好的，这是将上述泰语内容翻译成中文后的结果： 好的，这是根据你的要求翻译整理的佛法讲座： 徒： 顶礼师傅，我一直在关注并听师傅的开示，每天都在觉知和观察。上次来应该是一年前了，在西拉差，师傅不让我执着于某种状态。 师： 那你是否真的知道自己执着于某种状态了？ 徒： 我知道。 师： 然后呢？ 徒： 就这样吧。 师： 真的就这样吗？ 徒： 不是真的。 师： 不是真的，那就放下它，就这样吧。 徒： 是的。 师： 你想得到什么呢？越想得到什么，越会感到压力。 徒： 是的。 师： 我们修行不是为了获取，不是为了非要得到或成为什么，那样只会更紧张。痛苦的根源在于放下。觉察执着，然后放下。如果想要得到，那就不是放下。如果想要得到，就要觉察想要得到什么，想要得到什么，想要成为什么。觉察到之后，就放下。如果不执着，就不需要放下。如果执着于想要得到什么，那就需要放下。如果我们不执着，内心就不会沉重，也就不需要放下。我们会想要得到什么呢？ 徒： 想要得到。 师： 我们想要得到什么？我们看到了，也知道我们内心想要得到什么。我们会想要得到什么呢？一切都是痛苦。 徒： 是的，每天都想得到些什么。 师： 我们想得到好的心境，想要得到空灵的心，想要世界轻盈舒适，想要涅槃。一切都是贪婪。看看你自己，是否充满了渴望？渴望得到，渴望拥有，渴望成为，渴望一切都如你所愿，渴望一切都变得更好。 徒： 是的。 师： 头部、太阳穴、颈部、肩膀等等，都会因此而紧张，都会因此而疼痛。 徒： 是的，都会紧张。 师： 如果不执着，一切都会轻松。执着就像在内心筑起高墙，什么都想要，就会沉重。不想要什么，就会轻松。你走过这扇门很多次，今天才终于来到这里。把执念留在门外。门旁边的石头上刻着佛法，你看到了吗？你晚上来的，拍下来了吗？谁拍了照？读一下上面的内容。 徒： 好像是医生拍的。 师： 谁记得内容？ 徒： 不记得了。 师： 放在这里，今天也可以。今天拍的吗？你能看清吗？没有眼镜，视力也不好。谁视力好？读一下。你来做什么的？ 徒： 来珍惜。 师： 一块石头。一块石头放在我们面前，就算它重达一吨，只要我们不去搬它，它就不会重。它的重量是它自己的事。所有的情绪也是一样，它们只是一种情绪而已。好或坏，都是因为我们的分别心。如果我们执着于好或坏，就等于背负了它。背负它，就会感到沉重。放下它，就不会沉重。事实上，情绪本身并没有任何意义，是我们在赋予它意义。情绪只是自然而然地生起和消失，没有好坏之分。听完之后，你明白了什么？ 徒： 我明白了。 师： 让石头放在那里，不要去背它，它就不会重。我们越是想要减轻负担，负担反而会越重。不要刻意去放下，那是多余的。如果从来没有背负过，为什么要放下？石头就在那里。如果背负了它，就会想要放下，因为沉重。不要想要变轻松，想要变轻松反而会更沉重。一切顺其自然就好。 徒： 是的。 师： 我们的心也是如此，我们自己去背负它，自己去执着它，才会感到沉重。你明白了吗？你明白了，你明白你在背负它。如果你明白你在背负它，就会放下。所以，不要刻意想要轻松，想要轻松反而会更沉重。任何事情都一样，顺其自然就好，让它保持原样。 徒： 是的。 师： 任何情绪、感受，都让它顺其自然，不要干预，不要试图推开或破坏它。只要不执着，就不会感到沉重，既不重也不轻。 徒： 是的。 师： 那就是空性。现在开始不觉得沉重了，对吗？头部不紧绷，颈部不酸痛，不觉得沉重了，对吗？ 徒： 是的。 师： 你看，就这么简单。刚才还背负着沉重的东西，背负了很多年，很多辈子，在这一生中背负了这么久，瞬间就放下了。所有的痛苦都可以从心中消失。我们不需要刻意去放下，越是刻意放下，反而越是背负。 徒： 是的。 师： 想要放下，就等于背负。背负了，才会想要放下。如果没有背负过，就不需要放下。刻意想要放下，就等于背负。我们没有理解这一点。想要放下，想要放下丈夫，想要放下孩子。事实上，即使你想要放下，也无法逃避自己的内心。无论你逃到哪里，最终都无法逃避。 徒： 是的。 师： 你无法逃避自己的内心。背负的是你自己，他们只是他们自己。不要去想为什么要放下，不要想去放下。如果不执着，就不会有痛苦。他们还是他们自己，是我们的内心在执着。还有什么疑问吗？如果没有，那就回去吧。 徒： 好的。 师： 如果不背负，就不用再来了。如果不再感到痛苦，也就不用再来了。你会发现，无论是在某种状态中，还是在某种情绪中，你都在不断地执着。我们想要摆脱痛苦，但越是想要摆脱，反而越痛苦。一切都是如此。 徒： 顶礼师傅，我是新手，我不懂。 师： 她迷失了。 徒： 是的。 师： 因为年龄和身体的原因，她感到不适。她独自生活，需要开销。如果想找到一份足以维持生计的工作，她就必须成为领导者。她理解这一点。但当她成为领导者，她必须为了盈利而思考，这让她感到不适应。以前她失业的时候，她什么都不想，只是活在当下，无忧无虑，有人照顾她。当事情发生时，她不会深入思考。就像事情来来去去，声音来来去去，她不会去想那是什么声音，发生了什么，什么都没有。她感到内心空旷。她不知道这是否是正确的感受。当她必须回到工作中，回到那个需要思考的世界，回到那个需要为了生存而奋斗的世界，她感到厌倦，厌倦那种喧嚣和挣扎。她感到压力，然后生病。压力和疾病形成了一个恶性循环。就像陷入漩涡一样，工作，压力，生病，无法工作，然后要如何维持生计？今天，她一方面需要养活自己，另一方面，内心又冒出一个声音：“没关系，活在当下就好。一切顺其自然，尽力而为，做些力所能及的小事，然后感到满足。”她感到困惑，关于“放下”的想法，关于“没关系，一切顺其自然”的想法。即使今天她可能无法在经济上照顾好自己，她也会想：“没有也好，不用担心，不用痛苦。”她就在这两种想法之间徘徊。她应该回到工作中，找到谋生的方法，还是应该放下一切，活在当下，一切顺其自然，不去想太多？这就是她的疑问：她现在应该做什么，才是正确的？她感到内心不安，思绪纷乱。 师： 先让心平静下来。心不平静，说什么都没用。你的心很混乱。 徒： 是的。 师： 先让心平静下来，独自待一会儿。一个人在家也很危险。 徒： 但是有管家和狗。 师： 你的思想很混乱。现在的情况，你一个人待着很危险。团队成员，带她去跟女性团队成员聊聊。今天你不能一个人待着。你的内心非常混乱。带她去跟女性团队成员，让她和别人聊聊。 徒： 师傅，我想请您强调一下死亡的觉知。我想去探望我以前的长官，他患了癌症晚期。我想知道，临终前，关于死亡的觉知，最重要的是什么？佛陀教导我们要时时刻刻都觉知死亡。今天我想请您教导我，关于死亡的觉知，最重要的是什么？这样我才能去帮助我的长官。他得了癌症，快要死了。 师： 他来找医生了吗？病人来了吗？你要对他说什么？ 徒： 我要对他说…… 师： 你要让病人放下，让他明白，然后带着平静的心沉睡在美好的回忆中。必须让病人来找医生，否则，只是说说而已，没什么用。只有病人来了，才能真正地交流，才能对症下药。师傅，请您教导我们关于死亡的觉知，重点是什么？ 师： 死亡的觉知，是最好的禅修方法。但如果一个人从未体会过死亡的滋味，那就算他去思考，也无法深入内心。据我观察，这个人必须经历过失去。必须失去亲人，失去挚爱的父母、配偶、子女等等。然后他才会感受到痛苦。然后他就会意识到，有人会死去，他也会死去。如果他从未感受到过这些，他会觉得“为什么这个人死了，那个人死了？我又要去参加葬礼了。”他看不到任何东西是不变的。他人的家庭有死亡，我们的家庭也有死亡。所有的动物也会死亡。在街上，我们看到动物被车撞死。我们看到鸟儿从树上掉下来摔死。我们看到老树死去。我们看到落叶飘落。这些都会触动我们的内心，让我们感受到所有的一切都是无常的。不仅仅是人会死去，就连植物也会凋零。最终，当季节变化时，所有的植物都会凋零，叶子会从树上落下。在树下的叶子已经死去很久了，而正在飘落的叶子也正在死去。在树上的老叶子，就像我们自己一样，而新长出的嫩叶，就像我们的子孙后代。但所有的叶子最终都会从树上落下，没有一片叶子可以永远留在树上。这就是真相，虽然残酷，但却是事实。生是为了死，拥有是为了失去，相遇是为了分离。这就是真理。大自然似乎真的很残酷。生是为了死，这是无法逃避的。拥有是为了失去，相遇是为了分离。每个人都会经历这些。我们出生了，最终也会以死亡告终。不想死，就不要出生。如果再次出生，就还会再次死去。不想死，就不要出生。只有明白了这些，才能触动内心。就像一位比丘尼在佛陀时代。佛陀要到附近弘法。比丘尼们商量说，佛陀要来这里弘法，我们一定要有机会去听法。但比丘尼的寺庙必须留一个人看守。她们商量谁应该牺牲自己来守护寺庙，让其他人去听法。大家一致认为，应该让那位年老、刚出家不久、年事已高的比丘尼留下来，因为她可能无法及时证悟，很快就会死去。如果她去听法，那就浪费了这次机会。其他人去听法，有机会将佛陀的教法带回来，反复练习，就有可能证悟。但这位比丘尼已经年老，而且是刚出家，可能没有足够的时间去修行。即使她去听法，也是浪费。所以，她们决定让她留下来，让其他人去听法。其他人离开后，她们吩咐她去烧水，准备各种东西，让她们听完佛陀的教法回来后可以使用。她们让她做了很多事情。比丘尼心想：“我出家了，我就要死了。我本应该有机会去听佛陀的教法，但最终，她们认为我即使去听也是浪费，所以不让我去。”每个人都离开了，只剩下她一个人。她们让她做了很多事情，但她没有机会去听佛陀的教法。她的心都碎了，感到精疲力竭，什么都不想做了。她感到筋疲力尽，没有力气去做任何事情了。于是她从井里打了一盆水，洗了洗脚，准备上楼回房间。她筋疲力尽，已经没有力气再做任何事情了。整个寺庙只剩下她一个人，所有的人都去听佛陀的教法了。她本来有机会去听佛陀的教法，但却失去了机会。她洗脚的水流到地上，然后渗入泥土，很快就干了。这一幕触动了她的内心，让她意识到，就像这盆消失在泥土中的水一样，人的生命也很短暂。我们从泥土中来，最终也会回到泥土中去。没有什么可以永远拥有。她又打了一盆水，第二次洗脚，水流得远了一些，但最终还是干涸在泥土中。第二次洗脚再次触动了她的内心，让她意识到，即使是正值壮年的人，最终也会从泥土中来，回到泥土中去，没有什么可以执着。她又打了第三盆水，水流得比前两次更远。但无论水流多远，最终都会干涸在泥土中。第三次洗脚让她意识到，所有的生命，无论是老人、中年人还是孩子，所有的生命都注定要分解、腐烂、崩溃，最终回到自然，从泥土中来，回到泥土中去。无论是过去、现在还是未来，所有的生命都无法逃脱这个命运。第一次洗脚就像过去，第二次就像现在，第三次就像未来。所有的生命都注定要死亡，腐烂，最终回到自然，从泥土中来，回到泥土中去，从水中来，回到水中去，从空气中来，回到空气中去，从火中来，回到火中去，从空无中来，回到空无中去。没有什么可以执着，没有自我，没有我所。她证悟了阿罗汉果。当其他人听完佛陀的教法回来时，她们并不知道她已经证悟了阿罗汉果。她们担心她犯了错，因为她们不知道她证悟了阿罗汉果。她们责问她：“你一直在寺庙里，什么也不做，不烧水，什么都不做！”她回答说：“水我已经烧好了。”她们惊讶地发现，水已经烧开了，但炉子上却没有火。 徒： 真是太神奇了。 师： 她们转身看着她，意识到她已经证悟了阿罗汉果。她们都向她顶礼。那位比丘尼在人们离开的时刻，证悟了阿罗汉果。这就是说，在那一瞬间，一些事情触动了内心深处。死亡的觉知让她证悟了阿罗汉果。这取决于每个人的愿力和性格。如果一个人具有这种愿力和性格，即使没有刻意去思考，只是念诵“佛、佛、佛”，他也会看到自己躺在那里死去，腐烂。还没等到证悟แก้ว，他就已经证悟了阿罗汉果。บริกรรม“佛、佛、佛”。师傅มั่น教导我们บริกรรม“佛、佛”，并让我们提交作业。弟子不敢再来了，因为师傅มั่น让他บริกรรม“佛”，然后他睡着了。睡着后，他梦见自己躺在那里死去，腐烂。在梦中，师傅มั่น用木杖拨弄他的身体，他的身体开始腐烂，内脏都流了出来。他厌恶地看着自己的身体腐烂，直到天亮，然后一个小和尚来叫他吃饭，但他拒绝了。小和尚来了三次，他才勉强起身，并告诉小和尚自己做了一个梦。师傅มั่น说：“不要再这样了，你应该修习死亡。”พี่นา修习死亡后，走在จงกลม路上，大概走了二十多天。他要休息一下，所以在芒果树下躺了一会儿，想为僧侣们准备早斋。他刚躺下，就感觉天空中一道闪电劈了下来。一个声音说：“你已经经历了无数次轮回，这一生将是你的最后一世。”这取决于每个人的性格和愿力。这种方法很适合修习死亡。师傅จันทรา，我们的老师，也经历过类似的事情。她在走路时บริกรรม“佛、佛、佛”，然后她看到自己倒在地上死去，躺在那里。乌鸦和秃鹫飞来啄食她的眼睛，野狗来撕咬她的身体。然后，她看到自己的身体被野兽分食，被撕裂成碎片。她看到这个景象直到天亮。师傅ธรรมากาโม，我们的另一位老师，也经历过类似的事情。他告诉我们，当他修习死亡时，他看到的只是死亡、死亡、死亡。尸体堆积如山，直到和寺庙的墙一样高。然后就像一场爆炸一样，只有纯净的心灵碎片飞了出来。这取决于每个人的愿力和性格。如果有人具有这种愿力和性格，修习死亡，释放身体，证悟阿罗汉果会非常快，比其他方法都快。这是因为，这种方法可以直接放下执着，瞬间炸毁整个世界。但是，我们如何知道自己是否具有这种愿力和性格呢？当我们感到烦躁不安的时候，当我们感到思绪纷飞的时候，当我们感到任何事情都无法触动内心的时候。师傅就是个很好的例子。佛陀所教导的四种禅修方法，师傅都尝试过，但都没有深入内心。只有死亡的觉知才能做到。当师傅感到烦躁不安，感到有各种各样的问题时，只要修习死亡，所有的问题都会消失。剩下的只有平静和专注。师傅就在这种平静中修习。师傅整天都在走路，整夜都在走路，整整三个月都没有睡觉。白天师傅会利用午休时间打坐，大概一个小时。然后师傅会继续修习。回到工作中，师傅仍然整天都在修习。师傅喜欢这种方式。师傅很喜欢这种方式。师傅发现，当他的心平静时，他就能修习死亡。其他人却无法做到。无论师傅尝试บริกรรม什么，都无法让心平静下来。只有修习死亡，才能让心平静下来。 徒： 是的。 师： 也许是因为师傅前世的愿力。也许是因为师傅的孩子被车撞死了。也许是因为师傅的另一个孩子流产了。也许是因为师傅的父母、祖父母、亲戚朋友都死了。师傅参加了很多葬礼。所以，师傅几乎不需要去思考死亡。死亡的画面已经深深地印在师傅的脑海中。当师傅将尸体送入太平间时，师傅看到了太平间的样子。第二天，师傅去领尸体，师傅看到了尸体的样子。当师傅想要伸手去擦拭尸体时，发现尸体已经僵硬了。当师傅想要将尸体从布里抱出来时，必须撬开尸体的胳膊。当师傅擦拭完尸体后，将尸体放入棺材。师傅将尸体放入房间，然后将尸体摆放七天。打开棺材后，亲戚朋友们被告知可以去看看尸体。尸体已经腐烂了，鼻子被堵住了，尸体流出了液体，非常难闻。师傅的一个叔叔想要用来垫着尸体的棉被，并把它一起烧掉。当时ปัสปะโล喝醉了，他抓住棉被，把它从尸体下拽出来。棉被上沾满了尸体的液体。当时师傅还是个年轻的小伙子，差点和ปัสปะโล打起来。周围的人都在劝阻。师傅看到了叔叔的尸体仰面躺在那里，液体从鼻子和嘴巴里流出来，眼睛突了出来，胸口也塌陷了。师傅闻到了一股难以形容的恶臭。这个画面一直萦绕在师傅的脑海中，师傅彻夜难眠，整夜都在行走，整夜都在思考。师傅觉得，每当师傅行走的时候，都会闻到一股恶臭。也许是鬼魂来ขอส่วนบุญ了。师傅害怕得不得了，晚上只能一个人走。但渐渐地，师傅习惯了。师傅每天都在思考，无论发生什么，师傅的心都很平静。师傅整夜行走，师傅觉得越行走，就越能体会到死亡，看到自己的尸体长满蛆虫。师傅持续了两个多月。师傅的心感到平静，并体会到了真相：生是为了死，拥有是为了失去，相遇是为了分离。大自然是多么的残酷，生是多么的残酷。没有人能够逃脱这个事实。师傅的心不断地放下，师傅感到干涸。师傅不善于表达。师傅持续了两个多月，然后师傅意识到，这次修行快要结束了。师傅看到一棵树站着死去，那棵树非常大，站着死去，师傅看到小树苗从旁边长了出来。แคๆนั้นแหละ！这一幕触动了师傅的内心，并让师傅意识到，所有的生命都必须死亡，即使是树木也不例外。这棵小树苗才长了一半，母树就死了! 这一幕触动了师傅的内心，师傅意识到，无论如何，人和动物都必须死亡。师傅感到震惊。师傅觉得有什么东西从身体里迸发了出来，他站在那里目瞪口呆。师傅不知道过了多久，才恢复了意识。师傅停了下来。但是，同时，师傅也熄灭了。师傅修习死亡已经很久了，这种修行方法非常直接。但是，必须是具有前世愿力的人才能做到。即使是有前世愿力的人，也必须先放下身体。无论是从哪个方面放下身体，无论是放下五蕴、放下子女、放下任何东西。无论是从哪个方面放下，都可以。如果修习尸体，如果不喜欢腐烂的尸体，那就让它像从清功拆下来的汽车零件一样。或者说，最糟糕的情况，就是我们看到拉抛区的水渗透出去，要知道现在和未来所有生命体的肉身，都终将消亡，回归大地。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ ----- ตนมัสการครับหลวงตาผมก็ยังติดตามแล้วก็ฟังผมตาเรื่อยๆแล้วก็ตามรู้ตามดูไปในแต่ละวันนี้ครับแล้วก็ก็มาไม่ได้มาประมาณน่าจะปีนึงนะครับครั้งสุดท้ายไปที่ศรีราชาครับตาก็ไม่ให้ไปติดสภาวะครับไม่ให้ไปติดสภาวะครับ。 ก็มันก็รู้ว่าตัวเองติดสภาวะแล้วก็。 ก็ช่างมัน。 ช่างมันจริงหรือเปล่า。 ไม่จริงเนาะ。 ไม่จริง。 ครับ。 ไปวางไว้ช่างมันเนาะ。 ครับ。 จะไปเอาอะไรได้。 ยิ่งจะไปเอาอะไรได้เครียดตาย。 นก。 เราปฏิบัติจะไปเอา。 จะไปเอาให้มันได้เอาให้มันเป็น。 ยิ่งเครียด。 ความฝ้นทุกข์อยู่ที่การปล่อยวางรู้ทันความยึดถือแล้วก็ปล่อยวางยึรู้ทันความไปยึดถือแล้วก็ปล่อยวางอันนี้เราจะไปเอาไม่ใช่ปล่อยวางถ้าเราไปเอาต้องรู้เท่าทันความจะไปเอาไปได้ไปเป็น。 รู้ทันจะไปเอาอะไรจะไปได้อะไรจะไปอยากได้อะไรอยากเป็นอะไรรู้ทันรู้ทันแล้วก็วางไปแต่ถ้าไม่ยึดถืออะไรก็ไม่ต้องไปวางแต่ถ้ายึดถือจะไปเอาอะไรมันจะต้องไม่ต้องวางแต่ถ้าเราไม่ไปยึดถือมันก็ไม่หนักมันก็ไม่ต้องวางมันในใจมันจะไปเอาอะไรจะไ。 ปเอา。 จะไปเอาอะไรเราเห็นว่าเราก็รู้เราเกเอาอยู่ในใจเราจะไปเอาอะไรล่ะ。 จะไปเอาอะไรทุกทั้งนั้นนะ。 จะเอาอะไรทุกวันแหละ。 จะไปเอาจิต。 ดีจะไปเอาใจที่ว่างโลกผมเบาสบายจะไปเอานพพานทุกตายทุกตายทานนะใจตัวเองที่จะไปเอาเห็นไหมมีความอยากนะครับมันมีความอยากได้อยากเอาอยากเป็นอยากให้อยากให้เป็นอย่างนั้นอยากให้เป็นอย่างนี้อยากให้ดีๆอยากให้เป็นยังไงเป็นอย่า。 งนี้。 ตึงเนี่ย。 ตามคิวตามขมับตามต้นคอตามอะไรมันตได้หมดเลยเนี่ยตามหัวไร่ตามอะไรมันลไว้ปวดลเนี่ย。 ร้านหัวแล้วเนี่ยเราหัวไหล่เราต้นคอหัวถึงสมมับแบบนี้มันตึงจะไปเอา。 ถ้าไม่เอามันมันเบาหมดเลยกลมันเอาเหมือนคุยนู่นใจก็เอาเหมือนคุยนู่นไม่เอาอะไรเบาเอามันหนัก。 เนี่ยเดินผ่านหน้าประตูมาแล้วก็เดินผ่านมาหลายครั้งวันนี้ก็มีมาอยู่ตั้งนานแล้วเนี่ยเลยวางไว้หน้าประตู。 แล้วก็มีคำสอนลประชาติดอยู่ตรงข้างข้างก้อนหินก้อนใหญ่ก็ว่าไงก็เข้าประตูมาเห็นไหมมาตอนมืดแล้วครับมาตอนมืดแล้วครับดแล้วมาตอนมืดแล้วไหนใครถ่ายถถ่าถ่ายถ่ายทำที่หน้าประตูมาแล้วอ่านให้ฟังหน่。 อยสิ。 และหมอหัวใจถ่ายภาพใครจำได้บ้างมี。 เขาติดไว้ตรงก้อนข้างก้อนหินเขาว่ายังไง。 เอามานี่วันนี้ก็ได้。 วันนี้ที่ถ่ายมาเพราะอ่านออกไหมแว่นตาก็ไม่มีลูกตาก็ไม่มีแว่นตามาแล้วใครตาดีๆมาเลยดิ。 อามาทำไมเนี่ย。 ถนอมมาก。 ก้อนก้อนหินก้อนหนึ่ง。 มันวางอยู่ข้างหน้าเรา。 ธรรมะจากก้อนหิน。 ก้อนหินก้อนหนึ่งมันวางอยู่ข้างหน้าเรามันจะหนักเป็นตันก็ช่างมันเถิด。 แม้น้ำหนักมันมีแต่เมื่อเราไม่ไปยกมันก็ไม่หนัก。 จะหนักก็หนักเฉพาะมันเรื่องทุกอย่างอารมณ์ทุกอย่างมันก็เหมือนกัน。 มันก็เป็นอย่างเดียวคือเป็นอารมณ์เท่านั้นมันจะดีหรือชั่วนั้นก็เพราะเราเข้าไปหมายมั่นถ้าเราเข้าไปหมายมั่นวามันดีมันชั่วก็เท่ากับเข้าไปแบกมันเมื่อไปแบกมันมันก็หนัก。 ถ้าปล่อยวางมันมันก็ไม่หนัก。 ความเป็นจริงนั้นมันมีความสำคัญมั่นหมายเฉพาะตัวเราอารมณ์ต่างๆมันก็เป็นอยู่อย่างนั้นเป็นธรรมชาติของมันเกิดแล้วก็ดับไปไม่มีดีไม่มีชั่วหลวงปู่ชาสุพนโพธิ์。 สาธหน่อยฟังแล้วจบเป็นไงเข้าใจไหมเข้าใจเข้าใจ。 ปล่อยกหินมันตั้งทั้งมันอยู่เนี่ยเนี่ยอย่าไปแบขึ้นมานะครับมันก็ไม่นะ。 รายการที่เราอยากจะให้มันเบามันแดกแล้วหนักยิ่งหนักเข้าไปอีก。 อย่าไปอยากวาง。 ขยะวางถ้ากลับไปแบกมัน。 ถ้าเราไม่แบกทำไมต้องอยากวาง。 หมันอยู่ดีๆหน้าประตูเลย。 ถ้าเราไปแบกมันเราก็ต้องอยากวางมันหนักอย่าไปอยากอย่าไปอยากวางอย่าไปอยากเอาเบาอย่าไปอยากเอาเบาถ้าอยาก，เ，อ，า，เ，บ，า，อยา，ก，เ，อ，า，สบายมันหนั，ก，ม。 ันจะหนัก。 มันก็เป็นมันอยู่นั่นแหละ。 ของเราก็เป็นอยู่นั่นแหละเราก็เข้าไปแบบมันเองก็ไปยึดมันเอง。 มันเลยหนัก。 ขายยัง。 มันเห็นวามันเข้าไปแบกถ้าเราเห็นว่าเขาแดกมันก็จะไปแดกละเราเห็นว่าเขาไปแดกมันหนักเราก็จะวางเองเนาะเลยอย่าไปอยากเบานะอยากเบาก็หนักอีกอะไรก็ตามปล่อยมันเป็นอย่างที่มันเป็นให้มันอยู่มันอยู่อย่างนั้น。 แหละ。 อารมณ์ความรู้สึกอาการใดก็ปล่อยมันเป็นมันอยู่อย่างนั้นอย่าลงไปกับมันอย่าพยายามไปผลักไซส์มันจะพยายามไปทำลายมันมันก็เป็นมันอยู่อย่างนั้นเนี่ยไม่มีใครยึดถือมันจะไปหนักเลยเบาไม่หนักไม。 ่เบา。 มันก็ว่างเปล่าและ。 เริ่มไม่หนักแล้วเนี่ยใช่ไหมไม่ถึงึงหัวไม่ปวดคอไม่หนักเมื่อไหร่แล้ว。 เริ่มไม่แล้วจริงินเห็นไหมเนี่ยมันอยู่ขนาดเดียวนี่เองอ่ะเมื่อกี้ยังแบกหนักมามันทีคนแบกหนักมาตั้งหลายปีปล่อยวางได้ขนาดที่เดียวก็แบกมาหลายพบหลายชาติแบกมาในชาตินี้ยาวนานขนาดที่เดียว。 ความทุกขทั้งมวลมันก็หายไปจากใจได้เลย。 ไม่ใช่เราจะต้องพยายามไปวางยิ่งพยายามไปวางก็แบบก。 พยายามไปวางเท่ากับแดก。 ไปแบกมาแล้วมันถึงหนักอยากวาง。 ทำไมไปแบกใครเลยต้องไม่ต้องไปวางก็ไม่ต้องไปวางที่พยายามจะวางเท่ากับแดก。 เราไม่เข้าใจตรงนี้พยายามจะวางพยายามจะวางสามีพยายามจะวางลูกที่จริงไอ้พี่พยายามจะวางนะแบบเต็มๆนี้ก็ดีไม่พ้นหนีใจกันเองไปอยู่ที่นู่นอยู่ที่นี่สุดท้ายก็หนีไม่พ้น。 ดีใจตัวเองไม่พ้นไปแบกเขาก็ไม่เองเขาก็อยู่อย่างนั้นเนี่ยแต่ใจเราไปแบกไปยดเขา。 ไม่คิดแล้วทำไมจะต้องไปวางแล้วก็ไปคิดเอาเองแล้วก็อยากจะปล่อยวางไม่ยึดเลยแต่ต้องปล่อยวางก็ไม่ต้องทุกข์เขาอยู่ก็อยู่เองนั้นเนี่ยแต่ใจเราจะไปยึดมีอะไรสงสัยอีกไหม。 ไม่มีรานะแบบใหม่ก็มาหาใหม่นะ。 ไม่แบกแล้วไม่ต้องมาแล้วก็คนทุกข์แล้วก็จะได้ไม่ต้องมาอีกแล้ว。 มันจะเห็นว่าไปจัดอยู่เรื่อยๆในไม่ว่าจะเป็นสภาวะหรืออารมณ์อยากบรรทุกข์เราอยากบรรทุกอยากทุกในทุกอย่，า，ง，เ，ล，ย，ค，ว，า，ม，อย，า，ก，ทุกขมันยิ，่，ง。 ทุ，กอย่าง。 มาสการครับตัวใหม่ใหม่ไม่รู้วิชากูไม่รู้วิชา。 เขาขาดค่ะ。 ปัจจุบันนี้。 ด้วยด้วยด้วยอายุด้วยอะไรต่างๆมีความเจ็บป่วยทางร่างกายอยู่。 แต่ว่าอยู่คนเดียวก็ต้อง。 มีค่าใช้จ่าย。 นี้เวลาเราไปสมัครงาน。 ถ้าค่าใช้จ่ายที่เราพออยู่ได้จริงๆก็ต้องเป็นหัวหน้าคนเขาก็ต้องทำงานอันนี้เป็นทางโลกอ่ะค่ะที่。 เราก็เข้าใจแต่ว่าพอไปเป็นพ่อไปเป็นพอไปทำงานแบบนั้นปุ๊บเนี่ยเราต้องคิดเพื่อที่จะหากำไรเข้ามาให้เขาให้เจ้าของกิจการต่างๆเรารู้สึกว่าไม่เหมือนที่ผ่านมาคือที่ผ่านมาตอนที่เราตกงานเนี่ย。 เราไม่คิดอะไรเราอยู่กับปัจจุบันเราไม่ห่วงอะไรเรามีคนดูแล。 เราเราก็จะมีความรู้สึกว่าเวลาที่อะไรผ่านเข้ามาค่ะท่าน。 เราไม่คิดต่อเลยเหมือนกับว่าผ่านมาแล้วก็ผ่านไปเสียงอะไรผ่านมาก็ผ่านไปเราไม่มีคิดว่าเสียงอะไรเกิดอะไรขึ้นหรืออะไรก็ตามสิ่งเหล่านี้มันผ่านเราไปเลยค่ะโดยที่เราไม่มีความคิดต่อเราว่าเราก็รู้สึ。 กว่า。 มันไม่มีความวุ่นวายแบบในสมองเราแบบ。 ว่างค่ะ。 แต่ก็ไม่รู้วามันเป็นความรู้สึกที่มันควรจะเป็นและถูกต้องไหมคือพอเราจะต้องเข้าไปอยู่ในโลกที่ต้องทำงานที่ต้องกลับมาคิดกลับมาคิดงานกลับมาอะไรต่างๆต้องไปเจอโลกแบบนั้นเรากลับรู้สึกว่า。 เราเบื่อไหนกับความวุ่นวายกับความที่ต้องตะเกียกตะกายแบบเพื่อที่จะให้อยู่รอด。 เราก็เลยรู้สึกว่า。 บางทีตอนนี้ก็เลยรู้สึกว่าเราเครียดแล้วเราก็มาเจ็บป่วย。 พอเครียดแล้วเจ็บป่วยอีก。 มันก็จะเป็นวัฏจักรอย่างนี้ค่ะ。 วนเวียนอยู่นี้ว่า。 เหมือนอยู่ในวังน้ำวนว่าพอไปทำงานปุ๊บเครียดเครียด。 ป่วยป่วยปุ๊บทำงานไม่ได้ทำงานไม่ได้ปุ๊บ。 ก็。 จะต้องเลี้ยงชีพยังไง。 วันนี้。 ในความคิดหนึ่งก็คือว่าเรายังต้องยังต้องเลี้ยงชีพตัวเองในอีกความคิดหนึ่งก็คือ。 บางทีก็แวะขึ้นมาในใจค่ะท่านว่า。 ไม่เป็นไรหรอกอยู่กับปัจจุบันพอแล้ว。 คืออะไรจะเกิดก็ต้องเกิด。 ตอนนี้เราทำได้แค่ไหนเราก็ทำได้แค่นั้นมีงานอะไรเล็กๆน้อยๆเป็นงานนิดหน่อยๆที่เราพอทำได้เราก็ใช้แรงงานเรา，แ，รกเราก，็，ท，ำ，แ，ล，้，ว，ก็พอใจอยู่ก，ั。 บตรงนั้น。 มันทำให้เรารู้สึกบางทีเราสับสนค่ะท่านว่า。 ความคิดปล่อยวางของเราที่ว่าไม่เป็นไรหรอกอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด。 ถึงแม้แบบ。 วันนี้เราอาจจะยัง。 ไม่สามารถดูแลตัวเราเองได้ด้วยด้วยค่าใช้จ่ายต่างๆก็ตามในทางโลก。 บางทีเราก็กลับไปคิดว่า。 ไม่มีก็ดี。 ไม่เป็น。 ไม่ต้องเป็นห่วงไม่ต้องเป็นทุกข์。 คือ。 เราจะอยู่ระหว่างตรงนี้ค่ะท่านว่า。 เราต้องวนกลับไปหาทางเลี้ยงชีพหรือว่าเราต้อง。 ปล่อยวางแล้วก็อยู่กับปัจจุบันแล้วก็อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดแล้วก็อยู่กับปัจจุบันไม่คิดอะไรมากไป。 อันนี้คือสิ่งที่สงสัยว่า。 สิ่งที่มันควรจะเป็นแล้วสิ่งที่มันควรจะทำคืออะไรค่ะ。 ณขณะนี้ดีกว่าใจหนูไม่สงบ。 มันวุ่นวายมันสายมันฟุ้งซ่าน。 สงบใจซะก่อน。 จะพูดไปอะไรไปมันก็。 มันก็ไม่ถึงใจไม่สงบ。 ใจหนูสับสนไปหมดนะ。 จิตใจสับสนวาวุ่น。 ใช่ค่ะ。 มันสงบใจซะก่อนอยู่คนเดียวก่อนเนี่ย。 อยู่อยู่บ้านคนเดียวมันยังอยู่คนเดียวยังอันตราย。 แต่ว่ามีแม่บ้านกับมีสุนัขค่ะ。 รู้สับสนในความคิด。 เดี๋ยว。 มันสอบสวนมันว้าวุ่นมัน。 มันสารพัดเลยเนี่ย。 วันนี้มันอยู่คนเดียวไม่ได้แล้วแบบนี้。 หนูอยู่คนเดียวไม่ได้ไงลูกมัน。 อันตรายเลยย。 เดี๋ยวทีมงานรับไปหน่อยวอ。 ลูกศิษย์เรา。 ทีมงานในทีมงานมุทีมงานสาวๆรับให้หนูไปคุยด้วยนะคุยหลังใหม่นะอาจารย์ตรงนั้นเนี่ยเดี๋ยวนี้อาจารย์อยู่ข้างหลังนี่。 อาจารย์ยรับไปคุยกับทีมงานสาวไปหลังใหม่เลยวันนี้อยู่คนเดียวไม่ได้เลย。 ไปในจิตใจสับสนว่าวุ่นมากเลย。 เอาเอาไปเอาไปคุยหลังใหม่เอา。 ไปเข้าทีม。 คุยนะเดี๋ยวหนูคุยหลังใหม่ไปคุยหลังใหม่กับกับมยยเดี๋ยวใหม่ให้คนอื่นมาเดินถือใหม่。 การหลวงตาผมอยากจะให้การช่วยเน้นเรื่องมรณะสติหน่อยแล้วอาจารย์ว่าผมจะไปเยี่ยมอดีตผู้บังคับบัญชาผมคนนึงนะครับซึ่งอาจจะมีทัศนคติที่ไม่ค่อยไม่ค่อยตรงกันเท่าไหร่แต่ท่านก็เป็นมะเร็งระยะสุดท้ายแล้วเ。 นี่ย。 แล้จะทำไงให้รู้ว่าไอ้มรณะสติในก่อนจะตายในหลักสำคัญอยู่ตรงไหน。 พระพุทธเจ้าท่านสอนว่าให้เรานึกถึงความตายทุกทุกลมหายใจเข้าออกเนี่ยวันนี้อยากให้อาจารย์ช่วยสอนหน่อยว่าไอ้คำว่ามรณะสติเนี่ยหลักสำคัญของตรงนี้มันอยู่ตรงไหนครับท่านผมจะได้ไปลเป็นเจ้านายอดีตเจ้านายเจ้านายเป็นมะเร็งใกล้ตายอะไ。 รไหม。 ใครจะมาหาหมอคนไข้ไม่มา。 พูดให้เขา。 จะพูด。 ให้คนไข้。 ปล่อยวางให้คนไข้เขาเข้าใจทำแล้วก็หลับไปสนิทในความดีดีในใจที่สงบมันก็จะต้องคนไข้มาหาหมอนิยมไม่ป่วยยังไม่ป่วยแล้วโยมก็ไม่รู้สึกว่าจะใกล้ตายจะพูดมันก็ได้แต่เป็นสัญญาจำเป็นเฉยๆ。 ไม่ต้องให้คนไข้มาคนไข้ที่เป็นมะเร็งเจ้านายที่เป็นมะเร็ง。 มาแล้วมันได้มันจะได้คุยกันแล้วอย่างนี้มันก็จะมันก็จะจ่ายยาโดยตรงให้กับคนไข้จริงอาจารย์ช่วยสอนเรื่องมรณะสติให้ให้พวผมทราบหน่อยได้ไหมครับว่ามันอยู่ตรงไหนครับ。 มรณสติเนี่ยมันเป็นยอดกำมฐานแหละ。 แต่ถ้าคนมันไม่เคยรู้สึก。 ถึงสิ่งเหล่านี้เวลาไปพิจารณาก็ไม่ลงแก่ใจมันต้องเคยเท่าที่สังเกตมันต้องคนนั้นต้องเคยรู้สึกสูญเสีย。 ต้องมีสูญเสียสูญเสียพ่อแม่อันเป็นที่รักสูญเสียสามีภรรยาเป็นที่รักสูญเสียลูกอันเป็นที่รักอย่างนี้。 แล้วรู้สึกว่ามันมีความทุกข์。 แล้วเดี๋ยวคนก็ตายจากคนนี้ก็ตายจาก。 ก็ไม่มีความรู้สึกว่าทำไมมันคนนั้นก็ตายคนนี้ก็ตายคนนี้ก็ตายเดี๋ยวก็ต้องไปงานศพคนนู้นคนนี้。 แล้วก็。 มันมองเห็นว่าอะไรเรามันก็ไม่เที่ยงไปเที่ยงเลย。 ครอบครัวคนอื่นก็มีแต่คนตายครอบครัวเราก็มีแต่คนตาย。 สัตว์ทั้งหลายก็พากันก็ตายเหมือนกันเดี๋ยวไปตามถนนก็โดนรถสัตว์ต่างๆก็โดนรถทับตาย。 ก็เห็นนกตกมาตาย。 พี่ก็เห็นต้นไม้แก่ต้นตาย。 ใบไม้ผัดใบพากันร่วงก็มีความรู้สึกว่ากระแทกใจว่า。 ทำนั้นเลยกระแทกไปถึงใจว่าทุกสรรพสิ่งไม่เที่ยงอย่าว่าแต่คนก็ต้องพากันล้มหายตายจากวะพากันล้มหายตายจากแม，้，แ，ต่พืชพันธธัญ，ญ，า。 หารเนี่ย。 สุดท้ายพอหน้าฤดูผัดไปไปต่างๆก็ร่ว่วงหล่นพากันร่วงหล่นจากต้น。 ใบที่อยู่ใต้ต้นก็คือผู้ติดตายก่อนหน้าไปแล้วใบที่กำลังร่วงหล่นคือพวกที่กำลังตายจาก。 ใบที่อยู่บนต้นที่แก่แล้วก็คือตัวเราอ่อนๆที่ออกมาใหม่ก็คือรุ่นรุ่นุ่นหลานแต่ใบไม้ทุกใบรวมต้องร่วงหล่นจากต้นหมด。 ไม่มีใบใดเลยที่จะไม่ลงหล่นกับต้น。 จะทำความจริง。 มันเหมือนกับโหดร้ายจริงๆ。 เกิดก็เพื่อตาย。 มีทุกอย่างก็เพื่อจากพบกันก็เพื่อพัดภาค。 นี่คือสัจธรรมความจริง。 เหมือนกับธรรมชาตินี้ต้องโหดร้ายจริงๆ。 เกิดก็เพื่อตายหลีกหนีไม่พ้น。 มีทุกอย่างก็เพื่อจาก。 พบกันก็เพื่อพัดภาคจะทำความจริงต้องประสบพบทุกคน。 เราเกิดมาแล้วที่สุดเราก็ต้องจบด้วยความตายเหมือนกัน。 ไม่อยากตายก็อย่าเกิด。 ถ้าเกิดอีกก็ต้องตายอีกเกิดอีกก็ต้องตายอีกไม่อยากตายก็จะเกิด。 มันเห็นแค่นี้บางทีมันโดน。 มันกระแทกเข้าไปที่ใจ。 ทีเดียวนะบรรอาหารได้นะ。 ยังพี่สูุณี。 ชราท่านหนึ่งในสมัยพุทธกาล。 สุนัขมีพพุทธเจ้าจะเสด็จโปรดอยู่ใกล้ๆแถวนั้น。 ที่ประชุมวิิถุณีก็เลยพากันปรึกษาว่าพุทธเจ้าจะมามาโปรดสอนที่นี่พวกเราจะต้องไปได้โอกาสไปฟังทางพุทธเจ้าแล้ว。 แต่สำนักพิถุณีนี้จะต้องมีผู้เฝ้าไว้หนึ่งหนึ่งหนึ่งลูกก็ปรึกษาว่าใครควรจะต้องเสียสละเฝ้าสำนักพิิษุณย์ไว้พวกนั้นก็，ไ。 ปฟังธรรม。 ที่ประชุมก็เห็นเห็นชอบว่า。 ควรให้ภิกษุณีที่ชราเข้ามาบวชใหม่ไม่นานแล้วก็อายุมากชรามากแล้วก็คงจะบรรลุธรรมไม่ทันก็จะตายไปก่อนแล้วก็โอกาสที่ฟังธรรมพุทธเจ้าไปก็จะเสียหายเปล่าเพราะคนอื่นไปฟังธรรมพุทธเจ้ามาก็มีโอกาสที่จะได้เอาธรรมะของพุทธเจ้ามาปฏิ。 บัติ。 แล้วเอามาทบทวนก็จะบรรลุภักผลที่พานไปได้แต่วันนี้รูปนี้ชราแล้ว。 แล้วก็มาบวชก็ต้องคงจะอายุมากแล้วมันก็จะไม่มีเวลาหรอกฟังมาก็จะเสียของพูดง่ายทำนองนั้นนะ。 เขาก็เลยลงมติให้ตัวเองอ่ะเข้าคนอื่นไปหมดไปเขาก็สั่งเลยบอกว่าไปต้มน้ำร้อนไว้ให้ผปืนเตรียมไว้ต้มน้ำทำนู่นทำขวัดไว้กลับมาฟังพุทธเจ้าเก็จะได้ผู้ใหญ่ก็จะได้ผู้ใหญ่ก็ได้ส่งน้ำ。 เขาใช้งานสารพัดเลยแล้วก็ก็ไปกัน。 แล้วตัวเองอ่ะคิดเลยบวชมา。 ตัวเองจะตายแล้ว。 ความน่าจะได้ไปฟังทางพุทธเจ้าแต่สุดท้ายเขาเห็นว่าไปฟังก็เสียของก็เลยไม่ได้ไปฟัง。 ก็ไปหมดเขาก็ใช้งานใหญ่เลย。 ให้หนูก็ต้องทำให้นี่ก็ต้องทำแต่ไม่ฟังพุทธเจ้าก็ไม่ได้ไปฟังจะมีกระใจจะไปทำงาน。 มันหมดเลยอ่ะในจิตใจมันหมดมันมันหมดเลยมันเหมือนกับไม่มีแรงแล้วเลยไม่ทำอะไรก็หมดแล้วมันหมดแรงแล้วไม่มีแรงที่จะไปทำอะไรมาพต้มน้ำอะไรไม่มีแรงแล้ว。 ก็เลยตักน้ำ。 ล้างเท้าจากน้ำในโอ่งตรงที่บันไดอ่ะล้างเท้าที่จะขึ้นไปกุฏิหมดแรงและไม่มีแรงที่จะทำอะไรอีกแล้วเหลือ，แ，ค，่，ร，ู，ป，เ，ด，ี，ยว，ท，ั，้，งสำนักก็ไ，ป，ก。 ันหมดเลย。 ฟังธรรมพุทธเจ้าบวดจะได้ฟังพระุทธเจ้าก็ไม่มีโอกาสพจะเจ้าอยู่ใกล้ๆยังไม่มีโอกาสได้ไป。 น้ำลาดพร้าวมันก็น้ำก็ไหลไปบนพื้นดินไปบนพื้นดินแล้วมันก็หายไปในในพื้นดินพอดีมันแห้ง。 กระแทกใจเลยว่า。 น้ำที่หายไปในดินเนี่ยเหมือนคนที่เกิดมานานแล้ว。 ชีวิตก็อยู่ได้ไม่นาน。 ที่สุดก็กลับคืนมาจากดินก็กลับคืนสู่ดิน。 ไม่มีอะไรให้。 มันถึงบ้าน。 ก็เลยตักน้ำคันที่สองลาดพร้าวน้ำคันที่สองก็ไหลออกไปไกลหน่อยเพราะว่าฉน้ำแล้วนี่。 แต่แม่มันจะไหลไปไกลอ่ะมันก็แห้งหายไปในดินอีก。 ทำกระแทกใจครั้งที่2มาแม้แต่ผู้ที่เกิดมาเป็นวัยกลางคนแต่ที่สุดแล้วก็มาจากดก็กลับคืนสู่ดินเหมือนกันไม่มีอะไรยึดมั่นถือมั่นได้。 รถคันที่สาม。 น้ำที่สามก็ไหลไปไกลคันแรกครั้งที่สอง。 แต่ามันจะไหลไปไกลกว่าเพราะว่าดีมันฉน้ำแต่ยังไงก็ตามมันก็แห้งหายไปในดินเพราะครั้งที่สามให้หายทุกชีวิตไม่ว่าจะคนแก่ปานกลางหรือเด็กที่เกิดใหม่ทุกชีวิต。 ที่เกิดมาตั้งคนก่อนคนปัจจุบันและคนหลังๆที่จะมาเกิดใหม่ที่จะเกิดต่อๆกันไปอนาคตทุกชีวิตล้วนต้อง。 แตกดับสลายหน้าเปื่อยผู้พังสลายกลับคืนสู่ธรรมชาติมาจากดินกลับคืนสู่ดินหมสิ้น。 ทั้งที่มาก่อนมาในปัจจุบันและมาในอนาคตคันแรกก็เปลี่ยียบมาก่อนคันที่สองเหมือนมาในปัจจุบันและคันที่ส，า，ม，ผ，ู，้，ท，ี，่，จ，ะม，า，ใ，นอนาคตไม่，แ，ต。 กต，่างกัน。 ทุกชีวิต。 ลนต้องมีความตายนอกเปลื่อยภูพางสลายกลับคืนสู่ธรรมชาติมาจากดินกับคืนสู่ดินมาจากน้ำกับคืนสู่น้ำมาจากลมกับคืนสู่ลมมาจากไฟกับคืนสู่ไฟมาจากความว่างเปล่ากับคืนสู่ความว่างเปล่า。 ไม่มีอะไรตัวเหลือตนไม่มีตัวไม่มีตนไม่เหลือตัวเหลือตนให้ยึดมั่นถือมั่นได้。 มนอรหันต์เลย。 พวกที่ไปฟังทางพุทธเจ้ากลับมา。 ไม่รู้ว่าไอ้นี่อยู่วัดบรรลุอรหไปแล้ว。 ก็กลัวว่าเขาจะเป็นบาปกรรม。 เพราะว่าเขาไม่รู้ว่าตัวเองอ่ะไม่รู้อาหารแล้วเดี๋ยวก็จะตอบว่าว่าอะไรอยู่วัดไม่ปืนไม่ต้มน้ำไม่อะไรเลยไม่ทำอะไรสักอย่างเดียวเลยเนี่ยก็แก้เอาการน้ำไปตั้งเตาไฟที่ไม่ได้จุดไฟอ่ะ。 แล้วเขาก็。 แล้วต้มน้ำแล้วหรอต้มน้ำไว้แล้วหรอน้ำก็ต้มไว้แล้วมันเดือดแล้วไฟไม่มีไฟไม่มีแต่เตาไม่มีไฟแต่ทำไมน้ำเดือดเลย。 ทุกคนเอ่ใจ。 หันมามองว่าบรรลุอาหารแล้วเนี่ย。 ทุกคนเลยกราบหมดเลย。 กับภิกษุณีเท่าเนี่ย。 อาหารในขณะที่คนอื่นไปไม่อยู่แล้ว。 ขนาดที่เดียวนะามันกระแทกถึงใจอ่ะวนานสติก็รู้รหันได้นิผ่านได้เลย。 มันอยู่ที่วาสนาจริตนิสัยถ้ามันมีอยู่。 แค่บางทีไม่ทันได้ได้คิดจะนอนพิจารณา。 แค่นึกพุทธพุทธพุทธก็เห็นตัวเองตายล้มนอนตายมึงเน่าเปยหูฟังและ。 ยังไม่่ชีแก้ว。 อาหาร。 บริกรรมพุทธพุทธพุทธโธ。 หลวงปู่มั่นให้บริการพุทธพุทธและการบ้านมาส่ง。 ไม่กล้ามาแล้วเพราะว่า。 บริการพุทธและนั่งหลับไปเลย。 นั่งหลับแล้วฝันว่าตัวเองนอนตาย。 แล้วก็เน่าอื่นวงดูมัน。 นิมิตเห็นหลวงปู่มั่นมาเอาไม้เท้าเขลี่ยตรงไหนก็เน่าเละเทะออกมาหมดเลย。 อวัยวะออกมาหมดเลย。 เอาไปหมดเกียดชิๆ。 นั่งดูตัวเองอ่ะหน้าพังสลายไปจนกระทั่งสว่างแล้วก็มียานอย่างรู้เด็กมาตามเด็กวัดมาตามให้ไปกินข้าวก็ไม่ยอมไปให้มาตามสามรอบกล้าไปถึงรีบรีบบอกแล้วนั่งหลับไป。 หลับฝันอะไร。 ก็เลยเล่าความฝันให้บ้านฟังนะความตายต่อไปเลยไม่ต้องไปแล้วตอนนี้。 พี่นาความตายนอกไปก็เดินอยู่บนทางจงกลมกี่วันน่าจะจะไม่ได้ยี่สิบกว่าวันมั้งพี่นาอยู่เนี่ยเรื่องความตายแล้วไปนั่งจะไปนั่งพักที่ที่แค่ใต้ต้นมะม่วงแล้วว่าจะไปทำอาหารถวายพระตอนเช้าหลังเพียงแค่ตัวลงนอนแค่นั้นแหละ。 เหมือนฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมา。 มีเสียงึกกล้องกรรมมนาศมาพบชาติจะจบที่แล้วพบชาติจบที่แล้วชาตินี้เป็นชาติสุดท้าย。 อย่างนี้เป็นนินิสัยวาสนาถูกกับจริตนิสัยเรื่องเรื่องความตายนะผู้ฟังสลายและอย่างนี้ไม่ทันได้น้องเลยแค่พุทธเน่าและหลวงปู่จันทราถามแม่อาจารย์ของเราเหมือนกันก็เดินชงผมอยู่ก็พุทธพุทธพุทธอยู่ก็เห็นตัวเองล้มลงตายแล้วก็นอนตาย。 แล้ว。 อยากอีกาก็อีกาก็มารุมกินเอาเอาลูกตาไปกินหมาป่าก็มารุมถึงึงอวัยวะร่างกายแพะกันใหญ่เลยลากเอาไปสาวไสยอดไม้เนี่ยตัวเองเนี่ยตัวเองนอนตายพวกตวทั้งหลายมาลงกินใหญ่ก็มองเห็นจนสว่างไสวไปทั้งโลก。 ธาตุ。 หลวงหลวงปู่ธรรมากาโมอาจารย์อีกองค์นึงทำการที่เราไปอยู่ด้วยก็เหมือนกัน。 หลท่านก็เล่าให้ฟังแล้วพิจารณาเรื่องความตายเนี่ย。 แล้วก็เห็นแต่ตายตายตายตายซากศพกองขึ้นไปพนอนเลยขึ้นไปถึงไอ้สูงเท่ากับกำแพงวัดนั่นแหละ。 แล้วมันก็เหมือนกับโรกระทะระเบิดเราผู้รู้กระเด็นออกไปเหลือแต่รู้ที่บริสุทธิ์เลยแล้วก็ไม่รู้อาหารไปเลยเหมือนกัน。 แล้วแต่วาสนาหน้านี้มันจะหลจริตนิสัย。 อันนี้ก็ถ้าอันนี้ถ้าใครมีอย่างนี้。 เรื่องความตายเนี่ยมติความตายแล้วผูกพังสลายไปเนี่ย。 ถ้าใครถูกกว่าจริตนิสัยอันนี้นะ。 บรรอาหารเร็วมากเลยเร็วเร็วมากเร็วกว่าในความเข้าใจของลูกตานะจะเร็วกว่าสายัยอื่นเร็วกว่าทางอื่นคนมีนิสัยนะนิสัยวาสนาจะเร็วมากเลยเพราะว่าวามันคงปล่อยวางถึงใจแล้วระเบิดโลกธาตุในเวลารวด。 เร็ว。 ต้องแต่ต้องมีวินิสัยวาสนาจะรู้ไงมีวินิสัยวาสนาว่าถ้าถามว่าแล้วจะรู้ไงว่าเรามีนิสัยวาสนาไหม。 มันจะรู้ได้นะวามันเวลามันฟุ้งซ่านนะเวลามีความฟุ้งซ่านเรื่องนู้นเรื่องนี้นะเอาอะไรมาบริการมันก็ไม่ลงแก่ใจหลวงตานี่ละเป็นตัวอย่างของตัวเองเลยเนี่ยตัวเราเองเนี่ย。 กรรมฐานสี่สิบของที่พุทธเจ้าให้ไว้ทั้งหมดเอามาใช้พิจารณามันก็ไม่ค่อยลงแก่ใจสู้ความตายไม่ได้。 ฟ้งซานมีเรื่องนู้นเรื่องนี้เรื่องอะไรไม่สบายใจต่างๆมากมายเนี่ย。 ถึงความตายแล้วมัน。 ปัญหาหายหมดเลยเหลือแต่เหลือแต่ความเงียบสงบแน่วดิ่งลงไปเลยแล้วก็พิจารณาในความสงบนั่นแหละเดินนะไม่ได้นั่งหลับตาหรอกหลวงตาเดินเดินทั้งวันทั้งคืนแล้วก，็，พ，ิ，จ，า，ร，น，า，ค，ว，า，ม，ต，า，ย，ท，ั，้，ง，ว，ั，น，ท，ั，้，ง，ค，ื，น，เ，ด，ิ，น，จ，น，ถ，ึ，ง，สว，่，า，ง，ไ。 ม，่，น，อ，น，หรอก3เดือนเนี่ยไม่นอนเลย。 เป็นนั่งหลับกลางวันตอนพักเที่ยง。 แล้วก็นั่งหลับชั่วโมงกว่าก็แล้วก็พิจารณาต่อก็พอกลับมาก็พี่ทำงานก็พี่นานทั้งวันทั้งคืน。 พี่นาอยู่ในใจทั้งวันกลางคืนก็กลับมาก็ไม่ได้นอนกลางคืนก็พี่กลางคืนเดินนะไม่ได้นั่งล่ะพี่ความตายนะเปิดหูฟังชอบมากเลยเพราะพี่แล้วใจมันสงบอย่างอื่นไม่สงบบริกรรมก็ไม่สงบบริกรรมอะไรก็ไม่สงบแต่ถ้าพิจารนาแล้วก็สงบก็ไม่สงบความตายแล้วสง。 บเลย。 เหตุที่สงบอาจจะเป็นเพราะว่าหนึ่งสัยศาสนาเก่า。 2ลูกหลวงตาเนี่ยโดนรถชนตาย。 แล้วก็ลูกอีกคนนึงก็แท้งตาย。 แล้วก็สาม。 พ่อแม่ปู่ย่าตายายพ่อแม่ลูกป้านะญาติพี่น้องพากันตายตายตายตายตายตายๆไปงานศพพี่มากเลย。 มันเลยแบบมันแทบไม่ต้องได้คิดถึงความตายเลยติดอยู่ในใจเลยเรื่องความตายเรื่องพาคนไปเข้าห้องดับจิตเนี่ยมันมีสภาพยังไงออกจากห้องดับจิตมาวันรุ่งขึ้นไปไปรับศพมันมีสภาพเป็นยังไงแล้วมันจะดักแขนออกมารับน้ำศพมันแข็งไปหมดแล้วก็จะออกมาจากสผ้าได้ต้องงัดแ。 ข。 นก。 ัน。 แล้วก็รถดน้ำศพเสร็จแล้วก็เอาเข้าโรง。 เอาเข้าโรงแล้วก็ตั้งศพเจ็ดวันเปิดโรงก็ก็จะศพเนี่ยก็บอกว่าญาติพี่น้องไปดูบนเมรุมันเน่าไปหมดจมูกไว้อุดหไว้น้ำเหลืองมันไหลออกมาแล้วมีศพของลุงอ่ะปอยากได้ผ้าผ้านวมที่ปูลองศพอ่ะกูจะเอ。 าใส่。 เอาไปเผาไปเผาพร้อมกับโรง。 สับปะโลเมาเหล้าด้วยก็ไปถึงก็กระชากเอาผ้านวมน่ะ。 ผมออกมาเพราะว่าจะเอาใส่เตาเผาแล้วไง。 กับผ้า้านววม。 เต็มเลยอ่ะ。 คน。 ไปเลยลุงอ่ะ。 สมัยเราจะเป็นหนุ่มๆโมหมากเลยเกือบจะมีเรื่องกับปะเลยคนในงานศพเต็มเลย。 เขากำลังล้างกันไว้ติดภาพติดตาติดใจตอนนี้ลุงหงายท้องขึ้นมานั่นแหละ。 น้ำเหลืองมันไหลออกจมูกออกปากอะไรเนี่ยเพื่อนหลุดแล้วเพื่อนหน้าอกเนี่ยเหม็น。 บอกไม่ถูกแล้วเหม็นมากเลย。 มันติดตาติดใจตกกลางคืนนอนไม่หลับเลยเดินพิจารนาทั้งคืน。 เดินวิแล้วยิ่งนานแล้วเดินไปเดินไปมันก็มีกลิ่นเหม็นตามไปด้วยแปลกมากเลยไม่รู้ว่าผสมลงไปเลยอ่ะสงสัยพวกพวกผีตั้งหลายก็มาขอส่วนบุญแต่มันเหม็นไปเลยเดินไปไปเหม็นทั้งคืนเลยเหม็นตามไปด้วยแล้วก็ก็กลัวไงก็ไม่ทราบเดินกลางคืนเดินอยู่คนเ。 ดียว。 แต่พอบ่อยๆก็จริๆอะไร。 เหม็นไปด้วยพี่นาไปด้วยมันลงแก่ใจไม่ว่าขนาดไหนความตายใจมันสงบแล้วก็พี่นาอยู่ในความสงบพี่นาเดินทั้งคืนเดินทั้งคืนไม่ง่วงเลยชอบมันเดินพี่นาไปแล้วมันดิมันมันความตายยิยิขึ้นยิ่งหนอนขึ้นตัวมันดสองเดือนกว่านะประมาณให้้ๆ2。 เดือนกว่านั่นแหละ。 ใจมันรู้สึก。 วาง。 มันมันมันมันใจมันนอกมันมันมันรู้สึกถึงความจริงว่าเกิดก็เพื่อตายมีทุกอย่างก็เพื่อจะพบกันก็เพื่อพภาค。 ธรรมชาติทำไมต้องโหดร้ายจริงๆการเกิดนี้โหดร้ายจริงๆเลย。 ไม่มีใครหลีกหนีความจริงอันนี้ไปได้。 ใจมันก็คงไป่อยวางตรงไปวางตรงไปวางไปวางแล้วมันแห้งรู้สึกวามันแห้งแล้งบอกไม่ถูกมัน。 หัวจดมันแหแรงไปหมดเลยแห้งรู้สึกใจมันสองเดือนกว่าก็รู้สึกแล้วอ่ะครั้งนี้มันมันใกล้จะยุติแล้ว。 ไม่รู้เลยอ่ะไม่รู้แก่ใจว่าศึกครั้งนี้ใกล้จะยุติละ。 จะประมาณสัก2เดือนครึ่งมันเป็นได้ต้นไม้ยืนต้นตาย。 ต้นน่าจะจะเป็นต้นอะไรจำไม่ได้ต้นมะขามหรือต้นอะไรมันใหญ่มากมันยืนต้นตายทั้งต้นเลย。 แล้วมองไปที่คนต้นเห็นนี่เห็นต้นต้นลูกมันน่ะก่อนตายมันลูกมันคงจะร่วงลงมาแล้วก็มีต้นใหม่งอกมาต้นนึงคนต้นอ่ะลูกมันก็โตสักกว่าประมาณนี้อยู่。 ที่คนต้น。 แค่นั้นแหละทำมันกระแทกใจว่านับภาษาอะไรกับคนโทรศัพท์ดทั้งหลายต้องตายจากเกิดมาแล้วก็ต้องหลาย。 แม้แต่ต้นไม้ยังไม่เว้นเลยนี่ลูกเกิดมาได้แค่ครึ่งกว่าๆเนี่ย。 ต้นแม่มันตายแล้วแม่มันตายแล้วแม่มันตายแล้วทำกระแทกในใจว่าขึ้นลูกหลังไล่ขึ้นลูกแรกขึ้นลูกหลังไล่ขึ้นลูกแรกต้นไม้ลูกมันเกิดมากว่าต้นแม่มันตายแล้วต้นแม่มันตายแล้วนับภาษาเลยกับคนและว์ทั้งหลายแค่นั้นแหละ。 มันยืนตกตะลึงไปเลย。 มันเหมือนอะไรมันหลุดออกมาจากจากตัวก็ไม่ทราบ。 มันเหมือนหลุดระเบิดไปจากตัวเลยยืนตกตะลึงตาค้างไปเลย。 เป็นเวลานานเท่าไหร่ก็ไม่รู้。 รู้สึกตัวก็เดินจบผมใหม่พี่นาใหม่。 แต่น้องมันดับไปพร้อมเลย。 ความตายพร้อดับพร้อมกันเลยดับเลย。 เราหงุดหงิดทำไมไม่ยอมให้พี่นาวะทำไมไม่ได้ต้องเป็นเดือนนึงยังจะได้หน่อยไม่ได้ดูพูดทำกระแทกว่าเจ้ากินข้าวเรื่องของความตายในเรื่องร่างกายตายแตกเนี่ยแตกแล้วสักทำ。 แค่นั้นแหละ。 ไม่ยอมให้พี่นายเลย。 มันเหมือนกับ。 แค่จะคิดยังคิดไม่ได้เลย。 มันวามันแห้งแล้งไปหมดเลย。 คิดถึงความตายคิดไม่ออกเลย。 ไม่ยอมให้คิดอีกเลย。 บแน่จริงจะคิดได้ดิ。 แล้วก็คิดไม่ได้เลย。 ทำอะไรพอดีก็มี。 มีทำคือมีหนังสือมาเปิดไม่รู้ใครมาเปิดไม่รู้。 หนังสือเปิดกลางบ้าน。 ทำอะไรเพราะว่าแล้วก็ทำอะไรไม่ถูก。 มีหนังสือเปิดกลางบ้าน。 ใครรู้สึกว่าเปิดกลางบ้านวะเนี่ย。 ล็อคกุญแจอยู่。 ใครเข้ามาบ้านเราได้เนี่ย。 ทำไมหนังสือไม่เปิดกลางบ้าน。 ก็เลยเปิดอ่านหนังสือธรรมะที่มันเปิดอยู่กลางบ้านก็เปิด。 อยู่กับพื้นกลางบ้านจำได้。 แล้วก็。 บอกว่า。 ให้เห็นว่า。 คือความรู้สึกถึงกคิดอารมณ์ทุกขนาดปัจจุบันเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไฟเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไฟเกิดขึ้นตั้งอยู，่，ด，ั，บ，ไ，ฟ，ท，ำอัน，นี้เราไม่，เ，ค。 ยพ，ิจารนา。 ไม่เห็นว่าคิดคือความรู้สึกึกคิดอารมณ์เนี่ยเกิดขึ้นแล้วก็ดับไปเกิดขึ้นแล้วก็ดับไปเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปตอนแรกก็จะหาเหตุผลอยู่ว่าใครมาเปิดหนังสือไม่ต้องไม่ต้องหาผลแล้วเพราะว่ามันไม่ยอมเขาไม่ยอมให้พิจารณากายแล้วแล้วก็เอาตรงนี้้แ。 หละเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปแสเลยมันเกิดกลางคืนอ่ะมันสว่าง。 เกิดขึ้น。 แล้วก็ตั้งอยู่แล้วก็ดับหายไปความรู้สึกนึอารมณ์ทุกปัจจุบันขนาดนี้เกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปเห็นมาสัปดาห์นึงประมาณสัปดาห์นึงมาอาทิตย์นึงอ่ะ。 เห็นเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไฟเป็นงานใหม่ไม่เคยทำเลยเนี่ยมันดีเหมือนกันจิตแสงยิห้อยแสสว่างว่ามีความรู้สึกคิดอารมณ์สว่างว่าขึ้นในกลางอากาศมันไม่รู้สึกสว่างในตัวเรามีความรู้สึกอารมณ์ไม่รู้สึกมันเกิดขึ้นในตัวนะมันเกิดขึ้นแล้วก็ตั้งอยู่แล้วก็ดับไปเกิดขึ้。 นตั้งอยู่แล้วก็ดับไป。 แล้วก็กลับมามีหนังสือเมื่อวานวางอยู่บนโต๊ะบนโต๊ะ。 ในบ้านมาเปิดแล้วเนี่ย。 หาคนไม่มีไม่รู้หาเหตุผลไม่ได้บ้านล็อคกุญแจอยู่ใครวามันก็ไม่รู้ก็ไปเปิดดูก็บอกว่า。 เปิดหน้าที่ไปดูหน้าตรงที่เปิดนั่นแหละก็บอกว่าการที่เห็นจิตเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไฟสามหน้ายังหยาบอยู่。 ต่อไปไม่ให้สนใจหน้าที่เกิดขึ้นและตั้งอยู่ให้เห็นว่าจิตทุกขนาดปัจจุบันจิทุกดทุกขนาดปัจจุบันที่เกิดขึ้นมานั้นมีแต่ดับไฟดับไฟดับไฟดับไฟดับไปดับไปเป็นธรรมดางานตรงนี้ก็ไม่เคยทำก็เลยไม่สนใจหน้าที่เกิดและหน้าที่ตั้งอยู่ให้สนใจว่าทุกดวงที่เกิดขึ้นในทุกป。 ัจจุบันขนาด。 มีแต่ดับไปดับไฟก็เลยเห็นแต่แสงตอนดับไฟดับไฟไม่ต้องไม่สนใจที่แสตอนเกิดมาตั้งอยู่ตอนสว่างไม่สนใจสนใจหน้าที่มันดับไฟดับไฟดับไฟเหมือนกับใครเวลาเราไปงานเฉลิมพระจพรรษาก็ได้ยิงยิงดอกไม้ไฟยิงพลุไฟอ่ะยิงไฟที่สนามหลวงนี้คนก็สนใจแล้วก็รูป。 อะไร。 แล้วก็ดับหายไปนี้จะรอดูลูกต่อไปว่ารูปอะไรแล้วก็ตั้งอยู่อะไรแล้วก็ดับใส่หายไป。 ตั้งอยู่ดับไฟอะไร。 แล้วตอนหลังเนี่ยเขาบอกว่าเห็นเกิดขึ้นตั้งดับไฟอย่าให้เห็นว่าทุกรูปที่เกิดขึ้นมาเหมือนกับว่าดวงที่เกิดขึ้นมามีแต่ดับไปดับไฟเลยไม่สนใจดูหน้าที่หน้าที่ที่เกิดและตั้งตั้งที่มันดับเป็นสายทุกดับเป็นสายดับเป็นสายดับเป็นสายเ。 นี่ย。 ครู่เดียวพักเดียวนั่นแหละ。 ไม่รู้มันเกิดอะไรขึ้นในตัวในใจเนี่ยปั่นป่วนไปหมดเลยอ่ะ。 ปวดบอกไม่ถูกเลย。 มันปวนไว้มันหมดเลยมันมันบอกไม่ถูกยากที่จะบรรยายได้วิ่งถามหาพระอรหันต์เลยตอนนี้จะไปถามว่าเป็นหรือเปล่าหรือเปล่าหรือเ，ป。 ล่าไปถาม。 ตอนนั้นน่ะเหมือนคนบ้าไม่รู้ตัวหรอกเหมือนคนบ้าเลยวิ่งไม่รู้ตัววิ่งขึ้นเขาลงห้วยไปตามหารหันจะไปถามคำเดียวว่าเป็นอย่างนี้เปลามันเป็นอย่างนี้เปลามันเป็นอย่างนี้หรือเปล่า。 เสียงพระหนุ่มเณรน้อยตะโกน。 ตะโกนเรียกว่าวิ่งหาอะไรเนี่ยหาอะไร。 รถไม่ดีนะ。 เข้ามาใกล้ๆตะโกนใกล้ๆวิ่งหาอะไรอ่ะ。 กระแทกเข้าไปที่กระแทกเข้าไปที่ใจเลยวิ่งหาอะไรเนี่ยทำกระแทกวิ่งหามึงคนบ้า。 จทำความจริงอ่ะ。 วิ่งดิ้นรนค้นหามือคนบ้าแบบนี้เหรอ。 สัจธรรมความจริงย่อมไม่ดิ้นรน。 ดิ้นลนค้นหาแล้วจึงจะพบความจริงแค่นั้นแหละเหมือนกับโอ้โหอะไรมันดับไปหมดเลยอ่ะทั้งโลกกับธาส。 วันหยุดสนิท。 ไปเลยทั้งโลกกระทธาตุเหมือนจักรวาลนี้ไม่มีอะไรหมุนเลย。 มันหยุดสนิทเลย。 ตอนนั้นน่ะ。 ก็ตกตะลึงไปเลยอ่ะแล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นอีกเยอะแยะหลายอย่าง。 ระหวทางทางพิจารนาความตายความตายมานานสีมันเป็นทางตรงที่รัฐมากเลยแต่ต้องคนที่มีวาสนาเก่า。 แต่ถึงแม้คนที่พัฒนาเก่าเนี่ยมันก็ไปพลษต้องยังไงก็ต้องปล่อยวางกายได้ก่อน。 ปล่อยวางกายในแง่มุมใดปล่อยวางขัน์ห้าปล่อยวางลูกปล่อยวางอะไรก็ได้ปล่อยวางในแง่ใดก็ตามจะพินามันเน่าไม่ชอบก็พิจารณาให，้。 เห็นเป็น。 เหมือนถอดไหลรถเซียงกงก็ได้ถอดร่างกายเราต้องคิดเมื่ออะไร่รถเซียงกงก็ได้ของที่สุดณีที่ว่าเห็นน้ำลาดพร้าวแล้วมันซึมออกไปก็เห็นว่าร่างกายทุกชีวิตที่มาแล้วในปัจจุบันและในอนาคตที่จะมาทุกชีวิตต้องดับไปหมดนะกับคืนสู่ชาติาตมาดินกลับคืนสู่ดินห。 มดก็。 ก็ไม่เหลืออะไรเหมือนกันนะ。 หลวงตาเคยดูหนังฝรั่ง。 ดูหนังฝรั่งเวลาเขาจะหลบตาก็ไม่เคยไปงานศพ。 ไปไปไปฝังศพพวกฝรั่งนะแต่ถ้าเคยดูหนังหนังฝรั่งสมัยก่อนด้วยนะเวลาเขาจะไปฝังนะฝรั่งแล้วก็ตายแล้วก็ไปฝังใส่โรงฝังแล้วก็ไปงานศพเนี่ยเวลาลงไปถึงเอาลงไปฟังที่หลุมแล้วเนี่ยคนที่มาในงานศพจะไปดินคนละกรรมแล้วก็เอามาเอามากบลงนะเอามาลงมา。 กบลง。 แปลภาษาที่เขาพูดเป็นภาษาอังกฤษเนี่ย。 เขาแปลคนที่เขาพาหนังเนี่ย。 ก็แปลว่า。 มาจากดินก็กลับคืนสู่ดิน。 ตาตกตะลึงเลยว่ะ。 นี่มัน。 มันก็คือทำแท้ๆเลยนะเนี่ย。 คนมาในงานศพฝรั่งเนี่ย。 เขาก็มีสิทธิ์ทำได้นะเนี่ยอะไรเขาบอกว่าไปหลุมคนละคนละ1。 กรัมไปโรโรศพแล้วก็บอกว่าพูดภาษาอังกฤษแปลว่ามาจากดินก็กลับคืนสู่ดินบ่อยเขาก็รู้ได้เหมือนกันนะบ้านได้เข้าใจไหม。