顶礼尊敬的阿姜老师，我有一些小问题想请教，以便回答信众们对于执着于子孙后代、家庭，以及将来投生到他们那里的疑惑。 如果我们一直把心放在佛、法、僧上，一直忆念佛陀、阿罗汉，那么我们死后，心会去哪里？ 心的特性，如果我们训练到心习惯于忆念佛陀、佛法、僧伽，直到成为习惯，那就会属于功德善业的一方。因为心是佛，心是佛就不会成为魔，不会成为烦恼。如果是烦恼，就会成为魔。烦恼是欲火、嗔火、痴火，是魔火，让心痛苦烦恼，那就会痛苦，去恶道，也就是死后会变成地狱众生，这就是成为魔。 心如果是佛，直到最后一口气，都是佛，也就是佛、法、僧，或者念诵“佛陀、佛陀”，心就会成为佛，心就会平静清凉。这取决于平静清凉的程度。如果心是佛，平静清凉，然后死去，真的与佛同在，就会去天堂，去六欲天，是较低的天堂。但具体去哪一层，取决于行善布施、持戒、禅修，修习止观业处，心平静的程度。这种心专注的状态，还不能保持禅定的状态，只是初级的，就会去较低的天堂，也就是欲界天。但是如果心专注到禅定，到达第四禅，临终时也能保持禅定的状态，心里想着禅定，死后就会去色界梵天，因为有禅定的力量。 如果是保持无色界禅定的状态，进入禅定熟练，观修熟练，临终时也能保持这种状态，在禅定中死去，就会投生到无色界梵天。也就是说，在禅定中死去，还没有证得阿罗汉果，因为是在禅定的状态中死去，不是在正常的状态中死去。如果在正常的状态中死去，心执着25%（只是一个假设的数字），或者还有25%的烦恼，那就是须陀洹果，证得须陀洹果就是圣者（不用再苦修），但如果还需要念诵“佛陀、佛陀、僧伽、僧伽”，还是需要忆念的圣者。如果稍微忘记忆念，就会脱离，变成魔，变成烦恼，心跑出去执着。 但是如果是须陀洹果，已经是圣者了，也就是他自身就是须陀洹果的法，他的心就是这样，他的法就是这样，不需要依靠念诵，不需要依靠忆念。临终时不用忆念佛，但心已经是佛了，是心里就是佛，而不用忆念佛。也就是说，他的心是佛，而不用忆念佛。但在需要忆念佛的阶段，心还不是佛，如果一不小心就会变成魔，变成烦恼，是还没有确定的念佛之人。但是如果一直念诵，一直忆念佛、法、僧，成为习惯，即使临终时也能忆念佛，而且心也是佛，心忆念着佛，但只是在忆念的阶段，念诵“佛陀、僧伽、佛陀、佛陀”，就会投生到天堂，欲界天。但是如果心是佛，达到须陀洹果的阶段，被称为须陀洹，即使是居家之人，也有机会证得须陀洹果。心是佛，是不用忆念的佛，不在忆念的阶段，也不用说“佛陀、达摩、僧伽”，不会忆念，但就是那样，就是那个法，就是以心成为法，直接成为法，这样就关闭了恶道之门，不会再堕入地狱。不会再投生为人或天人超过七世，就会证得阿罗汉果，不会超过，不会超过七世就会证得阿罗汉果，一世就能证得。 （问题）证得须陀洹果的人，意思是说一定要先去天堂吗？或者说可能会直接投生为人？ 这个不确定。一世就证得阿罗汉果的也有。取决于自己的发愿。主要取决于发愿，以及发愿要投生为人，为了在人世间帮助众生，然后在证得阿罗汉果之前，也就是说，想要以人类的身份证得阿罗汉果，想要帮助所有的众生。但有些人不想再有五蕴之身，经历衰老、生病、死亡，经历出生、衰老、生病、死亡，经历痛苦折磨，不想再投生为人，然后经历衰老、生病、死亡、痛苦折磨，想要在天堂中经历衰老、生病、死亡，然后证得阿罗汉果。这取决于他们强烈的愿望，取决于意愿和发愿，是想在人世间成为阿罗汉，为了在涅槃之前帮助众生，还是想不再投生为人。 有些人需要去请求，需要从天堂请求，如果不想下来。例如弥兰陀王（弥林陀王）的老师，那先比丘（龙军比丘）。如果不想投生为人，因为投生为人需要经历衰老、生病、死亡，很辛苦，不想下来。但是弥兰陀王既擅长军事又精通文学，打仗所向披靡，找不到谁的武器能比他厉害。谁精通智慧，他就用智慧去辩论，但所有人都输给他。但阿罗汉们不想和他打交道。因为什么？派兵去打仗，进行智慧的辩论，很麻烦，很厌倦，不要，不想和他说话。直到弥兰陀王宣布说世上已经没有阿罗汉了。如果有，就必须能够战胜他。世上已经没有能够战胜他的阿罗汉了，他是世上最厉害的。 阿罗汉们看不下去了，就用禅定观察谁能降伏弥兰陀王。就找到了他的老老师，也就是弥兰陀王的前世曾经做过小沙弥，和老师一起去游方。然后他们遇到了一座古老的、荒废的佛塔。老师是比丘，不方便砍树，就让小沙弥去帮忙清理佛塔。小沙弥很懒，不愿意去做。老师就强迫他去清理佛塔，就把杂物搬走。一起帮忙，非常辛苦了一整天，佛塔才清理干净。然后就到湍急的河流中洗手。小沙弥就在水中大声发愿说：“愿我以清理佛塔的功德，获得如这条河水般湍急的智慧和能力，任何事物都无法阻挡。”（不知道是不是恒河，记不清了。）老师在河里洗手，听到了小沙弥发愿说，要拥有无人能挡的智慧和能力，像这湍急的河流一样。老师比他更有智慧，所以老师就发愿说：“这小沙弥是被我强迫才去清理佛塔的。将来我必须回来降伏他，因为是我强迫他做的。”愿小沙弥的智慧和能力，在引导他走向涅槃的道路上被我阻挡。 阿罗汉们观察后，就找到了能降伏弥兰陀王的老师，因为他们曾经结过怨。老师在天堂不愿意下来，要直接在天堂证得阿罗汉果。他们就去求因陀罗神。求了很久都不愿意来，不愿意下来，说下来很辛苦，不知道要经历衰老、生病、死亡。不去，不去。就去哀求，去求因陀罗神说帮忙劝劝。请求他看在佛法的份上，否则佛法将会被践踏。而且这符合佛陀的预言，佛陀曾经预言说，未来会有弥兰陀王来扰乱佛法。老师才答应，但也要求来的人都求他去投生做他的老师。因为如果直接投生，会记不起来的。投生后就一直守护在腹中，出生后就照料他，教他知识，然后让他出家，一起教导，直到证得阿罗汉果，拥有完整的智慧和能力。弥兰陀王长大后，谁能比得上小沙弥那先呢？非常厉害，无人能挡，智慧超群。弥兰陀王听到那先的名字就腿软心惊。小那先个头很小，坐在那里，其他听众听了腿更软了。虽然知道对方不好对付，但还是迎战。每一道问题都辩不过，辩论了两个月三个月。直到最后认输，放弃王位出家，最终证得阿罗汉果。 所以，是否要下来投生取决于个人的慈悲心。但是现在的人很难教导，顽固不化，不容易教导。如果必须要下来投生，我也不喜欢。 （问题）请给我个机会。隆达说须陀洹果关闭了恶道之门。这个须陀洹果有须陀洹果道和须陀洹果。（另一个问题）曾经听隆达玛哈布瓦说，相信我们就一直念诵“佛陀、佛陀”。这句话适用于高层次的修行吗？ 可以一直念诵“佛陀、佛陀”吗？念诵“佛陀”只是为了让心不向外驰散。第一，不向外驰散。第二，不向外驰散去追逐外在的六根对象：色、声、香、味、触。也不要向外驰散去进行思绪的加工。而是要觉知，安住在“佛陀、佛陀”，吸气“佛”，呼气“陀”也可以。不向外。最后只剩下觉知，那时就不需要“佛陀”了。因为只剩下觉知，不执着，不攀缘。这是第三点：觉知而不执着。涅槃是一种解脱。而向外训练心，只是停留在觉知并及时发现心走神了。而第三点是不走神了，只剩下觉知了。 举例说明走神。比如开车，开车必须要有正念，因为如果没有正念，就会撞到这里撞到那里。开车时，看到路边的漂亮女孩，心就跑出去，依恋着她们的身材。离开这个人，又去依恋下一个人的身材，心向外驰散。要及时觉知，觉知到心走神了，以便能专注于开车。如果是修行，女人会去看帅哥，男人会去看美女，然后向外跑，去依恋他们。像这样，真的跑出去了，依恋着对方的身材。就像是电子藤球，是用电脑制作的。实际上不是真的藤球，但可以做出任何东西。用电脑来制作电子颜色，真的是电子藤球。这样，心向外驰散就有了形状，向外跑出去依附在对方的身材上。这很可耻，天人看到也会觉得羞愧。要培养正念，专注于开车。像那样持续了很长时间，才从美女那里摆脱出来。美女就在里面，跑出去了。开车时，路程都让人惊讶，根本没在开车，把美女也带上车，然后一直抱怨，像是在抱怨孩子，开车时也抱怨孩子，好像把孩子也带在车上。这表明没有专注于开车，没有专注力。光顾着抱怨了，或者说心都跑出去了，所以需要用强烈的感受把心拉回来。时而向内，时而向外，什么才是真正要做的？要培养正念，把注意力拉回到开车上，要花很长时间才能做到，很累。直到能够真正专注于开车，既不向内也不向外，既不向外也不向内。当不向外也不向内时，又开始关注心的状态，去抱怨，去干扰，又向外了，这不是觉知，只是在干扰心。就像孩子来了，我们知道他在这里没有危险，就看着他，不去打扰他，要知道他在这里很安全，不去打扰他。但如果去打扰他，我们自己也会感到焦虑。如果没有干扰，只是觉知他，那就不执着。心向外跑就是这个意思。不向外，不向内，也就是不关注心的状态，不干扰心。仅仅一个念头，全身就都放松了，感觉身体不存在了，没有身体，没有心，全身都很轻松。知道不向外驰散就是这种感觉，全身都很轻松，好像没有身体，没有心一样。就像开车，感觉不到自己的存在，全身都很轻松。以前开车从未有过这种感觉。我们不知道自己总是向外驰散，一生都是这样。有了正念，专注于当下，全身都很轻松。我们正好在听隆布（龙婆）的录音，隆布说，通常心或者意，都是假名，它们是一样的。心或者意，可以叫心也可以叫意，但我把它们称为心和心的状态，或者意和意的状态，有点混乱。隆布说这是他个人的约定，如果说心，指的是心的状态，意的状态；如果说意，指的是没有任何显现，只有觉知，但没有任何显现。就像虚空的自然，但有觉知，是一种具有觉知属性的虚空，不需要依赖外界的觉知，而是自带觉知属性的本觉。一切都很正常，一切都可能发生，但一切发生后又都会消失。但如果说到意，指的是没有任何东西，甚至连意本身都没有，连觉知都没有，什么都不显现，什么都没有。 这里我怀疑有六扇门，眼门、耳门、鼻门、舌门、身门、意门，那么意在哪里呢？隆布说意没有任何显现。眼睛看到形状，隆布（龙婆），那些我们尊敬的阿姜老师们说，不要像眼睛看到形状一样看到心。不要把心理解为一种觉知。了解意，通过意来了解，通过意来了解就是光明，通过意获得的光明被称为智。用眼睛来看心是什么意思？眼睛可以看到路两边的人，看到路边的女孩，看到穿婚纱的人。 但这次，当拥有完整的正念，专注于开车时，不需要像藤球一样向外驰散去依恋对方的身材，也不需要向内关注心的状态，但仍然能够看到，而不需要向外驰散。我震惊了。觉知是从虚空中产生的，不需要任何媒介。用手挡住眼睛和所看到的物体之间，没有电线连接，没有信号线，没有像手机的信号线，没有wifi信号，没有信号线，但是为什么还能看到？通过虚空来看到。仅仅这样，我就震惊了。是通过虚空来看到的。通过虚空来觉知。是通过虚空来觉知，感到轻松。觉知内心的状态时，也应该感到轻松，但为什么我的内心有一些不舒服的感觉呢？我发现内心有些不舒服。我告诉自己，意应该只有虚空啊！用虚空来觉知意。为什么我的意，不空呢？但当想起隆布说要像眼睛看到形状一样去了解心时，眼睛看到形状，是通过虚空来看到的，不需要向外驰散，不需要向外发送觉知，只是通过虚空来了解。所以，内心的状态就像是外在的六根对象。我的意是通过虚空来觉知内心的状态，错了！内心的状态不能成为意。大喊出来。内心的状态就像脱落了一样，在空气中消失了，它像天空一样空虚。 这里再举一个例子，会更容易理解向外和向内。一开始是心向外驰散。一个修行人带着一个女性朋友去见隆布。隆布很喜欢我们，如果我们带朋友去，隆布会怎么样呢？会和我们聊天，问我们从哪里来。我们的朋友说是从清迈来的。隆布会和我们聊天说他也曾在清迈住过。隆布也住在清迈，然后心就开始向外散去，去想隆布会怎么和她聊天，和她聊些什么。这就是向外驰散，脱离了当下的觉知。需要觉知，知道心已经向外散了，要知道自己的位置，这是外在的。隆布是外在的，但内心开始思绪，心开始动摇，这就是向内。要觉知，要及时觉知。另一种情况，我们想要去帮助别人，但我们对他们有期望，期望他们这样做，期望他们那样做，希望他们成为好人。但是当他们不按我们期望的去做，我们就会难过、失望。这是向外还是向内？这是向外，因为我们关注的是别人。但我们难过是因为我们期望他们成为好人，这是在干扰我们自己。 所以，不要让心向外驰散，也不要向内干扰自己。那么如何才能不向外驰散，也不向内干扰自己呢？需要安住在当下，觉知当下的状态。当有念头升起时，不要试图去压制它，只要觉知它就可以了。让它来，让它去。就像有客人来拜访，我们不必强迫他们留下，也不必赶他们走，只要招待他们，然后让他们自由来去就可以了。这是让念头来去自如。但如果我们压制念头，就像把客人关在房子里，他们会感到不舒服，我们也会感到疲惫。如果我们追逐念头，就像追着客人不放，我们和客人都不会感到轻松。 所以，修行就是训练心，让它不向外驰散，也不向内干扰自己，安住在当下，觉知当下的状态。当有念头升起时，觉知它，让它来，让它去。这样，心就会越来越平静，越来越清明，最终证得涅槃。 至于执着于子孙后代和家庭，这也是一种向外驰散。我们执着于他们，是因为我们认为他们是属于我们的。但事实上，他们并不属于我们。他们只是暂时和我们生活在一起，就像我们住在旅馆里一样。我们不能永远拥有他们，我们也不能控制他们。他们有自己的业力，有自己的命运。我们能做的，就是尽力去爱他们，去帮助他们，但不要执着于他们。如果我们执着于他们，我们就会痛苦。就像父母总是希望孩子听话，但孩子却不听话，父母就会感到痛苦。 所以，要学会放下执着。放下对子孙后代的执着，放下对家庭的执着，放下对一切事物的执着。这样，心才能真正获得自由。当心获得自由时，我们就不会再受苦。 至于死后会去哪里，这取决于我们临终时的心念。如果我们临终时心念善，忆念佛、法、僧，我们就会去善道。如果我们临终时心念恶，忆念贪、嗔、痴，我们就会去恶道。所以，我们要努力在平时积累善业，临终时才能心念善。 总而言之，修行就是要训练心，让它不向外驰散，也不向内干扰自己，安住在当下，觉知当下的状态，放下执着，积累善业，这样，我们才能获得真正的快乐和自由。 （问题）隆达说须陀洹果关闭了恶道之门，那么如果还是执着于金钱和财富呢？ 即使是证得须陀洹果的人，仍然会有贪念，但他们的贪念已经减少了很多。就像用一把盐放在一杯水里，水会很咸；但如果把一把盐放在一条河里，河水不会很咸。须陀洹果的贪念就像放在河里的盐，力量很小，不会让他们堕入恶道。他们仍然会想要拥有财富，但他们不会为了追求财富而不择手段。他们会以正当的方式赚钱，并且会将一部分财富用于布施。 但是普通人就像把一把盐放在一杯水里一样，贪念非常强烈，会让他们不择手段地追求财富，甚至会做出违法犯罪的事情。所以，普通人更容易堕入恶道。 因此，即使证得须陀洹果，也要继续修行，继续减少贪念，直到完全消除贪念，证得阿罗汉果。 （问题）那么，一直忆念佛陀，最终可以证得须陀洹果吗？ 忆念佛陀是一种很好的修行方式，它可以帮助我们集中注意力，减少烦恼。但是仅仅忆念佛陀是不够的，还需要持戒、布施、禅修，才能真正证得须陀洹果。 忆念佛陀可以帮助我们积累功德，但功德只能让我们去善道，不能让我们解脱。要真正解脱，需要智慧，需要看清事物的真相。要看清事物的真相，需要通过禅修来培养智慧。 所以，忆念佛陀是一种辅助性的修行方式，它可以帮助我们走向解脱，但不能直接让我们解脱。要真正解脱，需要忆念佛陀，持戒、布施、禅修，培养智慧，才能最终证得涅槃。 (问题) 隆达常说要放下，但是如果一直有人来惹我们生气，要怎么放下呢？ 如果有人来惹我们生气，首先要认识到这是“烦恼”，是“嗔恨心”生起了。然后要观察这个嗔恨心，不要被它控制。要知道这个嗔恨心是无常的，它会来，也会去。它就像天上的乌云，会遮蔽太阳，但乌云终究会散去，太阳的光芒会再次照耀。 所以，当嗔恨心生起时，不要试图去压制它，也不要试图去逃避它，而是要观察它，认识它，接受它。告诉自己：“这是嗔恨心，它是不好的，它会让我痛苦，我不应该被它控制。”然后把注意力转移到呼吸上，或者忆念佛陀。这样可以帮助我们平静下来，减少嗔恨心的力量。 要记住，生气是自己的选择，不是别人强加给我们的。别人只是触发了我们的嗔恨心，但最终生气与否，取决于我们自己。如果我们选择不生气，我们就不会生气。 所以，要学会控制自己的情绪，不要让别人控制我们。要学会放下，放下嗔恨心，放下所有的烦恼。这样，我们才能获得真正的平静和快乐。 要记住，宽恕别人，就是宽恕自己。当我们宽恕了惹我们生气的人，我们也放下了心中的怨恨，获得了内心的自由。 (问题) 那么，如果我们已经尽力去放下了，但还是无法放下，该怎么办呢？ 如果尽力去放下了，但还是无法放下，那说明我们对那个事物或者那个人还有很深的执着。这时候，就需要更深入地去观察自己的内心，找到执着的根源。 可以尝试问自己以下问题： 为什么我这么执着于这件事？ 我害怕失去什么？ 这件事对我来说意味着什么？ 如果我放下了，会发生什么？ 通过回答这些问题，我们可以更清楚地了解自己的内心，找到执着的根源。然后，可以针对这个根源进行修行，例如： 练习无常观：观察事物的无常性，认识到一切事物都会变化，没有什么是永恒的。 练习空性观：观察事物的空性，认识到事物没有自性，没有独立的实体。 练习慈悲观：培养对一切众生的慈悲心，包括那些惹我们生气的人。 通过这些修行，我们可以逐渐减少执着，最终放下对那个事物或者那个人的执着。 要记住，放下是一个循序渐进的过程，需要时间和耐心。不要急于求成，要给自己足够的时间去成长。 也要寻求帮助，可以向有经验的修行人或者善知识请教，他们可以给我们提供指导和支持。 最重要的是，要有信心。相信自己可以放下，相信自己可以获得解脱。 (问题) 那么，什么是真正的放下？ 真正的放下不是压抑，不是逃避，而是坦然面对。是认识到事物的真相，然后自然而然地放下。 真正的放下不是无情，而是慈悲。是对一切众生的慈悲，包括那些伤害过我们的人。 真正的放下不是放弃，而是解脱。是从痛苦中解脱，从烦恼中解脱，从轮回中解脱。 真正的放下是智慧的体现。是看清事物的真相，从而获得内心的平静和自由。 当我们真正放下时，我们就不会再受苦。我们会感受到前所未有的快乐和自由。 所以，要努力修行，努力放下，最终证得涅槃。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ ----- กราบนมัสการท่านอาจารย์เจ้าค่ะคือมีคำถามเล็กๆกลับเรียนถามนิดนึงตอบน้องเรื่องเรื่องจิยึอยู่กับลูกหลานกับครอบครัวเรื่องอะไรแล้วก็จะไปเกิดกั。 บเขาอะไร。 นิยมก็เลยอยากกลับไปถามว่า。 ในกรณีที่เรา。 จิตจิตเราเนี่ยอยู่กับพระพุทธพระธรรมพระสงฆ์ตลอดเวลา。 พระพุทธเจ้าพระรหันต์นี้。 จะตลอดเวลาเลยอย่างนั้นน่ะ。 เวลาเราตายปั๊บนี่มันไปไหนอ่ะท่านอาจารย์。 ยังไงให้ลักษณะของจิต。 ถ้าเราจนติดจิตนะ。 เรานึกถึงพุทธโธเชพุทธพุทธพุทธโธนะ。 พระพุทธพระธรรมพระสงฆ์พทธพุทธจนติดจิต。 มันก็เป็นฝ่ายบุญกุศล。 ถึงพระใจเป็นพระ。 ใจเป็นพระ。 จะไม่เป็นมาจะไม่เป็นกเลสจะเป็นกเลสก็เป็นมาร。 จะปิดกเลส。 เป็นไฟราคา่าไฟโทษะไฟโมหะเป็นไฟมาพอใจให้เป็นทุกข์เดือดร้อนอันนั้นก็จะเป็นทุกข์ก็ไปอะไรไปอะไรก็คือตายแล้วก็ไปเป็นสัานเป็นร่างกายสัตว์นรกอันนี้ก็คือเป็นมา。 ใจเป็นพระจนถึงดับจิตสุดท้ายเลยเป็นพระคือพระพุทธพระธรรมพระสงฆ์หรือพุทธธพุทธใจมันก็จะเป็นพระใจก็จะสงบร่มเย็นอยู่ที่ว่าสงบร่มเย็นได้มากน้อยขนาดไหนถ้าใจเป็นพระสงบร่มเย็นแล้วก็ตายครับพุทธพุทธตายครับพระจริงๆหรือพระจริงๆก็ไปสวรรค์ไปเป็นสวรรค์เท。 วโลก。 เทวโลก6ชั้น。 เป็นเทวโลก6ชั้นเป็นสวรรค์ชั้นชั้นเบื้องต่ำ。 เทวโลกหกชั้นและแต่ว่าจะไประดับไหนถ้าบวกกับทำบุญให้ทานรักษาศีลภาวนามาด้วยทำสมวิพัฒนากรรมฐานแล้วก็จิตสงบละเอียดไประดับแตกต่างกันไปจิตรวมอย่างนี้แต่ยังไม่สามารถเรียนงอารมณ์ชาญได้เป็นแค่ระดับเบื้องต้นก็จะไปสวรรค์ชั้นต้นต้นสว่างสวรรค์ชั้นที่เป็นเ。 ท。 วโ。 ลก。 แต่ถ้าจิรวมมไปจนถึงชาญเลยไปถึงชานสี่。 ไปถึงการสี่มีสีในชาญสี่เวลาตายก็สามารถทรอารมณ์ชาญได้ในใจนึกอันนั้นตายแล้วก็จะไปเป็นรูปปพรมสวรรค์ชั้นรูปปพรม。 วามันส่งอารมณ์์ชาไว้ไปด้วยอำนาจของอารมณ์ชาญ。 ถ้าเป็นทรงอารมณ์อรุอาจารย์ไว้เป็นว่าศรีสีคือเข้าชำนาญทรงไว้ชำนาญ。 ใช้ชำนาญพิจารณาชำนาญออกชำนาญ。 เวลาจะตายก็ทรอารมณ์ไว้ชำนาญส่งอารมณ์ไว้ตายคาชาญๆก็ไปเกิดเป็นประพรม。 คือถ้าถ้าตายในชาญยังไม่เป็นบรรลุอรหันต์ยังไม่บรรลุเพราะวามันมันตายได้อารมณ์ชาไม่ได้ตายนะภาวะปกติที่。 ถ้าตายในว่าปกติที่สิยึดไปยี่สิบห้าpercentหรือสิึเลสไปยี่สิบห้าpercentเป็นตัวเลขสมมุติก็เป็นธรรมโสดาบาลพระโสดาบันได้เป็นพระไม่ต้องทองแต่ถ้ายังต้องพุทธพุทธโสังคมอยู่อยู่ยังเป็นพระที่ต้องต้องนึกเอาไว้ถ้าจากรู้จากึกแล้วก็。 มันก็จะหลุด。 รู้จะพระไปเป็นมารไปเป็นกเลสเป็นมารหลงสจิตออกนอกไปยึดติดยึดถือ。 แต่ถ้าเป็นพระโสดาบันเนี่ยเป็นพระและพระโสดาบันคือเป็นพระธรรมขั้นโสดาบันด้วยตัวของเขาเองด้วยใจของเขาเองด้วยทำของเขาเองโดยไม่ต้องอาศัยคำบริกรรมไม่ต้องอาศัยกันไหม。 อันนี้แต่ว่าตอนตายแล้วไม่นึกถึงพระแต่ใจเนี่ยเป็นพระไปแล้วเป็นพระด้วยใจโดยไม่ต้องนึกถึงพระ。 คือใจเขาเป็นพระโดยไม่ต้องนึกถึงพระแต่ในขั้นที่นึกถึงพระใจยังไม่เป็นพระถ้าุดจะก็ไปเป็นบ้านกเลสไปายคนที่ยังนึกถึงพระยังไม่แน่นอนแต่ถ้านึไปไปเรื่อยๆหรือกึงพุทธพุทธนึกถึงพระพุทธธรรมพระสงฆ์เรื่อยๆติดจิตขนาดจิตจะตายก็นึกถึงพระได้。 พอดี。 และใจก็เป็นพระด้วยใจนึกถึงพระไว้แต่อยู่ในขั้นนึกนะนึกการบริกรรมพุทธสังคมพุทธพุทธธก็ไปเกิดในสวรรค์เทวโลกเทวโลกแต่ถ้าใจเป็นพระในขั้นในขั้นพระโสดาบาลเรียกว่าพระโสดาบาลท่านเนี่ยเป็นฆราวาสก็มีโอกาสเป็นพระโสดาบาลได้หมดเป็นพระเป็นพระดาและเป็นพระได้หมดใ。 จเป็นพระเป็นพระไม่ต้องนึกไม่อยู่ในขนึกและไม่ต้องนกว่าพุทธทำบจะไม่นึกแต่มันเป็น。 เป็นอย่างนั้นเลยเป็นธรรมนั้นเลยเป็นธรรมก็สนใจเป็นธรรมธนามันไปเลย。 เป็นเป็นทำด้วยใจ。 ได้ไปทำบัันไปเลย。 อย่างนี้ปิดเอาไว้แล้ว。 ทำด้านปิดระบายแล้วไม่ไปไม่ตกไม่ไปสถานเป็นสุรกายตนรกตกนรกอีกแล้วไม่เกิดเป็นมนุษย์หรือหรือเทวดาไม่เกินอีกเจ็ดชาติก็อาหารไปไม่เกินนะไม่เกินเจ็ดชาติก็รู้อาหารไปชาติเดียวก็ไม่รู้เลย。 เข้าใจไหม。 เข้าใจค่ะคนที่ที่จิเป็นเป็นโสดาบันแนคือหมายความว่าจะต้องขึ้นสวรรค์ก่อนไหมคะอาจารย์ว่าอาจจะมาเป็นมนุษย์ทันทีเลยห。 รือยังไง。 อันนี้ก็ไม่แน่ใจนะอันนี้ไม่แน่ใจมันก็ชาติเดียว。 ชาติเดียวกับอาหารเลย。 ก็ไม่แน่ใจ。 อาจจะแล้วอาจจะดีก็รู้อาหารไปเลยนะแล้วแต่ว่าตั้งใจอยู่ที่ว่าน้ำตานะวามันอยู่ที่ตั้งใจเป็นดาแล้วตั้งใจจะมาเกิดเป็นมนุษย์เพื่อเพื่อช่วยเหลือสรรพสัตว์ในโลกมนุษย์ก่อนที่จะหลานก่อนที่จะตายไปคือว่าต้องการมามนอาหารในขั้นเป็นมน。 ุษย์。 คือต้องการต้องการที่จะมาช่วยเหลือสรรพสัตว์ทั้งหลาย。 แต่บางท่านก็ไม่อยากจะกลับมามีขัน์ห้าให้ต้องให้ต้องแก่ต้องเจ็บต้องตายต้องเกิดต้องแก่จนนตายต้องทุกข์ทร，ม，า，น，ก，็，ไม่，อ，ย，า，ก，ที่จะกลับมา，เ，ป，็น。 มนุษย์。 แล้วก็ต้องมาแก้มาเจ็บมาตาย。 ทุกข์ทรมานก็อยากมาแก่บาเจ็บมาตายก็รู้อาหารในชั้นสวรรค์ไปเลย。 มันอยู่ที่ว่าท่านมีความปรารถนาแรงกล้าอย่างไร。 ความเข้าใจลูกตานะส่วนตัว。 มันอยู่ที่มันอยู่ที่เจตนาเจตนาได้จิตอธิษฐานตั้งจิฐานว่าจะมาเป็นอาหารในโลกมนุษย์เพื่อช่วยเหลือสรรพสัตว์ก่อนที่จะจับขผ่านไปหรือว่าจะไปไม่อยากเกิดเป็นมนุษย์。 บางท่านต้องไปขอมานะ。 ก็ไปขอมาจากสวรรค์ถ้าไม่อยากลงมา。 อย่างเช่นอาจารย์ของพระเจ้ามิลินพระนาเกษม。 ถ้าไม่อยากลงมาเกิดเป็นมนุษย์เพราะว่าเกิดมนุษย์มันต้องมาแก่มาเจ็บมาตายลำบากไม่อยากลงมา。 แต่พระเจ้ามิลินน่ะท่านเก่งทั้งบละหมุน。 ลบชนะไปเรื่อยแล้วหาคนไหนเก่งเรื่องอาวุธเท่าสู้ชนะหมดคนไหนเก่งเรื่องสติปัญญาป่าเปลืองท่านก็สู้ด้วยสติปัญญาก็แพ้หมดทั้งหมดแต่พระอาหารก็ไม่อยากจะท่านเพราะว่าอะไรยกองไปแล้วก็ไปสู้กันอยู่ไปสู้ด้วยสติปัญญาขี้เกียจเบื่อไม่เอาไม่อยากไม่อยากคุยด้วยก็ดีกว。 ่าก็เบื่อเบื่อ。 เลยว่าหลายเจ้าการยังบอกว่า。 ไม่มีแล้วอาหารในโลกเนี่ย。 ถ้ามีต้อง。 สามารถเอาชนะท่านได้ไม่มีอาหารในโลกนี้แล้วที่จะหน้าท่านเก่งที่สุดแล้วในโลกนี้。 เลยอาหารไม่ได้คนนี้ยมดีพุทธศาสนาก็เลยกำหนดจิต。 ตรวจดูว่าใครจะปราบพระเจ้าที่ดินได้ก็ไปเจออาจารย์เก่าท่าน。 สมัยที่พระเจ้าบดินในชาติก่อนนู้นเคยเกิดเป็นเณรเดินธุดงค์ไปกับอาจารย์แล้วไปเจอพระเจดีย์ถาวัลย์ขึ้นปกคลุมรกร้างงว่างเปล่าอาจารย์เนี่ยเป็นพระก็ไปถต้นไม้ไม่ได้ก็ให้นอ่ะ。 ไอ้เดินไปช่วยทำความสะอาดเจดีย์เงินก็ขี้เกียจไม่ยอมทำก็คือนี่แหละ。 ก็ไม่ยอมถามอาจารย์。 ไปเอาบังคับให้ทำความสะอาดเจดีย์ก็ขนไปทิ้งเป็นคนทำทำความสะอาดการช่วยกันทำ。 เหนื่อยมากเลยทั้งวันเจดีย์ก็สะอาดเสร็จก็ลงไปล้างมือในแม่น้ำ。 ใน่น้ำที่ไหลเชี่ยวกาาก。 เนรก็อธิษฐานดังลั่นในน้ำเลยว่าได้บุญกุศลที่เราเนี่ยทำความสะอาดเจดีย์ด้วยความเหน็ดเหนื่อยมากเลย。 ขอให้สติปัญญาความรู้ความสามารถของเราเนี่ยเปลืองแบบเปลืองมากเหมือนกับกระแสน้ำเชี่ยวกากในแม่น้ำนี้。 ไม่รู้เป็นแม่น้ำปคงคาหรือเปล่านะจำไม่ได้ไหลเที่ยวกากเหมือนดับแม่น้ำปคงคานี้ไม่อาจมีอะไรป้าทานได้。 อธิษฐานดังลเลยอาจารย์ก็ลงมือลงมาล้างมือในน้ำนะอาจารย์ได้ยินในอธิษฐานขอให้มีสติปัญญาความรู้ความสามารถเพื่อไม่มีผู้ใดอา่านท่านได้เหมือนกระแสน้ำที่เที่ยวกับในแม่น้ำนี้อาจารย์มีปัญญาเหนือกว่าอาจารย์เหลืออธิษฐา。 นว่า。 เนรทำความสะอาดเจดีย์กับเพราะเรานี่แหละบังคับมันไม่ยอมทำผลเราต้องกลับมามันเพราะเราบังคับมันทำอีกนะปัญญาของเนรเนี่ย。 ความรู้ความสามารถในปากเปลืองไงก็ขอให้แพ้เราให้มีสติปัญญาความรู้สามารถสองฝั่งนาทีที่กั้นใน่น้ำอยู่หมดเลย。 บังคับให้ไหลเข้าไปสู่พระนพพานคือทะเล。 อาหารท่านตรวจดูก็เจอเลย。 เจอว่าอาจารย์ตัวนี้อยู่ไหนที่เอามาพระเจ้าที่หน่อยดิ。 เพราะว่าเคยตีกันมาๆนะบนสวรรค์ไม่ยอมลงมาเกิดใช่ไหมเนี่ยจะอาหารบนสวรรค์ก็ไม่ยอม。 ไม่ต้องไปขอกับพระอินทร์ว่ะ。 ไม่ยอมลงมาขอเท่าไหร่ก็ไม่มาไม่เอาเกิดมาลำบากไม่รู้ต้องมาแกมาเจ็บตายไม่เอาไม่เอาไปอ่นวอนไปขอไปอินบอกว่าช่วยพูดแล้วไปขอบอกว่าไอ้เห็นแก่พระพุทธศาสนาไม่งั้นพุทธศาสนาจะถูกย่ำดีแล้วก็เป็นไปตามพุทธสนายที่พระเจว่าในอนาคตกาลข้างหน้าเนี่ยจะมีพระเจ้าพระเจ้。 าวิดีนำยดีเราจะมีเนี่ยพระ。 มานี่แหละ。 ทำให้เกิดความเป็นจริง。 เลยยอมยอมรับปากแล้วก็บอกว่าให้ให้ที่ขึ้นมามามาก็ได้ทุกคนที่มามาขอให้ท่านไปเกิดเป็นอาจารย์ท่านหมดเพราะว่าถ้ามาเกิดแล้วก็จำไม่ได้ไงเกิดแล้วก็ไปเฝตั้งแต่ในท้องเลยเกิดในท้องใครก็เออกมา。 ไว้ก็เลี้ยงดูความหน่อยก็เอาไปเอาไปแล้ว。 ขอไปไว้บวช。 แล้วก็ช่วยกันสอนจะเป็นอาหารมี。 ความรู้ความสามารถครบถ้วน。 อายุจะหจะเยอะทีหลัง。 พระเจ้ามิ。 ใครจะสู้หนเนรน้อยเนี่ยชื่อว่าเกษมเนี่ย。 เก่งมากเลยไม่มีใครอาจต้านทานได้สติปัญญาป่าเปลือกมากยชื่อนะบอกว่าขาอ่อนใจสั่นเลย。 ใจสั่นเลยไปเลยกองทัไปไหนไหนตัวเล็กๆนั่งอยู่คนอื่นฟังอยู่เห็นขาอ่อนใจสั่นกว่าเดิม。 ว่าจะก้าวขาไปออก。 แพ้ทางกัน。 แต่ก็มากษัตริย์ก็เข้าไปทสู้。 สติปัญญาแพ้ทุกคำถาม。 ก็。 เปิดโต้กันอยู่。 สามเดือนเกสองเดือนสามเดือน。 ต่อกันอยู่ไหนเนี่ย。 ขอจบคำถามคำตอบสุดท้ายก็ตลาดราชปลลาออกบวชก็อาหารพระเจ้า。 รู้สึกว่าจะรู้สึกว่าจะลุราาน。 ก็อยู่ที่ว่าจะลงมาเกิดหรือไม่ลงมาเกิดก็แล้วแต่。 อยู่ที่เมตตา。 ทุกองค์แหละ。 แต่ผมอยากสอนสอนยาก。 wเดอร์。 วันนี้สยาก。 หัวดู。 ไม่สอนง่ายเลยต้องลงมาเกิด。 ไม่ชอบเหมือนกัน。 ก็ไม่ยอม。 อะไรอีก。 เขายกมือด้วย。 ขอโอกาสจะขหลวงตา。 หลวงตาบอกว่าโสดาบัน。 ปิดสบายอ่ะค่ะ。 อันนี้โสดามันก็มีโสดาปฏิมติโสดาปฏิผลโดาปฏิอีกคำถามนึงค่ะคือเคยได้ยินมากว่าหลวงตามหาบัวบอกว่าเชื่อเราให้พุทธให้พุทธเธอตลอดสายคำนี้เนี่ยคือสำหรับทำขั้นสูงค่ะ。 ก็ยังใช้พุทธตลอดสายได้ไหมคะ。 คือพุทธเนี่ย。 มันอยู่ในขั้นแค่ต้องการให้จิตที่มันไม่สออกนอกก่อน。 ผมไม่ส่งออกนอกข้อหนึ่งแล้วเป็นข้อสอง。 ไม่ส่งออกนอกไปหา。 อายตนะภายนอกรูปรถจิตสัผัสภายนอกแล้วก็ไม่ส่งออกนอกไปหาการตั้งใจนะ。 ขึ้นอยู่กับใครรู้อยู่กับพุทธพุทหายใจเข้าพูดหายใจออกโทก็ได้ได้ถึงจะไม่ออกนอกแล้วออกแล้วมันก็สุดท้ายข้อเ，ห，ลือแต่，ร，ู，้，แ，ล，้，ว，มันไม่ต้องพ，ู。 ดโทรแล้ว。 เพราะวามันเหลือแต่รู้รู้รู้ๆไม่ติดแล้วรู้ไม่ติดไม่ยึดอันนี้เป็นเป็นข้อสามคือรู้แล้วไม่ติดนพานก็เป็นสัญญาวตร。 ไป้หลจิตนอกมันยังขั้นปฏิบัติแค่รู้เท่าสาร。 สถานหลงสจิตออกนอกในข้อสามเนี่ยมันไม่หลงสจิตออกนอกแล้วเนี่ยมัน。 มันเหลือแต่รู้แหละมันเหลือแต่รู้。 ตัวอย่าง。 เรื่องหลงสงจิตออกนอกเนี่ย。 ยังอย่าขับรถไปเลยนะขับรถไปเนี่ย。 ขับรถใช่ไหมมันก็ต้องมีสติธรรญญในการขับรถเพราะว่าถ้าไม่มีสติสัมชัญญาขับรถก็ขับไปชนชนนี่ใช่ไหมเวลาพอขับรถไปก็ดูดูนี่ข้างทางสาวผู้หญิงหล่อก็สาวหลนอกไปเขาขอเคียร์ตามเรอนรา่างเขาออกไปเขาขอเคลียร์ตามเรล่างของคนนี้ไปแล้วก็เลยไปออกนอกไปเขาขอเคลียร์ตามเร。 อนรักของคนคนคนต่อไปเรื่อยๆ。 รถเมล์。 เยอะสจิตออกนอกไปส่งจิตออกนอกไปนี้ย。 ก็รู้ทานรู้เท่าทานรู้เท่าทานลงทานว่าลงจิตออกนอกเพื่อให้มันอยู่รู้สึกตัวพออยู่การขับรถขับรถจะไปหาสาวจะไปหาสาวปกติแล้วเนี่ยปฏิบัติธรรมเนี่ยถ้าเป็นผู้หญิงก็ไปหาหนุ่มหล่อผู้ชายก็ไปหาสาวสวยชอบแล้วก็ออกนอกไปเคลียร。 ์เขา。 นอกไปเหมือนอย่างนี้。 มาส่งนอกไปเหมือนส่งออกไปจริงๆตามเดือนล่างเขาเนี่ยมันเหมือนกับเป็นตะกร้อเป็นลูกตะกร้อที่เขาเตเป็นลูกตะกร้อไฟฟ้าที่เขาทำด้วยคอมพิวเตอร์จริๆเขาแต่ไม่ได้เป็นตะกร้อมันเป็นลูกตะกร้ออะไรก็ทำได้เอาคอมพิวเตอร์ทำอะไรนะเล็กทรอนิกส์ของสีอิเล็กทรอนิกส์จริงๆต。 ะกร้อๆ。 อย่างนี้มันส่งจิออกนอกเป็นลูก。 เป็นรูปเลยมาส่ง่งออกนอกไปเป็นรูปเลยไปกิ้งตามเรือนร่างเขา。 ก็ด่าว่าน่าอายมากเลย。 เทเห็นแบบนี้นเทวดาก็เห็นแบบนี้อะไรเขาความรู้สึกมปชัญะให้มันรู้สึตัวอยู่กันขับรถอย่างนั้นนานมากเลย。 มันก็หลุดหลุดออกจากที่ตามสาวๆสาวๆอยู่ข้างในอยู่ข้างในไปออกนอกแล้วบมันว่าไป。 งขับรถก็ระยะระยะทางตกใจนี่มันไม่ขับรถเลยเอามาด้วยแล้วก็ขับรถมานั่งรถนี้แล้วก็บ่นบน่นตลอดเวลาเท่ากับบนลูกอ่ะขับรถไปบ่นลูกไปเหมือนลูกเอามาในรถด้วยเอามาในตัวเราเนี่ย。 ก็บ่นงงงแหงงงงงแหงลูกตลอดเอาดีแสดงว่าไม่ได้อยู่กับการขับรถไม่มีสมาธิเลยไม่มีสติสมาธิอยู่การขับรถเลยไปบ่นจิอยู่นั่นแหละหรือว่าว่าบ่นจิออกนอกกว่าเนี่ยมันก็เลยกระชากความรู้สึกแรงๆมาอยู่การข。 ับรถ。 ติดข้างในข้างนอกอีกข้างนอกและแรงมมาอยู่ขับรถอะไรแน่ทำความรู้สึกตัวให้มาอยู่ขับรถกลับมาพักใหญ่นานมากเลยเหนื่อยม。 ากแล้วก็。 มันอยู่ตรงพอดีอยู่การขับรถไม่ส่งเข้าส่งออก。 ไม่ส่งไปข้างนอกไม่ส่งเข้าไปไปข้างใน。 ขณะที่มันไม่ส่งนอกส่งในอ่ะ。 ก็ไปหาออกส่งไปหาอาการของจิต。 ไปบ่นไปบ่นจิตไปวุ่นวายกับจิต。 ส่งออกนอก。 มันไม่ใช่รู้นะที่ผ่านมานะ。 ยุ่นวายกับจิต。 มันไม่ได้ว่ารู้เหมือนเด็กมาก็รู้เขามาอยู่ที่นี่ก็ไม่มีอันตรายอะไรก็แค่เราก็นั่งมองเขาไม่ต้องไปวุ่นวายกับเขาก็รู้เขาเด็กเขาก็มานั่งกับปกติไม่ต้องไปวุ่นวายเขาแต่ถ้าไปวุ่นวายเขาเครียดตายเราเครียดออกนอกแต่ถ้าเหมือนออกมาด้วยปกติรู้เขาอย่า。 งนี้。 ไม่ติดออกนอกเขาเนี่ยจิออกนอกเข้าใจเหมือนกันตรงนี้ไม่ส่งออกนอกไม่ส่งเข้าในคือไม่ส่งไปหาอาการของใจยุวจิต。 ขนาดคิดเดียวนั่นน่ะมันเบาไปหมดเลย。 มันเบาไปทั้งตัวเลยไม่ต้องตัวเหมือนไม่มีตัวเลยเหมือนไม่มีการไม่มีใจเบาไปหมดเลย。 รู้ว่าการที่มันไม่ส่งจิออกนอกที่มันเป็นอย่างนี้เองมันเบาทั้งตัวเหมือนไม่มีกายไม่มีใจเลย。 แล้วก็。 เหมือนกับขับรถไปขับรถไปไม่ไม่รู้สึกว่ามีตัวเลยมันเบาไปหมดเลยขับรถไปไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อนเวยเราไม่รู้เลยว่าส่ง่งสิออกนอกเราอยู่ชีวิตมีชีวิตเดียความสจิออกนอกตลอดมันมีสญะอยู่กับปัจจุบันขนา。 ดนี้。 เบาไปทั้งตัวเลยแต่เราทั้งตัวพอดีฟังฟังไฟลเสียงหลวงปู่เทพอยู่。 รถเปิดไว้บอกว่ากรเทพบอกว่าปกติเนี่ยจิตหรือใจมันก็เป็นภาษาสมมุติมันก็คือเดียวกันนะจิตหรือใจก็เรียกจิหรือใจแต่ผมเรียกว่าจิตกับอาการของจิตหรือใจกับอาการใจงงๆก็บอกว่าเป็นข้อตกลงกันส่วนตัวท่านว่าถ้าจิพูดจิตหมาถึงมันเป็นอาการของมันเป็นอาการขอ。 งจิต。 เป็นอาการของใจถ้าใจว่าหมายถึงวามันเนี่ยไม่มีอะไรปรากฏเลยได้แต่มันเป็นรู้แต่ไม่มีอะไรปรากฏมันเหมือนกับเป็นความว่างเปล่าธรรมชาติจักรวาลแต่มันมีความรู้เป็นภาพที่มีความรู้อยู่ในตัวมันเองไม่ต้องพึ่งพาความรู้จักจากกา。 รห้า。 มีความรู้อยู่ในทาสกันเองมีอะไรปกติเลยมีการอนได้ทั้งหมดแตเป็นสิ่งที่ยงสิ่งทุกตาเกิดหมดแต่ใจถ้าพูดถึงใจแล้วบอกวามันไม่มีอะไรเลยนะไม่มีแม้แต่ตัวใจไม่มีแม้แต่อาการของของรู้มันไม่ปรากฏอะไรเลยมันก็ไม่อะไร。 ตรงนี้สงสัยว่า。 มันมีประตูอยู่หกประตูประตูตาประตูหูประตูจะบูกประตูลิตรประตูกายประตูใจแล้วก็จ่ายแล้วใจมีตรงไหนวะท่านบอกว่าใจมันไม่มี，อ。 ะไรปรากฏ。 ตาเห็นรูป。 หลวงปู่หลวงปู่เทศหลวงพ่อหลวงปู่ดูตอาจารย์ท่านว่าที่เคารนับถือนะท่านว่ายาให้เห็นจิตเหมือนตายเห็นรูปยาให้เห็นจิตคือความรู้รู้รู้จักใจรู้จักใจเนี่ยรู้ทางใจเนี่ยคือการรู้ในใจรู้แจ้งในใจเรียกว่ายาความรู้แจ้งด้วยใจรู้จิเหมือนตายเห็นลูกมันเป็นยังไงว。 ่。 าต。 าย。 รู้จิตเหมือนกับตาเห็นลูก。 ตามันก็มองเห็นคนสองข้างทางมองเห็นสาวสองข้างทางขับรถผ่านอยู่。 มองเห็นเจ้าสาวขนาดนั้นก็มองเห็นเจ้าสาวสองข้างทาง。 แต่。 เที่ยวนี้。 ตอนที่มันมีสติปฏิปัญญาญาาสมบูรณ์บริบูรณ์อยู่กับการขับรถเนี่ยมันไม่ต้องส่งจิตออกนอกเหมือนตะกร้อไปเข้าขเขียนตามเรือนร，่。 างของเขา。 แล้วมันก็ไม่ต้องส่งเข้าในส่งไปหาอาการของไปยุ่งวุ่นวายกับจิต。 แต่มันก็สามารถมองเห็นได้โดยไม่ต้องส่ง่งสิตออกนอกตรงนี้ตกตะลึงเลยความรู้มันรู้ออกมาจากความว่างเปล่าเนี่ยเนี่ย。 มันไม่ต้องมีกระแสแล้วตาก็เอามือไปกันนะ。 เอามือไปกั้นระหว่างตากับลูกไม่มีสายไฟว่าระหว่างตากับรูปที่มองเห็นไม่มีสายไฟไม่มีสายล่อฟ้าไม่มีสายสัญญาณเหมือนกับเป็นสายสัญญาณโทรศัพท์มือถือไม่มีสายสัญญาณที่เป็นw i fณไม่มีสายสัญญาณ。 สัญแต่ทำไมไม่เห็นได้ว่ะ。 เห็นรูปโดยไม่ต้องมีไม่ต้องใช้สายไฟไม่ต้องมีสายสัญญาณมันเห็นด้วยความว่างเปล่าแค่นั้นแหละตกตะลึงเลยมันเห็นด้วยความว่างเปล่าไม่รู้ด้วยความว。 ่างเปล่า。 ตามันเห็นรูปด้วยความว่างเปล่ามันรู้ด้วยความว่างปากไว้ใจอ่ะมันรู้อาการของใจ。 ว่างเปล่ามันต้องว่างเปล่าทำไมในใจเรามันมีอาการหน่อยๆระคายเคืองจับได้ว่ามีระคายเคืองๆฉันบอกว่าใจมันมีแต่ความว่างเปล่ารู้อาการหัวใจด้วยความว่างเปล่าทำไมใจของเราใจของเราทำไมเปล่าทำไมใจของเราไม่ว่างเปล่าว。 ่าวะ。 แต่พอไปเทียบกับท่านบอกว่าให้ยรู้จิตเหมือนดักตาเห็นรูป。 ทำไมตายลูกมนุษย์。 มันรู้ด้วยความว่าเปล่าโดยไม่ต้องส่งจิตออกนอกไม่ต้องส่งกระแสจิตไปรู้ลูกมันรู้ด้วยความว่างเปล่าเลยไม่ต้องสกระแสอะไรออกไปเลยเอาอย่างนั้นน่ะแสดงว่าอาการของใจเนี่ยมันก็เหมือนกับลูกเป็นอายนะภายนอกสนใจเนี่ยมันเป็นความว่ามันรู้อาการของใจด้วยความว่าผิดแล。 ะผิดแล้วอาการของใจมาเป็นใจ。 อาการหัวใจว่าเป็นใจตะโกนลในรถเลยอาการของใจมัน。 เหมือนหลุดออกไปดับดับในอากาศในท้องฟ้าเหรอ。 ได้เลยมันว่างเปล่าเหมือนท้องฟ้า。 ยกตัวอย่างแบบนี้ถ้าจะได้เห็นง่าย。 เรียกว่าออกนอกเข้าใน。 อีกกรณีหนึ่งยกตัวอย่างแล้วจะทำให้เข้าจ่ายง่ายเริ่มต้นจิออกนอก。 ลูกตาพาเพื่อน。 เป็นผู้ปฏิบัติธรรมคนสมัยก่อนยังไม่บวช。 เพื่อนผู้หญิงคนไปเป็นผู้ปฏิบัติธรรมไปหาหลวงปู่ทจะย์อาจารย์。 หลวงปู่ก็ก็รักเรานะเรามีเพื่อนไปถ้าชวนคุยเป็นยังไงล่ะมาจากไหนล่ะเพื่อนเราก็บอกว่าจะเชียงใหม่เจ้าค่ะ。 หลวงปู่ก็ชวนคุยว่าหลวงปู่ก็เคยอยู่เชียงใหม่นะหลวงปู่อยู่ที่ก็จำไม่ค่อยได้เกิดเลยไงเนี่ย。 หลวงปู่อยู่กี่ปีเคยไปอยู่กับอาจารย์หลวงปู่หลวงปู่มียันมณี。 วนคุยกับคนแก่คุยกับเด็กอ่ะ。 เก้าสิบเจ็ดแล้วเด็กชวนคุยเพื่อนเรา。 สักพักนึงวงพูดไปฝ่ายเดียวไม่ค่อยไม่ความสนใจฟังละเดี๋ยวก็ยกมือพนมขออนุญาตเจ้าค่ะขอุญาเจ้าหลวงปู่ก็เจ้าขา。 ไม่ฟังเลยเพื่อนเราก็ไม่มีความตั้งใจฟังกูเลย。 ระหว่างที่คุยกับหลวงปู่เนี่ย。 ไม่ทราบจิตหนูเป็นยังไงใสเหมือนหยดงำค้าง。 หลวงปู่หยุดคุยประวาทเลย。 ตกตะลึงเลยตอนนั้น。 อย่างนี้ส่งจิออกนอกเหรอ。 แต่เพื่อนโดนดุไม่รู้แต่เรารู้แล้วตกตะลึงเลยมันส่งจิออกนอกเราเข้าใจมาตลอดว่าส่งจิออกนอกคือมันส่งไปข้างนอก。 ตอนนี้ไปรายงานเรื่องจิไม่ดีออก。 ตะลึงเลยเพื่อนก็ไม่รู้ตัวก็คุยใหม่ชวนคุยต่อคุยคุยคุย。 ไม่ตั้งใจฝากจะรายงานอย่างเดียวคุยคุยสักพักนึงโอกาสจะหลวงปู่โอกาส。 ระหว่างที่ฟังหลวงปู่ไม่ทราบเป็นอะไรตอนนี้จิตมันเนี่ยเปลี่ยนจากเหมือนน้ำอมริตจะโรมใจมันเหมือนกับเป็นเพชรเลยมันใสเ，ห。 มือนเพชร。 หลวงปู่ตวาดออกนอก。 แต่เราแล้วว่าเพื่อนไม่รู้เรื่อง。 ชวนคุยมาเปล่าคนที่ไหนก็ชวนคุยธรรมดา。 แล้วเพื่อนเราขอโอกาสขอโอกาสหลวงปู่。 ไม่ทราบมันเป็นอะไรตอนนี้จิมันเหมือนกับเพชรที่เจียระนัยใกล้สำเร็จแล้ว。 หลวงปู่ทวารู้ไงคุยด้วย。 สำคัญมากนะพวกเราเนี่ยอยู่กับจิทั้งวันรายงานหรือจิทั้งวันจะอยู่ใกล้หลวงปู่โดนด่าทั้งวัน。 จะเอาอะไรเป็นอะไรอยู่นั่นแหละเนี่ยเรียกออกนอกก็จะเอาอะไรเป็นอะไรออกนอกแต่เราไม่รู้นกว่าเนี่ยกำลังขยันสุดยอดเลยแต่เนี่ยนอกทั้งวันแต่เราได้เข้าใจผิดนกว่าขยันทั้งวันแต่ทั้งวันอยู่กับโดนด่าทั้。 งวัน。 เข้าใจใจหลตาานนตามที่หลวงตาตอบนี่ก็คือว่าในขั้นหนึ่งขั้นสองเนี่ยอาจจะมีหลักใจในการที่จะรู้หรือว่าทันจิตส่งออกนอกคือไม่ว่าจะส่งออกนอกหรือส่งเข้าในแต่ในขั้นที่สามในขั้นยึดนั้นก็มันไม่ต้องคือจิอยู่เนกับตัวละอันนี้ก็สามารถที่จะจิตเป็นซื่อได。 ้ค่ะ。 เข้าใจค่ะขอบคุณนะประสบการณ์นะที่ส่งกันบ้าน。 เขาก็ไปคิดเองเองนะความคิดได้สามข้อเนี่ยมันคือสามารถทำได้ในขณะที่เดียวเลยปฏิบัติไปพร้อมกันในสามข้อขนาดที่เดียวเมื่อเราไม่ไปส่งอะไรก็รู้อาการใจอาการอะไรก็ไม่ว่าจะกลางละเอียดใจรู้ไป。 ไปพร้อมกันทีเดียวเลยมันจะได้ไม่ส่งสิออกนอกนะถ้ารู้เครื่องรู้แล้วก็ไปอย่างอื่นก็รู้จิจิตไปเท่ากับว่าอันนี้เป็นเครื่องอยู่เครื่องอาศัยแล้วเครื่องแล้วไม่ต้องไปหาเครื่องอย่างอื่นแล้วก็ก็ได้ไม่ต้องส่งจิตออกนอกไม่ได้เข้าใจผิ。 ดป่ะ。 มาหาทีไรก็กี่ปีแล้วยี่สิบปีสามสิบปีแล้วปฏิบัติไปถึงไหนแค่ไหนอ่ะตอนนี้โยมยังอยู่แค่มันหลงแล้วก็รู้เท่าทันหลงส่งจิตออกนอกรู้เท่าทันกี่ปีแล้วแค่นี้สา0ปีแล้ว40ปีแล้วอย่างนี้ก็ต่ายซะก่อนมันไปไหนหรอก。 เข้าใจไหมเนี่ยอย่างนี้มันก็แค่ก็ไม่ส่งออกนอกแล้วรู้ไปยุจิเอาอะไรให้เป็นอะไรก็ได้จะไปเอาอะไรให้ได้ก็แ，ค，่，ร，ู，้，มัน，ก，็，เ，ข，้ากับขรวดแห，ล，ะ，ปั。 ญญาไม่。 แล้วถ้าจะไปเอาอะไรได้จะไปเอาจิตดีคิดไม่ดีไม่เอาจะเอาคิดดีส่งออกหน่อยโดนหลวงปู่ด่า。 เขากากเจ้าขนงปากครับมีคำถามส่งจิตออกนอกอีกอันนึงก็คือว่าได้ได้เล่ามาแล้วว่าผลเสียของการส่งจิตออกนอกนี่คืออะไรที่นี้ได้ไปได้ยินได้ฟังหลวงปู่ที่สะกดเนี่ยท่านบอกท่านเล่าให้ฟังว่ามีคนนึงเขานั่งรถไปวัดแล้วเขาลืมผ้าผ้าพันคอไว้。 ในรถ。 แล้วพอถึงวัดเนี่ยเขาก็เป็นห่วงผ้าพันคอนั้นมากเลยเขาก็โทรศัพท์ไปหาที่รถทัวร์อย่างนู้นอย่างนี้อย่างนี้อย่างนั้น。 แล้วเขาก็เห็นว่าจิตเขาอ่ะมันเป็นมันมีเป็นเหมือนตัวสัตว์เป็น。 ไปอยู่ที่ผ้าค่ะะอันนี้มันก็เหมือนกับที่หลวงตาเคยเล่าว่ามีพระในสมัยพุทธธการองค์นึงที่ท่านหวงผ้าจีวรแล้วก็ไปเป็นตัวอะไรอยู่ที่ผ้าแต่หลวงปู่ถามเขาผ้าเห็นตัวเดียวหรือเห็นหลายตัว。 อันนี้ก็เลยสงสัยความเข้าใจเดิมก็คือหนึ่งจิตแล้วมันจะไปเกิดเป็นอะไรมันก็คือหนึ่งตัวแต่หลวงปู่ถามว่าเห็นตัวเดียวหรือเห็นหลายตัวเขาก็บอกว่าเห็นหลายตัวไปหมดอันนี้มันมีความแตกต่างกันยังไงคะหลวงตาามันเป็นไปเป็นตัวเดียวกับไปเป็นหลายตัวแล้วเวลาเราดับจาก。 ตรงนี้ไปเกิดเนี่ยมันจะต้องดับทุกตัวแล้วมันไปเกิดใหม่อย่างนั้นหรือว่ายังไงคะ。 เกิดดวงมันจะไปเกิดที่หลายดวงไม่ได้รัก。 มันเกิดดับได้ทีโดนแต่มันเร็วมากต่อเนื่องการเป็นปกติ。 ต่อเนื่องกันต่อเนื่องกันมากเร็วมากแต่เมื่อเรามากเลยเห็นวามันมันกังวลมากมากเลยวามันหลายตัวมันพุ่งแต่ถ้าเราเห็นมันส่งไปที่ละดวงส่งไปเที่ยวอย่างนี้มันอย่างนี้ถือว่าเก่งมากเพราะว่าเราก็ทำได้กี่ทีมันได้ดวงนั้นก็ดับไปที่ส่งออกนอกระดับไปเหลือแต่รู้ปัจจ。 ุบันขนาด。 แต่ไปทั่วเลยหลายดวงแบบนี้แก้ยากไม่ต้องมาเอาเครื่องมาก่อนก่อนแต่ขนาดออกไปลูกเดียวลูกเดียวลูกเดียวลูกหลุดเลย。 จะติดขนาดนั้นขนาดเดียวก็หลุดเลยแต่มันุไปทั่นี้ต้องมีเครื่องลอก。 ุรผู้เร็วๆไม่ต้องพูดไม่ใจเขาออกเลย。 ขอบคุณเจ้าขาก็เลยสงสัยว่าหลวงปู่ยกเอามาสอนคนที่ไปกราบหลวงปู่เจ้าค่ะ。 ไปที่เราพูดเนี่ยที่เรายกตัวอย่างไปเรื่อยๆๆฝึกไปฝึกไปจะทานไปเรื่อยๆททานยังไม่เป็นมาถึงข้อสามสักที。 จนอายุมากขึ้นไปลูกศิษย์เราหลายปีเลยอายุมากขึ้นจนถึงบัดนี้แล้วก็ยังไม่ยังไม่มาถึงข้อสามเลยค่อยฝึกคนหนึ่งไปเรื่อยๆ。 เข้าใจไหมเนี่ยเรานี่แหละนะจะตายไปก่อนยังไม่ถึงข้อสามเลยไปไปไปไหน。 ไว้มันต้องฝึกลวดสามข้อเลยทีเดียว。 ไม่ขนาดจิเดียว。 ขอบคุณครับอย่างไม่ติดไม่ยึดมาแต่อย่างเดียวนพพานทุกอย่างในปัจจุบันก็ได้ไปติดไม่ยตัวอย่างที่พานขคุณ。