当我们能够完结于自身时，一切都会平静消失，整个世界也会平静下来。无论发生什么，只要我们放下心，这就是主开关。当我们的自我消逝，或者拔出灯芯时，一切都会熄灭。 圣者们熄灭了自身所有的烦恼之火。当拔出灯芯，也就是我们自身时，所有的轮回，在痛苦中的所有生死轮回都会熄灭，整个世界都会变得寂静。 这是一个非常宏大的景象。当拔出灯芯，自我消失时，整个世界，直到宇宙都会变得寂静。所有天界都会知晓。我们的师长们真正进入这种状态时，所有天神都会一起随喜赞叹，从最底层到最高层，整个宇宙都在随喜赞叹。 当佛陀入灭，永久地拔出灯芯时，所有有心灵、有能力、有智慧的天神都会知晓。 当龙普元（Luang Pu Waen Sujinno）证悟并进入涅槃时，拔出灯芯，也就是无明熄灭时。龙普元当时在清迈，正在和龙普铎（Luang Pu Duesh Ajahn Thate）一起苦行，他们是亲密的朋友。还有龙普考（Luang Pu Kao Analayo），他已经是阿罗汉了。当时好像还有龙普瑞安（Luang Pu Rian Waralapo）。后来回到清迈，与大导师龙普曼（Luang Pu Mun Bhuridatta）在一起后，龙普元、龙普铎、龙普考就各自到森林中苦行。 在交谈中，龙普铎和龙普考似乎打算同行，三位一起，因为他们是亲密的朋友。两位已经证悟，一位尚未证悟，所以他说他不打算同行，因为另外两位要回东北部。龙普铎和龙普考要去东北部，但他们也一起在清迈苦行。三个人一起，两位已经证悟，自己尚未证悟，所以他不想跟他们走，而是选择在清迈精进修行。他们一起精进，交谈时已经知道彼此的状态，经常交流，也知道朋友已经证悟。 当龙普铎和龙普考回到东北部时，在龙普元入灭的那个星期，整个世界都在震动，就像宇宙中发生了爆炸。另一位龙普说：“这是谁的？谁证悟入灭了？” 应该是龙普考。他用心观察后说：“元老元（龙普元）入灭了。”然后他们同时随喜赞叹，虽然身处不同的省份。 拥有神通的人，所有有智慧的天神都会知道。阿罗汉也会知道。拥有智慧的人也会知道。因为所有人心中的觉知本质是相同的。佛陀的觉知本质没有区分是哪位佛陀，或是哪位阿罗汉，他们知道的是一样的，是相同的根基，是同一个宇宙，所以宇宙中发生任何事情，他们都会知道。这就像同一片海水，当闪电击中海水时，因为是同一片海水，所以都知道发生了什么。 刚才只是一个念头，整个世界都在震动。但这并不持久，也不是依靠自己的智慧断除烦恼。这是龙达给予的智慧。如果将来你们自己修行，必须要有觉知和智慧才能自己证悟，成为独立的人，靠自己的觉知和智慧来熄灭无明。但现在这是龙达给予的智慧，只是一个念头，就足以让整个世界震动。如果你们用自己的觉知和智慧熄灭无明，那将会是永久的独立。但现在这是龙达给予的智慧。 可惜这种给予只有一次。如果你们有觉知和智慧，就已经足够了，因为你们已经知道方法了，就是要熄灭无明。要知道熄灭无明的方法，不是去让它熄灭，而是用内心的觉知来熄灭它。无明生起，然后用觉知熄灭它，而不是去努力熄灭，试图去驱逐无明，那样反而会变成无明，明白吗？ （详细复述） 刚才在指点之前是怎么样的，会怎么样，现在又会怎么样？之前世界震动是因为看到了什么，还是其他原因，之后再说。刚才我们自己也在讨论。现在非常重要。首先是试图去驱逐心中生起的行蕴现象，好像有一种阻力，不愿接受它进入内心。但龙达指点后，就想去看到龙达所说的那些现象，试图去看到龙达指点的每一个现象。龙达就问要做什么。突然内心闪过一个念头，不用去驱逐那个现象，只要熄灭我们自己要去驱逐那个现象的心。然后无论发生什么，都让它发生，看到我们只是停止干预，让它自然发展就好。是的，真正的修行就是这样。你们明白了吗？你们明白吗？我明白了吗？熄灭无明，熄灭的是我们想要去做的心。如果你们明白了，就不会再感到焦虑。熄灭无明，不是靠我们去做才能实现，那是烦恼。因为如果想要靠我们去做才能实现，就会感到焦虑。 (有没有人想说什么，可以提问） 不早不晚，我一直在反思，之前我们所做的修行都是出于无明。一切都源于因，痛苦是果。我们总是试图投入其中去创造因，想要增长觉知等等，而没有真正看到这个过程，没有看到有“我”投入其中去创造因。我们从一开始就没有看到没有“谁”去创造因，而是直接略过了。有创造因的人，没有觉知，没有止息，没有想要停止的人，这个想要的人就是“我们”，执着于“我们”。以前不理解阿姜查（Ajahn Chah）曾说过的话，超出因果，我们只能造因，好因带来好的结果，这是我们错误的理解。 我总是试图去观察，然后发现会有一种控制，一直在思考的觉知。还有一点是，实际上内心是会感到满足的，满足于去那样，满足于思考，总结，内心会感到一点点满足，喜欢享受这种状态，这是之前从未发现的，现在才看到。但是好像还有“我们”在试图去观察。如果有一段时间，过度努力，就会感到头痛。没有意识到这只是行蕴在试图观察，停止就好。如果无法及时觉察，也会出现症状。 你们所走的这条路，龙达也走过。龙达曾经沉浸在思考佛法，听闻、复习、思考、分析、辩论、研究、批判性思考、沉思、反省、总结中。越是思考，越是反省，越是阅读，越是听闻，就越是精通，并且对精通的知识、见解和理解感到满足。心灵思考、分析和批判的能力变得越来越精通。龙达曾经整天整夜地阅读，整天整夜地听闻佛法，直到完全理解。虽然我从未见过他，但我能分辨出什么是真正的佛法，什么不是真正的佛法。如果将我读过的书籍加起来，应该有数万本。如果把听过的音频文件加起来，应该有数万个，都是来自不同的师长们。还有阅读三藏，以及听别人朗读三藏。然后进一步分析，就变得更加精通。参加考试，做硕士、博士论文，就更加精通，然后对精通的知识、见解和理解感到沾沾自喜。 但后来我开始意识到，好像停不下来了。无法停止就是烦恼。即使要睡觉，心灵也会一直在分析、批判、辩论，总是将佛法拿来分析、批判和辩论，根本停不下来。我知道这是烦恼。试试看停止，真的停不下来，它失控了。总是喜欢分析、批判和辩论，并且越来越精通，越来越深入，停不下来，真的是烦恼。这意味着它已经凌驾于我们之上了。不是我们，不是觉知和智慧凌驾于它之上，而是它凌驾于觉知和智慧之上。觉知和智慧知道它在牵引着我们，让我们不断地思考、分析、批判和辩论，然后感到充实和满足于这些知识和理解。但觉知和智慧开始观察到为什么它能整天整夜地控制我们，当我们想要停止时却停不下来。这意味着烦恼的力量，这种习惯性的力量，比觉知和智慧的力量更强大。现在觉知和智慧已经无法超越它了，我看到了这一点。 然后我慢慢地不按照它说的做，即使它想要说，我也不按照它说的做，也不试图去熄灭它。一开始我误解了，试图去熄灭它，让它停止分析、批判和辩论。我发现试图去熄灭它本身就是烦恼。问题在于不满足。一开始我们执着于满足，满足于分析、批判和辩论，这让我们变得精通。当我们变得非常精通时，就会产生很多特殊的知识，不仅仅是理解，内心的特殊知识也会越来越多。有时佛法会来告诉我，想要拥有这种工具吗？想要拥有这种特殊的知识工具吗？我们可以帮助很多弟子，帮助其他人。拥有内心的特殊知识，可以拥有很多工具，可以帮助很多弟子，帮助其他人，你想要吗？佛法会不断地以这种方式出现，你想要吗？但是需要花费一些时间，需要再花一些时间在这里精进，不会太久。 不知不觉中，就像在玩游戏。玩电脑游戏，走在修行的道路上，就会有人告诉你继续收集这些东西，好像将来会有用。收集更多的积分，继续前进，收集更多的工具。到达终点需要多久？需要很多年。收集工具，佛法会不断地以这种方式来诱惑。然后就会变成真的，给你真正的工具，是真的。但是会耽误时间。每次佛法来告诉你是否要收集工具时，如果收集工具，就会耽误更多的时间，得到这些工具并不难，只需要一个月左右的时间，浪费几个月的时间。被诱惑，感到满足、快乐、高兴和欣喜。 然后我才明白，这是要让我成为佛陀吗？这是要诱骗我，让我去了解森林里所有的树叶，而不是佛手中的一片树叶。佛手中的一片树叶是四圣谛。佛陀入灭是证悟了四圣谛。而现在是了解森林里所有的树叶，这是要成为佛陀了？佛手中的一片树叶和你们拿来教导了四十五年的是哪一个？不是四圣谛，不是苦、集、灭、道。但我所证悟的是森林里所有的树叶，无法拿来教导，因为人类的生命太短暂了，仅仅是四圣谛，一生都未必能完全证悟。我们所知道的是否是四圣谛呢？是不是在收集工具，收集用来帮助弟子的知识？收集得越来越多，走进了森林，就像这样，然后我才放下，不收集了，停止了。要知道满足，知道满足就好。一开始感到快乐，想要得到，并且欣喜满足于所证悟的佛法，分析、觉知，然后产生觉知，变得精通，佛法也随之而来，还有内心的特殊知识。 但是，到此为止就好。开始对继续装饰感到不满。感到不满却不自知，试图去熄灭它，让它停止分析、批判、研究和辩论，结果陷入了另一个极端，就是不满足。因为有“我们”，有“我们”在试图去熄灭不满。我们想要它停止。这种不满产生了自我。这样就有了自我。无论是满足还是不满足，都有自我。所以看到了满足和不满足，成为了要去熄灭或者迷恋装饰的自我。满足是行蕴装饰，不满足也是行蕴装饰。但是不满足更加糟糕，因为它是无明、贪爱和执取，是导致轮回的缘起。而分析佛法并不是轮回，分析停止，然后重新分析，又停止。 我们想要分析或者不想要分析的心，这个心才是导致轮回的原因。分析或者不分析并不是导致轮回的原因。轮回的原因是执着，是满足和不满足，是无明、贪爱和执取。所以看到了这个自我，然后不再迷恋任何一个。看到如果迷恋其中一个，想要让它分析，想要收集所有的工具，成为内心的特殊知识，用来帮助他人，后来才明白这是要成为佛陀，就停止了。然后也不想让它分析，这都是出于“我们”的执着，我们执着于自我，贪爱和不贪爱就变成了问题，因为不了解，因为无明，然后执着于自我，这就是执取。它存在于无明、贪爱和执取之中，它存在于本来的心中，原来的心中，它不存在于五蕴之中。五蕴只是工具，五蕴没有无明、贪爱和执取，五蕴只是工具，它与任何人无关，它只是工具。 但是错误在于使用工具的人。今天我们运用无明、贪爱和执取。无明、贪爱和执取，也就是缘起，它不存在于五蕴之中。五蕴只是按照正常的生命运作过程，没有无明、贪爱和执取。错误在于本来的心中，原来的心中所存在的无明、贪爱和执取，它执取五蕴为自我，然后错误地使用工具来满足它自身，满足自我的需求。 非常重要的一点是，我说的是重点。五蕴不是无明、贪爱和执取。五蕴只是工具，只是工具，就像一把刀。刀本身并没有罪过。我们用刀来切菜，用刀来切肉，用刀来削水果，每天都用刀来做饭。罪过不是刀本身，而是拿着刀去刺杀别人的人。罪过就是无明和贪爱。问题在于使用者。刀本身并没有罪过。五蕴本身并没有罪过。它不会导致轮回，也不会带来痛苦，因为执着。而是因为使用五蕴的人是无明、贪爱和执取，就像拿着刀一样，五蕴就像一把刀。刀本身并没有罪过，但是使用者拿着刀去刺杀别人，这就给自己带来了罪过，必须要坐牢，要接受地狱的惩罚。 但是当理解，了解之后，使用者，也就是无明、贪爱和执取，死亡时，五蕴也就消失了，它也就解体了。使用者用刀，也就是用五蕴去造成罪过的情况就不再发生了。也就不会再去接受罪恶的惩罚了。就不会有（坏的结果）跟随了。这个比喻非常重要，如果你们修行不明白这一点，龙达是完全明白的，那就没有什么需要去做的，没有什么需要去干扰的。五蕴会说什么，就让它按照五蕴的方式存在。刀放在哪里，以什么方式使用，都按照它本来的方式存在，它也按照它本来的方式移动，但是没有无明、贪爱和执取的使用者，不会拿着刀去杀人，不会拿着刀去伤害自己，也不会再给别人带来麻烦。 顺其自然就好。但是当无明，当使用者使用五蕴这个工具时，它只是一个工具而已，没有带来任何伤害。无明，也就是愚痴，在于使用者，在于将五蕴用于给自己和他人带来痛苦。做出违背道德伦理的行为，想、说、做违背道德伦理和法律的事情，给他人和自己带来痛苦和麻烦。熄灭无明、贪爱和执取，熄灭愚痴，是在本来的心中熄灭，是在本来的心中熄灭。 如何熄灭？无明、贪爱和执取，附着在本来的心中的习气，通过了解真相来熄灭，了解五蕴不是行蕴，色、受、想、行、识是实相，但它不会给任何人带来危害，它只是自然的工具，用来思考、说话和行动，按照正常的生命运作，然后熄灭。当看到五蕴是行蕴，就放下，就让它按照本来的样子装饰，每一刻都没有人去干扰五蕴。每一刻五蕴的症状是怎样的，都没有人去干扰。当熄灭了执取五蕴的自我，就不会再让五蕴造成自己和他人的痛苦和麻烦，不会再去伤害自己和他人，不会再给他人带来痛苦和麻烦。就像一把刀，五蕴就像工具。当不再有拿着刀去伤害他人的人，它就无法刺杀他人，无法砍伤他人，无法杀害他人。问题在于拿着刀的自我，执取五蕴的自我，执取五蕴并且用五蕴去伤害自己，伤害他人，带来麻烦，用于思考，用于装饰，让自己感到痛苦和悲伤，用于思考和装饰，让别人感到痛苦和麻烦，违背法律，必须要坐牢，然后死亡后还要去地狱接受惩罚。在现在的生命中必须要坐牢，死亡后还要继续去，去地狱坐牢，去接受加倍的罪恶惩罚。 理解到五蕴只是行蕴，就让它按照本来的方式装饰。问题在于有没有人去执取五蕴，执取五蕴去做会给自己或者他人带来罪恶的事情。熄灭执取五蕴，想要用五蕴去做恶事的人的自我。让它生起和熄灭，按照它本来的方式熄灭，没有带来任何罪过。五蕴的年龄到了，它就熄灭了。但是执取五蕴，用五蕴去造成罪过，必须要接受惩罚的自我消失了，这就叫做业力的终结。缘起法，你们所说的无明是行蕴的因，行蕴是意识的因，必须要去接受惩罚，那就结束了。终结于五蕴的行蕴只是思考、说话、行为的工具，按照生命必须正常进行的方式，以正确和公正的方式进行。但是执取五蕴的人，执取五蕴去做什么？思考什么和做什么，让自己感到痛苦和麻烦，让他人也感到痛苦和麻烦，不再发生了。在本来的心中熄灭无明、贪爱和执取，不是去驱逐五蕴，五蕴只是工具，没有罪过。是熄灭愚痴，熄灭执取五蕴的自我。然后五蕴这个工具用来让自己和他人感到麻烦，就是自我。 所以看到自我，无明、贪爱和执取，它是行蕴，是缘起中的行蕴，而不是五蕴中的行蕴。五蕴的行蕴只是按照正常的生命活动生起和熄灭，思考、说话和行动，结束后就结束了。但是执着和紧抓不放，将它变成给自己带来危害的原因，让自己感到痛苦和麻烦，也让他人感到痛苦和麻烦，是因为本来的心中存在执着。要熄灭在本来的心中的执着，要熄灭无明、贪爱和执取，就要看到无明、贪爱和执取，认为它就是我们，就是我们的自我，它在支配着我们，让我们去做什么。它在支配着我们去驱逐所有的行蕴，然后我们也相信它，我们没有看到行蕴是五蕴，行蕴没有支配者，去执取它也不会带来任何危害。但是我们相信支配者，相信这个执取就是我们自己，认为行蕴不好，让它都消失，让它只剩下空性，就可以涅槃了。从一开始就愚痴了。我们错误地相信要熄灭五蕴，让它全部消失，然后只剩下空性，以为会变成涅槃。 有很多人这样做，非常多的人这样做了，很多人都误解了，做错了。但是没有熄灭支配者，没有追溯到支配者，并且抓住支配者来惩罚。而是按照支配者说的去做，然后驱逐行蕴，让它变得空空荡荡，然后就以为自己涅槃了。其实是有我们的自我在涅槃中，但是空性并不是真正的空性，它并不是没有自我的空性，而是凭空创造了一个空性，它是一种空的感觉，执着于自我，无明、贪爱和执取并没有熄灭，然后我们把自我塞进凭空创造的这种空的感觉中。当有痛苦和麻烦时，还不理解执着，仍然执着于原来的自我，然后把我们的自我拿去执着丈夫、妻子、子女、亲戚、财产、房子和土地，导致痛苦和麻烦，导致非常痛苦和麻烦。 但是当参加禅修课程时，就会说：空性，执着是痛苦的根源。却不知道自我一直在执着，以为拿着行蕴就是自我。然后把我们的自我拿去执着其他人，认为是我们的。它执着于自己的痛苦，也执着于他人，执着于其他事物。执着于任何事物都不肯放下。当进入禅修课程时，就会说：空性。空性是什么意思呢？就是不接受痛苦，不接受自己正在执着，也不接受自己的执着正在导致痛苦，而是将一切都放在外面。现在是空性，来禅修，创造空性，然后与空性同在，不接受任何痛苦，不接受家庭的痛苦，不接受自己执着的任何事物，不接受任何事物。然后来到寺庙，空性。 问题就出现了。当回到家时，真相就会显现出来，争吵，执着，争吵。当争吵时，就会把在寺庙里学到的状态，也就是空性，带回家使用，带到工作中使用。当在工作中，就说：空性。不接受工作中的问题和职责。当在家中面对家人，就说：空性。不接受家庭的问题。生活没有解决任何问题，而是逃避问题，躲藏在心中，创造一个空房间，空性。因为真正的生活和虚假的生活无法相容，因为真相就是痛苦。问题就产生了，必须要吃镇定剂，因为真相和虚假是不真实的。 很多人还在这样修行。我说过了，他们还是不肯认真听，不明白自己的修行错在哪里。如果这样修行，就等于什么都没有放下，还没有放下对行蕴的执着，还没有放下把自我拿去执着世间万物的执着，还没有真正放下。但是来到寺庙禅修，空性。其实什么执着都没有放下。然后当来到寺庙进行禅修，或者去学习佛法，就会记住所学的知识。我说了很多，他们都记住了，记得非常清楚。当让他们交作业时，他们说得完全正确，直接讲到涅槃了。能够讲到行蕴是无常的，不是真实的自我，没有真实的自我的存在，没有什么可以执着的。但是他们的日常生活却不是这样的。当人们在谈论他们所记忆的知识时，谈论他们所学到的知识时，他们的实际生活并没有放下任何事物，执着于自我，并且执着于他人和事物，认为那是他们的，因此才会产生执着。为什么不只说执着呢？为什么说执着和紧抓不放呢？即使佛陀亲自降临，告诉你真相，就像我现在说的一样，你还是会执着另一种事物。为什么？你还是会紧抓不放。即便佛陀亲自降临告诉你，那不是真实的，没有自我，你还是会执着。你会执着和紧抓不放，牢牢地紧抓不放。 最后，你们的修行都变成了妄想。不放下房屋，而是妄想空性。当真实的生活与妄想发生冲突时，你就会感到痛苦，那是在妄想空性的自我，痛苦得无法形容。但是，你的心是空性的。当真实与妄想发生冲突时，它就不是空性，因为住在你心中的人是一个负载重物的人。要说多久才能说完“紧抓不放”呢？以为这样就达到涅槃了。其实，你只是把那些紧抓不放世间万物的自我，没有放下任何事物的自我，拿去紧抓不放你所创造出来的空性的感觉，然后把你的自我埋藏在这种空性的感觉中，不肯接受真实的世界，不肯接受生活中的问题，不肯接受家庭的问题，不肯接受任何问题，不肯去思考那些问题。所以，你们就活在——把自我埋藏在空性中。这种空性，这种你所创造出来的空性，并不能让你摆脱痛苦。 今天我要详细地说明这一点。夜里坐着打瞌睡的时候，我就在详细地思考，早上继续详细地说明，什么是正念，什么是邪念。我不会指名道姓，免得有人觉得龙达在批评他。我喜欢批评。我所说的是真实的佛法，是真正的修行，我没有在批评任何人。我说的是真实修行的核心内容，也就是，以邪念进行的修行，出于无明、贪爱和执取的错误见解。因为这个原因，我们才会把邪念转变成正念，把错误的见解转变成正确的见解。 你们的错误在于，你们只记得所学的佛法，只记得所听过的知识，但你们并没有真正地放下执着，并没有真正地放下对自我的执着。事实上，你们也没有放下把自我拿去执着这个世界上的一切。你们并没有真正地放下，还没有真正地放下。但是你们却能够记得这些知识，当谈论佛法时，你们会谈论所经历过的境界。你们记住他们所说的话，而你们却不听我所说的话，不听我所教导的知识。你们始终躲藏在自己所创造的空房间里。有一个自我，创造并执着于一个自我，然后一直待在这个空房间里。这个空房间，这个你们所创造出来的空性的感觉，并不会让你们感到痛苦，但那个待在空房间里的自我却感到痛苦。这种空性的感觉并不能真正安抚那个“我们”。这个在空房间里的“我们”，这个在空房间里的心，并不是真正的心。所谓的“心”，是觉知一切的本质。它知道没有什么可以执着，没有事物可以紧抓不放，没有自我。当没有自我时，就不会有任何事物感到痛苦。 但现在你们还在执着，没有放下任何事物。当我指出一个念头时，你们就钻到自己的身体里去，去观察在你们的身体里，在你们的中心——也就是肚脐的部位里，那个我们所说的心。其实你们只是在观察你们身体里的空间。我为什么会说你们还在执着和紧抓不放呢？明明我们根本没有执着和紧抓不放。我们一直在观察我们的心，我们整天整夜地观察我们的心，我们的心一直都是空性的，我们的心比任何事物都要空性。你们钻到自己的身体里去观察。你们钻到你们的身体里去观察空气——也就是身体里的空间。那并不是心。心是觉知一切的本质。清净的心是觉知一切的本质。它知道没有任何事物可以紧抓不放。没有自我。当没有自我时，就不会有任何事物感到痛苦。 但现在你们还在执着，还没有放下任何事物。而且，当我指出了一个念头，你们就钻到自己的身体里，去看身体里的空间。在空间里，你们什么都不想。但是那个钻进去看的人却有很多想法。他感到无法形容的痛苦。因此，当你们真的感到极度痛苦时，你们就会钻到你们身体里的空间里，然后把你们的自我埋藏在这种空性中。在这种状态下，你们什么都没有执着，你们是空性的。你们在这里犯了一个错误。你们需要明白这个错误的起源。错误的起源是，即使死后，这仍然无法等同于修行。因为你们并没有熄灭紧抓不放的自我，这等同于你们并没有进行任何修行。死后，你们会下地狱。因为在当前的痛苦中，你们体会到的只有痛苦。一句古话是“天堂在心中，地狱也在心中”。甚至当你们身在寺庙中，你们也依然身处痛苦中。所以你们就无法和这种空性相处。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ ----- สาธเลยตัวเอง。 มันก็จบเลยถไง。 เงียบไปเลย。 ตัวเราเพียงแค่ใดหนึ่งดวงใดดหนึ่งในปัจจัยก็ได้ว่าใครก็ตามที่มันจบที่ตัวเราโลกปมันถนัดไปเลย。 สถานเงียบไปเลย。 คือมันจะเกิดอะไรก็ได้แค่วางแค่ตัวเรา。 นี่คือ。 สวิตช์เมนใหญ่。 ถ้าสิ้นตัวเราหรือถอดไสตะเกียงออกไปดับไปเลย。 ไปวิชาท่านประธานปฏิจากอุบัไฟเกเลสทั้งหลาย。 ที่ตัวเราเท่านั้นเนี่ยถอดตะเกียงคือตัวเราออกแล้วเนี่ย。 พบชาติทั้งมวลเวียนว่ายใจเกิดในปัญหาในความทุกขทั้งมวลดับเลย。 ดูเงียบไปหมดเลย。 หลวงกระททานเงียบสัดไปหมด。 มันดูภาพคมากนะ。 สิวิชา。 หรือถอดไสตะเกียงออกความเป็นตัวลาออกโลกกระททาสสงัดไปถึงจักรวาลหมดเลยทุกสวรรค์ทุกชั้นรับรู้หมดเลย。 พ่อแม่ครูบาอาจารย์เวลาท่านขาดจริจริงสนิท。 ขาดขาสติจริงๆด้วยตัวเอง。 เทวดาทุกชั้นวันโมทนาศาุการตั้งแต่ชั้นล่างจนถึงชั้นชั้นชั้นบนสุดเลย。 อนุโมทนาสาธุการทั้งจักรวาล。 เขสยานโตโพธยาเลศักยานันนันทีวนตโนดังก็คือไปจักรวาล。 ตอนพระคุณมนต์จักรวาล。 แล้วก็ถอดตะเกียงออกโดยถาวรที่ศ。 มันรับรู้หมดเลยเทวดาทั้งหลายผู้มีจิตมีฤทธิปญา。 ตอนที่หลวงปู่แหวนสุจิโนท่านบรรลอารามลุนิพาน。 ถอดตะเกียวิชาวิชาวิชาดับ。 หน้าขนาดนั้นหลวงปู่แหวนอยู่เชียงใหม่。 เดินหลวงปู่แหวนก็ไปธุดงค์อยู่กับหลวงปู่ตื้อเป็นเป็นเป็นมิคือเพื่อนสนิทกันกับหลวงปู่ตื้อจะโมพระ่อแม่ครูบาอาจารย์ที่เป็นพระหันต์แล้วก็หลวงปู่ชอบ。 รู้สึกว่าขนาดนั้นจะมีหลวงปู่เหรียญวโพลด้วย。 แต่พอดกันอยู่ในเชียงใหม่กับหลวงปู่บ้านบาอาจารยใหญ่。 แล้วก็หลวงปู่แหวนหลวงปู่ตหลวงปู่ชอบท่านก็แยกออกอยากุดงค์มาในป่า。 ระหว่างที่คุยกันอย่าปรากฏว่าหลวงปู่ตกับหลวงปู่ชอบเนี่ยชื่อไม่ผิดแล้ว。 เหมือนกับพวกท่านจะไปด้วยกัน。 ไปกันสามองค์。 ก็เป็นเพื่อนสนิทกันอย่างนี้ก็ไปด้วยกันอย่าง。 แล้วคุยกัน2องค์เข้ามาดูหลานแล้วแต่。 องค์เดียวยังไม่บรรลุๆกับว่า。 ไม่ขอตามไปด้วยเพราะว่าอีกสองรูปเนี่ยจะกลับอีสาน。 ตกับวงชอบจะไปอีสาน。 แต่ก็ไปธุดงค์เชียงใหม่ด้วยกันน่ะ。 32รูปเข้าร่วรหัสแล้วตัวเองจะตามไปด้วย。 ก็เลยขอไม่ไปด้วยขอทำความเพียรที่เชียงใหม่。 ก็ทำความเพียรด้วยกันคุยกันอยู่ก็รู้อยู่แล้วก็คุยกันไปแลกเปลี่ยนก็คุยกันอยู่ประจำแหละก็รู้ว่าเพื่อนที่ผ่านมา。 ตอนที่หลวงปู่ตื้อกับหลวงปู่ชอบมาอีสานวงองค์。 ขณะที่หลวงปู่แหวนมนุนพานอาทิตย์นั้นโลกธาตุก็อย่างนี้เป็นอย่างนี้ไปทั้งโลกธาตุมันแล้วมัน。 ระเบิดเหมือนกับเกิดในจักรวาล。 หลวงปู่องค์หนึ่งก็พูดว่า。 อันนี้มันเป็นของใคร。 ใครบรรรู้ที่พาน。 น่าจะเป็นหลวงปู่ชอบสบกำหนดบอกว่าผู้เฒ่าแหวน。 ผ่านานแล้วก็อนุโมทนาสาธุการขึ้นพร้อมกันทั้งที่อยู่กันคนละจังหวัด。 เนี่ยมันผู้ที่มีเทวดาเทเทวดาทั้งหลายคนจะมีปัญญาเขาก็จะรู้。 คนที่เป็นใครคิดจะรู้。 เราก็จะรู้แล้วคนที่มีวิชาวิญญาณก็จะรู้เหมือน。 เดี๋ยวเดียวกระแทกไปถึงธาสรูปภายในใจของทุกท่านเลยเพราะวามันเป็นธารูปเดียวกัน。 พระรูปของพุทธธไม่มีการแบ่งแยกว่าเป็นพระรูปพุทธพระเจพุทธเจ้าหรือว่าพระอารามคือท่านรู้เดียวกันเป็นความมันเป็นพื้นเดียวกันคือจักรวาลเดียวกันสะเทือนหมดว่ามีคืออะไรในจักรวาลมันก็เลยรู้กันหมดมันเหมือนกับว่าเป็นน้ำทะเลผืนเดียวกันเมื่อฟ้ามาใส่น้ำ。 ทะเล。 เป็นน้ำทะเลผืนเดียวกันก็เลยรู้หมดเลย。 ว่ามีอะไรเกิดขึ้น。 เมื่อกี้พูดแค่ขนาดที่เดียว。 โลกกระทาตุจะหนักไปหมดเลย。 แต่เป็นเพราะวามันไม่ถาวร。 มันไม่ขาดด้วยปัญญาของท่านเองมันเป็นปัญญาที่หลวงตา。 แต่ถ้าตรงนี้เวลาถ้าไปเป็นถ้าไปปฏิบัติเองท่านก็จะต้อง。 มีสติปัญญารู้แจ้งด้วยตนเอง。 แล้วก็เป็นเอกเกิดขึ้นเองเป็นคนเอกและคนเป็นเอก。 การวิชาด้วยสติปัญญาของเจ้าตัว。 แต่เนี่ยมันเป็นสติปัญญาที่หลวงตาที่ให้。 แค่ขนาดที่เดียวยังเล่นเอาโลกกระทสัดไปทั้งโลก。 ถ้าท่าน。 ดับพระวิชาด้วยสติปัญญาท่านเอง。 มันจะเป็น。 เอกโดยถาวร。 แต่นี่มันเป็นสติปัญญาที่ลูกตาที่ให้。 แต่สงสารที่ให้เป็นครั้งเดียวถ้าถ้ามีสติปัญญาก็เกินพอแล้วเพราะว่า。 ท่านรู้วิธีแล้ว。 คือมันต้องดักวิชา。 และรู้วิธีดับประวิชา。 ไม่ใช่ไปทำให้มันดับ。 แต่ดับด้วยความ。 รู้แจที่ใจ。 มันมีวิชาเกิดขึ้น。 และดับมันด้วยความรู้แจ้งไม่ใช่。 ไปทำดับ。 ไปดับพยายามดับกับวิชา。 ภาพไปพยายามไล่ดับวิชาว่าจะเป็นวิชากรวิชาเลย。 เข้าใจไหม。 ทวนใหม่ละเอียดเพราะว่า。 เมื่อกี้。 ก่อนจะชี้ทำยังไงจะเป็นยังไงแล้วตอนนี้จะเป็นยังไงตอนที่เรากระทสกัดเป็นเพราะเห็นอะไรหรือยังไงก็ยังมาทีหลังเมื่อกี้นี้คุยกันเองตอนนี้สำคัญมากตอนแรกก็คือพยายามไปไล่ดับ。 อาการของสังขาที่มันเกิดขึ้นในใจอ่ะครับแล้วก็มันเหมือนว่ามันมีมันต้านขึ้นมาไม่ยอมรับให้ลงกับใจ。 แต่ว่าพ่อหลวงตาชี้นี่ก็ถามว่าเราจะทำยังไง。 หลวงตาชี้มาก็มันก็จะอยากไปเห็นไอ้ตัวที่หลวงตาบอกไปเรื่อยๆเรื่อพยายามจะเห็นทุกตัวที่หลวงตาชี้ให้เห็น。 หลวงตาก็เลยถามว่าแล้วจะทำยังไงก็เลยอยู่ดีก็แวะขึ้นมาในใจก็ไม่ต้องไปไล่ดับตัวนั้นดับแค่ว่าดับตัวเราที่จะไปดับตัว。 นั้นแหละ。 แล้วอะไรจะเกิดขึ้นก็ให้มันเกิด。 ให้เห็นว่า。 หยุดแค่หยุดแค่ตัวเรา。 ที่จะไม่เข้าไปยุ่งกับอะไรกับมัน。 ก็ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติ。 สาธ。 นี่แหละก็จะทำแท้ก็เป็นอย่างนี้แหละ。 เข้าใจนะท่านเข้าใจใจเข้าใจไหมกูเข้าใจไหม。 ดับเที่ยววิชาดับที่เอาตัวเราไปทำ。 ถ้าท่านเข้าใจเท่าจะไม่เครียดอีกเลย。 เอาวิชาไม่ใช่ดับที่เอาตัวเราไปทำให้มันได้มันเป็น。 ขี้เกียจเพราะว่าถ้าจะเอาตัวไปพให้มันได้ให้มันเป็น。 เครียดพูดอะไรไหม。 จะถามก็ได้ก็ได้。 ไม่เช้ามันก็。 ก็มีพิจารณาอยู่。 ก่อนหน้านี้ที่。 ที่เราเคยปฏิบัติ。 มันเป็นวิชาที่。 เรา。 ทุกอย่างมันเกิดจากเหตุ。 ความทุกข์มันเป็นผล。 เราจะเอาตัวเราทุ่มกระจนเข้าไปที่จะทำเหตุจะเจริญสติอะไรต่างๆ。 โดยที่เราไม่ได้มาเห็น。 ขั้นตอนจริงๆว่ามันมีตัวเราเขาเข้าไปกระทำเหตุ。 เราไม่เห็นตั้งต่อว่า。 ไม่ได้。 ไม่มีผู้ที่จะไปกระทำเหตุมัน。 ผ่านเลยนะ。 มีผู้กระทำเหตุไม่มีผู้การวิผู้การชาการดับผู้ต้องการคือตัวเรายถือเป็นตัวเรา。 เมื่อก่อนไม่เข้าใจที่หลวงพูชาเคยพูดว่ามันนอกเขตเนผลตา。 มันมีแต่เราต้องทำเหตุมันเหตุดีผลในคดีซึ่งมันเป็นความเข้าใจผิดของเราครับ。 สาธสาธ。 ที่ว่าที่ว่าประเสริฐประเสริฐ。 มีไหม。 มีอะไรไหม。 อะไรไหมผมครูให้เขาที่พยายามไปไล่ดูแล้วก็มันก็เห็นวามันจะมี。 ความบังคับ。 สิที่มันคิดอยู่ตลอดเวลาที่มัน。 อีกอย่างว่าจริงๆเล็กๆเนี่ยมันพอใจที่มันไป。 ที่มันไปแบบ。 คิดนู่นคิดนี่สรุปสรุปนี่มีความความพอใจเล็กๆอยู่ตรงนั้นด้วยครับมันที่มัน。 มันชอบมันก็มันชอบเสวยตรงนี้ก็ตรงนี้ไม่เคยเห็นมาก่อนก็เพิ่งมาเห็นครับแต่ว่าคือเหมือนกับมันยังมีตัวเราที่พยายามไปไล่ดูอยู่แล้วก็ถ้าช่วงไหนที่แบบมันเหมือนกับมีความพยายามมากๆมันจะรู้สึกเริ่มรู้สึกนั้นปวดหัวขึ้นมาก็ไม่รู้ทั。 นว่า。 มันก็แค่。 สังขารที่มันไปไล่ดูอ่ะมันก็จบแต่ถ้าเมื่อไหร่ที่มันดูไม่ทันมันก็มันก็มีอาการเหมือนกันครับ。 ทางเดินแบบนี้นะ。 วงตาก็เคยเดินมาทางเดินที่ท่านพูด。 ลูกตาก็มีความสุขกับการที่ได้。 พี่นะธรรม。 ฟังทบทวนพิจารณานำมาคิดทบทวนวิเคราะห์วิจารณ์วิจัย。 วิพากษ์วิจารณ์ตึกตรองไขควรประมวลผล。 แล้วก็ยิ่งคิดยิ่งพิจารณายิ่งทบทวนยิ่งอ่านยิ่งฟัง。 มาก。 มันก็ยิ่งแตกฉาน。 แล้วก็มีความพึงพอใจ。 ในความรู้ความเห็นความเข้าใจที่แตกต่างจิต。 คิดวิเคราะห์วิพากษ์วิจารณ์。 มันก็ยิ่งแตกสาร。 ตาก็อ่านมาทั้งวันทั้งคืนฟังทั้งวันทั้งคืน。 ธรรมะเนี่ย。 จนเข้าใจหมดเลยว่าหลวงตาก็ไม่เคยพบท่านแต่เราจะรู้เลยว่าอันไหนอ่ะเป็นธรรมแท้อันไหนเป็นธรรมให้แท้。 อ่านมากถ้าเป็นหนังสือน่าจะเป็นหลายหมื่นเล่มถ้ารวมเป็นหนังสือเป็นอาหารเป็นหลายหมื่นเล่ม。 ฟังไม่รู้กี่。 ไฟล์เสียงไม่รู้เป็นหมื่นๆ。 ของ。 พ่อแม่ครูบาอาจารย์ต่างๆ。 พระไตรปิฎกที่。 อ่านแล้วก็ที่เขาอ่านออกเสียงด้วย。 มันก็ยิ่งนำมาวิเคราะห์ด้วยมันก็แตกจาน。 อ่านสอบด้วยทำแล้วทำโทรแล้วทำเอก。 มันก็ยิ่งแตกสาร。 แล้วก็มีความพึงพอใจแอบพึงพอใจในความรู้ความเห็นเข้าใจที่แตกต่าง。 แปมันมาเอใจว่า。 มัน。 มันเหมือนก็จะหยุดไม่ได้。 ามันหยุดไม่ได้มันก็เป็นกเลสอย่างนี้。 จิย。 จะหลับจะนอนวิเคราะห์วิจารณ์วิจารณ์นำธรรมาวิเคราะห์วิจารณ์วิจารณ์วิพากษ์วิจารณ์。 อยู่ตลอดเวลาามันหยุดมันไม่ได้มันก็ต้องไปกเลส。 ลองอยูุ่ดดูซิไม่ได้จริงๆ。 รู้ว่าเอานี่มันไปกเลสจริงนะเนี่ยเพราะวารถหยุดมันไม่ได้เลยมันตลลิดเลย。 ชอบแต่วิเคราะห์วิจารณ์วิจารณ์วิพากษ์วิจารณ์แล้วแตกสารมากขึ้นไปเรื่อยขึ้นไปเรื่ยไม่ได้หยุดไม่ได้กเลสจริงๆ。 แสดงว่ามันมีอำนาจเหนือเราเลยอ่ะไม่ใช่เราเนี่ยสติปัญญามีอำนาจเหนือมัน。 คือสติปัญญาไม่เหลือมันแล้วมันเหลือสติปัญญาสติปัญญารู้วามันเนี่ยลากเราอยู่ให้เราเนี่ยคิดวิเคราะห์วิจารณ์วิจารณ์วิพากษ์วิจารณ์แล้วก็อิ่มอบแล้วก็พึงพอใจ。 ในความรู้ความเข้าใจแต่มีสติปัญญาเห็นวามันเนี่ยเริ่มผสังเกตวาทำไมบังคับเราได้ทั้งคืนทั้งวันเราคิดจะหยุดวันหยุดไม่ได้。 แสดงว่ากำลังของกเลสเนี่ยที่มันเป็นความเคยชินเนี่ย。 วันนี้กำลังมากกว่าสติปัญญาตอนนี้สติปัญญาไม่เหนือกว่า。 ก็เห็นแบบนี้。 ก็ค่อยๆไม่ทำตามมัน。 มันจะพูดแต่งก็ไม่ทำตามมัน。 ไม่พยายามไปดับมัน。 ตอนแรกเข้าใจผิดคือพยายามจะไปดับมัน。 ให้มันไม่วิเคราะห์วิจารณ์วิจารณ์วิพากษ์วิจารณ์พยายามจะไปดับมัน。 เห็นว่าการเข้าไปพยายามที่จะดับนั้นเนี่ยมันก็ไปกเลสปัญหาคือความไม่พอใจ。 ไปตอนแรกเราติดไปกับความพอใจกับพอใจที่มันวิเคราะห์วิจารณ์วิจารณ์วิพากษ์วิจารณ์ทำให้เราแตกสาร。 มันแตกฉานมากๆเข้าเนี่ยมันมีความรู้พิเศษอะไรเกิดขึ้นเยอะด้วยไม่รู้เพราะความเข้าใจอย่างเดียวความรู้พิเ，ศ，ษ，ภ，ายในมันก็มากข，ึ，้。 นเรื่อยๆ。 แล้วบางทีก็。 อย่าทำก็มาบอกว่า。 อยากจะมีเครื่องมือนี้ไหม。 เครื่องมือที่มีความรู้พิเศษเนี่ยเราจะช่วยลูกศิษย์ได้เยอะช่วยคนอื่นได้เยอะ。 ความรู้พิเศษภายในเนี่ย。 ลูกของคนอื่นเนี่ย。 แล้วมันจะทำมีเครื่องมือเยอะจะช่วยลูกศิเยอะช่วยคนอื่นได้เยอะ。 เอาไหมทำก็มาอย่างนี้อยู่เรื่อยๆเอาไหมแต่ต้องเสียเวลาหน่อยนะ。 ผ่านไม่ได้เสียเวลาบามีตรงนี้อีกหน่อย。 ไม่นานหรอกไม่นาน。 ไม่รู้ตัวเด็กเล่นเกมเลยเล่นเกคอมพิวเตอร์เล่นคอมพิวเตอร์เล่นเดินทางตรงนี้นะก็จะมีบอกว่าให้เก็บนี้ต，่，อ，ไ，ป，ม，ื，อ，น，ี，้จ，ะ，ใ，ช，้ประโยชน์，ใ，น。 ข้างหน้า。 คะแนน。 เดินทางไปอีกเก็บเครื่องอีกไปถึงที่สุด。 นานเท่าไหร่หลายปีเข้า。 เก็บมือแต่เก็บเครื่องมือเนี่ย。 ทำก็จะมาหลอกแบบนี้เรื่อยๆแต่ก็ก็ไม่ใช่หรอกแล้วก็คือเป็นจริงก็ให้จริงให้เครื่องมือจริงเป็นจริง。 แต่มันโดนช้าทุกครั้งที่ทำมาบอกว่าจะเก็บเครื่องมือไหมถ้าเก็บเครื่องมือเนี่ยจะเสียเวลาไปอีกถ้าเครื่องมือไม่ยากมากกว่าจะได้แค่ประมาณเป็นละเป็นเดือนหลักเดือน。 เสียเวลาเป็นเดือนเวลาเป็นเดือนเวลาเป็นเดือน。 โดนหลอกพอใจ。 เปใจพึงพอใจยดี。 แล้ว。 พ่อมารู้ว่านี่。 นี่เราจะไปเป็นพุทธเจ้าเหรอเนี่ย。 นี่มันจะหลอกจะให้เราไปไปรู้ใบไม้ในป่าใหญ่。 ไม่ใช่ใบไม้ในมือใบเดียวในมือพุทธเจ้าคือสี่。 พระุเจ้านพพานคือรู้จสัสี่แต่เนี่ยรู้ใบไม้ในป่าใหญ่。 จะไปเป็นพุทธเจ้าแล้วเจ้ารู้พระเจ้ามากับมือหนึ่งหรือใบ。 แล้วก็ที่พระนำมาสอนอยู่สี่สิบห้าปีคือใบไม้ในมือนึงหรือใบไม่ได้กับสี่ทุกสมุดไทยในโลกมา。 แต่ที่ผมตัดสรู้เนี่ยคือใบไม้ในป่าใหญ่。 เอามาสอนไม่ได้เพราะว่าชีวิตของมนุษย์เนี่ยสั้นหนัก。 แค่ลำพังแค่4ตัวชีวิตหนึ่งก็ยังจะรู้แจ้งไม่ทันเลย。 เราไอ้ที่เรารู้นี่มันไม่ใช่สัสีหรือเปล่าเนี่ย。 เปิดไปเก็บเครื่องมือที่เป็นเป็นความรู้ช่วยเหลือลูกศิษย์。 มันขึ้นเรื่อยๆไปมากขึ้นเรื่อยๆเป็นไปในป่าใหญ่จะแบบนี้บาใจก็เลย。 ไม่เอาแล้วเลิกกพอแล้วพอแล้วรู้จักพอรู้จักพอสถานรู้จักพอ。 ตอนแรกเพลินใจอยากได้และยินดีพอใจกับกับทำที่รู้แจ้งวิเคราะห์วิชาวิให้ภาพแล้วก็เกิดความรู้แจ้งแตกสา，ร，ใ，ห，้，ท，ำ，ด，้，ว，ยแ，ล，้，ว，ก็ความรู้，พ，ิ。 เศษภายใน。 แต่พอพอแค่เนี่ย。 เกิดความไม่พอใจที่ยังคงแต่งต่อ。 เกิดความไม่พอใจแล้วไม่รู้ตัวก็พยายามไล่ดับ。 ให้เขาหยุดให้ได้。 หยุดวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยวิพากษ์วิจารณ์หยุดหาความรู้ให้ได้。 มันก็ไปติดลงไปอีกฝั่งนึงคือไม่พอใจ。 ก็เลย。 ไอมันมีตัวตนของเรา。 มีตัวเราพยายามไปไล่ดับ。 ความไม่พอใจเขา。 อยากจะให้เขาหยุดผมแตก。 เรา。 ความไม่พอใจพอใจไปเกิดอัตราตัวตนเอาอย่างนี้มันก็มีอัตราตัวตนต้องพอใจและความไม่พอใจ。 ก็เลยเห็นความพอใจและความไม่พอใจ。 ที่จะเป็นอัตราตัวตนที่จะไปไล่ดับหรือกับหลงไปกับการตกแต่งเป็นสังขารตกแต่งเหมือนกัน。 ให้ความไม่พอใจสังขารของแต่งก็เป็นสังขารแต่ง。 ความเป็นเข้าไปไม่พอใจสถานแต่งก็เป็นปัญหาแต่งแต่มันร้ายกว่าอีกไอ้ตัวที่เข้าไปพอใจไม่พอใจเพราะมันเป็นวิชาการประธานมันเป็นปฏิจากสมุดบาทที่มันเป็นพบชาติเปลี่ยนว่ายตายเกิดแต่ไอ้ที่มันแตเป็นวิเคราะห์ทำเนี่ยมันไม่ได้เป็นการเปลี่ยนรายตายเกิดวิเคราะห์ดับ。 ไปวิเคราะห์ใหม่ก็ดับไป。 ตัวที่เราเข้าไปย่าสิ。 อยากวิเคราะห์กับไม่อยากให้มันวิเคราะห์ไอ้ตัวนี้มันพาเวียนว่าเกิดไอ้ตัวที่มันวิเคราะห์หรือวิเคราะห์มันไม่ได้เกี่ยวกับการเวียนว่าเกิดเวียนว่าเกิดเพราะึเองพอใจไม่พอใจตนวิประฐาน。 ก็เลยเห็นตัวนี้ตัวไหนตัวต้น。 แล้วก็ไม่รู้ไปกับตัวไหนการที่จะไปลงไปตัวไหนก็เห็นว่าไอ้ตัวที่อยากจะให้มันวิเคราะห์。 อยากเก็บเครื่องมือทุกชนิดให้เป็นความรู้พิเศษภายในเพื่อมาช่วยคนอื่น。 แล้วก็มารแจ้งตอนหลังวามันมันจะไปเป็นพุทธเจ้าก็เลิกแล้วก็ไม่อยากให้มันวิเคราะห์เป็นตัวอย่างนะไม่อยากคือมันก็ไปจากตัวเรานี่แหละที่เรายึดถือเป็นตัวตนเป็นอัตราตัวตน。 ความอยากไม่อยากก็เลยเป็นปัญหาว่าไม่รู้แจ้งเป็นวิชาว่าก็ไปยึถือเป็นตัวตนเป็นอุปทานมันมีอยู่ในวิชาตประทานมันมีอยู่ในจิตเดิมแท้จิตดั้งเดิมมันไม่มีอยู่ในข์5。 ข。 เป็นเพียงเครื่องมือขันห้าไม่มีวิชาประธานเป็นเพียงเครื่องมือมันไม่ได้เกี่ยวกับใครเลย。 มันเป็นเครื่องมือ。 แต่มันผิดพลาดตรง。 ผู้ที่ไปใช้เครื่องมือนั้น。 วันนี้เอาวิชาตหาผู้ทาน。 พระวิชาสหาอุทานเนี่ย。 ปฏิจากจังหวัดมันไม่ได้มีอยู่ในขันห้าขันห้ามันเป็นเพียงกระบวนการทำงานชีวิตตามปกติไม่มีวิชาสรรอุปทาน。 ความผิดพลาดมันอยู่ที่วิชาคหาประทานในจิตดั้งเดิม。 มันไปยึดเอาขหน้าเป็นตัวตนอัตราตัวตน。 แล้วมันก็ใช้เครื่องมือแบบผิดๆเพื่อสนองปัญหาของตัวเองของอัตรา。 ที่สำคัญมากตาพูดนี่คือหัวใจ。 ขันห้าไม่ได้เป็นอวิชาตประทานคันห้าเป็นเพียงเครื่องมือ。 เป็นเพียงเครื่องมือ。 เหมือนกับมีด。 ไม่ได้เป็นโทษภัยด้วยตัวมีดเอง。 เราก็เอามีดมาใช้ห่นผักเอามีดมาใช้ห่นเนื้อเอามีดมาใช้ปอกผลไม้ทำกับข้าวกันทุกวัน。 ความเป็นโทษไทยไม่ได้เป็นที่นี่。 แต่เป็นที่。 คนที่เอามีดนั้นน่ะไปใช้แทงคนอื่น。 โทษภัยมันเลยเป็นวิชาท่านหามันอยู่ที่คนใช้หนี้。 ดมันไม่ได้เป็นโทษภัยด้วยตัวมันเอง。 ขห้าไม่ได้เป็นโทษไปด้วยตัวมันเองไม่ได้พาเวียนไปตายเกิด。 ไม่ทำให้เกิดทุกข์ที่เป็นทุกข์ประยุึ์。 แต่เพราะผู้ใช้ขันห้า。 มันเป็นวิชาตหาประธานมันได้เปรียบเหมือนวามันใช้ขัน์ห้าประธานที่เป็นโทษภัยแก่ตัวเองคือเอามีดเปรียบเหมือนขห้าเป็นมีดมันไม่ได้เป็นโทษภัยด้วยตัวมันเองแต่ผู้ใช้เอามีดไปแทงคนอื่นมันเลยเกิดเป็นโทษภัยแกก่ตัวมั。 นเอง。 คือต้องไปติดคุกติดตาราง。 ต้องไปรับโทษในนรก。 แต่เมื่อเข้าใจรู้แจ้งแล้วเนี่ยผู้ใช้อ่ะวันที่วิชาการหาประธานเพราะตายแล้วก็ขันห้าแล้วเนี่ยก็ดับไปมันก็สภาพไป。 ไอ้ผู้ใช้จะใช้เอามีดไปใช้เปรียบเหมือนเอาขันห้าไปใช้ให้เกิดโทษภัยก็ไม่มีการไปต้องรับโทษบาปกรรมอีกก็ไม่มี。 ติตาเปรียบเทียบสำคัญมากนะเนี่ย。 ที่ท่านปฏิบัติไม่เข้าใจ。 ตารู้แจ้งแกก่ใจแบบนี้มันก็ไม่มีอะไรต้องไปทำกับอะไรไม่มีอะไรไปอะไรกับอะไร。 คันันห้ามันจะพูดยังไงก็คงไปอย่างที่ขาหน้ามันเป็น。 คือมีดมันจะวางอยู่ในสภาพยังไงจะไปใช้ในสภาพอย่างใดมันก็เป็นอย่างที่มันเป็นมันก็เคลื่อนที่ไปอย่างที่มันเคลื่อนที่แต่ไม่มีผู้ไปใช้ด้วยเอาวิชาประธานเอามีดไปใช้ฆ่าคน。 เอามีดไปทำร้ายคน。 ให้ตัวเองอ่ะแล้วคนอื่นต้องต้องขเดือดร้อน。 อีกต่อไป。 ยอมก็คืออย่างที่มันเป็น。 แต่วันที่วิชาที่ผู้ใช้ขันห้า。 เพียงเครื่องมือเฉยๆ。 ไม่ได้ไปโทษภัยอะไร。 วิชาสนาความโกวิชาศาความโกมันอยู่ที่。 ผู้ใช้。 ใช้เอาขันห้าไปใช้ให้เกิดทุกทั่วไปแก่ตนเองและผู้อื่น。 เอาไปผิดศีลธรรมเอาไปคิดพูดทำผิดศีลธรรมผิดกฎหมาย。 ทำให้เกิดความทุกข์เดือดร้อนแก่ผู้อื่นและตนเองให้เป็นทุกข์เดือดร้อน。 เวลาดับวิชาปัญหาอุดดับความโง่เนี่ยมันดับที่จิดั้งเดิม。 กับที่จิดั้งเดิม。 ดับอย่างไรอ่ะวิชาประธานวะอนสัยที่มันติดมากับจิตดเดิม。 ก็ด้วยการรู้แจ้งความจริงว่าขันห้ามันไม่ได้เป็นเป็นสังขารแต่งลูกไปเป็นปรแต่งแต่มันไม่ได้เป็นโทษพิษภัยอะไร。 แกผู้ใด。 มันก็เป็นธรรมชาติที่เป็นเพียงเครื่องมือที่ให้ใช้。 คิดพูดกระทำไปตามปกติของชีวิต。 แล้วก็ดับไป。 เมื่อเห็นว่าขันห้าเป็นสังขารปรแต่งก็ปล่อยก็คงแต่งอย่างที่เขาเป็นทุกปัจัยขณะไม่มีใครไปอะไรอะไรกับขหน้า。 อาการของขหน้าเป็นยังไงในทุกปัจบณะก็ไม่มีใครไปอะไรอะไรกับใคร。 สิ้น。 ตัวตนของผู้ที่ไปยึดถือขันห้ามันก็ไม่เอาขันห้าไปก่อให้เกิด。 ความทุกข์เดือดร้อนแก่ตัวเองและผู้อื่นไปเบียดเบียนให้ตัวเองและผู้อื่นเข้าไปทุกขเดือดร้อนเหมือนกับน，ี，่，เ，ป，ล，ี，่，ย，น，เป，็，น，ขหน้าเป็น，เ，ค。 รื，่องมือ。 เมื่อ。 ผู้ที่。 ตัวตนของผู้ที่มาถือมีดไปทำร้ายผู้อื่นไม่มี。 ให้มันจะลอยไปแทงคนอื่นไปฟันคนอื่นก็ไม่ได้ไปฆ่าคนอื่นก็ไม่ได้。 มันมีปัญหาอยู่ที่ตัวตนของผู้ที่ไปถือมีด。 ตัวตนของผู้ที่ไปยึดถือขันห้าไปยึดถือขันห้าและเอาขันห้าไปทำร้ายตัวเองไปทำร้ายผู้อื่นได้ไปเดือดร้อนเอาไปคิดเอาไปปรุงแต่งให้ตัวเองต้องเป็นทุกข์เศร้าหมอง。 เอาไปคิดไปปรุงแต่งต้องทำให้คนอื่นเป็นทุกข์เป็นทุกข์เดือดร้อนตามผิดกฎหมายต้องติดคุติดตารางไป。 แล้วก็ตายแล้วก็ต้องไปรับโทษแบบครับกรรมในนรก。 คือไปพบชาติปัจจุบันก็ต้องไปติดคุกติดตาราง。 ตายแล้วก็ไปต่อไปไปติดคุกติดตราในนรกเป็นรับโทษบาขกรรมซ้ำซ้อนเข้าไปอีก。 เข้าใจอย่างนี้ว่าขมันเป็นแค่สังขารปรุงแตก。 ก็ให้มันปรุงแต่งอย่างที่มันเป็นอะไรมันมีปัญหาที่มีผู้เข้าไปยึดถือขหน้าไปจับไปยึดขห้าที่จะทำผิดโทษภัยแก่ตัวเองหรือผู้อื่นหรือไม่สิตัวตนของผู้ที่จะไปยึดหน้าที่จะเอาขหน้าไปใช้ให้เกิดโทษภัยเป็นเกิดดับดับเป็นสังขาดับตามธรรมชาติของเขาไม่ได้เป็นโทษภั。 ย。 อ。 ะ。 ไร。 อายุขคันันธ์ห้าก็ดับไป。 แต่ตัวตนของผู้ที่ไปจับไปยึดขันห้าไปใช้เกิดพิษโทษภัยต้องไปรับโทษไม่มีแล้วก็เรียกว่าสิ้นกรรม。 ปฏิสบู่บาที่ท่านว่าวิชาปัจจัยเกิดสังขารกรรมสังขารกรรมเป็นปัจจัยเกิดวิญญาณกรรมที่จะต้องไปรับโทษภัยก็จบสิ้นลม。 จบที่ลงตรงที่ว่าสังขารของขันห้าเป็นเพียงเครื่องมือในการคิดผู้การไปตามชีวิตที่ต้องดำเนินไปด้วยคนเราที่ถูกต้องโด。 ยชอบธรรม。 แต่ผู้ยึดถือขันหน้าผู้จับยึดขันหน้าเอาไปทำอะไรไปคิดว่าทำอะไรให้ตัวเองก็เป็นทุกข์เดือดร้อนและผู้อื่นต้，อ，ง，เดือดร้อนไม่，ม，ี。 อีกต่อไป。 ดับวิชาสนาอุปทานความโง่ในจิตดั้งเดิมไม่ใช่ไปไล่ดับที่ขันห้าคันเป็นเพียงเครื่องมือเป็นโทษภัยอะไรมันดับความง่ายดับความเป็นตัวตนที่ไปจับยึดขันห้าแล้วขหน้าเป็นเครื่องมือใช้ตัวเองและผู้อื่นเดือดร้อนตัวตน。 ก็เห็นว่าความเป็นตัวตนอวิชาตณหาอุปทานมันเป็นสังขารปรแต่งมันเป็นสังขารแต่งในปฏิจจะวาตรมันไม่ได้เป็นสังขารปรุงแต。 ่งในขห้า。 สังขารสงขรหน้าเนี่ยมันก็เกิดเกิดดับๆไปตามปกติของชีวิต。 คิดพูดทำเสร็จแล้วก็จบไปคิดพูดทำเสร็จแล้วก็จบไป。 แต่ความยึดมั่นถือมั่นเอาไปเป็นโทษภัยแก่ตนเองให้บรรทุกเดือดร้อนและและผู้อื่นต้องเป็นทุกเดือดร้อนมันคือความยึดถือในจิตเรื่องเดิมหรือจิตเดิมแท้。 แล้วจะดับความยึดมั่นถือบ้านได้กินดั้งเดิมเดิมแท้คือเอาวิชาการประทานได้ก็เห็นว่าวิชาตหาอุปทานความยึดมั่นถือมั่นเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรา。 ที่มันบงการให้เราเนี่ยไปกระททำอะไร。 เขียนว่าวงงการให้เราไปไล่ดับสังขารให้หมด。 แล้วเราก็เชื่อมัน。 เราไม่เห็นว่าสังขารมันเป็นขันห้าสังขารไม่มีผู้บงการก็ไปจับยึดมันก็ไม่เป็นโทษภัยอะไร。 แต่เราเชื่อผู้บงการคือ。 ยึดมั่นบ้านเป็นตัวเราอ่ะสังขารไม่ดีสังขารให้หมดให้มันเหลือแต่ความว่าจะได้นพพาน。 มันเริ่มโง่ตั้งแต่แรกเลยเราเชื่อผิดๆว่าไปดับคันให้หมดเลยไล่ดับคันให้หมดแล้วจะเหลือแต่ความว่าเปล่าพานว่าจะกลายเป็น，ท。 ี่ผ่านวะ。 มีหลายคนทำแบบนี้。 มีหลายคนทำแบบนี้หลายคนมากๆที่เข้าใจผิดทำผิดแบบนี้。 แต่ไม่ได้ดับผู้บงการไม่ได้สาวถึงผู้บงการและจับตัวผู้บงการมาลงโทษได้。 แต่กลับไปทำตามผู้บงการแล้วไปไล่ดับสังขารให้มันว่างเปล่าให้หมด。 แล้วก็นพานว่า。 แต่กลายเป็นว่านพพานว่าวันนี้มีตัวตนของเราเข้าไปในนิพพานว่าแต่ความวามันไม่ได้ว่างจริงมันไม่ได้ว่าจากตัวตนแต่ไปมโนสร้างความว่างเอาไว้เป็นความรู้สึกว่า。 ยึดถือเป็นตัวตนวิชาตทานมันไม่ได้ดับแล้วตัวเราเนี่ยยัดใส่เข้าไปใน。 ความรู้สึกว่างที่ผมุงแต่งสร้างเอาไว้ในใจ。 ตอนนี้เมื่อมีความทุกข์เดือดร้อนอะไรเนี่ย。 มันไม่ได้ยังไม่ได้เข้าใจเรื่องความยึดถือยึดมั่นถือมั่นมันก็ยังยึดมั่นถือมั่นทั้งตัวเราตั้งเดิมแล้วก็เอ，า，ตัวตนข，อ，ง，เ，ร，า，เ，น，ี่ยไปยึดสาม，ี。 ภรรยาลูก。 ญาติพี่น้องสมบัติพฐานบ้านช่องที่ดิน。 ให้เป็นทุกข์เดือดร้อน。 แสงสาอาส。 เป็นทุกข์แสงสาหัส。 แต่เวลาพอเข้าคอร์สปฏิบัติเปล่าว่างเปล่า。 ยึดเป็นทุกแสนสาหัสความเป็นตัวตนก็ไม่รู้เท่าทันเห็นวามันยึดอยู่。 วันยุดสังขารเป็นตัวตนแต่เอาสังขารถือเป็นตัวตน。 แล้วก็เอาตัวตนของเรานี่แหละไปยึดผู้อื่นอีกมาเป็นของเรา。 มันยึทุกตัวเองและยึผู้อื่น。 คนอื่นและยสิ่งอื่น。 ไปที่ยึดก็ไม่ปล่อยวาง。 พ่อเข้าคปฏิบัติธรรมว่าเปล่า。 ว่าไปยังไงคือไม่รับรู้เรื่องที่เป็นทุกข์。 ไม่รับรู้เรื่องที่ตัวเองไปยึดตัวเองและไม่รับรู้เรื่องที่ตัวเองไปได้เป็นทุกข์。 วางไปไว้ภายนอกแต่ตอนนี้ว่างเปล่ามาอยู่ปฏิบัติธรรม。 สร้างความว่างแล้วก็。 อยู่กับความว่าไม่รับรู้เรื่องของทุกข์ทั้งหมด。 ไม่รับรู้เรื่องความทุกข์ของครอบครัวที่ตัวเองยึดถืออยู่。 ไม่รับรู้เรื่องอะไรเลย。 แล้วก็มาอยู่วัดว่างเปล่า。 ปัญหามันเลยเกิด。 เมื่อกลับไปบ้าน。 ความจริงมันก็ปรากฏ。 ว่าทะเลาะกัน。 ยึดถือกันทะเลาะกันเมื่อทะเลาะกันก็จะเอาสภาพจากที่อยู่ที่วัดว่างเปล่าเนี่ยไปใช้ที่บ้านไปใช้กับที่ทำงาน。 เมื่อไปอยู่ในที่ทำงานก็ว่างเปล่า。 ไม่รับรู้ถึงปัญหาหน้าที่การงาน。 เมื่อไปอยู่ในบ้านกับครอบครัวก็ว่างครอบครัวไม่รับรู้เรื่องของปัญหาครอบครัว。 ชีวิตไม่ได้แก้ปัญหาเลย。 แต่หนีปัญหาเข้าไปหลบอยู่ในใจที่สร้างห้องว่างไว้ว่างเปล่า。 เพื่อชีวิตความจริงกับความหลอกลวงอ่ะ。 มันเข้ากันไม่ได้เพราะความจริงมันคือความทุกข์ปัญหามันก็เลยเกิดต้องกินยาระงับประสาทเป็นแถวเป็นแนวก็เพร，า，ะ，ว，่าความจริงกับ，ค，ว。 ามลวงอ่ะ。 มันเป็นของไม่จริง。 หลายคนก็ยังปฏิบัติแบบนี้หลวงตาพูดแล้วก็ยังไม่ไม่ตั้งใจฟังเข้าใจวามันปฏิบัติผิดอย่างไร。 ถ้าปฏิบัติอย่างนี้มันเท่ากับยังไม่ได้ปล่อยวางอะไรเลย。 ยังไม่ได้ปล่อยวางความยึดมั่นถือมั่นในสังขารเป็นตัวตนและยังไม่ได้ปล่อยวางความยึดมั่นถือมั่นเอาตัวเราเนี่ยไปยึดถือใดๆในโลกทั้งหมดยังไม่ได้ปลวางเลยแต่นี้มาอยู่วัดปฏิบัติธรรมว่างเปล่า。 แต่。 ไอที่ยึดถือไม่ปล่อยวางอะไรสักอย่างเดียว。 สวัดี。 เวลามาอยู่วัดเขาก็ปฏิบัติธรรมหรือไปเรียนก็ธรรมไปเรียนธรรมก็จะจำได้。 ความรู้ตาพูดมากจำได้。 จำได้หมด。 เวลาให้ส่งการบ้านพูดการบ้าน。 ถูกต้องนพพานเลยถึงขั้นที่สังขาร。 เป็นของไม่เที่ยว。 ไม่ใช่ตัวตนที่เที่ยงแท้ไม่มีตัวตนของเราอยู่จริง。 ไม่มีอะไรเลยที่ยึดมั่นถือบ้านได้。 พูดทำแต่ละท่านเนี่ยพูดเข้าถึงนพานเลย。 แต่การใช้ชีวิตประจำวันไม่ใช่อย่างนั้น。 เวลาผู้ทำพูดจากความจำพูดจากที่เรียนมา。 แต่การใช้ชีวิตจริงๆ。 ไม่ได้ปล่อยวางอะไรเลย。 ยึดถือเป็นตัวตน。 แล้วยึดถือ。 คนอื่นสิ่งอื่นเป็นของว่าได้ความมั่นคงจึงเรียกว่ายึดมั่นถือมั่นทำไมไม่เรียกว่ายึดถืออย่างเดียวทำไมเขาจึงเรียกว่ายึดมั่นถือมั่นแม้แต่พระพุทธเจ้าเสด็จมาบอกความจริงเอง。 อย่างที่หลวงตาพูดนี่。 แต่ก็จะยตัวอย่างหนึ่ง。 จะทำไม。 ยทอย่าง。 พระพุทธเจ้าเสด็จพระบอกเองวามันไม่ได้มันไม่มีตัวตน。 จะยทยา。 ยึกมั่นถือมั่นยึดมั่นหรือยึดถือมั่นยึดถือมั่นคงต่อให้พจะเจ้าเสด็จมาเองจะยึดถือทุกอย่าง。 แล้วสุดท้ายก็ปฏิบัติด้วยการมโน。 ยบ้านก็ไม่ไปว่าก็มดูความว่างไว้。 เวลา。 ชีวิตจริงก็คือไอ้ตัวที่มโนความว่าเป็นตัวทุกข์ทุกแสนสาหัสแต่。 ใจของเราว่างเปล่าเมื่อเลยขัดกับความจริง。 มันไม่ได้ว่างเปล่าเพราะว่า。 ไอ้คนที่มันอยู่ในใจว่าเปล่าบรรทุก。 ไอ้ว่างเปลามันไม่ได้ว่างเปล่าจากตัวตน。 ว่ากว่าจะพูดยึดมั่นหรือบ้านมันจะเป็นนพพาน。 แต่นี่มันเอาตัวตนของเราที่ไปยึดมั่นถือมั่นในโลกจะไม่วางอะไรเลยแล้วเอามายึดมั่นถือมั่นความรู้สึกว่าที่สร้างเอาไว้แล้วเอาตัวเราไปฝังอยู่ในความรู้สึกว่า。 และไม่ยอมรับรู้โลกตามความเป็นจริงไม่ยอมรับรู้ปัญหาชีวิตไม่ยอมรับรู้ปัญหาหาครอบครัวไม่ยอมรับรู้ปัญหาใดๆทั้งหมดไม่คิดถึงว่าวไม่คิดถึงว่ามันก็เลยไปอยู่ในเอาตัวไปฝังอยู่ในความว่างความว่างที่สร้างไว้เนี่ยมันไม่ได้ทำให้เราเป็นท。 ุกข์。 วันนี้เลยแจกแจงกแจงกลางคืนนั่งหลับๆ。 ก็แจกแจ้งแต่เช้า。 แจกแจ้งมันละเอียดว่าอะไรมันเป็นสามารถติอะไรเป็นมิจจติว่าใครที่เจาะจงนะ。 เดี๋ยวจะไปเหมาว่าโดนหลวงตาว่าเจาะจงอีกแล้วลูกตาชอบว่า。 อันนี้พูดหลักธรรมแท้ๆเลยพูดกันทำแท้ๆ。 ไม่ได้ว่าใครเลยที่เป็นเจาะจงคือแก่นทำแท้ๆว่าปฏิบัติที่เป็นมิจฉธติความเห็นผิดที่เป็นวิชาการทานเป็นเพราะเหตุนี้เราก็เปลี่ยนสมัยให้เป็นสัมาธความเห็นที่ถูกต้อง。 ความผิดพลาดคือ。 ท่านมีแต่จำธรรมที่เรียนมาที่ฟามา。 แต่ท่านไม่ได้ยสิ้นยึดจริงไม่ได้สิ้นความยถือเป็นตัวเป็นตนจริงแล้วเอาตัวเราไปยึดทุกอย่างในโลกนี้จริงไม่ได้วางจริง。 ยังไม่ได้ปล่อยวางจริง。 แต่ท่านจำได้เวลาพูดทำท่านจะพูดถึงถึงสภาวะที่ผ่านมาเลยจำเขาพูดมา。 กลับสอง。 ท่าน。 ไม่ฟังคำที่พูดที่สอน。 ท่านหลบอยู่ในห้องว่างที่สร้างเอาไว้ตลอดเวลามีตัวตน。 สร้างยึดถือเป็นตัวตนเข้ามาอยู่ในห้องว่างตลอดเวลา。 ไอ้ห้องว่างความรู้สึกว่างที่ไปสร้างไว้มันไม่ได้เป็นทุกข์ยึด。 แต่มันทุกตัวยึดเป็นตัวตนที่อยู่ในห้องวามันทุกบ。 ความรู้สึกวามันไม่ได้ถูกใจไอตัวเราที่อยู่ในห้องว่างเนี่ยที่ไปดูใจที่ว่างเปล่าที่สร้างไว้เนี่ยไอ้ใจที่ว่างเปล่าดูใจที่ว่างเปล่าเนี่ยไอใจที่ว่างเปล่ามันไม่ใช่ใจ。 คำว่าใจอ่ะคือภาพที่รู้แจ้ง。 ว่าไม่มีอะไรยึดบ้านหรือบ้านได้ไม่ใช่ใจที่ดูเข้าไปในตัวเราเนี่ยที่มันมีความหวังในตัวเราดูช่องว่างในตัวเราในกายเราเนี่ยมันเป็นอากาสภาพส่วนผมขรและผนังด้วยกระดูกตับไตน้ำใหญ่เนี่ยมันเป็นธาตุดินน้ำเลือดน้ำเหลืองน้ำลายน้ำปัสสาวะน้ำไขบอลพ่นน้ำเหลืองมันเ。 ป็นธาตุน้ำลมหายใจเข้าลมหายใจออกลมตดลมเลอธาตุลม。 ความร้อนความอ่นในร่างกายเรานะเป็นธาตุไฟช่องว่างในร่างกายเราเนี่ยมันเป็นอากาศดังนั้นเมื่อเราเนี่ยมีความทุกข์แสงสาหัสด้วยความยึดมั่นหรือมั่นยังไม่ได้ปล่อยวางเนี่ย。 ลูกค้าบอกว่ายึดมั่นถือมั่นเราก็จะดูใจของเราโดยการก้มหัวเข้าไปดูในตัวเราบริเวณกลางลิ้นปี่。 ว่าดูในใจของเราเนี่ยมันว่างเปล่าตลอดเวลาแต่ทำไมลูกตาชอบว่าเราเนี่ยยึดมั่นถือมั่นเราไม่ยึดมั่นถือมั่นเลยเลยเราดูใจเรานอนดูใจทั้งคืนทั้งวันเนี่ยเราว่างเปล่าตลอดเวลาใจเรามากกว่าตลอดเวลาเราดูเข้าไปในตัวเราในกายในร่างกายเราเนี่ยเราก็เข้าก็เข้าไปดูในอ。 ากาศในช่องว่างในตัวมันไม่ใช่ใจ。 ใจมันเป็นธาตรู้แจ้งใจบริสุทธิเป็นพาตรู้แจ้ง。 รู้แจ้งว่าไม่มีอะไรยึดมั่นถือบ้านตัวตนไม่มีเมื่อไม่มีตัวตนก็ไม่มีตัวตนตัวเองใดเป็นทุกข์。 แต่เนี่ยเรายึดอยู่ยังไม่ปล่อยวางสักอย่างนึงแล้วก็พอลูกตาชี้ขนาดจิตก็เข้าไปไปมองดูในตัวไปดูอากาศสภาพช่องว่างในตัวมันก็ไม่คิดอะไรในช่องว่างแต่ผู้ที่เข้าไปดูเนี่ยมันมีความคิดมันมีความทุกข์แสนส。 าหัส。 ดังนั้นเมื่อเนี่ยแสงสาหัสจริงๆเนี่ยท่านก็จะเข้ไปดูอยู่ในช่องว่างในตัวแล้วก็เอาตัวไปฝังอยู่ในความว่างนั้น。 ว่าไม่ถูกอะไรเลยไม่ยึดถืออะไรเลยว่าเปล่าเนี่ยอันนี้ตรงนี้มันผิดพลาดตรงนี้ให้เห็นว่าความผิดมันเกิดจากตรงนี้ความผิดพลาดเนี่ยมันเกิดจากตอนนี้เพราะตายแล้วเนี่ยมันยังไม่เท่ากับปฏิบัติธรรมอะไรเลยเพราะวามันไม่ได้ตัวตนไม่ได้รับความคิดึมั่นเท่ากับไม่ได้ป。 ฏิบัติธรรมอะไรเลยตายแล้วมันจะไปนรกเพราะว่า。 ในทุกปัจจุบันขนาดนี้。 มันมีความทุกข์อยู่ด้วยความเป็นทุกข์สวรรค์อยู่ในหน้าอกนรกอยู่ในใจที่คนโบราณก็พูดสวรรค์อยู่ในอกนรกอยู่ในใจมันไม่มีความเป็นอยู่ในความทุกข์แม้แต่อยู่วัดมันก็อยู่ในความทุกข์มันเลยอยู่กับนรกตายแล้วก็ไปนรกจริงเพราะวามันอยู่ในความท。 ุกข์。 ความสุขมันเป็นสวรรค์สวรรค์อยู่ในหน้าอกนรกอยู่ในใจเมื่อทุกปัจจุบันขณะมันเป็นมันเป็นความทุกข์มันอยู่ในนรกจงอยู่ในนรก。 ปัจจุบันขนาดในการระบาป。 ในในการบำเพ็ญบุญในการฝึกฝนจิตใจในสมาธิในพิปัสสนาในศีลภาวนา。 ใจมันเป็นบุญเรียกว่าเป็นสวรรค์。 พ้นจากบุญพ้นจากบาป。 ดีเหลือชั่วเนื้อบุญเนบาปเนื้อสุขเหลือทุกข์สงบ。 นิพาน。