徒： 不知道要交什么功课给龙达师父，每次见到师父，都觉得很敬畏。师父总是反复教导同样的内容，而我却感觉自己还是很笨，什么也没学到。比如师父说的“目标涅槃”，我早就知道了，记得从去Ban Mok 那时候开始就是这样。为什么到现在还是这样呢？当了这么久的弟子，还是一直在原地打转，一点进步都没有。

师：就是因为有这种“感觉”，才会有一个“我们”要进步。然后它就会循环回来，觉得：“嗯，为什么听了这么多遍，师父也教了这么多遍，说‘有我们要去得到’（涅槃），也理解了，但为什么还是像以前一样笨呢？” 今天就明白了，如果我们像师父教的那样硬要抵抗，那也不是“我们”了。必须多听取别人的意见，已经造了很多业了... 一点一点地消除愚痴，还有什么不知道的吗？

徒： 就得说“不知道”，“不知道什么”，“不知道什么”，对吧？对，“不知道”，“不知道什么”，“不知道不知道什么”。真是奇怪，为什么会这样呢？就像一个圆圆的地球...然后在地球表面找，找不到。

师：在地球表面找。

徒： 在地球表面找，但不知道找什么，反而找不到。找... 找的是什么都不知道。

师：明白吗？然后一直在地球上找，地球就是地球，一直在地球上找，寻找者也是地球。明白吗？就这样。

徒： 没有离开地球。

师：没有离开地球，也没有终结地球。终结地球或者...

徒： 但是把自己拿去寻找。

师：但是那个“自己”就是地球。而去找，也是在地球里找，所以找不到。终结地球或者法，寻找者是地球，并且在地球里循环往复地寻找。这叫做“轮回”。没有终结地球，没有终结什么地球。明白吗？没有终结什么地球。一直在找，但找不到。

徒： 也不是说懒惰。

师：也在寻找道路，但找不到。就像Phu Tha 尊者说的：“涅槃就像对岸闪烁的萤火虫，忽明忽暗，忽左忽右，最终刺入眼睛。” 事实上，如果能刺入眼睛，我就用它刺入眼睛了。眼睛是看不到眼睛的。怎么找都不是眼睛。眼睛只能看到物体，看到地球。

徒： 眼睛只能看到地球。

师：但是眼睛看不到眼睛。我们用眼睛照镜子，看到的也只是眼睛的影子，不是眼睛。眼睛看不到眼睛。眼睛只能看到，但眼睛找不到眼睛。但却知道有眼睛，虽然看不到眼睛。所以，找多少次都看不到，我说。寻找者，一定没有自性，因为眼睛，一定看不到眼睛。因此，真正的寻找者并不存在。如果知道有“寻找者”，有“我们”寻找，有“我们”是放下者，那就不是寻找。因为眼睛从来没有见过眼睛，眼睛从来没有遇到过眼睛。找不到，看不到，无法找到，无法遇到，无法找到，那就是了。但它是真实存在的，眼睛是真实存在的。但我们努力寻找的一切，拿“我们”去寻找的一切，都不是眼睛。明白吗？

徒： 其实就是应该停止寻找，对吗，龙达师父？

师：我们能找到眼睛吗？找不到，找不到。也就是说，无论我们怎么做，我们都无法看到眼睛。但为什么我们知道我们有眼睛呢？

徒： 因为它能看见。

师：啊？它怎么看见？我们看到自己...自己吗？用眼睛照镜子，那是不是眼睛？是我们的眼睛吗？不是，不是迷恋眼睛。心的状态...就像我们看到了镜子中眼睛的影子。我们感觉“我们”这样，“我们”那样，“我们”这样，这只是镜子中眼睛的影子，只是心的影子，不是心。因为心，无法知道心。因为它知道真实存在，但知道它是真实存在的，就像眼睛知道真实存在，但看不到它。但我们，却试图用眼睛去寻找，让它看见。嗯，所以就糊涂了。所以我们修行的时候，我们试图拿“我们”去寻找涅槃。但涅槃，它就像是眼睛，它看见，但它看不到自己。涅槃就是心，只能知道，但却无法看到它自己。它只能去知道其他的东西，但它试图来知道它自己，就像去知道其他的东西，它反而不知道，因为它只能知道状态。心只能知道状态。但心，它无法知道没有状态，没有显现任何东西。它无法去知道，去看到。但可以知道那个东西是真实存在的，心是真实存在的，就像眼睛从来没有见过眼睛，但知道眼睛是真实存在的。不需要看见，因为什么呢？如果没有眼睛，能看见什么呢？如果眼睛不能看见任何东西，就知道眼睛是真实存在的，不需要看见眼睛。就像眼睛就是涅槃。心也一样，心只能知道，但心能够知道心的状态，而心却从未知道或看到过自己。但心知道有心，不需要看见心。所以，涅槃找不到的，找不到，找死也找不到。

徒： 那，那龙达师父说它“没有终结地球”，这是什么意思呢？

师：我们，拿地球去寻找地球，哦...

徒： 不是指执着于地球之类的，对吗？

师：不是，拿地球去寻找地球。就是拿“我们”去寻找涅槃。但实际上，我们去寻找的，就是地球，我们能找到的，都是地球，但涅槃找不到，因为涅槃是心，它不是寻找者。但我们去寻找，能去寻找的人，就一定是地球，但心，它没有任何东西，它无法做出寻找的行为。就像眼睛一样，眼睛只能看到形状，但眼睛，它看不到眼睛，所以任何不是眼睛看到的东西，都是眼睛，可以这样认为。明白内心，哦，眼睛只能看到形状，任何时候，如果眼睛看到了形状，就表明必须有心，必须有眼睛，它有心的状态，它不知道心的状态，但任何它能知道的东西，就一定是心。因为那个心，它无法知道自己，但它有被知道的东西存在，就表明它有心。不需要看见心，因为如果心，试图去看见，去知道，它就只能知道心的情绪，只能知道心的状态。但能有状态被知道，或者叫做“行”，就不是心了，就这样。所以就知道，形状不是眼睛，看到的所有形状都不是眼睛，就这样，不需要去寻找眼睛。所有能被心知道的状态，都不是心，不需要去寻找心。但是你每天都在寻找，拿“我们”去寻找，拼命地找。然后我们要去寻找涅槃，但你要去寻找涅槃的那个东西，它不是心，所以找不到。但内心知道它真实存在。就像眼睛，看不到眼睛，但知道眼睛真实存在，因为它在看东西。然后眼睛也知道形状不是眼睛。明白吗？然后如果你理解了这个...你就会知道了，找到心，找到法，到达心，到达涅槃。找到了，但看不到它。找不到，但内心知道它真实存在。

徒： 其实就是说，什么都不用找，只需要知道，所有在心里发生的，说的，想的，一切的一切，都是“行”，这样就是修行，就是结束了，是这样吗？

师：也是“行”，执着于智慧也是“行”，嗯，但可以作为工具，让我们看到，所有在心里发生的，每一个当下，都不是心。就像那天龙达师父让看的...

徒： 龙达师父让看的那个图，禅宗的那个，说如果还在寻找，那就不是了，真的东西不需要假装，那个真的很对，就是明白了，但是... 但是如果还是很笨，就会想，嗯，为什么我，为什么我们这么笨呢，嗯，然后还是，然后还是做笨事，就是... 就是明白了，为什么还是很笨呢，还是做笨事，还是在做笨的修行，嗯...像那样。

师：就笨啊，就是“无明”。真的在做笨的修行，因为还有“无明”，就是说，我们试图拿“我们”去读涅槃，嗯，出生在... 寻找者，涅槃就是那个看见者，但不是说就是“我们”寻找者。就是涅槃是那个看见“行”的人，知道“行”，知道状态，但它没有... 那个看见者，回过头来看不到它自己。就像今天...

徒： 嗯，和...聊天，说，会观察自己，像龙达师父说的，它有... 它观察自己，有想要得到涅槃的“人”，然后就，哎，怎么办，变成了想要“不想要”，想要“不...” 厌恶那个要去得到的“东西”，说，这样就叫做“不中立”了，因为表明你有“要”和“不要”，其实应该看到那个东西也是“行”，生灭也是一样的，应该是这样，对吗？

师：嗯，然后呢，体会到了怎么样呢？

徒： 然后就必须，就必须对内在的那个想要去...的习性保持“舍”，不需要叫“舍”，对吗？就是说，用“舍”这个词可能不太对，就是必须只是知道，什么也做不了，就像那个“想要”，就只是知道，它也是发生的事情...发生的事情，它一定是“行”，因为它发生了，然后它就消失，然后它就来，然后它就走，但它还是必须是如理作意，对吗？就是像还是要教导自己，然后看到...

师：为什么需要一直教导说“这是眼睛，不是形状，形状不是眼睛，眼睛看不到眼睛，眼睛只能看到形状，看到的眼睛，不是眼睛”，因为用眼睛照镜子，看到镜子里的眼睛，能看到的眼睛，不是眼睛。那些试图说“不看‘行’，不看‘行’，也可以，来看空的心”，所以，空的状态，说“来看空的心”，一直知道空的心，对吗？用心吗？不是，肯定... 这里非常重要，错误的就是... 不看“行”也可以，但是，空的心，然后一直知道空的心，用心吗？空的心，任何能被知道的东西，都不是心，它无法知道，因为它没有什么可以知道的，就像眼睛，什么时候知道眼睛，就不是眼睛了，因为眼睛，它知道形状，但如果知道眼睛，说“知道眼睛了，知道眼睛了”，怎么知道的？用眼睛照镜子，是眼睛吗？不是眼睛，它是眼睛的影子，那些说“不看‘行’也可以，一直知道空，空，一直空”，那个，它不是心，因为心无法知道，就像眼睛无法知道，那个，它是一个被知道的空，那个，其实...其实就是说，知道什么都可以，就是都是“行”，因为另外一边，它找不到，嗯，对了，就是这样。就不用骑着牛找牛了，它自己就是牛，骑着牛找牛，在某些时候，它还是忍不住，还是会教导，龙达师父，它还是会是牛，但它内心知道，眼睛，不是形状，形状不是眼睛，心不是“行”，“行”不是心，它自己就知道了，嗯，它迷失，拿“行”，拿来当心，因为它不知道。它试图拿“行”来当心，然后...试图拿“我们”来当不做“行”的心。然后它能做到吗？试图拿“我们”来当不做“行”的心，挣扎，拼命，都快死了，试图拿“我们”来当不做“行”的心，能做到吗？做不到，做不到，因为什么呢？它是不同的东西，它是完全不同的部分，无法跨越，就像在不同的房间里，一直在同一个房间里挣扎，然后想要去另一个房间，其实做不到，嗯，我会说...说你，拿地球去寻找地球。拿地球去寻找地球，明白吗？现在，哪个解释一下，一开始说的，不明白，现在，你，解释回来，说“拿地球去寻找地球”，“骑着牛找牛”，是怎么回事，解释回来。

徒： 找不到的东西... 它寻找找不到的东西，就像试图寻找自己的眼睛。就是... 眼睛是用来观看其他东西的，才知道了它有眼睛，因为它看见了，但实际上，让它自己找眼睛，在没有镜子的情况下，它没有办法看到，所以如果找眼睛，就笨了。

师：然后它能回过头来看它自己吗？眼睛说“眼睛看形状，我不看形状也可以，我看眼睛，找到了眼睛，我看到眼睛了，但涅槃了”，真的吗？不真，不真，看... 如果它能知道“心是空的”，那对吗？不对，然后如果它能知道“心是空的”，它不是心，因为心无法知道，它知道被知道的状态，不是心，就像眼睛，它只看他，它看不到它自己。心会回过头来知道它自己，说“空了”，然后伸出两只手，空空的，不执着任何东西，空空的，这个，它不是，它是... 它拿“我们”，就是地球，去执着地球的状态，就是去执着空的状态，创造空的想象。然后拿“我们”，去执着空的想象，在心里创造空，是虚假的空。心无法知道它自己，就像眼睛无法看到它自己。当我们试图... 拿眼睛去看“行”也可以，然后看空，哎，不是了，那个空不是心了。说不说任何东西都行。看空，知道空一整天，看空，知道空一整天，对吗？这样，不对，不对吗？现在还有人在做，还有人误解了，然后还在做，说要拿我们去涅槃，拿我们去涅槃，拿我们去涅槃，拿我们空，我们空，然后我们空了，涅槃了，很多这样的人，还在这样做的，我们每天，每天，每天都在教，还是这样做...这样做的人，空了，涅槃了，不需要修奢摩他，不需要修毗婆舍那。这个只是迷失在情绪里，创造... 创造情绪来欺骗自己，在心里创造空的房间，重叠起来。它不是...没有什么是无法知道的，但这里它在没有什么是空的里面创造空的房间，然后去执着那个空的房间，创造出来的，这个既不是奢摩他，也不是毗婆舍那。它只是在欺骗自己。死的时候非常痛苦，因为它...它欺骗自己，因为说得了癌症，最后痛哭流涕。我说谎了，师父，我说谎了，师父，我，我从来没有像师父教的那样做，我只是空，我做得不完美，说，哎，还有出生的，没有死的吗？每个人出生了都必须死，如果那样...为什么不观照？我观照不来，我说谎了，师父，我说谎了，师父，只是空，哈，哪里说空了呢，涅槃了，不执着地球了，不执着。然后就说空了，空了，永远。这个... 就是要拿我们去空，这些人，因为...拿我们去做观者，知者，见者，然后要让“我们”成为空的，要让“我们”涅槃，拿“我们”，去挣扎，寻找，去涅槃，它就会像这样，它就是这里，就是拿我们去做观者，发抖，看见者，然后要拿我们做观者，然后要拿我们做涅槃，然后拿我们做观察空，那个被观察的空，它是情绪，是想象创造出来的。在自己心里创造出来的，但心没有自性。

徒： 龙达，问一个问题，像龙达师父说“我们知道”，我们知道... 它会有... 像在修行的时候，像明白的时候，像这样，就是像，设置知道，就是去，像看状态，看进去，嗯，就设置知道，然后怎么知道呢？就设置知道，那个也是... 它有... 知道我们设置知道了，这样也可以，对吧？对，那个... 它能知道有... 它能知道，知道我们设置知道了，但是“我们”，能知道它吗？那个，它... 它知道我们设置知道了...

师：不行，嗯，不行，就是这个，它知道，不行，它就像眼睛，它无法知道眼睛，它只能知道形状，但那个，它知道我们，什么都能回答... 我们设置知道，它就知道我们设置知道。我们设置知道，它就知道我们设置知道，就像眼睛，它就看见形状，那个形状，就像“设置知道”，就像形状，然后那个眼睛，它看见我们设置知道，但我们会回过头去看眼睛，看不到，找不到... 那个知者，找不到，对吧？它只能知道我们，就像眼睛，它只能看见形状，在修行中，我们，如果它会在迷失和设置知道之间切换，是这样吗，龙达？嗯，那个就是... 它不明白什么是眼睛，什么是形状，什么是心，什么是... 知道的心。不明白，然后它还会... 笨，就是无明，还不明白什么是... 还不明白眼睛只能看到形状，但眼睛看不到它自己。心，涅槃的心，涅槃是心，它是... 它是心，它只认识他，但... 但它... 要回过头来知道它自己，不行，它只能知道... 知道被知道的状态，知道心的情绪...但要回过头来看它自己，让它看见，它看不到，就像眼睛，它只看形状，要回过头来不让它看，看到眼睛，它看不到，但知道，嗯，它真实存在，我们... 它能一直知道我们，我们... 真实存在，但看不到它，就像知道眼睛真实存在，但看不到眼睛，知道眼睛真实存在，因为什么呢？因为眼睛在看东西，但没有看到眼睛，就知道眼睛真实存在，哦，接下来，知道... 我们知道... 它真实存在，因为我们... 一直被知道，做什么都被知道，所以我们知道，哦，“我们知道...” 它真实存在，但...找不到它，看不到它，就像眼睛，知道眼睛... 它真实地在看东西，但回过头来看眼睛，找不到眼睛，用眼睛照镜子，也不是眼睛，是眼睛的影子。

徒： 错误的就是去寻找，对吗？其实就是知道了，问题就是试图... 问题就是试图去寻找，所以就错了，对吗？

师：嗯，那个，知道... 但我们，要回过头去找它，找不到，就是回过头去找眼睛，找不到，因为眼睛，它只能知道形状，但要回过头来知道眼睛... 阻挡了，然后关闭了，然后这个... 心，它只能知道他，但要回过头来知道心，就错了，其实就是必须... 想要修行... 不知道怎么说，总之，希望你明白。你要叫它修行，或者不修行，但你要用心去理解，用心去理解，或者说，嗯，心，它是真的，叫做心的那个东西，它能知道他，但... 但要回过头来知道它自己，不行，但它知道... 它真实存在，哦，为什么知道它真实存在呢？因为无论我们想什么，说什么，做什么，它都知道我们，所以... 就知道它真实存在，那个知道... 它知道我们的那个东西，真实存在，但我们找不到它，它只能知道我们，这个就是涅槃。然后我们拿“我们”去执着它，也不行，因为它没有真实存在，它没有形状，真实存在，但那个真实... 没有真实存在，它真实存在。当我们试图去执着它，让它成为我们的，就表明它是可以被执着的东西。它没有什么可以执着的，但我们却要去执着它，当我们试图去执着它... 它就变成了我们去执着状态，不是眼睛了，去执着形状之类的。明白吗？就这么简单，说话的时候，修行的时候，还是会回到这样，就是拿我们去知道，它没有知道我们，它试图拿我们去知道，然后要拿我们去涅槃。拿我们去看着他，让我们去涅槃，其实说“知道我们”，但拿“我们”，知道“我们”自己，保持着。为了成为“我们知道”，成为涅槃，然后就... “我们知道，我们知道，我们知道，我们知道”，一直保持着，我们要去哪里，左转，右转，都知道我们，我们的身体就僵硬得像木乃伊一样，说为了“我们知道”一直，我们为了“我们知道”一直...为了成为说“我们涅槃了，我们涅槃就是知道我们，我们涅槃”。这个不是，它是自然地知道我们吗？不是，这样是拿“我们”去创造，模仿自然，让它来知道“我们”，它装饰，嗯，它有装饰，嗯，有造作，装饰。然后我们，我们左转，右转，慢慢说，为了“我们知道”，我们要去哪里，就转，为了“我们知道”，我们要想什么，就让“我们知道”，设置知道，为了... 为了成为涅槃，让“我们知道”是涅槃，然后我们就是涅槃。这样修行...我们，我们，我们说了，也不相信。这样修行，教导的时候，教导他们的时候，去坐在那里教导他们，每个人，坐在那里教导他们，只是教导，但是修行... 颠倒了，头和尾颠倒了，拿我们去知道，拿“我们”去知道我们，但说那个是“我们知道”，但拿“我们”去知道我们。然后... 客户保持着，试图知道保持着，哎，我们... 吃东西，左边，右边，就像木乃伊，这个... 我们的身体，僵硬，一直知道“我们”自己，为什么不会“我们知道”空呢，然后就想象，这个时候... “我们知道”就是空。然后就想象，创造那个“我们知道”，就是空。但被知道的“我们”，不空，然后就拿“我们知道”保持着，成为... 成为“我们知道”空，保持着。明白吗？嗯，创造空的形状，保持着，来知道我们。然后那个，它知道空，它会知道吗？如果它能知道空，它就不是知道了，因为知道，它无法知道它自己，回过头来知道它自己，不行，但去知道空，然后来知道“行”，然后我们不是“行”，知道我们不是“行”，我们不是“行”，但事实上，如果聪明...然后怎么知道... 那个知道我们的，它不是“行”？我也不知道，对吧？它更上一层，如果聪明到这里，就... 就不笨了。一样。也行，那个我们，我们是知道的人，我们说我们... 试图知道“我们”自己，我们创造假的知道，知道“我们”自己，但这个时候...卡拉OK 好好听，如果我们有智慧，砰，哎，嘿，然后谁知道我们创造假的知道，一直知道我们呢？那个... 找不到。那个知道我们，找不到的那个。这个就是自然的知道，它要拿“我们”，回过头来知道它，不行。因为它是自然地来知道我们，但当我们，试图去做，做模仿，让它来知道“我们”自己，为了模仿自然的知道，让“我们知道”，想要空，但“我们”不空，是“行”，可以动，但让“我们知道”，假装“我们知道”，一直保持着，让... 让“我们知道”，它空。

徒： 龙达师父，如果那样，其实就是说，它知道，连续不断，做不到，对吗？做不到，是做，对吗？现在...

师：你要让眼睛一直知道什么，连续不断，只能知道一样东西，行吗？不行，它就知道... 它的本性，就是知道... 知道好，知道... 但它内心知道有眼睛，就这样，不是说拿眼睛，去一直知道形状，这是眼睛，不是。它只是知道有眼睛。不是拿眼睛去一直知道形状，那是眼睛。它内心知道它有眼睛，那个内心知道，就是解脱，涅槃，不是眼睛。涅槃不是心，但它知道有心。知道有心，然后心，它知道状态。但心，它无法知道，但心，它知道有心。嗯，然后它不执着任何东西，不执着心，不执着状态，那就是涅槃，就这样知道着，自然就这样知道着，就像眼睛看到形状，就知道什么是形状，什么是眼睛，就必须学习，了解，什么是形状，什么是眼睛，但当它学习理解了，什么形状是眼睛，那个眼睛就是眼睛，形状就是形状，心...来知道心里的“行”，“行”不是心，不是“行”，那个心，它就像眼睛，心里的“行”就像形状，它必须知道什么是形状，什么是眼睛，什么是“行”，什么是心，但不是说眼睛就是涅槃，然后那个心，一直知道着，就是... 就是涅槃，涅槃就是终结执着，眼睛和... 终结执着，心和“行”，这个就是涅槃。不是心说，嗯，不知道什么是... 知道有心的那个。要证悟了，因为证悟状态，证悟我们。嗯，一直知道我们，它要拿我们，做成... 客户我们，为了... 为了我们要去知道，成为涅槃。不是，这个... 它试图去执着知道。说知道... 就是涅槃。就是终结执着，心和... 终结执着，被知道的东西。终结执着，去知道的心，终结执着... 去... 去知道的心，和终结执着，被知道的东西。这，这，就是解脱，因为终结执着。不是说我们，去成为心，然后我们，涅槃，不是。明白吗？一个误解就是认为必须有连续的正念，所以就变成...

徒： 变成“法”，意思是指“做”，所以它就变成了“做”，嗯，有连续的正念，为了知道什么是“行”，什么是... 不是“行”的心，就像有连续的正念，为了知道什么是形状，什么是眼睛。为了知道眼睛就是眼睛，形状就是形状，然后什么是“行”，什么是心，“行”就是... 还是“行”，心还是心，即使不执着了，眼睛还是眼睛，形状还是形状，心还是心，“行”还是“行”，即使不执着了。那个涅槃，就是终结执着，心和... 终结执着，被知道的东西。就像... 终结执着，眼睛和终结执着，形状。但不是说涅槃因为成为眼睛。不是涅槃因为成为心，这些人，修行理解错误，因为认为要拿“我们”，去成为知道，成为心，我们才能涅槃，修行错误，理解错误。

徒： 龙达，他们... 像龙达师父说的，我经常听，但我听不完整，所以不太... 不太确定，嗯，嘿，这里，龙达师父说...有，有一段时间，什么都不用做，然后...也不用打开佛法，就待着，躺着，看，这个，这个目的是什么呢？我们也是为了观察，什么是... 什么是“行”，什么是... 不是“行”的东西。

师：那个不是“行”的东西，它也是... 它是自然地，它自己知道。那个是“行”的东西，它自己生灭。那个是“行”的东西，它自己生灭，对吗？那个... 知道“行”的那个东西，它也自己知道。为了区分，不是我们是知道的人。如果我们是知道的人，它是“行”。它不是自然地，它自己知道。自然地知道我们的那个东西，它是自然地，它自己证悟。所以必须让心里的“行”，它自己生，自己灭，自己生，自己灭，知道的时候，它自己知道。如果它是它自己知道，就知道，哦，那个“行”...这个是“行”，这个是自然地，它自己证悟，这个叫做心，哦，它自己知道，哦，自然地，它自己知道是这样的，当我们遇到过一次，接下来就不难了。就是... 那个... 自然地，它自己知道就是心，但不是说让... 知道，为了去执着“行”或者去执着心。让知道什么是什么，就这样，嗯。那个知道... 这是“行”，自己生，自己灭，心不是“行”。但不执着。但也不要迷失... 不要迷失说这个“行”就是心，嗯，然后掉进“行”里，这个时候就痛苦死了，掉进去就痛苦死了，嗯，但如果和不做“行”的心在一起，它就不痛苦，但不是拿我们去成为心，但知道，嗯，如果是心，它就不痛苦，嗯，如果是眼睛，就... 去痛苦，去成为形状就痛苦，所以就必须区分，什么是眼睛，什么是形状，如果和眼睛在一起，它就不痛苦。如果有正念和眼睛在一起，就不痛苦，但如果去成为... 去成为形状，就痛苦，因为形状... 形状它混乱，但眼睛它不混乱。心它不混乱，但“行”它混乱，所以正念就，嗯，和眼睛在一起，或者正念和心在一起，心它... 它就不痛苦。但没有执着。我们去执着心，去执着... 可以，但没有什么执着。它没有标记，没有目标执着，去哪里找呢？那个知道我们的，它在哪里呢？我们要去执着它，可以吗？我们找它都找不到，但我们要拿我们去回过头来执着它。我们，要回过头来... 那个来知道我们的，我们试图拿我们去寻找它，然后去执着它。那个来知道我们的，来知道我们的，我们要去哪里找它呢？无论我们想，我们说，我们做，在暗处，在明处，它都知道我们，一直。然后我们要去哪里找它呢？那个一直知道我们的，我们要去哪里找它呢？嗯，我们... 我们也知道它有，对吧？因为什么呢？我们偷偷地想，偷偷地说，做什么，在暗处，在明处，它都知道我们，一直。即使我们... 说，现在...我们，也不会让知道“我们”自己，然后我们也不会让... 不会让谁来知道我们，我们就去偷偷地... 偷偷地想，偷偷地说，做，在... 在秘密的地方，任何地方，非常隐秘。能逃脱知道吗？嗯，它也无法逃脱知道，那个来知道我们偷偷地想，偷偷地说，偷偷地做什么。我们剪掉... 说，中午有人说，因为我们... 我们自己，所以我们知道“我们”自己，我们说了，说“我们”自己，我们不会知道“我们”自己。我们自己，我们不会知道“我们”自己，然后... 我们要偷偷地想，偷偷地说，做什么，但我们不... 我们不会让知道“我们”自己，它还是知道“我们”自己。

徒： 龙达，再多问一点，怀疑，像前几天龙达师父在... 在一个录音里解释的，龙达师父说，其实... 它没有一个分开的出来，像这样，假设听龙达师父，在脑子里，它怎么能分开呢？去分开...

师：分开出来，有两个，对吗？

徒： 对，它是什么呢？它也是两个“行”。

师：两个“行”。

徒： 两个都是“行”。

师：就是像... 像在脑子里，我们说话，它就说，但如果我们不注意，就是说，但其实它也知道，对吗？如果这样，它不叫我们去设置知道，对吗，龙达，这个是... 没有设置知道，但它知道，但还没有对它做什么，没有和它纠缠，之类的，就这样，其实就是说，它一直在说话，但没有对它做什么，说“知道”这样，它的意思是说，无论是那个在脑子里说话的，即使是情绪，感觉什么，它也是知道...是同样的知道，这样对吗？而不需要有另外一个步骤说，它... 就知道，但其实它内心知道，这个... 是龙达师父说的“知道”，对吗？

师：对，所以它没有“做”，因为它就知道了，它就知道了，说“知道了”，嗯。哦，我们去偷偷地想，偷偷地说，做，它就知道我们，它就知道了，坐着，需要去特意知道在坐吗？它就知道了。饿了...饱，头痛，发烧，不舒服，需要去特意知道吗？它... 为什么不需要特意知道呢？因为... 它就知道了，它就... 我们说它知道我们在说话，是说话的一方，还是... 还是听的一方，还是听龙达师父的一方，现在，说话的一方知道吗？需要特意知道吗？不... 不需要特意知道，为什么知道我们现在是听的一方，现在是说的一方，因为什么呢？就... 它就知道了，哦，它就知道了，然后谁呢？叫做它就知道了，这个，它就知道了，谁知道？不知道，不知道叫什么，嗯，不知道叫什么也可以，然后时间... 偷偷地想...想好的，想坏的，想善的，想恶的，没有在听龙达师父，在心里想，想什么都可以，在心里，知道吗？知道，如果不失念，手... 走神了，知道吗？知道，如果不失念，正念，正念，正念，不是... 正念来一直观察什么，就是如果不失念，不... 走神，走神，胡思乱想，它就会自己知道，它自己就知道了，这里说了，它自己就知道了，正念，有，为了不... 走神，走神，胡思乱想，它就会自己知道，不是说正念，有，拿正念去知道。

徒： 龙达，再多问一点，有个词说“用看见，不是成为”，像，假设... 假设是普通人，当我们生气的时候，我们就生气，对吧？它就变成了生气，像这样，但是... 修行的人，它知道正在生气，是这样吗？

师：对，对，然后普通人，他们不知道他们在生气，他们... 他们是生气，像这样...就是有... 就是他们变成了生气，就是...只能说不知道，然后如果知道，它就... 它就知道，它就生气就生气，但知道... 知道，知道，但没有去成为生气的人，只能知道，因为五蕴，它有什么来触碰，它就必须... 它就有情绪，它就... 它就... 那个五蕴就生气，嗯，但心，它就知道了。嗯，因为那个知道的心，它没有任何东西，它就像和五蕴独立开来一样。没有心，但就像那个... 那个知道，知道我们，它就像和“我们”独立开来一样，我们... 我们是... 五蕴就有正常的状态。但那个来知道我们的，自然地来知道我们的，要叫它心，叫它“知”，什么都可以，它就像和我们独立开来一样，和五蕴独立，和我们独立，无论我们是什么，它和我们一直是独立的，我们是什么，心它... 哎，为什么它不和我们一样呢？它只能知道我们是什么，就这样。但它不生气，但我们生气。有没有过？我们，生气，嘿，但心为什么不生气呢？哎，奇怪了，所以就知道，嘿，心和我们，这是两个不同的东西，喂，那个知道我们的心，它不是我们，因为我们正在生气，但心它不生气，喂，有时候我们必须假装生气，生气，嘿，为什么不生气呢？像这样。有时候我们痛苦，它就非常痛苦，然后为什么心它不痛苦呢？嗯，烦躁，然后心不烦躁。嗯，它就会经常，现在也经常越来越多了，然后就，哎，为什么呢？哎，心它为什么不和我们一样呢？嗯，就像我们是什么，但心它没有和我们一样。它就像，当我们痛苦的时候，它也没有和我们一起痛苦，当我们高兴的时候，它也没有和我们一起高兴，当我们伤心的时候，它也没有和我们一起伤心，它和我们没有任何关系。但它就像在我们身体里一样，但它却...和我们没有任何关系，它就像和我们独立开来一样，但它也在我们身体里。但我们也找不到它在哪里。但我们也知道它有。因为它和我们独立开来，我们高兴，它也没有和我们一起高兴，怎么回事呢？我们伤心，它也没有和我们一起伤心，我们痛苦，它也没有和我们一起痛苦，哎...为什么会这样呢？它只能知道我们，但它没有...没有和我们有任何情绪，那个有情绪的，就让我们有情绪去，但心它没有和我们有情绪。如果你遇到这里，那就是说找到了心，就是找到，不是说我们去看到它，但内心知道，这个就是心。它和我们独立开来。说“我们知道，我们知道”，它不是说一直知道我们，语言，它让人误解。它不是说一直知道我们，但它和我们独立开来，我们怎么样，它也没有和我们一样，所以就说它就像... 语言说只是知道我们是什么，但它没有和我们一样。它和我们独立开来，但说“我们知道”，然后人们就去创造，让它... 像在空中一样，一直知道我们，跟着我们，拿我们做两个，拿我们一个被知道，然后拿我们另一个，让知道我们是一个空，创造想象。这个... 它... 它理解错误，它翻译语言错误，就是那个本性...它内心知道，这样说比较好，说“我们知道”，它就糊涂，这样。内心知道，它内心知道我们怎么样，说“我们知道”，等一下它就会来假装，一直看着我们，它内心知道我们怎么样，但它没有和我们怎么样。明白吗？嗯，它知道我们是什么样，它内心知道... 我们是什么样，但它，类似于，它没有... 没有和我们一样，它没有... 没有和我们怎么样，就这样，我们自己就疯了，但它没有和我们一起疯。明白吗？明白，嗯，明白吗？哎，说吧，这里最厉害了，最厉害了，这句话是年度最佳，看吧，年度最佳，等一下每个词都是年度最佳。

徒： 龙达，这个不是新的，只是问，不太相关，但... 请允许我问，像... 像洗澡或者刷牙的时候，龙达，它会感觉它不像我们，就像不是我们，在镜子里的那个，这个... 它是... 它是创造吗？它像很轻，龙达，它不像... 不像有身体，有身体，但没有身体。

师：这个... 它还... 局限在轻松，舒适的情绪里，它是... 它是轻松，舒适的情绪，对吗？但是...

徒： 嗯。

师：那个内心知道那个刷牙的身体，它轻松，舒适，那个就是... 就是知道，就是... 像他们说的“知道”，它... 也不想说它，但还是得说，因为知道，它是知道，但是说知道，它就试图分开我们两个，来知道我们，但它是...它只能... 不知道要说什么，它还是说知道。就是...那个刷牙的人说轻松，那个不是，那个是因为... 因为那时候它心里舒服，不执着任何东西，所以它就刷牙轻松，走路也轻松，因为不执着任何东西，没有什么事情让心里沉重，不痛苦，没有什么事情执着在心里，但那个，它还不是... 不是那个自然地知道我们的那个东西。

徒： 不是心。

师：嗯，不是和我们独立开来的心，但这里，我们... 心里舒服，但心它也... 也没有... 不关心里舒服不舒服，心只是知道我们... 心里舒服，但如果... 心里舒服有... 它吞噬，但当我们心里不舒服的时候，它会沉重，我们生气，但心它轻松，哎，为什么那个五蕴沉重，沉重，因为正在生气，有事情让心里沉重，但心为什么不沉重，不沉重... 和五蕴一样，那个... 就会看得很清楚，但如果轻松，舒适，就很难看到。它就会像... 融为一体，就像... 我... 轻松，舒适，它... 舒服，所以就很难知道。但如果知道... 症状... 心里有痛苦，有什么，但心它不和症状一起痛苦，这个就容易看，但如果时间... 它轻松，然后它就像没有身体一样，那个像没有身体，它是情绪，嗯，就是那个... 状态... 它就是不执着任何东西，不执着任何让心里沉重的东西，所以就轻松，像没有身体一样，但那个还很难看，但也没关系，如果轻松，舒适，就是说，我们就去看到“行”生灭，因为在轻松，舒适里，它有... 它有我们说话，想什么...但心它不和我们一起说话，明白吗？心它只是知道我们... 时间... 说什么... 但心它没有和我们一起说话，喂，为什么呢？它只是这样，嘿，心它不和我们一起说话，但我们一个人在说话，像疯子一样，但心它没有和我们一起疯，嗯，如果看到这样，也可以看到，不需要等到痛苦，对吗？就是轻松，舒适的时候，就看到我们一个人在说话。嗯嗯嗯嗯，嗯嗯嗯嗯，但为什么心它不和我们一起说话呢？它只是知道我们... 我们说嗯嗯嗯嗯，嗯嗯嗯嗯，嗯嗯嗯嗯，嗯嗯嗯嗯，在心里，嘿，但心它没有和我们一起说话，喂，嘿，我们和心它是两个不同的东西，这个也可以... 可以看到，但大部分时候，如果轻松，舒适，然后它去... 它去抓住轻松，舒适的情绪，嘿，为什么我们这么轻松呢？嘿，我们舒服，它... 它去抓住轻松，舒适了，所以就没有看到那个说话的人。


---


翻译以下佛法讲座为中文，要求：
1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：”
2. 完整翻译，不遗漏内容
3. 翻译结果输出为对话问答的形式
4. 不要包含泰语，全部翻译为中文
5. 保证翻译后的文本通顺，易读

---

ไม่ไม่รู้จะส่งการบ้านอะไรอะคะหลวงตาอย่างเวลาหลวงตาก็มันเหมือนเกรงใจหลวงตาหลวงตาก็สอนซ้ําซ้ําแล้วมันก็รู้สึกว่าโง่เหมือนเดิมอะไรอย่างเงี้ย. แต่ว่าอย่างอย่างเวลาหลวงตาบอก.

บอกตรงเนี้ยหลายอย่างเช่นเรื่องหมายนิพพานเนี่ยรู้เป็นเป็นมานานแล้วจําได้ว่าตั้งแต่ตอนไปบ้านหมอก็ก็เป็นแบบเนี้ยทําไมมาตอนนี้ก็ยังเป็นลูกศิษย์มาตั้งนานก็ยังหมายเหมือนเดิมนะมีความรู้สึกว่าเออมันเป็นลูกศิษย์ตั้งนานไม่ก้าวหน้าเลยว่ะอะไรประมาณอย่างเงี้ยค่ะแล้ว.

เรื่องนี้แหละเพราะไอ้ความรู้สึกเนี้ยจะมีตัวเราก้าวหน้าไงมันมันก็เลยแล้วมันก็วนกลับมาว่าเออเนอะทําไมฟังซ้ําครูบาอาจารย์ก็สอนซ้ําซ้ําว่ามันมีตัวเราจะไปเอามันก็เข้าใจแต่ว่ามันก็ยังทําโง่เหมือนเดิมแล้วยังไงอะก็ก็ไม่ง่ายฮะวันนี้ก็เข้าใจว่าจริงจริงแล้วถ้าเราไปดื้อสู้อย่างที่หลวงตาสอนน่ะมันมันก็ไม่ใช่เราอยู่ดีมันก็ต้องฟังความคนอื่นเค้าเยอะแล้วเนอะไม่ได้ก่อความไว้เยอะเยอะเนี่ยก็.

ความโง่ทีละหน่อยแล้วมีอะไรไม่รู้มั้ง.

ก็ต้องบอกว่าไม่รู้ไม่รู้อะไรไม่รู้อะไรเนาะใช่ไม่รู้ไม่รู้ว่าไม่รู้อะไรใช่ค่ะก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้อะไรคือไม่รู้อะไม่รู้อะไรไม่รู้ว่าไม่รู้อะไรเออ. แปลกมากเลยก็ไม่เป็นอย่างงี้วะ. เหมือนกับลูกโลกกลมกลมอย่างเงี้ย. แล้วหาอยู่ที่ผิวโลกอะหาไม่เจอ. หาอยู่บนผิวโลก. หาอยู่บนผิวโลกแต่ไม่รู้หาอะไรกลับหาไม่เจอสิ่งเร้าหา. หาแต่สิ่งที่หาก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร.

เข้าใจไหม. แล้วก็หาอยู่บนโลกลูกโลกก็คือโลก. แล้วก็ฮายอยู่บนโลกแล้วผู้หาก็เป็นโรค. เข้าใจมั้ยเนี่ยแบบเนี้ย.

ไม่ได้ทิ้งโลก. ไม่ได้สิ้นโลก. สิ้นโลกหรือ. แต่เอาตัวไปหา. แต่ตัวนั่นแหละเป็นโรค. และไปหาก็ไปหาอยู่ในโลก. มันก็เลยไม่เจอ. สิ้นโลกหรือธรรม. ภูหาเป็นโรคและก็หาอยู่ในโลกวนเวียนอยู่ในโลก.

เรียกว่าตะสงสาร. ไม่ได้สิ้นโลกไม่ได้สิ้นอะไรโลก. เข้าใจมั้ย. ไม่ได้จิ้นอะไรโลก.

หาอยู่แต่หาไม่เจอ.

ก็ไม่ใช่ว่าจะขี้เกียจ.

ก็หาหนทางอยู่แต่หาไม่เจอ. มันอยู่เนี่ยอย่างภูธาท่านว่า.

พระนิพพานอยู่เหมือนกับไกด์ดิบดิบที่ฟาดน้ําฝั่งนู้นริบริึบติ๊บตึ๊บติ๊บเหลือเลี้ยวเลี้ยงเลี้ยงเลี้ยวแล้วก็ทิ่มที่ตาความจริงถ้ามาทิ่มตุ๊กตาได้ใช้กูทิ่มตุ๊กตา.

ตาย่อมมองไม่เห็นตา.

หายังไงก็ไม่ก็ไม่ใช่ตา.

ตาเนี่ยเห็นแต่ลูกเห็นแต่โรค.

ตาเห็นแต่โรค. แต่ตาเนี่ยมองไม่เห็นตา. การที่เราเอาตาไปส่องกระจกก็เป็นเงาของตาไม่ใช่ตา. ตามองไม่เห็นตา. ตาหาได้แต่ติดที่ตาเห็น. แต่ตาหาตาไม่เจอ. แต่ก็รู้ว่ามีตา. ทั้งทั้งที่ไม่เห็นตา. เพราะฉะนั้นเนี่ยหาเท่าไหร่ไม่เห็นหรอกผมว่า. ภูหาเนี่ยย่อมไม่มีตัวตน. เพราะตาเนี่ยย่อมไปเห็นตา. ดังนั้นภูหาแท้จริงจึงไม่มี. ถ้ารู้ว่ามีมีผู้หามีตัวเราผู้หามีตัวเราเป็นผู้ละผู้ปล่อยวางไม่ใช่ขา. เพราะตาไม่เคยเห็นตาเลยตาไม่เคยพบตา. สิ่งที่หาได้ไม่เห็นสิ่งที่หาได้ไม่พบไม่อาจหาได้พบได้เจอนั่นแหละ. แต่มันมีอยู่จริงอะตามันมีอยู่จริง. แต่สิ่งที่เราไปหาทั้งหมดเนี่ยที่เราพยายามไปหาทั้งหมด. แล้วเอาตัวเราไปหาเนี่ยไม่ใช่ตา.

เข้าใจไหม. ที่จริงคือมันมันต้องหยุดหาใช่มั้ยคะหลวงตา.

เราจะหาตาเจอมั้ยไม่เจอไม่เจอคือเราจะทํายังไงเราก็ไม่3ารถจะเห็นตาได้. แต่ทําไมเรารู้ว่ามีตาเรา.

ก็มันเห็น.

ฮะมันเห็นยังไง. เราเห็นตัวเอง.

เองเหรอ.

เอาตาไปส่องกระจกเลยมันเป็นตามั้ยอะตาเรามั้ยไม่ใช่ไม่เกาหลงตา. อาการของใจอ่ะ. มันก็เหมือนกับว่าเราไปเห็นน่ะเงาของตาในกระจก. ที่เรารู้สึกว่าเราจะบูมเราอย่างนี้เราอย่างงั้นเราอย่างเงี้ยนี่มันเป็นแค่เงาในกระจกเงาของตาในกระจก. เป็นแค่เงาของใจไม่ใช่ใจ. เพราะใจอะย่อมไม่อาจจะรู้ใจ.

เพราะว่า. มันรู้ว่ามีอยู่จริงแต่เหตุมันไม่. แต่รู้ว่ามันมีอยู่จริงเหมือนตาเนี่ยรู้ว่ามีอยู่จริงแต่เห็นมันไม่ได้. แต่เราเนี่ยพยายามจะเอาตาไปหา.

ให้เห็น. อืมมันเลยงง.

เพราะฉะนั้นเวลาเราปฏิบัติเนี่ยเราพยายามจะเอาตัวเราไปหานิพพาน. แต่นี่พายเนี่ยมันคือตาที่หาไม่เห. เปรียบเหมือนนิพพานเป็นคือตาที่มันมองก็มองตัวมันก็ไม่เห็น. นิพพานมันคือใจ. ที่ได้แต่รู้. แต่กลับไม่3ารถที่จะไม่เห็นตัวมันเองได้.

มันได้แต่ไปรู้อย่างอื่นแต่มันพยายามจะมารู้มันกลับมารู้มันเหมือนกับไปรู้อย่างอื่นมันกลับไม่รู้เพราะมันรู้ได้แต่อาการ.

ใจมันรู้ได้แต่อาการ. แต่ใจอะมันไม่สามารถ.

รู้ความไม่มีอาการไม่ปรากฏอะไรได้. มันไม่สามารถไปรู้ไปเห็นได้. แต่มารู้ได้ก็แล้วกันว่า. สิ่งนั้นมีอยู่จริงใจอะมีอยู่จริงเหมือนตาไม่เคยเห็นตาแต่รู้ว่าตามีอยู่จริง. โดยไม่ต้องเห็น. เพราะอะไรล่ะถ้าไม่มีตาจะเห็นอะไรได้ล่ะ. ถ้าพี่ตาไม่สามารถมองเห็นอะไรได้จึงรู้ว่าตามีอยู่จริงโดยไม่ต้องเห็นตา. เปรียบเหมือนตานั่นแหละคือนิพพาน. ใจก็เหมือนกันใจได้แต่รู้แต่สิ่งที่. ที่รู้ได้รู้อาการของใจได้. โดยที่ใจอะไม่เคยมารู้มาเห็นตัวเอง. แต่ใจรู้ว่า. ใจอะมีใจ. โดยที่ไม่ต้องเห็นใจ. เพราะฉะนั้นเนี่ยนิพพานหาไม่เห็นหรอก. ขาไม่เห็นหาให้ตายก็ไม่เห็น.

แล้วแล้วที่หลวงตาบอกว่ามันมันไม่สิ้นโลกนี่มันหมายความว่ายังไงนะคะก็เราเนี่ยเอาโลกไปหาโลกอ๋อ. ไม่ได้หมายถึงว่าติดโรคอะไรอย่างงี้ใช่มั้ยไม่ใช่เอาโรคไปหาโลก.

คือเอาตัวเราอะไปหานิพพาน.

แต่แท้จริงอ่ะที่เราไปหาแหละมันคือโรคที่เราไปหาเจอได้มันคือโลกทั้งหมดอะแต่นี้ฟาร์มหาไม่ได้เพราะว่านิพพานมันคือใจที่ไม่มีที่มันไม่ใช่ผู้ไปหา. แต่นี่เราแบบไปหาไอ้คนที่ไปหาได้มันก็ต้องเป็นเป็นโรคแต่ใจเนี่ยมันไม่มีอะไรมันจะไปทํากิริยาหาไม่ได้.

เหมือนตาไงตามันเห็นแต่รูปแต่ตาเนี่ยมันมองไม่เห็นตาหรอกเพราะฉะนั้นอะไรก็ตามที่ไม่ใช่ไม่ใช่ที่ตาเห็นอะมันก็เป็นตาหมดเหมาเอา.

รู้แก่ใจว่าเอ้อตามเห็นแต่ลูกอะไรก็ตามเนี่ยถ้าตามันเห็นรูปแสดงว่ามันต้องมีใจต้องมีตามันมีอาการของใจมันไม่รู้อาการของใจแต่สิ่งใดที่ที่มันไปรู้ได้มันต้องเป็นใจ. เพราะว่าไอ้ใจอะมันรู้ตัวเป็นไปได้แต่มันมีสิ่งที่ถูกรู้อยู่แสดงว่ามันมีใจ. โดยที่ไม่ต้องเห็นใจเพราะว่าถ้าใจอะพยายามไปเห็นไปรู้ได้มันก็ไปรู้แต่ทําอารมณ์ไปรู้แต่อาการของใจ.

แต่สิ่งที่มีอาการได้มีอาการที่ถูกรู้ได้หรือเรียกว่าสังขารเนี่ยไม่ใช่ใจก็แล้วกันแค่นี้แหนะมันจึงรู้ว่ารูปไม่ใช่ตารูปที่เห็นทั้งหมดไม่ใช่ตาก็แล้วกันโดยไม่ต้องไปหาตา. อาการที่ถูกรู้ได้ทั้งใจทั้งหมดอะไม่ใช่ใจโดยไม่ต้องไปหาใจ. แล้วนะที่เธอหาทุกวันเนี่ยเอาเอาตัวเราไปหาให้ควักควักควักเลย. แล้วเราจะไปหานิพพานแต่ไอ้ที่เธอจะไปหานิพพานน่ะมันไม่ใช่ใจที่ปัญหาไม่เห็นหาไม่ได้. แต่มันรู้ได้แก่ใจว่าเออมันมีอยู่จริง. เหมือนรวมตาเนี่ยไม่เห็นตาแต่รู้ว่ามีตาอยู่จริงเพราะว่ามันเห็นรูปอยู่ไง. แล้วตามันก็รู้ว่ารูปไม่ใช่ตา. ทันมั้ย. แล้วแต่ถ้าเธอเข้าใจอันเนี้ย. เธอก็จะรู้แล้่าพบใจพบทําถึงใจถึงพระนิพพาน. พบมาได้. แต่เห็นมันไม่ได้.

พบไม่ได้แหละก็รู้แก่ใจว่ามันมีอยู่จริง.

ที่จริงก็คือว่าไม่ต้องหาอะไรเลยเพียงแต่ว่ารู้ว่าทุกอย่างที่กระดิกได้ในใจพูดพลากทั้งหลายแหล่เนี่ยคือมีสติรู้ทันไปตลอดเวลาว่ามันเป็นสังขารทั้งหมดเนี่ยก็คือปริมาณปฏิบัติก็คือจบอย่างงี้ใช่มั้ยคะก็เป็นสังขารนะก็ติดในวันที่ปัญญาก็เป็นสังขารอืมแต่อาศัยเป็นเครื่องมือให้เห็นว่าเออ.

สังขารทั้งหมดทุกปัจจุบันขณะที่เกิดขึ้นในใจอะไม่ใช่ใจ.

อย่างวันนั้นที่หลวงตาให้ดู.

ที่ที่ที่หลวงตาให้ดูรูปนั้นน่ะค่ะที่เป็นของเซ็นที่บอกว่าถ้ายังหาอยู่เนี่ยเพราะไม่ใช่ละของจริงไม่ต้องเสแสร้งอ่ะอันนั้นก็คือจริงมากเลยนะก็คือมึงเข้าใจเลยอ่ะแต่ว่ามีแต่แต่ว่าถ้ายังโง่อยู่ผู้ชายเข้าใจว่าเออแล้วทําไมกูทําไมเราโง่อย่างงี้วะเออแล้วก็ยังแล้วก็ยังทําโง่อยู่คือคือก็เข้าใจแล้วทําไมยังโง่อยู่วะก็ยังทําโง่อยู่ก็ยังก็ยังปฏิบัติโง่โง่อยู่เออ.

อย่างนั้นค่ะก็โง่สิคือเป็นอวิชาไง.

เคยปฏิบัติโง่โง่จริงอะเพราะว่าเป็นอวิชาอยู่ก็คือว่าเราพยายามจะเอาตัวเราไปอ่านนิพพานอืมเกิดในสิ่งที่ไอ้ภูหาเนี่ยนิพพานมันคือไอ้ผู้ที่ไปหาแต่ไม่ใช่ว่าคือตัวเราผู้ไปหา. คือนิพพานมันคือผู้ที่เห็นสังขารที่รู้สังขารรู้อาการแต่มันไม่มีไอ้ผู้เห็นกลับไม่กลับไม่เห็นตัวมันเอง.

อย่างอย่างวันเนี้ย.

ก็เออคุยกับค่ะว่าคุณก็จะสังเกตตัวเองว่าหลงอย่างหลวงตาบอกว่าเนี่ยมันมีมันสังเกตตัวเองว่ามีผู้ที่อยากได้นิพพานอย่างเงี้ยแล้วก็เอ้ยแล้วทํายังไงมันกลายเป็นว่าอยากที่จะไม่อยากอยากที่จะไม่คือรังเกียจไอ้ไอ้ตัวที่จะไปเอาอ่ะบอกว่าอย่างเงี้ยก็เรียกว่าไม่นิวโทรละเพราะว่าแสดงว่าคุณมีเอาไม่เอาที่จริงมันต้องเห็นว่ามันเป็นไอ้สิ่งนั้นก็เป็นสังขารเกิดดับเหมือนกันใช่ต้องเป็นแบบนั้นใช่มั้ย.

อืมแล้วไงต่อพอความเพลงยังไงต่อก็ทีนี้ก็ต้องก็ต้องอุเบกขากับไอ้นิสัยไอ้ข้างในที่มันอยากจะไปไม่ต้องเรียกอุเบกขามั้ยคะก็คือใช้คําว่าเบรกขาอาจจะไม่ใช่ก็คือก็ต้องรู้ไปเฉยเฉยทําอะไรไม่ได้ก็มันเหมือนที่ความอยากก็ก็รู้เฉยเฉยว่ามันก็เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นมา.

ขึ้นมามันต้องเป็นสังขารสิเพราะมันเกิดขึ้นมาแล้วเดี๋ยวมันก็หายเดี๋ยวมันก็มาเดี๋ยวมันก็ไปอะแต่มันก็ยังต้องเป็นโยนิโสนะคะคือเหมือนต้องสอนตัวเองอยู่ดีแล้วพอต้องสอนเวลาตายเห็นรูปเนี่ย.

ทําไมต้องคอยสอนว่านี่ตาไม่ใช่รูปนะรูปไม่ใช่ตาตาเห็นตาไม่ได้ตาเห็นแต่รูปไอ้ที่เห็นตาเนี่ยไม่ใช่ตาเพราะว่าเอาตาไปส่องกระจกเห็นตาในกระจกที่ตาที่เห็นได้เนี่ยไม่ใช่ตาคนที่พยายามบอกว่ามองสังขารไม่มองสังขารก็ได้มามองใจที่ว่างเปล่าฉะนั้นอาการที่ว่างเปล่าบอกว่ามามองใจว่างเปล่าได้รู้ใจว่างเปล่าตลอดเวลาใช่มั้ยใช้ใจมั้ย.

ไม่ใช่แน่แน่เนี่ยตรงเนี้ยสําคัญมากเลยเนี่ยที่ผิดอะคือไม่มองฝั่งขายก็ได้แต่เนี่ยใจว่างเปล่าแล้วก็รู้ใจว่างเปล่าคาไว้มันใช้ใจเปล่าอะเนี่ยสิ่งใดที่มันรู้ได้มันไม่ใช่ใจมันรู้ไม่ได้เพราะมันมีอะไรให้รู้เหมือนตาเนี่ยเมื่อไหร่ที่รู้ตามันไม่ใช่ตาแล้วเพราะตาเนี่ยมันรู้ลูกแต่ถ้ารู้ตาบอกว่ารู้ตาแล้วรู้ตาแล้วรู้ไงเอาตาไปส่องกระจกใช่ตามั้ย.

ไม่ใช่ตามันเป็นเงาของตาพวกที่บอกว่าเนี่ยไม่รู้ตอนขายก็ได้รู้ความว่างว่างตลอดเวลาว่างตลอดเวลาอันแนะนํามันไม่ใช่ใจเพราะใจมันรู้ไม่ได้เหมือนตามันรู้ไม่ได้ไอ้ความมันเป็นความว่างที่ถูกรู้อันนั้นอะที่จริงที่จริงก็คือว่ารู้อะไรก็ได้ก็คือก็เป็นสังขารทั้งหมดเพราะว่าอีกตัวที่มันอีกฝั่งนึงมันหาไม่ได้เออถูกต้องแล้วได้แค่นั้นน่ะ.

มันจะได้ไม่ต้องขี้ควายตามหาควายมันเป็นควายเองขี้ควายตามหาควายในบางจังหวะมันก็อดไม่ได้นะมันก็สอนน่ะหลวงตามันก็จะเป็นควายอยู่มันก็รู้แก่ใจว่าตาน่ะแหละไม่ใช่ลูกลูกไม่ใช่ตาใจไม่ใช่สังขารสังขารไม่ใช่ใจมันก็รู้เองนั่นแหละเออที่มันลงเอาสังขารเอาเป็นใจเพราะมันไม่รู้. มันพยายามจะเอาสังขารมาเป็นใจแล้วก็เนี่ยพยายามจะเอาตัวเรามาเป็นใจที่ไม่สังขาร.

แล้วมันจะทําได้มั้ยเนี่ยพยายามจะเอาตัวเรามาเป็นใจที่ไม่สังขารดิ้นรนกระเสือกกระสนถ้าเป็นแทบตายกันเนี่ยพยายามจะเอาตัวเรามาเป็นใจที่ไม่สังขารามจําเป็นได้มั้ยไม่ได้ไม่ได้เพราะอะไรนะมันเป็นของคนละอย่างมันคนละส่วนกันเลยมันข้ามกันไม่ได้เหมือนอยู่คนละห้องก็ดิ้นดิ้นอยู่ในห้องเดิมแล้วจะอยากจะไปอยู่ในห้องนึงจริงจริงมันทําไม่ได้อืมผมจะบอกว่า. ว่าเธอเนี่ยเอาโรคไปหาโลก.

เอาโลกไปหาโลกเข้าใจมั้ยตอนเนี้ยอันไหนอธิบายดิที่พูดแบบตอนแรกไม่เข้าใจตอนเนี่ยเอาเถอะอธิบายกลับมาซิการที่ว่าเอาโรคไปหาโลกขี่ควายตามหมาควายเป็นยังไงอธิบายกลับสิค่ะของที่ที่หาไม่ได้ค่ะมันหาของที่หาไม่ได้ก็เหมือนพยายามจะหาตาตัวเอง.

คือคือตามันใช้มองอย่างอื่นถึงได้รู้ว่ามันมีตาเพราะมันเห็นแต่จริงจริงแล้วมันจะให้เจ้าตัวหาตาโดยที่ไม่มีกระจกเนี่ยมันไม่มีทางมองเห็นเพราะฉะนั้นถ้าจะหาตาก็โง่.

แล้วมันจะย้อนกลับมามองตาตัวเองได้มั้ยตาบอกว่าตามองลูกฉันไม่มองลูกก็ได้ฉันมองตาไว้แล้วพบตาแล้วฉันมองตาเห็นตาแล้วแต่นิพพานะจริงมั้ยไม่จริงไม่จริงมองถ้ามันรู้ได้ว่าใจว่างเนี่ยมันใช่มั้ยไม่ได้แล้วถ้ามันรู้ได้ว่าใจว่างมันไม่ใช่ใจเพราะใจมันรู้ไม่ได้มันรู้อาการที่ถูกรู้ไม่ใช่ใจเหมือนตาเนี่ยมันเห็นเค้าอย่างเดียวมันจะเห็นตัวมันเองไม่ได้.

ใจมันจะย้อนมารู้ตัวมันเองบอกว่าเปล่าแล้วแล้วก็มาแบมือ2ข้างว่างเปล่าเนี่ยไม่ยึดอะไรว่างเปล่าอันนี้มันไม่ใช่มันเป็นมันเอาตัวเราอะที่เป็นโรคไปยึดอาการของโรคคือไปยึดอาการที่ว่างสร้างมโนความว่าง.

แล้วก็เอาตัวเราเนี่ยเข้าไปยึดมโนความว่างไว้สร้างความว่างไว้ในใจเป็นความว่างหลอกลวงตัวเองใจมันรู้ตัวมันเองไม่ได้เหมือนตามันมองเห็นตัวมันเองไม่ได้. พอเราพยายามอ่ะเอาตาไปมองสังขาก็ได้แล้วมองความว่างไว้เอ้ยมันไม่ใช่แล้วไอ้ความว่างไม่ใช่ใจแล้ว. บอกไม่บอกอะไรเลยสักวันอ่ะ.

มองความว่างรู้ความว่างทั้งวันมองความว่างรู้ความว่างทั้งวันมันถูกไหมอย่างเงี้ยไม่ถูกเลยไหมเนี่ยยังมีการยังทํากันอยู่เนี่ยยังเข้าใจผิดแล้วก็ทํากันอยู่เนี่ยว่าจะเอาเราไปนิพพานเอาเราไปนิพพานเอาเราไปนิพพานเอาเราว่างเราว่างแล้วเราว่างแล้วนิพพานแล้วอยู่เยอะงั้นแหละก็ยังทํากันอยู่อย่างเนี่ยนะเราสอนทุกวันทุกวันทุกวันก็ยังทําแบบนี้. คนที่ทําแบบเนี้ยที่ว่างแล้วนิพพานแล้วไม่เป็นต้องสมถะไม่เป็นต้องวิปัสสนาเลย. อันนี้มันหลงอารมณ์อย่างเดียวสร้างสร้างอารมณ์มาหลอกลวงตัวเองสร้างห้องว่างไว้ในใจจนซ้อนไป.

มันไม่ได้เป็น.

ความไม่มีอะไรที่รู้ไม่อาจรู้ได้แต่นี่มันสร้างห้องว่างไว้ในความไม่มีอะไรแล้วก็ไปยึดห้องว่างนั้นไว้สร้างเอาไว้อันนี้ไม่ได้เป็นทั้งสมถะไม่ได้เป็นทั้งวิปัสสนาอะไรเลย. มันหลอกลวงไว้เฉย. เวลาตายแล้วทรมานมากเลยเนี่ยเพราะว่า. มันหลอกลวงไว้เพราะว่าพอบอกว่าเป็นมะเร็งนี้สุดท้ายมันร้องห่มร้องไห้หมดเนี่ย.

ผมโก6อาจารย์ผมโก6อาจารย์ผมผมไม่เคยทําอย่างที่อาจารย์สอนผมว่างเปล่าอย่างเดียวผมทําไม่เป๊ะน่ะบอกเอาก็มีเหลือเกินเกิดแล้วไม่ตายมีเหรอ. ทุกคนเกิดเราก็ต้องตายถ้างั้นแหนะ.

ทําไมไม่พิจารณาผมพิจารณาไม่เป็นผมโก6อาจารย์ผมโก6อาจารย์ว่างเปล่าอย่างเดียวฮะไหนบอกก็ว่างเปล่านะนิพพานก็ไม่ยึดถือโลกก็มายึดถือ. แล้วก็บอกว่าว่างเปล่าแล้่างเปล่าถาวร. เนี่ยคือมันจะเอาตัวเราไปว่างเปล่านะเนี่ยพวกเนี้ยเนี่ยเพราะว่า.

เอาตัวเราไปเป็นผู้ดูผู้รู้ผู้เห็นแล้วจะให้ตัวเราเป็นเป็นผู้ว่างจะให้ตัวเรานิพพานเอาตัวเราเนี่ยไปดิ้นรนค้นหาไปนิพานมันก็จะเหมือนกันเนี่ยมันก็ตรงนี้เลยอะคือเอาตัวเราไปเป็นคนดูขนลุกคนเห็นแล้วก็จะเอาตัวเราเนี่ยเป็นผู้ดูแล้วก็จะเอาตัวเราเป็นผู้ที่ผ่านแล้วก็เอาตัวเราเป็นผู้ดูความว่างไว้ไอ้ความว่างที่ถูกดูดูได้มันเป็นเป็นอารมณ์เป็นมโนที่สร้างเอาไว้. สร้างไว้ในใจตนเองแต่ใจไม่มีตัวตนหรอก.

หูตาถามนิดนึงอย่างเวลาหลวงตาบอกว่าเรารู้อะรู้เราเนี่ยมันจะมียังตอนที่แบบว่าธรรมะทางปฏิบัตินะเหมือนตอนที่เข้าใจว่าอย่างเงี้ยคือเหมือนกับตั้งรู้คือจะไปเหมือนมองอาการมองเข้าไปเออก็ตั้งรู้แล้วรู้ได้ไงอะก็ตั้งรู้อันนั้นก็ก็มันมีเนี่ยรู้ว่าเราตั้งรู้อยู่ยังงี้ก็ได้นั่นแหละไอ้ที่มันรู้ได้ว่ามีที่ได้ว่ามันรู้อยู่รู้ว่าเราตั้งรู้อยู่แต่เราเนี่ยจะรู้มันได้ไหมไอ้ที่มันมันรู้ว่าเราตั้งรู้เนี่ย.

ไม่ได้เออไม่ได้นี่แหละไอ้ที่รู้มันไม่ได้มันเหมือนกับตาเนี่ยมันรู้ตาไม่ได้มันรู้ได้แต่รูปแต่ไอ้ที่มันรู้เราเนี่ยตอบได้หมดเลยเนี่ยเราตั้งรู้เนี่ยมันก็รู้ว่าเราตั้งรู้.

เราตั้งรู้เนี่ยมันก็รู้ว่าเราตั้งรู้เหมือนตาเนี่ยมันก็เห็นลูกไอ้รูปเนี่ยเปรียบเหมือนว่าการตั้งรู้เปรียบเหมือนรูปและไอ้ตาเนี่ยมันเห็นว่าเราตั้งรู้แต่เราจะย้อนไปดูตามองไม่เห็นหาไอผู้รู้เจอมั้ยไม่เจอนะมันได้แต่รู้เราเหมือนตาเนี่ยมันได้เห็นแต่ลูกในในทั้งปฏิบัติเนี่ยคนเราอะถ้ามันจะสลับไประหว่างหลงไปเลยกับตั้งรู้รู้เราสลับไปมาอย่างงี้รึเปล่าคะน้องตั๊กเอออันนั้นมันก็คือมันไม่เข้าใจว่าอะไรคือตาอะไรคือรูปอะไรคือใจอะไรอะไรคือใจที่รู้. สิ่งที่ถูกรู้ไม่เข้าใจแล้วมันยังมันจะโง่คือเอาวิชาอยู่ยังไม่เข้าใจว่าอะไรพูด. ยังไม่เข้าใจว่าตามันดีแต่รูปแต่ตามันเห็นตัวมันเองไม่ได้.

ใจที่เป็นใจนิพพานนิพพานคือใจที่ที่เป็นใจอะที่มันรู้จักเขาอย่างเดียวแต่รู้แต่มันน่ะจะเอาจะย้อนไปรู้ตัวมันเองไม่ได้มันได้แต่รู้รู้อาการได้ถูกรู้รู้ทําอารมณ์เนี่ย.

แต่จะเอาย้อนกลับไปมองตัวมันเองให้เห็นเนี่ยมันเห็นไม่ได้เหมือนตาเนี่ยมันเห็นแต่รูปจะย้อนไปไม่ให้มองเห็นตามันเห็นไม่ได้แต่รู้ว่าเออมันมีอยู่จริงเว้ยมันรู้เราได้ตลอดเวลาลูกมีอยู่จริงแต่เห็นมันไม่ได้หรอกเหมือนรู้ว่ามีตาอยู่จริงแต่เห็นตาไม่ได้หรอกรู้ว่าตามีอยู่จริงเพราะอะไรก็ตามันเห็นรูปยูไงแต่ไม่เห็นตาเลยรู้ว่าตามีอยู่จริงอ้าวต่อไปรู้ว่ารู้เราเนี่ยมันมีอยู่จริงก็เราเนี่ยถูกรู้ตลอดเวลาทําอะไรก็ถูกรู้ตลอดเวลาเราจึงรู้อ่อยรู้เราเนี่ยมันมีอยู่จริงแต่.

หามันไม่เห็นหรอกดูกันไม่ได้ก็เหมือนตาเนี่ยรู้ว่าตาเนี่ยมันเห็นรูปอยู่จริงแต่กลับจะมองหาตามองหาไม่เห็นหรอกเอาตาไปส่องกระจกก็ไม่ใช่ตาอีกเป็นเงาของตาเป็นที่ผิดพลาดก็คือไปหาใช่มั้ยคะที่จริงมันก็รู้ไปเลยปัญหาคือพยายามปัญหาคือพยายามไปหามันก็เลยผิดใช่มั้ยคะเออไอ้ที่รู้ไปเลยแต่ที่เราเนี่ยจะย้อนไปหามันเนี่ยหาไม่ได้ไงก็คือย้อนไปหาตาเนี่ยหาไม่ได้เพราะตาเนี่ยมันได้แต่รู้ลูกแต่พอจะกลับไปรู้ตาม. สกัดด้านแล้วก็ปิดและไอ้เนี่ยใจอ่ะมันได้แต่รู้เขาแต่พอจะย้อนไปรู้ใจมันก็ผิดแล้วที่จริงก็คือต้องอยากปฏิบัติ. ไม่รู้จะพูดยังไงก็แล้วขอให้เข้าใจก็แล้วกัน.

เธอจะเรียกจะปฏิบัติหรือไม่ปฏิบัติแต่เธอเข้าใจด้วยใจรู้ว่าเข้าใจด้วยใจหรือว่าเออใจน่ะมันมีจริงใจที่เรียกว่าใจเนี่ยที่มันได้รู้เขาแต่แต่จะย้อนกลับไปรู้มันเองอ่ะไม่ได้แต่มันรู้แล้วกันว่ามันมีอยู่จริงอ่อทําไมรู้มีอยู่จริงอ่ะก็ไม่ว่าเราจะคิดจะพูดจะทําอะไรมารู้เราอดน่ะแหละเรียนรู้ว่ามันมีอยู่จริงไอ้สิ่งที่รู้ว่ามันมีมันรู้เราอ่ะมันมีอยู่จริงแต่เราหามันไม่เจอหรอกมันได้แต่รู้เราอันนี้แหละมันคืนนิพพานธาตุ. แล้วก็เราจะเอาตัวเราไปยึดมันก็ไม่ได้เพราะว่ามันไม่มีอยู่จริงมันไม่มีรูปร่างที่มีอยู่จริงแต่ไอ้จริงก็ไม่มีอยู่จริงอะมันมีอยู่จริง. พอเราจะยึดมันให้ได้เป็นของเราให้ได้แสดงว่ามันเป็นสิ่งที่ยึดได้.

มันไม่มีอะไรยึดได้แต่เราจะไปยึดมันพอเราจะไปยึดบาน. มันก็กลายเป็นว่าเราไปยึดอาการเสียอีกไม่ใช่เป็นตาซะแล้วไปยึดรูปอะไรอย่างเงี้ย.

เข้าใจไหม.

มันก็ง่ายๆแบบนี้นะเวลาพูดแล้วก็เวลาปฏิบัติมันก็ยังกลับได้แบบเนี้ยคือมันเอาเราไปรู้อยู่นั่นแหละมันไม่ได้รู้เรามันพยายามจะเอาเราไปรู้ไงแล้วก็จะเอาเราไปนิพพาน. เอาเราไปดูข่าวไว้เพื่อให้เราไปนิพพานคือแท้จริงบอกว่ารู้เราแต่เอาเราเนี่ยรู้ตัวเราคาไว้.

เพื่อให้เป็นรู้เราจะได้เป็นนิพพานแล้วก็เนี่ยรู้เรารู้เรารู้เรารู้เราคราวไว้ตลอดเวลาเลยเราจะเดินไปไหนหันซ้ายหันขวาเนี่ยรู้เราตลอดเวลาตัวเราเลยแข็งเป็นมัมมี่เลยบอกเพื่อให้รู้เราไว้ตลอดเวลาเราเลยแข็งเป็นมัมมี่เลยเพื่อให้รู้เราอดเวลาเนี่ยเพื่อให้เป็นว่าเนี่ยเรานิพพานและเรานิพพานคือรู้เราเรานิพพาน. อันนี้ไม่ใช่มันเป็นธรรมชาติที่รู้เราไหม.

ไม่ใช่อย่างนี้มันเอาตัวเราไปสร้างเลียนแบบธรรมชาติให้มารู้เราไว้มันตกแต่งเห๊อะมันมีการตกแต่งเออมีการปรุงแต่งตกแต่ง.

ทีนี้เราเราหันซ้ายหันขวาพูดช้าช้าเพื่อให้รู้เราไว้เราจะหันไปทางไหนก็หันเพื่อให้รู้เราไว้เราจะคิดอะไรก็ให้รู้เราไว้ตั้งรู้ไว้เพื่อให้ให้เป็นนิพพานให้รู้เราเป็นนิพพานแล้วเราก็คือนิพพานนั้น. เนี่ยปฏิบัติกันแบบเนี้ย. เราเราเราพูดก็ไม่ยอมเชื่อ.

ปฏิบัติอย่างนี้อยู่นะเวลาสอนเนี่ยเวลาสอนเค้าเนี่ยเวลาไปนั่งสอนเค้าแต่ละคนนั่งสอนเค้าสอนเฉยเฉยจอยจ่อยแต่ปฏิบัติกับด้านนั้นเนี่ยสลับกับหัวกลับหางอ่ะเอาเราไปรู้เอาเราอะไปรู้เราแต่บอกว่าอันนั้นคือรู้เราแต่เอาตัวเราอะไปรู้เรา.

แล้วก็ลูกค้าเอาไว้พยายามจะรู้คาไว้เอ้ยเราอาหารใต้อาหารขวาก็เหมือนมัมมี่ตัวเนี้ยตัวเราอะแข็งคอยรู้ตัวเราไว้ตลอดเวลาทําไมจะไม่รู้เราว่างเปล่าแล้วก็มโนเลยทีเนี้ยรู้เรานั่นแหละคือว่างเปล่า. แล้วก็มโนสร้างไอ้ที่รู้เราเนี่ยคือว่างเปล่า. แต่เราที่ถูกรู้เนี่ยไม่ว่างเปล่าแล้วก็เอารู้ราวคาไว้เป็นเป็นความรู้ว่างเปล่าคาไว้เลย. เข้าใจไหมเนี่ยเออสร้างรูปว่างเปล่าคาไว้มารู้เรา. และไอ้ที่มันรู้ว่าเปล่าเนี่ยมันจะรู้มั้ย.

ถ้ามันรู้ว่าเปล่าได้มันก็ไม่ใช่รู้แล้วพอรู้มันรู้ตัวมันเองไม่ได้อะย้อนกลับไปรู้ตัวมันเองไม่ได้แต่ไปรู้ว่างเปล่าแล้วมารู้สังขารไว้แล้วก็เราไม่สังขารรู้ว่าเราไม่สังขารเราไม่สังขารแต่ความจริงอ่ะถ้าฉลาดนะ. แล้วรู้ยังไงว่า. ไอ้ที่รู้เรามันไม่สังหาร. ฉันก็ไม่รู้ใช่ไหมมันเหนือขึ้นไปอีกเนี่ยถ้าฉลาดตรงนี้ก็ก็หายโง่ได้. เหมือนกัน.

ก็ได้ไอที่เราเนี่ยเราเป็นคนรู้ไว้เราว่าเราว่าพยายามรู้ตัวเราไว้เราสร้างรู้เทียมรู้ตัวเราไว้เนี่ยเราสร้างรู้เทียมรู้ตัวเราไว้แต่ขณะนั้นเนี่ย. คาราโอเกะดีดีนะถ้าเรามีปัญญาปุ๊บอ้าวเฮ้ยแล้วใครรู้ว่าเราสร้างรู้เทียมก็คอยรู้เราวะ. ไอ้นั่นน่ะหาไม่เจอ. ไอ้ที่รู้เราที่หาไม่เจอนั่นแหละ. อันนี้คือธรรมชาติรู้ที่มันจะเอาตัวเราเนี่ยย้อนกลับไปรู้มันไม่ได้.

เพราะมันเป็นธรรมชาติที่มารู้เราแต่พอเราเนี่ยพยายามจะทําทําเลียนแบบให้มารู้ตัวเราไว้เพื่อจะเลียนแบบธรรมชาติรู้ให้รู้เราอยากว่างเปล่าไว้แต่ตัวเราไม่ว่างเปล่าเป็นสังขารกระดุกกระดิกได้แต่ให้รู้เราอะทําเป็นรู้เราเนี่ยข่าวเอาไว้ตลอดเวลาให้ให้รู้เราเนี่ยมันว่างเปล่า.

หลวงตาค่ะถ้าอย่างงั้นจริงจริงก็คือว่ามันก็รู้ต่อเนื่องไม่ขาดสายมันทําไม่ได้ถูกมั้ยทําไม่ได้เป็นการทําถูกมั้ยคะเดี๋ยันนี้.

เธอจะให้ตามันรู้อะไรต่อเนื่องไปขาดสายอย่างเดียวได้มั้ยไม่ได้มันก็รู้ธรรมชาติของมันเนี่ยก็รู้น่ะรู้ดีรู้. แต่มันรู้แก่ใจว่ามีตาแค่นั้นแหละไม่ใช่ว่าเอาตาเนี้ยไปรู้ลูกค้าไว้เนี่ยคือตานะไม่ใช่นะ. มันแค่รู้ว่ามีตา. ไม่ใช่เอาตาไปรู้รูปคาไว้น่ะคือตา. มันรู้แก่ใจว่ามันมีตาไอที่รู้แก่ใจเนี่ยคือพ้นทุกข์นิพพานไม่ใช่ที่ตา. นิพพานไม่ได้ที่ใจนะแต่มันรู้ว่ามีใจ. รู้ว่ามีใจแล้วใจเนี่ยมันรู้อาการ. แต่ใจเนี่ยมันรู้ไม่ได้แต่ใจเนี่ยมันรู้อยู่ว่ามีใจ.

เออแล้วมันก็ไม่ยึดอะไรไม่ยึดทางใจไม่ยึดทั้งอาการนั่นแหละคืนนิพพานก็รู้กันอยู่อย่างนั้นแหละธรรมชาติก็รู้อยู่นั้นแหละเหมือนตาเห็นลูกก็รู้ว่าอะไรเป็นรูปอะไรเป็นตาก็ต้องศึกษาเรียนรู้ทําความเข้าใจว่าอะไรเป็นรูปอะไรเป็นตาแต่พอมันศึกษาเข้าใจแล้่าอะไรรูปเป็นตาไอ้ตาก็เป็นตาลูกก็เป็นรูปใจอ่ะ.

มารู้สังขารในใจสังขารไม่ใช่ใจไม่ใช่สังขารไอ้ใจอ่ะมันเลยเปรียบเหมือนตาไอ้สังขารในใจเปรียบเหมือนลูกมันต้องรู้ว่าอะไรคือลูกอะไรคือตาอะไรคือสังขารอะไรคือใจแต่ไม่ใช่ว่าตาคือนิพพานและไอ้ใจเนี่ยที่รู้ข่าวไว้เนี่ยคือคือนิพพานนิพพานมันคือสิ้นยึดทั้งตาและสิ้นยึดทั้งลูกสิ้นยึดทั้งใจและสิ้นยึดทั้งสังขารเนี่ยคือนิพพาน. ไม่ใช่เป็นใจว่าเออไม่รู้อะไรคือความที่รู้ว่ามีใจ.

พอจะบรรลุเพราะว่าบรรลุอาการอยู่ไงบรรลุเราอยู่.

เออไม่รู้เราอยู่ตลอดเวลามันจะเอาเราอะเป็นลูกค้าเราไว้เพื่อเพื่อเราจะไปรู้ให้เป็นนิพพาน. ไม่ใช่แล้วมันอันนี้มันพยายามไปยึดรู้. ว่ารู้เนี่ยคือนิพพาน. คือมันสิ้นยึดทรัมป์ทั้งใจและสิ้นยึดทรัมป์สิ่งที่ถูกรู้.

ซึ่งยึดทั้งใจอ่ะที่ไปรู้สิ้นยึดนะทั้งใจที่ไปไปรู้และสิ้นยึดทั้งสิ่งที่ถูกรู้. แน่แน่คือพ้นทุกข์เพราะสิ้นยืด. ไม่ใช่ว่าเราอ่ะไปเป็นใจแล้วเราอ่ะนิพพานไม่ใช่. เข้าใจไหมเนี่ย.

อันนึงที่เข้าใจผิดก็คือคิดว่าต้องมีสติต่อเนื่องมันก็เลยเป็นธรรม.

เป็นธรรมหมายถึงว่ากระทําอะค่ะก็เลยมันก็เลยเป็นการกระทําเออมีสติต่อเนื่องเพื่อให้รู้ว่าอะไรเป็นสังขารอะไรเป็นใจที่ไม่สังขารก็เปรียบเหมือนว่ามีสติต่อเนื่องเพื่อให้รู้ว่าอะไรเป็นรูปอะไรเป็นตา.

เพื่อให้รู้ว่าตาก็คือตาลูกก็คือรูปแล้วก็อะไรคือสังขารอะไรคือใจสังขารก็คือไปคงเป็นสังขารอย่างนั้นแหละใจก็คงเป็นใจอะแม้แต่ที่ยึดแล้วตาก็คงเป็นตาลูกก็คงเป็นลูกใจก็คงเป็นใจสังขารก็คงเป็นสังขารอยู่อย่างงั้นอะแม้แต่ที่ยึดแล้ว. ไอนิพพานนี่คือสิ้นยืดทั้งใจและสิ้นยืดทั้งสิ่งที่ถูกรู้.

เปรียบเหมือนว่าที่ดินท่านตาและซิดทั้งลูก. แต่ไม่ใช่ว่านิพพานเพราะมาเป็นตานะ. ไม่ใช่นิพพานเพราะความเป็นใจพวกเนี้ยปฏิบัติเข้าใจผิดเพราะว่าคิดว่าจะเอาตัวเราเนี่ยไปเป็นรู้เป็นใจไว้เราจะได้นิพพานปฏิบัติผิดให้เข้าใจผิดเนี่ย.

หูตาเค้าแล้วอย่างที่หลวงตาบอกว่าที่มึงฟังบ่อยบ่อยแต่มึงก็ฟังไม่ครบลูปอะก็เลยไม่ค่อยไม่ค่อยแน่ใจเออเฮ้ยตรงเนี้ยค่ะที่หลวงตาบอกว่า. มีให้มีช่วงนึงที่ไม่ต้องทําอะไรแล้วก็.

ไม่ต้องเปิดธรรมะด้วยอยู่เฉยเฉยนอนเฉยเฉยเนี่ยดูเนี่ยอันเนี้ยจุดประสงค์นี่คือเราก็เพื่อให้สังเกตเห็นว่าอะไรคือคือสาขาอะไรคือคือสิ่งที่ไม่สังขาร.

ไอ้สิ่งที่ไม่สังขารเนี่ยมันก็มันเป็นธรรมชาติที่มันรู้ของมันเอง. ไอ้สิ่งที่เป็นทหารมันก็เกิดดับของมันเอง. สิ่งที่เป็นสาขามันก็เกิดดับมันเองใช่มั้ยไอ้สิ่งที่ธรรม. รู้สาขาเนี่ยมันก็รู้ของมันเอง. เพื่อให้แยกว่าไม่ใช่เราได้เป็นคนรู้นะ. ถ้าเราอะเป็นคนรู้เนี่ยมันเป็นสังขาร.

มันไม่ใช่เป็นธรรมชาติที่มันรู้ของมันเอง. ธรรมชาติที่รู้เราเนี่ยมันเป็นธรรมชาติที่บรรลุของมันเอง. จึงต้องปล่อยให้สังขารในใจเราเนี่ยมันเกิดเอดับเองเกิดเอดับเองเวลารู้ก็รู้ของมันเอง. ถ้ามันเป็นรู้ของมันเองจึงรู้ว่าอ๋อไอ้สังขารเนี่ย.

เนี่ยคือสังขารนี่คือธรรมชาติที่บรรลุของมันเองเนี่ยที่เรียกว่าใจเนี่ยอ๋อมันก็รู้ของมันเองอ๋อธรรมชาติที่มันรู้ของมันเองเป็นแบบนี้พอเราเคยเจอสักทีมันก็ต่อไปก็ไม่ยากแล้ว. ก็คือไอ้จีนธรรมชาติที่มันรู้เขาเองคือใจแต่ไม่ได้ว่าให้บีรู้เนี่ยเพื่อให้ไปยึดสังขารหรือไปยึดใจ. ให้รู้ว่าอะไรเป็นอะไรแค่นั้นแหละเออ. ไอ้รู้ว่านี่เป็นสังขารเกิดเองดับเองส่วนใจไม่สังขาร. แต่ไม่ยึด.

แต่ก็ไม่เคยหลงไปว่าไม่เคยหลงว่าไอสังขารนี่คือใจเอ้อแล้วลงไปเป็นสังขารตอนนี้ก็ทุบตายลงไปก็ทุบตายเออแต่ถ้าอยู่กับใจที่ไม่สังขารมันก็ไม่ทุกข์แต่ไม่ใช่เอาตัวเราไปเป็นใจแต่รู้อยู่ว่าเออถ้าเป็นใจมันก็ไม่ทุกข์เออถ้าเป็นตาเนี่ยก็ไปทุกข์ไปเป็นลูกเป็นทุกข์มันก็เลยต้องแยกให้ออกว่าอะไรเป็นตาอะไรเป็นลูกถ้าอยู่กับตามันก็ไม่ทุกข์. ถ้ามีสติอยู่กับตาก็ไม่ทุกข์แต่ถ้าไปเป็นไปเป็นลูกเป็นทุกข์เพราะลูกมดลูกมันวุ่นวายแต่ตามันไม่วุ่นวาย. ใจมันไม่วุ่นวายแต่ตะขาบมันวุ่นวายก็เลยสติเลยเอออยู่กับตาหรือสติอยู่กับใจใจมันมันเลยไม่ทุกข์. แต่ไม่ได้ยึด. เราไปยึดใจไปยึดได้แต่ไม่มีอะไรยึด.

มันมีเครื่องหมายไม่มีเป้าหมายเยอะไหนจะไปหาที่ไหนไอ้ที่มันรู้เราอ่ะมันอยู่ตรงไหนเราจะไปยึดมาได้เหรอเราหามันยังไม่เห็นเลยแต่เราจะเอาตัวเราไปย้อนยึดมัน. เราเนี่ยจะย้อนไอที่มารู้เราเนี่ยเราพยายามจะเอาตัวเราไปหามันแล้วไปยึดมันให้ได้. ไอ้ที่มารู้เราที่มารู้เราเนี่ยเราจะไปหามันที่ไหน. ไม่ว่าเราคิดเราพูดเราก็ทําในที่ลับที่แจ้งมารู้เราอดเวลาเลยแล้วเราจะไปหามันที่ไหน. ไอ้ที่มารู้เราตลอดเวลาเราจะไปหาที่ไหน. เออมันเราก็รู้ว่ามันมีอยู่ใช่ไหมเพราะว่าอะไรเราแอบคิดแอบพูดอะไรก็ทําอะไรที่รับที่แจ้งอ่ะมันรู้เราอดเลย. ขนาดเรากันนะบอกว่าตอนนี้. เราก็จะไม่ให้รู้ตัวเราและเราก็จะไม่ให้ไม่ให้ใครมารู้เราเราก็ไปแอบ. แอบคิดแอบพูดได้กระทําในที่ในที่ลับที่ไหนก็ได้ที่ผิดมิดชิดมากเลย. รอดพ้นจากรู้มั้ย. เออมันก็ไม่3ารถรอดพ้นจากรู้ได้ที่มันมารู้ว่าเราแอบคิดแอบพูดแอบกระทําอะไร. ก็เราตัดไปแล้วกันบอกว่าเมื่อกลางวันมีคนบอกว่าก็เราอะตัวเราเราก็เลยรู้ตัวเราก็เราบอกแล้วไงบอกว่าตัวเราเนี่ยเราจะไม่รู้ตัวเรา. ตัวเราเราจะไม่รู้ตัวเราแล้วแต่เนี่ยเราจะแอบคิดแอบพูดกับทําอะไรแต่เราไม่เราจะไม่ให้รู้ตัวเรามันก็รู้ตัวเราอยู่ดีแล้ว.

เห็นตาคล้ายอีกนิดนึงสงสัยอย่างที่วันก่อนหลวงตาอธิบายในในเทปนึงอะค่ะที่หลวงตาบอกว่าจริงจริงอะมันไม่มีตัวแยกออกมาว่าอย่างเงี้ยสมมุติฟังหลวงตาอยู่ในหัวมันก็แยกได้ไงอะไปแยก.

แยกตัวออกมามี2ตัวใช่ค่ะมันก็เป็นอะไรมันก็เป็นสังขารทั้ง2ตัวนั่นแหละคืออย่างอย่างในหัวเนี่ยเราก็พูดมันก็พูดไปแต่ถ้าเราไม่ได้สนใจก็คือว่าแต่จริงจริงมันก็รู้อยู่ใช่มั้ยคะถ้าอย่างเงี้ยมันไม่เรียกว่าเราไปตั้งรู้ใช่มั้ยคะหลวงตาอันนี้คือไม่ได้ไม่ได้ตั้งรู้แต่มันรู้อยู่แต่ยังไม่ได้ทําอะไรกับมันไม่ได้ยุ่งอะไรกับมันอะไรอย่างนั้นก็แค่นั้นแหละที่จริงคือว่ามันพูดอยู่ตลอดเวลาแต่ไม่ไปทําอะไรกับมันคําว่ารู้อยู่ในแบบเนี้ยมันหมายถึงว่าไม่ว่าจะเป็นตัวที่พูดอยู่ในหัวแม้แต่อารมณ์ความรู้สึกอะไรมันก็คือรู้อย.

คือรู้อย่างเดียวกันแบบนี้ใช่มั้ยคะโดยที่ไม่ได้ต้องมีอีกหนึ่งสเต็ปว่ามันถึงก็รู้แต่จริงจริงมันก็รู้อยู่แก่ใจอันเนี่ยคือรู้ที่หลวงตาพูดถึงใช่มั้ยถูกต้องมันจึงไม่มีการกระทําเพราะว่ามันก็รู้ไปเลยมันก็รู้ไปเลยไงก็บอกรู้ไปเลยอือ.

อ่อเราไปแอบคิดแอบพูดแต่กระทําเลยมันก็รู้เราไปเลยมันก็รู้ไปเลยนั่งเนี่ยจะต้องมาตั้งใจรู้ว่านั่งไหมเค้าก็รู้ไปเลย. หิวข้าว.

อิ่มปวดหัวตัวร้อนไม่สบายต้องไปตั้งใจรู้ไหมมันทําไมถึงไม่ต้องตั้งใจรู้เหรอก็มันก็มันรู้ไปเลยก็มันรู้เอาเราบอกว่ามันรู้เราพูดอยู่เนี่ยเป็นฝ่ายพูดหรือฝ่ายพรรคหรือเป็นคนฟังฟันหลวงตาตอนเนี้ยฝ่ายพูดรู้มั้ย.

ต้องตั้งใจรู้มั้ยไม่ไม่ต้องตั้งใจรู้ทําไมรู้ว่าเราตอนนั้นเป็นฝ่ายฟังตอนนี้เป็นฝ่ายพูดเพราะอะไรก็มันรู้เอ้าก็มันรู้ไปเลยแล้วใครล่ะที่เรียกว่ามันรู้ไปเลยเนี่ยที่มันรู้ไปเลยเนี่ยใครรู้ไม่รู้เหมือนกันไม่รู้เรียกว่าอะไรเออไม่รู้เรียกว่าอะไรก็ได้แล้วเวลาเนี่ยแอบคิด.

ดีคิดชั่วคิดบุญคิดบาปไม่ได้นั่งฟังหลวงตาเนี่ยในใจคิดต่อให้คิดอะไรก็ได้ในใจอะรู้มั้ยรู้ถ้าไม่ขาดสติมือเพลินเพลินไปอะค่ะรู้มั้ยรู้ถ้าไม่ขาดสติสติสติสติไม่ใช่อสติมาคอยจ้องรู้อะไรนะคือถ้าไม่ขาดสติเผื่อเผลอเผลอไปบรรลุของมันเองบรรลุของมันเองนะนี่บอกแล้่ามันรู้ของมันเองสติเนี่ยมีเพื่อให้ขาดเปิดเผือเพลินฟุ้งซ่านมันก็จะรู้ของมันเองไม่ใช่ว่าสติอะมีขึ้นเอาสติไปรู้.

อุตสา6รรมอีกนิดนึงที่มีคําพูดบอกว่าใช้คําว่าเห็นไม่ใช่เป็นอย่างเวลาที่สมมุติพ่อเป็นคนธรรมดาเวลาเราโกรธเราก็โกรธไปเลยใช่มั้ยมันก็ไปเป็นความโกรธอย่างเงี้ยแต่ว่า. ผู้ปฏิบัติเนี่ยมันรู้ว่ากําลังโกรธอยู่อย่างงั้นเหรอคะใช่ใช่แล้วคนธรรมดาเค้าไม่รู้ว่าเค้าโกรธอยู่เค้าเค้าเป็นโกรธอย่างเงี้ย.

คือก็มีก็คือเค้าเป็นโกรธไปเลยก็คือ.

ได้แค่ว่าไม่รู้แล้วถ้ารู้มันก็รู้มันก็โกรธก็โกรธแต่รู้รู้อยู่รู้อยู่แต่ก็ไม่ไปเป็นคนโกรธได้แต่รู้เพราะว่าขันมันมีอะไรมากระทบมันก็ต้องกระเทียมมันก็มีอารมณ์อยู่เนี่ยมันก็มันก็ไอ้ไอ้ไอ้ขันธ์5ก็โมโหอยู่เออแต่ใจอะมันก็รู้อยู่. อือเพราะว่าใจที่มันรู้อยู่เนี่ยมันไม่มีอะไรไงมันเหมือนกับอิสระต่อกันกับไอ้ขันธ์5. ไม่มีตัวใจนะแต่เหมือนว่าไอ้ไอ้ไอ้รู้เนี่ยรู้เราอยู่เนี่ยมันเป็นอิสระจากตัว. เราเป็นอะไรเนี่ยเราไอ้คณะก็มีมีอาการเป็นตามปกติ.

แต่ไอ้ที่มารู้เราเนี่ยธรรมชาติที่มารู้เราจะเรียกว่าใจเรียกว่าธาตุรู้อะไรก็ตามมันเหมือนกับอิสระจากตัวเราเลยเป็นอิสระจากฐานะอิสระตัวเราไม่ว่าเราจะเป็นอะไรเนี่ยมันเป็นอิสระจากเราตลอดมันเราเป็นอะไรเนี่ยใจมันเอ๊ะทําไมมันไม่เป็นประทางเดียวกับที่เราเป็นวะ. มันได้แต่รู้ว่าเราเป็นอะไรแค่นั้นแหละ. แต่มันไม่โมโหไปด้วยแต่เราโมโห. เคยเป็นไหม.

เราเนี่ยโมโหเฮ้ยแต่ใจทําไมไม่โมโหวะเอ้ยงงไปเลยจึงรู้ว่าเฮ้ยใจกับเรานี่มันคนละอันกันเว้ยไอ้ใจที่รู้เราเนี่ยมันไม่ใช่เราเพราะว่าเรากําลังโมโหอยู่ไงแต่ใจมันไม่โมโหเว้ยบางทีเราต้องแกล้งทําเป็นดุไงโมโหเฮ้ยทําไมไม่โมโหวะอย่างเงี้ย. บางทีเราทุกข์นะมันก็ทุกข์มากเลยแล้วทําไมใจมันไม่ทุกวะ. ดีหงุดหงิดแล้วไปใจไม่หงุดหงิด.

เออมันก็จะเป็นบ่อยๆตอนนี้ก็เป็นบ่อยมากขึ้นเรื่อยเรื่อยและก็เอ๊ะทําไมวะเอ๊ะใจมันทําไมไม่ไปทางเดียวกับเราวะเออเหมือนเราเป็นอะไรเนี่ยแต่ใจมันได้ไปทางเดียวกับเรา.

มันเหมือนกับว่าเวลาเราทุกข์มันก็ไปทุกข์ด้วยเวลาดีใจมันก็ไม่ดีใจด้วยเวลาเราเสียใจมันก็ไม่เสียใจด้วยมันไม่อะไรกับเราสักอย่างนึง. แต่มันก็เหมือนกับอยู่ในตัวเรานี่แหละแต่มันกลับ. ไม่อะไรกับเราสักอย่างมันเหมือนเป็นอิสระจากตัวเราแต่มันก็อยู่ในตัวเรานี่แหละ. แต่เราก็หามันไม่เจอว่ามันอยู่ไหน.

แต่เราก็รู้มันมีอยู่.

เพราะว่ามันเป็นอิสระจากตัวเราไงเราดีใจมันก็ไม่ดีใจด้วยว่ายังไงวะเราเสียใจมันก็ไม่เสียใจด้วยเราทุกข์มันก็ไม่ทุกข์ด้วยเอ๊ะ. ว่าทําไมเป็นอย่างงี้วะมันได้แต่รู้เราแต่มันไม่ไม่ไปมีอารมณ์อะไรกับเราไอ้คนมีอารมณ์ก็ปล่อยให้เรามีอารมณ์ไปแต่ใจมันไม่มีอารมณ์กับเรา.

ถ้าเธอเจอตรงนี้แหละนั่นแหละเรียกว่าพบใจแล้วคือพบไม่ได้หมายถึงว่าเราไปเห็นมันหรอกแต่มันรู้แก่ใจว่าไอ้นี่แหละคือใจ. ที่มันอิสระจากเรา. ที่บอกว่ารู้เรารู้เราเนี่ยมันไม่ใช่ว่ามาคอยรู้เราไว้ภาษาเนี่ยมันทําให้ผิดเหมือนกัน.

มันไม่ได้แปลว่าคอยรู้เราหรอกแต่มันเป็นอิสระจากเราเราเป็นยังไงอ่ะมันก็ไม่ได้เป็นไปกับเรามันเลยบอกว่ามันเหมือนกับภาษาว่าแค่รู้เราว่าเราเป็นอะไรแต่มันไม่ได้เป็นไปกับเรา.

มันเป็นอิสระจากตัวเราแต่พอไปบอกว่าบรรลุเรามันก็เลยคนก็ไปสร้างให้ให้มันแบบเหมือนอยู่ในอากาศแล้วคอยรู้เราตามเราไปเรื่อยเงี้ยเอาตัวเราทํา2ตัวเอาตัวเราตัวหนึ่งถูกรู้แล้วเอาตัวไรอีกตัวนึงอะให้รู้เราเป็นความว่างไว้. สร้างมโนเอาไว้ไง. อันนี้มันมันเข้าใจผิดอ่ะมันไปแปลภาษาผิดคือไอ้ธรรมชาตินั้นเนี่ย. มันรู้แก่ใจอะพูดอย่างงี้ดีกว่าว่ะบอกรู้เราได้มันก็งงอย่างเงี้ย.

ลูกแก่ใจมันรู้แก่ใจว่าเราเป็นยังไงพอบอกว่ารู้เราเดี๋ยวมันก็จะมาทําเป็นรอยคอยดูเราไว้มันรู้แก่ใจว่าเราเป็นยังไงแต่มันไม่เป็นไปยังไงกับเรา.

เข้าใจไหมเออมันรู้ว่าเราว่าเป็นยังไงมันรู้แก่ใจก็ล่ะว่าว่าเราเป็นยังไงแต่มันเนี่ยคล้ายคล้ายกับว่ามันไม่ไม่เป็นไปกับเรามันไม่ไม่อะไรกับเราแค่นั้นแหนะตัวเราก็เป็นบ้าไปแต่มันไม่เป็นบ้ากับเรา. เข้าใจไหมเนี่ยเข้าใจเอ้อเข้าใจเหรอเอ้ยพูดไปดิตรงนี้สุดยอดแล้วนะเนี่ยสุดยอดแล้วเนี่ย. คํานี้สุดยอดแห่งปีอีกเห็นมั้ยสุดยอดแห่งปีเดี๋ยวก็สุดยอดแห่งปีทุกคําเลย.

หลวงตาอันนี้ไม่ได้ใหม่นี่ถามเฉยเฉยมันไม่ค่อยเกี่ยวกันแต่แต่ขออนุญาตถามนะคะอย่างเวลาที่สมมุติอย่างตอนอาบน้ําหรือแปรงฟันอะไรอย่างเงี้ยหลวงตามันจะรู้สึกว่ามันไม่เหมือนเราเลยเหมือนไม่ใช่เราอะที่อยู่ในกระจกเงี้ยอันเนี้ยมันเป็นมันเป็นสร้างรึเปล่ามันเหมือนเบาอ่ะหลวงตามันไม่เหมือนไม่เหมือนมีตัวเลยมีตัวนะแต่ไม่มีตัว.

อันนี้มันยังแคบไปอยู่ในอารมณ์ที่เบาสบายมันเป็นมันเป็นอารมณ์ที่เบาสบายใช่มั้ยแต่แต่.

ไอ้ที่รู้แก่ใจว่าไอ้ไอ้ตัวที่แปรงฟันเนี่ยมันเบาสบายไอ้นั่นคือก็รู้คือรู้ไปเที่ย่าเค้าบอกว่ารู้มันก็ไม่อยากจะพูดมันแต่ก็ต้องพูดเพราะว่ารู้มันเป็นรู้แต่ว่ารู้พอบอกรู้มันก็พยายามจะแยกเรา2ตัวมารู้เราแต่มันคือว่า. มันได้บุรุษจะพูดว่าอะไรวะมันก็พูดรู้อยู่ดี. คือ.

ไอ้คนแปรงฟันที่บอกเบาเนี่ยอันนั้นไม่ใช่นะอันเนี่ยคือเพราะว่ามันตอนนั้นมันสบายใจไม่ยึดอะไรมันก็เลยแปรงฟันเบาเดินไปก็เบาเพราะไม่ยึดอะไรไม่มีเรื่องอะไรหนักใจไม่ทุกข์ใจไม่มีเรื่องอะไรมายึดไว้ในใจแต่อันนั้นน่ะมันยังไม่ใช่ไม่ใช่ธรรมชาติที่มันรู้เรา.

ไม่ใช่ใจเออไม่ใช่ใจที่เป็นอิสระจากเราแต่เนี่ยเราเนี่ยสบายใจแต่ใจมันก็ได้ไม่ได้ไม่เกี่ยวเรื่องสบายใจไม่สบายใจใจไม่ได้แต่รู้ว่าเราเนี่ยสบายใจแต่ถ้าสบายใจมีญาติมันกลืนแต่ตอนเราไม่สบายใจมันจะหนักเราโมโหเนี่ยแต่ใจมันเบาเอ๊ะทําไมไอ้ขัน5หนักหนักเพราะกําลังโมโหอยู่มีเรื่องหนักหนักใจแต่ใจทําไมไม่หนักไม่หนักตามขันหน้าไอ้นั่นนะจะเห็นชัดแต่ถ้าเบาสบายเห็นยาก. มันจะเหมือนกับเป็นกลืนเป็นเนื้อเดียวกันงั้นอย่างที่ผมที่เบาสบายที่มันสบายเลยได้รู้ยาก.

แต่ถ้ารู้ว่าอาการหัวใจมันมีความทุกข์มีอะไรแต่ใจมันไม่ทุกข์ไปกับอาการอันนี้ดูง่ายแต่ถ้าเวลามันเบาแล้วมันเหมือนไม่มีตัวเลยนะไอ้เหมือนไม่มีตัวนะมันเป็นอารมณ์อืมคือมันไอ่การอะนะมันคือไม่ยึดอะไรไงไม่ยึดอะไรมันหนักใจมันก็เลยเบาเหมือนไม่มีตัวแต่อันนั้นยังดูยากนะแต่ก็ไม่เป็นไรหรอกถ้าเบาสบายนะก็คือว่าเราก็ไปเห็นสังขารเกินอับเอาเพราะว่าในความเบาสบายอะมันมีมันมีตัวเราที่พูดอะไรคิดอะไรต่อ.

แต่ใจมันไม่พูดด้วยเข้าใจไหมใจมันได้รู้ว่าเราเวลาพูดอะไรน็อคๆแต่ใจมันไม่ได้พูดกับเราเว้ยแล้วทําไมว่ะมันเป็นแค่ใช้อย่างเงี้ยเห้ยใจมันไม่พูดกับเราแต่เราพูดอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้าแต่ใจมันไม่บ้ากับเราเออถ้าเห็นอย่างงี้ก็พอเห็นได้ไม่ต้องถึงกับไปรอให้ทุกข์ใช่ไหมคือตอนเบาสบายเนี่ยก็เห็นว่าเราพูดอยู่คนเดียว.

งงแงงงไงโง้ยแต่ทําไมใจมันไม่พูดกับเราหวังมันได้จะรู้ว่าเราเราพูดง้องแง้งง้องแง้งง้องแงงไงง้องแง้งง้องแง้งง่กแหนงอยู่ในใจเฮ้ยแต่ใจมันไม่ได้พูดกับเราเว้ยเฮ้ยเรากับใจมันคนละตัวกันอันนี้ก็3ารถรู้เห็นได้เหมือนกันแต่ส่วนใหญ่เนี่ยถ้าเบาสบายแล้วมันไปมันไปจับอารมณ์เบาสบายนะเฮ้ยทําไมเราเบาอย่างงี้วะเฮ้ยเราสบายมันมันไปจับเบาสบายซะมันเลยไม่เห็นให้คนพูด.

---

以上的泰语，根据最开始的要求，全部翻译为中文