไม่แน่ใจว่ามันจะเป็นการเหมือนกับว่าเออพยายามตื่นหรือเปล่าแต่ถ้าสมมุติว่า.

ผมไม่พยายามมันมันก็จะเป็นนิสัยที่เหมือนกับที่มันเป็นของผมอยู่แล้วที่ว่าจะเชื่องเชื่องช้าช้าอย่างเงี้ยครับก็มันก็จะหลงง่ายก็จะอย่างงี้ง่ายก็เลยอยากจะขอคําแนะนําหลวงตาเค้าว่าผมจะทําให้มันแบบว่าพยายามตื่นตัวพยายามตื่นตัวแบบว่าอย่างงั้นหรือว่าจะ. จะปล่อยปล่อยให้มันเป็นธรรมชาติแล้วก็ให้รู้หลงแต่มันก็จะหลงเยอะหน่อยอย่างเงี้ยครับ. ครับขอคําแนะนําหลวงตาขอบคุณครับ.

เออหมาแมวเวลาได้มาลูกหมาลูกแมวเนอะ. เวลาด่ามาเลี้ยง.

แล้วเราปล่อยมันตามยถากรรมไม่ฝึกมันแล้วมันจะมันจะขี้เยี่ยวเป็นที่เป็นทางมั้ยมันก็เละเทะไปหมดอะขี้เยี่ยวเต็มที่หลับที่นอนไปหมดอะแหละ. หมาแมวยังต้องฝึกเลย. เออเรานี่เป็นคนมนุษย์อันประเสริฐ. แล้วไม่ฝึกมันก็ยิ่งแย่กว่าอีกใช่มั้ย. มันจะปล่อยตามยถากรรมไม่ได้จิตใจอะต้องฝึก.

มันตื่น.

แต่มันตื่นรู้อืมไม่ใช่ว่าวิ่งหรือทําอะไรเร็วเร็วแต่ไม่ตื่นภายในอะมันตื่นออกไปจากภายในตื่นรู้ออกมาจากภายในมันตื่นรู้. รู้ตื่นหรือเบิกบาน. ตื่นจากความหลง. หลงคิดปรุงแต่งฟุ้งซ่านเหม่อลอย. หมกมุ่นคุณคิดอะไรอยู่ในใจ. มันไม่ตื่นก็เรียกว่าหลับทั้งทั้งที่มันลืมตาฝันกลางวันทั้งทั้งที่มันลืมตาอย. ร้อยก็หมกมุ่นครุ่นคิดอะไรอยู่ข้างในจม.

เค้าคงจะเห็นว่าเราเนี่ยมันจมอยู่ข้างนายเหม่อลอย. เค้าก็เลยไปกระตุกให้เราเนี่ยมันตื่นตื่นตัวขึ้นมามันรู้สึกตัวขึ้นมา. เมื่อเราเมื่อไหร่ที่เราเนี่ยเหม่อลอยมันจมไปกับข้างในจมไปหมกมุ่นคุณคิดอะไรแล้วเหม่อลอย. เหม่อมองท้องฟ. มองสิ่งใดไร้จุดหมาย. เหม่อลอยอย่างเงี้ยเราก็ต้องฝึกฝน. อย่างเช่นเราดูโทรทัศน์อยู่เนี่ย.

เรานั่งดูโทรทัศน์.

คนก็ไม่ได้ดูอะเค้าก็เดินผ่านมาเห็นเราดูโทรทัศน์อยู่เค้าก็. ถามว่าเมื่อกี้ในโทรทัศน์เนี่ยมันมีเหตุการณ์อะไรนะ. เมื่อกี้เนี่ยเมื่อกี้ก็ประกาศข่าวเรื่องอะไรก็ปลดใครหรือว่ามันมันมันประกาศว่าอะไร. เมื่อกี้ไม่ทันพอดีเดินผ่านมาได้ยินพอดีโทรทัศน์ก็ประกาศมีประกาศด่วนเรื่องอะไร. ไม่รู้สิไม่ได้ฟัง.

ก็ให้ลืมตาเปล่งอยู่หน้าโทรทัศน์บอกไม่รู้ไม่ได้ฟังมันเหม่อลอยอย่างนี้เหม่อลอยใจลอยเราต้องฝึกถ้าไม่ฝึกอย่าเป็นอย่างนี้เรื่อยไปอะ. ทําอะไรก็เหม่อลอยทํางานก็เหม่อลอยไม่ว่าจะทําอะไรถ้าลองดูโทรทัศน์เหม่อลอยแบบเนี่ยทํางานอะไรก็เหม่อลอย. มันจะเหม่อลอยครุ่นคิดอะไรมันไปเรื่อยอย่างเงี้ย.

เราต้องฝึกนะฝึกจนกว่าเหม่อลอยเนี่ยมันหายไปเลยจนมันหายไปจากนิสัยสันดานเราเลยเป็นคนที่ไม่เหม่อลอยอีกเลยไม่จมคิดอะไรจมอยู่ข้างในนะเวลาพวกนี้เวลามันทุกข์แล้วมันทุกข์จริงจริงแล้วก็จมอย่างเงี้ย. เหตุไม่เห็นโทษของมันเนี่ยท่านยังไม่มีเรื่องที่หนักหนักโอ้โหถ้ามีเรื่องหนักหนักขึ้นมาถ้าคิดจมอยู่เงี้ยละเหม่อลอย่างเงี้ยนะ. เวลาพอมันมีความทุกข์มันเอาไม่ออกเลยนะ.

มีอยู่คนนึงอ่ะ.

มีอยู่คนนึง. เค้าคงไม่ได้ฝึก. แบบเนี้ยปล่อยให้มันเหม่อลอยและจมมีอะไรก็จมอยู่เนี้ย. เวลามีความทุกข์ใจไปยืนเกาะราวผ้าอยู่หลังบ้าน. เค้าก็นึกว่าไปยืนเกาะราดผ้าเฉยเฉยอ่ะเอ๊ะทําไมเกาะราวผ้าแล้วมืดยังไม่เข้าบ้านอีก. เค้าก็ไปเรียกที่ไหนได้ยืนเกาะเราผ้าตายแล้ว. มีความทุกข์อยู่ในใจมากเลย.

เนี่ยอย่าปล่อยให้มันจมอย่างเน. มีพระองค์หนึ่งมาอยู่กับเรา. ยืนมองข้างตึกอยู่เนี่ยต้องครึ่งชั่วโมงกว่าแล้วอะ. เราก็สังเกตดูว่าเอ๊ะในข้างตึกมันมีอะไรสําคัญมากเลยยืนมองอยู่ครึ่งชั่วโมงกว่า. พอเข้าไปแล้วเราก็แอบไปดูว่าในข้างตึกที่เค้ามองเมื่อกี้มันมีอะไรน่าสนใจเราก็เห็นเป็นตะมุมตึกธรรมดาไม่มีอะไรเลย. ถ้าเรามีเรื่องอะไรไม่สบายใจนะจมตายเลย. จมทุกข์ตายและทุกข์จนตายเลยนะแล้วกลายเป็นโรคซึมเศร้าเลยล่ะ. อันตรายมากเลยถึงที่. ฆ่าตัวตายเลย. อันตรายต้องฝึกนะ. เออท่านยังเป็นหนุ่มอยู่ยังเด็กอยู่. ต้องฝึกต้องไปฝึกแล้วปล่อยให้อายุมากขึ้นมันชีวิตมันต้องมีเรื่องมากหลาย. จะมัวไปจมอยู่กับ.

ความคิดอารมณ์ความรู้สึกภายในใจไม่ได้นะเพราะว่าชีวิตมันจะต้องมีเรื่องอีกเรื่องหลายที่ต้องต้องเผชิญกับมันน่ะก็จะต้องมีความตื่นตัวตื่นรู้อยู่. ก็มีความระแวดระวังภัยกิเลสที่จะเข้ามา. จะส่งจิตออกนอกไปก่อเกี่ยวพัวพันสิ่งใดไปยุ่งวุ่นวายกับสิ่งใดต้องมีความตื่นรู้รู้เท่าทันอยู่ตลอดเวลาต้องรู้ตัวอยู่ตลอดเวลาเข้าใจมั้ย.

ครับแต่ที่ที่ผม. ไม่ไม่แน่ใจก็คือว่าอย่าง.

เมื่อคืนหรือมาที่เคยเดินจงกรมนะครับก็คือพยายามเดินเร็วเร็วให้มันตื่นตื่นยังเงี้ยครับแต่พอ.

มาดูอีกทีนึงก็ไม่แน่ใจว่ามันเป็นการเหมือนกับเหมือนกับเพ่งจดจ่ออะไรอย่างงี้มากเกินไปรึเปล่าเหมือนกับมันไม่เป็นธรรมชาติอย่างเงี้ยครับก็คือตอนนี้เหมือนหาตรงกลางไม่เจอรึเปล่าอย่างเงี้ยครับอย่าไปหาตรงกลางจริงหาตรงกลางจมเลยจมไปแต่การการพยายามจะหาตรงกลางเนี่ยมันตื่นไว้ก่อนและแล้วมันตื่นรู้.

ต่าหูจมูกลิ้นกายใจให้มันตื่นรู้. ตื่นรู้ต้องตาอาวุธลิ้นกายใจว่ามีกิเลสทําตาทําหูทําจมูกทางลิ้นทางกายทางใจในปัจจุบันขนานรึเปล่าล่ะมีกิเลสทางความคิดรึเปล่าในกระดาษปัจจุบันน่ะ. มันมีกิเลสมีความทุกข์ใจมีความไม่สบายใจ. หม่นหมองใจเศร้าใจ. หดหู่เหือดแห้งใจในปัจจุบันขณะที่กระทบต่างต่างหูเจ้าหูลิ้นกายใจหรือเปล่าในปัจจุบันขณะ. รู้เท่าทันอะตื่นรู้เท่าทันในปัจจุบันขณะเนี่ย. อะไรก็ตามที่มันทําให้เรามามีความทุกข์ใจความไม่สบายใจ.

เรากลับไม่มาหวนกลับก็มาคิดมาจมอยู่ในความคิดและความรู้สึกอันนั้นน่ะเป็นความทุกข์จมอยู่นั่นแหละแล้วไม่แล้วเลิกไม่เลิกจบไม่จบ.

เรียกว่าเล่นไม่เลิกรู้จักว่าเล่นไม่เลิกแล้วไม่แล้วจะไม่จบเลิกไม่เลิกอะไรมันแล้วก็แล้วไปแล้วมันแล้วแล้วไปปัจจุบันขณะรู้โทษทันปัจจุบันขณะเดี๋ยวมันก็ต้องมีสิ่งใหม่ใหม่มากระทบต้องตาหูจมูกลิ้นกายใจทุกปัจจุบันขนาดเดี๋ยวก็ต้องคิดต้องนึกต้องตึกต้องต่อต้องพุงแต่งเรื่องอะไรทุกปัจจุบันขณะมันต้องรู้เท่าทันทั้งหมดเลย.

ตาดระทบรูปมันก็ต้องเอามาคิดปรุงแต่งในใจหูกระทบเสียงมันก็ต้องมาคิดปรุงแต่งในใจจมูกได้กลิ่นมันก็ต้องมาคิดปรุงแต่งในใจลิ้นรู้รสมันก็ต้องมาคิดปรุงแต่งในใจกายกระทบอะไรมันก็ต้องมาปรุงแต่งในใจคิดปรุงแต่งในใจมีอารมณ์อะไรในใจอะมีความรู้สึกนึกคิดปรุงแต่งใดใดในใจมีอารมณ์อะไรในใจคือทําอารมณ์อะที่มากระทบทางประตูใจอะมันก็ต้องมาคิดปรุงแต่งในใจ.

เราก็ต้องเห็นมันหมดรู้เท่าทันมันหมดเลยทุกปัจจุบันขณะว่ามันกระทบต่อตาหูจมไกลใจมันเอามาคิดปรุงแต่งในใจว่าอย่างไรอย่าหลงไปกับความคิดปรุงแต่งนั้นอย่าหลงไปกับความคิดปรุงแต่งนั้นมันก็จะไม่เป็นกิเลสและความทุกข์แต่ถ้าหลงไปกับความคิดปรุงแต่งในใจเราเนี่ยไม่ว่ากระทบกับตาหูจมูกลิ้นกายใจแล้วมาคิดปรุงแต่งในใจเราไม่รู้เท่าทันลงไปกับความคิดปรุงแต่งนั้นมันก็จะเป็นกิเลสและความทุกข์ถ้าไม่มีไม่ลงไปกับความคิดปรุงแต่งในใจเรามันก็จะไม่มีกิเลสและความทุกข์.

ความตื่นรู้ก็คือตื่นรู้ความคิดปรุงแต่งในใจเรานี่แหนะความคิดความปรุงแต่งในใจเรานี่แหนะมันคิดปรุงแต่งได้แต่เราอย่าหลงไว้กับมันเราจะดับมันขาดไม่ให้มันคิดปรุงแต่งในใจเราดับไม่ได้เพราะว่ามันคือชีวิต.

ถ้าเรา3ารถดับความคิดความปรุงแต่งในใจเราได้ขาดสนิทเหลือแต่ความว่างอย่างเดียวได้จริงจริงแล้วก็ตายเลยตายจริงจริงตายเดวนนั้นเลยแต่ที่ทําไมบอกว่าใจมันว่างๆดับความคิดปรุงแต่งได้หมดเหลือแต่ใจว่างแล้วไม่ตายมันไม่เห็นเนอะที่ไอ้ตัวที่มัน.

นั่งคิดอยู่เนี่ยโอ้ยทําไมใจมันว่างแบบนี้ใจเราว่างแบบนี้แล้วก็วิ่งมาหาเราแต่ละคนน่ะจะมาให้เรารับรองเราไม่รับรองพุทธเจ้าเท่านั้นน่ะที่รับรอง.

ว่างแล้่างแล้วแต่ละคนว่างแล้่างแล้วถ้าว่างจริงจริงตายเลยถ้าไม่คิดปรุงแต่งอะไรในใจอะตายเลยเราบอกว่าเดินทางมาตั้งกี่กิโลเนี่ยเดินมาจากเดินทางไปถึงจังหวัดไหนแต่ละคนที่จะมาให้เรารับรองเดินทางมาตั้งไกลเลยแล้วมันว่าอะไรแทนที่มันจะต้องรู้เท่าทันตั้งแต่คิดจะมาให้เรารับรองแล้ว. มันได้แต่เอาตัวเราไปรู้ความว่างแต่ไม่รู้ตัวเราที่รู้สึกว่า. ไอ้ตัวเราที่รู้สึกว่าว่างแล้่างแล้วอย่าคิดปรุงแต่งไม่หยุดเลย. เราบอกว่ามันต้องรู้เท่าทันความจริงมันต้องรู้เท่าทันถ้าออกสตาร์ตมาจะมาให้เรารับรองแล้วไอ้ตัวที่มันว่างแล้วจะมาให้รับรองทําไมอะ. มันก็รู้แก่ใจมันเป็นปัจจัตตังแล้ว. ใจสงบระหว่างเปล่าจากกิเลสและความทุกข์ใดใดบัดนี้ภพชาติใหม่ไม่. ไม่มีแล้วชาตินี้เป็นชาติสุดท้ายแต่นี่ใจของตัวเองยังเป็นกิเลสและความทุกข์อยู่เลย. ยังไม่เห็นตัวเองมันว่างจริงจริงไม่ได้ถ้ามันว่างมันว่างจริงจริงในใจไม่คิดไม่ปรุงแต่งก็ตายเลย.

มันไม่เห็นตัวเองสิที่มันรู้สึกว่างอะมันเห็นแต่เอาตัวเองไปรู้ความว่างไปรู้ความรู้สึกว่างแต่ตัวเราที่รู้สึกว่ามันไม่เห็นมันพูดไม่หยุดบ่นไม่หยุด. มีผู้หญิงคนนึง. มาหาเราไม่มากันตั้ง23รถตู้ยอมไม่ให้รับรองว่างแล้่างแล้ว.

พอมาถึงเนี่ยก็จริงจริงอ่ะมาถึงอ่ะเนี่ยให้อาจารย์ช่วยดูหน่อยว่างหมดแล้่างเปล่าว่างเปล่าเราบอกว่าไม่เห็นจะว่างเลย. ในใจมีแต่มีแต่3ี.

ในใจมีแต่แฟนมีแต่3ีตลอดเลยเค้าก็งงงงทําหน้านี่คิดก็หมดทําไมใจว่างเปล่าแบบนี้ทําไมอาจารย์บอกว่าในใจมีแต่3ีในใจมีแต่มีแต่แฟนเนี่ยอะนะเวลาแฟนเค้าจะ.

กินข้าวนะเราก็ค่อยค่อยยุ่งวุ่นวายกว่าเค้าอะกินไอ้นี่มันไม่มีประโยชน์ต้องกินอย่างนี้ถึงจะดีต่อสุขภาพอย่างนี้ไม่ดีต่อสุขภาพกินอย่างนี้ดีกว่าอย่างนู้นดีกว่าแล้วไปยุ่งกับเขาอย่างนี้ตลอดเวลา.

เวลาแฟนเค้าจะใส่เสื้อผ้าใส่เนคไทสีนี้ก็ไม่ดีไม่ถูกกับบุกนั้นน่ะแต่งตัวอย่างนี้ดีกว่ากางเกงอย่างนี้เสื้อต้องใส่อย่างนี้ยุ่งกับเค้าตลอดเลยเราบอกว่าแม้แต่นะ. แฟนเธอเนี่ยจะใช้ร่มนะ. สีอะไรอะยังใช้เองไม่ได้เลยเธอต้องจัดการให้.

เธอจัดการเค้าให้ตลอดเลยทุกอย่างอะ. ยุ่งวุ่นวายเค้าสักวันทั้งคืน. เนี่ยหรอบอกว่าว่างเปล่าอะ. ผู้ชายที่มานั่งข้างหลังอะยกมือเลย. อาจารย์จริงร้อยเปอร์เซ็นต์เลยผมนี่ครับยุ่งกับผมตลอดเลย. เห็นมั้ย. อุ้ยแต่ละคนไม่เห็นตัวเองเอาตัวเองไปดูแต่ความว่าง. แต่ในใจอะ. มีอะไรเต็มไปหมดเลย. ตัวเองยังไม่รู้ตัวเองก็ให้คนอื่นเค้ามาเค้ามาบอกเราเค้ามาบอกว่าตัวเองทําไมใจของตัวเองยังไม่รู้ตัวเอง. มันน่าอายเราต้องคิดดูมันน่าอายมากเลยคนอื่นซึ่งไม่ใช่ตัวเราแท้แท้เค้ายังรู้เลยว่าในใจเรามีอะไรบ้าง. นี่ตัวของเราเองใจของเราเองเรากลับไม่รู้ใจของเราเห็นแต่ความว่างแต่ไม่เห็น3ีที่อยู่ในใจเต็มไปหมดเลยมีแต่ห่วงใยเขา.

ทําไมอะใจของเราเองอ่ะเราต้องนึกดูสิเอ๊ะมาพิจารณาดูว่าทําไมใจของเราทําไมยังไม่มันทําไมเราต้องไม่ให้คนอื่นเค้ารู้ทําไมเราจึงไม่รู้ใจของเราวะเนี่ย. มันต้องรู้ใจของเราซะก่อนจึงจะพ้นทุกข์. แล้วเราไม่รู้ใจของเราแต่คนอื่นกลับรู้ใจของเราว่ามีขยะเต็มไปหมดเลย.

เรากลับไม่ได้เก็บกวาดขยะในใจเราเลยเราดูแต่ความว่างว่างว่างเปล่าอย่างนี้มันเท่ากับว่าความถ่ายอุจจาระฟองเอาไว้แล้วเอาพลาดเอาผ้าขาวมาปิดมิดไว้. ไม่ได้ชําระล้างคนอื่นเค้ามองเห็นใต้ผ้าขาวมนต์. แต่เรามองเห็นแต่ความว่างคือความสะอาดบริสุทธิ์เป็นอย่างนี้แทบทั้งนั้นเลยที่.

ไม่เห็นตัวเองไม่รู้ไม่ไม่รู้เท่าทันใจของตัวเองไม่ยอมรับความจริงของไม่ยอมรับความเป็นจริงในใจของตัวเอง. ทําเป็นเมินไปเมินมาไม่ยอมมองดูใจของตัวเองตามความเป็นจริง. ว่างแล้่างแล้วสบายใจแล้วเดินยิ้ม.

แต่ในใจของตัวเองอะ. ดูก็ไปเนี่ย.

มีแต่ขยะเต็มไปหมดเลย. ตั้งแต่ดึกดําบรรพ์ตั้งแต่สมัยไหนไม่เอาออกไปเลยอะ. เอามาติดค้างแค้นเคืองค้างคาผูกใจเจ็บอาฆาตพยาบาทติดทั้งความรักติดทั้งความชังติดทั้งความห่วงใยรักใคร่ผูกพันกังวล. เต็มไปหมดเลยเป็นกองขยะเต็มเลยอะคนอื่นเค้าเห็นใจเราหมดเลยแต่เราไม่กลับใจของเราเองเรากลับไปรู้ตัวเราเอง. บรรจงจมอยู่ในความทุกข์. มันจมจริงจริงนะถ้าเราปล่อยมันจมแบบเนี้ยถึงขั้นฆ่าตัวตายได้นะจะบอกให้. มันจะต้องตื่นรู้.

ปลดปล่อยทุกอย่างออกจากใจอันไหนมันแล๊บไปแล้วก็ให้มันแล้วไปแล้วจบก็จบกันจบไปแล้วก็จบไปแล้วเล่นไม่เลิกก็เล่นเค้าเรียกเล่นไม่เลิก. เนี่ยดูแต่ความว่างปฏิบัติกันเอาแต่เบาสบายโปร่งโล่งเบาสบายยิ้มไปยิ้มมาแต่ในใจหมักหมมไว้เต็มเลย. หมักหมมไว้. ปฏิบัติมีแต่หลอกตัวเองไปวันวันนึง. ต้องเห็นนะรู้เท่าทันจิตใจของตัวเองอะว่าทุกปัจจุบัน. ตราบที่กระทบต่างต่างหูเจ้ามือกายใจเนี่ย.

มันเอามาคิดปรุงแต่งในใจว่าอย่างไรล่ะรู้เท่าทันมันเย็นลงไปกับความคิดอารมณ์ความรู้สึกในใจในปัจจุบันขณะนั้นธรรมะมันก็รู้เท่าทานจิตใจของตัวเองในปัจจุบันขณะในปัจจุบันขนาดแล้วไม่ลงติดไปกับมันไม่ลงไปกลับมันไม่มีอารมณ์ร่วมไปกับมันไม่อินไปกลับมาเหมือนเราดูหนังดูละครแล้วเราไม่อินไปกลับมามันก็ไม่ไม่มีอารมณ์ร่วมมันก็ไม่มีความทุกข์ใจไม่ไม่ต้องมานั่งร้องห่มร้องไห้. ดูหนังดูละครเนี่ยเราไม่อินไปกลับมาเนี่ย.

บทพระเอกตายนางเอกตายนั่งร้องไห้น้ําตาไหลเผละเผะเผะเผะเผะเผะอินอย่างเงี้ยมันอินอินเรียกว่ามันมีอารมณ์ร่วมอย่างเนี่ยมันมันทุกข์มันจมก็เลยจมจมไปในความคิดจมไปในอารมณ์จมไปในความรู้สึก.

ถึงบทที่เข้าพระเข้านางบทเลิฟบทอะไรบทรักใคร่บทโอ๊ะโลมาปฏิโลมกันอะไรนะเล้าโลมกันเนี่ยแล้วก็มีอารมณ์ร่วมมีการพัฒนาราคะกําเริบไปกับเขา.

บทโศกเศร้าร้องไห้ไปกับเค้าบทอิจฉาริษยาตบตีกันเราก็เข้าไปตบตีช่วยนางเอกช่วยพระเอกแม่นางเอกถูกกลั่นแกล้งฝ่ายเดียว. แต่เค้าแสดงทําให้นางเอกมันสู้ไม่ได้ทําให้น่าสงสารทําให้นางร้ายรู้สึกว่าแหมโหดร้าย. อินเลยทีนี้ดูแล้วก็อินไปจริงจริงไปตบตีอยากจะช่วยนางเอกอย่างเดียวอย่าไปตบตีกับนางร้าย.

ไม่รู้ตัวเรียกว่าจมไม่ตื่นเลยไม่ตื่นรู้ดูอะไรเห็นอะไรสัมผัสอะไรจมไปหมดกินไปหมดทุกอย่างมีความคิดมีอารมณ์มีความรู้สึกยังไงในใจจมไปกับมันหมดเลยเหมือนจมไปกับหนังกับละครอะ.

อย่างงี้เรียกว่าไม่ตื่นไม่ตื่นตื่นไม่ใช่ว่าไปกระโดดกระโดดเย็งเหย๊งเย้ๆๆวิ่งตึ๊งตึ๊งตึ๊งตึ๊งบอกว่าตื่นตื่นคําว่าตื่นตื่นหรูตื่นรู้ว่าขณะกระทบต้องตาหูเจ้าหมูลิ้นกายใจเนี่ย. มีความคิดมีอารมณ์มีความรู้สึกใดใดในใจของเราเนี่ยอินไปกับมันมั้ยอินไปกับความคิดความปรุงแต่งนั้นมั้ย.

ทําไมอินไปมันก็ได้แต่การรับรู้รับทราบเหมือนดูหนังดูละครแล้วไม่อินไม่มีอารมณ์ร่วมไปกับมันอินคือมีอารมณ์ร่วมไปกับมันถ้าไม่มีอารมณ์ร่วมมันก็ไม่มีไม่ต้องมานั่งร้องไห้น้ําตาไหลเพลงเผะเผะไม่ต้องอโศกเศร้าไปด้วยไม่ต้องไปตกอยากตบตีกับนางอิจฉาศยามไม่ต้องมา. มีอารมณ์การปัญหาราคะขนาดที่บทเข้าพระเข้านาง.

เราก็ต้องไม่ต้องมีอารมณ์ร่วมได้แต่รับรู้รับทราบไม่อินไปกับมันก็อินเนี่ยแม้แต่ดูข่าวสารบ้านเมืองดูการบ้านการเมืองเนี่ยฝ่ายนู้นฝ่ายนี่เสื้อเหลืองเสื้อแดงทะเลาะกันการบ้านการเมืองเพราะเราอินก็ไปนะอู้หูยมันพอเข้าไปแบ่งฝ่ายเข้าแหมมันอยากจะถล่มไปให้หมดเลยจิตใจมันอุ้ยอย่างนู้นอย่างนี้อย่างนั่นอย่างนี้มันเครียดจริงจริงอ่ะหลายคนเครียดจนมะเร็งกําเริบแล้วตายไปก็มีนะ.

เพราะว่าเครียดมากเลยดูดูโอ้โหยกัดติดกัดติดบอกว่าโทรทัศน์ปิดหูปิดตาไม่ดูหรอกไปดูอินเทอร์เน็ตดีกว่าดูมันทั้งวันทั้งคืนแบบเนี้ยมะเร็งลุกลามตายเลยเครียดในอารมณ์.

เออเนี่ยมันต้องรู้ต้องทานว่าขณะปัจจุบันปัจจุบันขณะเนี่ยมันมันอินไปกับอะไรต่างต่างหูจมูลลิ้นกายใจมั้ยมันอินเข้าไปมั้ยมีอารมณ์ร่วมเข้าไปไหมไม่มีอารมณ์ร่วมกับเค้ามั้ย.

ก็ไม่มีอารมณ์ร่วมก็รู้แก่ใจเองว่าไม่มีอารมณ์ร่วมกันนั่นแสดงว่าเป็นผู้ตื่นรู้เลยแต่ถ้ามีอารมณ์ร่วมหลงไปแสดงว่าไม่ได้ตื่นรู้มันจมแล้วมันอินแล้วมันทุกข์จริงจริงนะ. ทุกข์จริงจริงแล้วไม่แล้วจบไม่จบเลิกไม่เลิก. มันเอาแกะมานั่งคิดจง.

มองแต่พื้นเนี่ย.

มองแต่พื้น. อุ๊ยมันมีอะไรนะมีแต่เสือมีแต่มีแต่ปูนอิฐหินปูนทรายนั่งจมมองแต่พื้น. มันทุกข์เนี่ยมันทุกข์จริงจริงอะ. อันไหนมันแล้วไปแล้วอะวันเอาคืนเราไม่ได้แล้วอ่ะ.

เลิกกันก็เลิกกันไปแล้ว.

พลัดพรากก็พลัดพรากจากกันไปแล้ว. มันเอาคืนได้เมื่อไหร่มันเอาคืนได้กลับคืนมันเอาคืนไม่ได้ก็ไม่ได้. แต่เหตุประจานจะคืนได้มันก็คืนกันได้ดีกันได้เหตุปัจจัยไม่3ารถคืนดีกันได้มันก็คืนดีกันไม่ได้.

อันไหนมันพัดพลัดไปแล้วก็ต้องยอมรับด้วยความพลัดพรากไป.

เอามาจมบางคนนี่เราเห็นว่าเนี่ยเวลา3ีตายไปแล้วเสื้อผ้าข้าวของเค้าอยู่ครบถ้วนบริบูรณ์เหมือนเดิมเลยเราบอกไปบริจาคให้หมดเลยไม่เอาเสียดาย. เสียดายแต่ไม่ได้เสียดายจริงหรอก. พอแอบดูเนี่ย. มันมันจมอยู่กับข้าวของเครื่องใช้ของ3ีเนี่ย. มันจมนะ. ทุกข์รําพึงรําพันในใจอะ. มัน. ลําธารมีความทุกข์โศกเศร้าครับ.

อยู่ในใจเห็นข้าวของเครื่องใช้เขาบอกว่าให้สละออกก็ไม่เอา. อยากเอาไว้ดูต่างหน้า. แต่ดูต่างหน้าแล้วเป็นไงอะมันจม. มันจมแล้วก็ทุกข์เขาก็ตายไปแล้ว.

แต่มันเอามาทุกข์อยู่ในใจเค้าตายไปหลายปีแล้วแต่มาทุกข์อยู่อย่างเนี่ยทุกข์ทุกข์ทุกข์มันจะหวนกลับคืนมาได้เมื่อไหร่อ่ะของมันจบไปแล้วตายไปแล้วพลัดพรากไปแล้วเลิกกันไปแล้วหย่ากันไปแล้ว. แล้วจะมาคืนได้ไงถ้าคืนได้เหตุปัจจัยมันให้คืนได้ก็คืนดีการมันคืนไม่ได้ก็รู้ยอมรับความจริงมันคืนไม่ได้. มันจบไป. ทุกอย่างเนี่ย. มันมีเหตุผลของมัน. ธรรมชาติก็เป็นความจริงแบบนี้ไปแล้วข้าวของเหมือนกับมันแตกไปแล้วพอมันแตกไปแล้วมันก็แตกไปแล้วทําไงอะ. เหมือนข้าวของของพระหลวงปู่องค์นึงเนี่ย. เครื่องลายครับที่จะมาใส่พวกแจกันดอกไม้หรือพวก. ท่านก็ถามต้นไม้ลายคําต่างต่างเนี่ยที่เค้าญาติโยมมาถวายเท่ากับดูแลรดน้ํามันอย่างดี.

ดูแลรักษามันอย่างดีเช็ดทําความสะอาดบ้านพระเณรก็ว่าท่านเนี่ยโอ้โหยหวงแหนพวกพวกนี้มากเลยแจกันลายขาต่างต่างเนี่ย. วันนึงท่านไม่อยู่พระหรือเณรทําทําแจกันนี่แตกทํากระถางนี้แตก. โอ้โหยก็ทุกข์ใจมากเลยรอจนกว่าหลวงปู่กลับมา. ก็ยอมรับโทษฐานใจไม่สบายเลย. แต่พอท่านมาถึงท่านก็ไม่ได้ดุอะไรเลย. ท่านก็บอกว่าญาติโยมก็เอามาถวายแล้วก็ดูแลรักษาไป. แต่บัดนี้อะเมื่อก่อนน่ะเหตุปัจจัยมันยังไม่แตกแต่ตอนนี้เหตุปัจจัยมันแตกแล้วก็คือแตกแล้ว.

เหตุปัจจัยมันมันคนละตอนกันไอ้ตอนนั้นมันยังไม่แตกเท่ากับดูแลรักษาไปแต่ตอนนี้มันแตกแล้วก็เออมันแตกแล้วเหมือนหลวงพ่อชาท่านว่าพอเค้าเอาใจกันลายขามสวยสวยใบใหญ่ใหญ่ราคาแพงมาแล้วก็ไปสร้างท่านบอกว่าเอาของแตกแล้วมาถวายท่านทําไมคนก็เลยงงกันหมดเลยเอ้าก็ของมาดีดีอยู่ทําไมท่านบอกแตกแล้ว.

เอาของแตกแล้วมาถวายท่านทําไมวันหลังมีคนไปทําตกแตกท่านก็บอกกูว่าแล้วของมันแตกแล้วเอามาถวายทําไมเห็นมั้ยท่านก็เลยไม่มีความทุกข์แต่ถ้าไปยึดถือไว้มันก็ทุกข์ตาย. เหตุปัจจัยมันเปลี่ยนไปก็ต้องยอมรับเหตุปัจจัยที่มันเปลี่ยนไปก็มันเปลี่ยนไปแล้วอะมันเปลี่ยนไปแล้วเหตุปัจจัยมันเปลี่ยนไปแล้ว.

มันก็ต้องยอมรับว่าเปลี่ยนไปแล้ว. เอามาจ้มทุกข์จริงจริงเลยทุกข์อยู่ในใจ. เออเราก็เคยทุกข์อย่างพวกท่านทั้งหลายไม่ใช่ว่าเราก็ไม่เคยทุกข์พระพุทธเจ้าพระอาหารทั้งหลายก็เคยทุกข์อย่างพวกท่านเหมือนกัน. พอพุทธพงศ์อ่ะมีมีลูกมีเมียเหมือนกัน. มีพ่อแม่มีมีมีมีค่าถ้าบริวาร.

เป็นถึงกษัตริย์แต่อีก7วันก็จะครองราชย์แล้ว. แล้วก็ต้องมีข้าราชบริพารมากมาย. แล้วก็ทุกทุกทุกแสนสาหัสจนกระทั่งหาทางออกจากทุกข์อยู่6ปีเต็มจึงพ้นทุกข์. ทุกคนก็ต้องทุกข์กันก่อนและ. แต่ทุกข์แล้วก็.

รู้จักที่จะแก้ไขตนเองแก้ไขใจตนเองไม่ให้ไปจมอยู่กับความคิดอารมณ์ไม่ให้จมอยู่กับอดีตไม่กังวลกับอนาคตปัจจุบันก็ไม่ให้ไปจมอยู่อินไปกับอะไรทําเตาจังหวัดลิ้นกายจ่ายอย่ามันอินไป.

รับรู้ได้ทั้งเต้าหู้ต้องลิ้นกระจายทุกปัจจุบันขณะแต่อย่าให้มันอินไปย้ายมาจมไปอย่าเข้าไปมีอารมณ์ร่วมความทุกข์ก็ไม่มีหลวงปู่เออเจอหน้าหลวงปู่เนตรหลวงปู่เนตรที่จังหวัดกระบี่อายุ90กว่า94. หลวงปู่เทสก์เทสรังสีวัตถุดิบหมากเป้งพ่อแม่กว่าอาจารย์ที่ที่ที่เคารพนับถืออะ. เราเจอหน้าก็บอกว่าโอ้ยรับรู้ทุกอย่างแต่ถ้าไม่ติดไม่ยึดไม่ได้อย่างเดียวนิพพาน. รับรู้ได้ทุกอย่างต่างต่างวัตถุดิบกายใจรับรู้ได้ทุกอย่างแต่ไม่จิตไม่ยึดแม้แต่อย่างเดียวนิพพาน.

มันมันความทุกข์มันที่รับรู้แล้วมันติดมันยึดนี่แหละมันจมไปมีอารมณ์ร่วงมันเลยทุกข์ไงรับรู้แล้วมีรับรู้ได้ทั้งเต่าเจ้านี้แก่ใจทุกปัจจุบันขณะไม่ติดไม่ยึดแม้แต่อย่างเดียวเนี่ยนิพพานเลยมันก็แค่นี้แหนะเพราะฉะนั้นเราต้องดูต้องรับรู้อยู่ต้องเต่าตั้งลิ้นไก่ใจเรารับรู้อยู่แล้วก็ไม่ติดไม่ยึดมันก็ดูใจเราว่า.

รับรู้อะไรต่างต่างวิจารณ์วิกฤติมันต้องมาคิดมาปรุงแต่งในใจแล้วเราติดไปกับความคิดความปรุงแต่งในใจมั้ยอะถ้าเราไม่ติดไปกับความคิดความปรุงแต่งในใจเราจะไม่ติดอะไรเลยในโลกนี้. เพราะว่าเวลาเรากระทบต้องตาหูจะมีกายใจเนี่ยทุกปัจจุบันขณะมันจะต้องเอามาคิดเอามาปรุงแต่งในใจทุกทุกปัจจุบันขณะ. คือวิญญาณขันถ. ข่าวที่5เนี่ยเมื่อไปกระทบ.

ทําตามกูต้องยิ้มกายใจคือเมื่อไปรู้ต้องตาหูจงดิ้งกายใจอะมันจะต้องมีเจตสิกคือเวทนาสัญญาสังขารอีก3ขันเข้ามาประกอบกับวิญญาณขันธ์ดวงนั้นคือมันจะต้องเอามาถูกใจไม่ถูกใจหรือไม่ถึงขั้นถูกใจไม่ถูกใจแล้วก็ต้องคิดต้องพุงแต่งไปตามที่ถูกใจไม่ถูกใจคือจําสัญญาจําได้มั้ยรู้สังขารคือคิดปุมปรุงคิด. มันก็คือกิจวงแตกไปตามที่ถูกใจไม่ถูกใจหรือไม่ถึงขั้นถูกใจไม่ถูกใจนั่นแหละ.

เพราะฉะนั้นเนี่ยถ้าถ้าไม่หลงไปกับความคิดความปรุงแต่งในใจอะเท่ากับไม่หลงไปกับทับ6ประตูเลยเพราะว่าทุก6ประตูเนี่ยมันเอามาคิดมาปรุงแต่งในใจหมดเลยแล้วก็ถ้ามันคลิปมันปรุงแต่งในใจถ้าไม่หลงกับความคิดปรุงแต่งในใจไปไม่เข้าไปมีอารมณ์ร่วมไม่อินไปกับมันนะเท่ากับท่านเนี่ยไม่ลงมาตั้ง6ประตูเลยเท่ากับนิพพานเลย. ดังนั้นเนี่ยมันจะมีในในพระไตรปิฎกอ่ะ. ว่ามีเณร7ขวบอะสอนพระโพธิระพระใบลานเปล่าพระโพธิระเบลานเปล่าเนี่ยท่าน.

แต่เป็นลูกศิษย์พระพุทธเจ้าจําคําสอนพระพุทธเจ้าได้หมดแต่ปฏิบัติไม่ได้ไม่ได้ปฏิบัติอะไรเลยท่านเลยเป็นเหมือนพระใบลานเปล่าคือได้แต่จําได้แต่. ไปปฏิบัติไม่ได้ในใจไม่ได้เป็นจริงไม่ได้พ้นทุกข์จริงไม่ได้ที่ยึดถือจริง.

เจอหน้าพุทธเจ้าทีไรพุทธเจ้าก็บอกว่าไงพระเมลานป่าวเป็นยังไงพระใบลานเปล่าเจอเวลาไหนก็ถามเวลานั้นเลยอับอายพระพุทธเจ้าแต่พุทธเจ้าก็ไม่สอน.

แล้วก็พอจําได้หมดเลยอะตอนแรกก็จําได้หมดแล้วอ่ะจะไปสอนอะไรแต่มีแต่ความจําไม่มีความจริงมีแต่ความจํานะไม่มีความจริง.

ก็เลยไปกราบพระอรหันต์ทุกองค์ที่พระพุทธเจ้ารับรองแล้วไม่มีใครสอนไม่มีใครสอนพระพุทธเจ้าไม่กล้าสอนพระเจ้าไม่สอนเนี่ยใครจะไปกล้าสอน. ไม่สอนเลยสักองค์เดียวรูดไปจนถึงเณรสุดท้ายองค์สุดท้ายคือ7ขวบเณรอรหันต์7ขวบไปกราบเป็นอาจารย์.

ช่วยสอนหน่อยช่วยสอนหน่อยเณรก็ไม่ยอมสอนบอกว่าอูหูยไม่ได้ไม่ได้ไม่ได้อ้อนวอนเณรจนกระทั่งหมดทิฐิมานะแล้วขออย่างเดียวขอให้เณร7ขวบ7ขวบแค่นั้นนะสอนอรหันต์อะ. เดช7ขวบเห็นว่าไม่มีทิฐิมานะแล้วก็เลยให้อุบายว่า.

อะไรเอ่ยมีจอมปลวกอยู่จอมปลวกนึงยาาหนาคืบกว้างศอกนี่ยาานี่ก็คือตัวเราเนี่ยหนาคืบนึงแล้วกว้างศอกนึงนี่กว้างศอกนึง. จอมปลวกเนี่ยมีรูอยู่6รู.

หลูตารูหูรูจมูกรูลิสลูกายรูใจมิรูอยู่6รูในจอปลวกนั้นมีตัวเหี้ยอยู่เห็นมั้ยตัวเหี้ยเนี่ยตัวเหี้ยไหนก็ใช้ตัวเหี้ยเลยจริงจริงมีตัวเหี้ยอยู่เนี่ยตัวเหี้ยเนี่ยมันชอบออกไปหากินกิเลสต่างต่างหูจมลิ้นกายใจเนี่ยตัวเหี้ยเนี่ย. ไปจมกับอดีตทุกข์กับอดีตกระวนกับอนาคตหม่นหมองในปัจจุบันก็ไปจมอยู่กับทางตาหูจงลิ้นกายใจตัวเหี้ยเนี่ยไอ้จิตนี่แหละ. โอ้ยเหี้ยเนี่ยมันพับแพล็บพล๊บพล๊บออกไปจากเตาหูจมูกลิ้นกายใจอะทํายังไงเดี๋ยวจับตัวเหี้ยได้เนี่ย.

พระโพธิระใบลานป่าก็เห้ยไม่ยากหรอกมันออกรูปไหนก็ตะครุบจับมารูนั่นแหละรูมันมีตั้ง6รูอะว่าถ้าตะครุบจับรูนี้มันก็ครุฑออกไปรู้นออกไปลูนออกไปดูนี่. จับไม่ได้ยอมแพ้เณรเอาหลาน7ขวบก็เลยบอกว่า. โอ๊ยท่านถ้าแบบนี้เปิดหมด6รูก็ตายแล้วให้ปิดมันไว้5รู.

สํารวมไว้5รูเนี่ย5รูคือสํารวมอะไรสํารวมรูไหนอะรูนอกเนี่ยดูตารูหูรูจมูกรูลิ้นลูไก่5รู5ประตูเนี่ยเพราะอะไรเพราะการกระทบทุก5ประตูมันจะต้องมาเอามาคิดมาปรุงแต่งในใจประตูที่6เนี่ยเปิดมันประตูที่6อย่างอิสระเปิดอย่างอิสระ. ประตูที่6เปิดอย่างอิสระปล่อยมันคิดมันปรุงแต่งอย่างอิสระแล้วก็.

เนี่ยฆ่ามันให้ตายตัวเหี้ยมันบอกว่าฆ่ามันให้ตายที่รู้รู้ใจนี่แหละไอ้จิตที่เป็นอวิชชาจิตที่เป็นกิเลสอะฆ่ามันให้ตายเลยเหอะพี่. เนี่ยพอทําลายจิตที่เป็นกิเลสจิตไม่ต้องไปเสียดายจิตที่เป็นกิเลสจิตที่เป็นอวิชชาทําลายมันให้ย่อยยับไปเลย. แล้วก็ถ้าดูที่บริสุทธิ์ว่าก็จะปรากฏขึ้นมาแทนที่.

พระโพธิระเวลานป่าไปปฏิบัติตามเณรเอาหลาน7ขวบสํารวมตาหูจมูลลิ้นกาย5ประตูไม่สอดส่ายไปหากิเลส. แล้วก็ปล่อยให้มันเปิดประตูใจไว้ร้อยเปอร์เซ็นต์กิเลสจิตที่เป็นกิเลสโผล่มาฆ่ามันให้ตาย. แต่ระวังนะไอ้ตัวเราที่จะไปฆ่าจิตที่ไปกิเลสไอ้ตัวเราจะเป็นกิเลสเองระวังให้ดี.

เข้าใจมั้ยเข้าใจครับขอบคุณหลวงตาครับ.

---

以上的泰语，根据最开始的要求，全部翻译为中文