好的，这是根据您的要求翻译的佛法讲座中文译文，以段落形式呈现： 顶礼法师。关于昨天您指导我的“觉知者”和“了悟”，我回去后整天都在思惟。一开始好像还有点法喜，但总感觉哪里不对，好像还是“我”在觉知，觉知、觉知、觉知… 升起了觉知、理解和智慧。 我反复思索，后来就停止了思考。昨晚，我又再次思惟了“四界”（ธาตุ）和“六处”（อายตนะ）。然后，一些法显现出来。关于“有”、“显现”，这些都是应该舍弃的。任何生起、存在、显现的，都只是现象，生起后就会灭去，这是“行法”（สังขาร）的自然状态。 睡觉前，我顶礼了父母、师长，顶礼了佛、法、僧。然后，我默默地祈求法师的加持，祈愿我能有智慧，如实了知、彻底通达所有我正困惑的法，真正断除无明（อวิชชา）、烦恼和执取（อุปาทาน）。 早上，我起来经行、禅坐。在来回踱步时，我又想到了“处”的境界，以及“自然”的本质。我们经常教导，只有两件事物需要记住，就是“行法”和“非行法”（วิสังขาร）。当我们仰望天空，开始看到光明，看到云彩，我就想到了这一点。 我看着，这就是自然，行法是存在的。云朵有大有小，有厚有薄。但在那之后，天空依然如故。自然就是这样。 在思想中生起的觉知、智慧、理解，这些在我们内心的行法中生起的，就像云彩一样，是自然显现的。如何显现呢？就是这样，它们有不同的形态。有些是知识、理解，有些是困惑、思考、担忧等等。这些都是自然的现象，实际上，它们一直都是这样的。 那又怎么样呢？这种感觉，就像听您讲法一样。我听您讲了很多，每次都能理解“自然”的两个部分——“行法”与“非行法”是相伴而生的。我感觉，昨天您指导我的那种“我”在觉知和理解，也是一种依因缘而生起的现象。但是，觉知… 觉知到任何生起的，就有智慧知道，这是行法的生起。谁在觉知？有觉知、有理解，就会说：“有觉知、有理解。” 这也是一种行法，是依“觉知和理解”这个因缘而生起的。 这意味着什么呢？意味着它是自己生起的。自己生起、自己就能灭去。不需要去让它灭，或者刻意让它停留，它自己就会灭去。今天早上，这种感觉深深触动了我，就是“行法自己生起、自己灭去”。觉知和理解，也只是“行法”，从觉知、理解或者困惑中生起，依其因缘而生起，然后，当因缘灭尽，它就灭去了。 这种感觉让我非常激动，我觉得，我听了上千遍了，为什么没有像今天早上这样触动我？我感觉，这里是一个关键点。就像过去的我，没有关注到这里。我们只关注，要怎样才能理解，以及“只是觉知”的过程是什么。当念头生起，我们就觉知、觉知、觉知，但觉知不是沉溺于其中去造作。就像我们站在那里，看着生起和灭去，只是觉知，但我们忘记了，这里有“觉知”和“理解”生起。 有时，我们好像在说“我觉知、我觉知”之类的。这里，它深深触动了我，不是迷失、遗忘… 我们错过了这里！我们、我们、我们… 一切“认为我们迷失、遗忘”的想法，都是“行法”在说话，是依其因缘而一直、一直、一直生起的。 这种感觉，几乎让我不想说任何话。但我跪下来顶礼佛像，然后对佛、法、僧、父母、师长以及您说，法就在我们身边。但是，当我们没有真正理解它，深入内心时，它就没有触动内心，没有触动您教导的“觉知，深入内心的觉知”。 当觉知真正深入内心时，感觉就会改变。感觉会完全不同于仅仅是“觉知、觉知… 法师教导，就觉知、觉知…” 但实际上，当它真正触动内心时，它具有巨大的价值，能让我们从执取中解脱出来。只是觉知，不执取；只是觉知，不执取… “我们觉知、我们理解”，或者“觉知和理解”生起，仅仅觉知和理解，然后不执取生起的觉知或理解，这就是方法。这是我昨天回去后对于如何理解的理解。 我不懂如何理解，我们如何理解呢？但今天早上，它触动了我的心，豁然开朗：觉知和理解，是依因缘而生起的。觉知了，不执取；理解了，不执取。那就是究竟了，没有什么需要做的。 这是我的想法，这是真正的放下。所以今天早上，我还没有完成… 就来礼拜佛、法、僧，忆念父母、师长和您的功德。昨晚，我祈求您，祈求您赐予我智慧，消除障碍。 大概就是这样。然后我想，我必须继续练习，如实了知，直到究竟，才能真正断除执取。现在，我感觉，就像要全面观察“只是觉知”，包括“觉知者”，要全面观察。但真正的练习，必须用这种理解，去深入、如实了知，直到百分之百圆满。这就是今天早上发生在我身上的。 我必须顶礼感谢您的慈悲和加持。昨天我很困惑，不知道如何解决我的问题，总是有“我、我、我”，在循环往复。他们认为“我们认为我们有智慧、有智慧”，然后又有“我”… 但当我们今天早上获得智慧的触动时，自然就是这样的，它是自己生起的，觉知是自己生起的，理解是自己生起的。但过去，我们没有彻底觉知。 顶礼感谢您，我不知道您是用什么神通知道的，但我感觉，我从您这里获得了智慧。 (另一位比丘尼) 法师您好。上次我向您告假，去春武里府的寺庙参加闭关，独自一人在寮房里，饭菜送到门口。我不跟任何人说话，专心修行，经行、禅坐… 整天整夜都这样。 结果，我的心很稳定。您教导的方法，和寺院的法师教导的一样，要把“觉知者”带出来，观察“被觉知者”，观察身、观察心。把“觉知者”带到胸口中间，观察呼吸进出… 轻柔地觉知胸口的起伏，轻柔地觉知… 只是觉知，身体如何显现，如何起伏、运动，只是觉知。 不管它怎么样，显现什么，不想、不做、不记。“觉知者”在胸口中间，任何念头经过，就看到、觉知。觉知，是心的状态，只是觉知。在去之前，您告诉我“安住于觉知”，我还不明白如何“安住于觉知”，还没有看到“觉知者”。 我一直在修行，但还没有看到“觉知者”，不知道“觉知者”是什么样的。那里的法师说：“把觉知带出来。” 我说：“我不知道怎么觉知，但我已经觉知了。” 我经行时，看到法的显现，“觉知者”中，好像有“善”显现。当我再走一步，“善”的显现，就变成了“无”，这是经行时的法的状态。 我一直在修行，一直保持警醒。通常在家，吃完饭就会困，想睡觉。但在那里，床就在那里，法师也允许，想吃就吃，想睡就睡。我看着床，告诉自己：“去睡吧。” 但我的心不想睡，不困，很清醒。但在清醒的时候，关于“行法”和“造作”，心的造作一直在运转。 所以，“觉知者”就不太稳定，虽然稳定，但不清晰。当它不清晰时，“行法”就会遮蔽身心的某些状态。它一直在思考、造作关于法的内容，一直、一直… 但我并不觉得厌烦，只是觉得，要观察“身行法”，它就遮蔽了。 一开始，我尝试命令它停止，但它没有停止。后来，我坐下来，收摄心，直接切断它，就是不要它。不管从哪里来的禅定力，它都能够切断思考和造作。然后，再回来思惟，用“觉知”来观察身体，哪里动，哪里感觉… 在呼吸中，我们只是觉知、觉知、觉知。 当这样做了一段时间，再继续修行，念头又一直出现，它又来遮蔽了。我们还是看到身心的状态不太清晰，只看到“行法”的造作，看到… 我们就尝试切断它，但没有成功。所以，就用“佛陀、佛陀、佛陀、佛陀”，让它放下“行法”的造作。这也有用，“佛陀”把心带过来，观察“佛陀”，开始平静。我就放下“佛陀”，然后观察状态，把“觉知者”放在中间，觉知身体，就像您教导的那样。 这种观察“觉知”，用“觉知”来观察身、观察心，法师教导的，和您一样，念、受、想、行，任何生起的，都只是觉知。不参与、不… 只是觉知，看到所有的状态经过、生起、住、灭。 能够体验到的状态，只是“觉知”来观察身体，观察身体的运动，或者身体内的… 观察“身中身”。感觉… 但实际上，真的能做到那样，这里的“觉知”，就从“执取身体和感受”中解脱出来。我因此能够体会到，“觉知者”从“执取身心”中解脱出来的状态，就像您说的“只是‘觉知’，没有‘我’执取”。但这只是看到，通往“离苦、灭苦”的道路，并没有什么困难，只是用“觉知”来自由地觉知，只是觉知，它自己会觉知，自己会放下，不是“我们”去做觉知、做放下。 我们的责任，只是让“觉知”稳定。然后，慢慢学习身体、学习心，身体的每一个状态，心的每一个状态生起，我们只能看到它、观察它，不… 它就在于，我们是否能够练习这里的“觉知”，直到“觉知”自己觉知到身心的实相，没有什么… “受”的状态，它自己就是那样生起的。“想”也只是闪现一下，不是任何人。它也觉知，它从“受、想、行”中解脱出来… 我修行了五天，大概就是这样。 就像这样，所有在我们心中生起的状态，我们都觉知。在当下生起的感觉、情绪，就像一辆单行道上行驶的车。实际上，没有“我”，没有身体，没有“心我”。如果没有“有我”的感觉，身体不是“我”，也不是“我”的，“觉知者”不是“我”，“我”的“觉知者”也不是“我”的，“心”不是“我”的，“觉知”也不是“我”的。 直到“心”的造作，就是“念头、情绪、觉知”。“觉知者”的状态，一直在那里觉知，也不是“我”，不是“我”。这样，当下每一个在心中生起的活动，都称为“心行”（จิตสังขาร）。在当下，无论粗、中、细，哪怕一点点，都好像一辆单行道上行驶的车，穿过身体，穿过“心”，穿过“觉知者”，穿到后面。 穿过身体、穿过“心”、穿过“觉知者”，到后面。全部穿过，每一个当下。每一个当下的感觉、情绪、活动、状态或者“心行”，都像一辆单行道上行驶的车，穿过身体，因为没有执取“身体”是“我”，所以不会挡住车，被车撞。 如果没有执取“心、念头、情绪”的造作是“我”、是“我”的，就不会站在单行道上行驶的车前面，被撞死。不是“觉知者”是“我”、是“我”的，就不会有“我”站在单行道上，然后被单行道上行驶的车，也就是“念头、情绪、状态”撞死。它会穿过身体、“心”的造作和“觉知者”，穿到后面。 一辆接一辆，没有“我”的一点点，去挡住车，被车撞。因此，真正的“觉知”，是没有“我”、没有形状、没有任何形象可以被触碰的“觉知”。 感觉还用“觉知”，用“觉知者”去觉知身体、觉知“心”，这还是“运动的觉知”。还变成了执取“觉知者”是“我”，“我”是“觉知者”，然后与“单行道上的车”逆行，也就是与“当下的状态”逆行，被撞、被触碰，导致痛苦、压力，生起烦恼、问题，生起内心的痛苦、不适，就是被“单行道上行驶的念头、情绪”的车逆行… 穿过“我们”，但有“我”作为“觉知者”进去，与“单行道上的车”逆行。 有“我”的状态，所以就被撞，触碰，导致痛苦、压力，成为烦恼、问题，成为烧心的火，就是心中发生了事故。觉知… 我们还没有到达没有“我”的“觉知者”。必须看到，有“我”状态的“觉知者”，就是逆行而来的车，没有人执取。 (法师) 我想请教您关于这一点，就是我修行的，是“觉知”，但“觉知”还是“我”，感觉还是“我”在觉知。“我”在觉知，就是一辆单行道上行驶的车，没有人去… 没有人站在那里挡路，没有人去执取“觉知者”是“我”、是“我”的。我们把“我”放在那里，挡住作为“单行道上的车”的活动，让它撞我们。我们要放下“觉知者”，看到“我觉知”是“我”，“我”是“觉知者”，这就是“单行道上的车”，被… 我们是“觉知者”，“我”是“我”，就是“单行道上的车”，穿过身体、我们的心。 穿到后面，没有“我”站在那里挡住车，被车撞。但它还是“我”，这没关系，要看到“我”的存在，要看到它是一辆单行道上行驶的车，穿过“我们”。不是“我们”去试图破坏“我”的存在，变成“觉知者”。如果这样，如果我们试图去破坏行驶… 行驶过来的车，就是我们认为是车的“觉知者”，但我们却去试图破坏“觉知者”这辆车，不让它是“我”，就等于说“我们”把“我”放在那里挡住车，被车撞，不需要。要看到，感觉是“我”的“觉知”，它就是“行法”，是“行法”的车，必须穿过我们，我们没有站在那里挡住… 有时会消失，感觉有种自由，感觉体验到了从“执取身体”中解脱出来的自由… 有时会有，好像能够理解这一点。 (法师) 就是问题，说“能够理解这一点”，有时好像看到您说的状态。然后就有“我”，要去寻找那种状态，要到达、要成为那种状态，没有看到，当下有“我”去寻找那种状态，有“我”要去觉知、要看到、要成为那种状态，到达我们期望的目标，这就是“行法”，“行法”就是车，行驶… 行驶过来，行驶过来，但没有人执取。 (另一位比丘尼) 我们已经逆行进入车流，要得到什么、要成为什么… 逆行进入，要什么… 看到… 很多次… 也偷偷观察，会看到… 像您说的那样。必须要仔细、深入地观察，观察… 已经放下了，不想什么、不要什么，任何生起的，有活动、有状态，没有“我”执取，没有执取。 这里还有期望，有“我”… 有“我”去看，“我”… “我”要去… “我”要去看，去看状态，去看状态，为了放下状态。然后，放下状态后，又回到“觉知者”，“觉知者”中有“我”，然后“我们”要来放下“觉知者”中的“我”，认为… 是这样的步骤。 (法师) 谁？“我们”认为有步骤？认为最后放下完成了，最后“我们”要来放下“觉知者”。如果我们这样想，谁？我们放下，我们“我”创造步骤，说要… 所有的状态，最后来放下“觉知者”，最后“我们”要放下我们去建立的“觉知者”，我们去做“觉知”，成为步骤，去放下、放下、放下，最后“我们”要来放下“觉知者”。如果客户问，最后… 最后剩下的“觉知者”，还剩下什么呢？师父，“觉知者”放下“觉知者”。 (另一位比丘尼) 我就… 按照… 那样… 我就… 我们找到“觉知者”了，“觉知者”中有“我”。然后，我们要放下“觉知者”。现在，我们… 我们已经会观察了，我们… 我们看到“觉知者”了，我们觉知去观察状态，身体、心是被觉知的，被觉知的是“行法”，我们不执取，它就只是… 当… 这里完成了，我们… 我们观察这里会了，我们就必须回到“觉知者”，为了放下“觉知者”… 大概这样，没有人… 没有人回到“觉知者”最后一个，为了放下“觉知者”。 (法师) 如果有“我”最后… 有活动回到，为了放下“觉知者”最后一个，这个回来的，就是还存在的“无明、烦恼和执取”。如果那样，就… 全部… 现在，觉知… 回顾… (另一位比丘尼) 明白了。不… 不觉知任何东西，不要任何东西，不成为任何东西。不想… 不考虑涅槃。就是全部… 全部放下。全部放下，就知道全部放下了，不… 甚至“全部放下”也不执取，说“全部放下”的，也不执取自己。 (法师) 我会记住… 去记住… 记住了，就还是… 我会记住，我会去… 我会去这样放下，就表示执取了，现在就放下，全部放下… 什么都不剩下，不要任何东西，没有人要任何东西，没有人是任何东西，全部放下，甚至放下期望、渴求的涅槃。 全部放下，现在就放下。全部放下，不要任何东西，不去觉知，不试图去观察、去观察任何东西。还剩下什么？ (另一位比丘尼) 只剩下寂静。但… 它也寂静，但不执取… 只是寂静，寂静是自然，是自然。没有人执取寂静。就会到达寂静的自然，纯净的，没有“我”执取，如果有“我”执取，寂静就不纯净。 (法师) 寂静… 没有… 状态是纯净的自然，没有人执取纯净的自然。还没有到达，有人去… 表示有… 要到达，有人去到达，那就是“无明、烦恼和执取”。 在你们的内心深处，还有“我”想要、想觉知、想看到、想成为、想证悟。没有放下，没有放下渴求，没有放下“我”说… 渴求，渴求就是涅槃。放下“我”说… 要到达渴求。 (另一位比丘尼) 明白了。全部放下了，就没有人需要痛苦。如果还渴求任何东西，就会因为那个东西而痛苦，甚至渴求涅槃，也会因为涅槃而痛苦，因为… 它渴望、它饥饿，因为它还没有得到渴求的东西，痛苦就会像影子一样跟随心、跟随身体。因为它还没有如愿以偿。 任何人渴求任何东西，就还在饥饿那个东西。当还没有如愿以偿时，他就会痛苦。因此，必须放下渴求，他才不需要去痛苦… 真的，不拒绝、不期望、不渴求任何东西，想要、想得到、想成为任何东西。所以他才不会因为任何东西而痛苦。 还期望、还想要、还想得到、还想成为、还想觉知任何东西、还想证悟任何东西。当不如愿以偿时，就会痛苦。但如果还有“想要”，就不会如愿以偿。因为涅槃是烦恼的止息、问题的止息、“想要”的止息。 强迫它止息“想要”，也做不到。看到和如实了知，它有“想要”、有渴求的心行，但没有迷失于其中去造作，没有“我”迷失于其中去造作，然后也没有迷失于其中去造作。 “想要者”、“渴求者”的“我”止息了，痛苦… 有时会看到这个，但还有“我”去说… 正在做这个，不能做… 所以还卡在这里，看到… 脚… 不知道… 成为… 成为“行法”，就不会成为… “无明”、“行”、“识”、“名色”、“六入”、“触”、“受”、“爱”、“取”、“有”、“生”、“老死”中的“行”和“识”。 (法师) 这里… 这里… 观察… 这里… 最细微… 观察这里… 不是为了… 什么… 为了“我”执取。观察，为了看到还有“我”，迷失执取，成为“我”去执取、去造作任何东西、成为任何东西。“我”的迷失，就会被放下。 理解… 非常细微，但离不开精进… 戒、定、慧、信、精进… 清楚内心… 随顺烦恼。 看到这里，觉知这里。会看到有“我”，就是有“我”，有期望、渴求，想要、想看到、想得到、想成为任何东西、想觉知任何东西，还存在。然后，当看到行为… 放下。 现在，它非常细微。和… 蜂蜜… 相对应，这里理解蜂蜜。 (法师让蜂蜜解释) 说… 蜂蜜刚才说的… 是同一个问题… 理解… 解释给鸟听… 这里… 实际上，说“觉知者”、“理解”，它本身就是“行法”。当它生起时，会有表现，有时它甚至会向我们抱怨，说理解这个、理解那个… 甚至会连接故事，就是必须觉知到，这是“行法”，放下就会更容易。 就会成为“我”，认为“我”在表现那种行为… 就… 我就… 整个… 智慧升起，意识到… 它是“行法”。“觉知者”、“觉知、理解”，它是“行法”的表现。它会抱怨，会说什么… 它会说什么… 如果智慧… 它就是“行法”，就不会随顺… 不会迷失，然后就不会… 以前我们觉知，我们觉知、觉知、觉知… 当觉知更多时，就会知道，这只是… 从理解这个因缘生起的现象。 状态依因缘生起，然后它自己就会灭去，因为当它理解完成了，它就灭去了。然后又会有新的现象，如果我们理解… 如果理解… 它就会再次生起觉知和理解，就会这样一直下去。 如果智慧如实了知，就… 就没有什么了，没有什么… 意思是，执取… 进入其中… 结束了，当下就结束了。根据我的理解，大概就是这样。 (法师) 理解… 因为它已经非常细微了，细微… 这里… 这里… 就是不能放弃觉知，要看到、理解，但不执取，不执取觉知。就是不能放弃觉知、见解、理解、觉悟，但没有人执取觉知、见解、理解、觉悟，明白吗？如果放弃每一个当下的觉知、见解、理解、觉悟，就等于什么都不知道。 觉知，但不执取觉知，有觉知、见解、理解、觉悟，知道什么是… 但没有人执取任何东西，也没有人执取… 甚至那个觉悟。 不放弃觉悟，但没有… 现在它隐藏在… 如果我们觉悟了，我们就会涅槃。我们会解脱痛苦… 这里它又… (蜂蜜) 说… 刚才说的… 是吗？然后它会… 我们觉知更多，理解了，然后我们就会… 它是新的“行法”，它生起… 延续… 从生起、灭去的觉知和理解… 有这个生起… 就像鸟说的。 (另一位比丘尼) 隐藏… 我的… 就是我还… 我还试图安住于觉知，不放弃觉知，就像您说的… 觉知… 觉知任何东西，觉知身体、觉知心，不… 出去外面。为了让“觉知者”，它从身体、从心、从所有经过的状态中解脱出来，无论是身体生病、身体… 我们会问，如果这一刻我们死了，我们还执取吗？它会让我们… 如果我们还执取，我们还怕死，我们就必须去思惟… 我们还迷失于身体，我们还… 我们执取身体，我们就必须去精进，放下… 观察我们的身体。但是… 直到… 想，如果我们生病了，怎么样？问，害怕吗？今天… 也经常问自己，检验自己的心，如果是这样、这样、这样… 可以接受，如果不是突然死亡… 也能在一定程度上放下，我们不害怕，我们会放下身体… 这是我们在思惟、修行时的想法。 也在精进… 要安住于觉知，观察身体、观察心，这样… 成为… 但是… 但它还是“我”… 如果有一天，我们这样精进，我们看到身体… 用“觉知”来觉知身体、觉知心，直到“觉知”知道，身体、心没有什么可以执取的，“觉知”自己会放下，这就是… 这就是内心的… 我的精进会是这样。 但是… 每一个… 内心… 会这样寻找… 思惟。会… 会看到内心的行为… 现在正在试图做什么… 也会试图慢慢学习… 我们有这个… 就像您说的… 有行为… 做什么… 想要、想得到、想成为什么… 内心… 也觉知… 也看到… 然后… 因为看到… 就有觉知。 因为有觉知，就… 放下… 会试图… 这样做。也… 也听您的… 每一个… 我们发现的… 都像您说的… 一样。 就在于… 我们如何观察我们的心… 最后… 说“安住于觉知”… 他… 安住于觉知… 觉悟… 现在… “受者”止息了。“我”的“受者”止息了。不… 欢喜和… 喜、忧、苦、乐。甚至“法”或涅槃也不执取，甚至不考虑“法”和涅槃，就是… 止息了… 在世间的一切欢喜和… 喜、忧、苦、乐，就是说“安住于觉知”，就是现在… 迷失… 执取… 止息了，这是最后一世，没有来世了，就是安住于觉悟了… “受者”止息了。 不是说“安住于觉知”，就是去觉知… 去觉知身体无常，去觉知心无常… 这还是… “无常、苦、无我”的阶段，为了看到“无常、苦、无我”，是三个台阶。 但“安住于觉知”，就是觉知到“受者”止息了，到家了，涅槃了，就是… 到家了… “受者”止息了，烦恼止息了，痛苦止息了，涅槃了，这一世是最后一世，没有来世了，这已经是… 家了。 但鸟… 安住于觉知，是觉知身体… 觉知… 经过… 是经过… 是三个台阶，要上到… 家… 要让… 知道… “安住于觉知”，鸟的觉知还只是觉知到… 看到“无常、苦、无我”，是… 最后… 就是… 因为看到一切都是“无常、苦、无我”，“行法”也是“无常、苦、无我”，“行法”也是“无我”。 没有什么是“我”、是“我”的，真正的。还没有到达… 那里的觉知… 涅槃就是… 觉知到涅槃了，因为“受者”止息了，因为觉悟到一切“行法”和“非行法”，没有什么是“我”、是“我”的，真正的。 (另一位比丘尼) 明白了。现在… 每一个经过的状态，我们看到的… 乐、苦、满意、不满意… 剧烈… 愤怒… 我们都看到它… 在眼前。 在看到的时候… 也觉知到… 不执取或者执取了，然后试图帮助自己不执取… 在这个阶段。 要超越… 不想任何东西… 不管它好不好，不管有没有状态，都不执取… 现在… 在这个阶段，试图… 让… 不好的状态… 不喜欢的状态… 有情绪、有烦恼的状态… 让它消失。 但是… 最后… 必须超越… 超越有状态和没有状态，不试图让它消失… 但是… 看到它… 有这样的状态… 必须这样… 必须有这样的状态… 就等于我们… 要执取另一边… 就是执取… 它必须有这样的状态，必须有… 烦恼… 另一边… 说不要有任何状态进来… 就是… 会试图观察… 有试图… 观察… 试图观察… 成为… 观察… 试图成为… 它必须回到… 这样。 会成为… 四种偏颇… 四种恶行… 觉知到还在做… 这样的状态，但… 也… 也觉知到… 然后试图调整… 不做… 试图调整… 不做… 这样… 不做… 会调整… 就表示… 不做这样… 表示… 必须是这样… 不做… 怎么… 就让它… 像它… 去… 放下… 根据… 状态。 把“我”… 好像把“我”放在状态之上… 有“我”… “我”… 把“我”放在状态之上… “我”就会堕落。这里非常细微。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ ----- ราชสการท่านพระอาจารย์ด้วยค่ะเมื่อวานที่ท่านอาจารย์แนะนำให้โยมเรื่องผู้รู้เข้าใจ。 กลับไปนั่งพิจารณาทั้งวันเลยนะตอนแรกมันก็เหมือนมีความสุขมันยังไงเป็นตัวเรารู้ยังไงไม่รู้รู้รู้รู้รู้ค，ว，า，ม，ร，ู，้ขึ，้，น，ม，า，ความเข้าใจป，ั，ญ，ญา。 ขึ้นมา。 คิดวนไปวนมาแล้วก็อยู่ก็เลิกคิดเมื่อคืนก็。 นั่งพิจารณาเรื่องธาตุขาและยณะอีกครั้งหนึ่ง。 แล้วก็มันก็มีทำปรากฏมา。 เรื่องเรื่องว่าความมีียความมีความปรากฏเนี่ย。 มันเป็นสิ่งที่ควรจะต้องลอะไรที่มันเกิดขึ้นมาความมีความปรากฏมันก็เป็นแค่ปรากฏการณ์ที่ขึ้นมาแล้วมันก็จะเกิดขึ้นแล้วก็ดับไปมันก็เป็นสภาวะธรรมชาติของสังขาร。 ก่อนนอนอ่ะเดี๋ยวก็。 กราบพ่อแม่ครูบาอาจารย์กราบพระพุทธธรรมพระสงฆ์แล้วเสร็จแล้วแอบกราบขอบุญบารมีของท่านอาจารย์บอกว่าขอให้โยมได้มีปัญญารู้แจ้งแท่งตลอดในทุกธรรมที่ยมกำลังติดขัดอยู่ตรงนี้ให้มันสิ้นวิชาปัญหาอุปทานได้จ。 ริงๆ。 แล้วก็ตอนเช้าอยู่ก็ลุกขึ้นมานั่งมาเดินจงกลม。 เดินไปเดินมาเนี่ยนิยมก็นึกพิจารณาเรื่องสภาวะขายนะอีกทีแล้วถึงเรื่องธรรมชาติธรรมชาติในมันมีแค่สองสิ่งที่จำสอนอยู่เสมอเรื่องที่สังขารสังขารเนี่ยสองอย่างก็ดีเรามองขึ้นไปบนท้องฟ้าเริ่มเริ่มสว่างเห็นเมฆหนก็เลยตร。 งนี้。 หนูก็มอง。 นี่ไง。 มันก็。 ธรรมชาติมันก็เป็น。 มันสังขารมันก็มีอ่ะ。 มันก็มีก็มีก้อนใหญ่ก้อนเล็กก้อนหนาก้อนบาง。 หลังเจากตรงนั้นมันก็เป็นแผ่นท้องฟ้าอยู่เหมือนเดิม。 ธรรมชาติก็แค่นี้เอง。 สิ่งที่เกิดขึ้นในความคิด。 ความรู้ปัญญาความเข้าใจแต่ที่มันเกิดขึ้นใน。 ในจิสังขารของเราเนี่ยมันก็。 เป็นสิ่งที่เกิดขึ้น。 ปรากฏแบบธรรมชาติแบบแบบเมฆเลย。 ไม่ปรากฏยังไง。 มันก็แบบนี้แล้วมันก็มีรูปร่างหน้าตาที่ต่างๆกันออกไป。 บางเป็นความรู้เป็นความเข้าใจเขาเป็นความสับสน。 คิด。 สงสานนู่นนั่นนี่แหละแล้วมันก็เป็นปรากฏการณ์ที่ธรรมชาติจริงๆแล้วมันก็เป็นแบบนี้ตลอดกาลอ่ะ。 แล้วจะยังไงอ่ะก็เลยมันความรู้สึกตรงนี้มันลงฟังท่านอาจารย์พูดเรื่องนี้โยฟังท่านอาจารย์เยอะแล้วก็ฟังแล้วเข้าใจทุกครั้งอ่ะเรื่องธรรมชาติอยู่สองส่วนเนี่ยสังขารสังขารก็อยู่คู่กันอยู่คู่กันอยู่คู่กันถึงรู้สึกว่า。 มีความรู้ความเข้าใจที่เป็นเรารู้เราเข้าใจที่การแนะนำเราเมื่อวานมันก็มันก็เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นตามปรากฏการณ์คือตามเหตุปัจจัยที่ว่าเราแต่ว่ารู้คือแต่ว่ารู้อะไรเกิดขึ้นเนี่ยมันก็มีปัญญารู้ว่ามันก็เป็นสังขารเกิดขึ้นมานะแล้วก็ใครรู้มีความรู้มีความเข้าใ。 จมันก็มันก็พูดขึ้นมาว่ามีความรู้มีความเข้าใจ。 มันก็เป็นสังขารที่ที่มันเกิดขึ้นมาจาก。 เหตุปัจจัยว่า。 รู้และเข้าใจ。 จากปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้น。 แล้วอย่างนี้แปลว่าอะไรก็แปลว่ามันก็มันก็เกิดเอง。 ก็เกิดขึ้นมาเอง。 เองความหมายคือว่ามันก็เกิดเองแล้วมันก็。 สามารถจะดับไปได้เอง。 ไม่ต้องไปทำให้มันดับหรือว่า。 ตั้งใจที่จะให้มันค้างคาอยู่มันก็ตัวเองก็ต้องดับเองไปอย่างนั้นแหละ。 เมื่อเช้าความรู้สึกตรงนี้มัน。 มันกระแทกใจโยมแรงมากเลยเรื่องว่า。 สังขามันเกิดเองกับเองอ่ะ。 ความรู้ความเข้าใจมันก็เป็นแค่สังขารที่มันเกิดขึ้นจาก。 ความรู้จากความเข้าใจหรือความสับสน。 ก็เกิดขึ้นมาเองตามเหตุปัจจัยของมันแล้วมันก็。 ทั้งหมดเหตุตรงนั้นมันก็ดับลงไป。 ความรู้สึกมันก็ตื่นตันขึ้นมามากเลยรู้สึกว่า。 ฟังมาเป็นพันๆครั้งอ่ะ。 ทำไมมันไม่กระแทกใจเราเท่าๆเมื่อเช้านี้เลย。 มันก็เลยรู้สึกว่าหแบบ。 มันตรงนี้มันเป็น。 มันเป็นจุดจุดที่。 เหมือนๆที่ผ่านมาในโยมก็คือ。 ไม่ได้สนใจตรงนี้。 เราสนใจแค่ว่าเออเราจะ。 ทำยังไงให้เราเข้าใจ。 แล้วก็สักแต่ว่ารู้ขบวนการสักแต่ว่ารู้มันคืออะไร。 ตรงไหนความคิดขึ้นมาปุเราก็รู้รู้รู้แต่ว่ารู้ไม่หลงเข้าไปปรุงแต่งกับมันแต่เหมือนกับว่าเราเนี่ย。 ยืนดูยืนดูไอ้สิ่งที่เกิดขึ้นแล้วก็ดับไปแต่ว่ารู้แต่ว่าก็รู้เนี่ยแต่เราก็ลืมไปว่า。 ตรงนี้มันมีมันมีความรู้และความเข้าใจตรงนี้เกิดขึ้นอยู่。 แล้วบางครั้งเราก็เหมือนกับว่าเราเราก็ไปว่าเรารู้เรารู้อะไรอย่างนีแหละพอตรงนี้แหละมันมันกระแทกใจมาอย่างไรไม่ใช่。 หลงเราลืมเราเราไปพลาดตรงนี้นะเราเราก็เราก็เราอีกแล้วทุกอย่างกำลังคิดที่จะว่าเราหลงเราลืมมันก็เป็นสังหารที่มันพูดขึ้นมาจากปัจจัยของมันตลอดตลอดตลอดตลอดเลย。 มันความรู้สึกมัน。 มันแทบจะไม่อยากจะพูดอะไรออกมาเลยไม่ได้แต่แบบ。 ลงมานั่งกราบพระพุทธรูปแล้วเราก็บอกพระพุทธพระธรรมพระสงฆ์แล้วแม่ครูบาอาจารย์และถึงตาด้วย。 ทำมันมันมีอยู่รอบตัวจริงๆแต่ว่า。 เวลาเราไม่เข้าใจมันลงไปถึงใจจริงๆนะมัน。 มันมันก็มันก็คาราคาสัังอาหารแล้วมันก็มันไม่กระแทกลงไปที่ใจว่ารู้อยู่แก่ใจที่ท่านอาจารย์สอนวามันามัน，ร，ู，้，ม，ั，นรู้ลงไปถึงใจ，จ，ร，ิง。 ๆมันจะ。 ความความ。 ความรู้สึกมันจะเปลี่ยนไปเลยอ่ะรู้สึกมันจะเปลี่ยนไปเลยจากจากที่แค่ว่ารู้รู้อาจารย์สอนก็รู้รู้รู้แต่จริงๆแล้วเนี่ยเพราะมันลงกระแทกถึงใจจริงๆมันมันมีคุณค่ามหาศาลในการที่จะ。 ปล่อยตัวเองออกจากจากการยึดมั่นถึงมั่นว่าจริงๆแต่ว่ารู้แล้วไม่ยึดแต่ว่ารู้ไม่ยึดเราเรารู้เราเข้าใจหรือความรู้ความเข้าใจเกิดขึ้นเนี่ยแค่รู้และเข้าใจแล้วก็ไม่ไม่ยึดมั่นถึงมั่นกับความรู้หรือความเข้าใจที่มันเกิดขึ้นนั่ะคือวิธีการวางความเข้าใจของโยมเม。 ื่อวานตอนกลับไปอะไรไม่รู้จะเข้าใจได้ยังไง。 เราเข้าใจหรือไงอ่ะ。 ทำมันกระแทกใจเมื่อเช้าถึงบางอ้อว่า。 ความรู้ความเข้าใจมันก็เกิดขึ้นมาตามเหตุปัจจัย。 แต่。 รู้แล้วเนี่ย。 ไม่ยึด。 เข้าใจแล้วไม่ยึด。 ไอ้นั่นน่ะมันก็คือที่สุดแล้วว่า。 มันไม่มีอะไรที่จะต้องทำมา。 อันนี้คือความคิดของยคือว่าคือการปล่อยวางจริงๆ。 ก็เมื่อเช้าก็เลย。 ผมได้ไม่ครบไม่ครบรอบ。 มาไหว้พระพุทธธรรมพระสงฆ์。 นึกถึงบุญบารมีของพ่อแม่ครูบาอาจารย์และวงตาเมื่อคืนขอขอหลวงตาขอให้มีปัญญาที่กำลังเป็นอุปสรรคให้กับตัวเอง。 ก็ก็ประมาณนี้นะคะแล้วยังคิดว่า。 คือจะต้องฝึกฝนเพรู้แจ้งตรงไปตรงนี้ให้。 ให้มันให้มันสุดๆอ่ะมันถึงจะ。 ความยึดมั่นถึงมั่นจริงๆ。 อันนี้ยมรู้สึกแค่วามันเหมือน。 ดูให้ให้รอบครบองค์ประกอบของการสัแต่ว่ารู้แล้วตัวผู้รู้ด้วยเนี่ยดูให้ครองค์ประกอบแต่ว่าการฝึกฝนจริงๆมันจะต้องใช้วิธีการที่เข้าใจตรงนี้เนี่ยในการในการลงรู้แจ้งไปให้。 ให้มันได้ครบร้อยp e rเซe nต์อะไรประมาณนะคะอันนี้ก็เป็นเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับโยมเมื่อเมื่อเช้านี้ค่ะ。 อยู่ก็ต้องกราบขอบพระคุณบุญบารมีท่านอาจารย์นะคะที่เมตตา。 เมื่อวานโยมก็สับสนคือสนไงที่ว่า。 จะแก้ปัญหาเรายังไงอะไรเนี่ยก็มีตัวเราตัวเราตัวเราแต่มันก็วนไปเวมาแล้วของมันน่ะเขาคิดว่าเราเราคิดว่าเรามีปัญญามีปัญญาแล้วก็มีตัวเราอีกนู่นนะนี่แต่พอเราเมได้ปัญญากระแทกใจเมื่อเช้านี้มันธรรมชาติมันก็มีตามนี้มันก็เกิดเองอ่ะความรู้ก็เกิดเองเข้าใจก็เก。 ิ。 ด。 เ。 อง。 แต่ว่าที่ผ่านมาเรารู้ไม่รอด。 ก็กราบขอบพระคุณท่านอาจารย์ค่ะที่ที่เมตตา。 ไม่ทราบท่านอาจารย์จะทราบด้วยยานวิธียังไงแต่ว่าโยมเนี่ยรู้สึกว่าอยู่ได้ปัญญาตรงนี้จากพ่อแม่ครูบาอาจารย์จริงๆนะคะ。 กราบขอบพระคุณค่ะ。 หมอุสรกับ。 ยังไง。 หลวงตาเจ้าค่ะ。 ครั้งก่อนที่มาลาหลวงตาไปเข้าคอร์สอบรมที่วัดชลบุรีก็เก็บอารมณ์อยู่ในกุฏิขังเดี่ยว。 ส่งปิ่นโตถึงหน้าห้อง。 ไม่ได้พูดกับใครก็ตั้งใจปฏิบัติ。 เดินจงกลมนั่งสมาธินั่งสมาธิอยู่อย่างนั้นทั้งวันทั้งคืน。 ก็ปรากฏว่าก็ติดตั้งมั่นดีจะค่ะ。 ก็ก็แนวของที่พระอาจารย์สอนก็ตรงกับขององค์หลวงตา。 สอนให้เอาผู้รู้ออกมาดูตัวถูกรู้ดูกายดูใจ。 เอาผู้รู้มาดูซๆตรงกลางหน้าอกลมหายใจเข้าออกแถวๆ。 ลมเข้าออกเบารู้หน้าอกกระเพื่อมเบารู้รู้แบบแต่ว่ารู้เขาแสดงอาการของกายยังไงการปรากฏกับเพ่มเคลื่อนไหวยังไงก็แค่รู้。 เขาจะเป็นยังไงปรากฏอะไรไม่ไม่คิดไม่ทำไม่จำ。 ตัวรู้อยู่กลางหน้าอกความคิดอะไรผ่านเข้ามาก็เห็นก็รู้。 รู้ก็เป็นอาการของใจก็แค่รู้ที่องค์ตาบอกก่อนที่จะไปบอกว่าให้อยู่ก็รู้หนูก็ยังไม่เข้าใจว่าจะอยู่กับรู้ยังไงก็ยังไม่เ，ข，้，าใจก็ยังไม่เ，ห。 ็นผู้รู้。 ก็ปฏิบัติอยู่แต่ก็ยังไม่เห็นตัวรู้ว่าตัวรู้มันเป็นยังไงอาจารย์ที่นู่นเขาก็บอกว่าเอารู้ออกมาข้างนอกหนูก็บอกให้รู้ไม่เป็นแต่หนูรู้แล้วตัวรู้หนูเดินจงกลมหนูเห็นปรากฏสภาวะถามว่า。 ตัวรู้อ่ะมันมี。 มันมีเหมือนมีปรากฏความดีในผู้รู้ของเรา。 พอพอเดินก้าวอีกต่อไปก็ปรากฏในความดีมันก็ต้องมันก็คือไปสู่ความไม่มีคือสภาวะทำขณะเดินจงกลมเจ้าค่ะ。 ก็ปฏิบัติอยู่นั้นติก็ตื่นอยู่ตลอดเวลาก็。 ปกติอยู่บ้านกินแล้วก็จะนอนง่วงจะไปที่นู่นเตียงนอนก็อยู่นี่พระอาจารย์ก็เปิดโอกาสอยากกินก็กินอยากนอนก็นอนเลยนี้ก็มองไปที่เตไปนอนสิบอกใจตัวเองมันก็ไม่อยากนอนมันก็ไม่งงมันก็ตื่นแต่ขณะขณะตื่นนั้นปรากฏว่าตอนนั้นสภาวะทำเกี่ยวกับเรื่องสังขารสังขารและทำก。 ารปรุงการปรุงในทางทำเนี่ยมันหมุนจตลอดเวลาเลยก็。 ก็มันก็เลย。 ตัวรู้มันก็เลยไม่ค่อยนิ่งนิ่งแล้วก็นิ่งอยู่แต่ไม่ชัด。 พอไม่ชัดมันไอ้ตัวสังขารมันก็จะมาบางบางบางอาการกายใจที่มันก็เพื่อนมันก็เห็นจากการคิดแต่งทางธรรมอยู่ตลอดเวลาตลอดเวลาเลยแต่ก็ไม่ได้รู้สึกรำคาญอะไรนะแต่ว่าเราบอกว่าให้มาดูให้มาดูกายสังขาธรรมมันก็มาบังหน้。 าหมด。 ครั้งแรกก็ใช้วิธีการสั่งมันมันก็ไม่หยุดพอพอพอมานั่งครั้งก็สำรวมจิตตัดทิ้งเลยคือไม่เอามันก็อยู่ๆกำลังกำลังสมาชิิอะไรมาจากไหนก็ไม่รู้มันก็สามารถตัดการคิดปรแตไปได้แล้วก็ค่อยมาก็ค่อยมาพิจารณาเอารู้นะมาดูกายตรงไหนเคลื่อนไหวตรงไหนรู้สึกกับเคลื่อนไหวตร。 งไหนในร่างกาย。 ในการหายใจในที่เราก็แค่รู้รู้ๆ。 พอ。 เราตรงนี้ได้สักพักนึงทำไปอีกปฏิบัติไปอีกคิดมันก็อยู่ตลอดเวลาอีกได้มันก็มาบอีกเราก็ยังเห็นเห็นสภาวะกายใจไม่ค่อยชเห็นแต่อารมณ์การปรุงแต่งทำเห็นเห็นมันมันก็มันเราก็เลยใช้วิธีตัดก็ไม่ได้ก็เลยมาใช้วิธีเอาโ。 ทรมา。 พุทธโธพุทธธพุทธโธเพื่อให้มันละจากการสังขารกรุงทางธรรมมันก็ได้เอาพุทธธย้ายจิตมามามาดูมาดูพุทธธตเริ่มสงบหนูก็วางพุทธโทแล้วก็ค่อยมาดูอาการเอาตเอาตัวรู้มาไว้ตรงกลางเพื่อรู้กายตามแบบที่พระอาจ。 ารย์。 ก็ก็วิธีนี้การการดูรู้เอารู้มาดูเนี่ยดูกายดูใจพระอาจารย์เขาบอกว่าให้สอนเหมือนหลวงตาเลยว่าความคิดเวทนาสัญญาสังขารอะไรเกิดขึ้นก็สัก，แ。 ต่ว่ารู้。 ไม่ไม่ไม่ไม่ไปไม่ไปร่วมวงไม่ไปอะไรแค่รู้เห็นอาการทุกอาการผ่านมาเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปแล้วสภาวะที่มันสัมผัสได้แค่ๆว่ารู้มาดูกายกายการเคลื่อนไหวกายหรือภายในกายในกายดูกายในกาย。 มันมีความรู้สึกว่าามันแต่ว่าจริงๆได้แบบนั้นจริงๆอ่ะรู้ตรงนี้มันอิจากการยื่นเหนี่ยวกายและและความรู้สึกทางใจภาวะหนูก็เลยพอจับได้ๆว่าภาวะของความ。 ตัวรู้มันอิสรจากการยเหนียวกายและใจมันมันอย่างที่ตาว่าแค่หายงูไม่มีตัวเรายึดถือแต่นี่มันเป็นแค่เห็นๆว่าหนทางที่มันจะไปสู่ความพ้นทุกข์ดับทุกข์มันไม่ได้มีอะไรยากเลยแค่เอารู้มารู้อย่างอิสระแต่ว่ารู้แต่รู้เขาจะรู้เองแล้วก็วางเองไม่ใช่เราว่าเป็นผู้ไปท。 ำรู้ทำวา。 เราแค่มีหน้าที่。 ทำรู้ให้นิ่ง。 แล้วก็ค่อยๆเรียนรู้กายเรียนรู้ใจทุกอาการกายทุกอาการใจเกิดขึ้นมาเราก็ได้แต่เห็นเขาดูเขาสๆไม่ไปอะไรอะไรมันก็อยู่ที่ความเพียงว่าเราจะฝึกตรงนี้ให้รู้ของเราเนี่ยรู้จนรู้เขารู้สัจธรรมของกายใจเองวามันไม่มีอะไรที่。 มันเป็นภาวะที่เวทนามันก็เกิดของเขาเองอย่างนั้น。 ความจำมันก็ขึ้นมาแวบเดียวมันไม่ใช่ใครมันก็รู้มันก็เป็นอิสระจากเวทนาสัญญาสังขารอะไรอย่างนี้。 ที่ปฏิบัติมาห้าวันก็จะจะอยู่ประมาณนี้เจ้าค่ะ。 มันคล้าๆอย่างนี้。 อาการที่เกิดขึ้นทุกอาการในใจเราเราก็รู้อยู่เอะอาการที่เกิดขึ้นความรู้สึกอารมณ์ในปัจจุบันขนาดมีอะไรเกิดขึ้น。 มันเหมือนกับว่าเป็นรถวิ่งวันเวย์。 แล้วมันที่จริงอ่ะมันจะไม่มีตัวตนไม่มีร่างกายไม่มีตัวจิตตัวตน。 ถ้าไม่มีความรู้สึกว่ามีตัวเราเป็นตัวเป็นตนกายก็ไม่ใช่ตัวเราที่ใช่ตัวเราผู้รู้ก็ไม่ใช่ตัวเราตัวเราของเรา。 ก็ไม่ใช่ตัวเราของเราจิตก็ไม่ใช่ตัวเราของเราก็รู้ก็ไม่ใช่ตัวเราของเรา。 ไปถึงจิตปรุงแต่งคือความรู้สึกคิดอารมณ์รู้。 อาการของผู้รู้ผู้รู้。 ที่ไปคอยรู้ไว้เนี่ยก็ไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวตน。 อย่างนี้ทุกปัจจุบันขนาดมันมีกิริยาการใดๆเกิดขึ้นในใจ。 เรียกว่าจิตสังขาร。 ในปัจจุบันขณะในปัจจุบันขนาดไม่ว่าจะอยากปานกลางหรือเอียดเพียงใดน้อยหนึ่งนิดนึงมนู。 มันก็เหมือนกับว่า。 เป็นรถที่วิ่งวันเวย์ผ่านทะลุร่างกายผ่านทะลุจิตผ่านทะลุผู้รู้ของเราเนี่ยทะลุไปข้างหลังเลย。 ทะลุกายทะลุจิตทะลุผู้รู้ไปข้างหลังเลย。 ทะุุไปหมดเลยทุกปัจจุบันขนาด。 ความรู้สึกจิอารมณ์ทุกกิริยาหรืออาการหรือจิสังฐานในปัจจุบันขณะ。 มันจะเหมือนรถวิ่งวันเวย์แล้วทะลุผ่านร่างกายเพราะไม่ได้ยึดว่าร่างกายมีตัวตนไปขวางรถให้ถูกชน。 ประยุึดจิตความคิดอารมณ์ที่พแต่งจิปรุงแต่งเป็นตัวเป็นตเป็นเราเป็นตัวเราเป็นของของเราก็จะไม่ไปยืนขวา，ง，ร，ถ，ท，ี，่，ว，ิ่งว，ันเวย์มาใ，ห，้。 ถู，กชนตาย。 ไม่ใช่ผู้รู้เป็นเราเป็นตัวเราเป็นของของเราก็จะไม่มีตัวเราเนี่ยไปยืนขวางรถวันเวย์。 แล้วถูกลดวันเวย์ที่เป็นความรู้สึกคิดอารมณ์อาการก็ได้เนี่ย。 ชนตายมันก็จะวิ่งผ่านทั้งกายและจิตลุงแต่งแล้วก็ผู้รู้ทะลุหลังไปเลย。 ไปคันแล้วกันเหล้ากันแล้วกันเล่าไม่มีตัวตนของเราเนี่ย。 นิดนึงปรมาูหนึ่งไปขวางรถให้หนูชนเลย。 นัั้นแหละความรู้จริงๆจึงเป็นความรู้ที่ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีรูปรักษณ์ใดๆเลยให้ถูกให้ถูกกระทบ。 ความรู้ที่รู้สึกว่ายังเอาความรู้เนี่ยเอาผู้รู้ไปรู้ลูกกายรู้จิต。 อันนี้ยังเป็นความรู้ที่เคลื่อนที่。 ยังกลายเป็นยึดเอาผู้รู้ที่เป็นตัวเราเราเป็นผู้รู้แล้วก็สวนทางลดวันเวย์ไปคือสวนทางอาการในปัจจุบันขนาดและถูกชนถูกกระแทกทำให้เกิดความทุกข์ความเครียดเกิดกเลสปัญหาเกิดความทุกข์ใจไม่สบายใจได้ก็คือถูกลดของความคิดอารมณ์ในปัจจุบันวิที่วิ่งวันเวย์สวนทางที。 ่ทะลุตัวเราไปเนี่ยแต่มีตัวเราเป็นผู้รู้เข้าไป。 วิ่งสวนทางรถวันเวย์เข้าไป。 มีอาการมันก็เลยโดนชน。 กระทบ。 ทำให้เป็นทุกข์ความเครียด。 เป็นกเลสปัญหาหาเป็นไฟเผาใจก็คือเกิดอุบัติเหตุ。 ขึ้นไปในใจเราได้รู้เนี่ยเรายังไปไม่ถึงผู้รู้ที่。 ไม่มีตัวตนต้องเห็นว่าผู้รู้ที่มีอาการริยาการมันคือรถที่วิ่งสวนทางเข้ามาไม่มีใครยึด。 เจ้าขาหลวงตาจะเรียนกราบเรียนถามหลวงตาต่อตรงจุดนี้นะเจ้าค่ะคือคือที่หนูปฏิบัติคือเรารู้แต่รู้นั้นมันยังเป็นเราอยู่ความรู้สึกนะมันยังเรารู้เราเนี่ยมันเป็นรถที่วิ่งวิ่งวันเวย์มาแล้วก็ไม่มีใครไปไม่มีใครไปยืนขวางทางไม่มีใครไปยึดให้ผู้รู้ที่เป็นเราเนี。 ่ยว่าเป็นเราเป็นตัวเรา。 เราเป็นเราเป็นตัวเราเราจะเอาตัวเราไปยืนขวางขวางกิริยาการที่เป็นรถวันเวย์ให้มันชนเราจะปล่อยวาผู้รู้เห็นว่าเรารู้เป็นเราเราเป็นผู้รู้เนี่ยมันคือรถวันเวย์ที่ทุกกระดาษเนี่ยที่เราเป็นผู้รู้เราเป็นเราเนี่ยคือเป็นรถวันเวย์ที่วิ่งผ่านลุร่างกายจิตใจเรา。 เ。 น。 ี。 ่ย。 ทะลุไปข้างหลังเลยไม่มีไม่มีตัวเราไปยืนขวางรถให้ถูกชนเลย。 แต่แต่มันยังเป็นตัวเราอยู่มันก็ไม่เป็นไรอ่ะก็เห็นว่า。 ความเป็นตัวเราเนี่ยให้เห็นวามันเป็นรถที่วิ่งเป็นวันเวย์วิ่งผ่านทะลุตัวเราไป。 ไม่ใช่เราเนี่ยไปพยายามทำลาย。 ความเป็นตัวเราให้เป็นผู้รู้ถ้าอย่างนี้ถ้าเราพยายามไปทำลายรถที่วิ่ง。 วิ่งมาเนี่ยคือผู้รู้ที่เราไปรถเหมือนวิ่งตัวเราแต่เรากลับไปจะไปทำลายรถผู้รู้วันนี้ไม่ให้เป็นตัวเราก็บอกว่าเราเนี่ยเอาตัวเราก็ไปขวางรถก็โดนชนไม่ต้องเห็นว่ารู้ที่รู้สึกเป็นเราเนี่ย。 มันคือเป็นสังขารเป็นรถของสังขารที่ต้องวิ่งผ่านเราไปดูที่ไม่มีตัวเราไปยืนขวางหายไปเป็นบางก็มีความรู้สึกว่ามันมีความอิสระอยู่นะคะหลตาในบางช่วงบางขณะเหมือนว่าเราลิ้มรถของอิสระจากการยึ。 ดยึด。 กายยุยุอยู่นะคะวงมันได้มันเหมือนมันได้อยู่บ้างอยู่พอจะพอจะเข้า้ใจตรงนี้อยู่เจ้าของวงตัวคือปัญหา。 ปัญหาที่บอกว่าตรงนี้พอจะเข้าใจอยู่บ้างแล้วบางทีมันก็เคยเห็นสภาวะอย่างที่ลูกตาพูด。 แล้วก็ก็เลยมีตัวเราเนี่ยที่จะไปค้นหาสภาวะน่าจะจะไปถึงน่าจะจะไม่ได้ให้เป็นสภาวะนั้นไม่เห็นว่าขณะที่ปัจจุบันที่มีตัวเราไปค้นหาสภาวะนั้นมีตัวเราจะเข้าไป้รู้ให้เห็นให้เป็นสภาวะนั้นเป็นอย่างนั้นไปถึงจุดหมายที่เราคาดหมายไว้นั้นมันคือสังขารเป็นสังขารคื。 อรถที่วิ่งวิ่งผ่านวิ่งผ่านเข้ามาวิ่งผ่านเข้ามาเข้ามาแต่ไม่มีใครยึดกลับ。 เราได้วิ่งสวนทางรถเข้าไปจะไปเอาอะไรไปเป็นอะไรได้สวทางเข้าไปที่จะอะไรก็เห็นอยู่ตานี้อยู่หลายๆครั้งก็แอบแอบสังเกตก็จะมีเห็นความความความแบบที่หลวงตาว่าอยู่ค่ะ。 ต้องต้องต้องต้องสังเกตละเอียดลึกๆขึ้นไปอีกเรื่อยๆนะ。 สังเกต。 ไปได้วางหมดแล้วไม่คิดอะไรไม่เอาอะไรอะไรก็ตามที่มันมันเกิดขึ้นมีปฏิริยามีอาการขึ้นไม่มีผู้ยึดไม่มียึด。 นี่มันยังมีความคาดหมายว่ามีตัวเราก็มีตัวเราก็ไปดูตัวเราก็ตัวเราก็จะไปเอาตัวเราจะไปดูให้รู้ให้มันเป็นมันเป็นเราไปดูไปดูอาการไปดูอาการเพื่อที่จะปล่อยวางอาการแต่แล้วพอปล่อยวางอาการก็ย้อนมาหาตัวผู้รู้ผู้รู้ที่มีเราอยู่แล้วเราก็จะมาวางเราในผู้รู้คิดว。 ามันเป็นสแบบนี้นะคะ。 ใครเราเป็นคนคิดว่ามีสเต็ป。 คิดว่าสุดท้ายไปปล่อยว่าเสร็จแล้วก็สุดท้ายเราก็จะมาปล่อยวางผู้รู้ถ้าเราคิดอย่างนี้。 ใครเราปล่อยวางเราตัวเราผู้สร้างสเต็ป。 ว่าจะไปว่าอาการทั้งหมดสุดท้ายมาปล่อยวางผู้รู้และสุดท้ายเราก็จะปล่อยวางผู้รู้ที่ที่เราไปตั้งรู้เราไปไปทำความรู้ให้เป็นสเต็ปไปวางปล่อยวางปล่อยวางปล่อยวางแล้วสุดท้ายเราจะมาปล่อยวางผู้รู้ถ้าลูกค้าถามว่าแล้วสุดท้ายอ่ะและผู้รู้ที่เหลืออสุดท้ายมันจะเหล。 ือทำไมครูบาจากผู้รู้ปล่อยวางผู้รู้。 หนูก็。 เดินตาม。 แบบนั้น。 หนูก็้าวเราเจอผู้รู้แล้วผู้รู้มีเรา。 แล้วเราจะปล่อยวางผู้รู้ล่ะคานี้เราก็เราดูเป็นแล้วเราเราก็เห็นผู้รู้แล้วเรารู้ไปดูสิ่งอาการกายใจเป็นสิ่งที่ถูกรู้สิ่งที่ถูกรู้เป็นสังขารเราก็ไม่ยึดมันก็สักแต่ว่าพอแต่ว่าตรงนี้เสร็จเราก็พอเราดูตรงนี้เป็นแล้วเราก็จะต้องย้อนเข้ามาหาผู้รู้เพื่อปล่อยว。 างผู้รู้อะไรประมาณนี้ไม่มีใครนอน。 ไม่มีใครย้อนเข้ามาหา。 หา。 ผู้รู้ตัวสุดท้ายเพื่อจะปล่อยความผู้รู้。 ถ้ามีตัวเราย้อนสุดท้ายมีกิริยาการย้อนเข้ามาเพื่อจะปล่อยวางผู้รู้ตัวสุดท้ายให้ผู้ที่ย้อนเข้ามาเนี่ยมันจะเป็นวิชาท่านหาประธานที่ค้างอยู่ที่ก็ถ้านั้นก็สัยเลยเลยทั้งหมดเลยเดี๋ยวนี้รู้ด้วยย้อนดู。 ด้วย。 เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ。 ไม่เอาไม่เอาก็รู้อะไรเลยไม่ไม่เอาอะไรเลยจะไปรู้อะไรจะไปเอาอะไรเป็นอะไร。 ไม่คิดไปคำนึงถึงที่พพานด้วย。 คือหมดเลยปล่อยหมดเลย。 ปลปล่อยหมดเลยก็รู้ว่าปล่อยหมดแล้วไม่ยแม้แต่ความปล่อยหมดไม่พูดที่ปล่อยวางหมดเลยนะผู้ที่ปล่อยหมดก็ไม่ยึดตัวเอง。 หนูจะจำไว้ไปจำไว้ว่าเลยจไว้ก็ยังยอยู่หนูจะจำไว้หนูจะไปจะหนูจะไปปล่อยอย่างนี้ก็แสดงว่ายึดไว้ก็ปล่อยเลยเดี๋ยวนี้ปล่อยหมดเลยหมดก็ไม่เหลืออะไรไม่เอาอะไรไม่มีใครเอาอะไรไม่มีใครเป็นอะไรก็ปล่อยหมดเลยปล่อยแมแม้แต่นพพานที่หวังที่ปรารถน。 าไว้。 วางหมดเลยเดี๋ยวนี้เลย。 ปล่อยหมดไม่เอาอะไรเลยไม่ไปรู้ไม่พยายามไปดูไปดูอะไรด้วย。 มันจะเหลืออะไร。 เหลือแต่ความเงียบค่ะ。 แต่ก็มันก็เงียบอยู่แต่ไม่ยึดได้แต่ความเงียบนะความเงียบเป็นธรรมชาติเป็นธรรมชาติ。 ไม่มีผู้ยึดความเงียบนะ。 ก็จะถึงธรรมชาติที่เงียอย่างบริสุทธิ์โดยไม่มีผู้ยึดก็มีผู้ยึดเงียบนั้นก็ไม่บริสุทธิ์。 บเลยเงียบเดือนไม่มี。 บริยากาศเป็นธรรมชาติที่บริสุทธิ์ที่มีผู้ยึดธรรมชาติที่บริสุทธิ์。 ยังไปไม่ถึงมีคนไปแสดงว่ามีที่จะถึงแล้วจะมีคนไปให้ถึงไอ้นั่นแหละคือวิชาตหาอุปทาน。 ในใจของโยมลึกๆ。 ยังมีตัวเราอยากได้อยากรู้อยากเห็นอยากเป็นอยากบรรลุ。 ไม่ได้ปล่อยวาง。 ไม่ได้ไปวางสิ่งที่ปรารถนาไม่ได้ไปวางตัวเราพูดถึงสิ่งที่ปรารถนาสิ่งที่ปรารถนา。 คือพระนพพาน。 และวางตัวเราพูดจะไปถึงสิ่งที่ปราฒนา。 เจ้าค่ะ。 วางหมดแล้วมันก็ไม่มีใครต้องทุกข์。 ถ้ายังมีความปรารถนาสิ่งใดย่อมเป็นทุกข์กับสิ่งนั้นแม้แต่ปรารถนานพพาน。 ก็ยอมมีความทุกข์กับที่ผ่านานเพราะว่า。 มันโหยหามันหิวเพราะมันยังไม่ได้สิ่งที่ปรารถนาความทุกข์ย่อมเป็นเงาตามจิตตามตัว。 เพราะมันยังไม่ได้สมปรารถนา。 ผู้ใดปรารถนาสิ่งใดก็ยังหิวสิ่งนั้น。 เมื่อยังไม่ได้สมปรารถนา。 เขายอ่อมเป็นทุกข์。 เพราะฉะนั้นต้องวางความปรารถนา。 เขาจึงไม่ต้องไปทุกขจริงนะ。 ไม่ปัดไม่หวังไม่ปรารถนาอะไรอยากได้อยากเอาอยากเป็นอะไร。 เขาก็เลยไม่มีความสุข์กับอะไร。 ก็ยังหวังยังอยากได้อยากเอาอยากเป็นอยากรู้แจ้งอะไรอยากกรรู้อะไร。 เมื่อไม่สมความปรารถนาย่อมเป็นทุกข์。 แต่ถ้าจะมีความอยากอยู่ย่อมสมปรารถนาไม่ได้。 เพราะนพพานสิ้นตันสิ้นเกปัญหาสิ้นความอยาก。 บังคับ。 ให้มันสิ้นความอยากก็ไม่ได้。 เห็นและรู้เท่าทันว่ามันมีพฤติกรรมมีพฤติแห่งจิที่มีความอยากมีความปรารถนาและไม่หลงไปกระทำตามมันไม่มีผู้หลงไปกระทำตามมันคือไม่มีพยายามจะรักษาตัวเราไม่หลงไปกระทำตามมันแล้วก็ไม่มีการที่หลงไปกระทำตา。 มมัน。 สิ้นตัวตนของผู้อยาก。 ผู้ปรารถนาก็ทุกข์ก็เห็นสิ่งนี้อยู่เป็นบางครั้งก็ก็ยังมีตัวเราไปบอกกำลังทำสิ่งนี้อยู่ต้องไม่ทำมันก็เลยยังติดอยู่ตรงนี้อยู่เห็นว่าขาเลยไม่รู้ไปเป็นลงเป็นสังขารนั้นก็จะไม่เป็นวิปรัชญาศักราชศักราชปรัชญาวิญาณในปฏิกิสมุ。 ทบาท。 ปัญหาประธานพบชาติ。 ตรงนี้ตรงนี้สังเกตเห็นอยู่อยู่ตรงนี้สุดยอดเอียดที่สุด。 สังเกตรงนี้ไม่ได้สังเกเพื่อจะอะไรเก็บื่อตัวเรายึด。 สังเกตเพื่อเห็นว่ายังมีตัวเราเนี่ยหลงยึดถือเป็นตัวเราไปยึดไปกระทำอะไรก็เป็นอะไร。 ความหลงเป็นตัวเราก็จะถูกปล่อยวาง。 เข้าใจใจละเอียดมากนะแต่มันไม่พ้นความเพียรไปได้สติปัญญาสติสมาธปัญญาศรัทธาความเพียรกันที่。 นะครับแจ้งใจหลายไปตามกเลส。 เห็นตรงนี้รู้อยู่ตรงนี้。 พี่จะเห็นว่าจะมีตัวตนคือมีตัวเราเนี่ยผู้มีความหวังความปรารถนาอยากรู้อยากเห็นอยากได้อยากเป็นอะไรอยากรู้อะไรยังมีอยู่แล้วก็เมื่อเห็นพฤติกรรมไป่อยวาง。 ตอนนี้มันละเอียด。 มาสอดรับกับของไงน้ำผึ้งอ่ะตรงนี้เข้าใจน้ำผึ้ง。 พูดให้น้ำละเอียดรับกับของที่น้ำผึ้งพูดเมื่อกี้เป็นเรื่องเดียวกันเข้าใจค่ะอธิบายให้ให้นกฟังตรงนี้มัน。 คือจริงๆพูดผู้รู้เข้าใจเนี่ยมันก็เป็นสังหารอยู่แล้วเวลาเวลามันเกิดขึ้นมาเนี่ยมันจะมีการแสดงบางทีมันมันบ่นให้เราฟังด้วยซ้ไปว่าเข้าใจเข้าใจตรงนั้นตรงนี้อะไรก็จะเชื่อมโยงเรื่องราวด้วยซ้ำไปคือต้องรู้ตรงนี้วาวามันเป็นสังขารเนี่ยการปล่อยวางมันง่ายขึ้น。 ก็จะเป็นตัวเราเลยว่าตัวเราไปแสดงพฤติกรรมแบบนั้นเลยก็ไปเลยผมก็ไปทั้งตัวถทั้งตัว。 คือปัญญามันขึ้นมาเท่าทันว่าย。 มันสังขารนะ。 ผู้รู้ผู้รู้เข้าใจเนี่ยมัน。 มันเป็นสังหารแสดง。 จิของมันมันจะมีการบ่นบ้างพูดอะไรมันจะพูดอะไรมันออกมาคือถ้าปัญญาทมันก็คือมันก็คือสังขารนะมันก็ไม่หลไปตามไม่หลงแล้วมันก็จะไม่เมื่อก่อนเรารู้ว่าเรารู้รู้แล้วรู้แล้วอะไรอย่างนี้。 พอรู้ให้รอกมากขึ้นมันก็จะรู้เลยว่าอันนี้มันก็แค่。 ปรากฏการณ์ที่มันเกิดขึ้นจากเหตุปัจจัยที่มันเข้าใจ。 ปรากอาการเกิดขึ้นมาตามปัจจัยและมันก็มันก็มันก็ดับไปเองแหละเพราะว่าพอมันเข้าใจจบแล้วมันมันก็ดับเดี๋ยวมันก็มีปรากฏการณ์ใหม่ถ้าเราเข้าใจถ้าเข้าใจไหมมันก็จะปรากฏความรู้ความเข้าใจขึ้นมาใหม่อีกครั้งหนึ่งก็จะเป็นอย่างนี้ไปเรื。 ่อยๆ。 ถ้าปัญญารู้เท่าทันก็มันก็มันไม่มีอะไรแล้วมันมีอะไรความหมายคือว่าการยึดมั่นถึงมั่นกันลงเข้าไปต่อมันจบแล้วทุกนั้นเลย。 ตามความเข้าใจของโยมจะเป็นลักษณะนี้นะคะ。 เข้าใจไหมเพราะวามันละเอียดมาถึงละเอียดก่อนนะเอียดตรงนี้รายละเอียดตรงนี้。 ตรงนี้จะเนี่ย。 คือจะต้องไม่ทิ้งรู้ที่จะเห็นเข้าใจแต่ก็ไม่ยึดไม่ยึดรู้。 คือจะต้องไม่ทิ้งความรู้ความเห็นความเข้าใจความรู้แจ้งแต่ก็ไม่มีผู้ยึดความรู้ความเห็นก็เข้าใจความรู้แจ้งเข้าใจไหมถ้าทิ้งความรู้ความเห็นความเข้าใจความรู้แจ้งในทุกปัจจุบันขณะมันเท่ากับไม่รู้อะไ。 รเลย。 รู้อยู่แต่ไม่ยึดรู้มีความรู้ความเห็นความเข้าใจความรู้แจ้งว่าอะไรเป็นอะไรแต่ไม่มีผู้ยึดอะไรเลยแล้วก็ก，็，ไ，ม，่，ม，ีผู，้，ย，ึ，ด，แม้แต่ความร，ู，้，แจ。 ้งนั้น。 ไม่ทิ้งความรู้แจ้งแต่ไม่มีผู้ตอนนี้มันแอบตรงที่ว่ามันกลับไปว่าถ้าเรารู้แจ้งและเราจะนพพาน。 เราจะปลดทุกข์ไปตรงนี้มันเลยไปอีกที่ไป。 พูดไม่กี้ว่าใช่ไหมคะแล้วมันจะคิดเรารู้มากขึ้นเข้าใจแล้วเดี๋ยวเราก็จะไปนมันเป็นสังขารตัวใหม่ที่มันเกิดขึ้นไปแล้วต่อเนื่องจากความรู้ความเข้าใจที่มันเกิดขึ้นมันดับไปก็มีตัวนี้ขึ้นมาที่ที่นกพู。 ดอ่ะ。 ไอน้อง。 แอบของหนูก็คือว่าหนูยังอยู่หนูก็พยายามที่จะอยู่กับรู้ไม่ทิ้งรู้อย่างที่ผมตาบอกก็รู้รู้อะไรก็รู้รู้กายรู้ใจไม่สจ。 ิตออกนอก。 ให้เห็นเพื่อที่ว่าตัวรู้นะน่ะมันจะอิสระจากกายจากใจจากทุกๆอาการที่มันผ่านเข้ามาไม่ว่าจะเป็นกายเจ็บป่วยกลายเป็นอะไรเราก็จะสอบถามว่าถ้านาทีนี้เราตายเนี่ยเรายังยดไหมมันก็จะให้เราไปถ้าเรายังยอยู่เรายังกลัวตายอยู่เนี่ยเราก็ต้องไปพิจารณาความเพเราต่อว่า。 เรายังหลงกายอยู่เรายังมี。 เรายึดกายอยู่เราก็จะต้องไปทำความเพียร。 ปล่อยวางดูกายเราต่อไป。 แต่ถ้าแต่มาถึงคิดว่าถ้าเราเจ็บป่วยเป็นอะไร。 ถามว่ากลัวไหมนะวันนี้ก็ถามใจตัวเองอยู่บ่อยๆสอบใจตัวเองอยู่ว่าถ้าเป็นอย่างนี้อย่างนี้。 อย่างนี้พอรับได้ถ้าไม่ใช่ตายกะทันหันอะไรอย่างนี้มันมันก็ก็ทำใจได้ในระดับหนึ่งว่าเราไม่กลัวเราเราจะวางกายแล้วอะไรอย่างนี้มันเป็นความคิดที่เราเราระหว่างพิจารณาระหว่างการปฏิบัตินะคะองก็ก็เพียงเพจะอยู่กับรู้ดูกายดูใจอย่างนี้ให้เป็นสัตแต่ว่าแต่ว่าแต่。 มันก็ยังเป็นเรามีว่า。 ถ้าสักวันหนึ่งเราเพียนแบบนี้เราเห็นกายเอารู้มารู้กายรู้ใจจนรู้เขารู้ว่ากายใจนี้ไม่มีอะไรยึดมั่นถือมั่นได้รู้เขาจะวางเองอันนี้คือนี่คือในใจว่าการทำความเพียรหนูจะเดินในลักษณะอย่างนี้น。 ่าจะ。 แต่ก็ก็ก็ก็ทุกระยาบทก็คือภายในใจมันก็จะหาพิจารณาอยู่อย่างนี้。 ก็จะรักก็จะเห็นพฤติกรรมในใจตัวเองให้ตอนนี้กำลังพยายามจะำอะไรอยู่อะไรก็จะพยายามค่อยๆเรียนรู้ว่าเรามีตัวนี้อย่างที่หลวงตาว่ามีพฤติกรรมทำอะไรอะไรอย่างนี้อยากได้อยากมีอยากเป็นอะไรในใจอย่างนี้ก็ก็รู้ก็รู้ก็เห็นแล้วก็เพราะเห็นก็รู้สึกตัวเพราะรู้สึก。 ต。 ัว。 ก็。 ก็วางก็จะพยายามก็ทำแบบนี้นะคะองค์หลวงตา。 ก็ก็ฟังองค์หลวงตาบางทุกๆเกียง。 ที่เราค้นพบเนี่ยมันเป็นอย่างที่หลวงตาว่า。 ทุกอย่างเลย。 มันก็อยู่ที่ว่าเราจะสังเกตจิตตัวเรายังไงอะไรอย่างนี้。 สุดท้ายที่ว่าอยู่กับลูกเนี่ยเขามาอยู่กับลูกอยู่กับลูก。 รู้แจ้งว่าบัดนี้สิ้นผู้เสวยแล้ว。 สิ้นตัวตนของผู้เสวย。 ไม่。 ความยินดีและความยินร้ายยินดีกินร้าย。 สิ้นผู้ยึดแมแต่ธรรมหรือพนพพานไม่ได้คิดคำนึงถึงแม้แต่ธรรมและพรนิพพานคือสิ้นแล้วซึ่งความยินดีและความความยินร้ายใดๆในโลกคือที่ว่าอยู่กับผู้รู้คือบัดนี้สิสิ้นหลงแล้วยึดถือแล้วแบบนี้เป็นชาติสุดท้ายพบชาติหน้าใหม่อีกไม่มีก็อยู่กับความรู้แจ้งแล้วสิเสวยม。 า。 แ。 ล。 ้ว。 ไม่ใช่ว่าอยู่กับลูกคือเอาไปรู้ไปรู้ร่างกายไม่เที่ยงไปรู้จิไม่เที่ยงก็เลยพี่เป็นขั้นของอันนี้จังรู้เพื่อเห็นจังทุกครั้งหน้าตาเป็นบันได3ขั้น。 แต่ที่อยู่กับรู้เนี่ย。 คือรู้ว่าสิ้นพูดเสวยแล้วอยู่บ้านถึงบ้านแล้วนพพานแล้วคือบ้านถึงบ้านที่เสยแล้วสิเลพ้นทุกขนพพานแล้วชาตินี้เป็นชาติสุดท้ายพบชาติหน้าใหม่ไม่มีอันนี้มันเป็นชาเรือนแล้ว。 แต่ที่ที่นกอยู่กับรู้คือรู้กายไปเที่ยวรู้จะไปเที่ยวก็ผ่านนะเนี่ยเป็นทางผ่านคือเป็นบันไดสามคันที่จะขึ้นไปชาเรือนจะให้รู้ว่าอยู่กับรู้เนี่ยมันรู้ของนกยังไปรู้แค่เห็นจังทุกครั้งหน้าตาเป็นไรสุดท้ายคือสิเพราะเห็นว่าทุกสรรสิเป็นจังทุกขังอนัตาสังขารก็เ。 ป็นจังทุกครั้งอนัตาสังขารก็เป็นอนัตา。 ไม่มีอะไรเป็นเราเป็นตัวเราของเราที่แท้จริง。 ยังไม่ถึงรู้ตรงนั้นก็。 นพพานคือ。 รู้ว่านิพานแล้วเพราะสิ้นผู้เสวยเพราะรู้แจ้งว่าทุกสรรพสิ่งทางสังขารและมีสังขารไม่มีอะไรเป็นเราเป็นตัว，เ，ร，า，เป็นของของเรา，ท，ี。 ่แท้จริง。 เจ้าค่ะ。 เข้าใจนะเข้าใจเจ้าขา。 ที่นี้ทุกๆอาการที่ผ่านเข้ามาที่เราเห็นสุขเห็นทุกขเห็นพอใจเห็นใจกับเพื่อนเคลื่อนไหวแรงๆเห็นโกรธเห็นอะไรอย่างนี้。 เราก็เห็นมันอยู่หน้าของตา。 มันอยู่ระหว่างการที่เห็นอยู่ก็รู้อยู่ว่าไม่ยึดหรือยึดแล้วก็พยายามช่วยตัวเองให้มายึดอยู่ระหว่างคันนี้。 ให้เลยพี่อีกไม่คิดอะไรให้ไม่วามันจะดีไม่ดีไม่ว่าจะ。 มีอาการหรือไม่มีอาการก็ไม่ยึดตอนนี้อยู่ระหว่างท่านที่ว่าพยายามจะทำให้อาการให้ที่ไม่ดีเป็นอาุส่วนที่ไ，ม，่，ถ，ู，กใจท，ี，่，ม，ี，อ，ารมณ์มีเลสใ，ห，้。 มั，นหายไป。 แต่เนี่ย。 สุดท้ายต้องเลยไปอีกเลยมีอาการและไม่มีอาการก็ไม่พยายามว่าจะทำให้มันหายไปหรอแต่ว่าดูมันมีอาการแบบนี้อย่างนี้ต้องอย่างนี้จะต้องมีอารมอย่างนี้มันเท่ากับเราจะไปติดอีกฝั่งนึงนะ。 คือติดฝั่งที่มันจะต้องมีอาการอย่างนี้จะต้องมีเลสนี้อีกฝั่งนึงไปแล้วว่าจะไม่ให้มีอาการใดอาการใดเข้ามาก็ตามก็คือจะพยายามดูมีความพยายามจะดูซว่าว่าจะพยายามดูซพยายามดูให้เป็นให้ดูซื่อให้เป็นซื่อพยายามเป็นซื่อไปแล้วซื่อมันต้องกลับไปอย่า。 งนี้。 มันจะเป็นอคติ。 ปกติ4。 ทุจริตรู้อยู่ว่ายังทำอาการอย่างนี้อยู่แต่ก็ก็ก็รู้อยู่แล้วก็พยายามจะปรับอยู่ว่าไม่ทำพยายามจะปรับไม่ทำอย่างนี้ไม่ทำจะปรับก็แสดงว่าไม่ทำอย่างนี้แสดงว่าจะต้องเป็นอย่างนี้ไม่ทำยังไงก็่อยมันไปอย่างที่ไปไปวางไปตาม。 สภาพ。 เอาตัวเหมือนเอาตัวเราอยู่เหนืออาการไปเลยมีตัวเราตัวเราเอาตัวเราอยู่ในื้ออาการเดี๋ยวตัวเราก็ตกสวรรค์。 ตรงนี้มันละเอียดมาก。