好的，以下是对您提供的佛法讲座内容进行润色后的中文对话问答形式，合并了“师：”连续说话的部分，并进行了润色： 徒： 师父，我感觉修行时总有个“我”在。这个“我”执取于各种感受和想法，认为这些都是“我”的。在修行、觉知到什么的时候，就执取这个“我”作为观察者；理解的时候，也以“我”作为理解者。执取时是“我”在执取，放下时也感觉是“我”在放下。 师： 是的。 徒： 然后我就很开心。 师： 是的。 徒： 放不下的时候，就会伤心、难过，心情总是这样起伏不定。这说明还没真正入门，对吧？ 师： 对。因为还有“我”的存在，还感觉有一个实实在在的“我”在观察、觉知当下。我们总是执着于“我”是观察者，然后就认为所有的感受都是“我”的，想要通过观察让这些感受，特别是那些不好的感受消失。因为感受消失了，“我”就喜欢，就高兴。但事实上，这已经是执着了，既执着于被觉知的境界，又执着于用“我”去觉知。 应该看到，当下被觉知的境界都是无常的，自己生起自己灭去。包括每一个当下，去觉知那个被觉知对象的觉知者本身，也是自己生起自己灭去的。在被觉知的对象中，在觉知者中，都没有“我”，没有“我的”。但现在还做不到。因为我们不知不觉地把“我”放在那里，作为内心的基础。当有什么事情发生时，就执取那些境界或感受为“我的”，比如“我”疼，“我”累，“我”痛。我们想让这些感受消失，因为我们执着“我”是观察者、觉知者。一旦我们执着“我”是观察者，有什么感受生起，我们就立刻执取这些感受为“我的”。“我”轻松了，“我”舒畅了，“我”轻安了，如果不是这些，而是疼痛、压抑，有了不舒服的感觉，“我”就不舒服了。 我们执取这些为“我的”，把所有感受都据为己有，所以修行的时候一直都是“我”、“我的”。要对这一点有觉察，智慧要在当下穿透这一点：执着“我”，然后用这个“我”去执取当下被觉知的境界为“我的”。明白了吗？ 徒： 是的，师父。就是当有不舒服的感觉、疼痛、痛苦、折磨，或者快要死的时候，我们就挣扎、拼命地想让它消失，因为我们执着它是“我的”。当它消失了，我们舒服了，就立刻执着这个舒服，既执着于好的，也执着于不好的。明白了吗？ **徒：**明白了。 徒： 我也注意到，当不好的感受生起时，我就想挣扎让它消失。当它消失了一次，我就觉得很舒服。但有时候它不消失，我就很痛苦，又开始痛苦了。 师： 如果这样做，是非常危险的。特别是在身体的四大元素失调的时候，快要临终的时候。四大失调会非常痛苦，不仅是疼痛，还会呼吸困难。我认识一位居士，修行得非常好，非常尊敬我。当他感到极度痛苦、难以忍受的时候，他猛地把“我”抽离出来，感觉自己无法忍受，想：“‘我’出去，‘我’不想再待在这个身体里了，太痛苦了。”他一出去，灵魂就离开了身体。因为他的灵魂执着于“我”，认为“我”是“我”，就出去了。但奇怪的是，他突然听到声音。因为在医院里，可能做了手术，他被安排在一个特殊的房间里休息，然后醒了过来。突然听到电话响了，有人接了电话，说是我打电话来了。那时他正要离开身体。我说我来了，就是恢复了意识，恢复了过来。然后他就回来了，我们去医院找他。告诉他不能这样做，不能执着有一个“我”要离开身体，那也不是“我”。 我们在修行时执着“我”、“我的”，执着于外境是“我的”，这些感受是“我的”，所以就会想让“我”离开身体。一旦抽离，离开身体，就要去承受业报了。阎罗王就会来抓他了。如果我们在当下修行，就会看到我们执着于“我”，又执着于所有的感受、境界是“我的”，执着于这是“我的”，妻子是“我的”，孩子是“我的”，因为我们还执着“我”是“我”，所以就执着他们是“我的”。当我们执着“我”是观察者，就又执取身体里的感受、疼痛为“我的”。快要死的时候，我们无法忍受，因为我们执着有一个“我”存在，想出去，一想出去，灵魂就离开了身体。但如果没有执着的“我”，只有各种因缘条件和合而生灭的现象，没有执着者，没有谁执着于这些现象，也就没有执着“我”是“我”，没有“我”，也就不会用“我”去执取为“我的”。死的时候，心识就灭去了，就像火焰熄灭一样。就不会有“我”离开身体，不用再去承受业报、轮回受苦了。明白了吗？ 徒： 是的，师父。那么，如果我们看到自己在执着，就只是知道，对吗，师父？不用… 师： 不仅仅是看到我们执着，要看到我们执着有一个“我”存在，然后用这个“我”去执着。不是说我们看到我们仅仅在执着，执着是一个现象，不是这样的。要看到我们执着有一个“我”，所以才用这个“我”去执着。要观照“我”其实是不存在的，在一切生起之前就没有，有了之后又回归于无。要观照五蕴——色、受、想、行、识，让它们消散，回归自然。对于这些，要看到它们生灭如闪电、如阳光下的尘埃、如水泡，看到它们自己生起自己灭去，包括念头、情绪，以及觉知者，让它们自己生起自己灭去，没有执着者。明白了吗？ 徒： 明白了。 徒： 所以就观照身体，看到没有“我”的存在，没有“我”。 师： 对，要观照身体。这就像今天早上有人问的问题一样，就是无法在心的层面继续下去了。如果在心的层面继续下去，就看不清楚我刚才指出的，在每个当下，执着于“我”，然后用这个“我”去执取被觉知的境界。无法继续下去。这就是那些只观心的人，最后都会卡在这里。他们观心，却没有通过观身来让对身体的执着彻底瓦解。他们会用“我”去建立一个觉知，建立一个觉知者，然后执着于“我”是“我”，然后用这个“我”去执取被觉知的对象。 必须观身，直到彻底放下对身体的执着，直到它彻底瓦解。走到哪里都没有“我”了，“我”也没有了，就像空气一样，重量也没有了。但是摸摸手臂、腿，又感觉有身体，但不摸就没有身体。不去称体重，就感觉没有重量，但去称体重，又有重量，但从体重秤上下来，又不感觉有重量了。走到哪里，都没有“我”，没有重量。这时，因为没有“我”，没有重量，心就自己生起自己灭去，像阳光下的尘埃，像萤火虫的光，像闪电，自己生起自己灭去，没有人去故意看，刻意看，努力看，故意、刻意、有意、努力这四个词，去对什么看、觉知、看见，让它成为什么，没有这些。 只有心自己生起自己灭去，念头、情绪，包括观察者，所有这些在当下的状态，都是自己生起自己灭去。特别是那些有意、故意、刻意、努力的人，如果这些存在，也只是自己生起自己灭去，而没有执着有一个“我”是那个有意、故意去看、觉知、看见，努力做什么让它成为什么的人。明白了吗？现在这对于想要达到这一点，看到这一点，然后穿透这一点的人来说，非常非常难。必须先回来观身，观到彻底放下。观身之后，剩下的所有一切，都没有什么可执着的了，所有一切都在空性中自己生起自己灭去，包括观察者，也是在空性中自己生起自己灭去，什么都没有，没有谁执着。必须先观身观到彻底放下，但不是说没有可能直接穿透，看到觉知者也是无常生灭的现象，不是“我”，这样的人很少，非常非常少。但大部分人还是必须回来观身。 即使像一些被称为“心之大师”的师父，其实在他们小时候就已经看破了身体，身体腐烂，消散于自然。他们没有再花时间去观照，因为它自己就发生了。那些直接观心，没有经过放下身体的人，我认为非常难，几乎没有。大部分人，如果没有先放下身体，没有看到它不是“我”，不是“我”的，他们就无法…他们的潜力已经达到了，他们会用“我”去看心。没有办法，每个人都是这样。他们会用“我”去看心，因为他们还没有断除对身体的错误认知，就直接去看心，直接想涅槃，所以第一个障碍还没有断除。所以他们就用“我”去看心，用“我”去看心，就有了“我”，然后用这个“我”去执取所有觉知、看见的东西为“我的”。这是我看到的缺陷。 几乎所有人都想直接观心，然后放下，直到看到觉知者不是“我”。如果没有放下过对身体的执着，几乎看不到。像那些被称为“心之大师”的师父，其实这些早就从他们内心消失了，关于身体的事情。每一位…他们从小就有这样的福报。像一些能够忆起过去世的师父，他们观照死亡、腐烂已经很多世了。我们看到他们现在观心，就以为可以快速成就。其实，他们已经观照死亡很多世了。所以说，无法跨越。就是放下“没有‘我’，没有‘我的’”，然后就没有一个“我”去看心。因为没有“我”去看心，有什么生起，就自己生起自己灭去，没有执着者，就解脱了。就是所有的现象，自己生起自己灭去，没有“我”去看、觉知、看见、专注，然后执着“我”是这样，“我”是那样。最近更严重了，那些修行的人，既不观身也不观心，什么都不观，然后在一个课程里学习，就通过了，给证书，互相认证，证明涅槃，在一个课程里就空了。这非常混乱，没有经过观身，没有经过观心，就认为是无常、苦、无我。就是去学习，然后就空了，涅槃，在一个课程里就空了，到处都是。在一个课程里就涅槃了，就是跨越了所有的障碍，然后在课程里就涅槃了，空了。 就是这样，这些人无法改变，因为他们已经通过了，已经通过了，怎么改？所以现在通过了，无法改变了，就只能各自承受业报了。所以，这不能是想象，不能说“哦，明白了，师父教的，要看到觉知者不是‘我’，没有‘我’。”“我”本来就没有，所以如果放下执着觉知者是“我”，就不会有“我”去执取任何东西了。因为既然没有“我”作为觉知者，就不知道什么，只能知道，就不会有“我”去执取那些东西。现在，当我们执着“我”是觉知者，觉知到什么的时候，“我”是觉知者，就必然用“我”去执取那个被觉知的对象为“我的”，所以就有了“我”，“我的”，一直如此。涅槃就是断除“我”和“我的”。如果没有执着，没有“我”，没有执着者认为是“我”，就只剩下觉知，觉知真相，觉知实相，而不执取觉知者为“我”。这时，只有觉知，没有“我”作为觉知者，觉知到什么，就只是觉知真相，没有执取“我”、“我的”，因为“我”不存在。但是听…这样听…听完就涅槃了。“哦，‘我’本来就没有？那么空了，空了。”听完就空了，没有“我”，就空了。然后私下偷偷来找我：“空了吗？空了吗？”真受不了这些人。明白了吗？ 徒： 明白了。 师： 要看到修行中的错误在哪里，指出错误，然后改正。你也执着，因为觉得舒服，就排斥不舒服的感受，不习惯。执着于舒服，但已经被提醒过很多次了，因为执着。“喜欢好，厌恶坏，害怕苦，喜欢乐。”就是因为有一个“我”作为觉知者，还没有断除对身体的错误认知，没有看到五蕴不是“我”，不是“我”的，还没有看到，还没有破除这个障碍，就直接想涅槃。必须先看到它真的不是“我”，不是想象。然后看到它不是“我”，从各个方面观照我们的身体、内心，看到真的没有“我”，看到它是无常的。就只有两个方面，身体是无常的，心是无常的，就只有这些。身体是无常的，心是无常的，无法执着的，是无常、苦、无我的。就只有这些可以看，这个“我”去看其他的，看到它落实到无常、苦、无我。就不会有“我”去执着“我”是觉知者，没有“我”去作为觉知者，就只是按照实相去觉知，就不会有执着者把它据为己有，所以“我”就断除了，“我的”也断除了。但是，执着有两种：执着于贪爱和执着于邪见。贪爱就是欲望，想得到，想拥有，想成为这个，想成为那个，因为贪爱想成为那样，想让它成为这样，或者挣扎、排斥，或者痛苦，非常痛苦，想摆脱痛苦，想摆脱…这是各种不同的欲望，挣扎着去追求或者想要摆脱。所以贪爱熄灭了。佛陀和觉悟者们都熄灭了贪爱。 用贪爱去执着。现在，执着于邪见，就是不执着任何东西了。不想任何事情，不想任何事情了。“我不执着任何东西，对任何事情都没有问题了。”看看我们的心，我们对任何事情都没有问题了。“我们空了，我们涅槃了，我们不执着任何东西，世界上没有任何东西对我们的心有价值。”所以就有了“我”，“我的”，说不执着任何东西，没有问题，但还有错误的认知，还是无明。这非常微细。如果没有好的老师…真的…很难通过。即使有…不是说我们…好的老师…是指如果谁能找到…好的老师…哦，像当头棒喝。必须去寻找能指引方向的老师。否则就无法解脱。就是执着于…仅仅是执着于用“我”去看、觉知、看见、成为，用“我”去看、觉知、看见、成为，这一点无法解脱。当观心到这里，几乎没有人能解脱。如果没有先断除对身体的错误认知，没有发自内心地看到，直到彻底放下对“我”的执着。不是说想象，执着于“我”是说我们不执着任何东西了，我们不执着任何东西了。当它真的断除的时候，一切都瓦解了。当观身的时候，看到身体的各种不净，死亡、腐烂、生蛆等等，要经常看，看得入神。不要去看美丽、漂亮、英俊的，去看它腐烂、肿胀，整天整夜地看，慢慢地就会深入内心，不会跑到哪里去。不要去看那些美好的事物，要去看身体的腐烂，慢慢地就会深入内心，会跟我们自己比较，看到我们自己也必须是这样，我们不可能变成其他样子。观照要解脱痛苦，必须落实到我们自己身上，落实到别人身上无法解脱痛苦。 我们看新闻、看电视、看报纸，看到各种死亡、分离，但我们不会为他们哭泣，因为他们不是我们的亲人。但如果是我们的…就哭了。所以必须观照…去看，然后落实到我们自己身上，看到我们自己也必须是这样，死亡，我们也必须是这样，不可能变成其他样子。反复地强调，我们整天整夜地看，慢慢地就会深入内心。不用强迫它放下，它还没有到放下的时候，就一直看，一直观照，到放下的时候，它自己就会放下，不用强迫。有些人看一两次，就说为什么还不放下，就是头很痛。才看一两次，别人都看好几年了。观照…慢慢地…就会放下，哦，当放下的时候，一切都瓦解了，它看到什么…它消散了，就像从我们心里脱落出去，砰地一下。哦，眼泪流下来，崩溃了。三界就像翻滚一样，无法形容，它深入内心，砰地一下。有时候会震惊，惊呆了，不知道发生了什么。所以，不是说想象，不是这样。但是有时候那些想象的人，想象力很强，我承认。因为那些想象的人，想象力非常强。我们说它不是真的涅槃。说这说那，它还没有断除执着，还没有断除对身体的错误认知，没有看到它不是“我”，还看到它是“我”，“我们空了，我们涅槃了”，他们会坚持说涅槃了，每个人都这样。我说，涅槃了，当它真的是这样的时候，会发生很多奇妙的事情，不是安静地涅槃，没有安静的涅槃，有很多奇妙的事情。 像一些觉悟的师父，他们描述涅槃的境界，有很多不可思议的现象。有人说安静的涅槃没有，必须有很多奇妙的事情。当一位大长老圆寂之后，有人就疑惑，为什么已经这么久了，还是安静的涅槃？这样好像不对，因为跟一些师父说过，涅槃会有各种瑞相，有音乐，有诵经的声音等等。我们这样说，他们就说这也发生了，那也发生了，说什么都发生了。有光芒射向宇宙，像黄金一样，非常明亮，有敲锣的声音，天神下降等等，为什么说什么都有？因为读了很多，然后想象…所有的一切都像…我们说…修行是什么样的，记录是这样的，因为他们看了很多经典的描述，然后就去模仿，甚至模仿那些奇妙的境界。 他们说自己已经涅槃了，去看看经典，已经是涅槃的人必须是什么样的，然后就一样，现在就一样，慢慢地做，每一样都像，这样也像，那样也像，在自己心里，每一样都像，所有的一切。必须说，今天通过了，内心必须是什么样的，不执着，走到哪里也不执着任何东西，就是全部想象，所有的一切都像，甚至奇妙的事情，都去模仿。这些人，真的相信，我承认，去涅槃吧，去吧，想去哪里就去哪里，去喜欢的地方，通过了，去喜欢的地方，像那样，全部想象，所有的一切，就是模仿。为什么是这样？学习…所有的一切，都像。检查，哦，检查，就是这样，很多人都这样，不是一个人。在一个课程里就涅槃了，然后他们说要按照经典检查，像不像，像不像，像不像，打勾，打勾，像，打勾，像，都像，然后互相认证涅槃了。现在…哦，无法挽回了，互相认证…自己教，自己认证，就无法挽回了。现在想象什么都像了，有什么奇妙的境界，什么都有，哦，必须承认，像这样，去吧，去喜欢的地方，对了，顺从自己的意愿，坚持自己的观点，这就是错误的认知。顺从自己的意愿，明白了吗？ 徒： 明白了。 师： 必须先断除对身体的错误认知。 徒： 是的，师父。先断除“我”的存在，不是说想象的断除，要观照到深入内心。生命是想象吗？不是，不是，我们的还没有想象，但是说的是，我们…执着于空，排斥不舒服的感受，不是那种想象。但是说的是，我们还“喜欢好，厌恶坏，害怕苦，喜欢乐”。在这里放不下，就是过去执着于舒服太多了。在这里，就说无法改变了，必须… 徒： 身体… 师： 是的，身体… 师： 然后就会彻底放下对心的执着，舒服不舒服都彻底放下。 徒： 是的，师父。现在我们看到了，痛苦…我们还想让它舒服，没有真正接受痛苦，就像它本来的样子。这让我们看得比以前更清楚了。 师： 这些人会经常生病，去打针…如果执着于舒服，执着于轻安…经常生病，你会生病，我不用当医生去检查，现在就告诉你，你会得的病…首先是过敏，血小板低，偏头痛，头痛，身体酸痛，全身酸痛，像骨头痛一样，痛得快要爆炸了…舌苔发白，吃不下饭，有时候黑眼圈，像熊猫一样，黑眼圈，有时候眼睛痒，身体痒，经常起疹子，不知道原因，腹胀，胃食管反流。只有一个原因。执着于空，执着于轻安，执着于舒服，只有一个原因。但是生病的症状很多，甚至死了，很多人都这样，就是执着于轻安，直到身体里的化学物质不工作了，然后就死了。让肝脏里的化学物质不工作，肺里的不工作，大脑里的不工作，死了。 徒： 过敏，有没有？刚才说的那些病… 师： 全部都有。 徒： 全部都有，我以为没有，我以为可以否认说没有，全部都有，你看。 徒： 过敏，从小就有。 师： 是的。生来…过去世，也有人教，但是我们还想执着于舒服，执着于…所以就成了业，带着…感觉执着于静止，明白了吗？执着于静止，执着于平静，执着于轻安，执着于舒服。去纠正…就会轮回…到不好的地方，投生为动物，时间长了…当再投生为人的时候，不知道要多少世，能有机会再投生为人…现在又执着，但是如果这样执着，就不会…就会投生为…像双相情感障碍的人，会得过敏。如果执着很严重，执着于轻安、舒服很严重，会得双相情感障碍。或者想象…想象…去上班…上班很无聊…这些人说话不着边际…让我们心烦意乱，不知道怎么办。当在工作的地方心烦意乱，我们就想象让所有在工作的地方的人都消失，然后只有我们一个人在那里。回到家，家里的人很烦，就让家里的人都消失，然后我们一个人，只有我们一个人在家里，然后在这个世界上走到哪里…走在市场上遇到人…厌烦这些人，厌烦汽车的声音，厌烦这，厌烦那…心烦意乱，就让我们走到哪里，只有我们一个人在这个世界上，其他人全部消失，所有的一切在这个世界上都消失，只有我们一个人在这个世界上，只有我们一个人，就是熄灭。然后当被骂，被老板骂，就听不到老板的声音，熄灭老板的声音。就是熄灭，熄灭老板的声音。就是当老板骂的时候，就骂，但是听不到…这些人，我认为没有研究，就是我个人的看法，这些人死了之后，会成为自闭症、唐氏综合症。但是投生…会成为自闭症、唐氏综合症。如果他死的时候熄灭，彻底…就是不接受任何东西，投生之后…因为灵魂离开身体…灵魂不会接受任何东西。就是它会被无明包裹住，然后漂流…找不到…不知道要去哪里。没有投生的地方了，这些人，但是他们起名叫无想天。就像麻醉室，昏迷。这些人就会漂流，找不到投生的地方。在经典中，当佛陀说法时，天神们会诵经随喜，从第一层天到最高层天，所有天都诵经，但是他们跳过无想天，因为他们什么都不知道。这些人什么都不知道，他们被包裹住了，熄灭了心。修行人喜欢这样做，然后死了之后会成为自闭症、唐氏综合症。投生为动物，就是自闭症、唐氏综合症的动物，因为它会被包裹住，不会破裂。因为什么？我见过那些自闭症、唐氏综合症的孩子，他们的父母来跟我谈佛法，带着孩子来。当他们睡在我旁边…当跟他们谈佛法，孩子可能以前修行过，当谈到心的时候…突然孩子听懂了，他笑出来…那个包裹住它的东西破裂了，然后里面的心就像闪电一样，就像非常强的电流，砰地一下…就像一道光射进我的眼睛。我想，为什么这些孩子有这么强的精神力量？但是为什么它包裹得这么快？之后，它又回到一个他们建造的房间里，就像一个非常非常坚韧的科学气球，不会破裂。它包裹住…然后又回到那个房间里，就一下…亮了一下，然后又回去了。我当时很高兴，以为如果我们能让那个包裹住本心的气球破裂，那么这些孩子就会好，恢复正常，而且精神力量也很强，这些人以前修行过，但是做错了。所以就用精神力量…那个包裹住的气球…射击，当射破的时候…砰…本来以为它会好…它又重新建造，包裹住…再射击…砰…又重新建造，包裹住…完了…这样谁能帮得了它？因为我们后来问…然后说，如果这样做…我们不相信，他们说：“老师不知道，这是心的居所，能活着就是因为这个建造的房间。”说能活着…哦…去叫心的居所，要去帮它…它叫这个是心的居所，它说如果没有这个，就活不了，生命肯定会死，能活到现在就是因为这个心的居所。哦，它建造了一个心的居所，上了锁，锁在保险柜里。直到对世界上的一切都没有反应，死了…谁炸开保险柜，它又重新建造。我们才知道无明就是这样包裹住心，才知道无明可以生灭。我们看到无明生灭在这里，缘起是一个接一个的…但是很多都是无明，每一个连接起来像锁链一样都是无明，所以就变得非常牢固。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求： 1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：” 2. 完整翻译，不遗漏内容 3. 翻译结果输出为对话问答的形式 4. 不要包含泰语，全部翻译为中文 5. 保证翻译后的文本通顺，易读 --- มีตัวเราอะ. มันไปยึดเอาสังขารเป็น. นี่เอาสังขารมาคิดปรุงแต่งมีเรามีตัวเรามีของของ. มันเวลาไปเวลาปฎิบัติเวลารู้เห็นอะไรมันก็ยึดเอาตัวเราเป็นผู้ดูรู้เห็นเวลาเข้าใจก็ตัวเราเป็นผู้เข้าใจ. เวลายึดตัวเราก็ยึดเวลาปล่อยวางได้ก็เราปล่อยวาง. แล้วเราก็ดีใจ. เวลาปล่อยวางไม่ได้ก็เสียใจคับแค้นใจมันก็จะสลับกันอย่างเงี้ย. คือมันยังเข้าไม่ถึงอ่ะ. คือมันยังมีตัวตนอยู่ยังมีความรู้สึกเป็นตัวเป็นตนอยู่เป็นตัวเราอยู่ในการเข้าไปดูรู้เห็นในในปัจจุบันขณะยึดก็เราเป็นผู้ดูรู้เห. แล้วแล้วก็ยึด. ว่าอาการทั้งหมดเนี่ยเป็นของของเรา. แล้วก็เราจะดูให้อาการน่ะมันหายไปเวทนาหายไปเพราะเวทนาหายไปเราก็ชอบใจ. เหมือนยังมีตัวยึดอยู่เนี่ยยึดยึดเป็นตัวเรา. แล้วก็ยึดเป็นของของเราไปยึด awarenessim ของของเราใช่เนี่ยเจ้าค่ะมันมันก็อยากให้เวทนามันหายไปพอมันมีเวทนาขึ้นเราก็ดูมันดูมันดูดูดูเหมือนเราเอาตัวเราเป็นตัวยืนพื้นในการดูเนี่ย. มันก็เลยเดูแล้วมันก็อยากให้ที่มันไม่ถูกใจมันหายไปเพราะมันหายไปเราก็ชอบใจหัวเราะกิกกิ๊กกิ๊กกิ๊กแต่ความจริงติดแล้วเนี่ยติดยึดทั้งทั้งไอติดสภาวะที่ถูกรู้แล้วก็ติดยึดทั้งเอาตัวเราไปรู้. ตรงเห็นตรงเนี่ยว่าต้องสภาวะที่ถูกรู้ทุกปัจจุบันขณะเนี่ยมันเป็นสังขารไม่เที่ยงเกิดเองกับเองแล้วก็รวมทั้งผู้รู้ทุกปัจจุบันขณะ. ที่ไปรู้อารมณ์ที่ถูกรู้นั่นนะมันก็เป็นสิ่งที่เกิดเองดับเองไม่เที่ยง. ไม่มีตัวเราไม่มีตัวตนของเราไม่มีของของเราอยู่ในสิ่งที่ถูกรู้ในอารมณ์ที่ถูกรู้และในผู้รู้. แต่ตอนนี้ยังไม่ทัน. ยังไม่รู้โทษฐานเอาเอาตัวเราไปไปตั้งไว้. เอาตัวเราเนี่ยยืนพื้นไว้ในใจ. เวลาพอเกิดอะไรขึ้นก็ไปยึดเอาสภาวะเหล่านั้นหรืออารมณ์เหล่านั้นอะมาเป็นของของเราเช่นเราปวดเราเมื่อยเราเจ็บ. เราอยากให้หายไปเราก็ไปยึดเพราะว่าเรายึดว่าตัวเราเนี่ยเป็นผู้ดูผู้รู้ผู้เห็นผู้เพ่งผู้เข้าใจ. นี้พอเรายึดว่าตัวเราเป็นผู้ดูผู้รู้ผู้เห็นเนี่ยเพอมีอาการอะไรเกิดขึ้นก็เราก็ไปยึดอาการได้เลยว่าเป็นของของเรา. แล้วโลงแล้วโล่งเราเบาเราสบายแล้วนิ่งเราเฉยเราสงบเราว่าง. เพราะมันไม่โปร่งไม่โล่งไม่เบาไม่สบายเจ็บปวดอึดอัดคับคล่องมีความไม่สบายใจเราไม่สบายใจ. ก็ไปยึดอํานาจเป็นของเราอ่ะไปยึดเอาเหมาอวกาศเหล่านั้นอ่ะเป็นของของเราหมดเลยมันก็เลยยึดเป็นเราเป็นของของเราเราเป็นของของเราตลอดเวลาในการปฏิบัติต้องรู้เท่าทันอันนี้ด้วยนะสติปัญญาเนี่ยจะต้องแทงทะลุตรงนี้เลยในปัจจุบันขณะว่าเงียบยึดตัวเราแล้วก็เอาตัวเราเนี่ยไปยึดสภาวะที่ถูกรู้ในปัจจุบันขณะเป็นของของเราเข้าใจมั้ยเจ้าค่ะคือพอมันมีลักษณะที่ว่าพอมีอาการไม่สบายใจเนี่ย. เจ็บปวดทุกข์ทรมานหรือจะเป็นจะตายเนี่ยเราก็ดิ้นรนกระเสือกกระสนแล้วก็อยากให้หายไปเพราะเราไปยึดมันเป็นของของเราเพราะมันหายไปแล้วพอมันสบายเราก็ยึดเลยตอนนี้. ยึดรถสบายเราสบายและยึดทั้งขึ้นทั้งล่อง. เข้าใจป่ะเข้าใจค่ะ. เฮ้ยเห็นอยู่เหมือนกันว่าพอนั่นเราก็อยากดิ้นรนให้มันหายพอมันหายไปครั้งนึงก็เออสบายดีแต่ว่าบางครั้งมันก็ไม่หายเราก็ทุกข์ก็ทุกข์อีก. ถ้าทําแบบนี้นะโอ้โหมันจะอันตรายมากคืออีตอนที่ไฟธาตุแตกตอนก็จะ. จะตายอ่ะตอนจะดับจิตอ่ะ. มันจะไปธาตุแตกมันจะทรมานมากเลยหายใจก็ไม่ออกด้วยทรมานไม่ใช่ปวดอย่างเดียวนะมันทรมานหายใจไม่ออกด้วยแล้วไฟธาตุแตกด้วย. แล้วก็มีโยมท่านนึงอะปฏิบัติดีมากเลยมันนับถือหลวงตาอยู่เนี่ย. แล้วก็พอมันเจ็บปวดทุกข์ทรมานแสนสาหัสอ่ะไม่ไหว. ก็กระชากตัวเราออกเลยมีความรู้สึกว่าเราทนไม่ไหวแล้วมันปวดทรมานแสนสะอาดหายใจก็ไม่ออก. ก็เราออกเรายักษ์ไม่อยากจะอยู่ในขันธ์5นี้อีกแล้วมันทรมานแสนสาหัสพอออกปุ๊บวิญญาณก็ออกจากร่างเลย. เพราะมันจําเป็นวิญญาณยึดถืออยู่ว่าเป็นเราเป็นตัวเราเราออกดีกว่าก็ออกเลยแต่เนี่ย. แล้วก็มันก็น่าแปลกอยู่อยู่เค. ได้ยินเสียง. เพราะที่โรงบาลคงผ่านแล้วก็ผ่าตัดแล้วเรามาพักอยู่ในห้องแล้วเนี่ยผมพิเศษละ. แล้วก็บวชขึ้นมา. แล้วก็อยู่ๆเดี๋ยวบอกได้ยินเสียงโทรศัพท์ดัง. แล้วก็มีคนก็รับโทรศัพท์เค้าเห็นว่าหลวงตาหลวงสักโทรมาเดี๋ยวมีคนพูดดังว่าหลวงตาณรงค์ศักดิ์โทรมา. ตอนนั้นแกก็จะออกจากร่างแล้วเหมือนจะออกล่างจะออกจากล่าง. กระชากออกแล้วผมบอกว่าหลวงตาลุงสักมาก็คือได้คืนคติคืนตัวมาอ้าวหลวงตารองศักดิ์โทรมาเหรอ. เราโทรไปหรือเปล่าก็ไม่รู้หรือเราโทรก็ไม่รู้. เดี๋ยวก็กลับมาเลยเราก็ไปหาที่โรงพยาบาล. บอกว่าทําอย่างงั้นไม่ได้นะมันมีตัวตนอะไรอย่างเงี้ยยึดต้องปล่อยวางไอ่ตัวที่จะออกจากร่างก็ไม่ใช่ตัวเรา. เรายึดเป็นตัวเราเราปฏิบัติยึดเป็นเราเป็นของของเรายึดเป็นตัวเรายึดอย่างอื่นเป็นของของเราอาการเหล่านี้ของของเรามันก็จะเอาตัวเราออกจากร่างอย่างเดียวเพราะออกพวกกระชากปุ๊บจะออกจากร่างก็ต้องไปรับผลของกรรม. แล้วก็เดี๋ยวก็ยมทูตก็เอา3ง่าม2ต้นมาลากเอาไปแล้ว. เนี่ยตัวนี้ถ้าเรายังปฏิบัติในปัจจุบันขนาดเราจะไม่เห็นว่ายึดเป็นตัวเราแล้วก็ยึดอาการทั้งหมดยึดสภาวะที่เป็นของของเราประยุทธ์3ีของเรายึดภรรยาเป็นของของเราลูกมันของเราเนี่ยเป็นของของเราเพราะว่าเรายังยึดตัวเราเป็นตัวเราอยู่มันก็เลยไปยึดเขาเป็นตัวเป็นของของเราพอเรายึดเราเป็นตัวเราเป็นผู้ดูผู้รู้ผู้เห็นผู้เข้าใจเราก็ไปยึดเอาสภาวะอาการในร่างกายเจ็บปวดก็เป็นของของเราอีก. คนจําเป็นจะตายเราทนไม่ไหวแล้วเพราะเรายึดมีตัวเราอยู่ไงออกดีกว่าพอออกแค่คิดว่าออกดีกว่าหลุดเลยวิญญาณอย่างร่าง. แต่ถ้ามันไม่มีตัวเราแล้วที่ยึดแล้วไปแต่มีแต่สังขารเกิดเองดับเองผู้ยึดถือไม่มี. ไม่มีใครยึดถือเลยทั้งสังฆทานสังฆทานเนี่ยไม่มีใครยึดถือสังฆทานอสังฆาตธาตุไม่มีใครยึดถือมีแต่ธรรมชาติเป็นเช่นนั้นเองผู้ยึดถือไม่มี. รู้แจ้งแก่ใจว่าไม่มีผู้ยึดถือไม่มีผู้ยึดถือก็ไม่มียึดเราเป็นตัวเราไม่มีตัวเราก็ไม่เอาตัวเราไปยึดถือไปของของเรา. เวลาตายแล้วเนี่ยมันก็วิญญาณก็ดับไปเหมือนหนังเปลวไฟสิ้นชีวิตพระพุทธเจ้าตรัส. มันก็จะไม่มีตัวเราก็ได้ออกจากร่าง. ไม่ต้องไปรับโทษรับกรรมรับเวียนว่ายตายเกิดให้เป็นทุกข์อีกเข้าใจมั้ยค่ะอย่างงี้นะเราเห็นว่าเรายึดเราก็ก็รู้แค่นั้นใช่มั้ยคะหลวงตาไม่ต้องต้องเห็นว่าเรายึดเรายึดจะไปรู้แค่นั้นต้องเห็นว่าเนี่ยเรายึดมีตัวเราอยู่แล้วเอาตัวเราเนี่ยไปยึด. ไม่ใช่ว่าเราเห็นว่าเราแค่ยึดเอายึดยึดไปเป็นสังขารไม่ใช่เหรอไม่ใช่นะต้องเห็นว่ามันเรายึดว่ามันมีตัวเราเราจึงเอาตัวเราไปยึดอ๋อต้องเห็นเราต้องพิจารณาว่าตัวเราจริงจริงมันไม่มีหรอกก่อนเกิดมาเป็นขันธ์5มันก็ไม่มีมีแล้วก็กลับคืนสู่ความไม่มีต้องพิจารณาขันธ์5ลูกไปธนาสัญญาตั้งขาดวิญญาณให้มันสลายคืนสู่ธรรมชาติหมดแล้วก็. ส่วนน้ํามะขันเนี่ยก็ให้มันเห็นมันเกิดดับเป็นฟ้าแลบเวลาทดยาถ้าขันวิญญาณเนี่ยเหมือนพยับแดดเหมือนต่อมน้ํามันเห็นมันเกิดเองดับเองความรู้สึกนึกคิดอารมณ์รวมทั้งผู้รู้เนี่ยปล่อยมันเกิดเองดับเองไม่มีผู้ยึดมั่นถือมั่น. เข้าใจป่ะเข้าใจค่ะ. ก็ก็เลยพิจารณากายอะค่ะให้เห็นว่าไม่มีความเป็นเราไม่มีตัวเราไม่มีเราแน่แน่ต้องพิจารณาร่างกายนะเนี่ยนะมันจะเหมือนกับไฟล์เสียงเมื่อเช้าเลยที่ส่งที่ที่น้ําผึ้งถามอะคือมันไปต่อทางด้านจิตไม่ได้แล้วเนี่ยคือถ้าไปต่อทางด้านจิตเนี่ยมันมันมองไม่ออกที่หลวงตาชี้ขณะจิตนี้ว่ามันยึดเป็นตัวเราแล้วเอาตัวเราไปยึดสภาวะที่ถูกรู้. ไปต่อไม่ได้เนี่ยนี่คือผู้ที่ดูจิตแต่สุดท้ายมาตันตรงนี้หมดมันดูจิตโดยไม่ผ่านการพิจารณากายให้มันระเบิดไปหมดอะสิ้นการยึดมั่นถึงบ้านกายมันจะเอาตัวเราเนี่ยไปตั้งดูตั้งรู้มันจะตั้งผู้รู้ไว้. แล้วก็ยึดเป็นเราเป็นตัวเราแล้วก็จะเอาตัวเราเนี่ยไปยึดสิ่งที่ถูกรู้. มันต้องพิจารณากายจนสิ้นความยึดมั่นถือบ้านกายจนมันระเบิดโลกธาตุไปหมดเลย3แดนโลกทาสมันระเบิดไปหมดแล้วก็มันยึดมั่นถือบ้านกายมันเดินไปไหนไม่มีตัวหรอกตัวก็ไม่มีมันเหมือนเป็นอากาศแล้วก็น้ําหนักก็ไม่มี. แต่เวลาจับแขนจับขามันก็รู้สึกว่ามีตัวแต่ไม่จับก็ไม่มีตัวเวลาไม่ชั่งกิโลก็รู้สึกว่าไม่มีน้ําหนักเลยแต่ไปชั่งกิโลก็มีน้ําหนักแต่ลงจากกิโลไม่รู้สึกว่ามีน้ําหนัก. พอเดินไปไหนไม่มีตัวไม่มีน้ําหนักเลย. ตอนนี้พอไม่มีตัวไม่มีน้ําหนักเนี่ยมันจิตก็เกิดเอดับเองเหมือนพยับแดดเหมือนเหมือนแสงหิ่งห้อยเหมือนฟ้าแลบมันเกิดเองดับเองไม่มีคนไปจงใจที่จะดูตั้งใจที่จะดูพยายามที่จะดูนะจงใจตั้งใจเจตนาพยายาม4คําเนี่ยที่จะไปดูไปรู้ไปเห็นไปอะไรกับอะไรให้มันเป็นอะไรไม่มี. มันมีแต่จิตมันเกิดเองดับเองความรู้สึกนึกคิดอารมณ์รวมทั้งผู้ดูผู้รู้ผู้เพ่งผู้จ้องผู้ผู้ผู้ที่มีกิริยาอาการอะไรทั้งหมดเนี่ยในปัจจุบันขณะเนี่ยมันเกิดเองดับเองโดยเฉพาะผู้เข้าไปเจตนาจงใจตั้งใจพยายามเนี่ยมันถ้ามันมีก็มันก็เป็นเพียงแต่เกิดเองดับเองโดยไม่มีหลงว่ามีตัวเราเนี่ยเขาเป็นผู้เจตนาจงใจตั้งใจหรือพยายามที่จะดูจะรู้จะเห็นจะพยายามทําอะไรให้เป็นอะไร. เข้าใจไหมตอนนี้มันยากมากมากสําหรับคนที่จะมาถึงตรงนี้ได้ที่จะเห็นตรงนี้แล้วก็ผ่านตรงนี้ไปเลยมันต้องกลับมาพิจารณากายให้ขาดก่อนพอพิจารณากายเสร็จแล้วมันก็เหลือแต่ทั้งหมดเนี่ยมันไม่มีล่ะไม่มีอะไรคาอยู่มันเกิดเองดับเองหมดในเกิดในความว่างเลยรวมทั้งไอ้ผู้ดูผู้รู้ผมก็เกิดเกิดเองดับเองในความว่าในความว่างไม่มีอะไรเลยไม่มีใครยึดมั่นถือมั่น. มันจะต้องมาพิจารณากายให้ขาดแต่มันไม่ใช่ว่าไม่มีนะที่จะแทงทะลุ. ไปจนถึงที่สุดของเห็นว่าผู้รู้ก็เป็นสังขาร. เกิดดับไม่เที่ยงไม่ใช่ตัวตนเนี่ย. มันน้อยรายที่จะข้ามตรงนี้ได้น้อยมากมากแต่ถ้าส่วนใหญ่มันก็ต้องไปเนี่ยกลับมาพิจารณาแต่ถ้าคนที่เค้าเห็นว่า. ผู้รู้เนี้ยเกิดดับไม่ใช่ตัวตนเนี่ย. แม้แต่หลวงปู่ดูอันโตโลเนี่ย. พ่อแม่ครูบาอาจารย์ที่ลูกตาลเคารพนับถือเนี่ย. ที่ท่านยกให้จะเป็นท่านเป็นเจ้าแห่งจิตเนี่ยที่ว่า. จิตเห็นจิตจิตออกนอกไปสมุทรไทยไปเห็นให้เกิดทุกข์. เว้นที่จะออกนอกเป็นทุกข์จิตเห็นจิตอย่างแจ่มแจ้งเป็นมาร์กหัวเนี่ยนจิตเป็นจิตอย่างแจ่มแจ้งเป็นนิโรธเนี่ย. แต่เมื่อย้อนดูประวัติของท่านอะ. ตั้งแต่ถ้าสมัยเด็กเด็กหรือหนุ่มหนุ่มเนี่ย. ท่านร่างกายผู้ท่านเห็นในมันเกิดขึ้นเองร่างกายพูกผ่าที่โครงกระดูกผูกพันสลายไปหมดแล้วต่อหน้าต่อตาท่านแล้ว. อย่างหลวงปู่เหรียญวราโพธิ์เนี่ย. ถ้าเป็นเด็กขี่ควาย. แล้วเท่ากับพิจารณาชีวิตมันลําบากจริงจริงเลยเนี่ยหน้าตาแดกตาฝนอยู่บนหลังควายปู่ย่าตายายพ่อแม่ก็มาลําบากแบบนี้ชีวิตเกิดมามันลําบากเราไม่ไม่ไม่อยากที่จะเกิดมาลําบากแบบนี้อีก. แล้วก็นั่งอยู่บนร้องควายขณะที่เห็นทุกความทุกข์ยากลําบากของพ่อแม่ปู่ย่าตาญาติตายายแล้วตัวเองนั่งอยู่บนลําควายเนี่ยต้องมาเลี้ยงควายต้องมาทําไรญาติตั้งแต่เด็กอะ. นั่งอยู่บนลําควายดีดีอ่ะ. ร่างกายมันผุพรางสลายเหลือแต่โครงกระดูกนั่งอยู่บนหลังควาย. มันเป็นเองหมดแล้วทุกท่านเหล่านี้มันปล่อยวางกายมาจนไม่รู้กี่ภพกี่ชาติแล้วเนี่ยเหลือท่านติดอยู่เดียวหน่อยเดียวต้องจิต. เพราะว่าดูแล้วขนาดหลวงปู่ดูนโตรเจ้าแห่งจิตนั่นท่านก็ไปท่านตั้งแต่เด็กตั้งแต่หนุ่มหนุ่มแล้วท่านก็สลายกายผุพังสลายกับธรรมชาติหมดแล้วมันไม่ท่านไม่ได้มามัวพิจารณาเลยเพราะว่ามันเป็นเองไปหมดแล้วหลวงปู่เหรียญเวลาลงโพลเราก็ตั้งแต่เด็กนั่งบนหลังควายก็ไอ้ร่างกายมันก็สลายไปหมดแล้วไอ้เหลือแต่โครงกระดูกนั่งบนหลังควายแล้ว. มันไอ้ที่มันมันมาดูจิตเลยไม่ผ่านการปล่อยวางกายมาเราว่าไม่ยากยากยากที่สุดไม่มีอะส่วนใหญ่มันถ้าไม่ปล่อยวางกายมาก่อนไม่เห็นว่าเป็นสิ้นตัวเป็นตัวเป็นตนนะ. คือไปละศักยภาพที่ถีบมาได้แล้วนะมันจะต้องเอาตัวเราเนี่ยไปดูจิต. ไม่มีทางเลยไม่มีหลุดรอดเลยเป็นอย่างนี้ทุกคนมันจะต้องเอาตัวเราไปดูจิตเพราะมันจะไม่ได้สิ้นศักยภาพธิติในสังโยชน์ข้อแรกเลยสังโยชน์อันที่หนึ่งเลยนะสังโยชน์10เนี่ย. มันยังไม่ได้สิ้นศักยภาพทิฐิเลยอะละความยึดมั่นถึงบ้านเป็นตัวเป็นตนเนี่ยเมื่อมันข้ามไปเลยไปดูจิตเลยจะไปนิพพานทีเดียวเนี่ยมันก็เลยสังโยชน์ตัวที่หนึ่งยังไม่ละเลยมันก็เลยเอาตัวเราเนี่ยไปดูจิตพอตัวเราไปดูจิตมันมีตัวเราซะแล้วมันก็เอาตัวเราเนี่ยไปยึดทุกอย่างที่ที่ไปรู้ไปเห็นมาเป็นของของเรา. เนี่ยคือจุดบกพร่องที่ลูกตาเห็นอะนะ. แทบจะไปดันไปตรงเนี่ยพิจารณาจิตแล้วก็ไปปล่อยวาง. จนกระทั่งเห็นว่าผู้รู้ไม่ใช่ตัวตนเนี่ยโอโหยถ้าใครไม่เคยปล่อยวางร่างกายมาก่อนเลย. ยังแทบจะไม่เห็นเลยนะ. พบแม่ครูบาอาจารย์ที่ว่าเจ้าเจ้าแห่งจิตเนี่ยหลวงพ่อดูนาตุโลเน. ดูประวัติถ้าย้อนหลังไปก็ถ้าเรื่องนี้มันขาดมาจากท่านตั้งนานแล้วในใจท่านเรื่องเรื่องไกลของท่านหลวงปู่เหรียญตั้งแต่เด็กเด็กแต่ละองค์เนี่ย. ถ้ามีบุญวาสนาบารมีมาอย่างเนี่ยตั้งแต่เด็กเด็กแล้วอย่างหลวงปู่ม่านภูริระโตเนี่ยท่านระลึกชาติได้ท่านพิจารณาความตายน่าพวยผุพังเนี่ยมา500ชาติแล้ว. เราเห็นว่าเว้ยเดี๋ยวนี้ท่านดูจิตเรานิพพาน. โอ้โหท่านพิจารณาความตายมา500ชาติแล้ว. ถึงบอกว่า. ถ้า. ข้ามไม่ได้. ใช่มันมันปล่อยวางว่าไม่มีตัวเราไม่มีตัวตนของเราเนี่ยแล้วก็มันจะไม่มีพูดมีตัวเราเข้าไปดูจิต. แล้วก็เพราะไม่มีตัวเราเข้าไปดูจิตเนี่ยมันมีอะไรเกิดขึ้นมันก็เกิดเองดับเองเกิดเองดับเองไม่มีผู้ยึดบ้านถึงบ้านก็พ้นทุกข์ไป. คือสังขารทั้งหมดอะเกิดเอดับเองโดยไม่มีตัวตนของเราเนี่ยเข้าไปดูไปรู้ไปเห็นไปเพ่งไปจ้องแล้วไปยึดว่าตัวเราเป็นอย่างงั้นตัวเราเป็นอย่างงี้. มันหนักกว่านั่นอีกระยะหลังเนี่ยพวกปฏิบัติธรรมอ่ะ. คือพิจารณากายก็ไม่พิจารณากายพิจารณาจิตก็ไม่พิจารณาจิต. คือพิจารณาไกลไม่พิจารณาไกด์เห็นจังทุกขังอันหน้าตาไม่พิจารณาจิตเห็นว่าจังทุกขังอันหน้าตาแล้วก็. ว่างภายในคอร์สเดียวเรียนกันแล้วอันนี้ผ่านให้ใบรับรอง. ให้ใบรับรองและรับรองกันแล้วเซอร์เดอฟิเกตว่านิพพานเข้านิพพานว่างภายในคอร์สเดียว. เลิกว่ากันเป็นแถวเลยไม่ผ่านการพิจารณากายไม่ผ่านการพิจารณาจิตเลย. ว่าเป็นวิจารณ์ทุกขังและนัตตาคือไปเรียนปุ๊บก็ว่างนิพพานว่างกันไปภายในคอร์สเดี๋ยวดาษดื่นหมดเลยมาเนี่ย. นิพพานว่างภายในคอร์สเดียวคือข้ามไปเลยอะสั่งโยก10เนี่ย. ข้ามทั้ง10ตัวไปเลย. แล้วนิพพานเลยคอร์สเดียว. นิพพานว่าง. เป็นอย่างเงี้ยแล้วก็พวกนี้นะแก้ไม่ได้เลยเพราะอะไรเหตุที่แก้ไม่ได้เพราะว่านี่ผ่านไปแล้วไง. คือคืนนี้ผ่านไปแล้วจะไปแก้ยังไงนี้ผ่านไปแล้ว. มันก็เลยแก้ไม่ได้แล้วตอนนี้พอที่ผ่านไปแล้วแก้ไม่ได้แล้ว. ก็ต้องกําใครคํามันแล้วตอนเนี้ย. เพราะงั้นต้องเนี่ยมันมันต้องไม่ใช่มโนนะมันจะต้องไม่ใช่ว่าอ๋อเข้าใจแล้วน้ําตาสอนอ่ะต้องเห็นว่าผู้รู้ไม่ใช่ตัวตนไม่มีตัวเรา. ตัวเราไม่มีแต่แรกเพราะฉะนั้นถ้าปล่อยวางผู้รู้เป็นตัวเราตัวเราเป็นผู้รู้มายึดไม่ยึดเอาผู้รู้เป็นตัวเราไม่ยึดเอาตัวเราเป็นผู้รู้ก็ก็จะไม่มีตัวเราไปยึดอะไรได้อีกเพราะว่าในเมื่อเราอะไม่มีตัวเราไปเป็นคนรู้มันก็ไม่รู้อะไรมันก็ได้แต่รู้มันก็จะไม่มีตัวเราไปยึดสิ่งนั้น. ทีนี้พวกเมื่อเราเนี่ยไปไปยึดว่าตัวเราเป็นคนรู้พอไปรู้อะไรมันตัวเราเป็นคนรู้มันก็ต้องเอาตัวเราไปยึดสิ่งนั้นสิ่งที่ถูกรู้ว่าเป็นของของเรามันก็เลยมีเรามีของของเรามีตัวเราเป็นของของเราตลอดนิพพานมันคือสิ้นตัวเรากับสิ้นของของเรา. ทีนี้ทามันไม่มียึดไม่มีตัวตนไม่มีผู้ยึดว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นของเราคือมันก็มีเหลือแต่ความรู้ความรู้จริงรู้แจ้งรู้ในสัจธรรมความจริงโดยไม่ยึดเอาว่าผู้รู้เป็นตัวเราทีนี้เมื่อมีแต่ความรู้ไม่มีไม่มีตัวเราเป็นผู้รู้เวลารู้อะไรก็รู้แต่ความจริงมันไม่มีไปยึดเราเป็นของพวกเราอีกเพราะตัวเรามันไม่มี. แต่แต่ฟังเข้าฟังแบบนี้นะ. เสร็จแล้วก็ฟังจบนิพพานเลยอ่อตัวเราไม่มีแต่แรกเหรออย่างงั้นว่างเปล่าว่างเปล่าในฝังจบเลยว่างเปล่าก็ไม่มีตัวเราไงก็ว่างเปล่าเดี๋ยวหลังไมค์และแอบแอบคลานเข้ามาหานะว่างหรือยังว่างเปล่ารึยัง. อืมปวดหัวกับพวกนี้เหลือเกิน. เข้าใจไหมเนี่ยเข้าใจค่ะเนี่ยให้เห็นว่ามันผิดพลาดตรงไหนในการปฏิบัติเนี่ยชี้ชี้จุดบกพร่องเนี่ยแล้วเราก็แก้ไขซะในแม่ชีก็ยึดนะยึดเนี่ยเพราะว่ามัน. มันอยู่สบายแล้วก็ผลักไสอาการไม่สบายไม่ชินอ่ะ. ยึดสบายไว้แต่นี่ก็โดนดุไปหลายรอบแล้วนะอยู่สบายแล้วก็ผลักไสอาการไม่สบายเพราะว่าเนี่ยหลายหนแล้วเพราะว่ามันติด. ดีลักชั่วช้างเกียรติทุกข์รักสุขเกียรติทุกข์รับสุขดีลักชั่วช้างดีลักชั่วช้างเกียรติทุกข์ราสุขที่หลวงปู่แหวนสุจิณโณไม่ให้พระอาจารย์ท่านว่าเนี่ยเนี่ยทุกข์หนักหนอทุกข์หนักหนอเพราะตรงนี้เนี่ย. คือก็เพราะว่ามันมีตัวเราไปเป็นผู้รู้อ่ะมันยังไม่ได้สิ้นศักยภาพที่ถี่ไม่เห็นว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราเนี่ยขันธ์5เนี่ยไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเรามันยังไม่เห็นละศักยภาพที่ติดเลยข้ามนิพพานเลย. มันต้องเห็นแต่ก่อนว่าไม่ใช่ตัวเราจริงจริงไม่ใช่ว่ามโนเอา. แล้วก็เห็นว่าไม่ใช่ตัวเราพิจารณาแง่มุมใดในร่างกายจิตใจของเราเห็นว่าไม่มีตัวเราจริงจริงเห็นว่ามันไม่เที่ยงคือมันก็มีอยู่2อย่างไม่เที่ยงคือกลายไม่เที่ยงจิตไม่เที่ยงก็แค่นั้นแน่ะร่างกายไม่เที่ยงจิตใจไม่เที่ยงยึดมั่นถือมันไม่ได้เป็นนิจังทุกขังอนัตตาร่างกายอนิจจังทุกขังอนัตตาจิตใจก็เป็นอนิจจังทุกขังอนัตตา. แค่เน็ตเนี่ยมันมีเห็นอยู่แค่นี้ไอ้ตัวเรานี่แหละเห็นไอ้ตัวเราจะเห็นอย่างอื่น. เห็นให้มันลงไม่ไปเป็นที่จังทุกขวางกันหน้าตาให้ได้. มันก็จะไม่มีตัวเราไปยึดว่าตัวเราไปเป็นผู้รู้เมื่อไม่มีตัวเราไปเป็นผู้รู้มันก็ได้แต่รู้ตามความเป็นจริงมันก็จะไม่มีผู้ยึดเอามาเป็นของของเรามันก็จะได้ที่ตัวเราก็เลยสิ้นของของเราด้วย. แต่เนี่ยการยึดถือเนี่ยมันก็ยึดด้วย2อย่างคือยึดด้วยตัณหากับยึดด้วยทิฐิ. ยึดด้วยตัณหากับยึดด้วยทิฐิตัญหาก็คือหยาดนะอยากได้อยากเอาอยากได้อยากเอาเป็นการพัฒนาอยากได้อยากเอาอยากเป็นนั้นอยากเป็นนี่อยากเป็นนั่นเป็นนี่เป็นเพราะว่าปัญหาอยากไปเป็นอย่างงั้นอยากให้เป็นอย่างงี้หรือดิ้นรนผลักไสหรือดิ้นรนทุกข์ทุกข์มากเลยอยากออกจากทุกอย่างออกจากทุกข์เนี่ยอยากออกจาก. การมาการมาตัณหามันกามเออดิ้นรนไปหากาม. ตรวจพบว่าปัญหามันดิ้นรนเข้าไปหาพบ. ตรวจได้วิภาวตัณหามันดิ้นรนเพื่อจะออกจากภพ. มันจากจากทุกทุกอย่างทุกทุกอย่างพ้นทุกข์ร้องห่มร้องไห้กันมาเนี่ยอยากพ้นทุกข์อยากพ้นทุกข์มันเป็นปัญหา. มันก็เลยปัญหาดับเลยพุทธเจ้าพระปัจเจกพระเจ้าพาหลานทั้งหมดล้วนดับตัณหา. ยึดถือยึดบ้านถือบ้านด้วยตัณหาทีนี้การยึดบ้านถือบ้านเนี่ยมันมันยึดด้วยทิฐิด้วยคือไม่ยึดอะไรแล้ว. ไม่คิดอะไรไม่คิดอะไรแล้วเนี่ยเราไม่ยึดอะไรไม่มีปัญหากับอะไรเลยเนี่ยดูดูทีไรดูใจของเราเราไม่มีปัญหากับอะไรเลย. เราว่างเปล่าเรานิพพานว่างแล้วเราไม่มีตัณหากับอะไรอันเน. มันไม่ผิดอันนี้คือมันเป็นอวิชชาโดยไม่รู้เรามโนด้วยนะ. ในความจริงมันมีตัณหากับทุกอย่างอะแหละแต่จริงจริงอะแม้แต่มันไม่มีปัญหานะมันก็ยังมีทิฐิที่ผิดอะมีความเห็นผิดยึดมั่นถือมั่นว่าเราว่างเปล่าเรานิพพานเราไม่ยึดอะไรในโลกไม่มีอะไรมีค่าต่อใจของเราอย่างเนี่ยมันก็เลยมีเรามีของของเราอยู่เนี่ยบอกว่าไม่ยึดอะไรไม่มีปัญหาแต่มันก็มีทิฐิความผิดยังเป็นอวิทยาอยู่. เนี้ย. บันทึกละเอียดมากพวกเนี้ย. ไม่มีครูบาอาจารย์นี่มือแน่แน่เค้ามังจริงจริงแล้วโอ้. ยากที่จะผ่านได้ขนาดมีมือแน่แน่กระมังกะมังยังผ่านไม่ได้ไม่ใช่บอกว่าเราอะครูบาอาจารย์ยื่นมือแน่แน่กะมังคะมังหมายถึงว่าถ้าใครไปหาได้นี่ครูบาอาจารย์ที่มือแน่แน่ขมังขังเนี่ยโอ้แบบไอ้ชั้นฟันเปรี้ยงเปรี้ยงเปรี้ยงอย่างเงี้ย. อย่างเงี้ยต้องศิโรลาภเลย. ออกไปหาท่านฟันเลยอย่างเงี้ย. งั้นมันจะไม่รอดเลยเนี่ยคือมันติดอยู่แค่นึกแค่ว่าติดเอาตัวเราเนี่ยเข้าไปดูไปรู้ไปเห็นไปเป็นเอาตัวเราเข้าไปดูไปรู้ไปเห็นไปเป็นเนี่ยตรงเนี่ยไม่รอดตรงนี้เวลาดูจิตมาหาเราเนี่ยร้อยทั้งร้อยแทบไม่มีใครที่จะหลุดรอดได้เลย. ถ้าไม่ผ่านศักยภาพทิฐิมาก่อนคือไม่สิ้นลงแก่ใจจนสิ้นยึดมั่นถือบ้านเป็นตัวเป็นตน. ไม่ใช่ว่ามโนเอานะที่ยึดมั่นถือมั่นเป็นต้นว่าเราไม่ยึดถืออะไรแล้วเราไม่ยึดถืออะไรแล้วคือเวลามันสิ้นจริงจริงมันระเบิดโลกทาสไปหมดเลยนะ. เวลาที่พิจารณาไกด์เนี่ยตายเนาะเปลือกผุผางหนอนขึ้นเอ่อถนนออกจากตาออกจากปากจมูกถล้นไหลเขียวอืดขึ้นเยอะหนอนเปะเปะเปะเปะไหลออกมาเนี่ยไปดูอะไรนะไอ้อะไรนะไอ้ไอ้เที่ยวของปานปานธนพรน่ะที่ว่าเพลงของเขาร้องเราก็ทําเป็นอะไรนะเขาเรียกอะไรนะเอ็มวีหรืออะไรนะที่ที่เขาทําเป็นภาพอ่ะ. ที่เพลงชื่อเพลงอะไรอะไรนะตราบลมหายใจสุดท้ายเนี่ยโฆษณาให้เขาหน่อยก็ได้ตราบลมหายใจสุดท้ายเนี่ยเพลงเนี้ยดูเอ็มวีเขาได้ดูบ่อยบ่อยดูก็ติดตาติดใจ. อย่างเงี้ยอืดเน่าเน่าแล้วก็พิมพ์เข้าไปในไอ้กูเกิลเนี่ยพิมพ์ว่ามอนๆทุรสติอสุภัคกรรมฐานเนี่ยขึ้นเต็มเลยต้องดูมันทั้งวันทั้งคืนเปิดดูไม่ต้องคิดว่าจะต้องดูเพื่ออะไรก็ดูมาติดตาติดใจทั้งวันทั้งคืนดูมันทั้งวันทั้งคืนทั้งวันทั้งคืนเนี่ยดูมันพลิกไปพลิกดูเรื่อยเนี่ยเน่าอย่างนู้นเน่าอย่างนี้เน่าอย่างนั้นเน่าอย่างเงี้ยเดี๋ยวก็ลงแก่ใจเองแหละมันไม่ไปไหนด้วยหรอก. เดี๋ยวไปดูสวยสวยงามงามอย่าไปดูหล่อๆก็แล้วกันดูเนี่ยดูแต่มันเน่าเน่าเน่าเน่าอืดอย่างเงี้ยดูมันทั้งวันทั้งคืนเดี๋ยวมันก็มันก็ล้มแก่ใจมาถึงตัวเราได้นะดูจากข้างนอกเข้ามาเปรียบเทียบข้างในว่าเราเองก็ต้องเป็นอย่างเงี้ยเราไม่อาจเป็นอย่างอื่นไปได้การพิจารณาจะพ้นทุกข์ได้ต้องลงที่ตัวเรานะไปลงที่คนอื่นไม่พ้นทุกข์หรอก. มันเป็นพ้นทุกข์เดี๋ยวก็เนี่ยเราไปดูข่าวดูโทรทัศน์ดูหนังสือพิมพ์คนนั้นตายคนนี้ตายคนนั้นพลัดพรากนะเราอ่านหนังสือพิมพ์ฟังข่าวทุกวันคนนี้ตายคนนั้นตายพลัดพราก. จากคนที่รักสิที่รักเป็นทุกข์ในโลกเราไม่ร้องไห้เค้าหรอกเพราะว่าเค้าไม่ใช่ญาติพี่น้องเราไม่ใช่3ีไม่ใช่ภรรยาไม่ใช่ลูกไม่ใช่พ่อแม่พี่น้องเราก็ไปร้องไห้ไงแต่พอเป็นของเราเท่านั้นน่ะเน็ตร้องไห้แล้วทีนี้. มันเลยต้องพิจารณาเข้าเอามาดูดูดูแล้วให้ลงไปตัวเราให้ได้ว่าเราก็ต้องเป็นเช่นนี้เราก็ต้องเป็นอย่างนี้ความตายเราก็ต้องเป็นเช่นนี้ไม่อาจเป็นอย่างอื่นไปได้ย้ําย้ําย้ําย้ําอย่างเงี้ยเราก็ดูมันทั้งคืนทั้งวันทั้งคืนเดี๋ยวมันก็ลงแก่ใจเองอะแหละ. ไม่ต้องไปเคี่ยวเข็ญมันว่าผมก็ยังปมเดี๋ยวนี้ต้องบงเดี๋ยวนี้. บอกเลยว่าเดี๋ยวนี้ไอ้เครียดมากเลยปวดหัวมากเลยนะบังคับให้บ้านโป่งมันจะไปปงไงมันยังไม่ถึงเวลาจะปลงมันก็ดูไปเรื่อยเรื่อยพิจารณาไปเรื่อยเรื่อยถึงเวลาปมก็ปลงเองแหละไม่ต้องบังคับบางคนดูดูครั้ง2ครั้งว่าทําไมไม่ปมก็คือปวดหัวมากเลยโอ้ยดูเพิ่งจะดูครั้ง2ครั้งเค้าดูกันเป็นปีปี. พี่นาก็แบบเนี่ยเดี๋ยวเดี๋ยวก็ปลงปล่อยวางเองแหละโอลามปลงปล่อยวางมันระเบิดหมดเลยมันมันเห็นอะไรนะมันสลายเหมือนกับอะไรไม่รู้มันหลุดออกไปจากใจเราเนี่ยโผล่ะออกไปนั่นแหละ. โอ้ยน้ําตาร่วงและทรุดและ. โลกทัศน์เหมือนกับปลาไหลมันปั่นป่วนไปเลยบอกไม่ถูกเลยมันลงแก่จ่ายจ้วกเออลุงจวกเอาไปเลยลูกเลยหลวงตาเรียกมันจ๊อกจ๊อกแทงเข้าไปถึงหัวใจอะน้ําตาร่วงเลยนะ. เนี่ยบางทีก็ตกตะลึงเลยเนี่ยจวกตกตะลึงพึ่งพิศไปเลยไม่รู้เกิดไรขึ้นอีก. เนี่ยเพราะงั้นไม่ใช่ว่าแบบมโนเอาอย่างเงี้ยไม่ใช่. แต่บางทีพวกมโนนี่ก็มโนเก่งนะยอมรับ. ยอมรับจริงจริงเพราะ. อ่อพวกพวกมโนเนี่ยมโนเก่งมากเลย. คือเราก็บอกว่ามันไม่ใช่มันเป็นนิพพานปลอไม่ใช่นิพพานจริง. พูดอย่างในแง่นู้นแง่นี้มันยังไม่สิ้นยึดมั่นถือบ้านมันยังไม่ยังไม่ได้ละศักยภาพธิติไม่ได้ยึดมั่นถือบ้านไม่เห็นว่าเป็นตัวเป็นตัวเหนียวมันยังเห็นว่าเป็นตัวเป็นโตนเราว่างแล้วเรานิพพานแล้วเนี่ยมันจะยึดถือเค้าก็ยืนยันว่านิพพานแล้วนิพพานแล้วแต่ละคนอะนะหลวงตาก็บอกว่าโอ้ยนิพพานแล้วนี่ตอนเวลามันมันเป็นเช่นนั้นจริงจริงเนี่ยโอ้โหมันเกิดอัศจรรย์อะไรอีกหลายอย่างมันไม่ใช่ว่า. เงียบนิพพานเงียบหรอกไม่มีนิพพานเงียบมันอัศจรรย์อีกตั้งเยอะแยะ. อย่างหลวงตามหาบัวญาณธรรมนูญคุณแม่ครูบาอาจารย์ที่เคารพนับถือเนี่ย. ท่านก็ฟ้าจากหลวงปู่ม่านพูดมาแบบเนี่ยไอนี้พานเงียบไม่มีหรอก. มันต้องอัศจรรย์มากมายอีกเยอะแยะนี้พอหลวงปู่บ้านมรณภาพไปแล้วเนี่ยพระอาจารย์ใหญ่อะมรณภาพเอ๊ะท่านทําไมไม่ยึดมั่นถือบ้านอยู่ปี2ปีแล้วแต่ทําไมมัน. มาถึงบ้านแต่ทําไมมันนิพพานเงียบจังเลยนิพพานเงียบเอ๊มันทําไมนิพพานเงียบแบบนี้ท่าทางจะไม่ถูกนิพพานเงียบเพราะว่าคุยกับพ่อแม่ครูบาอาจารย์หลวงปู่ม่านพลรีทโตเนี่ยท่าน. ไม่อัศจรรย์อย่างคุณอัศจรรย์อย่างนี้วิทย์เสียงเครื่องสายบรรเลงกระหึ่มทั้งจักรวาลมีเครื่องสายบรรเลงมีเสียงสวดชยันโตพระ. ในจักรวาลเนี่ย. เพราะหลานหลายเหมือนกับพระเปรียบเหมือนกับพระพุทธเจ้าพระอรหันต์ทั้งหลายในจักรวาลเนี่ยเหมือนกับเหมือนกับว่า. มีมีขึ้นมาพร้อมกันแล้วก็สวดชะยําโตเลยคล้ายคล้ายอย่างงั้นอะนะเหมือนกับว่ามีขึ้นมาพร้อมกันแล้วก็สวดชะยันโตโพชญาณบุเลตตรรกยานนางนังธิวัฒโนพรหมน้ําบนเนี่ย. เราพูดอย่างงี้แล้วเค้าบอกนี่ก็มีแบบนี้ก็เกิดอะไรพูดอะไรเกิดหมดมันมีแสงพุ่งขึ้นจักรวาลเหมือนทองคําเลยเจิดจ้าไปหมดอย่างนี้ก็มีมีเสียกองตีอย่างนี้ก็มีเทพเทวดาโลกรรมอย่างนี้ก็มีต้องทําไมพูดอะไรมีหมดเลยเพราะอะไรไปอ่านมากไงแล้วก็มโนเอา. ทุกอย่างให้เหมือนเราบอกเดี๋ยวเราเราเราบอกเราสิว่าปฏิบัติแบบไหนบันทึกมันถึงเป็นแบบเนี้ยก็เนี่ย. ลูกตามหาบอกว่าคุณจําเป็นนิพพานแล้วไปดูในพระไตรปิฎกคนจําเป็นนิพพานต้องเป็นยังไงแล้วก็นี่ก็เหมือนตอนนี้ก็ค่อยค่อยทําทีละอย่างให้เหมือนอย่างนี้ก็เหมือนอย่างนี้ก็เหมือนอย่างนี้ก็เหมือนค่อยค่อยทําทีละอย่างในใจตัวเองให้เหมือนหมดเลยทุกอย่างต้องบอกว่าวันนี้ผ่านเนี่ยในพระไตรปิฎกแล้วจิตใจจะต้องมีเป็นยังไงมายึดมั่นถือมั่นไม่อะไรก็ไม่ยึดมั่นถือบ้านอะไรในโลกเดินไปก็ไม่ยึดมั่นถือบ้านอะไรก็คือมโนหมดเลยทุกอย่างเหมือนหมดเลยแล้วเหมือนแม้แต่อัศจรรย์นะนี่ไม่ใช่ว่านั่นนะแม้. หลวงตามหาบั่าอะไรอัศจรรย์ยังไงอะเหมือนหมดเลยอู่ต้องเชื่อเลยเดี๋ยวพวกที่มโนเนี่ยเชื่อจริงจริงเลยยอมเลยยอมยอมก็ไปนิพพานเลยไปเหอะจะไปไหนก็ไปไปที่ชอบที่ชอบที่ผ่านแล้วไปที่ชอบเลยแบบนั้นคือมโนหมดเลยทุกอย่างคือเลียนแบบทําไมเป็นแบบนี้อ่ะเรียนก็เนี่ยทุกอย่างเลยก็เหมือนหมดเลยนี่ตรวจเช็คอ้าวตรวจเช็คแล้วก็เป็นแบบนี้มาหลายคนนะแบบนี้ไม่ใช่คนคนเดียวนะ. ไปไปนิพพานว่าภายในคอร์สเดียวเสร็จแล้วเค้าก็บอกให้ตรวจเช็คตามพระไตรปิฎกว่าเหมือนมั้ยเหมือนมั้ยเหมือนมั้ยติ๊กถูกติ๊กถูกเหมือนติ๊กถูกเหมือนติ๊กก็เหมือนเหมือนหมดแล้วก็รับรองกันเองให้ surprise รับรองกันเองว่านิพพานแล้วตอนนี้ก็. โอ้โหจมไม่ลงเลยตอนนี้รับรองกันเอง. สอนกันเองรับรองกันเองก็จบไม่ลงเลยทีเนี้ยทีนี้ก็มโนอะไรเหมือนหมดเลยตอนเนี้ยพอมีอะไรสภาวะอะไรอัศจรรย์ยังไงมีหมดทุกอย่างโอ้ต้องยอมอะไรอย่างเงี้ยก็ไปอย่างเงี้ยไปที่ชอบที่ชอบถูกแล้วเกิดตามใจยืนยันก็ตามใจอย่างงี้เป็นทิฐิ. ทิฐิก็ตามใจอย่างเงี้ยเข้าใจมั้ย. เข้าใจค่ะ. ต้องละศักยภาพที่ถี่ก่อนนะค่ะละความเป็นตัวตนก่อนให้มันไม่ใช่ว่าละแบบมโนต้องพิจารณาให้เป็นลมแก่ใจเนอะโอ้โหชีวิตเป็นมโนด้วยเหรอไม่ใช่ไม่ใช่ของเรายังยังไม่ได้มโนแต่หมายถึงว่าของเราเนี่ยไปจับว่างแล้วรังเกียจอาการไม่สบายไม่ใช่มโนแบบนั้นแต่หมายถึงว่าเรายังดีลักชั่วชาญเกียรติทุกข์เราถูกเกลียดทุกข์รักถูกดีรักชั่วอาจารย์เราปล่อยตรงนี้ไม่ได้คือผ่านมาไปติดสบายเยอะอะค่ะก็ตรงนี้อะถึงบอกว่ามันแก้ไม่ได้แล้วไงมันต้องกล. กายให้ได้ค่ะแล้วมันจะเลิกยุ่งกับจิตสบายหรือไม่สบายเด็ดขาดไปเลยค่ะมันก็เลยที่เนี่ยเหมือนเราก็เห็นเลยว่าโอ๋ทุกข์เนี่ยเรายังเราก็อยากให้มันสุขไม่ได้ยอมรับทุกข์อย่างที่มันเป็นจริงจริงเจ้าค่ะมันก็เลยทําให้เรามองเห็นชัดกว่าแต่ก่อนอะค่ะ. ไอ้พวกนี้เนี่ยเเจ็บมันเนี่ยมันจะมีเจ็บไข้ได้ป่วยบ่อย. ไปฉีดอะไรอย่างนี้เจ็บความเป็นถ้าจับสบายจับบ้านจับเบาเนี่ยนะจับติดอย่างเงี้ยเจ็บไข้ได้ป่วยบ่อยแม่ชีจะเป็นโรคเนี่ยหลวงตาไม่ต้องไม่ต้องเป็นหมอไปตรวจเลยเนี่ยเดี๋ยวจะบอกให้แล้วโรคที่เป็นอันนั้นแม่ชีเนี่ยนะโรคภูมิแพ้นี่อันดับแรกเกร็ดเลือดต่ําเป็นไมเกรนปวดหัวข้างเดียวปวดเมื่อยตามตัวปวดร้าวไปทั่วตัวเหมือนปวดกระดูกปวดแทบจะระเบิดเลยแล. ้วก็ลิ้นเป็นฟ้าขาวกินข้าวไม่ได้บางทีก็ขอบตาดําตาดํามันมีแพนด้าขอบตาดํามีไม่ได้ก็คันในตาจุ๊บจิ๊บจุ๊บจิ๊บจิ๊บจิ๊บจิ๊บจิ๊บคันขอบตาจุ๊บจิ๊บจิ๊บจิ๊บแล้วคันตามตัวผืดผดผื่นคันบ่อยไม่ทราบสาเหตุท้องอืดไปกดไหลย้อน. เนี่ยมันมีเหตุเดียว. จับว่างจับเบาจับสบายเห็ดเดียวเลยแต่ออกอาการที่ป่วยเนี่ยมากมายถึงขั้นตายแล้วหลายคนแบบเนี้ยคือจับบ้านจับเบาจนกระทั่งไอ้ไอ้สารเคมีในร่างกายไม่ทํางานแล้วก็ตายไปเลย. ทําให้สารเคมีในตับไม่ทํางานในปอดไม่ทํางานในสมองไม่ทํางานตายไป. ภูมิแพ้เป็นไหมที่ที่บอกเนี่ยโรคที่เป็นทั้งหมดนะทั้งหมดเลยค่ะทั้งหมดเลยนึกว่าจะไม่เป็นนึกว่าจะปฏิเสธบอกไม่เป็นเป็นทั้งหมดเลยที่บอกเห็นมั้ยเนี่ยภูมิแพ้นี่เป็นตั้งแต่เด็กเลยค่ะเกิดมาแช่มาครับพบข้ามชาติจับสบายบังคับคุกคามชาติมันคงชาติก่อนก่อนเค้าก็มีคนสอนมาแต่เราก็ยังอยากอยากจับสบายจับบ้างมาอยู่มันก็เลยติดเป็นกรรมติดมาเนี่ย. รู้สึกแบบไปติดนิ่งไงนึกออกค่ะเออติดนิ่งติดเฉยเฉยติดสงบนิ่งเฉยติดบ้านติดเบาติดสบายใช่พอไปแก้นะเนี่ยมันก็เป็นก็ไปวนเวียนไปไปสัตรกเปรตอสูรกายเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานก็เป็นแล้วนานนานเข้ามันก็พอมาเป็นคนอีกเกิดมาไม่รู้กี่ภพกี่ชาติโอกาสจะได้กลับมาเป็นคนสักทีเดี๋ยวนี้ก็ติดอีกติดแต่ถ้าติดอย่างนี้มันก็ยังไม่มันก็ยังเกิดมาปุ๊บก็จะเป็นคนที่คลักษณะของเหมือนใบโพล่า. แล้วก็จะเป็นโรคภูมิแพ้. เราติดมากมากนะติดเบาสบายมากมากเป็นโรคไบโพลาร์เกิดมา. รู้จักไม่ไบโพล่าคน2อารมณ์. แล้วก็แต่ถ้าถึงขั้นแบบว่า. มโนมโนแบบว่า. ไปอย่างไปไปทํางานเนี่ยไม่ควรอีกชุดทํางานมันน่าเบื่อมากเลยมัน. พวกเนี้ยมันคุยกันสเป่ล่ะไม่เป็นเรื่องเป็นราวมัน. ทําให้เราหนุกหูลรําคาญไม่รู้จะทํายังไงเมื่ออยู่ในที่ทํางานรําคาญเราก็ทําความรู้สึกว่าให้ทุกคนในในที่ทําการหายบ่นแล้วถ้าเราคนเดียวอยู่ในนั้นพอกลับถึงบ้านก็มีคนที่บ้านนี้น่ารําคาญก็ทําให้คนในบ้านหายหมดแล้วเราก็อยู่คนเดียวในมีเราอยู่คนเดียวในในบ้านแล้วก็พอไปอยู่ในโลกนี้ไปไหนเดินไปเดินตามมาก็ไปเจอคนในตลาดเดินอะไรก็เบื่อเบื่อคนพวกนี้เบื่อเบื่อรถเสียงดังเบื่อเบื่อนู่นเบื่อเนี่ย. รําคาญก็ให้เราเดินไปไหนมีแต่เราคนเดียวในโลกนี้คนอื่นหายหมดทุกอย่างในโลกนี้หายหมดมีเราคนเดียวในโลกนี้มีเราคนเดียวคือดับได้แล้วก็เวลาพอโดนโดนด่าโดนเจ้านายด่าก็ไม่ได้ยินเสียงเจ้านายดับเสียงเจ้านายได้. คือดับได้เลยดับเพียงเจ้านายได้เลย. คือพอเจ้านายด่าก็ด่าด่าไปแต่ไม่ได้ยินเส. พวกเหล่านี้นะหลวงตาว่านะไม่ไม่มีอะไรวิจัยร้อยเปอร์เซ็นต์นะจะไปเที่ยวนั้นก็คือในความเห็นส่วนตัวแล้วอะพวกเนี้ยพอตายไปจะเป็นออทิสติกดาวน์ซินโดรม. แต่เกิดใหม่จะเป็นออทิสติกดาวน์ซินโดรม. ถ้ามันตายในการที่มันมันดับ. ดับขาดแบบเนี้ยคือไม่รับรู้อะไรเลยเกิดใหม่ปุ๊บ. เพราะหลุดวิญญาณออกจากร่างน่ะวิญญาณนี่จะไม่รับรู้อะไรเลย. คือมันจะถูกไอ้เอาวิชาเนี่ยหุ้มไปนะแล้วก็รอระลอกไปหาพบไม่มีไม่รู้จะไปอยู่พบไหน. ไม่มีภพแล้วพวกเนี่ยแต่แต่เค้าตั้งชื่อว่า. วิสันดีพบ. คือพบที่มันดับจิตอ่ะ. วิสัญญี. วิสขันยีเฮาะเฮาะห้องดมยาใช่มั้ยห้องดมยาสลบแล้วพวกนี้ก็จะลอยละล่องไปหาพบไม่ได้นะเวลาพอในธรรมจักรวรรณสูตรอ่ะ. พระพุทธเจ้า. ลัดว่าอันยะโกศิริณัฐพงษ์โกธัญโญอันยะโกสิวัตพงษ์กตัญญูธัญญโญธัญญะรู้แจ้งแล้วหนอวานยาก็คือรู้แจ้งเดิมชื่อก๊วนธัญญะพอกูจะจัดว่าอันยาโกตี๋วัฒนธรรมอยู่โกธัญญะรู้แจ้งแล้วหล่อเห็นยังกิจิสบู่ถยะธัมมังสะพานตังนิโรกะธัมตีสิ่งใดสิ่งหนึ่งมีความเกิดขึ้นเป็นธรรมดาที่ทั้งหมดนั้นย่อมดับไปเป็นธรรมดา. แก่นั่นแหละเทวดาเค้าก็จะมีบทสวดตั้งแต่เทวดาชั้นชั้นที่หนึ่งที่2ชั้นที่3ชั้นที่4ชั้นชั้นรูปพรหมชั้นเอารูปพรหมทุกชั้นน่ะสรุปแล้วตอนในวันเอาทุกชั้นอนุโมทนาสาธุการหมดเลยแต่เค้าข้าม. ไอ้เนี่ยเค้าข้ามชั้นนี้ไปเลยเค้าวงเล็บไม่ไม่มีเนาะไม่มีเทวดาชั้นนี้ที่ที่อนุโมทนาการผมว่าไม่รู้เรื่องอะไรเลย. เนี่ยมันจะประโยชน์โป๊ปหนึ่งในในธรรมจักกับวรรณสูตรอ่ะไปดูที่คล้ายคล้ายเอาสูตรสวดมนต์เขาเรียกเนี่ย. ไม่ได้รวมพรหมรูปพรหมเนี่ยเค้าเค้าเค้าบอกพวกนี้ไปอยู่รูปพรหมความจริงล่องลอยไปเลยเค้าไปใส่ชื่อในรูปประถมความจริงอะมันเป็นเนี่ยคือพวกเนี้ยอาสัญีหรือผมลูกฟักพวกผมลูกฟัก. ไม่3ารถจําเสียงให้มันลือลั่นได้นี่กลัวเนี่ยไม่รู้เรื่องอะไรเลยนะมันโดนหุ้มไปเนี่ยดับจิตนะแล้วพูดปฏิบัติจะชอบทําแบบนี้เยอะนะชอบทําแบบเนี้ยแล้วก็ตายแล้วจะไปเป็นออทิสติกดาวน์ซินโดรม. ไปเป็นสัตฉานก็เป็นสัจจาฉันท์ออทิสติกดาวซินโดรมเพราะว่ามันก็จะเป็นไปนี้เพราะว่าไอ้ไอ้ที่หุ้มมันยังหุ้มอยู่ไม่แตก. เพราะว่าอะไรหลวงตาเคยเห็นคนที่เค้าพวกเด็กออทิสติกดาวเซนโดที่พ่อแม่เค้ามาคุยธรรมะกับหลวงตาแล้วก็พาลูกเป็นออทิสติกดาวน์ซินโดรมมาด้วย. เวลามันก็นอนใกล้ใกล้หลวงตาเนี่ยพอนอนใกล้ใกล้เอ๊ะพอคุยกับธรรมะเด็กมันคงเคยฝึกจิตมาพอคุยธรรมะเด็กเรื่องจิตปุ๊บ. อยู่อยู่เด็กมันฟังเข้าใจมันหัวเราะออกมาเนี่ยไอ้ที่หุ้มมันแตกที่หุบมันแตกแล้วก็ไอ้จิตเดิมข้างในเนี่ยมันเหมือนฟ้าแลบเลยเหมือนไอ้เหมือนไอ้ไฟช๊อตที่เป็นศัพท์จับศัพท์สเตชั่นที่มันไฟแรงมากปึ๊บมาเนี่ยเอ้ยลูกตามันเหมือนกับแสงไฟมันวับเข้าไปในตา. หลวงตาเอ๊ะ. ทําไมเด็กโลจิสติกส์พวกนี้ทําไมกําลังจิตแรงขนาดนี้นะขนาดมีกําลังจิตเท่ากับเหมือนกับไฟสอบเตชั่นช๊อตเลยอะ. แต่ทําไมมันหุ้มเร็วมากเลยไอ้พอเสร็จปุ๊บมันก็กลับเข้าอยู่ในห้องว่างมีห้องห้องนึงที่เค้าสร้างเอาไว้มันเป็นไอ้ในใจเค้าเนี่ยมันเหมือนกับเป็นลูกโป่งวิทยาศาสตร์ที่ที่มันเหนียวมากเหนียวที่สุดในโลกไม่ขาด. มันเป็นซากหุ้มปั๊บเลยแล้วก็กลับเข้าอยู่ในห้องนั้นมันเอิ๊กเดี๋ยวนะสว่างวับเดียวแล้วก็กลับไปเลยดูตาเลยตอนนั้นน่ะดีใจมากเลยนึกว่าถ้าเราสามารถทําให้ลูกโป่งไอ้ลูกโป่งที่หุ้มไว้เนี่ยกว่าวิชาเนี่ยที่มันหุ้มจิตเดินแท้ไว้เนี่ยยิงให้มันแตกแล้วก็มันก็เด็กพวกนี้ก็หายนะเป็นปกติแล้วกําลังจิตแมลงด้วยพวกนี้มันเคยฝึกจิตมาแต่มันทําผิด. ก็เลยยิง. อํานาจจริงจริงที่ไอ้ลูกโป่งที่มันหุ้มวิทยาศาสตร์เป็นไงยิงพอยิงแตกเปรี้ยง. แทนที่มันจะหายนะมันสร้างใหม่หุ้นปั๊บแล้วก็ยิงอีกแตกเกลี้ยงอุ้มใหม่ปั๊บยิ่งแตกเปรี้ยงกุ้งใหม่ปั๊บตายแล้วเว้ย. แบบนี้ใครจะไปช่วยมันได้เนี่ยเพราะ. ว่ามันเราเวลาเราตอนหลังเรามาถามพวก. แล้วบอกว่าถ้าไปทําแบบเนี่ย. เราว่าเท่าไหร่ไม่เชื่อเขาก็บอกว่าอาจารย์ไม่รู้นี่มันคือวิมานใจมีชีวิตอยู่ได้ก็เพราะไอ้ห้องห้องที่ทราบไว้นี่แน่. บันทึกมีชีวิตอยู่ได้อ้าวโอ้โหไปเรียกวิมานใจแล้วจะไปช่วยมันยังไงมันเรียกว่าตรงนี้วิมานใจมันบอกว่าถ้าไม่มีตรงนี้แล้วมันก็อยู่ไม่ได้เลยชีวิตต้องตายแน่ที่อยู่ได้ไม่ทุกทุกวันนี้ก็เพราะวิมานใจนี่แหละเอ้ามันไปสร้างห้องวิมานใจใส่กุญแจล็อคตู้เซฟไว้เลย. จนไม่รับรู้อะไรในโลกเลยก็ตายใครระเบิดตู้เซฟมันก็สร้างมาอีกเราจึงรู้ว่าไอ้อะวิชามันเป็นขนาดจิตไว้จึงรู้ว่าเอาวิชามันเกิดดับได้เว้ยไอ้นี่เนี่ยเราเห็นวิชาเกิดดับตรงนี้ยังไงว่าปฏิจจาดทุกบาทเนี่ยมันเป็นขนาดจิตขนาดจิตขนาดจิตแต่มันหลายขนาดจิตรเป็นอวิชาหมดทุกขนาดจิตที่มาต่อกันเหมือนลูกโซ่เนี่ยมันเป็นอวิชาทุกขนาดจิตมันก็เลยกลายเป็นเหนียวแน่นไปหมดเลย. --- 以上的泰语，根据最开始的要求，全部翻译为中文