(根据提问者的建议，以段落形式呈现）

这是你“水滴”留下的功课，关于回头审视身体。有一天，当她在行走禅修时，看到了腐烂和朽坏，看到了存在于这个身体中的腐烂。

然后，产生了一种类似喜悦的感觉。行走时，这种喜悦感一直伴随着。她看到喜悦升起，也只是一个造作，仅仅是觉知它，然后它就消失了。她这样做了段时间。

她看到了这样的生灭。感觉那是非常大的喜悦，以至于行走时，感觉内心轻盈。

第二天，她像往常一样行走（经行），但曾经有过的喜悦消失了，只剩下苦受升起。无论如何努力，都无法摆脱苦受。为什么它不像以前那样？所以她不再理会，完全放手，然后就停止了。

停止后，她直接回家了。回家后，她什么也不做，直接睡觉。当她刚睡下，就做了一个梦，听到一个声音说：“那只是一个过程（路过的）。”

早上醒来，她感觉到所有发生的两种状态，都是必须经历的相互依存的事物。

就像你从曼谷开车到这里，到考艾来找基里阿姜一样。

沿途有快乐的感受，也有痛苦的感受，也有中性的，不快乐也不痛苦的感受，遍布整个旅程，只是一个过程（路过的）。

无论是喜悦、快乐、平静，还是进入禅定的专注，或者没有进入禅定，又或者仅仅是空旷、空灵、轻松舒适、寻常，那都是无法执取的感受，只是经过的事物。

我们去执取了那些关于死亡的思考，关于身体的思考，然后产生了遍布全身的喜悦感，我们就专注于喜悦的症状，专注于起鸡皮疙瘩的感受。

但事实上，真正应该专注的是，以正念和觉知，去认识身体的真相，知道身体由地、水、风、火四大元素组成，它是无常的，是腐朽的，是死亡的。从土而来，最终回归于土；从水而来，最终回归于水；从风而来，最终回归于风；从火而来，最终回归于火；从空而来，最终回归于空。没有自我，没有我们，没有我们的自我，没有我们的存在。

当喜悦升起时，我们没有看到这些真相。我们反而去关注喜悦的感觉，逐渐忘记了关于身体的三法印（无常、苦、无我）的真相。

但是第二天，升起了苦受，没有像昨天那样升起喜悦。升起苦受的真正原因是，我们不想让它像昨天那样升起喜悦，产生了欲望的烦恼。我们没有看到那是欲望，是烦恼，然后就陷进烦恼里了，也就是说，不想失去喜悦。认为思考身体就必须要产生喜悦，思考身体就必须要产生喜悦。

因此，就变成了无法按照欲望实现，就变成了问题，所以就只有痛苦，苦受就占据了上风。

没有及时觉察，又对苦受感到不满，排斥苦受，想要它消失，又想要像昨天一样的快乐的喜悦。

所以，这样修行就带着烦恼，所以就停止了，回家睡觉了。修行后跑来说那只是一个过程，意思是，不要执着于快乐和痛苦。

必须要有正念和觉知，去做我们正在思考的真相，不要在意快乐和痛苦。我们正在思考的，就像我们从曼谷开车前往菩提达摩斯泰思帕基里一样。我们正在思考的是死亡的禅修，至于沿途的快乐和痛苦，不要在意，不要执取，但要知道它们的存在，不是说把车停下来摧毁它们。

但当快乐的感受经过，就去收集它；当痛苦的感受经过，就停下车去摧毁它。这样什么时候才能到达菩提达摩斯泰思帕基里呢？我们已经放弃了目标，也就是思考看到身体的无常。或者像是已经快到家了，却无法到达。但我们所做的一切都是对的。

但是要坚持下去，整天整夜地前进。即使感到疼痛和疲惫，也要坚持下去。

对佛陀的教导有信心，对涅槃有信心，渴望当下、立即证得涅槃。要有正念、禅定、智慧、信心、精进和忍耐。

对佛陀的真实教导要有信心，努力修行。即使被痛苦击中，也要努力修行，不要执着。然后思考，思考的那一刻，就是当下思考的一刻，要看到身体的业处，只是一层皮包裹着污垢。无论在哪开个孔，都会看到这层皮流出污垢，每一个孔都这样。在眼睛上开孔，就会有眼屎流出；在耳朵上开孔，就会有耳屎流出；在鼻子上开孔，就会有鼻涕流出；在嘴巴上开孔，就会有牙垢流出；在皮肤上开孔，就会有汗液流出；在头上开孔，就会有头皮屑流出。

肛门和尿道就不用说了，肮脏恶臭，一层皮包裹着污垢，唯一的一层皮包裹着里面的污垢，但里面全是污垢，所有的孔都很臭。像这样反复思考，剥开皮肤，就会发现真的有污垢流出来，里面都是臭气熏天的污垢，每个孔都这样，无需解剖，从流出来的每个孔都是臭的。

要看到死亡的业处，死亡后腐烂分解，回归于地、水、风、火四大元素。这样思考是为了放下对自我、对“我”、对我的存在、对我的自我的执着。

摆脱对所有世间元素的执着，它就会从内部爆炸开来，也就是炸掉无明，炸掉愚痴，回到原来的宇宙。

思考吧，不要想要喜悦，不要想要快乐的情绪，不要想要禅定。产生想要知道的欲望，就会变成烦恼，就会只有痛苦和压抑。现在我们又排斥它，这样就产生了爱、贪、嗔、痴。

明白了吗？

前几天她来的时候，还容光焕发、光彩照人。开始能回到完全放下的状态，思考身体、死亡，非常清楚。

看到他思考心灵，然后就议论纷纷。不和任何人交谈，也不知道如何思考，自己思考，最后却执着于空。说不要了，思考身体后执着于空。我们看到了，开始变黑，脸色开始暗沉，长满了痘痘和雀斑。告诉她，错了，这样是错的。

去思考心灵，执着于空。已经放弃了思考不净业处和死亡。

今天我们才告诉她，思考不净业处和死亡，做得很清晰，非常好。但我们不理解，所以我们才说思考身体看不到心灵，不是那样看心灵，听不懂心灵。但我们的不理解，导致了我们理解上的偏差。我们认为思考身体看不到心灵，太慢了。去思考心灵，去观察心灵，可以更快证得涅槃。这样就跳过了阶段，直接走向空了。

事实上，思考身体，是一个诱饵，是正念和觉知的诱饵，让我们对存在于我们身体中的真理，有正念和觉知。要清楚地看到不净业处和死亡，要清楚地看到地、水、风、火四大元素。

正在思考的那一刻，心灵向外发送，从正在思考的事物中向外发送。它会立即意识到，它已经向外发送了。我们正在思考死亡，死亡的面容腐烂，是地、水、风、火四大元素。突然，想到了一些事情，就会看到，啊，已经迷失了，失去了正念。它不在当下的思考中，将心灵向外发送，迷失了。就会立即意识到，因为我们正在思考死亡，却忘记了死亡，而是想到了某个人。

这就是非常清楚地看到，非常快地，思考身体能看到心灵，非常快，而且能很快地放下心灵。

迷恋死亡，心思却在某人身上。如果将心灵向外发送，迷失于向外发送的心灵，就是集，是产生痛苦的原因。

迷失于向外发送的心灵，就是让心灵明亮，比让心灵明亮还要多。是灭（涅槃），也就是说，看到心灵没有迷失于向外发送，迷失于向外发送，不知道去哪里了，它不在思考的范围内了。

我不知道向外发送到哪里，只是在思考身体的范围内，在身体的范围内，没有向外发送到任何地方，没有去抓住空、空灵、空旷、轻松舒适的感觉，它只是在思考身体，它不在意喜悦的情绪、空旷、空灵、轻松舒适。

而且它不在意痛苦的感觉消失，也在意在经行思考时，身体所感受到的痛苦，它不在意快乐和痛苦。

所以，心灵的念和觉知，就存在于持续的思考中，不会中断，不会摆脱感受，不会将心灵向外发送。

因此，它就成为了智慧，专注于不净业处和死亡，持续不断，不间断。看到这个真相，看到一切，无常、苦、无我，身体中的不恒常，直到持续不断，不间断，这样用不了多久。

每个人用不了多久，一两个月，三个月内就炸掉了整个世间，炸掉了无明，炸掉了愚痴，炸掉了对我们是自我、有自我的执着，炸掉了整个世间。

什么让它没有迷失于向外发送心灵呢？所以，正念和觉知就专注并持续地存在于思考中，因此，就成为了近行定，也就是与思考持续不断的禅定。

至于心灵何时会融入到安止定，那是在炸掉世界之后，灭尽之后，它会自己融入，与我们无关。当它融入时，它并没有刻意，它没有打算要那样做。即使不想让它融入，它也会融入。那是前世所造的功德，旧有的福报、善行和功德力，它会自己融入。不想让它融入，它也会自己融入。在思考时融入，然后就完全消失了，消失到不知何处。

然后光明闪耀，不是仅仅起鸡皮疙瘩那么简单，而是从内部发出的光明闪耀。自己融入，然后自己光明闪耀。世界、空气，一切都飘走了。

水会自然流动，我们不想让它那样，也无法阻止它。不想让它那样，也做不到。无需渴望，当旧有的福报和功德力具备时，它就会自己那样。当炸掉整个世界，不再执着任何事物时，它就会融入喜悦，在涅槃之前，它先进入禅定，到达出定相续观（拥有能从禅定中退出的力量的毗婆舍那）。

但是，如果它没有旧有的福报和功德力，它就会成为纯观行者，也就是只是近行定直到证得涅槃。

不要在意它，不要在意禅定的情绪，它会自然发生。我们持续不断地思考就可以了。

明白了吗？就像当我们一开始，去抓住感受，思考身体，有意识地思考身体。思考身体，而不是像以前那样去观察心灵。回到思考身体，早上看起来容光焕发，光彩照人，已经回到了正道。

没过多久，脸色又变黑了。又想要喜悦，现在又想要喜悦，那是烦恼。没有及时觉察，全身都感到疼痛和疲惫。又排斥，想要让痛苦的感受消失。升起了爱、贪、嗔、痴。很好，爱憎分明，痛苦不堪，现在困难重重，真是太痛苦了。那是因为这个，因为烦恼。

明白了修行之路了吗？明白了没有？

修行，反反复复。当有人每天都在指点你的时候，有指路人却还在反反复复，迷失徘徊。

自己修行的人能行吗？那些自己问我们的人，他们自己修行能行吗？有指路人，有指路人还在反反复复呢。

思考身体，心灵向外发送，非常清楚，非常快地就能意识到。至于思考心灵，恐怕没有一个人能成功，因为都会执着于空。思考心灵，都执着于空。

也不是说思考心灵每个人都会执着于空，但这样的人很少。能思考心灵，却不执着于空的人，少之又少。

思考身体，思考死亡，思考地、水、风、火四大元素，能最快地看到心灵向外发送。而且在思考死亡时，它会，它会知道心灵在发送，发送心灵后会抓住什么，炸掉整个世界后。世界真的炸掉了，按照这样的思考方式，心灵就会。

它会在空中生灭，然后，在过去的一个月里，心灵就会在空中生灭，因为没有了自我。没有了身体，走在哪里都没有了身体。头、胳膊、腿、身体，都消失了，整个身体都消失了。

它就这样行走。当它炸掉整个世界之后，无论去哪里都行了。思考直到放弃、放下对身体、对自我的执着，就没有了身体，无论走到哪里都没有了身体。一切都空了，也就是说，它从自我中空掉了，它变成了空气元素，行走时没有身体。

但是必须要用手抓住，因为手抓住也没有身体。但是，当手不抓住时，自己根本没有任何身体的感觉，一切都空了，它是从自我中空掉了，就像空气行走一样。当行走时，看到路边的草，就像是走在草尖上一样，草尖没有塌陷。但走在食物上就会塌陷，那只是没有了身体，没有了重量的感觉。但是去称体重，重量还是一样的。但那是一种没有身体、没有重量的感觉。

但事实上，当抓住身体时，还有身体；去称体重时，还有重量。而且感觉可以腾空行走，但实际上，是出不去的。但感觉是出不去的，因为没有了身体，没有了重量。

现在没有了身体，所以心灵，它就在空中生灭，无需人去观察它。这一点很重要。因此，心灵会自己生灭，就像闪电、像海市蜃楼一样。

行走时没有人观察它，它自己生，自己灭，让你看到。然后，去游玩，不去游玩，就是不游玩，抓住心灵。

在空中生灭，只是结束了对身体和心灵的执着，现在已经经过了，这条前进的道路，真正的道路，是圣道，是圣果之路，是佛陀和所有阿拉汉走过的道路。

现在还有人，至少在思考眼睛，思考，然后一会儿又变成了一种症状，一会儿又建立了另一种症状，理解错了。

当思考身体时，仍然在思考身体。当他们布置关于心灵、关于心灵、关于心灵、关于觉知者、关于放下心灵、放下觉知者的功课时，我们不听，我们不在意听，我们说现在我们在做，我们在思考身体，所以我们不听。但我们听了，我们又不会迷失。迷失了，又去抓住觉知者。我说不听也会迷失的，我说这会拖延时间，不知道什么是什么。

因为我们已经不听了，说我们只会做我们自己的事情，思考身体的事情。所以我们没有看到，没有听到思考身体会很快看到心灵。因为思考身体、思考死亡与死亡无关，它是向外发送的，已经向外发送了。

当思考死亡时，想到了丈夫，想到了孩子，向外发送。但只要想到一点点，就会立刻摆脱。从向外发送中摆脱出来，立刻回到死亡，死亡是最快摆脱的，唯一的方法。为什么呢？因为没有诱饵，没有住所。

有诱饵在，不会摆脱诱饵，所以知道要去哪里。吸气，佛；呼气，陀。吸气，佛；呼气，陀。有诱饵，也就是呼吸。思考身体，安那般那念，是身体，是在培养身念住。是在这个类别的心脏部分，是一个顶级的业处，佛陀赞扬呼吸的力量。或者那些已经训练过的。

心灵的力量强大之后，我们才意识到吗？不是，而是按照真相出来。这样才不会昏昏欲睡、模糊不清、漂浮不定、心思游移，将心灵向外发送。

坐禅后半睡半醒，打瞌睡。一会儿迷失地将心灵向外发送，而且没有正念，正念很弱，心灵的力量也很弱。通常心灵就很虚弱，心灵的力量也就很弱。龙达教导关于呼吸能量的事情。

我们经常训练呼吸能量，心灵就会有力量。坐禅时，就不会昏昏欲睡、摇摇晃晃、心思游移，或者坐禅打瞌睡。这样根本不行。要修行。

在做完呼吸能量的训练之后，呼吸能量也已经教过了，每个人都明白了，音频文件里也有了。当呼吸能量变得强大时，我们就会去做，但每次只能做一小会儿，可以多做几次。然后，就会按照真相知道呼吸，按照真相知道，不要中断。或者吸气时念佛，呼气时念陀，也可以，不要中断，保持觉知也可以。像这样，立即就会想到什么，立即按照真相向外发送。呼气，或者吸气，呼吸粗重，或者呼吸轻柔细腻，呼吸深长细腻，呼吸急促，或者呼吸平稳匀称，就会自己知道，因为它会持续不断，不会中断。忘记了吸气和呼气，就说明已经将心灵向外发送了，因为没有了诱饵，心灵无法快速地回来。那些没有诱饵，没有直接目标的人。

没有一个人能成功，因为没有比较的对象，无法知道心灵是否向外发送。

但是当我们观察心灵，并且认为心灵是空的时，就会执着于空，而且看不到我们自己，看不到放下我们自己。在观察心灵，执着于空。

他们排着队来，这些来求教功课的人，来自四面八方，来自不同的宗派。他们来了，就观察心灵，排成一排，呼吸，观察心灵，症状，观察心灵，情绪，他们分不清哪一个是正在被知道的情绪，哪一个是知道情绪的心。

他们分不清，大多数人，都在看情绪，看心灵，看症状，看心灵，看空。为什么呢？因为他们看心灵，却不知道什么是心灵，不知道什么是情绪。

情绪是被知道的事物，被知道的症状叫做情绪。而心灵，是知道情绪的人，是知者，是知道声音的人，是知道气味的人，是知道味道的人，是知道触感的人，是知道内心感受的人。

每个当下都知道的人，叫做心灵，知道的人，就是识，与心所配合运作，就必须知道，并且有感受，喜欢或不喜欢，或者不快乐也不痛苦。记得吗？知道，然后拿来思考。思考这就是一个心识的刹那，心灵的刹那，也就是与心所合作运作，然后拿来思考。喋喋不休，在心里说话，叫做，叫做一个心识的刹那。

但是心识的刹那，它生灭的速度非常快，快到就像原子一样。就像我们的霓虹灯，电子在运行，一个一个熄灭，但是，它是连续的，它是连续生灭的。我们，我们看霓虹灯，就像没有闪烁一样。但是在里面，电子是一个一个在运行，但是它们连续地运行，连续地生灭。

它是一个延续，叫做延续。因此，才看不见心灵的生灭，很难看见。如果只看心灵，比看生灭还要难，然后它就灭了。所以就变成了，我们把我们自己当成了心灵，把心灵当成了我们自己，把我们自己设置成知者。我们没有看见心灵生灭。把我们自己设置成知者。

只观察心灵，就会出现这样的问题。把我们自己设置成知者，我们没有看见生灭，我们也不知道，分不清心灵和情绪，色、声、香、味、触，还有内心的感受，法尘。

所有的外六入，都是被知道的事物，都叫做情绪。情绪不像泰语里表示愤怒的意思。情绪，在巴利语里，在佛法里，是被知道的事物，是被识蕴知道的事物。

情绪是被知道的事物。在识蕴里，症状有什么呢？有色、声、香、味、触，还有内心的感受，称为法尘。所有的内心感受，以及感受和想法，所有的情绪，甚至连空的感觉，也是法尘，是被知道的症状。

因此，才会去抓住内心的空。是法尘。不是自我。说不出来，说是，说是改编内心的法尘，能感觉到空，能接收到空，能感受到空。那不是，不是心灵，也不是心灵。但什么都不显现，是空。那就是法尘。

理解错了。那些在我们之后修行的人，修行执着于法尘，也就是被知道的症状，就看不见在识蕴里的作用。是去知道空的功能，它去执着于空，却没有看见在识蕴里的症状。也就是知道法尘，也就是空。然后识蕴的症状，

在知道法尘的心识刹那，必然有心所，有感受、有想法、有行蕴，与知道的每一个当下结合。也就是知道，然后喜欢空，然后拿来在心里思考。

因此，就看不见，识蕴和行蕴合作运作，正在心中进行思维。即使到了那种程度，仍然必须在心中进行思维，因为它喜欢空。它必须在心中思考，不是在天上，也不是在地下。这样才能看见，识蕴和行蕴，拿空，也就是空是色，被知道的法尘，是色。

然后拿来在心中进行思维。识蕴是知道空，心中有了识蕴，然后有三个心所，感受、想法、行蕴，三个蕴结合起来，就成了五个蕴了。因为空是色。

是被知道的色，是被知道的法尘。然后，识蕴就是知道空的，心灵，去知道空，然后有三个心所，感受、想法、行蕴，也就是喜欢，喜欢空。然后记得，知道那是空。然后是行蕴，思考、思考、修饰。

怎么样呢？我们说，我们已经想过了，已经过去了，我们说，我们不说，我们说，我们不空，就在那里说着，是我们的，一直有“我们”在心里说着。这些都是修饰，是行蕴在修饰。因为我们去执着了症状，当成了我们自己，所以我们说，我们不空。我们就执着了心灵，当成了我们自己。

一切都是我们自己的。我们说，我们不空。然后法尘又是我们的，抓住不放。全部抓住，抓住了五蕴。结论就是抓住了作为色的空。

然后，感受、想法、行蕴、识蕴。结论就是抓住了五蕴，就这一次。

然后他们说，持久的禅修，会喜欢什么呢？

这是抓住空这个词语。它是可以被知道的事物，在我们心里，知道在我们心里空荡荡的。能知道的，不是它，不是心灵。它是被知道的法尘，是心门。它是色、声、香、味、触、法。但是内心的空，是用来被知道的事物，是色。

然后，将这个色拿来在心中修饰，也就是识蕴去知道了。去知道了色、声、香、味、触、法尘。在去知道之后，就用心所，是想法，识蕴、感受、想法、行蕴。三个蕴结合起来，包含着知道的每一个当下。然后拿来在心中修饰，这就是五蕴了。

当放下在心中修饰的事物，一直都在心中修饰，没有谁去执着，就只有在没有生灭的自然里生灭的行蕴。但是心灵不会显现，如果显现了，就全部都是法尘，全部都是被知道的症状。它因此才不显现知者。

对显现不感兴趣，如果显现了，它就立刻成为了被知道的事物，成为了法尘，它因此才不显现知者。显现的只是被知道的事物，但知者不显现。知者不显现，他们称之为心。

然后就去抓住，那个没有显现的禅修，叫做去抓住。也就是说，在心中没有显现的事物，叫做不执着五蕴。

那些在心里修饰的，全部都是脸，所有在心里修饰的，这些全部都是脸，然后就。在心里修饰，在心里修饰。批判，就像一个人在心里自言自语一样。

这个，它就是在心里修饰，就是五蕴。如果被知晓了，它就不出现在心里，就好像，就是那个支持，那个与功能结合的那个，然后在心里修饰，但是心却什么都没有显现。

那个心不是五蕴。五蕴不是心。五蕴是在心里修饰的事物。因此，才会发现心。

不是我们去发现心，也就是说，心，它什么都不想了。当什么都不想了，就发现了心。不是我们发现心。我说，心，就是没有什么，很平常的状态。

因此，才变成了发现心，当发现心了，就发现了法。到达了心，到达了依靠。禅修，就是没有人执着心。当下，五蕴不是心，也不执着心。依靠的事物。到达了心，发现了法。真实的法。在心中修饰，是一种自然。然后到达了心，到达了自然，也就是结束了对心的执着。涅槃，是所有修行者的道路。

为了让你听，哪一个会触动你的心，让你相信，就拿那个吧。我们都教导了一切。

今天我们修行就只在这里，我们什么都不取，什么都不听，也是可以的。但有些人，听了之后，就立刻，立刻就，就只想要空了。说什么都不听。

告诉他们那是法尘，是念头。空也是念头。但是有思考吗？提起来说，这是心。但是龙达为什么说。

是不想说，因为如果说什么，人们就会说，什么是心？然后就执着了。也就是说，当它到达了心，然后不执着心，心就变成了假的。到达了心，就是它就。

是存在于心中的行蕴。任何当下，只要结合，都来到心中。也就是说，缺少了执着。没有执着的人，也没有，没有自我在知道心中的行蕴。这一点最重要。也就是说，没有自我。不知道心中的行蕴。这一点非常重要，才能发现心。

当识蕴，五蕴，去知道，当有触碰，内六入和外六入。在现在这个当下，识蕴，不知道，不知道。去知道外面，和里面，互相触碰，相互碰撞。去知道外面，然后，会拿来在心中思考。

当来到心中思考，也就是都已经包含了。也就是，相互碰撞的事物，被知道的事物，全部都是色。色、味、触、风，也就是内心的感受，是色。然后将色拿来在心中思考修饰。识蕴，知道色之后，来在心中思考。就用心所，感受、想法、行蕴，心所，叫做在已知觉的心灵，在那一已知觉的心灵上，

不晓得每一个卡。不知道每一个刹那，叫做心灵。客户聊天室，一眨眼的功夫，只花一秒，在知道和修饰念头时，甚至比刹那还要快。

思考，就是知道者。心中思考，或者说，知道者，然后思考。知道者，然后思考，修饰，评论。那些我们写作或演讲的方式，在心中陈述，正在写作的人，纠正他写作中的错误，写完后再返回纠正。这就是在脑海中编辑。就像一个人在解说，在心中评论一样。

当识蕴，五蕴去知道，看后很喜欢，就会评论。知道了，但不是很喜欢，也会评论。看后既不喜欢也不讨厌，也会评论。它因此才在我们心中。所以心灵，就一直在知道，并且评论。没有哪个心灵是清醒而空洞的。没有。那种声称自己已经清空心灵的人，不评论任何事情，是不存在的。那种心是假的。

那种声称自己已经清空心灵的人，总是还有五蕴在进行批评性的思辨，只不过那五蕴是在心里进行的。但那个心不是。那种声称清空的人，总还有五蕴在进行评论和思辨。而这个人却并不会去察觉。

那些发生在心中的评论和思辨，不会有任何人注意到，因为我们并不会察觉到那些活动。心灵和行蕴只是在那里自己生灭，彼此互动。这是五蕴的运作过程，与耳、鼻、舌、身、意等感官接触，然后提取信息在心中进行评论和思辨。重点在于，那个评论和思辨并不是“我们”在做，而是五蕴本身的活动。

因此，真正的觉知——那个不显露任何事物的心——便开始运作。当行蕴开始在心里作用时，心会知晓有事物正在被加工处理。

所以，龙达会把心比作一面镜子，镜子的功能就是照出我们的面容。

而行蕴——在五个方面的识蕴，即在每个当下觉知——知晓着色、声、香、味、触等感官输入。龙达会把心比作一面镜子，镜子的功能就是照出我们的面容。

至于行蕴——在五个方面的识蕴——在每个当下觉知色、声、香、味、触的感官输入，而认知事物是形式。然后龙达把那些在意识中浮现的，那些思辨比作在镜子上投射的影子。

但是镜子有觉知的功能，它知道有何种影子投射在上面。而且，影子停留一会儿便会消失，新的影子会投射上来，然后再次消失。但镜子并不会主动去寻找影子，影子只是被动地显现在镜子上，让镜子自然而然地知道。

而我们却做了与此相反的事情，也就是试图主动去清除心灵中的活动。

因为无明，因为不了解龙达所说的这个过程，或者说不了解佛陀的教诲，不了解真正的佛教徒应该如何修行。

它与我们的本性背道而驰，这也就是，我们尝试着尽可能的去清除杂念和欲望，好让我们的心像一面空荡荡的镜子一般，并误以为只要能达到心的空性，就达成了一切。

它本身并不知道任何事情。它没有消除那些在心中滋生的邪恶和杂念。因此它没有能够清除那些投射在色、声、香、味、触之上的阴影。而事实上，那些投射在心中的事物——那些杂念——会出于它们的本性而生起和消散。我们并没有去观察，而是试图清除那些让我们变得空性且无用的东西。

但，我们确实也能做一些事情，那就是，我们必须让邪恶与杂念发生，这样我们才能认识它们。我们应该持续不断地让邪恶与杂念生起。

但真正的觉知，没有必要观察正在发生的事情——它像一面空空荡荡的镜子，在那里让所有的事情生灭，然后心便能知道这些。

这就是真相。它不该是邪恶的，也不该执着于各种事情，而该任其自然——放下意识中的活动——这就是彻底的空性。心灵因此变空！我们不该执着于那些生灭的活动。

这是一种叫做“想知者”的错误，这种错误就是只观察意识本身，而不去探究其原因和影响。

心灵因此是空，然后是空。这是一个巨大的错误。因为那个空性是心的状态，是能被知道的。那是一种存在于门内的心的状态，那是一种在镜子里的影像。


---



翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求：
1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语
2. 不遗漏内容
3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！

-----

โอกาสขน้ำตาตาให้การบ้านไปที่เก๋ติดติดว่างอ่ะค่ะแล้วทีนี้ก็กลับไปพิจารณากายเหมือนเดิมนะคะก็มีมีวันนึงก็คือเดินเดินพิจารณาไปก็ก็เห็นการเน่าเปื่อยพังก็คือมันมีความเน่าอยู่ใน。
ในตัวนี้ค่ะแล้วเสร็จมันก็จะเกิดเหมือน。
เหมือนปิติหลวงตาช่วงขณะเดินก็ปิติอยู่อย่างนั้นนะคะก็เห็นว่ามันมันก็มันการปรุงแตพี่ปิติเกิดขึ้นก็แค่แค่รู้มันมันก็ดับไปอ่ะค่ะเราก็ก็ทำอยู่สักระยะหนึ่งก็ก็。
มันก็เห็นความเกิดจากอย่างนั้น。
ก็รู้สึกว่าเป็นปีติปิติมากจนมัน。
เดินไกใจเบาใจเบาอะไรอย่างนี้ค่ะหลวงตา。
แล้วก็พอมาอีกวันนึงก็เดินเหมือนเดิมอีกไอ้ปิติตรงนี้มันก็ไม่มี。
มันหายไปมันก็มีแต่เวทนาเกิดขึ้น。
ก็ทำยังไงมันก็เวทนามันก็ไม่หลุดจากเวทนาก็ทำไมมันไม่เหมือนเดิมก็ก็ไม่สนใจมันก็ก็ปล่อยมันเลยค่ะหลวงตาก็เลยเลิกเลย。
เลิกแล้วก็กลับบ้านเลยค่ะหลวงตาพอกลับบ้านไปก็ไม่ทำอะไรก็นอนเลยค่ะหลวงตาพอนอนปุ๊บก็นิมิตได้ยินเสียงว่า。
มันเป็นเส้นทางเดิน。
ก็หาหลวงตาพอตอนเช้ามาก็รู้สึกแบบว่าทุกๆอย่างที่ที่มันเกิดขึ้นทั้งสองสภาวะเนี่ยมันมันเป็นของคู่กันที่ที่มันต้องเ。
ดินไปค่ะ。
ก็อย่างนั้นนะเหมือน。
โยมแล้วขับรถ。
กันมาจากกรุงเทพฯ。
มาที่เนี่ยเขาใหญ่เนี่ยมาที่เนี่ย。
เพื่อทำอาจารย์คีรี。
สองข้างทางเนี่ย。
เก็บมันสองข้างทางก็มี。
ประสบกับสุขเวทนาบ้างทุกเวทนาบ้างเป็นกลางๆบ้าง。
ไม่ถูกไม่ถูกบ้านตลอดเส้นทาง。
เป็นทางผ่าน。
มิปิติสุอุเบขาหรือเอฆตาจิตที่เป็นชาญก็ตามหรือไม่เป็นชาญก็ตามจะแค่โปร่งโลกเบาสบายธรรมดาก็ตามมันก็เ，ป，็，น，เ，ว，ท，น，า，ท，ี่，ย，ึ，ถือไม่ได้，ต，ร。
งข，้างทาง。
เราไปยึดถือฝ่ายที่มันพิจารนาความตายพิจารนาร่างกายและไม่เกินพิธีสซซราบซ่านไปทั่วตัว。
เราก็。
ความใส่ใจร้อยpercentในการพิจารณาความตายหน้าเปลยผูพางเนี่ยมันลดลงไปไม่สนใจแต่อาการปีติขนลุกขนชันที่เป็นเวทนา。
แต่แท้จริงขนาดนั้นเนี่ยความใส่ใจที่จะ。
รู้มีสติสัมปชัญญะรู้ความเป็นจริงของร่างกายว่าประกอบไปด้วยธาตุดินธาตุน้ำธาตุลมธาตุไฟมันไม่เที่ยง。
มันเป็นของพังของตายของเน่ามาจากดินกลับคืนสู่ดินมาจากน้ำกลับคืนสู่น้ำมาจากล่มกลับคืนสู่ไฟกลับคืนสู่ไฟ。
มาจากความว่างเปล่ากลับคืนสู่ความว่างเปล่าไม่เหลือตัวเหลือตนไม่มีตัวมีตนไม่มีเรามีตัวเรามีตัวตนของเรา。
มันเกิดปติเราก็ไม่เห็นจะทำความจริงนี่แหละเราก็มาให้ความสนใจกับอาการปีติซซ่าซบซ้าน。
โดยลืมค่อยๆลืมเรือนจะทำความจริในจำทุกอย่างอนัตาของร่างกาย。
แต่พอวันต่อมาเนี่ยมันเกิดทุกปตนาไม่เกิดปีติอย่างเก่า。
ความจริงไอ้ที่มันมันเกิดทุกเวฒนาก็เพราะว่าเราเนี่ยไม่อยากให้ได้เกิดปิติเหมือนวันเมื่อวาน。
เกิดกเลสเป็นความอยากขึ้นมามันไม่ได้เป็นธรรมชาติที่เห็นว่านี่มันมีความอยากมันเป็นกเลสแล้วก็ลงไปนกเลสคือไม่อยากได้ปิติพี่นาร่างกายแล้วต้องเกิดปิติที่นาร่างกายแล้วต้องเกิดปิติ。
มันก็เลยกลายเป็นว่าทำไม่ได้ความอยากทำไม่ได้ความอยากมันเป็นเลปัญหามันก็เลยมีแต่ความทุกข์ทุกก็เวทนาก็เข้าครำ。
ทุกเวลา。
ไม่รู้โทรทันอีก。
ก็มีความไม่พอใจทุกเวทนา。
ก็ที่โดนผักใทุกเวทนาอยากให้มันดับไปแล้วก็อยากได้สุขเวทนาที่เป็นปีติ。
ยังเมื่อวานนี้。
มันก็เลยทำไปด้วยกเลสนะเนี่ยก็เลยเลิกแล้วกลับบ้านไปนอน。
ทำก็มาบอกวามันเป็นทางผ่าน。
หมายถึงว่าไม่ให้ยึดติดทั้งสุขและทุกข์。
ต้อง。
มีสติสัมปชัญะจะทำความจริง。
แต่ในสิ่งที่เรากำลังพิจารณาอยู่ไม่สนใจสุขทุกข์สิ่งที่ไม่จารนาเนี่ยก็คือเหมือนกับว่าเราเดินทางจากกรุงเทพฯมุ่งมา่นที่พุทธธรรมมาฐานปคีรีในคือสิ่งที่เรากำลังพิจารณาอยู่คือกรรมฐานมรณสติส่วนสุขทุกข์ระหว่างรายทางไม่ให้สนใจว่ายึดถือแต่ก็รู้มันอยู่ไม่ใช่。
ว่าจอดรถไปทำลายมัน。
แต่พอมันเป็นสุขพัฒนาก็ผ่านมาก็ไปเก็บมัน。
แต่พอทุกเวนาก็จอดรถไปทำลายมันยังเงียจะถึงพุทธธรรมสานมาจากคีรีเมื่อไหร่แล้วเราทิ้งเป้าหมายไปแล้วคือพิจารณาเห็นเป็นกรรมสถานวนาเที่ยงหรืออย่างทุกตาที่ถึงบ้านไม่ได้แต่เราทำไปมันก็ถูกทุกอย่างนี่。
แหละ。
แต่อดทนเอา。
เดินหน้าไปทั้งวันทั้งคืนก็เจ็บ็ปวดเมื่อยแต่ก็อดทนเอา。
บมีศรัทธาในคำสอนพระเจ้าศรัทธาในปนพพานปรารถนาปนิพานในปัจจุบันนี้เดี๋ยวนี้มีสติสมาธิปัญญาศรัทธาความเพียรในขันติ。
สถานในพระสัธรรมคำสอนเพียนเอา。
จะถูกทุกข์กระทเธอเอาไปติดในยึดแล้วก็พี่จารนาไอ้ตัวพี่นาเนี่ยถ้ากรรมฐานมานะนั่นแหละ。
ที่เป็นตัวพี่นาอยู่ในปัจจุบันขนาดปัจบันขนาดให้เห็นว่ากรรมฐานหนังหุ่มขี้แผ่นเดียวเจาะรูไหนว่าจะแผ่นหนังนี้เป็นขี้ไหลออกทุกทุกขทวารเจาะรูตาก็มีขี้ตาไหลเจาะรูหูก็มีขี้หูเจาะรูจมูกก็มีขี้หเจาะรูปากก็มีขี。
้ฟัน。
เจาะรูผิวหนังก็มีขี้เหงื่อเจาะดูหัวก็มีขี้รังแค。
เจาะรูตะวันหนักตะวันเบาไม่ต้องพูดถึงกับเน้นอวน。
หนังหุ้มขี้แผ่นเดียวหนังผืนเดียวหุ้มขี้ไว้ภายใน。
แต่ที่มีแต่ความสกปรกพี่นาอย่างนี้ซ้ำเข้าซ้ำเข้าลอกหนังมันออกจะพบมีแต่ขี้ไหลออกมาจริงๆข้างในมีแต่ขี้เหม็นไม่หมด。
ทุกรูเลยไม่ต้องไปผ่าออกมามันก็ม็นทุกรูที่ไหลออกมา。
ไม่เห็นเป็นมรณสติตายแล้วเน่าสลายกลับคืนสุชาติที่น้ำลมไฟ。
ที่นาไหนเนี่ยความเยบ้านถึงบ้านเป็นตัวเป็นตนเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราก็เพื่อความปล่อยวางความรู้สึกบ้านถึงมั่น。
สิความคิดมาถึงบ้านโลกปาตุทั้งหลายมันก็ระเบิดออกไปจากข้างในคือระเบิดเอาวิชาคือความโง่。
ออกไปไปรวมกับจักรวาลเดิม。
พี่นาแน่เราไปอยาอย่าไปอยากได้พิธีอย่าไปอยากได้อารมณ์สุขอย่าไปอยากอยากได้ชาานเกิดความอยากรู้มันก็จะเป็นกเลสมันก็เลยมีแต่ความทุกข์อึดอัดแน่นตอนนี้เราก็ไปผลใอีกมันก็เลยเกิดขึ้นทั้ง。
ร่อง。
หลง。
เข้าใจแม่。
เนี่ยมันวันวันก่อนก็มา。
มันก็พงเหลืองผ่องใสดีเริ่มกลับไปจะได้ติดว่างหมดเลยล่ะ。
อากายความตายชัดเจนอยู่ดีๆ。
เห็นเขาพี่จารนาจิตแล้วก็ว่ากันเป็นแถวเลยไม่ไปคุยใครยังไงก็ไม่รู้คิดเอาเองก็ไม่รู้แล้วสุดท้ายก็ไปติดว่างไม่เอาแล้วพี่นากายแล้วติดว่างเราเห็นแล้วเริ่มดำดำดำหน้าเริ่มกล้ามีสิวมีฝ้า。
เต็ม。
บอกว่าผิดแล้วผิดแล้วแบบนี้。
ไปพิจารนาจิตติดว่างทิ้งการณสุภกรรมฐานมานานสติไปแล้ว。
วันนี้ก็。
เราก็เลยบอกว่าการพิจารณาสุภกรรมสถานมรณทุกสติทำเห็นจิชัดเจนดีมากและ。
แต่เราไม่เข้าใจเราก็เลยบอกว่าพี่นากายแล้วมันไม่เห็นจิตมันไม่ได้ดูจิตอย่างงามันฟังจิตไม่รู้เรื่อง。
แต่ความไม่เข้าใจของเราเนี่ย。
มันเลยทำให้เราเข้าใจคลาดเคลื่อนเราว่าพี่จารณากายแล้วมันไม่เห็นจิตมันช้า。
ไปจิตไปวาฬจิตจะนพานเร็วมันก็จะไปกระโดดข้ามไปว่างเลยอย่างนั้นน่ะ。
ความจริงการพิจารณากายในมันเป็นเครื่องล่อไว้แล้วเป็นเครื่องล่อของสติสัมปชัญญะ。
ให้มีสัติสัรรญาณระลึรู้ในสัจธรรมความจริงอยู่ในร่างกายของเราให้เห็นเป็นอสุภกรรมฐานบณติให้เห็นเป็นธาสกินน้ำลมไฟใ。
ห้ชัดเจน。
ที่พิจารณาอยู่นั่นแหละจิตประสงออกนอกออกไปจาก。
สิ่งที่กำลังพิจารณาเนี่ยมันก็จะรู้เท่าทันทันทีเลยว่ามันส่งออกนอกไปแล้วเราพี่นาความตายอยู่นะความตายหน้าฝืฟูฟังเป็นธาตุดินน้ำลมไฟอยู่อยู่ไปคิดถึงเรื่องอะไรแจ้งกเข้ามาก็จะเห็นว่าเอามันหลงและขาดสติมันไม่อยู่การพินาในปัจจุบันและสออกนอกลงจิตออกนอกนอกก。
็จะรู้ทันทันทีเพราะว่าเราก็ลังที่นาเรื่องความตายอยู่มันกลับลืมเรื่อง。
ความตายแต่ไปคิดถึงใครเข้า。
เนี่ยมันก็คือ。
เห็นชัดมากเลยเร็วมากการที่นากายให้เห็นจิตเร็วมากเลยแล้วปล่อยวางจิตได้เร็วมาก。
หลังหาความตายอยู่ตรงจิถึงใคร。
จะส่งจิตออกนอกลงสจิตออกนอกเป็นสมุนไทเป็นเหตุให้เกิดทุกข์。
การหลงส่งจิออกนอก。
คจิจแจ้งเป็นมากกว่าให้จิจแจ้ง。
เป็นโรจน์ก็คือว่าเห็นว่าจิตเนี่ยมันไม่หลงส่งออกนอกแล้ว。
ลงสออกนอก。
ไม่รู้ออกไปไหนอ่ะมันก็ไม่อยู่ในวงของการพิจารณาอยู่。
ผมไม่รู้ส่งออกนอกก็อยู่ในวงการเพร่างกายนี่แหละอยู่ในวงของร่างกายไม่ได้ส่งออกนอกไปไหนแล้วไม่ได้ไปจับอารมณ์ว่างโลกโป่งเบาสบายมันอยู่แต่การที่นากายมันไม่สนใจอารมณ์ปีติที่ว่างโลกโปร่งเบาสบายมันไม่。
สนใจ。
แล้วมันไม่สนใจเป็นนิลมหักใสอาการทุกเวทนาที่เจ็บปวดด้วยยร่างกายระหว่างที่เดินจงกลมพิจารณาอยู่。
มันไม่สนใจต้องทุกขเวทนาและทุกเวทนา。
แล้วก็。
มันก็เลย。
จิตมันก็เลยสติสัมปชัญะมันก็เลยอยู่อยู่กับการพิจารนาต่อเนื่องขาดสายมันไม่หลุดออกไปหาเวทนาไม่หลุดออกไปส่งจิออกนอก。
มันก็เลยเป็นสติญาติจดจ่ออยู่กับสุภาพกรรมฐานมาณปกติอย่างต่อได้ขาดสาเหตุจะทำความจริอันนี้จังทุกอย่างหน้าตาไม่เที่ยงในร่างกายจนต่อเนื่องไม่ขาดสายอย่างนี้ใช้เวลาไม่นานเลย。
แต่ละท่านก็ใช้เวลาไม่นาน。
เดือนสองเดือนภายในสามเดือนก็ระเบิดโลกธสุไปหมด。
ระเบิดเอาวิชาความโง่ความำลังยึดถือว่าเราเป็นตัวเป็นตนมีตัวมีตนระเบิดโลกธาตุไปหมดเลย。
อะไรมันไม่หลงสจิตออกนอกมันเลยสติชัยะมันเลยจดจ่อต่อเนื่องอยู่การที่นามันเลยกลายเป็นอุปจาระสมาธิที่เ，ป，็，น，ส，ม，า，ธ，ที่ต，่อเนื่องอ，ย，ู。
่ก，ารพินา。
ไม่ขาดตาย。
สวจิตมันจะรวมไปเป็นอัปนาสมาธิ。
ตอนที่มันระเบิดโลกธาตุแล้วทิแล้วเนี่ยมันจะรวมไปเป็นเรื่องของมันเองไม่ได้เกี่ยวกับเรา。
เวลามันรวมไปมันไม่ได้ตั้งใจหรอกมันไม่ตั้งใจไปคิดึแบบนั้นหรอกไม่อยากให้มันรวมมันก็รวมมันเป็นบุตรบุพเพพก็บุชะตาบุญวาสนาบารมีเก่ามันก็รวไปเองไม่อยากให้รวมก็รวมไปเองรวมลงไประหว่างที่พิจารนาแล้วมันขาดไปเลยรวมแล้วมันขาดหายไปจากอะไรก็ไม่รู้。
แล้ว。
สว่างไสวัยเจเจ้าไม่ใช่แค่ขนลุกซุซ่าธรรมดาหรอกสว่างไสวเจ้ามาจากข้างในรวมเองแล้วสว่างไสวเองโลกธาตุอากาศลอยไปเลย。
น้ำมันเป็นของมันเองเราที่ไม่อยากให้มันเป็น。
จะหามันก็ไม่ได้จะไม่อยากให้มันเป็นก็ไม่ได้ไม่ต้องไปอยากให้เป็นหรอกเวลาผมคุณวาสนาบามีเก่ามันเคยมีมามันก็เป็นมันเองตอนที่มันระเบิดโลธาตุขาดแล้วมันไม่ยึดอะไรมันก็มันก็ร่วมเป็นปติก่อนก่อนที่มันจะนพานมันเป็นชาญก่อนวฒน์อาหารประเภทเจโ。
วุฒิ。
แต่ามันไม่มีเพื่อนสนนาบารมีเก่ามันก็จะเป็นอาหารประเภทสุกับวิปโกคือเป็นแค่ประจารย์ละสมาธิจนที่พานไปเลย。
เวลาจะไปสนใจมาเลยอารมณ์ชายมันจะเป็นตัวเองมันเองเราก็พิจารนายต่อเนื่องไม่ขาดสายนะ。
เข้าใจอย่างพอเราไปเริ่มเนี่ยไปจับเวลานาเข้า。
พี่นากายระบพี่นากายไปพี่นากายกับไปพี่นากายอยากเก่าไม่ใช่ดูจิตว่านะกลับไปพี่นากายตอนเช้าเหลืองใสสว่างสวายดีกกลับมาถ，ู。
กทางแล้ว。
แป๊บเดียวกลับมามาดามอีกแล้วเนี่ย。
อยากได้ปติ。
แล้วตอนนี้ก็อยากได้พิติเป็นกเลสไม่รู้เท่าทานเกิดเจ็บปวดเมื่อยไปหมดเลยทั่วตัวเลยเนี่ยแล้วก็ที่ลใสอยากให้ทุกเวดาหายไปขึ้นทั้งร่องเลยดีรักทางเกลทุกขทุกเข้าตำราตอนนี้หนักหนาหนักหนอทุกหน่อก็เพราะตัวนี้กเลส。
ทางเดินหรือยังเข้าใจชัดเจนไหม。
ปฏิบัติพัดไปพัดมาเนี่ยขณะที่คนชี้อยู่ทุกวันนะเนี่ย。
มีคนชี้ยังพัดเลยไหมครับไปพัดมาเนี่ย。
คนที่ปฏิบัติเองจะไปได้ไหมที่ถามเรามาเย็นเองปฏิบัติเองจะไปได้ไหมมีคนชี้อยู่คนชี้อยู่เนี่ยมันยังพัดไปพลัดมาเลยเนี่ย。
พี่นากายจิตส่งออกนอกชัดเจนมากเลยได้รู้เท่าทันเร็วมากเลยไอ้การไปพนาจิตเนี่ยจะดูไปไม่รอดสักคนนึงอ่ะ。
เพราะว่าไปติดว่างหมดพี่นาจิตติดว่างหมด。
ก็ไม่ใช่ว่าพี่นาจิตแล้วจะติดบ้านทุกคนแต่มันน้อยนัก。
ขวัวกับเขาวัว。
คนดูจิตเท่ากับคนนวัวแต่คนที่จะดูจิตและไม่ติดว่าง。
มันเท่ากับเขาวัว。
กลตัวเป็นแค่สองเขา。
อย่าไปเอาตามอย่างเขา。
กาพินาร่างกายที่นาความตายของถามน้ำน้ำเห็นจิตตกออกนอกเร็วที่สุดและ。
ที่นาความตายอยู่เนี่ยมันก็จะ。
มันจะรู้การจิตเองการจิตแล้วมันก็จะมายึดถืออะไรระเบิดโลธาตุแล้วโลกถ้าาตุระเบิดไปจริงๆนะพี่นาไปอย่างนี้และจิตมันก็จะ。
มันก็จะเกิดดับเกิดดับในอากาศเลยแล้วก็สิที่จิเดือนที่ผ่านมาเลย。
มันจะเกิดดับในอากาศนะเพราะตัวตนไม่มีแล้วเนี่ยมันไม่มีตัวเลยเดินไปไหนไม่มีตัวนะหัวหัวแขนขาลำตัวมันหายไปหมดเลยมันห，า。
ยทั้งตัว。
มันเดินไปอย่างนี้พอมันระเบิดโลธาตุไปไหนไปแล้วพี่นาจนมันสิปล่อยวางคนที่บ้านบ้านในร่างกายตัวต้นแล้วเนี่ย。
มันไม่มีตัวเดินไปไหนไปไหนไม่มีตัวหรอกมันว่างไปหมดเลยคือมันว่าจะตัวตนมันเป็นอากาศถ้าเดินไปไม่มีตัว。
แต่ต้องไปมือจับเพราะมือจับไม่มีตัวแต่พอมึงไม่จับตัวเองเลยมันไม่มีความรู้สึกว่ามีตัวมันว่าไปหมดเลยมันว่าจะตัวตนเหมือนอากาศเดินไปเวลาเดินไปเห็น。
พวกหญ่าตามริมทางเหมือนกับมันคล้ายๆกับไปยืนเดินไปตามยอดย่าและยอดยามันไม่ยับแต่ไปที่กินก็ยับแหละมันเป็นแค่ไม่มีตัวแล้วไม่มีน้ำหนักรู้สึกไม่มีน้ำหนักแต่ไม่ชั่างกิโลน้ำหนักเท่าเดิมแต่มันเป็นความรู้สึกไม่มีตัวไม่มีน้ำ。
หนัก。
แต่จริงๆพอจับตัวมีตัวไปชั่งกิโลมีน้ำหนักแล้วมีความรู้สึกวามันสามารถเดินอากาศขึ้นไปได้แต่จริงๆอ่ะมันก็ออกไม่ได้แต่มันมีความรู้สึกว่ามันออกไม่ได้เพราะไม่มีตัวแล้วไม่มีน้ำหนัก。
ตอนนี้มันก็เลยพอไม่มีตัวเนี่ยมันก็เลยจิตอ่ะมันเกิดดับอยู่ในอากาศโดยไม่ต้องเป็นคนไปดูมัน。
ตรงนี้สำคัญมันเลยจิตมันเลยกับกับเองแสงยิ่งห้อย。
เหมือนฟ้าแรบเหมือนพยักษค์แดด。
เดินไม่มีใครไปดูมาเลย。
มันเกิดเองดับเองให้เห็นเลยแล้วก็ก็ไปเที่ยวก็ไม่เที่ยวก็ไม่เที่ยวก็ไม่เที่ยวกันนั่ะ。
ถือจิตเลย。
ที่เกิดดับในอากาศแค่。
สิึบ้านถือว่าถ้ากายและติดตอนนี้ผ่านไป。
มันทางเดินหน้าเนี่ยทางเดินจริงๆเป็นอริยมากทางของอยมากผลที่เป็นทางเดินของพุทธเจ้าพระอารามทั้งหลายที่ทางเดิน。
ตอนนี้ยังยังคนพินา。
ตาอย่างน้อยอ่ะพี่หน้าใช่ไหม。
แล้วหน่อยก็เป็นอากายหน่อยก็ไปตั้งอีกอ่ะเข้าใจผิด。
เวลาพี่นากายยังพี่นากายอยู่เวลาเขาลงการบ้านเรื่องเรื่องจิต。
เรื่องจิตเรื่อง。
เรื่องจิตเรื่องผู้รู้เรื่องปล่อยวางจิตปล่อยวางผู้รู้เราไม่ฟังเราก็ไม่สนใจฟังเราบอกตอนนี้เราทำเราพี่ตายเราก็เลยไม่ฟังแต่เราฟังเราก็ไปไม่หลงอีกลงไปลงไปจับว่าอีกดูจิตว่าแต่ผมไม่ฟังก็หลงอีกบอกวามันทำให้เนิช้าไม่รู้ว่าไม่เข้าใจว่าอะไรเป็น。
อะไร。
เพราะเราก็ไม่ฟังแล้วว่าเราจะทำแต่ของเราเรื่องที่นากาย。
เราเลยไม่เห็นว่าไม่ได้ฟังว่าการที่นากายไม่เห็นจิตส่งออกสถานจิตส่งออกได้เร็วมากเพราะว่า。
พี่นากายพี่นาความตายไม่ใช่เกี่ยวเรื่องความตายที่มันส่งออกนอกส่งออกนอกไปแล้ว。
พี่การพี่นาความตายคิดถึงสามีไปคิดถึงลูกออกนอกไปเนี่ยมันก็คิดิดเดียวแล้วหลุดเลยออกจากการส่งออกมันกลับมาที่ความตายเลยความตายไม่ออกได้เร็วที่สุดอย่างเดียวมันว่าเพราะอะไรเพราะว่าไม่มีเครื่องลไม่มีเครื่อง。
อยู่。
มีเครื่องล่ออยู่ไม่หลุดออกจากเครื่องล่อไม่เลยรู้ว่าจะไปไหน。
หายใจเข้าพูดหายใจออกโทหายใจเข้าพูดหายใจออกโทมันก็มีเครื่องล่อว่าลมหายใจนี่แหละคือการพินากายนาปติคือกายเป็นการยานุปสนาสถประฐานอยู่ได้หมเป็นหัวใจของเนี่ยเป็นเป็นกรรมฐานที่เป็นมงกุฎกรรมฐานอาพุทธเจ้ายกย่องพลังโรงพยาบาลหรือที่ให้ฝึกกันแล。
้วก็。
กำลังจิที่มันแก่กล้าแล้วก็。
เราก็มารู้หรอไม่ใช่ก็ออกตามความเป็นจริงมันจะได้ไม่ง่วง。
ไม่เบอร์ไม่ไม่ลอยใจลอยส่งจิตออกนอก。
นั่งไปแล้วครหลับหลับสบไป。
เดี๋ยวหลงสจิตออกนอกและมันไม่มีสติสติมันอ่อนแอ。
กำลังจิตมันอ่อนแอปกติมันอ่อนแอกำลังจะก็เลยอ่อนแอลูกตาก็สอนเรื่องพลังลมปาน。
เราฝพลังความแกก่กล้าบ่อยๆแล้วเนี่ยจิมันก็มีกำลังเวลาหน้ามันก็ไม่ง่วงอกวงใจลอยหรือนั่งง่วงคอนั่งหลับคอหักอยู่นั่นแหละ。
อย่างนี้มันไม่ได้เรื่องื่องได้ราวเลยปฏิบัติ。
ทำพลังโรงพยาบาลเสร็จแล้วเนี่ย。
เราก็พลังลบาลก็สอนแล้วทุกคนก็เข้าใจแล้วก็ในไฟล์เสียงก็มีแล้วก็พลังโรงพยาบาลมันแค่กล้าแล้วเราก็จะทำแต่แล้ววันละพักนึงทำได้หลายครั้งก็ได้แต่แล้วมันรู้ลงมหาใจก็ออกตามความเป็นจริงรู้ตามความเป็นจริ。
งได้。
ความเป็นจริงอย่าขาดหรือหายใจคำพูดหายใจออกโทรด้วยก็ได้อย่าขาดก็รู้อยู่ก็ได้แบบนี้คิดอะไรทันเลยสออกนอกไปออกตามควา，ม。
เป็นจริง。
หายใจออกหรือหายใจเข้าหายใจอยากหรือหายใจนุ่มนวลแผ่วเบาอย่าลึกละเอียดหายใจกระแทกกระๆยาวๆหรือหายใจราบเรียบสมมุติรับเรียบมันก็จะรู้เองอ่ะเพราะว่ามีต่อเนื่องไม่ขาดสายลืมลมหายใจเข้าออกแสดงว่านอกเพราะว่าไม่มีเครื่องลจิได้เร็วคนที่ไม่มีเครื่องลจิตเลยอย่。
างเดียวตรงๆเลยเนี่ย。
ไม่รอดสักคนนึงอ่ะ。
อะไร่。
รอบไม่มีตัวเปรียบเทียบว่าจิส่งออกไปหรือไม่ส่งออกไป。
แต่พอเราดูจิตและจิตว่า。
เพลงจิตภาษาอังกฤษมันว่าง。
แล้วก็ติดว่าง。
แล้วไม่เห็นตัวเราที่เป็นตัวเพลงไม่ได้ปล่อยวางตัวเราเพจิตติดว่าง。
มาเนี่ยเป็นแถวเป็นแนวที่มาเนี่ยที่ประสการบ้านกันมาจากหลายที่หลายทิศหลายทางหลายสำนักที่มาแล้วดูจิตว่าเป็นแถวเป็นแนวอากาศดูจิตอาการดูจิตอารมณ์แยกไม่ออกระหว่างว่าอันไหนอารมณ์ที่ถูกรู้กับจิตที่เป็นรู้อา。
รมณ์。
แยกไม่ออกนะส่วนใหญ่。
ดูจิอารมณ์หมดเลยจิอาการหมดดูจิตว่างเพราะอะไรดูจิตไม่รู้อะไรคือจิตไม่รู้ว่าอะไรคืออารมณ์。
อารมณ์คือ。
สิ่งที่ถูกรู้อาการที่ถูกรู้เรียกว่าอารมณ์ส่วนจิตคือผู้รู้อารมณ์ผู้รู้รู้ผู้รู้เสียงผู้รู้กินผู้รู้，ร，ถ，ผ，ู，้，ร，ู，้สัม，ผัสผู้รู้，อ，า。
กา，รของใจ。
ขนาดเนี่ยผู้รู้ทุกปัจจุบันขณะเรียกว่าจิตผู้รู้เนี่ยคือวิณนาการทำงานร่วมกับเจติก็ต้องรู้แล้วก็มีเวฒนาถูกใจไม่ถูกใจหรือไม่ถไม่ถถูกใจไม่ถูกใจจำได้ไหมรู้แล้วก็เอามาคิดคิดอันนี้เรียกว่าจิตหนึ่งขนาดจิตขนาดจิตคือทำงานร่วมเจเนี่ยคือผู้รู้ที่ทำงานร่วมเจแ。
ล้วมาคิดติดแต่พูดภาอยู่ในใจเรียกเรียกว่าจิต1ขนาด0。
แต่จิเป็นขนาดจิเนี่ยมันเกิดดับเกิดดับเร็วมากเป็นปมนูเลย。
เหมือนกับกระแสไฟนีออนเราเนี่ย。
อิเล็กทอนมันวิ่งระดับระดับระดับทีละดวงแต่มัน。
มันต่อเนื่องนะมันเกิดดับต่อเนื่องเลยเราเนี่ยเรามองไปอ่อนกระแสไฟอ่อนเหมือนกับไม่กระพริบเลยแต่ภายในมันมีตอนวิ่งทีละดวงทีละดวงนะแต่มันวิ่งต่อเนื่องกันเกิดดับระดับระดับต่อเนื่องกัน。
มันเป็นสันคติ。
ต่อเนื่องการเรียกสันสติต่อเนื่องการจนเลยมองไม่เห็นว่าคิดเกิดดับ。
มันมองยากนั้นถ้าเราไปดูจิตอย่างเดียวมันมองยากกว่าเกิดดับ。
มันก็ดับก็เลยกลายเป็นว่าเราเอาว่าตัวเราไปเป็นจิตเอาจิตเป็นตัวเราเอาตัวเราไปตั้งรู้ซ้ายนะเนี่ยเราไม่เห็นว่าจิตมันเกิดดับเลยเอาตัวเราไปตั้งรู้ข่าวไว้เลย。
การดูจิตอย่างเดียวมันก็มีปัญหาอย่างนี้。
เอาตัวเราไปตั้งรู้ข่าวไว้เลยว่าเราไม่เห็นเกิดดับ。
เราก็ไม่รู้แยกไม่ออกระหว่างว่าคิดกับอารมณ์รูปเสียงกินรถผลพระแล้วก็อาการของใจทำอารมณ์เนี่ย。
เป็นอายัดสำนะภายนอกทั้งหมดเนี่ยเป็นสิ่งที่ถูกรู้เรียกว่าอารมณ์ทั้งหมด。
อารมณ์ไม่เหมือนภาษาไทยที่แปลว่าของขึ้น。
แต่อารมณ์เนี่ยภาษาปรีเนี่ยภาษาธรรมะเนี่ยคือ。
สิ่งที่ถูกรู้เป็นสิ่งที่ถูกรู้ด้วยวิญญาณอขันธ์。
อารมณ์คือสิ่งที่ถูกในวิอาการอาก็มีอะไรก็มีรูปเสียงกินลดพระแล้วก็อากาศหัวใจเรียกทำอารมณ์อาการใจทั้งหมดและความรู้สึกและคิดอารมณ์ทั้งหมดเนี่ยนะเบาสบายแม้แต่ความรู้สึกว่างนะก็เป็นทำอารมณ์เป็นอาการที่ถู。
กลูก。
พี่ก็ไปึกยึดว่างในใจเนี่ยประทำอารมณ์นะยทำอารมณ์ไม่ได้เป็นว่าจะตัวตนเป็นใจที่ว่าจะตัวตนว่าจะว่าจะแต่งประยุึดทำอารมณ์ภายในใจรู้สึกได้ถึงความว่างรับรู้ได้ถึงความว่างสัมผัสได้ถึงความว่างนั้นไม่ใช่ไม่ใช่ใจหรือใจแต่ไม่ปรากฏอะไรเลยเป็นความว่างนั้นอ่ะคื。
อทำอารมณ์。
เข้าใจผิดที่ปฏิบัติหลังเราเนี่ย。
ปฏิบัติยึดเอาธรรมอารม。
เป็นอาการที่ถูกรู้เนี่ย。
มันก็เลยไม่เห็นใน。
วินฐานหน้าที่ที่ไปรู้ความว่าง。
มันไปยึดเอาความว่างเป็นใจ。
แต่ความว่าที่ถูกรู้เนี่ยไปทำอารมณ์。
เล่นไม่เห็นในวิจารณาการเนี่ยที่เป็นรู้ทำอารมณ์คือความว่าง。
แล้ววิจารณการเนี่ย。
ขนาดตที่ไปรู้ทำอารมณ์มันจะต้องมีเจตสิิ์เวลาสัญญาสังขาร。
เข้ามาประกอบกับขณะที่รู้ทุกปัจจุบันขณะคือรู้และพอใจความว่างแล้วก็เอามาคิดคิดอยู่ในใจ。
มันก็เลยไม่เห็นว่าเนี่ยวิญญาณในขันทำงานร่วมกับเจกับลังปรุงคิดอยู่ในใจต่อให้ว่าขนาดไหนมันจะต้องมาปรุงอยู่ในใจเอามาคิดพรอยู่ในใจเพราะมันพอใจความว่างมันต้องมาคิดอยู่ในใจไม่ได้บนของฟ้าหรือใต้ดินหรอกมันก็เลยเห็นเนี่ยวิญนาฐานกับเจติที่เอารูปคือความว่า。
งคือรูปความว่าคือรูปนะทำอารมณ์ที่ถูกรู้นะเป็นรูป。
แล้วก็เอามาปรุงคิดิดในใจ。
มันก็เลยกลายเป็นลูกไปทนาสัญญาสังขารวิญญาณที่อยู่ในใจ。
แค่ไปรู้ความว่างเนี่ยมันก็คบขันห้าแล้วเพราะมันเอารูปของความว่างเนี่ย。
ปรุงในใจ。
แล้วก็บวกด้วยวิจารณหลักฐานที่ไปรู้ความว่าง。
ในใจแล้วก็เอามาปรุงในใจ。
แล้วก็มีเจตศิษย์เวลาสัญญาสังขารอีก3ขันมาประกอบรวมเป็นห้าขันเลยเพราะความว่าเป็นลูก。
เป็นรูปที่ถูกรู้เป็นทำอารมณ์ที่ถูกรู้แล้วก็วิจารณอาการเป็นลูกความว่างจะนาเป็นรู้ความว่างก็มีเจตติอีกสามขรเวทนาสัญญาสังขารคือความพอใจถูกใจความว่างแล้วก็จำได้ไหมรู้วามันเป็นความว่างแล้วก็สังขารเถคิดถึงถึงปรุง。
แต่ง。
ว่าอย่างไรล่ะเราว่าเราที่ผ่านแล้วที่ผ่านมาพอแล้วเราว่าเราไม่ว่าเราว่าเราไม่ว่าอยู่นั่นแหละกอยู่แหละเป็นเราเราเราอยู่ในใจด้วยแหละไอ้เนี่ยคือแต่งหมดเลยเป็นสังขาดแต่งเพราะเราไปยึเอากาหน้าเป็นตัวเรามันก็เลยเราว่าเราไม่ว่างเราก็เลยไปยึดจิอ่ะเป็นตัวเร。
ายเป็นตัวเราหมดเลยเราว่าเราไม่ว่าง。
แล้วทำอารมณ์อีกเป็นตัวเรายึดผมว่าเลยยึดหมดเลย。
ยึดขันห้าเลยสรุปแล้วคือยึดความว่างที่เป็นรูป。
แล้วก็。
เวทสัญญาาสังขาวิญญาณคือสรุปและยึสังข5。
คว่าเดียวนี่นะหน้าเลย。
แล้วก็เขาก็บอกว่าที่พาถาวรพอเพินอะไรหรอ。
อันนี้มันยึดคำว่างรูปมันเป็นสิ่งที่ถูกรู้ได้ว่าในใจเราได้ว่ามันรู้ว่าในใจว่างที่รู้ได้นะไม่ใช่มันไม่ใช่ใจมันเป็นทำอารมณ์ที่ถูกรู้ทำประตูใจมันเป็นรูปรูปเสียงกินลดพตะพระทำอารมณ์แต่ความว่างในใจเนี่ยมันสิ่งให้ถูกรูปเป็。
นรูป。
แล้วก็เอารูปนี้มาปลุกแต่งในใจคือวิญญาณไปรู้แล้วไงไปรู้รูปรถเกเสียงสัมผัสทำอารมณ์แล้วแต่ความว่างที่เป็นทำอารมณ์。
อาการหัวใจทุกจริตที่ถูกรู้ได้เป็นทำอารมณ์เบแล้วก็วิจารฐานไปรู้ทำอารมณ์เสียงสัมผัสแล้วก็รู้ทำอารมณ์แล้วก็มีเจเป็นสัญญาสังขารอีก3。
ขารมาประกอบรวมทุกขนาดปัจจุบันที่รู้เนี่ยแล้วมาพในใจเนี่ยคือ5ขันและ。
เมื่อปล่อยวางสิ่งที่ปรุงแต่งในใจเอามาในใจเนี่ยตลอดเวลาไม่มีใครยึดถือเลยเลยมีแต่สังขารเกิดดับอยู่ในธรรมชาติที่ไม่เกิดดับแต่ใจไม่ปรากฏถ้าปรากฏเป็นทำอารมณ์หมดเลยเป็นอาการที่ถูกรู้มันเลยไม่ปรากฏในใจมันเลยไม่ปรากฏปรากฏจะไปทำอารมณ์ที่ถู。
กรู้。
สนใจปรากฏไม่ได้ถ้าปรากฏมันเป็นสิ่งที่ถูกรู้ทันทีเป็นทำอารมทีมันเลยไม่ปรากฏผู้รู้ไงปรากฏแต่สิ่งที่ถูกรู้แต่ผู้รู้ไม่ปรากฏผู้รู้ไม่ปรากฏแม่เขาเรียกว่าใจ。
แล้วก็ไปยึดไอ้ไปปรากฏผ่านานเรียกว่าไปยึจ่ายก่อนนะคือสิ่งในใจที่ไม่ปรากฏเนี่ย。
เรียกว่าไม่ยึดขาันหน้าในใจ。
ที่ปรุงในใจและเป็นหน้าทั้งหมดที่รู้อะไรแใจแล้วมาปรุงในใจเนี่ยเนี่ยคือหน้าทั้งหมดแล้วมาผมในใจในใจแต่ในใจเนี่ยแต่วิพากษ์วิจารณ์ที่เหมือนคนพูดภาอยู่ในใจเพียงคนเดียวเนี่ย。
ตัวนี้มันก็ภูมิในใจมันเป็นคหน้าเลยสนใจเนี่ยมันไม่ปรากฏ。
หัวใจได้มันเลยเหมือนกับไอ้ที่รองรับไอ้กับหน้าที่ที่มาปรุงในใจแต่ใจไม่ปรากฏอะไร。
ไอใจไม่ใช่กันหน้าหน้าไม่ใช่ใจ。
หน้าคือสิ่งที่ภูในใจมันก็เลยพบใจ。
พบใจไม่ได้ตัวเราไปพบหรอกก็คือว่าใจอ่ะพบใจ。
อะไรก็มันไม่มันไม่คิดอะไรแล้วเมื่อคิดอะไรเลยพบใจใจไม่ได้เราไปตกปลอม。
พบใจไม่ได้เป็นตัวเราพบใจหรอกผมว่าใจเนี่ยมันคือความไม่มีตัวไม่มีอะไรปกติเลย。
มันก็เลยกลายเป็นพบใจเมื่อพบใจแล้วก็พบทำถึงใจถึงที่ผ่านานคือไม่มีใครยึดใจ。
ขนาดหน้ากันหน้าไม่ใช่ใจ。
แล้วก็ไม่ยึดใจสิ่งที่พานถใจพบใจพบทำทำแท้พบทำแท้ที่ไม่ภูมิใจงเป็นธรรมชาติแล้วก็ถึงใจถึงธรรมชาติคือสิ้นถือใจนพพานทางเดินของผู้ปฏิบั，ต。
ิทั้งหมด。
เพื่อท่านฟังอันไหนเนี่ยมันโดนใจถึงใจเชื่อกันก็เอานั่นแหละแล้วก็สอนหมดทุกอย่างเลย。
ใช่วันนี้เราปฏิบัติอยู่แค่ตรงนี้เราไม่เอาอะไรไม่ฟังนี่มันสามารถแต่บางคนก็ฟังแล้วตลลิดฟังแล้วคาเดี๋ยวนี้เลยผ่านว่างจะว่างอย่างเดียวไอว่ามันจะมารมณ์พูดอะไรไม่ฟัง。
บอกว่ามันทำอารมณ์มันเป็นลูกบ้างก็ว่างเป็นลูก。
แต่ก็คิดป่ะเนี่ย。
ยกว่าเนี่ยมันคือใจว่าแล้วแต่ทำไมที่หลวงตาบอกว่า。
คือไม่อยากจะพูดเพราะว่าถ้าไปพูดอะไรก็คนมันหมายว่าใจเป็นอะไรมันยึดก็คือว่าพอพอมันถึงใจแล้วเนี่ย。
แล้วมันไม่ยึดใจ。
ใจมันก็กลายเป็นว่าปลอมถใจอ่ะคือมันก็。
คือสังฐานที่มันอยู่ในใจอะไรใจทุกจณะคือทำงานร่วมถึงก็มาในใจคือแต่มันมันขาดคนยึดไม่มีผู้ยึดไม่มีผู้ยึด。
และไม่มีผู้ไม่มีตัวตนของผู้เป็นรู้สังขารในใจด้วยนะสำคัญที่สุดนะคือไม่มีตัวตนเนี่ยไม่มีตัวเราเนี่ยไ，ม，่，ค，่，อ，ย，ร，ู้สั，งขารในใจท，ี，่。
สำ，คัญมาก。
มันมีแต่สังขารเนี่ยก็แตอยู่ในใจแต่ไม่มีคนดู。
ไม่มีคนดูไม่มีตัวเราไปรู้。
ตรงนี้สำคัญมากนะที่จะพบใจ。
เวลาวิจารณอาขรเนี่ยการที่ห้าเนี่ยไปรู้มีการกระทบภาษาอายตนะภายนอกอายะภายในกระทบกระทปัจจุบันขนาดและวิณาการนั้นก็ไม่รู้ไม่รู้ไปรู้ภายนอกกับภายในมากระทบกันนะคะไปรู้ยภายนอกแล้วก็จะเอามาคิด。
ในใจ。
พอมาคิดในใจคือมันคบไปแล้วมันคือไอสิ่งที่กระทบกันที่ไปรู้นะมันเป็นรูปสิ่งถูกทั้งหมดคือรูปลดผลภาพลมคืออาการใจเป็นรูปและมันก็รูปมาคิดปรุงในใจวิยาอาการไปรู้รูปแล้วมาคิดปรุงในใจเอารูปมาปรุงในใจก็มีเวชนาสัญญาประกาศเจประกอบก็เรียกว่าจิตในขณะจิตที่ไปรู้。
ไม่รู้แต่ละคาไม่รู้แต่ละขณะนี้เรียกว่าจิตๆ。
ลูกค้าแชหลายแล้ว。
ขนาดที่เดียวแปบเดียวที่ไปรู้แล้วก็ปรุงในใจเร็วกว่า1ขนาด。
คิดก็คือผู้รู้พลาในใจเลยหรือว่าผู้รู้ผู้รู้แล้วก็คิดผู้รู้ที่คิดแต่งวิพากษ์วิจารณ์。
ที่。
เขียนเราเขียนพูดภาในใจพไก่ภาสีกะลังเวลาคนเขียนก็ก็ไปแก้เขียนผิดเขียนแล้วก็ก็แก้กลับไปกลับคือไปเขียนภาพภาพกลังคืออันนี้ภากไก่คือภาพพูดเหมือนกับผู้พากษในใจในคือวิพากษ์วิจารณ์。
พ่อวิหลักฐานหน้าไปรู้。
ดูแล้วถูกใจก็วิพากษ์วิจารณ์。
ไม่รู้แล้วไม่ถูกใจก็วิพากษ์วิจารณ์。
ดูแล้วไม่ถึงถูกใจไม่ถูกใจก็วิพากษ์วิจารณ์มันเลยในใจเราเนี่ยมันเลยมีจิตรเนี่ยรู้แล้วก็วิพากษ์วิจารณ์ตลอดเวลาไม่มีหรอกมันเป็นชีวิตหน้าเป็นชีวิตมันยังไม่ตายหน้าต้องดำเนินไปมาเลยวิพากษ์วิจารณ์ในใจตลอดผู้รู้ที่ว่าเปล่าไม่มีผู้รู้ที่ตั้งลูกค้าไว้อ่ะไม。
่มีพากษ์วิจารณ์ไม่มีเป็นใจว่าเปล่าว่าเปล่าไม่มีพากษ์วิจารณ์。
ไอใจที่ว่าเปล่ายังไงก็มี้ขันหน้าวิพากษ์วิจารณ์อยู่ในใจตลอดเวลาแต่ไม่ยึดผู้วิพากษ์วิจารณ์ในขันหเนี่ยที่วิพากษ์วิ，จ。
ารณ์ในใจ。
แล้วไม่มีใครไปดูไม่ไปดูไอ้ไอ้จิตที่มันมีพากษ์วิจารณ์อยู่ในใจเนี่ยไม่สังขารที่มันปรุงแต่งมีพากษ์วิจา，ร，ณ，์，ใ，น，ใจเนี่ยไม่มีใ，ค，ร，ไป。
ดูมานะ。
ไม่มีใครไปดูมันไม่มีคนไปดูไม่รู้มัน。
จิสังขาแดก็แตวิพากษ์วิจารณ์เกิดดับกันเองตัวเองกับเองกับเองเพราะมันเป็นขหน้าที่มันเป็นกระบวนการทำงานของขันหน้าที่มีการกระทบกับหูจมูกนิกายใจทุกปัจจุบันขนาดมันก็เอามาวิพากษ์วิจารณ์ในใจของมันเองไม่ใช่ว่าเราเป็นคนเป็นคนวิพากษ์วิจ。
ารณ์。
แล้วก็ธรรมชาติรู้เนี่ย。
มันคือใจที่ไม่ปรากฏอะไรแต่เมื่อสังขลาเนี่ยมันมามาปรุงในใจใจมันก็เลยมันก็เลยรู้ว่ามีอะไรมาปรุงอยู่ในมัน。
เลยลูกตาเปรียบเหมือนว่าใจเนี่ยมันเปรียบเหมือนมันทำหน้าที่คล้ายๆกระจกเงาส่องหน้าเราเนี่ย。
มาทำหน้าที่คล้ายๆกระจกเงาสองหน้า。
ส่วนสังขารเนี่ยวิญาณอาขรในขณะที่ห้าเนี่ยที่ไปรู้ทุกปัจจุบันขนาดที่ไปรู้รูปเสียงกินรถผลสัมภาพทำอารมณ์เนี่ยรู้รูปที่ถูกรู้คือสิ่งที่ถูกรู้ว่ารูปหมดแล้วก็เอามาคิดปรุงในใจเนี่ยคือวิฐานทำงานด้วยเจเอามาเอาคิดปรุงแต่งวิเคราะห์วิจัยวิจัยมาพูดว่าลาอยู่ใน。
ใจเนี่ยก็คือเปรียบเหมือนเงาที่สะท้อนของลูกเนี่ย。
มาสะท้อนในใจก็เปรียบเป็นเงามาสะท้อนในกระจก。
แต่กระจกเนี่ยมันเป็นธาสุรู้มันเลยรู้ว่ามีเงาอะไรมาตกกระทบในมันแล้วเงาเนี่ยก็ดับไฟเดี๋ยวก็ไม่เงากระทบใหม่แล้วก็ดับไปมีเงากระทบใหม่แล้วก็ดับไปจากกระจกแต่กระจกเนี่ยมันไม่ได้วิ่งไปหาเอากระจกได้ไปดูเงาแต่เอาเนี่ยมันปรากฏในกระจกมันปรากกดในใจให้ใจมันลู。
กมันเอง。
ใจเอามาลูกของมันเอง。
แล้วเอาเนี่ยก็ดับมันไปเองเอาในกระจกก็ดับเองกระจกไม่มีหน้าที่ไปไล่ดับเงา。
แลกกระจกไม่มีหน้าที่ไปคอยลูกเอาในกระจก。
รูปเสียงกินลดพพระทำบรมอาการของใจอ่ะ。
มันเป็นอายะสำภายนอกมันเนี่ยไม่ได้มาปรากฏอยู่ในใจแม้แต่ทำอารมณ์นี้มันเป็นอายนะภายนอกไม่ได้มาปรากฏในใจสิ่งที่มาปรากฏในใจเนี่ยมันเอาเฉพาะเงาเนี่ย。
มาปรากฏในใจคือวิญณอาการเนี่ยทำงานร่วเจปกติเอาเอาเอาเอาของรูปเสียงกินลดพระและเงาของใจคืออากาศของใจม，า，ป，ร，า，ก，ฏ，ใ，นใจเ，อามาคิดปร，ุ，ง。
แต，่งในใจ。
มันจึงเป็นเงาไอที่มันคิดเนี่ยรูปเสียงกินลผลสัภาพทำอารมเนี่ย。
สามีเนี่ยมันถึงไม่ได้เข้าไปอยู่ในใจภรรยาลูกหลานสมบัตรานบ้านชอบมันจะไม่ได้เข้าไปอยู่ในใจได้หรอกเพราะว่าอันนี้มันอยู่ภายนอกเขาอ้วนตัวเบเลล่าจะเอาไปยัดไปในใจได้ไงล่ะมันยัดไปเข้าหรอกลูกหนักอกหนักใจลูกก็อยู่ในใจผัวก็อยู่ในใจเมียก็อยู่ในใจเขาเอาไว้ในใ。
จเขาตัวอ้วนขนาดนี้เขามาผใจแล้วจับยัดเข้ามามันจะได้ไหม。
ใจมันก็ไม่มีตัวจิตตัวใจเราคิดไปเป็น。
แล้วก็。
อะไรก็มาไว้ในใจอะไรก็มาไว้ในใจมันเข้ามาไม่ได้แล้วในใจมันเอาแต่เงามันมา。
เอาแต่เงาของผัวมาเอาแต่เอาของเมียเอาแต่เอาของลูกเอาแต่เอาสมบัติมาฐานว่าชอบเอาแต่เอาของอดีตอนาคตเอาแต่เอากันมาสะท้，อ。
นในกระจก。
แม้แต่อาการหัวใจก็เอาเข้ามาไม่ได้นะเพราะมันเป็นอายตนะภายนอก。
ทำอารมณ์เนี่ยมันได้แต่เงาของมันนะมาสะท้อนในใจได้รู้ดังนั้นไอ้ความว่างที่รู้ในใจเนี่ย。
ว่างว่างหมดเลยเนี่ยตอนนี้มันว่างหมดไอ้ที่มันรู้แล้วตรงมันว่างหมดว่างหมดเนี่ยมันคือเนี่ยหลงหลงแบบสุดๆเลยเพราะอะไรไอ้ความว่ามันเป็นอาการของใจที่ถูกรู้ได้มันเป็นอาการของใจคือมันเป็นรูปมันเป็นอาการของใจเป็นธรรมอารมณ์แต่ความว่างเนี่ยมันเข้ามาในใจไ。
ม。
่ไ。
ด้。
มันเป็นสิ่งอายนะภายนอกมันเอาเข้ามาไว้ในใจไม่ได้มันจะเอาเข้ามาในใจได้เฉพาะมันเอาเงามาเนี่ยมาคิดปรแต่งคือจิปกติเนี่ยมันเอาเอามาคิดป，ร。
แต่งในใจ。
เอาที่คิดแตในใจเนี่ยลูกเปรียบเหมือนวามันเป็นเงาที่สะท้อนลูกลเกเสียงสัมผัสทำอารมณ์ในปัจจุบันขนาดเข้ามาสะท้อนในใจทำให้ใจเปรียบเหมือนกระจกทำให้มันได้รู้เงา。
กระจกนั้นวิ่งไปหาเงาหรอกกระจกไม่คอยดูเงาหรอกแต่เงาเนี่ยมันปรากฏในกระจกเองแต่กระจกเป็นทาตุรู้ไปเลยรู้เงาแต่กระจกเนี่ยมันไม่มีแต่แม้แต่ตัวกระจกหรอกใจเนี่ยหลวงตาเปียกไปฟังเฉยๆมันไม่มีแม้แต่ตัวกระจกแต่เปรียบหน้าที่มาทำงานคล้ายๆกระจกคล้าๆกระจ。
กเงา。
เพื่อเห็นว่าใจอ่ะไม่มีหน้าที่ไปคอยรู้เหา。
แจ้งเขาเนี่ยมันปรากฏในใจใจมันเลยรู้ว่าเนี่ยมันมีอะไรมาปรากฏในกระจกแล้วเหงาเนี่ยมันก็ดับไปเองโดยที่ใจยังไม่มีหน้าที่ไปไล่ดับเงาให้กระจกมันว่างเปล่า。
ให้ใจมันว่างเปล่าแต่เราปฏิบัติเนี่ยเราพยายามไปไปเกี่ยไปปรับไปแต่งไปจัดการกับสังขารเพื่อให้ใจมันว่างเปล่า。
วิชาคือความโง่ความไม่รู้กระบวนการทำงานที่หลวงตาพูดทั้งหมด。
ไม่ใช่ลูกตาพูดจำพระพุทธเจ้าพูดเป็นธรรมที่พุทธเจ้าธรรมพุทธเจ้าจำท่านมาพูดธรรมลูกตา。
ตามที่พุทธเจ้าธรรสอนมาสอนเวลาปฏิบัติอะไรมั่วการเปียกใจเปรียบเหมือนกระจกเงาเห็นว่าพวกเราในปฏิบัติผิด。
มันผิดผิดจากธรรมชาติ。
ผิดธรรมชาติคือยังไงหนึ่งเราเนี่ยพยายามเอาตัวเราไปไล่ๆไล่ลบสังขารในใจให้หมดเพื่อเหลือแต่กระจกที่ว่างเปล่าใจมันเป็นกระจกเปรียบเป็นกระจกมันจะกระจกเนี่ยมันไม่รู้สิ่งที่เกิดขึ้นในใจเองโดยมันไม่ต้องไปคอยรู้สังขาร。
มันไม่มีหน้าที่ไปลบ。
สังขารในใจเพื่อให้ใจอ่ะมันว่าเปล่าไว้เหลือแต่กระจกที่ว่าเปล่าไม่ต้องมีมีเงามาสะท้อนก็สังขารมันที่สะท้อนเงาของลูกรถกินเสียงสะัดลมเงาที่มันมาปรากฏในใจในกระจกเนี่ยมันมาปรากฏของมันเองด้วยธรรมชาตินะแล้วมันก็ดับมันไปเองไม่มีหน้าที่เราไปคอยรู้เอาแล้วก็。
คอยไล่ไล่ดับเงาในกระจกเพื่อให้ใจมันว่าเอกกระจกมันว่ามันทำผิดธรรมชาติเราเปรียบเทียบใจเปรียบกระจกทำอย่า，ง，น，ี้ไม่ได้แต่เร，า，เ。
วอะทำได้。
ใจชแท้ต้องทำอย่างนี้ไม่ได้แต่เราก็ทำได้。
อะไร。
เราวามันมันเป็นนกเลส。
เราทำให้ดูกเลสเรา。
เพื่อจะให้รู้เราจะทำให้ได้กเลสเราตลอดเวลาเลย。
แต่ใจๆมันทำไม่ได้。
มันจะไปไล่คอยดูสังขารเข้ามาแล้วก็ไล่ดับสังขารเข้าไปในใจไล่ดับให้ใจมันว่าแล้วก็ขี้เกียจไปดูุระปล่อยวางสังขารในใจกูว่าไปเลยวะแล้วก็ใจกูว่างไปเลยไม่ต้องไม่ต้องดูสังขารเกิดดับแล้วใจกูว่างไ。
ปเลย。
ไอ้ใจว่างมันคือทำอารมณ์ที่ถูกรู้คือรูปรูปที่ถูกรู้ทางประตูใจ。
แล้วมันก็เอารูปนี้มาปรุงแต่งในใจแต่ใจอ่ะมันไม่ปรากฏอะไรหรอกไม่ใช่ว่าเป็นว่างไม่ใช่ใจว่างมันไม่ปรากฏอะไรแล้วมันก็เอามาปรุงแต่งในใจมันก็เลยเห็นมันไม่ใช่ไปเห็นมันเลยมีแต่สังขารเกิดแบบอยู่ในใจแต่ใจมันไม่ปรากฏ。
อะไร。
มันก็เลยสังขารตาเลยสังขารมันก็เลยมาเป็นเงาของรูปรเกเสียงสะบัดเปลี่ยนสีทำอารมณ์คืออาการใจที่มันเป็นเงาของมันนะที่มาปรากฏในใจผัวก็ไม่ได้เข้าไปอยู่ในใจหรอกลูกก็ไม่เข้าในใจเมียก็มีอยู่ในใจไม่ต้องกลัวหรอกไม่ต้องกลัวเดี๋ยวจะไปคิดถึงผัวคิดถึงลูกคิดถึงเ。
มียคิดถึงนะคิดถึงนี่ไอ้เนี่ยเขาเข้ามาในใจไม่ได้หรอกมันเป็นเป็นเงาเอาเงาเข้ามาสะท้อนในใจเฉยๆ。
แล้วมันก็ดับไป。
สนใจยังไม่เกิดระดับได้ปรากฏอะไร。
มันก็เป็นอย่างนี้ก็เป็นใจที่ไม่เกิดอะไรเกิดไม่ดับปรากฏอะไรก็มันเป็นอวตะตลอดกาลไม่ใช่ว่าพ่อพี่เอาเข้ามาในกระจกแล้วก็กระจกมาเลยเลยหายไปคือใจอ่ะมันหายไปแต่พอเอาดับไปกระจกเลยว่างเปล่าคือใจว่างเปล่าตอนต้นเอาในใจมันหายไปสังขารในใจหายไปใจก็เลยว่าเปล่าไ。
ม่ใช่นะให้มีสังขารเกิดดับอยู่ในใจใจมันก็เป็นเหมือนกระจกอยู่นั่นมันก็เป็นกระจกที่ว่าเปล่าอยู่นี่แหละคือเป็นใจที่มันว่ากว่าจากตัวตนว่ากว่าจากตัวจิตตัวใจ。
มันเป็นธรรมชาติที่ไม่เกิดไม่ดับไม่ใช่เพราะมีสังขารมารับปรุงในใจแล้ว。
ใจมันหายไปกลายเป็นว่าไอ้ใจที่ว่างเปล่าหายไป。
สังขาร。
มันออกไปจากใจหมดใจมึงก็เลยว่างเปล่าเพราะมีสังขารดับในใจใจเลยไม่ว่างเปล่าเพราะมีสังขารหายไปใจก็เลยว่างเปล่าไปทำแบบนี้มันก็เลยไปไล่ดับเอาสังขารในใจหมดไปให้เหลือพยายามให้เหลือแต่ใจว่างเปล่าจะมีสังขารไม่มีสังขารมาเกิดดับในใจอ่ะเป็นธรรมชาติที่เป็นสัง。
ขารไม่เกิดไม่ดับไม่ปรากฏอะไรมันอยู่อย่างนั้นเนี่ยมันเป็นสุยตาธาตุเป็นนิพพานธาตุเป็นอัมตัธาตุมันเลยเกิดดับไม่ได้แตก，ด。
ับไม่ได้。
ไอ้ที่เกิดดับได้มันคือสังขารที่มาปรุงในใจเงาอ่ะเงาที่มากในใจแต่ใจเนี่ยต่อให้มีสังขารเป็นเงาในใจมันก็ไม่ได้หายไปเพราะสังขารที่ในใจอ่ะมันดับไปก็ไม่ใช่ว่าใจมันเกิดใหม่。
มีสังขารเข้ามาใจมันดับไปเพราะสังขารออกไปใจมันเกิดใหม่ปรากฏใจขึ้นมาไม่ใช่แบบนั้นอย่างนี้ใจก็เกิดดับใด。
แต่เป็นธรรมชาติที่ไม่ปรากฏอะไรมันเกิดดับในใจได้แต่เฉพาะสังขารแต่ใจไม่ปรากฏอะไรเลย。
ในใจที่ไปปรากฏอะไรอ่ะ。
พอทั้งหมดแล้วเนี่ยไม่ไม่แต่ใจนะถ้าพยายามที่จะใจก็เป็นสังขารอีก。
ก็ไปวิชาตประธานอีกแต่สิยึดแล้ว。
ยึดก็ปล่อยสาขามันเกิดดับ。
อยากมันก็เลยแล้วไม่มีใครต้องมายึดใจเข้าใจเข้าใจไม่มีอะไรก็เลยรู้ว่าที่มาในใจได้กันห้าหมดเลยมันเอาจิตวิญญาณเอาวิหลักฐานทำงานเจเป็นจิตขนาดจิตขนาดที่ไปกระทบที่แจ่ายทุกปัจจุบันแล้วดับไปดับไปดับแล้วมาใช้ใจก็คือขห้าทั้งหมดเอารูป。
เวลา。
ได้หมดเลยทุกปัจจุบันขณะที่กระทบแล้วก็เกิดระดับเองเกิดเองกับเองเป็นขหน้าหมดเนี่ยที่อุปทานหน้าที่ยึหน้าบริการเป็นใจที่ไม่สังขารพุทธเจ้าทั้งหลายท่านที่ประทานขขันหน้าในใจนี่แหละไม่ได้นยึดถือในใจยึดถือกายยาวยึดถือต้องกายคน。
อื่น。
ก็สิถือขันห้าในใจนี่เอง。
พุทธเจ้าพระทั้งหลายอุปทานหน้าก็คือสิยึดถือขหน้าที่ที่ปรับปรุงในใจสังขารระดับในใจยึดถือปุบพบใจที่ไม่สังขาร。
พบใจพบธรรมสิที่ถือสังขารในใจสิ้นหลงสังขารในใจสิถือในใจก็เลยพบใจที่ไม่สังขาร。
จะพบใจที่ไม่สังขารต่อเมื่อสิอุปทานขห้าก็เลยพบใจที่ไม่สังขารแต่พอพบใจที่ไม่ต้องขารแล้วเนี่ยแต่ทางภาคปฏิบัติเนี่ย。
มันก็คือ。
จะมายึใจที่ไม่สังขาร。
คือใจที่ไปสังขารเนี่ยมันย้อนกลับมาเลยพี่กกลับมาอีกด้านนึงคือเอาตัวเราไปยึดว่าเป็นผู้รู้เลยกลายเป็นใจที่ไปสังขารกลับเป็นว่ามีตัวเราไปเป็นผู้รู้เพราะใจมันเป็นทาสุรู้รู้มันไม่ปรากฏอะไร。
แ。
ต่พอ。
เราไม่ยึดใจไม่สังขาดในใจแล้วก็。
สังการในใจแล้วก็พลิกได้กลับได้มาเป็นเรามาเป็นใจที่ว่างเปล่าที่ไม่เกิดไม่เนี่ยปล่อยสังหารเกิดดับแต่เราเนี่ยเป็นจ่ายไม่เกิดไม่ดับเพราะเราไม่เกิดระดับเลยกลายเป็นว่า。
กลายเป็นตัวเราอยู่ในธรรมชาติที่มันว่างเปล่าที่เรามโนไว้ว่าเป็นใจที่ว่างแล้วก็มีตัวเราปรอยู่ในความว่างแต่เราเรียกกลับไปดูตัวเราในความว่างเราเอาตัวเราเนี่ยความคถือเป็นตัวเราไปดูไปดูแต่ความ。
ว่าง。
เราเลยเห็นแต่ความว่าแล้วไม่เห็นสังขารแต่ความจริงอ่ะตัวเราเนี่ยที่เราไปยึดตัวเราเป็นผู้รู้เนี่ยเรา，ก，็，เ，ล，ย，เ，อ，า，ต，ัว，เ，ร，า，เนี่ยไปรู，้，แ。
ต่สังขาร。
แต่เราเนี่ยว่าเปล่า。
เราว่างเปล่าเราเห็นแต่สังขารแต่เราเนี่ยกลายเป็นผู้รู้ว่าเปล่าเพราะเราไม่ยึดฐหน้าแล้วแต่เราเนี่ยมโนเอาข้ามมาเลยกระโดดข้ามมาไม่ใช่ว่าสังขาในใจจริงๆเลยพบใจถึงใจก็ถึงผ่านานแต่เราเนี่ยมโนเอาในใจก็ไม่เห็นชัดว่าทุกปัจจุบันขนาดนี้สังขารเกิดดับอย。
ู่ใน。
ธรรมชาติที่ว่างเปล่า。
แต่เราเนี่ย。
ไม่เห็นอันนี้ยแล้วเราก็แต่เราฟังแล้วเราก็รู้ว่าสุดท้ายมันก็คือใจที่ว่าจากตัวตนว่าจากรูปลักษณ์ใดๆว่าจากความปลแต่ี้ยกูก็เป็นหนี้เลยกูไม่เป็นสังขารแต่กูเป็นธรรมชาติที่ว่าจากรูปลักษณ์ว่าจากตัวตนมนเอาเป็นจริงก็เป็นจริงคือเขาเห็นสังหารเกิดดับในความไม่。
มีในความไม่เกิดดับแล้วก็ไม่ยึดถือมันก็สังหารเกิดดับสนใจมันก็เป็นธรรมชาติไม่เกิดดับอย่าง。
มันเป็นอิสระแยกจากกันเหมือนขนมชั้นน่ะมันจะได้กันแต่มันแยกชั้นกัน。
เด็ดขาด。
ใจสังขารไปสังในใจมาตรงในใจทั้งหมดเนี่ยมันก็มาปรุงตรงแตในใจมันก็เกิดมันอย่างยังไม่ตายกระทบทุกปัจจุบันก็ได้มันก็มาปรุงในใจตรงตามที่ถูกใจบ้างไม่ถูกใจบ้างกระทบทุกขนาดมันจะมีขนาดทุกขนาด。
สุขเวทนาทุกๆมันเลยมีอยู่ตลอดเวลาในใจเราเพราะวามันเอามาปรุงในใจ。
แต่ใจอ่ะมันสุขเหมือนทุกที่ที่ถูกในใจในใจจะมีสุข์อยู่ตลอดแต่มันไม่มีผู้ทุกข์คือไม่มีผู้ยึดประการติดใจที่ไม่มีผู้ยึดจะทำให้ใจไม่มีอาการไม่ถูกไม่ทุกข์ไม่ได้เพราะว่าภายในใจมันจะมีสุขทุกข์แต่มันความสุขทุกข์ในใจมันเป็นสังขารที่เกิดดับแต่ใจเป็นธรรมชาติ。
ที่ไม่เกิดดับความสุขความทุกข์ไม่อยู่แต่ผู้ยึดไม่มีเพราะเป็นใจที่ไม่มีตัวต้นมาเลยไม่มีผู้ยึดทุกข์ในใจ。
มันเลยไม่มีตัวตนของผู้ทุกข์แต่อาการในใจอ่ะมันมีอยู่แต่ใจแท้ๆมันไม่มีอาการ。
ไม่เหนือสุทุกๆ。
อะไรเป็นความเงียบที่สุดสงบที่สุดหนักที่สุดว่าเปล่าที่สุด。
ที่สุดที่สุดของที่สุดนี่แหละเงียบที่สุดสงบที่สุดสงัดที่สุดว่าเปล่าที่สุดในรูปลักษณ์ในตัวตน。
อันนั้นแหละมันเป็นสสันติพลังทุกขังสุใดแล้วจะเหลือกับใจที่ว่างกว่าจากความปรุงแต่งยึถือเนี่ยไม่มี。
จากความคุแพงเพราะเชเชดถือ。
ต้องพูดถึงที่สุดก็เพราะว่า。
ไม่งั้นมันก็。
จะไปเอาเราเป็นความว่างและเคยรู้สังขารด้วยความว่าง。
มันไม่มีไม่มีกริยาทำแบบนั้น。
ใจมันก็ว่างเปล่าก็ว่างไปเลย。
เงียบสงบสงัดเป็นธรรมชาติใน。
สังขารชีวิตก็คงดำเนินไป。
เกิดจับอยู่ในธรรมชาติที่มันจะเงียบสงบสงัดเลยเหมือนอย่างนี้เหมือนภาพจำลองในพุทธธรรมจากอย่างนี้ใจเปรีย，บ，เ，ห，ม，ือนเ，ป，็，น，ธ，ร，รมชาติกลางค，ื，น。
อย，่างนี้。
เดี๋ยวถ้าเดินออกไปข้างนอกนะ。
ใจเปรียบเหมือนธรรมชาติที่เงียบสงบขนาดไหนปัจจคีรีขนาดนี้。
แต่ธรรมชาติที่เงียบสงบสงัดก็มีธรรมชาติที่เป็นสังขารเต็มไปหมดเลยคือเสียงจิ้งหรีดจักจั่นเลไรดังไปหมดเลยเสียงจักจั่นเลไรที่ดังหมดก็ธรรมชาติของสังขารที่มันเป็นธรรมชาติที่เป็นฝ่ายสังขารเป็นธรรมชาติชีวิตที่ต้องดำเนินไปในธรรมชาติของความไม่เกิดไม。
่ดับ。
เป็นธรรมชาติที่เกิดไปดับมันเงียบ。
สงบ。
สัดของมัน。
ต่อให้กลางวันเนี่ย。
มีเสียงรถ。
มีเสียรถดัน。
มีคนพูดเยอะ。
มีเสียงรถดังมีช่างทำงาน。
แต่จริงๆแล้วเนี่ย。
พี่นาให้ดี。
ถึงใจแล้วเนี่ย。
กลางคืนมีเสียงจิ้งหรีดเจ็บจัดเลยลายดัง。
แต่。
ใจมันถึงมันเป็นหนึ่งเดียวกับ。
ธรรมชาติที่ไม่ปรุงแต่งแล้วเนี่ยมั้ง。
มันก็。
เคยได้ยินแม่สาวออกไซเสียงเงียบ。
เสียงเงียบมันมีอยู่นะเสียงดังมันมีอยู่。
แต่ดังยังไงก็ตาม。
มันมีเสียเงียบ。
และ。
เปรียบเหมือนจักรวาลที่。
ที่ห่อหุ้มทุกสรรพสิไว้ห้มทุกสังขารทุกสสิไหม。
มันเป็นจักรวาล。
แต่เสียงที่ดังมันเป็นแค่ทุดีในจักรวาล。
ในเสียงดัง。
ตลกเคยพบ。
เสียงเงียบที่มันคือจักรวาลที่ว่างเปล่าแล้วเนี่ย。
เสียงที่ดังในกลางคืนและกลางวันกลางคืนเสียงที่จักกจั่นเลไลน์。
ดังยังไงก็ตาม。
มันดังอยู่ในความเงียบ。
สงบ。
สัด。
ว่าเปล่า。
เดียวกับธรรมชาติ。
เป็นหนึ่งเดียวกับความว่างจักรวาล。
เป็นเสียงเงียบ。
แต่เสียงดังมีอยู่。
ออกไปดูนะ。
ออกไปข้างนอกเนี่ย。
ตอนนี้เวลากลางคืนฝนตกใหม่ๆ。
เงียบสงบสนัดไปหมดเลย。
เธอได้ยินเสียงเงียบของใจ。
เราวจะรู้ว่า。
เงียบของใจมีเสียงด้องเหมือนเสียงจิ้งหรีดชจานหรืออะไรร้องเมื่อไหรจะได้ยินงเงียบจะรู้ว่าเสียงเงียบเนี่ย。
มันช่างมีอาภาพเหมือนกับจักรวาล。
ส่วนเสียงที่ดังแค่ทุคดีในจักรวาลถึงเวลากลางวัน。
มันก็กลายเป็นเสียงที่ดังอยู่ในความเงียบเสียงจะดังในเวลากลางคืนจริจัดการหลายๆกลางวันมีเสียงลดเสียงลาดังแต่มันจะเสียงมันจะดังเสียงดังเสียงเขายังไงก็ตามแต่เสียงเงียบมันดังอยู่ในเสียงเ。
งียบ。
ของใจ。
สาวออกใส่เสียงเงียหัวใจ。
มันมีอยู่ตลอดเวลาเพราะมันเป็นธรรมชาติที่เป็นอมตะ。
เป็นสุยะตาอย่างเป็นอมตะมันจึงเป็นธรรมชาติที่ไม่เกิดไม่ดับส่วนที่เกิดดับเพียงแค่เสียงที่ตามเพียงแค่เพเหมือนทุรีรเที่ยวทรีในจักรวาลที่เงียบเป็นความว่างของจักรวาที่มันเงียบสนกสนยิ่ง。
แต่ความเงียบสงบขนาดนี้ไม่ได้เกิดจากความที่เราไปปลุกแต่งทำให้มันเป็นขึ้นมา。
แต่มันเป็นธรรมชาติที่ปราศจากการปลูกแตก。
ตรงนี้สำคัญมาก。
พบเป็นธรรมชาติที่ปตยจากการทุแต่งเป็นสังขารเป็นสุยตา。
มาถึงเหี้ยที่สุด。
หนักที่สุดสงบที่สุดกว่างเปล่าที่สุด。
เสียงเนี่ย。
เสียงของธรรมชาติแท้。
โดยแท้จริงไม่มีใครบังอาจทำให้มันเป็นได้。
เสี้ยววินาทีเดียวที่ไปขยับไปกระดูกก็พยายามทำให้มันเป็นมันเป็นเสียงดัง。
มันเป็นความเคลื่อนไหวเป็นสิ่งเกิด。
ปล่อยท่านใดพบกับเสียงเงียบนัั้นแหละจะพบว่าเสียงดังไม่มีความหมายมันก็ปล่อยมันดังไปคือเสียงสิ่งใดที่เคลื่อนไหวเกิดดับแตได้เป็นเสียงดังมันเกิดดังค่อยดังแรงดังในก็แต่มันไม่มีความหมายต่อเสียงเงบข。
องใจ。
แต่ไม่ใช่ว่าเข้าใจผิดคือพยายามไปส่งใจที่เงียบสงบสนัดไอ้อย่างนั้นน่ะมันเป็นอาการของใจ。
ฟังผิดแล้วเนี่ยต้องคอยพูดอย่างนี้อยู่เรื่อยเพราะว่าพวกมโนมีเยอะ。
เดี๋ยวมันก็จะไปส่งใจเงียบแต่สงบใจว่างเปล่ากลายเป็นร่างทรง。
เขาจะเรียกว่าตัวปลอมก็มีโดยประการ。