我们执着于色受想行识这五蕴，认为它是“我”，然后在明亮的光线下进行思量，认为有“我”和“我的”。当去修行时，无论看到什么或知道什么，都执着于“我”是观看者、是知者、是见者。当理解时，就认为“我”是理解者；当执着时，就认为“我”在执着；当能够放下时，就认为“我”放下了，然后就感到高兴。但是，当无法放下时，就会感到伤心、苦闷。这种情况会反复出现，因为它还没有真正到达，还存在着一种作为“我”的感觉，在观看、知道、看见当下时，总觉得有“我”在其中。 我们作为观看者、知者、见者，执着于所有现象都是“我的”。我们想看着这些现象消失，想让感受消失，因为当感受消失时，我们就会感到快乐。但这仍然存在着执着，存在着“我”和“我的”的概念。感受是“我的”，所以我们希望它消失。当感受升起时，我们就看着它，但总是以“我”为基础。当观看时，我们不想让那些不喜欢的感受消失，因为当它们消失时，我们就会感到快乐。但事实上，这是一种执着，既执着于被知道的状态，也执着于用“我”去知道。 我们必须看清这一点：每一个当下被知道的状态，都是不恒常的现象，它自己生起，自己灭去。同样，每一个当下知道事物的人，去知道那些被知觉的情绪，也是自己生起，自己灭去，是不恒常的。在被知觉的事物中，在被知觉的情绪中，以及在知者中，没有“我”，没有“我的”，没有属于“我”的东西。但现在，我们还没有觉察到这一点，因为我们把“我”预先设置好了，把“我”作为内心的基础。当任何事情发生时，我们就会执着于那些状态或情绪，认为它们是“我的”。例如，我们疼痛、疲劳、难受，我们想让它们消失，因为我们执着于“我”是观看者、知者、见者、专注者、理解者。 当我们执着于“我”是知者、见者时，一旦出现任何症状，我们立刻就会执着于这个症状，认为它是“我的”。我们感到轻松、轻盈、舒适、平静、安宁、空虚，或者我们感到沉重、迟钝、不舒服、疼痛、压抑、烦躁。所有这些，都因为它们是“我的”，我们把它们全部认为是“我的”，所以在修行过程中，才会一直执着于“我”和“我的”。 必须觉察到这一点。智慧必须穿透当下这一刻，认识到我们执着于“我”，而“我”又执着于当下被知道的状态，认为它是“我的”。明白吗？也就是说，一旦出现不舒服、疼痛、痛苦或折磨，甚至濒临死亡的状态，我们就会挣扎、挣扎，想要它消失，因为我们执着于它是“我的”。当它消失时，我们感到舒服，就立刻执着于这种舒服，认为“我”舒服了。明白了吗？就像我们看到的那样，我们想要挣扎，想要它消失，因为有一次它消失了，我们感到舒服。但有时它不会消失，我们就感到痛苦。 如果这样做，将会非常危险。当身体崩溃，当临终，当意识即将消散时，会非常痛苦。不仅是疼痛，还会呼吸困难，因为身体已经崩溃。有一位修行很好的信徒，但她非常害怕死亡。她感到剧烈的疼痛和折磨，无法忍受，于是她强行把“我”拉了出来。她感觉“我”已经无法忍受了，疼痛太剧烈，呼吸也困难，还不如“我”离开。她不想再待在五蕴中了，太痛苦了，于是她就离开了身体。因为她一直以来的本能是执着于“我”和“我的”，她觉得“我”离开比较好，就离开了。 然后，奇怪的事情发生了。她突然听到医院里有人说话的声音。可能是在特殊病房里做完手术休息的人。她听到电话响了，有人接电话，她听到有人大声说隆波伦萨长老打电话来了。她觉得自己要离开身体了，听到说长老打电话来了，心想：“是打电话来了吗？我们有打电话吗？”她得回去。我们就去医院找她，但无能为力，她没有身体。无论如何，必须放下。那个要离开身体的不是“我们”，怎么可能是“我们”呢？我们修行时执着于“我”和“我的”，认为身体和症状是“我的”，所以只想把“我”从身体里拉出来。因为离开身体后，就必须承受业力的果报。 如果我们仍然在修行，但没有看到我们执着于“我”，执着于所有症状、状态是“我的”，丈夫是“我的”，努力是“我的”，孩子是“我的”，因为我们仍然执着于“我”是“我”，所以就会执着于他们是“我”和“我的”。因为我们执着于“我”是“我”，是知者、见者。当明白时，我们又执着于身体里的各种症状，疼痛也是“我的”。当濒临死亡，我们无法忍受时，那是因为我们执着于有“我”存在，所以才觉得离开比较好。只是动了离开的念头，灵魂就离开了身体。 但如果已经没有“我”在执着，只有现象自己生起，自己灭去，没有执着者，无论是因缘和合的现象，还是不因缘和合的现象，都没有谁在执着。有生起的，有灭去的，没有谁在执着，只有自然规律如此。清楚地知道没有执着者，没有要去执着的东西，也就不会认为有“我”。没有“我”，就不会用“我”去执着“我的”。当死亡来临时，灵魂就会像火焰耗尽燃料一样熄灭。 这样就不会有“我”离开身体，也就不用再承受痛苦、业力、轮回的折磨。明白吗？只看到我们执着，我们执着是为了知道，这样是不够的。必须看到我们执着于“我”，然后用“我”去执着当下被知道的状态，认为它是“我的”。“我们”仅仅是现象，不是吗？不是的。必须看到“我们”执着于“我们”自己。我们想要用“我们”去执着。我们必须思考，真正的“我们”并不存在。在五蕴产生之前，它并不存在，产生之后又回归于不存在。必须思考五蕴，即色、受、想、行、识，让它们全部瓦解，回归于自然。 至于名蕴（受、想、行、识），要看到它们像闪电一样生灭，像海市蜃楼一样，像水泡一样生灭。感觉、思想、情绪，包括知者，都让它们自己生起，自己灭去，没有人去执着它们。明白了吗？明白了。 所以，要思考身体。如果我们没有看到没有“我”，没有“我们”的身体，那就好像早上的录音文件，或者之前发出去问的那个问题一样，就无法连接到精神层面了。也就是说，如果我们无法连接到精神层面，就无法从眼睛的层面看清我们执着于“我”，然后用“我”去执着被知道的状态。这就是那些只看心的人的最终结局。他们已经用完了所有的保障。他们只看心，而没有通过思考身体，让身体彻底瓦解。对身体的执着，会让我们预先设置好一个“我”去观看、去知道。会预先设置好一个知者，然后执着于它是“我们”，是“我”，然后就会用“我们”去执着被知觉的事物。必须通过思考身体，直到对身体的执着彻底瓦解，直到三千世界彻底崩塌。 当它彻底崩塌，不再执着于身体时，无论走到哪里，都没有身体。身体不存在，就像空气一样，没有重量。但是，当触摸手臂或腿时，会感觉到有身体，但不触摸时，就没有身体。不称体重时，会觉得没有重量，但称体重时，就有重量。从体重秤上下来时，感觉不到有重量。无论走到哪里，都没有身体，没有重量。现在，我没有身体，没有重量了。精神自己生起，自己灭去，就像海市蜃楼，就像萤火虫的光芒，就像闪电。它自己生起，自己灭去，没有人故意去观看，没有刻意去观看，没有努力去观看。没有故意、刻意、意图、努力这些字眼，去观看、去看到，去做什么，把它变成什么，都没有。 只有想法自己生起，自己灭去。感觉、思想、情绪，包括知者、专注者、凝视者，所有这些行为都在当下自己生起，自己灭去。特别是那些刻意、故意、有目的地、努力去做的人，如果这些存在，那也只是自己生起，自己灭去，而不会误以为有“我们”在故意、刻意、有目的地或努力地去观看、去知道、去看到，去做什么或把它变成什么。明白了吗？现在，对于那些能够到达这里，能够看到这一点并超越这一点的人来说，是非常困难的。他们不必再回到思考身体，让身体瓦解的阶段。思考身体之后，一切都会消失，不会留下任何东西。一切都在空性中自己生起，自己灭去，包括知者。知者也自己生起，自己灭去，在空性中。在空性中什么都没有，没有人执着。 必须要思考到彻底瓦解。但也不是说没有可能，可以直接穿透，到达最终境界，看到知者是不恒常的现象，是生灭的，不是“我们”的，不是自我的。但是，能够跨越这一步的人非常少。大多数人还是需要回到思考身体的阶段。但是，对于那些已经看到知者是生灭的，不是自我的，就像阿姜杜尔长老，或者我尊敬的阿姜们，他们被认为是精神大师，他们说：“精神看到精神，精神向外是集谛，是产生痛苦的原因。精神向外是痛苦，精神清醒是道谛，精神清醒是灭谛。”但是，回顾他们的历史，从他们年轻的时候开始，他们的身体就已经腐烂，变成骨架，当着他们的面瓦解了。 就像隆波连·瓦拉波长老，他小时候是个牧童，生活非常艰苦。他的脸被太阳晒黑，在牛背上风吹日晒。他的祖父母、父母也过着这样艰苦的生活。人生来就是受苦的，我们不想再过这种艰苦的生活。当他坐在牛背上，看到父母、祖父母的所有苦难时，当他自己坐在牛背上，从小就放牛、种田时，当他坐在牛背上，身体腐烂，只剩下骨架坐在牛背上时，这一切都已经自然发生了。所有那些放下身体的人，不知道已经经历了多少生世。剩下唯一需要放下的，就是执着于观看。 隆波杜尔是精神大师，从他年轻的时候开始，身体就已经腐烂，与自然融为一体。他彻底地思考了身体，这一切都是自然发生的。当骑在牛背上时，他的身体就已经瓦解，只剩下骨架坐在牛背上。那些直接观看精神，而不经过放下身体的人，会非常困难。最困难的事情是，他们没有放下身体，没有看到身体是无我的。虽然他们已经能够放下身见，但还是会用“我们”去观看精神。这是不可能的。没有出路。每个人都是这样。他们必须用“我们”去观看精神，因为他们没有真正地放下身见。在十个结缚中，他们连第一个结缚都没有断除。 他们仍然没有放下对身体的执着。当他们直接跨越到观看精神，想要立刻达到涅槃时，第一个结缚仍然没有被断除。因此，他们仍然会用“我们”去观看精神。因为用“我们”去观看精神，就意味着已经有“我们”的存在了。他们会认为所有被看到、被知道的事物都是“我们的”。这就是问题的关键。我看到了这一点。如果想要朝这个方向发展，即思考精神并放下，一旦遇到，就看到知者不是自我，如果这个人从来没有放下过身体，他就几乎不可能看到这一点。那些被认为是精神大师的阿姜们，比如隆波杜尔，回顾他们的历史，就会发现他们早就已经放下了对身体的执着。隆波连长老，从他小时候起，就具有这样的福报和修行。就像隆波曼长老，他能够回忆起前世，他已经在朋友尸体腐烂的面前思考死亡五百世了。我们现在看到他们观看精神，就觉得哇！他们已经思考死亡五百世了。要知道，这一步是无法跳过的。他们已经放下了，认为没有“我们”，没有“我们的”。因此，他们不会说有“我们”进入到精神中去观看，而是任何事情发生了，它自己生起，自己灭去，自己生起，自己灭去，没有谁在执着。这意味着所有的现象，都是自己生起，自己灭去，没有“我们”进入其中去观看、去看到、去专注、去凝视，然后执着于“我们”是这样， “我们”是那样。 现在更严重的是，有些修行人既不思考身体，也不思考精神。他们不思考身体，也不思考精神，但他们看到了无常、苦、无我。他们既不思考身体，也不思考精神，但他们看到了无常、苦、无我，然后在同一个课程中，他们就看到了内在的空性。他们在同一天学习，通过考试，拿到证书。拿到证书后，他们就互相认证已经进入了涅槃，在同一个课程中就看到了内在的空性。他们就这样成群结队地宣称自己已经涅槃，没有经过思考身体，没有经过思考精神。他们只是学习，然后宣称自己已经涅槃。在同一个课程中就达到了空性，跳过了所有的十个结缚，并且在同一个课程中就通过了。这真是太过分了。都已经通过了，怎么可能改变呢？都已经过去了。他们必须在白天重新开始。 这不是靠想象，不是靠理解，而是必须亲眼看到。必须看到知者不是自我，没有“我们”，“我们”从一开始就不存在。如果放下，认为知者是“我们”， “我们”是知者，如果这样执着，就不会再有“我们”去执着任何东西了。因为如果我们知道没有“我们”是知者，那就什么都不知道，只能知道。这样就不会有“我们”去执着那个事物了。但是，如果我们认为“我们”是知者，那就什么都不知道了。“我们”必须与那个事物合为一体，认为被知觉的事物是“我们的”。这样就会一直有“我们”和“我们的”存在。这意味着“我们”和“我们的”永远无法结束。不会有执着，没有“我们”存在，没有执着者认为有“我们”、“我”和“我的”。只有知识，真实的知识，对真理的清晰了解，而不会执着于知者是“我们”。当只有知识，没有“我们”是知者时，当知道什么时，只知道真相，不会再添加“我们”和“我们的”进去。因为“我们”并不存在。 听完这些话，听完了，然后听完就结束了。“我们”从一开始就不存在，是空性的吗？听完后，一切都是空性的，没有“我们”存在，一切都是空性的。过一会儿，他们又来找我，问：“空了吗？还是空性的吗？” 真的是被这些人搞得头都大了。你们明白了吗？必须要看清在修行中哪里出现了错误，指出问题所在，然后纠正。他们执着于舒服，排斥不舒服的症状。不是的。舒服也需要被观看。我已经说过很多次了。他们执着于舒服，排斥不舒服的症状。很多人都是这样，因为他们执着于好、爱、坏、恨、厌恶、痛苦、快乐。隆波挽·苏吉诺长老说过：“苦啊，真苦啊！” 因为有“我们”作为知者，所以他们还没有真正地放下身见，没有看到这个五蕴不是“我们”，不是“我们的”，不是自我的。他们还没有真正地思考。必须看到一切都不是“我们”的。不是说要去看，然后看到身体不是“我们”的，而是要看到实际上没有“我们”的存在。看到一切都是不恒常的。也就是说，只有两种情况：身体是不恒常的，精神是不恒常的，仅此而已。身体是不恒常的，精神是不恒常的。想家了，就说这是无常、苦、无我。身体也是无常、苦、无我，精神也是无常、苦、无我。仅此而已。他们只看到这些。他们必须让其他的“我们”也看到无常、苦、无我。 这样就不会有“我们”去执着，认为“我们”是知者。当没有“我们”是知者时，只能知道真相。这样就不会有执着者，认为一切都是“我们的”。这样就结束了“我们”，也就结束了“我们的”。执着，是通过两种方式执着的：通过贪爱执着，通过邪见执着。通过贪爱执着，通过邪见执着。贪爱，想要，渴望，想要得到，想要拥有，想要得到这个，想要得到那个，因为贪爱，所以想要成为这个，想要成为那个。因为贪爱，想要成为这样，想要成为那样，所以拼命挣扎，非常痛苦。想要摆脱痛苦，想要摆脱轮回。修行也是如此，想要灭尽，所以想要深入禅定，想要摆脱轮回。这是一种想要摆脱痛苦的贪爱，它想要摆脱轮回。他们想要痛苦，想要远离痛苦，这是一种贪爱。因此，所有的佛陀、所有的阿罗汉都灭尽了贪爱。他们灭尽了通过贪爱而产生的执着。执着，是通过什么来执着的呢？我们对什么东西没有贪爱和邪见呢？看看我们的心，我们对什么东西没有贪爱呢？我们是空性的，我们已经涅槃了，我们对什么都没有贪爱。 这不是智慧，而是无知。事实上，他们对所有的事情都有贪爱。即使他们没有贪爱，他们仍然有邪见，仍然有错误的观点，仍然执着于认为自己是空性的，已经涅槃了，认为世上没有任何东西值得他们去思考。他们说自己没有任何贪爱，但他们仍然坚持错误的观点。没有哪个阿姜能够确定地指出这些错误，很难通过这些考验。那些有能力的人非常少。不是说我们是阿姜，我们什么都懂。如果有人找到了一位真正有能力的阿姜，他会立刻指出你的错误。 这样就不会再迷失，迷失于用“我们”去观看、去看到、去做。执着于用“我们”去观看、去看到、去做。如果这样，那就没有出路。当人们观看精神后，来找我，几乎没有人能够通过，因为他们没有先放下身见，没有把身见彻底地放下。不是说仅仅是想象一下。那些执着于认为自己不执着的人，当他们真正放下时，三千世界就会彻底崩塌。当思考身体时，看到身体腐烂，蛆虫从眼睛、嘴巴、鼻子爬出来，脓液流出来，遍布全身，蛆虫爬出来。去看什么呢？去看帕提丁的歌曲《最后的呼吸》。经常看，就会留下深刻的印象。 在谷歌上搜索“尸体禅修”，会出来很多图片。整天整夜地看，不要想着用什么目的去看，只是整天整夜地、持续地看，这样才能在心里留下深刻的印象。如果总是看那些美丽的、英俊的，我的孩子们，那你们的心会跑到哪里去呢？我只会看那些腐烂的东西，整天整夜地看。这样才能在心里留下深刻的印象。从外面看到的东西，可以用来与我们身体内部的情况进行比较，知道我们也会变成这样，我们无法逃脱。要摆脱痛苦，就必须在自己身上下功夫，在别人身上下功夫是无法摆脱痛苦的。他们不会摆脱痛苦。如果总是看新闻、看电视、看报纸，看到有人去世，有人与亲人分离，看到世间的痛苦，我们不会为他们哭泣，因为他们不是我们的亲戚，不是我们的配偶，不是我们的孩子，不是我们的父母、兄弟姐妹。我们不会为他们哭泣。但是，当这些事情发生在“我们”身上时，我们就会哭泣了。 所以，必须思考，把它运用到“我们”身上，让“我们”在心里留下深刻的印象，知道我们也会变成这样，我们也会经历这些，我们无法逃脱。要不断地强调这一点，然后整天整夜地看，这样才能在心里留下深刻的印象。不要到处写，否则会感到压力很大，头很痛。不要强迫自己，时间到了，它会自然发生。不要强迫自己去看。那些看一两次，就问我为什么还是头很痛的人，要知道，他们已经看了一年了。思考身体，就像走在森林里，放下喇叭。放下之后，一切都会彻底瓦解。它看起来好像什么东西融化了，它从“我们”的心中脱落，眼泪流下来。世界彻底崩塌了，无法用语言来形容。这会触动到我们的内心，会让我们落下眼泪。会感到震惊。不知道发生了什么。不是说…… 那些靠想象的人，非常擅长想象。我不得不承认，他们真的很擅长想象。因为我说过，这不是真正达到的境界，他们仍然执着，仍然执着于认为自己不执着，仍然执着于认为自己不执着，仍然执着于认为自己已经空性，已经涅槃。他们仍然执着。他们会坚持说自己已经涅槃了。如果他们真的达到了那个境界，会有很多奇迹发生，不会只是静悄悄的。会有很多奇迹发生。隆波马说过这样的话。那些静悄悄的，是不对的。会与宇宙交谈，宇宙演奏音乐，宇宙在吟诵，就像所有的佛陀和阿罗汉同时出现，一起吟诵经文一样。或者可能会出现一道金色的光芒，照亮整个宇宙，或者可能会听到鼓声，或者可能会看到天神。他们会把所有听过、读过的东西都想象出来。 他们会想象一切都和我们一样。我告诉他们，我们是怎样修行的。如果有人告诉你，一位已经达到最高境界的人必须是什么样子，他们会逐渐地、按照自己的性情去模仿。他们会模仿一切，他们会模仿内心，让他们自己变得和最高境界的人一模一样。他们会模仿一切，但这不是奇迹。那些靠想象的人，会真的相信，我承认这一点。如果你喜欢，你就去吧，去你喜欢的地方。他们会想象一切，学习一切，一切都和最高境界的人一模一样。他们会自我检查，然后一切都会变得一模一样。很多人都是这样，不是只有一个人这样。他们在同一个课程中就宣称自己已经证悟了。然后，他们互相检查，检查是否和佛经上说的一样。他们说：“像，像，一切都像。”一切都和佛经上描述的一样。然后，他们互相认证，互相颁发证书，说他们已经涅槃了。 哦！永远无法结束。他们互相认证，互相教导，然后永远无法结束。他们会想象一切，一切都和佛经上描述的一模一样。无论出现什么情况，无论发生什么奇迹，他们都会想象出来。我不得不承认这一点。如果你喜欢，你就去吧，去你喜欢的地方。他们已经做到了他们想做的事情。如果你喜欢这样，那就去这样做吧！明白了没有？明白了。必须先放下身见，放下对自我的执着。而不是靠想象来放下。必须在心中彻底地思考，不是的，不是我们的。他们仍然无法摆脱好恶之心，仍然喜欢舒服，排斥不舒服。他们无法放下，所以他们卡在了舒服的境界。我才说他们已经没有办法纠正了。他们必须回到思考身体的阶段，这样才能彻底地放下对舒服和不舒服的执着。我看到了这一点，所以我们就能比以前看得更清楚。是吗？ 嘿！现在经常生病，不是的。他们执着于舒服、轻盈、放松。他们会执着于这些。他们会经常生病，不是的。当要生病时，不用医生检查，我一眼就能看出他们得了什么病。首先是过敏，然后是血小板减少，偏头痛，头痛，身体疼痛，全身酸痛，好像骨头都在痛，好像要爆炸一样。然后是舌苔发白，吃不下饭，黑眼圈像熊猫一样，眼睛发痒，全身发痒，原因不明，胃酸倒流。所有这些，都只有一个原因：执着于空性，执着于轻盈，执着于舒服。但他们表现出来的症状却有很多，有些人甚至因此而死亡。他们执着于放松和轻盈，导致身体里的化学物质停止工作，最终死亡。他们的肝脏、肺部和大脑的化学物质停止工作，最终死亡。 我所说的这些，他们都会得，他们不会是健康的。但因为他们执着于空性，执着于轻盈，执着于舒服，所以才会受到业力的束缚，沉溺于平静、安宁、宁静的状态。要纠正这一点。如果他们去世了，他们会一次又一次地变成动物，可能永远没有机会再变成人了。现在他们又陷入了执着，他们一直执着于这些状态。如果他们沉溺于此，他们一出生就会像双相情感障碍患者一样，经常患过敏症。他们对舒服的状态非常执着，会导致双相情感障碍。他们一出生就会患上双相情感障碍，有两个极端的情绪。如果他们想象……当他们在工作时，在工作场所感到非常无聊。他们的同事都在说些无聊的事情，让他们感到心烦意乱。他们该怎么办呢？他们会想象让工作场所里所有让他们感到心烦意乱的人都消失，只剩下他们一个人。当他们回到家，家里的人也让他们感到心烦意乱，他们就会想象让家里所有的人都消失，只剩下他们一个人在家。当他们走在街上，去市场时，他们对所有的人都感到厌烦，厌烦那些吵闹的人，厌烦那些让他们心烦意乱的人。他们会想象让世界上的所有人都消失，只剩下他们一个人。他们可以灭尽一切。 当他们被老板责骂时，他们听不到老板的声音。他们可以灭尽老板的声音。老板在责骂他们，但是他们听不到。他们是这样做的。我认为，没有100%的科学研究证明这一点，但这只是我的个人看法：这些人死后会变成自闭症患者或唐氏综合症患者。他们转世后会变成自闭症患者或唐氏综合症患者。因为他们是通过灭尽来死亡的。他们完全不接收任何东西。他们会在死去的那一刻，灵魂完全不接收任何东西。他们的灵魂会被无知所包裹，漂浮着，找不到归宿。他们没有归宿。但我给它起了一个名字，叫做“无意识界”，也就是意识灭绝的境界。他们无法进入任何世界。他们无法找到归宿。当佛陀在转法轮时，乔陈如证悟了，他的名字叫阿若·乔陈如，他证悟了，明白了任何事物都是生灭的，然后天神们就开始吟诵经文，从第一层天、第二层天、第三层天，一直到所有的梵天。总而言之，所有的天神都随喜赞叹。但是，他们跳过了无意识界。没有天神会吟诵经文。他们不包含在任何梵天世界中。他们说他们会去色界梵天，但事实上他们会漂浮着。他们没有被包含在色界梵天中。事实上，这些人就是那些昏迷的，或者那些卵生梵天。那些卵生梵天无法分辨声音，不明白任何事情，他们被无明所覆盖，他们熄灭了自己的意识。现在，许多修行者都喜欢这样做。他们这样做之后，死后会变成自闭症患者，唐氏综合症患者，或者他们会变成动物，会变成自闭症患者或唐氏综合症患者。 隆波曾经见过一些患有自闭症或唐氏综合症的孩子。他们的父母来和隆波谈论佛法，也带着他们的孩子。当孩子们靠近隆波时，当我在谈论佛法时，这些孩子可能以前修行过，突然间他们就明白了，他们开始大笑。他们的大笑，他们的意识的爆发，就像闪电一样。他们的眼睛里好像充满了电光。我想知道为什么这些孩子们有如此强大的精神力量，他们的力量就像电站的电击一样。但他们的意识被包裹得非常快，他们回到一个房间里，那是他们自己创造的房间，就像一个非常坚固的科学气球一样。他们无法挣脱。所以当他们快要断气时，他们会很高兴。我认为，如果我们能够打破这个气球，这些孩子就会恢复正常。他们的精神力量非常强大。他们错误地记住了。所以气球越来越大。事实上，当这个气球破碎时，他们可能会痊愈，但他们会创造一个新的气球。这就永远无法结束了。谁能帮助他们呢？ --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ ----- มีตัวเรา。 มันไปยึดเอาสังขารเป็นเรา。 เอาสังขารมามาคิดตรงแสงที่มีเรามีตัวเรามีของของเรา。 เวลาไปเวลาปฏิบัติเวลารู้เห็นอะไรก็มันก็ยึดเอาตัวเราเป็นผู้ดูรู้เห็นเวลาเข้าใจว่าตัวเราเป็นผู้เข้าใจ。 เวลายึดก็เราก็ยึดเวลาไปไปวางได้ก็เราปล่อยวาง。 แล้วเราก็ดีใจ。 เวลาปล่อยวางไม่ได้ก็เสียใจครับแค้นใจมันก็จะสลับกันอย่างนี้。 คือมันยังเข้าไม่ถึงอ่ะ。 คือมันยังมีตัวตนอยู่ยังมีความรู้สึกเป็นตัวเป็นตนอยู่เป็นตัวเราอยู่ในการเข้าไปดูรู้เห็นในในปัจจุบันขณะเราเป็นผู้，ด。 ูรู้เห็น。 ยึดอาการทั้งหมดเนี่ยเป็นของของเรา。 เราจะดูให้อาการมันหายไปเวฒนาหายไปเพราะเวทนาหายไปแล้วก็ชอบใจ。 มันยังมีตัวยึดอยู่เนี่ยยเป็นตัวเรา。 จะเป็นของของเราเวถามของของเรามันก็อยากให้ไปทางมันหายไปมันมีเวนาขึ้นเราก็ดูมันมันดูดูเราเอาตัวเราเป็นตัวยืนพื้นในการดูเนี่ยมันก็เลยเวลาไปดูแล้วก็ไม่อยากให้ที่มันไม่ถูกใจมันหายไปเพราะมันหายไปเราก็ชอบใจหัวเราะกิๆแต่ความจริงติดนะเ。 นี่ย。 ติดยึดทั้ง。 อะไร。 ติดสภาวะที่ถูกรู้แล้วก็ติดยึดเอาตัวเราไปรู้。 ต้องเห็นตรงนี้ว่าสภาวะที่ถูกรู้ทุกปัจจุบันขนาดนี้。 มันเป็นสังกัดไม่เที่ยงตัวเองกับเองแล้วก็รวมทั้งผู้รู้ทุกปัจจุบันขนาด。 ที่ไปรู้อารมณ์ที่ถูกรู้นั่ะมันก็เป็นสิ่งที่เกิดเองกับเองไม่เที่ยง。 ไม่มีตัวเราไม่มีตัวตนของเราไม่มีของของเราอยู่ในสิ่งที่ถูกรู้ในอารมณ์ที่ถูกรู้และในผู้รู้。 แต่ตอนนี้ยังไม่ทัน。 ยังไม่รู้ต้องถามเอาตัวเราไปไปตั้งไว้。 เอาตัวเรายืนพื้นไว้ในใจ。 เวลาเกิดอะไรขึ้นก็ไปยึดเอาสภาวะเหล่านั้นหรืออารมณ์เหล่านั้นนำมาเป็นของของเราเช่นเราปวดเราเมื่อยเราเจ็บ。 เราอยากให้หายไปเราก็ไปยึดเพราะว่าเรายึดว่าตัวเราจะเป็นผู้ดูผู้รู้ผู้เห็นผู้เพ่งผู้เข้าใจ。 พ่อเรายว่าตัวเราเป็นผู้รู้ผู้รู้เห็นเนี่ยเวลาพอมีอาการอะไรเกิดขึ้นก็เราก็ไม่ยึดอาการได้เลยว่าเป็นของของเราเราลงเราโล่งเราเบาเราสบายเรานิ่งเราเจอยเราสงบเราว่าง。 ผมมันไม่ปลูกไม่รู้ไม่เบาไม่สบายเจ็บปวดอึดอัดครับับข้องมีความไม่สบายใจเราไม่สบายใจ。 ก็ยมันเป็นของเราอ่ะพี่เอาเหมาอวกาศเรานั้นเป็นของเราหมดเลยมันก็เลยยึดเป็นเราเป็นของเราเราเป็นของเราตลอดเวลาในการปฏิบัติต้องรู้ต้องทานอันนี้ด้วยนะสติปัญญาเนี่ยจะต้องแทงทะลุตรงนี้เลยในปัจจุบันขณะว่าเงยึดตัวเราแล้วก็ตัวเราในยึดสภาวะที่ถูกรู้ในปัจจุบ。 ันขณะเป็นของของเราเข้าใจไหมคือพอมันมีลักษณะที่ว่าพอมีอาการไม่สบายใจเนี่ย。 เจ็บปวดทุกข์ทรมานหรือจะเป็นจะตายเนี่ยเราดิหล่นกระเสือกกระสนแล้วก็อยากให้หายไปว่าเราไปยื่นเป็นของของเราเพราะมันหายไปแล้วสบายเราก็ยึดเลยตอนนี้。 ยดว่าสบายเราสบายขึ้นทั้งร่อง。 เข้าใจป่ะค่ะเห็นอยู่เหมือนกันว่าพอเราก็อยากดิ้นรนให้มันหายเพราะมันหายได้ครั้งนึงก็สบายดีแต่ว่าบางครั，้，ง，ก，็ไม่หายเราก็ท，ุ，ก。 ข์ก็ทุกบ。 ถ้าทำแบบนี้นะหมันจะอันตรายมากคือตอนที่ไฟท่าแตกตอนจะตายตอนจะดับจิต。 มันจะไปทาตแตกมันจะทรมานมากเลยหายใจก็ไม่ออกด้วยทรมานไม่ใช่ปวดอย่างเดียวนะมันทรมานหายใจไม่ออกด้วยเราไปทาตแตกด้วย。 แล้วก็ไม่โยมท่านนึงอ่ะปฏิบัติดีมากเลยนับถือตายอยู่เนี่ย。 เจ็บปวดทุกข์ทรมานแสนสาหัสไม่ไหว。 ก็กระชากตัวเราออกเลยมีความรู้สึกว่าเราทนไม่ไหวแล้วมันปวดทรมานแสยตาหายใจก็ไม่ออกเราออกเราอยากไม่อยากจะอยู่ในขัน์ห้าอีกแล้วมันทรมานแสงสาดเพราะออกออกจากล่างเลย。 เพราะมันจำเป็นญญาณยึดถืออยู่ว่าเป็นเราเป็นตัวเราเราออกดีกว่าก็ออกเลยตอนนี้。 แล้วก็แปลกอยู่ๆเขาก็。 ได้ยินเสียง。 คนที่โรงพยาบาลคงผ่านแล้วก็ผ่าตัพักอยู่ในห้องแล้วพิเศษ。 แล้วก็บวชขึ้นมา。 แล้วก็อยู่ๆได้ยินเสียงโทรศัพท์ดัง。 ก็มีคนเขารับโทรศัพท์เขาเห็นว่าหลวงตาลงสักักดิ์โทรมาเดี๋ยวมีคนพูดดังว่าหลวงตาลงศักดิ์โทรมา。 แกก็จะออกจากล่างแล้วจะออกล่างออกจากล่าง。 กระชากออกแล้วบอกว่าลูกตาลโทรศัพท์์มาก็คือโทรมโทรรมาเหรอ。 เราโทรไปหรือเปล่าก็ไม่รู้เราโทรก็ไม่รู้。 กลับมาเลยเราก็ไปหาที่โรงพยาบาล。 ทำยังไงไม่ได้ไม่มีตัวตนยังไงต้องไปวางไอตัวที่จะออกจากร่างก็ไม่ใช่ตัวเราจะเป็นตัวเราเราปฏิบัติยดเป็นเราเป็นของของเราเป็นตัวเราอื่นเป็นของของเราอาการของของเราก็จะเอาตัวเราออกจากร่างอย่างเดียวเพราะออกจากร่างก็ต้องไปรับผลของ。 กรรม。 แล้วก็เดี๋ยวก็จะมาทูตก็เอาสามงาม2ต้นมาลากอะไรแล้ว。 ตัวนี้ถ้าเรายังปฏิบัติในปฏิบัติขนาดเรายังไม่เห็นว่ายดเป็นตัวเราแล้วก็ยึดอาการทั้งหมดยทธภาวะที่เป็นของของเราสามีของเราพยายามของของเราลูกเป็นของเราเป็นของของเราเพราะว่าเรายังยึดตัวเราเป็นตัวเราอยู่มันก็เลยไปยึดเขาเป็นตัวเป็นของของเราเพราะเรายึเราเ。 ป็นตัวเราเป็นผู้รู้ผู้รู้ผู้เห็นพเข้าใจเราก็ไปยึดเอาสภาวะอาการในร่างกายเจ็บปวดก็เป็นของของเราอีก。 มันจะเป็นจะตายเราทนไม่ไหวแล้วก็เพราะเรายึดมีตัวเราอยู่ไง。 ออกดีกว่าออกแค่คิดว่าออกดีกว่าหลุดเลยวิญญาณจากล่าง。 แต่ามันไม่มีตัวเราแล้วที่ยึดแล้วมีแต่มีแต่。 สังขารเกิดเองดับเองผู้จะถือไม่มี。 ไม่มีใครยึดถือเลยทั้งสังกัดธรรมอสังกธรรมไม่มีใครยึดถือ。 สังกัดชาติสังกัดชาติไม่มีใครยึดถือมีแต่ธรรมชาติเป็นเช่นนั้นเองผู้ยึดถือไม่มี。 รู้แจ้งแก่ใจว่าไม่มีผู้ยึดถือไม่มีผู้จะถือก็ไม่มีคิดว่าเป็นตัวเราไม่มีตัวเราก็ไม่เอาตัวเราไปยึดถือของของเราเวลาตายแล้วมันก็วิญญาณก็ดับไปเหมือนเปลวไฟสิ้นเชื้อวิทยาเจ้า。 มันก็จะไม่มีตัวเราออกจากร่าง。 ไม่ต้องไปรับโทษรับกรรมรับเวียนว่ายตายเกิดในเป็นทุกข์อีกเข้าใจไหม่เห็นว่าเรายึดเรายดจะไปรู้แค่นั้นต้องเห็นว่าเนี่ยเรายึดมีตัวเราอยู่แล้วเอาตัวเราจะไปยึด。 จะเห็นว่าเราแค่เป็นต้องขารไม่ใช่เหรอไม่ใช่นะต้องเห็นวามันเรายึดในตัวเราเราจะเอาตัวเราไปยึด。 เราต้องพิจารณาว่าตัวเราจริงๆมันไม่มีหรอกก่อนเกิดมาเป็นขันห้ามันก็ไม่มีมีแล้วก็กลับคืนสู่ความไม่มีต้องพิจารณาขันห้าลูกเป็นสัญญาสังขาวิญญาณให้มันสลายคืนสู่ธรรมชาติหมดแล้วก็ส่วนนามขันเนี่ยก็ให้มันเห็นมันเกิดดับเป็นฟ้าแลบเป็นขนาดสัญญาณสาขาวิญญาณเหมื。 อนพยับ์แดดเหมือนต่อมน้ำเห็นมันเกิดเองดับเองความรู้สึกึกคิดอารมณ์รวมทั้งผู้รู้เนี่ยปล่อยมันเกิดเองดับเองไม่มีผู้ยึดบ，้。 านถือมัน。 เข้าใจ。 เข้าใจค่ะ。 ก็เลย。 พิจารณากายอ่ะค่ะ。 ไม่เห็นว่า。 ไม่มีความเป็นเราไม่มีตัวเราไม่มีเราร่างกายนะเนี่ยนะมันจะเหมือนกับไฟล์เสียงเมื่อเช้าหรือที่ส่งถามไปต่อด้านจิตไม่ได้แล้วเนี่ยคือถ้าไปต่อจิตมองไม่ออกที่ตาขนาดนี้วามันยึดเป็นตัวเราแล้วตัวเราไปยึดสภาวะที่ถูกรู้ไปต่อไม。 ่ได้。 นี่คือ。 ผู้ที่ดูจิตสุดท้ายประกันตรงนี้หมด。 ลูกจิตโดยไม่ผ่านการพิจารนากายให้มันระเบิดไปหมดซึ่งการยึดมั่นถือบ้านกายมันจะเอาตัวเราจะไปตั้งดูตั้งรู้มันจะตั้งผู้รู้ไว้แล้วก็ยึดเป็นเราเป็นตัวเราแล้วก็จะเอาตัวเราเนี่ยยึดสิ่งที่ถูกรู้มันต้องพิจารนากายจนเป็นความยึดมั่นถึงบ้านกายจนระเบิดโลกธาตุไปห。 มดเลย3แดนโลกธาตุ。 มันระเบิดไปหมดแล้วก็มันเส้นยึดบ้านถือบ้านกายมันเดินไปไหนไม่มีตัวหรอกตัวก็ไม่มีเหมือนเป็นอากาศแล้วก็น้ำหนักก็ไม่มีแต่เวลาจับแขนจับขามันก็รู้สึกว่ามีตัวแต่ไม่จับก็ไม่มีตัวเวลาไม่ชั่งกิโลก็รู้สึกว่าไม่มีน้ำหนักเลยแต่ไปชั่งกิโลก็มีน้ำหนักแต่ลงจากกิโ。 ลไม่รู้สึกว่ามีน้ำหนักเดินไปไหนไม่มีตัวไม่มีน้ำหนักเลย。 ตอนนี้ผมไม่มีตัวไม่มีน้ำหนักแล้วมันจิบก็เกิดเองหรอกเองเหมือนพยับแดดเหมือนเหมือนแสงหญิง่งห้อยเหมือนฟ้าแลบมันเกิดเองหรอกเองไม่มีคนไปจงใจที่จะดูตั้งใจที่จะดูพยายามที่จะดูจงใจตั้งใจเจตนาพยายามสิคำเนี่ยที่จะไปดูไปดูไปเห็นไปอะไรกับอะไรให้เป็นอะไรไม่มี。 มันมีแต่คิดมันเกิดเองเองความรู้สึกถึงกคิดอารมณ์รวมทั้งผู้ผู้รู้ผู้เพลงผู้จ้องผู้ผู้ที่มีกิริยาการทั้ง，ห，ม，ดในปัจ，จ，ุ，บ，ั，น，ข，ณ，ะนี้มันตั，ว，เ。 อง，ดับเอง。 โดยเฉพาะผู้เข้าไปเจตนาจงใจตั้งใจพยายามเนี่ย。 ถ้ามันมีก็มันก็เป็นเพียงแค่ตัวเองกับเองโดยไม่มีหลงว่ามีตัวเราเนี่ย。 เขาเป็นผู้เจตนาจงใจตั้งใจหรือพยายามที่จะดูจะรู้จะเห็นจะพยายามทำอะไรเป็นอะไร。 เข้าใจไหมตอนนี้มันยากมากๆสำหรับคนที่จะมาถึงตรงนี้ได้ที่จะเห็นตรงนี้แล้วก็ผ่านตรงนี้ไปเลยไม่ต้องกลับมาพิจารนากายให้ขาดก่อนพี่นากายเสร็จแล้วมันก็เหลือแต่ทั้งหมดมันไม่มีล่ะไม่มีอะไรคาอยู่มันตัวเองหมดในความว่างเลยรวมทั้งให้ผู้รู้ลูกผมก็เกิดเกิดเองตั。 วเองในความว่าในความว่างไม่มีอะไรเลยมีใครยึบ้าน。 มันต้องมาพิจารณการให้ขาดแต่มันไม่ใช่ว่าไม่มีนะที่จะแทงทะลุ。 ไปจนถึงที่สุดของเห็นว่าผู้รู้ว่าเป็นสังขาร。 เกิดดับไม่เที่ยงไม่ใช่ตัวตน。 มันน้อยลายที่จะข้ามตรงนี้ได้น้อยมากๆแต่ถ้าส่วนใหญ่มันก็ต้องไปเนี่ยกลับมาพิจารณาแต่ถ้าคนที่เขาเห็นว่า。 กูรู้เนี่ยเกิดดับไม่ใช่ตัวตนเนี่ย。 แม้แต่หลวงปู่ดูนะตัวโลเนี่ย。 แม่ครูบาอาจารย์ที่ลูกตาเคารพนับถือเนี่ย。 ที่ท่านยกให้เป็นท่านเป็นเจ้าแห่งจิตเนี่ยที่ว่า。 จิเห็นจิตจิสออกนอกเป็นสมอุทัยเหตุให้เกิดทุกข์。 จิออกเป็นธุรกิจจิแจ้งเป็นมาจิจิแจ้งเป็นนิโรธเนี่ย。 แต่เมื่อย้อนดูประวัติของท่านน่ะตั้งแต่ถ้าสมัยเด็กๆหรือหนุ่มๆเนี่ยท่านร่างกายท่านเห็นมันเกิดขึ้นเองร่างกายผูกพเป็นโครงกระดูกวาางสลายไปหมดแล้วต่อหน้าต่อตาท่านแล้ว。 อย่างหลวงปู่เหรียญวราโพธ์เนี่ย。 ถ้าเป็นเด็กขี้ควาย。 แล้ว。 พี่ชีวิตมันลำบากจริงๆเลยเนี่ยหน้าตาแดดตากหัวอยู่บนหลังควายปู่ย่าตายายพ่อแม่ก็มาลำบากแบบนี้ชีวิตเกิดมามันลำบากเราไม่อยากที่จะเกิดมาลำบากแ。 บบนี้อีก。 แล้วก็นั่งอยู่บนหลังควายขณะที่เห็นทุกความทุกข์ยากกลำบากของพ่อแม่ปู่ย่าตายายแล้วตัวเองนั่งบนหลังควายต้องมาเลี้ยงควายต้องมาทำรายได้ตั้งแต่เด็ก。 ตั้งบนควายๆ。 ร่างกายมันผูกพังสลายเหลือแต่โครงกระดูกนั่งอยู่บนหลังควาย。 มันเป็นเองหมดแล้วทุกท่านที่มันปล่อยวางกายมาจนไม่รู้กี่พบกี่ชาติแล้วเนี่ยเหลือถ้าติดอยู่เดียวหน่อยเดียวติด。 ดูแล้วณะหลวงปู่ดูตลเจ้าแห่งจิตตั้งแต่เด็กตั้งแต่หนุ่มแล้วสลายกายผูกพังสลายกับธรรมชาติหมดแล้วมันพิจารณาเลยมันเป็นเองไปหมดแล้วตั้งแต่เด็กบุหลังควาย。 ร่างกายมันก็สลาดไม่หมดแล้วเหลือแต่โครงกระดูกหน้าบนหลังควายแล้ว。 ไอ้ที่มันมาดูจิตเลยเดี๋ยวไม่ผ่านการปล่อยวางกายมายากยากๆยากที่สุดไม่มีส่วนใหญ่มันทำไม่ปล่อยวางกายมาก่อนไม่เห็นว่าเป็นสิ้นตัวเป็นตั，ว。 เป็นตนนะ。 คือไปละสักยพิธีมาได้แล้วนะมันจะต้องเอาตัวเราเนี่ยไปดูจิต。 ไม่มีทางเลยไม่มีหลุดรอบเลยเป็นอย่างนี้ทุกคนมันต้องเอาตัวเราไปดูจิตเพราะมันจะไม่ได้สิศักยทิติในสัยอศข้，อ，แ，รกเลยอ，า，ท，ิ，ศ，ห，น，ึ，่งเลยนะสั，ย，ก。 สิ，บเนี่ย。 มันยังไม่ได้สิ้นศักยติเลยอ่ะละความยึดมั่นถึงบ้านเป็นตัวเป็นตนอ่ะเมื่อมันข้ามไปเลยไปดูจิตเลยจะเป็นนิพพานทีเดียวเนี่ยมันก็เลยสังตัวที่หนึ่งยังไม่ละเลยมันก็เลยเอาตัวเราเนี่ยไปดูจิตเพราะตัวเราไปดูจิตมีตัวเราซะแล้วมันก็เอาตัวเราเนี่ยไปทุกอย่างที่ไปดู。 ไปเห็นว่าเป็นของของเรา。 นี่คือจุดบกพร่องลูกตายเห็นนะ。 ถ้าจะไปดันไปทางเนี่ยพี่จารณจิตแล้วก็ไปปล่อยวาง。 เจอก็เห็นว่าผู้รู้ไม่ใช่ตัวตนเนี่ยถ้าใครไม่เคยปล่อยวางร่างกายมาก่อนเลย。 ยังแทบจะไม่เห็นเลยนะ。 พระ่อแม่ครูบาอาจารย์ที่ว่าเจ้าเจ้าแห่งจิตในหลวงตัวร。 ดูประวัติท่านย้อนหลังไปก็เรื่องมันขาดมาจากท่านตั้งนานและในใจท่านเรื่องเรื่องกายของท่านหลวงผู้เรียนตั้งแต่เด็กๆอ。 งค์เนี่ย。 ท่านมีบุญวาสนาบารมี。 ว่าอย่างนี้ตั้งแต่เด็กๆแล้วยังหลวงปู่บ้านโตเนี่ยท่านระลึกชาติได้ท่านที่นาความตายหน้าเพื่อนปูพังเนี่ยมา500ชาติแล้ว。 เราเห็นว่าเดี๋ยวนี้ท่านดูจิตแล้วที่พาน。 โอ้โหท่านพี่นาความตายมาห้าร้อยชาติแล้ว。 จะบอกว่า。 ามัน。 ข้ามตรงนี้ไม่ได้มันปล่อยวางว่าไม่มีตัวเราไม่มีตัวตนของเราเนี่ยแล้วก็จะไม่มีพูดมีตัวเราเข้าไปดูจิต。 แล้วก็ไม่มีตัวเราเข้าไปดูจิตเนี่ยมันมีอะไรเกิดขึ้นก็เกิดเองกับเองเกิดเองกับเองไม่มีผู้ใหญบ้านถึงบ้านก็คนทุกไปคือสังขารทั้งหมดกับเองโดยไม่มีตัวตนของเราเนี่ยเข้าไปดูไปดูไปเห็นไปเพลงไปจ้องแล้วไปยึดว่าตัวเราเป็นอย่างนั้นตัวเราเป็นอย่า。 งนี้。 มันหนักกว่านั้นอีกระยะหลังเนี่ยพวกปฏิบัติธรรม。 คือพี่นากายก็ไม่พิจารณกายพี่นาจิตก็ไม่พิจารณจิต。 คือพี่นากายไม่นาใจเห็นพี่จจังทุกขังตาไม่พินาจิตและเป็นจังทุกขังตาแล้วก็。 ว่างภายในข้อเดียวเรียนกันวันนี้ผ่านให้ใบรับรอง。 ให้ใบรับรองและรับรองกันแล้วนเกษว่านพพานเข้านพพานว่าภายในขอร์สเดียว。 แล้วว่ากันเป็นแถวเลยไม่ผ่านการพิจารนาการไม่ผ่านการพิจารนาจิตเลย。 เป็นนิจังทุกขังและหน้าตาคือไปเรียนก็ว่านพานว่ากันภาในคนเดียวดอื่นหมดเลยมาเนี่ย。 ที่ผ่านมาว่างภายในขอบเดียวคือข้ามไปเลยอ่ะสิบเนี่ย。 หมทั้งสิบตัวไปเลย。 แล้วที่ผ่านเลยคเดียว。 ที่ผ่านมาานว่าง。 เป็นอย่างนี้แล้วก็พรุ่งนี้นะแก้ไม่ได้เลยอะไรแก้ไม่ได้เพราะว่าผ่านไปแล้ว。 คืนี้ผ่านไปแล้วแกยังไงที่ผ่านไปแล้ว。 มันก็เลยแก้ไม่ได้แล้วตอนนี้พอที่ผ่านไปแล้วแก้ไม่ได้แล้ว。 ก็ต้องทำใครกลางวันแล้วตอนนี้。 เนี่ยมันต้องไม่ใช่มโนนะมันจะต้องไม่ใช่เข้าใจแล้วตาสอนอ่ะต้องเห็นว่าผู้รู้ไม่ใช่ตัวตนไม่มีตัวเรา。 ตัวเราไม่มีแต่แรกถ้าปล่อยวางผู้รู้เป็นตัวเราตัวเราเป็นผู้รู้ไม่ยึดไม่ยึดเอาผู้รู้เป็นตัวเราไม่ยึดเอาตัวเราเป็นผู้รู้ก็ก็จะไม่มีตัวเราไปยึดอะไรได้อีกเพราะว่าเมื่อเรารู้ว่าไม่มีตัวเราเป็นคนรู้มันก็ไม่รู้อะไรมันก็ได้แต่รู้มันก็จะไม่มีตัวเราไปยึสิ่。 ง。 น。 ั。 ้น。 พเมื่อเราเนี่ยไปตัวเราเป็นคนรู้เพราะไม่รู้อะไรมันตัวเราเป็นคนรู้มันก็ต้องเอาตัวเราเป็นึสิ่งนั้นสิ่งที่ถูกรู้เป็นของของเรามันก็เลยมีเราเป็นของของเรามีตัวเราเป็นของของเราตลอดมันคือสิ้นตัวเรากับสิ่งของขอ。 งเรา。 ามันไม่มียึดไม่มีตัวตนมาไม่มีผู้ยึดว่าเป็นเราเป็นตัวเราของของเราคือมันก็มีเหลือแต่ความรู้ความรู้จริงรู้แจ้งรู้ในสัจจะธรรมความจริงโดยไม่ยึดเอาว่าผู้รู้เป็นตัวเราเมื่อมีแต่ความรู้ไม่ไม่มีตัวเราเป็นผู้รู้เวลารู้อะไรไม่รู้แต่ความจริงมันไม่มีประยุทธ์。 เราเป็นของของเราอีกเพราะตัวเรามันไม่มี。 ฟังแบบนี้นะ。 เสร็จแล้วก็ฟังจบที่ผ่านเลย。 ตัวเราไม่มีแต่แรกเหรอเปล่า。 ว่างเปล่าได้ฟังจบเลยว่างเปล่าก็ไม่มีตัวเราก็ว่างเปล่าเดี๋ยวหลังใหม่และแอกทานเข้ามาหาและว่างหรือยังว่างเปล่าหรือยัง。 ปวดหัวกับพวกนี้เหลือเกิน。 เข้าใจไหมเนี่ย。 เข้าใจค่ะเนี่ยให้เห็นวามันผิดพลาดตรงไหนในการปฏิบัติชี้จุดบกพร่องแล้วเราก็แก้ไขซะก็ยึดยึดเนี่ย。 มันยดสบายแล้วก็สายอาการไม่สบายไม่ใช่。 สบายไว้แต่นี่ก็โดนดูไปหลายรอบแล้วนะสบายแล้วก็พักสายอาการไม่สบายเพราะว่าเนี่ยหลายคนแล้วเพราะวามันติด。 ดีรักช่วยชังเกลียรติทุกขภาพสุขเกลียรติทุกขภาพสุขดีรักช่วยชังที่รักช่วยชังเกียรติทุกขสุขที่หลวงปู่แหวนสุที่หนูให้จ้างท่านว่าเนี่ยทุกข์หนักหนอทุกข์หนักหนอตรงนี้เนี่ย。 ก็เพราะว่ามันมีตัวเราไปเป็นผู้รู้กันมันยังไม่ได้สิ้นศักยะที่ดีไม่เห็นว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราเนี่ยขันห้าเนี่ยไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเรามันยังไม่เลยผ่านานเลย。 มันต้องเห็นทั้งหมดก็ไม่ใช่ตัวเราจริงๆไม่ใช่บอกมาดูเอา。 แล้วก็เห็นว่าไม่ใช่ตัวเราในร่างกายแต่ของเราเห็นว่าไม่มีตัวเราจริงๆเห็นวามันไม่เที่ยงคือมันมีอยู่สองอย่างไม่เที่ยงคือกายไม่เที่ยงจิไม่เที่ยงก็แค่นั้นเนี่ยร่างกายไม่เที่ยงจิตใจไม่เที่ยงคิดถึงบ้านไม่ได้เป็นที่จังทุกครั้งอนััตาร่างกายก็จังทุกครั้งอน。 ัตาจิตใจก็เป็นให้จังทุกครั้งอนัตาแค่นั้นมีเห็นอยู่แค่นี้ไอ้ตัวเรานี่แหละตัวเราอย่างอื่น。 เห็นให้มันลงเป็นจังทุกอย่างหน้าตาให้ได้。 มันก็จะ。 ไม่มีตัวเราไปยึดว่าตัวเราเป็นผู้รู้มีตัวเราเป็นผู้รู้มันก็ได้แต่รู้ตามความเป็นจริงมันก็จะไม่มีผู้ยึดเอามาเป็นของของเรามันก็สิตัวเราก็เลยสิ้นของของเราด้วย。 การยึดถือเนี่ยมันก็ยึดด้วยสองอย่างคือยึดด้วยปัญหากับยึดด้วยทิธี。 ยึดด้วยปัญหากับยึดด้วยที่ติ。 ปัญหาอยากอยากได้อยากเอาอยากได้อยาเอาในการพัหาอยากได้อยากเอาอยากเป็นนั่นอยากเป็นหนี้อยากเป็นนั่นเป็นหนี้เพราะว่าปัญหาอยากให้เป็นอย่างนั้นอยากให้เป็นอย่างนี้หรือดิ้นลนใสหรือดิ้นลนทุกๆๆมากเลยอยากออกจากทุกอย่างออกจากทุกเนี่ยอยากออกจากพบการการปกันหาเ。 หมือนกันการ。 นิรถไปหาการ。 ภาสนาวันที่ลงเข้าไปหาพบ。 ตัวได้วิภาวะสนามันดิ้นรนเพื่อจะออกจากพบ。 มันอยากจะทุกอย่างทุกอย่างทุก่มไห้กันมาเนี่ยอยากทุกอย่างทุกเป็นปัญหา。 มันก็เลยปัญหาดับพุทธเจ้าพระประเทศพเจ้าพระหลานทั้งหมดระดับปัญหา。 ยึดถือยึดบ้านถือบ้านด้วยปัญหาการยึดบ้านบ้านยึด้วยอะไรแล้วอะไรเนี่ยเราอะไรไม่มีปัญหากับอะไรเลยดูดูใ，จ，ข，อ，ง，เ，ร，า，เราไ，ม่มีปัญหา，ก，ั。 บอ，ะไรเลย。 เราวเปล่าเราพานว่างแล้วเราไม่มีตังกับอะไรอันนี้ย。 มันไม่มีอันนี้คือมันเป็นวิชาโดยไม่รู้แล้วมโนด้วยนะ。 ความจริงมันมีปัญหากับทุกอย่างนัแหละแต่จริงๆอ่ะแม้แต่มันไม่มีปัญหานะมันก็ยังมีที่ผิดมีความเห็นผิดยึดบ้านถือบ้านว่าเราว่างเปล่าเรานพพานเราไม่คิดอะไรในโลกไม่มีอะไรมีค่าต่ออดใจของเราอย่างนี้ก็เลยมีเรามีของของเราอยู่ได้บอกว่าไม่คิดอะไรไม่มีปัญหาแต่มั。 นก็มีที่ความเห็นจะเป็นวิชาอยู่。 บันทึกละเอียดมากพรวกนี้。 ไม่มีครูบาอาจารย์ที่มอแน่เขามังจริงๆ。 ยากที่จะผ่านได้ขนาดนี้มือแน่ๆก็มังขมังยัง。 ไม่ใช่บอกว่าเราเป็นครูบาอาจารย์ที่มึงได้มันข้างมังนะ。 ใครไปหาได้ครูบาอาจารย์ที่มือแน่ๆ。 ข้าวมังกระมังเนี่ย。 ฉันฝันเปี้ยงยงอย่างนี้。 อย่างนี้ต้องสิโลลาชเลย。 เข้าไปหาฉันฟันเลยอย่างนี้。 มันจะไม่รอดเลยเดี๋ยวติดอยู่แค่ว่าติดเอาตัวเราเข้าไปดูไปดูไปเห็นไปเป็นเอาตัวเราก็ไปดูไปดูไปเห็นไปเป็นตรงนี้ไม่รอดตรงนี้มันรับเวลาไปดูจิตมาหาเราเนี่ยทั้งร้อยแทบไม่มีใครที่จะหลุดรอดได。 ้เลย。 ต้องไม่ผ่านศักยภาพติมาก่อนลงแก่ใจจนสิึกษาบ้านเป็นตัวเป็นตน。 ไม่ใช่ว่ามโนเอาหน้าที่ที่บ้านถึงบ้านเป็นต้นว่าเราไม่ยึดถืออะไรแล้วเราไม่ยึถืออะไรแล้วคือเวลามันสิ้，น，จ，ร，ิ，ง，ๆ，ม，ันระ，เบิดโลกธา，ต，ุ。 ไป，หมดเลย。 เวลาที่พี่นากายเนี่ยตายผังหนอนขึ้นถนนออกจากตาออกจากปากจมูกถนนไหเขียวขึ้นแยะหนอนไหลออกมาเนี่ยไปดูอะไรนะปธนพรเพลงของเขาร้องแล้วก็ทำเป็นอะไรนะเขาเรียกอะไรนะหรืออะไรนะ。 ที่ที่เขาทำเป็นภาพอ่ะที่เพลงชื่อเพลงอะไรอะไรนะลมหายใจสุดท้ายเนี่ยโฆษณาเขาหน่อยก็ได้กลับลมหายใจสุดท้ายเนี่ยเพลงนี้ดูmvขาได้ดูบ่่อยก็ติดตาติดใจ。 พิมพ์ก็ไปในgoogle googleพิมพ์ว่าภกรรมฐานขึ้นเต็มเลยทั้งทั้งคืนไม่ต้องคิดว่าจะต้องดูเพื่ออะไรก็ดูติดตามติดใจทั้งวันทั้งคืนทั้งวันทั้งคืนทั้งวันทั้งคืนดูด้วยเนี่ยรู้อย่างนี้เอาอย่างนั้นเอาอย่างนี้。 ใจเองเนี่ยมันไม่ไปไหนลูก。 จะไปดูสวยๆงามๆจะไปดูหล่อๆก็แล้วกัน。 กูเนี่ยดูแต่มันเน่าดูทั้งวันทั้งคืนมันก็ลงแก่ใจมาถึงตัวเราได้นะดูจากข้างนอกเข้ามามาเปรียบเทียบข้างในว่าเราเองก็ต้องเป็นอย่างนี้เราไม่อาจอย่างอื่นไม่ได้การพิน่าจะจะพ้นทุกข์ได้ต้องลงที่ตัวเรานะไปลงที่คนอื่นไม่พ้นทุกข์。 หรอก。 มันไม่พ้นทุกข์เดี๋ยวก็เนี่ยเราไปดูข่าวดูโทรทัศน์บนหนังสือพิมพ์คนต้องตายคนนี้ตายคนนั้นพัดภาคนะแล้วอ่านหนังสือพิมพ์ฟังข่าวทุกวันคนนี้ตายคนนั้นตายพัดภาค。 จากคนที่รักสิ่งที่รักเป็นทุกข์ในโลกเราไม่ร้องไห้เขาหรอกเพราะว่าเขาไม่ใช่ญาติพี่น้องเราไม่ใช่สามีไม่ใช่ภรรยาไม่ใช่ลูกไม่ใช่พ่อแม่พี่น้องแล้วก็ไปร้องไห้ไงแต่พอเป็นของเรานะน่ะร้องไห้。 แล้ว。 มันเลยต้องพินาเข้าเอามาดูๆแล้วลงแกให้ลงเป็นตัวเราได้ว่าเราก็ต้องเป็นเช่นนี้เราก็ต้องไปอย่างนี้ความตายเราก็ต้องเป็นเช่นนี้ไม่อาจเป็นอย่างอื่นไปได้ย้ำอย่างนี้แล้วก็ก็ดูไม่ต้องวันทั้งคืนต้องทั้งคืนก็ลงแก่ใจเองแหละไม่ต้องไปเที่ยวเขียนมันว่าเดี๋ยวนี้。 เดี๋ยเครียดมากเลยปวดหัวมากเลยบังครับมันจะไปยังไงมันยังไม่ถึงเวลาจะก็ดูไปเรื่อยๆ。 ไปเรื่อยๆถึงเวลาก็ผมเองแหละ。 บังคับคนดูดูครั้งสองครั้ง。 ทำไมไม่ปวดหัวมากเลย。 จะดูครั้ง2ครั้งเขาดูกันเป็นปี。 พี่นาก็แบบเนี่ยย。 เดินกับพงปล่อยวางเองลำโพงไป่อยวางมันระเบิดหมดเลย。 มันเห็นอะไรสลายเหมือนกับอะไรรู้มันหลุดออกไปจากใจเราเนี่ยออกไปนั่นแหละ。 น้ำตาร่ว่วงและสุดและ。 โลกกับธาตุเหมือนกับอะไรมึงปั่นป่วนไปเลยอ่ะบอกไม่ถูกเลยมันลงแก่ใจถึงหัวใจอ่ะน้ำตาลงเลยนะ。 กระตกตะลึงเลยตะไปเลยไม่รู้เกิดอะไรขึ้นอีก。 ไม่ใช่ว่า。 แต่พวกมโนมโนเก่งนะยอมรับ。 ยอมรับจริงๆเพราะอะไรว่าเนี่ยหนูเก่งมากเลยคือเราก็บอกวามันไม่ใช่มันเป็นที่พานไม่ใช่ที่พานจริง。 พูดยังไงเนี่ยนู้นไงนี่มันมันยังไม่ใช่ยึดบ้านถือบ้านมันยังไม่ยังไม่ได้ละสักขยะที่ที่ไม่ได้ยึดมั่นถือบ้านไม่เห็นว่าเป็นตัวเป็นตัวเนี่ยมันยังเห็นว่าเป็นตัวเป็นตัวเราว่างแล้วเรานพพานแล้วเนี่ยมันยังยึดถือเขาก็ยืนยันว่านพพานแล้วนพพานแล้วแต่ละคนนะวงตาบ。 อพานแล้วนี่เวลามันมันเป็นเช่นนั้นจริงๆเนี่ยมันเกิดอัศจรรย์อะไรอีกหลายอย่างไม่ใช่ว่า。 เงียบที่ผ่านมาเงียบหรอกไม่มีเงียบอัศจรรย์อีกตั้งเยอะแยะ。 ตามหาบัวยโนแม่ครูบาอาจารย์ที่เคารพนับถือเนี่ย。 หลวงปู่มากพูดมาแบบนี้ไอ้เงียบไม่มีหรอก。 มันต้องอัศจรรย์มากมายอีกเยอะแยะพอ。 มรณภาพไปแล้วอาจารใหญ่มณภาพทำไมไม่บ้านถือบ้านอยู่ปี2ปีแล้วแต่ทำไมมัน。 มาถึงบ้านแต่ทำไมมันผ่านเงียบจังเลยเงียบเงียบแบบนี้ไม่ถูกเงียคุยกับว่าูจะบ้านเสียงเครื่องสายบรรเลงจัก，ร，ว，า，ล，เครื，่，อ，ง，ส，า，ยบรรเลงมีเส，ี，ย。 งง，สวดยโต。 ในจักรวาล。 หลายเหมือนกับพระเปรียบเหมือนกับพระพุทธเจ้าพระทั้งหลายในจักรวาลเหมือนกับเหมือนกับว่าขึ้นมาพร้อมกันแล้วก็สวดยามโตเลยคล้ายๆอย่างนั้นเหมือนกับว่าขึ้นมาพร้อมกันแล้วก็สวทยานโตโพธยามูเลจักรยานนนันต์ที่วนพรมน้ำมลเ。 นี่ย。 เราแบบนี้ก็มีแบบนี้ก็เกิดอะไรเลยเกิดแสงขึ้นจักรวาลทองคำเลยเกิดจ้าไปหมดอย่างนี้ก็มีเสียงกองอย่างนี้ก็มีเทเทดากับอย่างนี้ก็มีพูดอะไรมีหมดเลยว่าอะไรอ่านมากแล้วก็มดู。 มนมโนทุกอย่างให้เหมือนเราเราบอกเราที่ว่าปฏิบัติแบบไหนมันมันเป็นแบบนี้เนี่ยตามหาบอกว่าคนจะเป็นที่ผ่านานแล้วไปดูในพระไตรปกคนจำเป็นที่ผ่านต้องเป็นยังไงแล้วก็ก็เหมือนค่อยๆทำจริอย่างให้เหมือนอย่างนี้ก็เหมือนอย่างนี้ก็เหมือนอย่างนี้ก็เหมือนคอย่อยทำทีล。 ะอย่างในใจตัวเองให้เหมือนหมดเลยทุกอย่างแล้วจิตใจจะต้องมี。 เป็นยังไงอ่ะ。 บ้านบ้านไม่อะไรก็บ้านบ้านในโลกเดินไปบ้านหมดเลยทุกอย่างเหมือนหมดเลยแล้วเหมือนแต่อัศจรรย์นะไม่ใช่นะอัจะยังไงเหมือนหมดเลยต้องเชื่อเลยพวกที่มโนเชื่อจริงๆเลยยอมเลยยอมยอมก็。 จะไปไหนก็ไปไปที่ชอบที่ชอบ。 แล้วไปที่ชอบเลยแบบนั้นคือมโนหมดเลยทุกอย่างคือเรียนแบบทำไมเป็นแบบนี้ทุกอย่างเลยก็เหมือนหมดเลยนี่ตรวจเช็คตรวจเช็คแล้วก็เป็นแบบนี้มาหลายคนนะแบบนี้ไม่ได้คนเดียวนะที่ผ่านว่าภายในข้อเดียวเสร็จแล้วเขาก็บอกให้ตรวจเช็คตามไตรเหมือนไหมเหมือนไหมเหมือนไหมถูก。 ถูกเหมือนถูกเหมือนก็เหมือนเหมือนหมด。 แล้วก็รับรองกันเอง。 ให้เซเกตรับรองกันเองว่านผ่านแล้ว。 สวัดีครับ。 โอ้โหจบไม่ลงเลยตอนนี้รับรองกันเอง。 สอนกันเองรับรองกันเองก็จบไม่ลงเลยตอนนี้。 มโนอะไรเหมือนหมดเลยตอนนี้เพราะมีอะไรสภาวะอัศจรรย์ยังไงมีหมดทุกอย่างต้องยอมเลยอย่างนี้ที่ชอบที่ชอบถูก，แ，ล，ะ，เ，ก，ิดต，า，ม，ใ，จ，ยืนยันก็ตาม，ใ，จ，อย。 ่างนี้。 สิธี。 ก็ตามใจอย่างนี้เข้าใจไหม。 เข้าใจค่ะ。 ต้องละศยะที่ดีก่อนนะความเป็นตัวตนก่อนมันไม่ใช่ละแบบมโนต้องพิจารณาแกใจไม่ใช่ไม่ใช่ของเรายังยังไม่ได้มโนแต่ไม่ถึงว่าของเราจะไปจับว่างและรังเกียจอาการไม่สบายไม่ใช่มโนแบบนั้นเรายังดีรักช่วยเกลียดทุกขทุกียทุกขทุกดีรักฉันแล้วปล่อยตรงนี้ไม。 ่ได้。 ผ่านมาไปติดสบายเยอะ。 ก็ตรงนี้ถึงบอกวามันแก้ไม่ได้แล้วนะว่าต้องกลับไปพิจารนากายให้ได้แล้วมันจะเลิกยุ่งกับจิตสบายหรือไม่สบายเด็ดขาดไปเลยมันก็เลยเหมือนเราก็เห็นเลยว่าเรายังเราก็อยากให้ไม่ได้ยอมรับทุกอย่างที่มันเป็นจริงๆมันก็เลยทำให้เรามองไม่เห็นชัดกว่าแต่ก่อน。 นะคะ。 เฮย。 วันนี้เวลาเจ็บมันยังมันจะมีเจ็บไข้ได้ป่วยบ่อย。 ไม่ชี้เจ็บบกันจับสบายจับบ้านจับเบานะจะติดอย่างนี้เจ็บไข้ได้ป่วยบ่อยไม่จะเป็นโรคเนี่ยตาไม่ต้องไม่ต้องเป็นหมอไปตรวจเลยเนี่ยมันจะบอกให้เลย็วคที่เป็นชีวิตีเลยนะโรคภูมิแพ้อันดับแรกเก็ดเลือดต่ำเป็นไมเกรฑปวดหัวหัวข้างตัวปวดเมื่อยตามตัวปวดล้าวไปทั่วตัวเ。 หมือนปวดกระดูกปวดแทบจะระเบิดเลย。 แล้วก็。 ลิ้นเป็นฟ้าขาวกินข้าวไม่ได้。 ขอบตาดำเป็นหมีแพนด้า。 ขอบตาดำนี้ไม่ได้ก็คันในตาขอบตาคันตามตัวบ่อยไม่ทราบสาเหตุของกดไลค์ย้อน。 เนี่ยมันมีเหตุเดียวเลยจับว่างจับเบาจับสบายเหตุเดียวเลยแต่ออกอาการที่ป่วยเนี่ยมากมายถึงขั้นตายแล้วหลายคนแบบนี้คือจับบ้านจับเบาจนกระทั่งสารเคมีในร่างกายไม่ทำงานแล้วก็ตายไปเลยทำให้สารเคมีในตับไม่ทำงานในปอดไม่ทำงานในสมองไม่ทำงานต。 ายไป。 ที่บอกเนี่ย。 ทั้งหมดทั้งหมดเลยจะไม่เป็นเป็นทั้งหมดที่บอกข้าสบายสอนมาแต่เราก็จับสบายมาอยู่ก็เลยติดกรรมติดมาเนี่ย。 ติดนิเฉสงบนิเฉยว่าเราสบายแก้นะเวลาไปก็ไปวนเวียนไปเป็นวตลกกายเกิดเป็นสัตวฉานก็นานก็ก็เป็นคนอีกเกิดไม่รู้โอกาสจะได้กลับมาเป็นคนสักทีตอนนี้ก็ติดอีกติดแต่ถ้าติดอย่างนี้มันก็ยังไม่มันก็ยังเกิดมาปุ๊บก็จะเป็นคนที่。 ลักษณะของเหมือนไบโพล่า。 แล้วก็จะ。 โรคภูมิแพ้。 ก็ติดมากๆนะติดต่อสบายมากๆเป็นลงใบโคราชเกิดมา。 อยากให้ไบโพล่าคนสองอารม。 แล้วก็แต่ถ้าถึงขั้นแบบว่า。 มโน。 มโนแบบว่า。 ไปยังไปทำงานเนี่ยในที่ทำงานมันน่าเบื่อมากเลย。 พวกนี้ย。 คุยกันกับเปละไม่เป็นเรื่องเป็นราว。 ทำให้เราหนุกหูรำคาญทำยังไงอยู่ในที่ทำงานรำคาญเราทำความรู้สึกว่าให้ทุกคนในที่รำคาญหายหมดแล้วก็เราคนเดียวอยู่ในนั้นก็กลับถึงบ้านก็ที่คนที่บ้านนี้น่ารำคาญก็ทำให้คนในบ้านหายหมดแล้วเราก็อยู่คนเดี。 ยวใน。 มีเราอยู่คนเดียวในบ้านแล้วก็พอในโลกนี้ไปไหนเดินไปเดินมาก็ไปเจอคนในตลาดเดินอะไรก็เบื่อๆคนพวกนี้เบื่อเบื่อลเสียงดังเบื่อเบื่อเบื่อเนี่ยรำคาญก็ให้เราเดินไปไหนมีแต่เราคนเดียวในโลกนี้คนอื่นหายหมดทุกอย่างในโลกนี้หายหมดมีเราคนเดียวในโลกนี้เราดับได้แล้ว。 ก็เวลาพอโดนโดนด่าโดนเจ้านายด่าก็ไม่ได้ยินเสียงเจ้านายดับดับเสียงเจ้านายได้。 คือดับได้เลย。 จับเสียงเจ้านายได้เลย。 เจ้านายด่าด่าๆไปแต่ไม่ได้ยินเสียง。 พวกเรานี้นะลูกวงตาว่านะ。 ไม่มีอะไรวิจัยร้อยเปe rเซ็นต์。 คือ。 ความเห็นส่วนตัวแล้วพวกนี้。 พอตายไปจะเป็นออทิสติกดาซโดม。 ไปเกิดใหม่จะเป็นออทิสติกดาวซโดม。 ามันตายด้วยค่ะที่มันดับ。 ดับขาดแบบนี้คือไม่รับรู้อะไรเลย。 กฎหมายปุ๊บ。 วิญญาณจากร้านวิญญาณนี้จะไม่รับรู้อะไรเลย。 คือ。 มันจะถูกเอาวิชาเนี่ยกุ้มไปนะแล้วก็ลอยลองไปหาพบไม่มีไม่รู้จะไปพบไหน。 ไม่มีพบนะพวกนี้แต่ขาตั้งชื่อว่า。 วิสัญญียภพ。 คือพบที่มันดับจิต。 วิสัญญี。 นดยาดยาสนุกแล้วพรุ่งนี้จะลองไปหาพบไม่ได้นะเวลาพอในธรรมจักร。 w็บ。 พระพุทธเจ้า。 โกวนพง์ธโกพงรู้แจ้งแล้วหนอญาคือรู้แจ้งชื่อธยโงรู้แจ้งและนอนเห็นจิบธรรมมังมีความเกิดขึ้นเป็นธรรมดายอมดับไปเป็นธรรมดา。 แค่นั้นแหละเทวดาก็จะมีบทสวดตั้งแต่เทวดาชั้นชั้นที่หนึ่งชั้นที่สองชั้นที่สามชั้นที่สี่ชั้นชั้นพรมชั้นพรมทุกชั้นสรุปแล้วเทวดาทุกชั้นอนุโมทนาศาลุการหมดเลยแต่เขาข้าม。 เนี่ยเขาคาดชนี้ไปเลยเขาวงเล็บไม่มีนะไม่มีเทวดาชนี้ที่อากาศผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย。 มันจะพบหนึ่งในทำมาจากสูตรสวดเขาเรียกเนี่ย。 ไม่ได้รวมพรมรูปปพรมเขาบอกว่าไปอยู่รูปผมมความจริงล่องลอยไปเลยก็ไม่ใส่ชื่อในรูปผมความจริงมันคือพวกนี้สันดี。 สันญีหรือผมลูกฟักพวกผมลูกฟัก。 ไม่สามารถจำเสียงให้บลือรชได้。 ไม่รู้เรื่องอะไรเลยโดนห่มเลยดับจิตแล้วพูดปฏิบัติจะชอบทำแบบนี้เยอะนะทำแบบนี้แล้วก็ตายแล้วจะไปเป็นออทิสติกโดน。 ไปเป็นสัตฉานก็เป็นสัฉอทิติโดมเพราะว่ามันก็จะเป็นไปเนี่ยเพราะว่าหยังพูดอยู่ไม่แตก。 อะไรหลวงตาเคยเห็นคนที่เขาพเด็กอตามที่โดนที่พ่อแม่เขามาคุยธรรมะกับลูกตาแล้วก็พาลูกเป็นอทิสติกดาวโดนมาด้วย。 เวลาก็นอนใกล้ๆลงตาเนี่ยใกล้ๆพอคุยธรรมะเด็กมันคงเคยฝึกจิตมาคุยธรรมะเด็กปุบ。 อยู่ๆเด็กมันความเข้าใจมันหัวเราะเนี่ยไอ้ที่หมันแตกมันแตกแล้วก็ไอจิอะไรเนี่ยมันเหมือนฟ้าแรกเลยเหมือนไอเหมือนไอ้ไฟช็อตที่เป็นที่มันไฟแรงมากเนี่ยตามันเหมือนกับแสงไฟมันเข้ามาในตา。 ดูตา。 ทำไมเด็กปกติพวกนี้ทำไมกำลังจิตแรงขนาดนี้นะ。 ขนาดนี้กำลังจิตเท่ากับเหมือนกับไฟสเตa t i o nชอดเลย。 แต่ทำไมมันห้มเร็วมากเลยกลับก็อยู่ในห้องว่างมีห้องห้องนึงที่เขาสร้างเอาไว้มันเป็นในใจเขาเนี่ยมันเหมือนกับเป็นลูกโป่งวิทยาศาสตร์ที่มันเหนียวมากเดี๋ยวที่สุดในโลกนี้ไม่ขาด。 ไปเลยแล้วก็กลับไปอยู่ในห้องนั้นเดี๋ยวสว่างวเดี๋ยวแล้วก็กลับไปเลยตอนนั้นจะดีใจมากเลยนกว่าถ้าเราสามารถทำให้ลูกปปวิเนี่ยที่เดินแท้ไว้เนี่ยยิงให้มันแตกแล้วก็มันก็เด็กวันนี้ก็หายเป็นปกติแล้วกำลังจิแมลงด้วยแบบนี้มันก็ฝึกจิตมาจ。 ำผิด。 เลยยิ่ง。 ออกหน้าจริจริงที่ไอ้ลูกโป่งที่มันแตก。 แผนที่มันจะหายนะมันสร้างใหม่อีกแต่ใหม่ใหม่ตายแล้วเวยแบบนี้ใครจะไปช่วยมันได้เพราะว่า。 มันเราเวลาเราหลังเรามาถามพวก。 ทำไมทำแบบนี้。 เราว่าเท่าไหร่ไม่เชื่อเขาก็บอกว่าอาจารย์ไม่รู้นี่มันคือวิมานใจมีชีวิตอยู่ได้ก็เพราะไอ้ห้องห้องที่สร้างไว้นี่นะ。 บันทึกมีชีวิตอยู่ได้พี่มาานใจแล้วจะไปช่วยเป็นยังไงมันรู้ว่าตรงนี้พี่มาานใจมันบอกว่าถ้าไม่มีตรงนี้แล้วก็ไม่อยู่ไม่ได้เลยชีวิตต้องตายแน่ที่อยู่ได้ไม่ทุกๆวันนี้ก็เพราะพี่มาใจนี่แหละเอาไปสร้างห้องวิมาานใจใส่กุญแจล็อกตู้เซฟไปเลยจะไม่รับรู้อะไรในโลกเล。 ยก็ตายใครระเบิดตู้เซฟมันก็สร้างใหม่อีกเราจึงรู้ว่าวิชามันเป็นขนาดจิตไว้จะรู้ว่าวิชาเกิดดับได้เวยนี่แห，ล，ะ，เราเห็นวิชาเก，ิ，ด。 ดับได้ไง。 ปฏิจาุบาลมันเป็นขนาดจิตขนาดจิตขนาดจิต。 แต่มันหลายขนาดที่เป็นวิชาหมดทุกขนาดที่มาต่อกันลูกโซ่เนี่ยมันเป็นวิชาทุกขนาดที่มันก็เลยกลายเป็นเหนียวแน่นไปหมดเลย。