徒： 隆达师父您好，昨天我开车回去的时候，开着开着车，本来一点都不困，但突然间，就像打瞌睡一样，"嗡"的一下就过去了。但我知道，我能看到那个画面，就是自己闭上眼睛，然后"嗡"的一下，再睁开眼睛。一开始就发生了，然后我就想，"咦，怎么会突然这样？" 后来又发生了一次。昨天大概发生了三四次，最后一次是最严重的，第一次是能感觉到那种要陷下去的感觉，但最后一次是直接看到自己闭上眼睛，整个人就往下坠了。然后我就，我就睁开眼睛，然后大喊："哇！开车怎么能这样！"。所以我想问，隆达师父，这种症状是因为我执着于那种空、透、轻、安的状态，还是说我沉溺于其中，还是什么原因呢？因为我感觉不到自己什么时候沉溺进去了。所以总结来说，这是沉溺的症状吗？ 师： 是因为没有看到，没有看到念头，没有在那一刻看到自己，所以就陷下去了。就像我们的身体是外在的部分，从身体往里是感受（受蕴）。感受比如情绪或者空、透、轻、安或不空、透、轻、安的感觉。再往里，从空、透、轻、安或不空、透、轻、安的感觉往里，就是那个去知道的，去知道感受的。那个和心理因素（行蕴）一起运作的，就是识蕴和心理因素一起运作。这就是沉溺的原因，因为没有放下“知道者”。它没有放下识蕴和心理因素一起运作的部分，而是去抓取感受了。简单来说，就是用“我”去知道，没有放下“我”这个知道者，而是用“我”去看那些症状，所以就被那些症状吸进去了，因为没有放下“我”这个知道者。 徒： 但是在出现这种症状之前，状态是很正常的，心也是清醒的。并没有做什么特别的事情。我只是奇怪，为什么会突然滑向沉溺，还是说因为... 师： 因为在那一刻没有看到“知道者”，所以就陷进去了。没有看到“知道者”，仅仅在当下那一刻没有看到“知道者”，哪怕只是一瞬间，就足以陷进去了。就一瞬间吗？一瞬间没有看到“知道者”，就会被吸进去。所以这意思是说，因为在那一刻我没有散乱。被吸进去的人会是散乱的。那些在世间散乱的人，就像开车的时候，他们在各种事务中散乱，这并不会把他们吸进去，让他们睡着的。那些在爱欲中散乱的人，开车的时候会在爱欲中散乱，怎么会被吸进去睡着呢？不会的。那些正在生气、愤怒、和别人吵架，然后开车的时候很生气，也不会被吸进去睡着。所以，如果在爱或恨中散乱，是不会被吸进去睡着的。 但是因为我们已经修行到这个阶段了，就不会在爱和恨中散乱。当不在爱和恨中散乱时，如果没有放下“知道者”，没有放下“知道者”，哪怕只是一瞬间，就会去知道那些症状，只知道那些症状，却没有放下“知道者”，就会立刻被吸进去。因为没有散乱，如果散乱的话就不会这样。我们没有散乱，但是没有放下“知道者”，当用“我”去知道那些症状时，就变成了——本来我们应该觉知并放下“我”这个知道者，但我们却用“我”去知道那些症状，所以就被吸进去了。没有那个...证悟，那个放下的，是无为法（离行），是没有症状的心，它会放下那个“知道者”。“知道者”是识蕴和心理因素共同运作的结果，它是生灭的，是被认知的东西。但是那个无为法的心，是没有什么东西的，是纯粹的觉知，它只是...它没有什么，所以没有东西会被吸进去，因为心是空的。即使有“知道者”在心里，但心是空的，它也不会被什么东西吸进去，它是空的。它是以觉知的方式空，是证悟出来的空，不是心里面没有东西。去观察那个“知道者”，它被那个...的心放下。 师： 明白了吗？ 徒： 明白了。如果是这样的话，那就需要保持正念，去看到“知道者”，不是有正念去看到“知道者”然后就停在那里。 师： 只是放下，只是在每一个当下都让“知道者”、“能言者”自生自灭，在那个没有什么的心里。只是觉知，觉知到每一个“知道者”、“能言者”，它在那个没有什么的心里自生自灭。 徒： 那么谁是知道者呢？ 师： 就是那个心在知道，不是去知道那个心，而是心知道每一个当下的“知道者”、“能言者”在心里自生自灭。 徒： 哦，隆达师父，我知道了，可能是因为第一次出现症状的时候，我很震惊，"咦，怎么会有这种症状？" 然后我没有看到自己对这个症状的反应，没有看到自己去干涉这个症状，而应该让它在那一刻过去。但是“我”进入了那个症状，并且对它产生了疑惑，所以就像是... 师： 就是用“我”去知道那些症状，然后一直观察。在涅槃解脱和无明成为“知道者”之间，就像...一根红线分成八份，红线分成八份的意思是，一根线，就一根线，非常细的一点点，把它分成八份，就像...我们的头发，一根红线就像我们的一根头发，把它从头到尾纵向劈成八份，而且不能劈歪，要平均分成八份。想想看，这需要多么精细。大多数人，当他们知道什么的时候，就是“我”在知道。因为他们习惯于，看到什么就是“我”在看，听到什么...闻到什么，就是“我”在闻，尝到什么，就是“我”在尝，触到什么，就是“我”在触，觉知到内心的状态，就是“我”在觉知内心的状态。大多数人就是觉得“我”在知道，这是凡夫的本性。凡夫的本性就是，不知道什么，就是“我”在知道。我们会用“我”去知道，我们觉得“知道者”就是“我”，“我”就是“知道者”。所以看到的时候，就是“我”在看，听到的时候就是“我”在听，闻到的时候就是“我”在闻，尝到的时候就是“我”在尝，触到的时候就是“我”在触，觉知到内心状态的时候，就是“我”在觉知。内心的任何活动，我们都觉得是“我”在觉知，我们觉得“我”知道心里有什么情绪，我们觉得“我”知道心里是空、透、轻、安的，也知道心里不是空、透、轻、安的，我们什么都知道。但是圣者，他们之间的差别就在于那根红线分成八份的地方，就是...他们知道“我”是什么样子的，知道什么，然后“我”会怎么说。圣者的本性是，知道“我”去知道什么，然后它会在心里怎么说。那个去知道然后会说的“知道者”，那个...本然的觉知会知道“我”成为“知道者”后会怎么说。本然的觉知不一样的地方在于，我们是说话的人，我们会评论，但是作为涅槃的本然觉知，它会知道“我”去知道什么，然后“我”正在评论什么。不同之处在于，本然的觉知会知道“我”，知道“我”成为“知道者”后会怎么说。但是如果我们用“我”去知道，我们就是去知道的人，我们自己去说，去批评、评论、满意或不满意。 徒： 那么，在那一瞬间消失的是这种觉知吗？ 师： 是那种觉知消失了。 徒： 是那种觉知消失了，但是我们用“我”去知道了。 师： 那种知道“我”知道什么，然后“我”会怎么说的，那是本然的觉知。但是当那种本然的觉知消失时，我们用“我”去知道，然后我们自己去说。 徒： 隆达师父，为什么这种觉知会消失呢？正常情况下它会消失吗？ 师： 正念在哪里，觉知就在哪里，正念和觉知是在一起的。如果正念消失了，我们就会用“我”去知道。 徒： 哦，明白了。因为正念是和这种觉知在一起的，不是和别的什么东西在一起，而是和这种觉知在一起，知道“我”知道什么，然后“我”会怎么说。 徒： 我明白了。 师： 这只是很小的一点，但却是非常重要的事情，因为这是涅槃和地狱的区别，涅槃和深渊的区别，完全是两回事。涅槃和... 如果死了没有正念到最后一刻，因为这是在一瞬间发生的，就像那根红线分成八份一样。所以说，听这个的人...用“我”去知道，我们觉得“我”执着于“我”，和知道“我”去知道，是天壤之别。隆达师父经常说这个，但实际上人们不知道内在的这种行为是什么样的，不知道什么叫做“我”知道，“我”去知道，他们观察不出来。但实际上这是一件非常重要的事情，就是我们用“我”去知道，知道“我”知道什么，然后“我”会怎么说，知道“我”知道什么，然后会怎么说，知道“我”知道什么，然后会怎么说，那个就是本然的觉知在知道“我”，那是涅槃的本性。但是当我们去知道的时候，就是烦恼的事情了，因为当我们去知道的时候，就变成了无明、渴爱、执取。 徒： 就是当正念消失的时候，那些潜在的烦恼习气就会立刻升起，"哇，我知道，我是这样的，我是那样的"，然后就会挣扎着去解决、去解决、去解决，所以就立刻滑入到十二因缘的循环中，因为正念缺失了。在那一刻正念缺失了，没有觉知，只剩下无明。正念缺失时，没有觉知，只剩下无明，无明就是用“我”去知道。我的天啊，隆达师父。嗯，对吧？谁...谁这样说话，我们觉得“我”是“知道者”，和知道“我”去知道什么，然后它会分析、评论、评论、分析，它们之间有什么不同？请您说说这一点。就像，如果知道“我”，比如坐着，知道自己在坐着吗？正念和觉知是同在的。但是比如...怎么说呢？内在和外在的感官，当它们相遇的时候，就会有接触，然后就会说，比如看到这个人，"哦，这是某某医生"，就会觉得，"哇，真可爱。"。实际上，它会正常地说，"哇，某某医生来了吗？" 它会正常地说。现在，就像，那个知道这种说法的，之所以能够知道，就是因为觉知...它来看到那些生起的念头，怎么知道的呢？就是通过心门去到那里。但是如果我们去知道，就好像那些说的话就看不见了，就是直接成为那个了，然后那里就有了自我，然后...就像某某医生说的那样，进入了十二因缘的循环。如果在那里，潜在的烦恼是什么样的，它就会是什么样的。如果正在工作，如果正念缺失了，就会不知道自己在做什么，或者沉溺于那些症状，沉溺于其中，或者什么的，都可以，如果正念缺失了的话。但是如果像开车的时候那样，就像...我理解的是，有人曾经问过隆达师父，开车的时候，应该怎么觉知？我就问他，你知道你正在踩油门吗？因为像开车的人，根据我的理解，我是不会开车的...但是我的理解是，开车的人，就像是自动驾驶一样，所以不知道是在刹车还是在踩油门。但是像我，隆达师父，我不会开车，刚开始学开车的时候，我就要问别人，哪个是刹车，哪个是油门。这就是我们把正念放在那里观察，就像学习一样，这是刹车，这是油门。但是开车的人，就像开得很熟练了...他缺失了正念，变成了自动化的，有时候只是一瞬间，就像我们不知道我们有“我”在...用本能去开车。有一天和一位医生在一起，医生说了一句话，我也和他说过...医生说，就像是进入了潜意识。我也听说过隆达师父讲过这个，所以就说，在那一刻，正念缺失了。但是就像医生一样，回来问隆达师父，是怎么回事。因为也听别人说过，他开车的时候，也会突然“嗡”的一下，也看到别人有过这样的情况。看到的大部分情况，大部分症状都是沉溺。这非常可怕，所以...可能会有处理的经验，看到开车的人...因为当他们沉溺的时候，我们看到他们的心就像“嗡”的一下陷下去了，而他们不知道，那是正念缺失了。然后开车的人就说，不知道，什么都不知道。但实际上，就像飞机要降落，鳄鱼要潜入水中一样。他们不知道，然后他们就说他们看到了，他们有正念，但是他们的眼睛却像鸟一样僵硬，隆达师父，就是正念没有离开驾驶，或者像是打瞌睡之类的。所以建议的方法，我也不会开车...是比较困难的，因为我们做得很熟练的事情，会比较难看到。但是就像隆达师父建议的那样，看到“知道者”、“能言者”，我觉得开车的时候看到前面的车，或者看到路边的标志，看到什么，就一定会说出什么。必须改变习惯... 就像是改变理解，如果一切都顺其自然了，就不需要有人来问我们是否看到了什么，这是很自然的，看到那个，"哦，真漂亮"，就是...它会知道，它会正常地知道我们。但问题是，第一，正念，第二，我们用“我”迷失在了那一刻，这可能会导致事故。不确定... 这样可以吗？对吧，医生也明白，就是...就像...说的那样，成为，有什么症状，有什么情绪，就是我们成为了，但是没有看到“知道者”，放下“知道者”。这不需要练习，它是...它会违背大多数人的...我们，这个...修行就像是违背...违背了正常的生活。就像我，要练习到这一步，不知道要练到什么时候。要练习到，比如我们去餐馆等上菜，又饿了，然后服务员把菜端上来了，闻到很香，"哇！"端着托盘来的时候就知道，"哇，这家店一定很好吃，因为菜很香，闻起来就很有食欲，很香。"一般人就会这样，就是...只看到食物，然后就说，"哇，这道菜一定很好吃，闻起来很香，这家店还没吃呢，闻起来就这么香，一定很好吃。"一般人就会看到这些，然后就这样说了，就是什么都没看到，只看到清蒸鱼，然后看到了就说，在心里想什么就说什么，"哇，闻起来很香"，或者看到什么炒菜，端上来，热腾腾的，"哇，这家店看起来很好吃。"他们就会这样说，他们什么都说，看到什么就说什么，说什么。但是隆达师父看到...隆达师父心里在说什么。但一般人就是直接说出来，和鱼说话，和那个说话，在心里说...在心里说或者直接说出来，"哇，闻起来这么香，这家店一定很好吃"，有多少人会像隆达师父这样呢？几乎会直接说鱼，或者热腾腾的菜，或者闻到什么，"哇，这家店看起来很好吃"，但是隆达师父却看到，"咦，心里正在说这个。" 但其他人就是直接说出来，或者直接想，他们直接想，但是隆达师父知道隆达师父正在想什么。不一样。但是隆达师父说，刚开始练习这个的时候，感觉很勉强。勉强，隆达师父看到隆达师父知道，知道什么，然后它会怎么说，知道什么，然后它会怎么说...练习这个，直到成为新的习惯，就是隆达师父不再... 隆达师父看到什么... 就像开车的时候，看到路边的标志，一般人就直接读出来。但是隆达师父看到，隆达师父心里在读什么，在说什么。 隆达师父，练习看到这个的方法，可以用比念头慢一点说话的方式吗？意思是说，忍住不说话，看到内心的念头在说什么。 师： 当然可以，当然可以，就是需要忍住不说话，然后看到...看到内在不停地说，我们就知道... 我们看到，就像在... 在那个拿着麦克风说话的人里面...还有另外一个，如果是女的，隆达师父就叫她“疯女人”，如果是男的，就叫他“疯男人”，但有时候都叫“疯女人”。就是说，就像还有另外一个不停地说...一整天都在说。说什么呢？眼睛看到了它就说，耳朵听到了它就说，鼻子闻到了它就说，舌头尝到了它就说，身体触到了冷热软硬它就说，心里有什么感受，喜欢不喜欢，它都说。这个内在的家伙一整天都在说，这个内在的就是“知道者”、“能言者”。所以隆达师父就看到这个“能言者”一整天都在说，但没有成为那个“能言者”。这个“能言者”一整天都在说，但没有成为那个“能言者”。这个“知道者”、“能言者”一直在说，但没有人去对这个“知道者”、“能言者”做什么，就像...说话的人，那个... 隆达师父那里有一个“能言者”，它一直在说... 一整天都在说... 但没有人对它做什么。也没有人因此而痛苦。但是隆达师父不知道隆达师父是怎么练习的，但是...需要非常努力地违背事实，违背生活的真相，因为正常人不会这样，正常人就是... 看到什么就说什么。立刻说出来，立刻说出来，如果不能说...就直接想。嘴巴不说，但是直接想，比如...我们看到他和他的女朋友/男朋友在一起，男的很帅，"哇，正合我意！" 女的很漂亮...如果是普通的凡夫，就会... 跟随着它，不需要说出来，对吧？他和他的女朋友/男朋友在一起... 但是偷偷地想...跟随它，偷偷地想... 但是隆达师父...会看到内在有一个... 那个偷偷摸摸的家伙正在活动。 徒： ...区分我们迷失成为思考者和我们看到我们正在思考的方法... 师： 对，对，对，可以区分开来。根据我的理解，如果我们迷失成为思考者，就会有情绪伴随着那个念头。但是如果我们看到我们正在思考，就只是知道有念头生起，就不一样了。不一样，天壤之别。那是...知道“我”的本然觉知，是涅槃的元素。但是用“我”去知道，然后我们去知道，然后我们成为思考者，在心里说，那是烦恼。那是无明、渴爱、执取，是烦恼，完全是两回事。但是要说隆达师父是怎么练习的...都忘了，忘了是怎么练习的... 就像我，我看到我的念头，是因为我处于不能说话的状态，比如当学生的时候，老师好像在批评我们，然后我们就在心里反驳，然后...要反驳老师又不能反驳，就看到，"哦，它正在思考"，知道有念头。就像处于不能和这个人争辩的状态...对的，就是... 处于不能和他们争辩的情况，因为他们是老师，或者他们地位更高，对吧？我们不能和他们争辩，但是内在它在说...但是...成为那个反驳他、生气他、说他的人，就是普通人，普通人就会这样，嘴巴不能说，但是内在它在说，在说他，反驳他，争论他，不能说出来，说出来他们会惩罚你，但是内在它在说，在反驳他，在争论他。如果是这样，就是普通的凡夫。但是成为圣者，就是...他看到... 内在那个正在反驳他、说他的... 但是没有人去执着那个内在的... 成为“我”。 徒： 对对，隆达师父。但是那时候，就像我们还没有学习什么，还没有学习佛法的时候，我们就会迷失成为那个人，因为我们会有情绪伴随着我们在内心里产生的那些念头。 师： 这里...隆达师父这样看很久了，要回过头去思考是怎么看到的，也很难。就是需要练习。但是隆达师父感觉，哇，困难在于它违背了习惯。非常违背习惯，就是每一个当下，眼耳鼻舌身意，知道什么，然后看到就立刻说出来。说，说，就算是在心里说，在心里评论，或者直接说出来。但是要重新练习，当接触到眼耳鼻舌身意的时候，知道我们心里还有另外一个，它在说什么。当我们接触到眼耳鼻舌身意的时候，我们不再直接说出来，我们不再直接说出来，但是对方是我们的老板，我们不能直接说，但是我们在心里说他，在心里反驳，在心里争论。这样，普通的凡夫也会这样做。但是隆达师父就是练习，直到看到每一个当下...有接触的时候，隆达师父在说什么，在内在... 在内在它在说什么。并且不执着那个一直说个不停的内在... 成为“我”。 徒： 这样的话，区别就只在于觉知到内在那个说话的只是行蕴（造作）的另一种形式，没有迷失成为它，对吗？ 师： 只有这样，真的。我们会执着内在那个说话的... 成为“我”，是因为我们没有看到它是行蕴（造作）。但如果我们没有看到它是行蕴（造作），我们一定会执着它为自我，执着它为“我”。但是我们看到它是行蕴（造作），所以... 行蕴（造作）一直在说，隆达师父看到它一直在...在我们里面... 隆达师父说它会用“说”这个词，“知道者”一直在说，它知道什么就一直在说，所以隆达师父用“知道者”、“能言者”这个词，这是隆达师父根据心的语言来说的。 徒： 就像... 能够这样知道，知道这个只是行蕴（造作）的根本，就只取决于正念，对吧？ 师： 正念，当下接触的正念。每一个当下接触... 心... 正念必须...就是看到... 内在那个接收各种接触的... 当接触的时候，我们内在的那个它在说什么。当接触到眼睛的时候，内在的那个它在说什么，当接触到耳朵的时候，内在的那个它在说什么，当接触到鼻子的时候，内在的那个它在说什么，当接触到舌头的时候，内在的那个它在说什么，当接触到身体的时候，内在的那个它在说什么，当有内心的感受、想法、情绪的时候，内在的那个它去知道那些感受、想法、情绪，内在的那个它在说什么。然后看到内在那个说话的，是行蕴（造作），不是“我”，“我”不是“知道者”、“能言者”，而是看到那个“知道者”、“能言者”是行蕴（造作）。有多少人能这样练习呢？很难，因为...它违背了真相，它不是真相，是违背... 违背了一般人的生活方式。他们看到什么就说什么，听到什么就说什么，或者想什么就说什么。所以隆达师父说...练习的方法，隆达师父给出了练习的方法，说...当... 在这里的时候，对吧？当大家都睡了以后，我们要去睡觉... 这里很安静，很安静，然后就收摄五个感官，眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体，收摄外在的...这五个外在的感官，不要用烦恼来引诱，就是不要玩手机...不要看电影、听音乐、聊天、玩社交软件，不要看视频，不要看书，不要听佛法...就是一个人，真真正正的一个人，走来走去，走来走去，这里，看到吗？环境很好，开着灯，周围都很安全...然后只剩下一个感官...自由地只留下一个感官。其他五个感官，就是不要用任何东西来引诱，自由地只打开一个感官，那个... 那个内在的感官，就是... 就是内在的那个“我”，那个... 那个身体走来走去，但是在...身体里面，有一个不停地说话的。就只是觉知那个身体，看到那个身体是行蕴（造作），它自生自灭，没有人去对它做什么，就会解脱。这就是隆达师父练习的方法，就是没有用任何特定的方法或者口诀来帮助。练习直到看到，隆达师父的内在有两个...就是身体，是那个按照正常情况做事情的... 就是站着、坐着、躺着...但是内在的那个身体，是说话的，实际上，如果比喻的话，身体就像是粗身，内在的身体就像是细身。就是细身，另外一个不停地说话的...不执着那个细身或者不停地说话的行蕴（造作）的心...就会解脱。 徒： 隆达师父，如果是... 徒： 观察呼吸，然后内在也在念佛，但是也有心的造作，那个心的造作，就是说，有念头生起，同时念佛也没有消失，隆达师父。为什么会有两个声音同时存在呢？ 师： 念佛是粗身、粗身的工作...在这里念佛、念佛、念佛、念佛、念佛、念佛、念佛、念佛，是作为一种诱饵。当粗身在念佛、念佛、念佛作为诱饵的时候，我们也没有说出来，它... 它是在心里念，隆达师父，它是在心里念佛，没有说出“佛陀”，为什么是粗身的工作呢？它是在心里说，它是在心里想... 当心里想“佛陀、佛陀、佛陀”的时候...想“佛陀”，想“佛陀”本身就是被认知的对象。想“佛陀”本身就是被认知的对象。这里，那个知道... 那个念佛的，“佛陀”也好，什么也好，它也在说，它在心里说。哦，明白了。“知道者”念佛是行蕴（造作）和心理因素共同运作的结果，它在心里说。有时候...它在心里念佛，念佛、念佛、念佛，没有说出来...在心里，但是眼睛看到别人...当走的时候，走在这里，走在石头上，念佛、念佛、念佛，走在石头上，但是眼睛看到别人走过来... ...在那个去看到的“知道者”，“知道者”或者看到的... 眼睛，它就说了，它就说了，在心里说，分析、评论、研究、批评关于那个人的...但是心还在念佛，还在念佛...但是那个... 那个通过眼睛去知道的“知道者”，它在分析、评论、研究、说个不停。 徒： 念佛的声音和念头的声音是同时生起的吗，隆达师父？还是说它们是不同的... 实际上它们是不同的时刻，但是... 它们生起得太快了，所以我们以为它们是同时生起的？ 师： 它们是同时生起还是不同时生起，都不是同一个东西。我们练习就会自己知道，不用去...思考，如果用理解的，会很麻烦。我们在心里念佛...然后我们看别人...我们在心里念佛，然后我们看别人，我们就会知道，虽然我们在心里念佛，但是当我们看别人的时候，我们心里会说话。是的。我们不用去给它们起名字，说这是什么，那是什么，它在做什么，不用，就是真实的... 我们现在，就是真实的，我们在心里念佛，在心里念佛，但是看那个人，看那个人...但是在看那个人的时候，在心里，它在想什么。是的。在心里它在想什么，不相信的话就试试看，现在就试试看，当... 想... 看那个人，看这个人，它就会想，心里它在想什么。然后在心里念佛...在心里念佛，但是眼睛看到了，当看到什么，看到谁的时候，它就想了...或者...听到声音，或者听到他的声音，或者看到他，也听到声音...当我们念佛的时候，比如我们在走，走在... 我们在心里念佛，念佛、念佛、念佛、念佛，但是有人在厨房里做什么，声音很大，就像... 不尊重，简单来说，不尊重正在... 走路的人...相信我，心里一定会想什么...一定会想，一定会想，不用去问，"咦，为什么它会想？" 为什么它会想，为什么念佛的时候还会想？就用真实的，即使念佛、念佛走在... 有人在厨房里整理东西，不尊重...锅碗瓢盆的声音响个不停...那个正在念佛的人，他心里会想个不停...他心里在想什么，想个不停。 徒： 那么，它可以同时做两件事情，隆达师父？ 师： 这就是真实的，它可以同时，也可以不同时...当念佛、念佛的时候，它会生气，会说个不停，"这家伙在做什么，真不尊重，真是罪过，我们修行他都不看，什么都不管，真不尊重"，即使我们在念佛、念佛，但是内在它在说个不停，在抱怨他个不停。 徒： 是的，它... 它就是那样的，就是念佛的时候，它也会想。 师： 对的，念佛的时候它也会想，即使念佛、念佛，它也会想... 我明白了...他...凡夫，凡夫就是这样的，圣者们也是这样的，是这样的。圣者们也是这样的。是的。即使念佛也是这样的。这一点非常重要，圣者们也是这样的，一样的。凡夫也是这样的，区别在哪里呢？ 徒： 他们不执着那个说话、抱怨的... 是“我”。 师： 嗯，这就是圣者。但是凡夫是什么样的呢？觉得就是“我”在抱怨，就是抱怨，不用想是“我”，就是“我”在抱怨，说他，就是...所以...所以凡夫就不会看到自己... 责备别人...就是一整天都在责备...责备，然后执着于爱和恨，执着于爱和恨，一整天都在责备，因为他没有看到内在的这个，这个责备的...就是当念佛、念佛，在... 走路的时候，念佛、念佛，但是它却一整天都在责备别人。嗯，是的。因为没有看到，没有看到那个责备的... 我看到那个责备的，所以就变成了责备别人的人。是的。但是圣者们，他们看到那个... 那个在内在抱怨他的... 但是他们没有迷失成为它，所以他们没有业，因为他们没有去...去按照那个心造业，他们只是知道它，但是如果迷失成为它，他们就不需要背负业了。是的。他们就解脱了业，在这一世解脱了业，在下一世也解脱了业。但是凡夫们，就是跟随那个心，当内在那个抱怨的心... 就是成为那个，然后就真的抱怨他，真的说他，真的责备他，所以就背负了业......因为他成为了那个，所以... 就像有了行为，所以就要去承受业的果报。是的。所以就变成了无明，是行蕴（造作）的因缘，行蕴（造作）是识蕴（业）的因缘，识蕴（业）是承受业的果报的因缘，就是因为无明，就是他成为了抱怨的人，用无明去抱怨。就是成为行蕴（造作）和识蕴（业），但是圣者们...他们知道这个，知道这个抱怨的... 如果成为它，就不会成为用无明去抱怨的人。 就是看到，就像说的“红线分成八份”。它不一样。我们成为抱怨的... 成为抱怨的心，和知道那个抱怨的心，并且不成为那个抱怨的心，是天壤之别。知道那个抱怨的心，并且不成为那个抱怨的心，就是涅槃。但是成为那个抱怨的心，就会堕入恶道，成为无明、渴爱、执取，去责备，去背负业，乱七八糟的。但实际上，内在的行为非常相似，隆达师父。非常相似，所以隆达师父说，哇，就像红线分成八份，就像那天说的，是像双胞胎，但不是同卵双胞胎。但是... 它们非常相似，不仔细看是分不出来的，它们非常相似。但是如果是一个非常善于观察的人，就能分出来，就知道它们不一样。是的，它们不一样，就像... 是像双胞胎，像双胞胎一样相似，但是当看到它们的时候...即使它们很像，但是当看到它们的时候，"咦，它们的样子不一样。"对吧？是的，如果它们一样，怎么会不同呢？如果它们一样，怎么会不同呢？这表明，它们的行为一定是不同的，可以说它们不是同一个东西。是的。所以必须不一样，才会不同。就只能靠观察，才能看到它们之间的区别，这一刻是这个，这一刻是那个。是的。所以隆达师父说，就像以前... 那个粥店的双胞胎女孩，小时候来供养的时候，分不出来，这两个人分不出来，哪个是姐姐，哪个是妹妹。但是当她们长大以后，哦，就能分出来了，一个比较胖......就能分出来了，但是小时候，分不出来。你看，她们长得一样，穿的衣服也一样，如果只看到一个，是不知道的，但是如果她们站在一起，仔细观察，就能看出来，因为她们不是同一个人。如果是同一个人，就分不出来了，但是这是两个人，双胞胎，是双胞胎，表明她们一定是不同的。所以我们，是抱怨的... 成为那个抱怨的心，和知道那个正在抱怨的心，是不同的东西，就像双胞胎一样相似，但它们是不同的东西，表明它们一定有不同的地方，如果仔细观察的话。现在，我们要观察到能区分开来，或者就全部放下，什么都不管。要放下，就必须先看清楚。必须先知道，不知道的话，就乱了，我们就变成了像普通人一样，看到什么就说什么，听到什么就说什么...意思是说... 不是说出来，隆达师父，而是说我们必须在心里区分开来，现在，我们心里是成为那个思考的人，还是知道心在思考，必须把这两种状态区分开来，这是最重要的，因为如果只是觉知到“我”是... 正在思考的心是不一样的。...正在思考的心，不成为那个正在思考的心，那就是涅槃。...如果只是觉知到“我”是那个正在心里思考什么的，这就是涅槃。但是如果我们没有看到那个正在思考的心，我们就是思考的人，抱怨，在心里说，或者直接说出来，或者偷偷地在心里说，这样就会走向轮回，走向业，是天壤之别。是的。如果是“知道者”，... 就会迷失成为它，如果迷失成为它，就会进入十二因缘的循环，如果不迷失成为它，只是觉知它，就不会进入十二因缘的循环，是天壤之别。如果只是觉知，就不会进入十二因缘的循环，如果迷失成为它，就会立刻进入十二因缘的循环。所以必须知道，我们会说，放下，放下，不要了，觉得知道它很麻烦，实际上，我们是不是每天都成为那个十二因缘呢？或者没有成为？如果只是觉知，内在那个抱怨的，内在那个说话的，看到什么然后它在说什么，只是觉知到它，就不会进入十二因缘的循环。但如果不是仅仅觉知，而是去成为它，就进入十二因缘的循环了。 徒： 我明白了，隆达师父。 师： 他们说...说隆达师父，哇，放下，放下，就像什么都不知道一样，他们不明白，真的不明白。不是说放下就什么都不知道，而是必须先知道什么是什么，但是他们不让执着什么，但是必须知道什么是什么。知道什么是十二因缘的循环，知道什么不是十二因缘的循环，必须知道，从我们的心里学习。要去哪里学习呢？ 徒： 哦，我明白了，隆达师父，之所以要区分，是因为如果我们成为它，那个就是无明的心，但是如果我们只是看到我们在说，有一个“我”在说，那个就只是行蕴（造作）。 师： 对了，就是这样，讲了不知道多少年，就是讲这个。然后文件也损坏了很多，这个...哇，但是像这样的很多。是的。但是说了上千遍了。 徒： 感谢隆达师父。 师： 然后人们就说，听不懂隆达师父讲的。因为隆达师父讲得不好，讲得难，很精细。因为他们没有看到这里。这里非常精细。我没有看到... 我们，就是行蕴（造作）的心，它...它一直在说，一直在说...我们就会成为它，当成为它的时候，就会成为十二因缘里的行蕴（造作），但是如果只是觉知...不成为它，就只是普通的行蕴（造作），自生自灭，很正常，没有人去执着它。是天壤之别。执着... 所以隆达师父最常讲这个。但是人们最不明白...这里最难。 徒： 我觉得理论上可以理解，但是在心里很难区分，隆达师父。真的需要观察才能看到。 师： 观察，所以说，在很多音频里，隆达师父说，必须是一个非常善于观察的人，必须是一个非常善于观察的人，但是没有人... 人们跳过了这里，非常善于观察的人。 徒： 请求机会，希望能有帮助。就是刚才隆达师父说的在实际修行中，就像... 不确定我这样理解对不对。有一次我在工作，正常情况下，和下属谈话的时候，需要讲道理。结果那天，要把“我”带去工作，它却看到了区分，隆达师父。那个“知道者”... 就像它分开了。在实际修行中...是...那时候的我，它分开了，然后它来知道，它不愿意按照我准备要说下属的话去做...那个，就是隆达师父说的双胞胎吗？ 师： 对的，就是这样，因为这里很难，谁能修行到看到这个呢？因为...嗯，接下来，这个它就说，说... 它就说，并且有情绪，"咦，但是为什么...为什么像...然后那个去看到的... 它没有迷失成为它，就像... 就像我们正在生气，在心里生气，想要说... 就是生气...但是就像那个生气的不是“我”，就像，"咦，为什么我没有真的生气呢？" 就是那个生气的，就像是另外一个...实际上，我们应该生气，但是，"咦，为什么我们心里好像生气，但是我们却没有生气呢？"也很难说。它就像是自性自成的。嗯，它一定是自性自成的，不能故意，但是需要练习。就像我们内在的那个...那个内在的... 它... 就像...它... 或者说... 本然的觉知... 它...就是内在的那个... 它失去了力量...不能再欺骗觉知了。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求： 1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：” 2. 完整翻译，不遗漏内容 3. 翻译结果输出为对话问答的形式 4. 不要包含泰语，全部翻译为中文 5. 保证翻译后的文本通顺，易读 --- กับหอการค้าหลวงตาค่ะพอดีเมื่อวานนี้หนูขับรถกลับไปอะค่ะตอนขับมันก็ไม่ได้ง่วงนอนอะไรเลยค่ะหลวงตาเราก็อยู่ดีดี. ก็มันก็มีอาการเหมือนหลับในมันก็วึบไปเลยอะไรอย่างเงี้ยแต่ว่ามันรู้ว่าคือมันเห็นภาพเลยว่าตัวเองหลับตาแล้วก็วึบลงไปแล้วลืมตาขึ้นมาทีนี้ก็คือว่า. มันเป็นคือมันเป็นแล้วก็ทีแรกก็บอกเฮ้ยทําไมอยู่ดีดีก็เป็นอย่างงี้เลยค่ะแล้วพอสักพักนึงมันก็เป็นอีกเงี้ยค่ะหลวงตาคือเมื่อวานเนี้ยเป็นประมาณ34รอบจนสุดรอบสุดท้ายเนี่ยคือมันคือคือครั้งแรกมันจะเป็นเห็นความรู้สึกที่มันจะลงไปก่อนแต่รอบสุดท้ายนี่คือมันเห็นเลยว่าตัวเองหลับตาแล้วก็ไหลลงไปเลยอะไรอย่างเงี้ยค่ะแล้วหนูแล้วหนูก็แบบลืมตาขึ้นมาแล้วก็แบบเฮ้ยแบบตะโกนเสียงดังในโลกเฮ้ยไปขับรถอย่างงี้อะไรอย่างเงี้ย. ก็เลยสงสัยว่าไอ้ไอ้อาการแบบเนี้ยค่ะหลวงตามันมันเกิดจากการที่มีตัวเราไปจับอารมณ์โล่งโปร่งเบาสบายหรือว่าเราไปแช่หรือว่าอะไรหรือเปล่าหลวงตาเพราะว่าแต่หนูไม่รู้สึกว่าคือเหมือนมัน. ไม่รู้แช่ตอนไหน. อย่างงี้ก็คือก็คือสรุปมันเป็นอาการแช่ใช่มั้ยขนมตาก็. คือไม่เห็นไม่. คือไม่เห็นความคิดที่มันที่ไม่เห็นตัวเราในขณะนั้นมันก็เลยไหลลงไป. มันเหมือนกับไอ้ไอ้ไอ้ไอ้ร่างกายเรามันเป็นส่วนภายนอก. นอกผลัดจากร่างกายเรามาก็เป็นเวทนา. เวลาเช่นอารมณ์หรือความรู้สึกโปร่งโล่งเบาสบายไม่โปร่งโล่งเบาสบายนี่มันแล้วก็. ถัดจากไอ่ไอ่ความรู้สึกโปร่งโล่งสบายเบาสบายหรือไม่โปร่งโล่งเบาสบายก็คือ. ไอ้ผู้ที่ไปรู้ผู้ที่ไปรู้อ่ะ. ไออารมณ์อ่ะผู้ที่ไปรู้อารมณ์ที่มันทํางานร่วมเจตสิกอ่ะมันเป็นไอ้วิญญาณอาคารทํางานร่วมเจตสิก. ตัวเนี้ยที่ที่แช่ก็เพราะว่าไม่ได้ปล่อยวางผู้รู้. มันไม่ได้ไปวางไอ้วิญญาณอาคารที่ทํางานร่วมเจตสิก. แต่มันคือไปจับเวทนาเลย. คือมันพูดง่ายง่ายคือเอาตัวเราไปรู้. มันไม่ได้ปล่อยวางตัวเราอะผู้รู้. แต่เอาตัวเราเนี่ยไปดูอาการมันก็เลยเดินอาการดูดเข้าไปเพราะว่าเราไม่ได้ไปวางตัวเราเพราะรู้ว่าอาการ. มันก็เลยโดนดูดเข้าไป. แต่ว่าก่อนที่มันจะเป็นอาการอย่างนี้มันก็เป็นสภาวะแบบปกติจิตก็ตื่นธรรมดาเลยนะคะหลวงตามันไม่ได้มีแบบว่า. ทําอะไรที่. คือหนูสงสัยว่าอยู่ดีดีมันไหลไปแช่อ่อนหรือว่าเป็นเพราะว่า. มันมันไม่เห็นตัวผู้รู้แค่ขณะตรงนั้นมันก็เลยไปเลยอะค่ะไม่ไม่เห็นผู้รู้ไม่เห็นผู้รู้ในปัจจุบันขณะแค่ช่วงแป๊บเดียวมันก็คือไหลได้เลยได้นี่แค่เสี้ยินาทีเดียว. เสี้ยินาทีเดียวนะค่ะผมไม่เห็นผู้รู้มันก็โดนดูดเข้าไปได้. เพราะฉะนั้นนั่นหมายความว่าเพราะว่าขณะจุดนั้นเราไม่ได้ฟุ้งซ่านนะค่ะแต่. แต่คนฟุ้งซ่านจะไปโดนดูด. คนที่ฟุ้งซ่านในโลกอ่ะอย่างที่เขาเขาขับรถไปเขา. มีความฟุ้งซ่านในเรื่องการบาลาคะอันนี้มันไม่ดึงดูดไปในดูดโดนดูดหลับได้แล้วคือคนที่ฟุ้งซ่านในกามราคาขับรถไปมันจะไปฟุ้งซ่านเดี๋ยวดูดหลับได้ไงไม่ดับหรอกคนที่กําลังโกรธโมโหทะเลาะกับใครมาแล้วแล้วก็ขับรถไปโมโหเนี่ยมันจะโดนดูดจนหลับมันไม่ได้แล้วเพราะฉะนั้นถ้าฟุ้งซ่านไปในในความรักหรือความช้างมันมันจะไม่ไม่. โดนดูดหลับไป. แต่เพราะว่าเราปฏิบัติมาจนถึงขั้นนี้แล้วเนี่ยมันไม่. มันไม่ฟุ้งซ่านไปในความรักความช้างเมื่อไม่ฟุ้งซ่านในความรักความช้าง. ตัวเนี้ยถ้าไม่ไม่ปล่อยวางให้ผู้รู้เนี่ย. ไม่ได้ไปวางผู้รู้เสี้ยินาทีเดียวนั่นแหละ. มันจะไปรู้อาการไปรู้แต่อาการแล้วก็ไม่ได้ไปวางเพราะรู้อาการมันโดนดูดทันทีเลย. เพราะว่าไม่ได้ฟุ้งซ่านอยู่ไงถ้าคนฟุ้งซ่านไม่เป็น. นี่เราไม่ได้ฟุ้งซ่านเพราะไม่ได้ฟุ้งซ่านปุ๊บแต่ไม่ได้ปล่อยวางผู้รู้อาการพอเอาตัวเราไปรู้ว่าการเนี่ย. มันกลายเป็นว่า. แทนที่เราเนี่ยจะรู้ตัวจะปล่อยวางตัวเราผู้รู้ว่าการแต่เราเนี่ยกลับเอาตัวเราเนี่ยไปรู้อาการมันก็เลยโดนดูดไปเลย. มันไม่มีไอ้ตัวที่ไอ้ไอ้ไอ้. บรรลุไอ้ตัวที่ปล่อยวางคือไอ้ตัิสังวิทย์สังขารที่มันเป็นเป็นใจที่ไม่มีอาการมันจะปล่อยวางไอ้ไอ้ผู้รู้อาการรู้อาการมันคือวิญญาณขันธ์ทํางานร่วม70มันเป็นสิ่งเกิดดับเป็นสิ่งที่วิทยาการนะคะแต่ไอ้ใจที่เป็นวิสังขาเนี่ยเป็นใจที่ไม่มีอะไรอะที่เป็นทาสรู้อ่ะมันเป็นแต่มันจะไม่มีอะไรมันก็เลยไม่มีตัวที่โดนดูดโดนดูดเพราะว่าใจมันว่างเปล่า. ต่อให้มันมีไอ้ผู้รู้พูดยังไงในใจแต่ใจมันว่างเปล่ามันก็มันก็ไม่มีอะไรดูเทรับได้หรอกแล้วมันเปล่า. มันว่างเปล่าด้วยความรู้นะว่าว่างเปล่าคือบรรลุออกมาจากความไม่มีใจ. ไปตรวจไอ้ไอ้ผู้รู้เนี่ยมันมันถูกปล่อยวางด้วยด้วยใจที่ที่. ประธานน่ะ. เข้าใจไหมเข้าเข้าใจค่ะว่าถ้าอย่างงี้เนี่ยก็คือมันก็. ต้องมีสติ. ที่จะเห็นผู้รู้เนี่ยไม่ได้มีสติเห็นผู้รู้ก็มีตัวไปตั้งก็คือ. มันก็ปล่อยเพียงแต่ว่าทุกปัจจุบันขณะมันก็ปล่อยให้ไอ้ผู้รู้ผู้พูดพลูพล่านเนี่ยเกิดเองดับเองในในใจที่ไม่มีอะไรแค่นั้นเอง. ได้แต่ความรู้อย่างเนี้ยรู้แก่ใจว่าเนี่ยทุกประการผู้รู้ผู้ผู้พากย์เนี่ยมันก็มันก็เกิดเองดับเองในใจที่ที่ไม่มีอะไร. แล้วใครเป็นคนรู้ไอ้ใจนั่นแหละเป็นคนรู้ว่าไม่ใช่ไปรู้ใจนะค่ะแต่ใจอะมันรู้ว่าไอ้ไอ้ทุกเดือนขนาดนั้นมันมีแต่ผู้รู้ผู้รู้พลาดเนี่ยมันเกิดเองดับเอนในในใจ. อ๋อหลวงตาหนูรู้แล้วน่าจะเป็นเพราะว่าตอนครั้งแรกที่มันมีอาการปุ๊บหนูก็แบบตกใจว่าเฮ้ยมันมีอาการอย่างนี้ได้ยังไงไรเงี้ยแล้วมันก็ไม่เห็นตัวเองที่ไปไปไปเฮ้ยกับอาการตัวนี้ที่มันไปไปยุ่งกับอาการตัวนี้แทนที่จะแบบปล่อยให้มันผ่านไปขณะนั้นไรเงี้ยแต่ว่าในตัวเราอะเข้าไปจากอาการแล้วก็ไปสงสัยกับมันมันก็เลยมัน. ก็เลยเหมือนกับ. ก็คือเอาตัวก็เลยเอาตัวเราอะเข้าไปรู้อาการอย่างงั้นน่ะตลอดแล้วก็ค่อยคอยดูค่ะคือไอ้ระหว่างนิพพานพ้นทุกข์กับ. ความหลงที่เค้าไปเป็นผู้รู้มันมันเหมือนกับ. เส้นใยแดง8คําว่าเส้นใยแดงผา8คือเส้นมันขีดเดียวโห่เสร็จเล็กนิดเดียวมันจะผ่า8เสียงอะเอาเหมือนกับ. เส้นผมเราเนี่ยเส้นแดงเหมือนกับเส้นผมเราเส้นนึงแล้วกรีซแบ่งไม่ให้ไม่ให้ไม่ให้มันไม่ให้มันเบี้ยวไปขาดครึ่งเส้นเนี่ยคือตลอดแนวจะโคนม. พูดไปผมมาแบ่งออกได้เป็น8เส้นให้คิดดูสิมันต้องละเอียดขนาดนั้นคือคนส่วนใหญ่อ่ะมันจะ. รู้อะไรเนี่ยมันก็คือว่าตัวเราเนี่ยเป็นคนรู้. เพราะอะไรมันชินกับการที่ว่าเห็นอะไรก็คือเราเป็นคนเห็นได้ยินอะไร. ได้กินเราก็เป็นคนได้กินรีบรสรู้รสเราก็เป็นคนรู้รสรู้สัมผัสเราก็เป็นคนรู้สัมผัส. ดูอาการทางใจเราก็เป็นคนรู้อาการทางใจ. คนส่วนใหญ่อะคือมันรู้สึกเว้ยกูรู้เนี่ยเป็นเอาเป็นผู้รู้นี่คือธรรมชาติของปุถุชนค่ะ. ธรรมชาติพุทธชนเนี่ยคือไม่รู้อะไรเนี่ยคือเรารู้. เราจะเอาเราไปรู้เรารู้สึกว่าจะเอาไอ้ผู้รู้เป็นเราแล้วก็เราเนี่ยเป็นผู้รู้ดังนั้นเวลาเห็นเนี่ยก็คือเราเห็นเวลาได้ยินเราได้ยินเวลาได้กินเราได้กินเรู้รสเราก็รู้รสเวลารู้สัมผัสเราสัมผัสเวลารู้อาการเราก็รู้อากาศกิริยาอาการทางใจเราก็รู้เราก็รู้ว่ามีอารมณ์ยังไงเราก็รู้มีอารมณ์ใจว่างโล่งโป่งเบาสบายก็เรารู้ว่าใจว่าโลภโป่งสบาย. ใจไม่ว่าโรคโป่งเบาสบายก็รู้ว่าใจไม่ว่าโลภโบ่งเบาสบายคือเมื่อเราไม่รู้หมดอะ. แต่พระเนี้ยเจ้าอะมันต่างกันที่จะแดงผา8คือ. มันรู้ว่าเราเนี่ย. เป็นอย่างไรแล้วรู้อะไรแล้วเราเรารู้เรามาพูดว่ายังไง. คือธรรมชาติของเรือเจ้าเนี่ยรู้ว่าเราเนี่ยไปรู้อะไรแล้วมันมันพูดยังไงในใจ. ไอ้ผู้รู้เนี่ยที่มันไปรู้แล้วพูดได้อะไอ้นั่นแหนะ. ธรรมชาติรู้เนี่ยมันจะรู้เราอะที่ไปเป็นผู้รู้เราพูดได้. แล้วในธรรมชาติรู้มันจะต่างกันคือเราเนี่ยจะเราเป็นคนพูดแล้วเราก็วิพากษ์วิจารณ์แต่ธรรมชาติรู้ที่เป็นนิพพานเนี่ยมันจะรู้ว่าเราเนี่ยไปรู้แล้วเรากําลังวิพากษ์วิจารณ์อะไรมันต่างกันคือธรรมชาติรู้เนี่ยมันรู้เรารู้เรารู้ไอ้ผู้รู้ที่เราเป็นเราเอาตัวเราไปเป็นผู้รู้เราแล้วพูดพลางแต่ถ้าเราเอาตัวเราไปรู้เนี่ยเราเป็นคนไปรู้เราไปพรากเองเลยตําหนิติเตียนวิพากษ์วิจารณ์พอไม่พอใจ. งั้นแสดงว่าที่มันหายไปในขณะจิตนั้นก็คือความรู้อันเนี่ยมันหายไปมันก็เลยความรู้ที่มันหายไปค่ะ. ความรู้เรามันหายไปแต่มันเอาเราไปรู้ค่ะ. ไปที่ว่าเรารู้อะไรแล้วเรามาพากย์ว่ายังไงเนี่ยไอ้นั่นธรรมชาติรู้เรา. แต่พอธรรมชาติที่หายไปอะเราเอาเราไปรู้เอาตัวเราไปรู้แล้วเราเป็นคนพากย์เสียเอง. หลวงตาค่ะแล้วสาเหตุที่ทําไมความรู้ตรงเนี้ยมันถึงหายไปได้ปกติมันขาดอ่ะ. สติที่ไหนความรู้ไอ้นั่นความรู้ไหนสติอยู่นั่นสติกับความรู้มันอยู่ด้วยกันถ้าสติขาดเมื่อไหร่นะมันเอาตัวเราไปรู้. อ๋อโอเคเพราะว่าสติมันก็คือสติอยู่กับความรู้ตรงนี้มันไม่ใช่สติอยู่กับอะไรแต่คือสติอยู่กับความรู้รู้อันเนี้ยรู้ว่าเรารู้อะไรแล้วเราพากย์ไว้ยังไงค่ะ. เคเข้าใจแล้วค่ะ. แต่อันเนี้ยนิดเดียวแต่มันซึ่งโอ้โหเรื่องเนี้ยเรื่องใหญ่มากเพราะว่ามันนิพพานกับนรกเลยนิพพานกับกับเหวเลยคนละเรื่องเลยนิพพานแกอธิบายเลยค่ะหลวงตาถ้าตายไม่พอชนไปถนัดจิตเพราะว่าอันนี้มันเป็นขนาดจิตแล้วมันเส้นจะแดงฝาแปรดนะ. ถึงบอกว่าคนฟังอันเนี่ย. เอาเราไปรู้เนี่ยเรารู้สึกว่าเรายึดถือเป็นตัวเราเราไปรู้ก็รู้เราเนี่ยมันต่างกันฟ้ากับดินเราหลวงตาเนี่ยพูดอยู่บ่อยบ้างอะไรแต่จริงจริงคนไม่รู้ว่าไอ้พฤติกรรมอย่างในใจยังไงเรียกว่าเรารู้เราไปรู้แย่คือสังเกตไม่ออกอ่ะ. แต่จริงจริงเรื่องนี้เราใหญ่มากเลยที่ว่าเราเอาเราไปแบบรู้รู้ว่าเราอะรู้อะไรแล้วเราพากย์ไว้ยังไงเรารู้อะไรประมาณนั้นเราพากย์ไว้ยังไงเรารู้อะไรแล้วพรากไปยังไงไอ้นั่นน่ะคือธรรมชาติมันรู้เราอันนั้นคือธรรมชาติของนิพพานแต่พอเรารู้เนี่ยมันเป็นเรื่องของกิเลสเพราะว่าพอเราไปรู้มันเป็นอนุวิชาตัณหาอุปทานนะ. ก็คือพอสติตัวนี้มันหายไปไอ้ตัวอาสวะนุสัยกิเลสของเดิมมันก็เลยขึ้นมาทันทีว่าเฮ้ยเรารู้เราเป็นเราเป็นอย่างงั้นเป็นอย่างงี้แล้วมันก็ดิ้นรนขลุกขลักขลุกขลักที่จะแก้จะแก้จะแก้มันก็เลยมันก็เลย. ไหลวื้บไปอยู่ในวงจรปฏิจทันทีเลยโดยที่โดยสติมันขาดค่ะคือขนาดนั้นสติขาดอือปกติขาดความรู้ไม่มีอะไรเหลือแต่หลงค่ะคือสติขาดอ่ะความรู้ไม่มีเหอะแต่หลงหลงก็เราไปรู้. แล้วตายละค่ะหลวงตาเออใช่มั้ยแพรไหนแพรพูดแบบนี้เรารู้สึกว่าเราอะเป็นผู้รู้กับรู้ว่าเราเนี่ยไปรู้อะไรแล้วมันวิเคราะห์วิจารณ์วิจารณ์วิเคราะห์วิจารณ์มันต่างกันยังไงลองพูดตรงนี้สิ. ก็เหมือนกับถ้ารู้เราคืออย่างนั่งอยู่รู้ไหมล่ะว่านั่ง. ก็. รู้สติกับรู้มันอยู่ด้วยกันอยู่แล้วอะค่ะแต่ถ้าสมมุติว่ากินเหมือนกับ. คือยังไงอะคืออายตนะภายในกับนอกเวลามันเจอกันมันก็จะมีการกระทบกันเงี้ยมันก็จะพูดพลากเช่นแพรเห็นอาจารย์คนเนี้ยเอออาจอ๋อหมอเนี่ยหมอกอล์ฟปึ๊บอย่างเงี้ยแพทก็อุ้ยน่ารักจัง. คือจริงจริงที่มันมันก็จะมีการพูดภาพเป็นปกติอุ๊ยหมอน้องน้องน้องกีวีมามั้ยมันก็คือจะพูดผ้าเป็นปกติอย่างเงี้ยค่ะคราวนี้มันเหมือนกับว่าไอ้ที่รู้ไอ้การพูดภาพตรงเนี้ยที่มันมารู้ได้ก็คือถ้ารู้อะมารู้. มันมาเห็นกันปรุงที่มันเกิดขึ้นแล้วรู้ได้ยังไงก็คือเป็นประตูใจที่มันไปปรุงตรงนั้นอะค่ะแต่ถ้าสมมุติว่าเราไปรู้เนี่ยมันเหมือนกับว่าไอ้พูดมันจะไม่เห็นมันก็คือแบบว่าไปเป็นเลยแล้วก็ตรงนั้นน่ะมันทําให้มีเป็นอัตราตัวตนแล้วก็. เป็นอย่างที่หมอกอล์ฟว่าอะค่ะว่าเข้าไปอยู่ในวงจรปากีสถานสมุทรซึ่งถ้าตรงนั้นน่ะอาจจะอนุสัยเป็นยังไงมันก็จะเป็นแบบนั้นถ้าทํางานอยู่มันก็อาจจะแบบว่าเอาถ้าทํางานอยู่ถ้าสติขาดอย่างเงี้ยมันก็คือทํางานไม่รู้เรื่องหรือเข้าไปหมกมุ่นอยู่กับอาการ. แช่หรืออะไรอย่างเงี้ยก็คือได้หมดเลยถ้าสติมันขาดอย่างงั้นอะค่ะแต่ถ้าสมมุติว่าขับรถอย่างที่เหมาะทรุดอย่างเงี้ยค่ะตามแพมตามที่แพรเข้าใจอะคือเบนซ์เค้าเคยถามอะค่ะหลวงตาว่าขับรถอยู่เนี่ยจะให้รู้ยังไงแพรวก็เลยถามเบนซ์ว่าเบนซ์รู้มั้ยว่าเบนเหยียบคันเร่งอยู่เคาะด้วยความที่ว่าเหมือนคนขับรถอ่ะตามความเข้าใจเนี่ยคือแพรขับไม่เป็นนะ. แต่ความเข้าใจก็คือคนขับรถนะมันเหมือนกับมันขับออโตอัตโนมัติอะค่ะมันเลยไม่รู้ว่าเบรกหรือเหยียดเหยียบเบรคอยู่หรือเหยียบคันเร่งแต่อย่างแพรอะค่ะหลวงตาแพรขับไม่เป็นเวลาที่จะขับแรกแรกอ่ะมันก็ต้องแพ้ต้องถามเบนซ์ว่าอันไหนคือเบรกอันไหนคือคันเร่งอันเนี่ยคือเราเอาสติไปนั่งดูเงี้ยค่ะว่าเออเหมือนกับตอนเรียนรู้นะเบรกนี้คันเร่งอย่างเงี้ยแต่คือคนขับรถอ่ะเที่เหมือนขับไปจนชํานาญอ่ะ. มันขาดสติไปมันคือมันเป็นอัตโนมัติโดยที่บางทีตรงนี้มันเป็นแค่เสี้ยวขนาดที่มันเหมือนกับเราไม่รู้ว่ามันมีความเป็นเราที่. เค้าเรียกใช้สัญชาตญาณในการขับรถแบบนั้นอะค่ะซึ่งวันนึงก็มีกับคุณหมอแล้วคุณหมอก็พูดขึ้นมาซึ่งแพรก็พูดไปกับเขา. คุณมาบอกว่ามันเหมือนเป็นภวังค์แพทก็เรียกว่าเคยได้ยินหลวงตาเทศน์เรื่องนี้อะค่ะก็เลยบอกว่าเนี่ยณขณะนั้นน่ะค่ะสติมันขาดแต่ก็ให้เหมือนแบบหมออะค่ะมามากลับเรียนถามหลวงตาว่าว่าว่าเป็นยังไงเพราะว่าเคยได้ยินจากท่านนันด้วยอะคะว่าตอนที่ท่านขับรถอะค่ะแล้วท่านก็เหมือนกับวูบไปแล้วก็เคยเห็นเบนเป็นแบบนั้นความเห็นเนี่ยซะส่วนใหญ่อาการซะส่วนใหญ่คือแช่. ทําให้อันเนี้ยน่ากลัวมากแพรก็เลย. อาจจะมีประสบการณ์จัดการที่เห็นคนขับรถก็คือเบนเพราะว่าเวลาเค้าแชร์น่ะเราเห็นเลยว่าจิตมันเหมือนแบบวู้อย่างเงี้ยลงไปโดยที่เค้าไม่รู้นั่นคือสติขานแล้วคราวนี้พอแบบว่าคนขับก็บอกไม่รู้เรื่องเลยไม่รู้เรื่องเลยอะไรอย่างเงี้ย. แต่จริงจริงแล้วอะมันเหมือนแบบเครื่องบินจะเหมือนจระเข้จะลงดําน้ําอะค่ะหลงแต่แบบอย่างงั้นน่ะแล้วเค้าก็ไม่รู้แล้วเค้าก็คือเค้าก็บอกว่าเค้าเห็นเค้ามีสติแต่ว่าตาเค้าแข็งเป็นเป็นนกเลยอย่างงั้นอะหลวงตามันก็คือสติมันไม่ได้หนีกับการขับรถหรือเหมือนหลับในอะไรทํานองนั้นอะค่ะฉะนั้นวิธีการที่. แนะนําก็ขับไม่เป็นก็. คือมันก็ค่อนข้างยากนะคะเพราะว่าอะไรที่เราทําจนชํานาญน่ะมันจะค่อนข้างเห็นยากแต่ว่าอย่างที่หลวงตาท่านแนะนําก็คือการเห็นตัวผู้ตัวฝ้ายเค้าคิดว่าเวลาขับรถการเห็นรถข้างหน้าหรือเห็นป้ายเห็นอะไรข้างข้างทางอะมันเห็นอะไรมันก็ต้องพูดพากย์อย่างนั้นอะค่ะ. ถ้ามัน. มันต้องปรับนิสัยแพรว่าเหมือนกับปรับความเข้าใจแล้วถ้าเหมือนกับทุกอย่างมันเป็นไปตามธรรมชาติแล้วอะมันก็คือมันไม่ต้องมีใครต้องมานั่งถามว่าเราเห็นอะไรรึเปล่าวะคือมันเป็นไปตรงไปตรงมาตามธรรมชาติเห็นอันนั้นเอ๊อะสวยดีเออมันก็คือมันจะรู้มันก็รู้เราอยู่เป็นปกติอยู่แล้วแต่ที่ปัญหาคือหนึ่งค่ะสติกับ2ก็คือเราเอาตัวเราหลงเข้าไปเป็นในขณะนั้นนั้นซึ่งก็อาจจะก่อให้เกิดอุบัติเหตุได้อย่างงั้นอะค่ะ. ไม่แน่ใจว่า. แบบนี้ได้มั้ยใช่เนอะหมอก็เข้าใจคือมันมันอย่างที่แพรก็ว่างคือเข้าไปเป็นมีอาการอะไรมีอารมณ์อะไรคือคือเราเข้าไปเป็นแต่ไม่ไม่ได้ไม่ได้เห็นผู้รู้ไปวางผู้รู้. อันนี้ไม่ต้องฝึกมันมันคือมันมันก็ฝืนคนทั้งหลายเนี่ย. คือคนเราไอ้ไอ้. เรื่องการปฏิบัติธรรมมันมันเหมือนฝืน. ฟื้นกับชีวิตตามปกติ. คือตุ๊กตากว่าจะฝึกตรงนี้ได้มันก็แต่ไม่รู้ฝึกได้เมื่อไหร่. คือกว่าจะฝึกได้ว่าสมมติว่าเราไปนั่งรออาหารเนี่ยนั่งรออาหารที่เค้าจะมาเสริฟเนี่ยไปนั่งไปร้านอาหารเนี่ยไปนั่งรออาหารที่เค้าจะมาเสิร์ฟเนี่ยทีนี้พอเราหิวด้วยไงหิวตอนนี้พออาหารเขาก็เอามายกมาเสิร์ฟ. พออาหารจะคอนเสิร์ตมันมีกลิ่นหอมมากเลยโอ้โหย. แบบว่าพอ. ถือถาดมานี่ก็รู้แล้่าโอ้โห. เจ้านี้อร่อยแน่นอนเลยเพราะว่ากลิ่นมันหอมมากเลยอาหารนะกลิ่นมันชวนกินมากเลยหอมมากเลย. มันก็. คนทั่วไปก็จะเป็นเงี้ยคือ. มันเห็นแต่อาหารแล้วก็พูดไปเลยโอ้โห. อาหารนี่คงอร่อยมากเนี่ยกลิ่นมันหอมมากร้านนี้ยังไม่ทันกินเลยอะกลิ่นหอมขนาดนี้ต้องอร่อยมาก. เนี่ยคือคนทั่วไปเค้าก็จะเห็นแค่นี้เองเค้าก็จะเป็นแบบนี้ไปเลยอะคือไม่เห็นอะไรเลยคือเห็นแต่ปลานึ่งมาแล้วก็เห็นแล้วก็พูดไปเลยนึกในใจยังไงก็โอ้กลิ่นหอมมากหรือเห็นผัดอะไรวันขึ้นมากินออกมาเนี่ยไอ้จานเลาะ. เลยออกมาโอโหแบบอร่อยมากเลยร้านนี้มันท่าทางเนี่ย. เค้าก็จะพูดไปอย่างเงี้ยเขาก็พูดไปหมดมีอะไรก็คือพูดไปเลยเห็นไปเลยพูดไปเลยเงี้ย. แต่หลวงตาเห็นว่า. ในใจหลวงตาเนี่ยพูดว่ายังไง. แต่คนทั่วไปอะคือพูดไปเลยพูดกับปลาพูดกับไอ้นั่นไปเลยพูดในใจอะนะ. พูดในใจหรือพูดออกปากเลยว่าโอ้โหกลิ่นหอมขนาดนี้ร้านนี้ต้องอร่อยมากเนี่ยมันจะมีตั้งกี่คนที่ว่าหลวงตาแถมจะพูดไปเลยว่าปลาหรือว่าไอ้ไอ้จานร้อนหรือว่าอะไรที่มันผ่านมาได้กินกําลังแต่มันโอ้โหมันน่าอร่อยมากเลยร้านนี้น่าอร่อยแต่ละลูกตากลับไปเห็นว่าเอ๊ะในใจมันกําลังพูดว่าอย่างงี้. แต่คนอื่นเนี่ยคือพูดไปเลยพูดออกปากหรือคิดไปเลยเนี่ยเค้าคิดไปเลยแต่หลวงตารู้ว่าหลวงตากําลังคิดอะไร. แต่คนอื่นน่ะคือคิดไปเลยถึงแม้จะแต่ก็คิดไปเลยว่าโอ้โหร้านนี้อร่อยนี่ไงเค้าคิดไปเลยแต่หลวงตากลับรู้ว่าตัวหลวงตาเนี่ยในใจลูกตาเนี่ยกําลังคิดอะไร. มันไม่เหมือนกันทีเนี้ยแต่หลวงตาว่ากว่าหลวงตาจะฝึกตรงเนี้ยใหม่ใหม่มันเหมือนฝืน. ปืนคือหลวงตาเห็นว่าหลวงตาเนี่ยรู้ละรู้อะไรแล้วมันพูดว่ายังไงรู้อะไรแล้วมันพูดว่ายังไงในปั. Banyak. ฝึกอย่างเงี้ยจนกระทั่งเป็นนิสัยใหม่คือแทนที่ลูกตาจะเห็นลูกตาเนี่ยแทนจะพูดอะไร. อย่างเงี้ยอย่างที่ว่าขับรถไปอะอ่านป้ายคนเราก็เห็นป้ายตามข้างถนนก็อ่านไปเลยเงี้ย. แต่ลูกตาเห็นว่าในใจหลวงตาเนี่ยกําลังอ่านอะไรกําลังพูดว่ายังไง. หนูตาขาละวุฒิการที่ฝึกให้เห็นตรงเนี้ยถ้าใช้วิธีว่าพูดให้ช้ากว่าความคิดได้มั้ยคะคือหมายถึงว่าอดทนที่จะไม่พูดอ่ะเห็นความคิดข้างในมันพูดอะไรอย่างเงี้ยอะค่ะแน่นอนแน่นอนถูกต้องคือต้องคนที่ต้องอดทนที่จะไม่พูดแล้วมันเห็นว่า. มันมันเห็นว่าข้างในน่ะพูดไม่หยุดเราเลยรู้ตั่าเราเห็นน่ะเหมือนในตัวในตัวเราเนี่ยในตัวคนที่ถือไมค์พูดกันเนี่ยนะ. มันมีอีกตัวนึงถ้าเป็นผู้หญิงหลวงตาก็เรียกอีบ้าถ้าเป็นผู้ชายเรียกไอบ้าแต่บางทีก็เรียกอีบ้าหมดเลยนะฮะก็คือว่ามันเหมือนมีอีกตัวนึงมันพุดไม่หยุด. วันพุธทั้งวัน. พูดอะไรคือตาเห็นมันก็พูดกูได้ยินเสียงมันก็พูดทั้งวันจะบุกได้กลิ่นมันก็พูดลิ้นรู้รสมันก็พูดกลายเป็นสัมผัสเย็นรถอ่อนแขนมันก็พูดมีอาการอะไรเกิดขึ้นในใจถูกใจไม่ถูกใจมันก็พูดไอตัวในนี้มันพูดทั้งวันไอ้ตัวในเนี่ยคือผู้รู้ผู้พรุ่งพราก. เนี่ยมันก็เลยลูกตาเนี่ยเห็นไอ้พูดพูดพูดว่าทั้งวันแล้วก็ไม่ไปเป็นไอ้ผู้รู้ผู้พูดพูดภาคแต่ว่าไอ้พูดพล่าเนี่ยมันพูดทั้งวันแต่ไม่ไปเป็นไอ้พูดภาคแต่. ไอ้ผู้รู้รูปภาพก็พูดไปแต่ไม่มีใครไปอะไรกับไอ้ผู้รู้ผู้พูดรูปภาพมันเหมือนกับว่า. ไอ้คนพูดไอ้ตัวไอ้ตัวน้ําตาลเนี่ยมันมีผู้พูดว่าเนี่ยมันพูดพล่าอย่างเกริกเกอร์. พุทธวันเก้อเก้อแต่ไม่มีใครเป็นอะไรกับมันหรอกค่ะก็ไม่มีใครไปทุกข์กับมัน. แต่ลูกตาก็ไม่รู้ว่าหลวงตาฝึกอย่างเงี้ยมันฝึกรึยังไงอะแต่ก็คือ. คือต้องฝืนความจริงมากเลยของชีวิตที่ว่าปกติคนมันจะไม่เป็นอย่างเงี้ยปกติคนคือมันมัน. มันเห็นแล้วพูดไปเลยไง. ฟรึบไปเลยออกปากไปเลยออกปากไปเลยเงี้ยแล้วก็ถ้าถ้าสมมุติว่ามันอยู่ในสถานการณ์ที่พูดไม่ได้. เป็นคนคิดไปเลยไง. บันทึกปากไม่พูดนะแต่เป็นคนคิดไปเลยเช่นว่า. เราเราเห็นเห็นเค้ามากับแฟนเค้าเน. เค้าพาแฟนเค้ามาผู้ชายหล่อมากเลยโอ้โหนี่ถูกสเปคมากผู้หญิงคนนี้สวยมากเลยเนี่ย. คือถ้าเป็นปุถุชนทั่วไปมันก็. คือไปตามมันไม่ไอ้ไม่ต้องควรที่ต้องพูดออกไปไงใช่มั้ยเค้ามากับแฟนเค้าเงี้ย. คือแต่แอบคิดไปเลย. ไปกับเค้าเลยแอบคิดไปเลยเงี้ย. แต่ลูกตาเน. จะเห็นว่าข้างในเนี่ยมันมีกะไอ้ไอ้ไอ้ไอ้ตัวอีแอบเนี่ยมันกําลังทํางานอย่างงี้นะคะ. แบบว่าวิธีการแยกว่าเราหลงไปเป็นคนคิดกับเราเห็นว่าเรากําลังคิดเนี่ยเออใช่ใช่ใช่มันมันก็แยกได้โดยที่คือตามความเข้าใจหนูว่าถ้าเราหลงไปเป็นคนคิดน่ะมันจะมีอารมณ์ไปกับความคิดอันนั้นด้วยแต่ถ้าเราเห็นว่าเรากําลังคิดอะมันก็. แค่รู้ว่ามันมีความคิดเกิดขึ้นอะไรอย่างเงี้ยมันก็จะไม่เหมือนกันไรเงี้ยค่ะไม่เหมือนหรอกโอ้ยมันต่างกับฟ้ากับดินน่ะ. มันคือธรรมชาติที่ที่. ที่รู้เราเนี่ยมันเป็นนิพพานธาตุแต่เอาเอาเราไปรู้แล้วเราก็ไปเราเป็นคนไปรู้แล้วเราก็เป็นคนคิดไปเลยพูดพูดพลากไปเลยในใจอันนั้นเป็นกิเลส. มันเป็นอวิชชาตันอุปทานเป็นกิเลสมันคนละเรื่องอะแหละ. แต่จะบอกว่าลูกตาฝึกยังไง. มันก็ทึกจนลืมลืมอะเราฝึกอะไรอย่างเงี้ยคืออย่างอย่างหนูอะหนูเห็นความคิดหนูเพราะว่าหนูอยู่ในสเตตัสที่หนูพูดไม่ได้อย่างตอนที่เป็นนักศึกษาเรียนอยู่อะไรเงี้ยแล้วอาจารย์ก็เหมือนบทบ่นบทบทเราอะไรเงี้ยแล้วเราก็เถียงอยู่ในใจแล้วเราก็แบบ. จะเถียงกับอาจารย์ก็เถียงไม่ได้อะไรเงี้ยก็เห็นว่าเออมันกําลังคิดอยู่ก็รู้ว่ามีความคิดอะไรอย่างเงี้ยค่ะคือเหมือนมันอยู่ในสภาวะที่ไม่สามารถโต้ตอบคนคนนี้ได้อะไรอย่างเงี้ย. ก็ถูกต้องมันมันมันในคือมันอยู่ในสถานการณ์ที่เราไม่ไปสามารถโต้ตอบเถียงเค้าได้มั้ยก็เป็นอาจารย์เนี่ยหรือว่าเค้าเป็นอะไรที่สูงกว่าใช่มั้ยเราก็ไม่สามารถโต้ตอบเค้าได้แต่ข้างในมันมันพูดอยู่นี่. แต่นี้ไอ้ไอ้ไอ้เครือข่ายเป็นผู้ที่เถียงเค้าโมโหเค้าว่าเค้าเลยเนี่ยมันก็คือคนทั่วไปประชาชนทั่วไปก็จะเป็นอย่างงั้นเลยคือปากพูดไม่ได้แต่ข้างในมันพูดอะแต่พูดว่าเค้าเลยมันก็พูดว่าเค้าเถียงเค้าโต้เค้าโต้แย้งเค้าคัทงามแบบพูดไม่ได้ไงมันก็คือพูดออกไปเดี๋ยวเค้าจะลงโทษไงมันก็เลยแต่ข้างในอะมันก็พูดเถียงเค้าโต้เถียงเค้านะตอนเนี้ยถ้าอย่างงั้นคือปุถุชนธรรมดา. แต่ที่มันที่มันเป็นอริยบุคคลน่ะคือ. มันเห็นเนี่ย. ไอ้ไอ้ตัวในเนี่ยที่กําลังเถียงเค้าว่าเค้าเน. แต่มันไม่มีไม่มีผู้ไปยึดเอาไอ้ไอ้ตัวไหนเนี่ยมาเป็นตัวเรา. ใช่ใช่ขนมแต่ตอนนั้นมันก็เหมือนพอเราตอนนั้นเรายังไม่ได้เรียนอะไรเราก็เหมือนกับยังไม่ได้แบบมาเรียนรู้ธรรมะอะไรเงี้ยมันเราก็ไหลไปเป็นคนเป็นเพราะเราก็มีอารมณ์ไปกับไปกับสิ่งที่เราปรุงแต่งข้างในใจไปเลยอะไรอย่างเงี้ยค่ะ. ไอ้ตรงเนี้ย. ลูกตาเห็นอย่างเงี้ยมานานแล้วพอจะย้อนกลับไปพิจารณาว่าเห็นได้ยังไงก็ยากเหมือนกันนะคือคือต้องฝึกไง. ฝึกแต่ลูกตามีคนรู้สึกว่าโอ้โหมันมันยากตรงที่มันมันฝืนความเคยชิน. ฝืนความเคยชินมากเลยคือไม่ว่าทุกปัจจุบันที่ตาหูจมูกฤทธิ์กายใจกายใจเนี่ยรู้อะไร. แล้วก็ดูปุ๊บแล้วก็พูดไปเลย. พูดไปพูดเลยถือว่าพูดในใจนะวิพากษ์วิจารณ์ในใจไปเลยหรือหรือพูดออกปากไปเลยเงี้ย. แต่มันกลับมาฝึกใหม่ว่าพอไปไปรู้ขนาดที่กระทบต่างต่างหูจนนี้แก่ใจอะรู้ว่าเนี่ยในใจเราน่ะมันมีอีกตัวนึงคือมันพูดว่ายังไง. แผนที่เราเนี่ยจะพูดอะไรไว้ยังไงเวลาไปกระทบกับเต่าอยู่ในกายจ่ายนะเราพูดออกไปเลยแต่แต่เราเนี่ยเค้าเป็นเจ้านายเราเลยไม่3ารถพูดได้แต่เราก็พูดว่าเค้าในใจเถียงในใจโต้เถียงในใจ. อย่างเงี้ยปุถุชนทั่วไปก็ทําอย่างงี้ค่ะแต่หลวงตาเนี่ยคือฝึกจนกระทั่งเห็นว่าทุกปัจจุบันน่ะเนี่ยเนี่ย. ที่มีการกระทบเนี่ยหลวงตาพูดว่ายังไงในตัวนะในตัวนัยอะตัวนัยอะมันพูดว่ายังไง. แล้วก็ไม่ยึดถือไอ้ตัวไหนที่มันพูดว่ายังไงตลอดเวลาเนี่ยว่าเป็นตัวเรา. ถ้าไงมันก็ต่างกันที่แค่ความรู้ว่าว่าไอ้ตัวที่พูดอยู่ข้างในอ่ะมันเป็นสังหารปรุงแต่งอีกอย่างนึงคือหลงไม่เป็นมันไปเลยใช่มีแค่แน่แน่. มีแค่นี้จริงจริง. เราจะไปยึดว่าไอ้ตัวที่พูดคุยอยู่ไหนเป็นตัวเราต่อเมื่อเราเห็นว่ามันเป็นสังขารผู้แต่ง. แต่เราไม่เห็นเป็นสาขาผู้แต่งเราต้องยึดเป็นอัตราตัวตนแน่นอนยึดว่าเป็นตัวเรา. แต่เราเห็นว่าเป็นสังกัดทุกแต่งมันก็เลยก็ประหยัดผู้แต่งเกริกเกอร์พูดทั้งวันนะเลยลุงไตเห็นผู้ต้องวัลย์. ในตัวเราไปเนี่ยเลี้ยงลูกตาพูดว่ามันจะใช้ภาษาว่าพูดมันผู้รู้พลากพูดพลูพรากมันรู้อะไรพูดพลากตลอดเวลาทั้งวันน่ะเลยหลวงตาใช้คําว่าผู้รู้ผู้พูดผู้พล่ามมันเป็นภาษาของหลวงตาที่พูดตามภาษาจิตที่เห็น. ซึ่งซึ่งเหมือนต้นต้นตอของการที่จะรู้แบบนี้ได้รู้ว่าไอ้เนี่ยมันเป็นแค่สังหารผู้แต่มันก็คือขึ้นอยู่กับสติอย่างเดียวเลยสติสติในปัจจุบันขณะที่กระทบเลยทุกปัจจุบันที่กระทบน้ําตาหัวอยู่เนี่ยในใจคือสติเนี่ยมันไม่มันจะต้อง. คือเห็นว่าเห็นไอ้ไอ้ตัวไหนเนี่ยที่รับรู้อะไรต่างต่างที่กระทบเนี่ยขณะที่กระทบตัวในเราเนี่ยมันพูดว่ายังไงก็ได้กระทบตรงตาตัวไหนมันพูดไปยังไงขณะที่กระทบเนี่ยกระทบตรงหูตัวในมันพูดยังไงกระดาษทบตรงูตัวไหนพูดยังไงกันนะที่กระทบทางลิตรไอ้ตัวในพูดยังไงกับอันดับที่กระทบทางกายตัวในพูดไปไงขณะที่กระทบขณะที่มีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ภายในใจอะไอ้ตัวนายมันไปรู้ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์นั้นน่ะไอ้ตัวไหนมันพูดไปยังไง. แล้วก็เห็นว่าไอ้ตัวในที่พูดเนี่ยมันเป็นสังกัดพุทแต่งไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวเราเนี่ยเป็นผู้รู้ผู้พรากแต่เห็นว่าไอ้ผู้รู้ผู้พูดพลูพลากเนี่ยเป็นสังกัดปรุงแต่ง. มันจะมีตั้งกี่คนที่ฝึกอย่างนี้ได้ยากเหมือนกันนะเพราะว่า. มันฝืนความจริงไงมันฝืนไม่ใช่ความจริงคือมันฝืนมันฝืนวิถีชีวิตทั่วไปของคนทั่วไป. คือเค้าเห็นอะไรเค้าก็พูดไปเลยได้ยินอะไรเค้าก็พูดไปเลยหรือว่ามีอยากคิดอะไรก็คิดก็พูดไปเลยอะ. เนี่ยลูกตาจึงบอกว่า. วิธีการฝึกกับลูกค้าก็ให้วิธีการฝึกไปบอกว่า. เวลาเวลาเนี่ยอยู่อยู่เนี่ยเวลามาอยู่ในที่นี้ใช่มั้ยเวลาเค้าหลับนอนหมดแล้วเนี่ยเราจะไปนอนโพสที่เนี่ยมันเงียบกันสงบสงัดดีแล้วก็ให้สํารวมไว้5ประตูประตูตาประตูหูประตูจมูกประตูลิ้นประตูกายประตูใจเนี่ยคือรวมสํารวมไว้ประตูภายนอก. ไอ้5ประตูภายนอกเนี่ยอย่าเอากิเลสมาล่อคืออย่าอย่าเล่นโทรศัพท์มือถือ. อย่าดูหนังฟังเพลงเล่นแชทเล่นไลน์อย่าดูยูทูปอย่าเอาหนังสือมาอ่านอย่าธรรมะมาฟัง. คืออยู่คนเดียวเลยจริงจริงอยู่คนเดียวเดินไปเดินมาเดินไปเดินมาในที่เนี้ยเห็นมั้ยบรรยากาศมันที่มันก็ดีเปิดไฟโล่งอะรั่วรอบขอบชิดมันมีที่ปลอดภัย. แล้วก็เหลือประตูเดียว. เลี้ยงประตูเดียวกันเลยอิสระเลยคือเปิดประตูเดียวอิสระ. อีก5ประตูเนี่ยคืออย่าเอาอะไรมาเป็นล่อเปิดประตูด้วยอิสระเปิดประตูเดียวไรไอ้ตัวไอ้ตัวประตูประตูใจคือคือประตูไอ้ไอ้ไอ้ตัวตัวในอ่ะตัวในที่ตัวเราไอ้ตัวไอ้ตัวที่ตัวเราเนี่ยกายเนื้อเดินไปเดินมาแต่ในตัว. ตายเนื้อเนี่ยมันพูดไม่หยุดมีอยู่ตัวนึง. ก็สักแต่ว่ารู้ไก่เนื้อคือเห็นว่าไอ้ไก่เนื้อเนี่ยคือเป็นสถานพลุแตกที่มันเกิดเองดับเองไม่มีใครไปอะไรกับมันก็จะพ้นทุกข์. นี่ก็คือเป็นวิธีที่ที่หลวงตาฝึกคือโดยไม่ได้ใช้ตัวกําหนดหรือบริการอะไรเป็นตัวช่วยเลย. เลยฝึกจนกระทั่งเห็นว่าเนี่ยในตัวหลวงตามันมี2ตัว. คือไอ้ตัวกายเนื้อเนี่ยคือตัวที่ที่ทําอะไรตามปกติ. คือเนี่ยยืนเนื้อนั่งนอน. แต่ไอ้ตัวไกลในเนี่ยคือตัวพูดจริงจริงก็คือถ้าจะเปรียบเปรียบเทียบว่าไอ้ไก่เนื้องอกคือร่างกายไอ้ตัวกายในคือกายฉีด. คือไกลจิตอีกตัวนึงที่มันพูดไม่หยุด. ก็ไม่ยึดไอ้ตัวกายฉีดหรือจิตตัวสังขารที่พูดไม่หยุดน่ะ. มันก็จะพ้นทุกข์ไป. มึงแต่หาแล้วอย่างกรณีที่. ดูลมหายใจแล้วก็ข้างในก็มันก็พุทโธไปด้วยแต่มันก็มีจิตปรุงแต่งด้วยเราจิตปรุงแต่งตัวนั้นมันก็คือหมายถึงว่ามันก็มีความคิดปรุงแต่งในขณะที่พุทโธมันก็ไม่ได้หายไปอย่างเงี้ยค่ะหลวงตาแล. ทําไมมันถึงมี2เสียงในขณะเดียวกันคะ. ไอ้พุทโธเนี่ยมันเป็นไอ้การทํางานของไอ้กายเนื้อไอ้กายหยาบก่อนหน้าหยาบ. ที่มาเนี่ยพุทโธพุทโธพุทโธพุทโธพุทโธพุทโธพุทโธพุทโธเป็นเครื่องล่อไว้. ขณะที่ไอ้กายหยาบเป็นทํางานภูโตผู้โตคุณตัวเป็นเครื่องล่อเนี่ยแต่เราก็ไม่ได้พูดออกมาเนี่ยมันห๊ะมันเป็นมันเป็นพูดในใจนะคะหลวงตาแล้วมันเป็นหมายถึงว่ามันพุทโธในใจมันไม่ได้พูดพุทโธออกมาทําไมมันถึงเป็นการทํางานของกายามอะ. มันมันมันพูดในใจอ่ะมันมันมันคิดในใจพูดตัวไหมเนี่ยขณะที่คิดพู่โตพุทโธพุทโธเนี่ย. คิดพุทโธอยู่นะคิดพุทธโทไอก็คิดพุทโธมันเป็นอารมณ์ที่ถูกรู้. ความคิดของตัวเองเป็นอารมณ์ที่ถูกรู้. ตัวเนี้ยไอ้ผู้ที่รู้ว่าไอ้ผู้ที่พุทโธเนี่ยไอ้พุทธอิสรึพุทโธเนี่ยมันก็พูดพลากมันอยู่นะมันพูดพลากแล้วอยู่ในใจ. อ๋อโอเคผู้รู้ผู้โทรเป็นพยานหลักฐานทํางานร่วมเจตนามันก็พูดว่าในใจค่ะ. บางทีมาเนี่ย. มันพุทโธอยู่ในใจเนี่ยพุทโธพุทโธพุทโธเนี่ยจะไม่ได้พูดออกปากนะ. ในใจนะแต่ตามไปมองเห็นคนอื่นนะ. เวลามาเดินเนี่ยเดินตรงเนี่ยเดินบนลานหินเนี่ยพุทโธพุทโธพุทโธปูเดินบนลานหินเนี่ยแต่ตามันเห็นคนอื่นเดินมานะ. บรรพบุรุษในไอ้ผู้ที่ไปเห็นเนี่ยผู้รู้หรือผู้เห็นน่ะต่างตาเนี่ยมันพูดเลยมันพูดเลยอยู่ในใจมันพูดพูดวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยวิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับคนนั้นน่ะ. แต่เท่าที่ไอ้จิตมันก็ยังพุทโธอยู่พุทโธอยู่นะ. แต่ไอ้ตัวไอ้ไอ้ผู้รู้ที่มันไปรู้ทางตาเนี่ยมันมันวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยพูดมากเลย. แล้วไอ้เสียงพุทโธกับเสียงความคิดเนี่ยมันเกิดพร้อมกันเลยมั้ยคะหลวงตาหรือว่ามันเป็นคนรักจริงจริงแล้วมันเป็นคนคนละขนาดกันแต่ว่ามันมันแบบเกิดไวมากเราก็เลยคิดว่ามันเกิดพร้อมกัน. คือมันจะเกิดพร้อมกันไม่พร้อมกันก็ไม่ใช่อันเดียวกัน. แล้วฝึกเราก็รู้เองอ่ะไม่เชื่อเนี่ยเราไม่ต้องไป. คิดฮะถ้าความเข้าใจยุ่งยากเลยเราก็คุณโตในใจไว้นะ. แล้วเรามองคนอื่นไง. เราเราคิดว่าตัวในใจแล้วเรามองคนอื่นเราจะรู้ว่าทั้งที่เราล่ะคิดว่าตัวในใจนะแต่เวลาเรามองคนอื่นน่ะในใจเราพูดได้ใช่ค่ะ. เราไม่ต้องเรียกชื่อเหมือนว่าอะไรมันคืออะไรวะอะไรมันทําอะไรไม่ต้องเลยคือมันคือของจริงเลยเนี่ยเราเนี่ยตอนนี้เลยเนี่ยมันคิดพลุโทรไปในใจไว้พุธในใจไว้แต่มองคนนู้นนะมองคนนู้นมองคนนี้นะ. แต่ระหว่างที่มองคนโน้นมองคนเนี้ยในใจอ่ะมันคิดมันคิดอะไรอยู่ใช่ค่ะ. ในในใจมันคิดอะไรอยู่ไม่เชื่อลองเลยเนี่ยเดี๋ยวนี้เลยเนี่ยขนาดมันก็คิดมองคนนู้นคนนี้มันก็เดี๋ยวก็คิดละในใจมันก็คิดอะไรอยู่. แล้วที่คิดว่าโทรอยู่นะค่ะคิดพลุโทอยู่ในใจอะแต่ตาไปมองเห็นอะพอไปมองเห็นอะไรเข้าไปมองเห็นใครเค้ามันมันคิดไง. หรือว่า. ไอ้ไอ้ได้ยินเสียงหรือว่าหรือได้ยินเสียงเขาหรือว่าเห็นเขาด้วยได้ยินเสียงด้วย. ขณะที่เราคิดพุดโทเนี่ยเช่นว่าเราเดินอยู่เนี่ยเดินอยู่บนลานธรรมเนี่ยเราคิดพลุโทในใจพุทโธพุทโธพุทโธพุทโธแต่ใครมันก็ทําอะไรในครัวเสียงดังทําให้รุ่นกรุ้มกล้มๆจัดจัดของอะไรคือไม่เกรงใจพูดง่ายๆไม่เกรงใจคนที่กําลังเดินปฎิบัติอยู่บนลานธรรม. เชื่อมั้ยในใจมันต้องคิดอะไร. มันต้องคิดมันต้องคิดมั้ยคิดคิดมันต้องคิดแน่นอนอยู่แล้วไม่ต้องไปถามว่าเอ้ยทําไมมันคิดทําไมมันจะคิดทําไมแล้วพลโทมันจะคิดได้หรืออะไรเอาของจริงเลยเนี่ยต่อให้พลโทพุทโธเดินอยู่บนลานธรรมเนี่ยนะไอ้มีคนจัดของอยู่ในครัวไม่เกรงใจอ่ะ. ไอ่หม้อไหอะไรดังลั่นไปหมดเงี้ย. ไอ้คนที่พุทโธอยู่นั่นเนี่ยมันมันคิดไม่หยุดเลย. มันคิดอะไรในใจไม่หยุด. แสดงว่ามันสามารถทํางาน2อย่างได้พร้อมกันเลยอะค่ะหลวงตาถ้าอย่างนั้น. ก็เนี่ยก็ของจริงอยู่แล้วเนี่ยมันก็พร้อมได้พร้อมกันไม่พร้อมเลย. ก็เวลาผู้โตพุทธโตอยู่เนี่ยมันจะมันก็โมโหก็พูดพากษ์ไม่หยุดเลยอะไอ้นี่มันทําอะไรไม่เกรงใจเลยมันบาปกรรมจริงจริงเว้ยเราปฏิบัติมันไม่ดูเลยไม่อะไรเลยไม่เกรงใจเลยขนาดเราพุทโธพุทโธแต่ด้านในอะมันพูดไม่อยู่เลยบ่นเค้าไม่หยุด. ใช่มันมันมันกับคือมันมันก็เป็นอย่างงั้นน่ะค่ะคือพุทโธอยู่มันก็มันก็คิดได้อะไรเงี้ยค่ะถูกต้องเลยพุทโธอยู่มันก็คิดได้ระดับพุทโธพุทโธมันก็คิดได้ว่าว่าเข้าใจเลย. ว่าเขา. ปุถุชนก็ปุถุชนทั่วไปก็เป็นแบบนี้พอดีเจ้าทั้งหลายก็เป็นแบบนี้เป็นแบบนี้นะพระพุทธเจ้าทั้งหลายก็เป็นแบบนี้ค่ะเป็นเหมือนกันต่อให้พุทโธอยู่ก็เป็นแบบนี้. ตัวนี้สําคัญมากนะพอดีเจ้าทั้งหลายก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน. ผู้เชี่ยวชาญก็เป็นแบบนี้แตกต่างกันตรงไหนมั้ย. ท่านไม่ยึดว่าไอ้ตัวที่พูดพากย์บ่นไอ้พวกเนี้ยมันเป็นตัวเราเออนี่คือพระพุทธเจ้าแต่ปัจจุชนมันเป็นยังไงคิดว่าเราเนี่ยแหละบ่นคือบ่นไปเลยไม่ต้องคิดเป็นเราหรอกคือกูเนี่ยแหละบ่นเลยว่ามันเลยนี่แหละ. มันก็. มันเลยประชาชนทั่วไปมันเลยไม่เห็นผู้เพลงโทษคนอื่น. คือมันเพ่งโทษอะไรทั้งวันอ่ะ. เพลงโทษแล้วก็ติดรักติดช้างติดรักติดชังอยู่นั่นแหละเพลงโทษทั้งวันเพราะมันมันไม่เห็นในตัวนี้ไงไอ้ตัวเพลงโทษ. เปิดเลยขณะพุทโธพุทโธปฎิบัติอยู่บนลานทางพุทโธพุทโธแต่มันก็เพ่งโทษคนอื่นทั้งวัน. อือค่ะเพราะว่าไม่เห็นฮะไม่เห็นได้พูดเพ่งโทษนะผมเห็นไอ้ผู้เพลงโทษมันเลยกลายเป็นผู้เพ่งโทษคนอื่นค่ะมันเลยไปไปไปเพ่งโทษคนอื่นโอเคแต่เดี๋ยวเจ้าทั้งหลายเนี่ยท่านเห็นไอ้ไอ้ผู้ที่มันมันบ่นข้างในมันมันมันบ่นเขาข้างในแต่ท่านไม่หลงไปกับมันเลยท่านเลยไม่มีกรรมเพราะว่าท่านไม่ได้ไปผู้ที่. ไปทํากรรมตามจิตถ้าได้แต่รู้มันแต่ถ้าไปหลงไปเป็นมันท่านก็เลยไม่ต้องติดกรรมค่ะท่านเลยพ้นกรรมแล้วก็พ้นกรรมในภพชาตินี้แล้วพบกันในภพชาติต่อไป. แต่หุ่นยนต์ทั้งหลายเนี่ยคือมันไปตามจิตเลยอะพอไอ้จิตที่บ่นนิ้วข้างในเนี่ยมันคือไปเป็นไอ้นั่นเลยแล้วมันก็บ่นเค้าจริงจริงว่าเค้าจริงพี่โททจริงจริงมันเลยติดกรรมอะไรกันต่อไม่ออกปากมา. ภาวะเพราะว่ามันไปเป็นตัวนั้นเลยมันก็มันก็เหมือนมีการกระทํามันก็เลยต้องไปรับกรรมต่อใช่มันก็เลยเป็นอวิชาเป็นเหตุปัจจัยเกิดสังขารกรรมสังขารกรรมเป็นเหตุจะให้เกิดวิญญาณกรรมที่ได้รับผลของกรรมก็เพราะว่ามันอ่าิชาคือคือมันเป็นคนบวชไปเป็นคนเป็นเลยค่ะมันก็เลยกลายไปเป็นสังขารกรรมแล้วก็วิญญาณกรรมแต่อันนี้พยาธิเจ้าทั้งหลายเนี่ย. ท่านรู้ไอ้ตัวนี้ซะแล้วรู้ไอ้ตัวบวชนะถ้าไปเป็นมันอะมันก็เลยไม่เป็นเอาวิชาที่เป็นคนบ่นน่ะบ่นไปด้วยอวิชชาค่ะ. คือจะเห็นว่ามันที่บอกว่าเส้นใยผ่า8อะ. มันต่างกันนะ. คือเราไปเป็นคนเป็นไปเป็นจิตที่บ่นกับรู้ว่าจิตเนี่ยรู้ว่าไอ้จิตที่บ่นอยู่แล้วไม่ไปเป็นไอ้จิตที่บ่นมันต่างกันฟ้ากับดินไอ้รู้ที่จิตอิทธิบนนะแล้วไม่ไปเป็นไอ้จิตบนเนี่ยคือนิพพาน. แต่ไปเป็นจิตอุ่นเนี่ยไปอบายเลยเป็นนักวิชาท่านออุทานไปเพ่งโทษไปติดกรรมติดไรมั่วทั่วไป. แต่จริงจริงพฤติกรรมในจิตมันคล้ายกันมากเลยนะคะหลวงตา. คล้ายกันถึงบอกว่าหลวงตาจะบอกว่าโห่มันเส้นใยแดงผา8มันเหมือนกับที่ที่วันนั้นน่ะที่บอกว่าเป็นแฝดเทียมเป็นแฝดเหมือนนะค่ะ. แต่มันมันคล้ายกันมากจุดดีอะแยกไม่ออกเลยมันคล้ายกันมากแต่มันไม่ถ้าเป็นนักสังเกตตัวยงอะมันแยกออกมันมันรู้ว่ามันไม่เหมือนกัน. ใช่มันมันไม่เหมือนกันมันเหมือนไอ้เป็นแฝดแฝดที่มันเหมือนกันเนี่ยพอมันเห็นซะแล้วเนี่ย. ไม่ได้ได้ไอ้มันจะเหมือนกันยังไงก็ตามมันคล้ายกันบ้างแต่พอมันเห็นแล้วเอ๊มันมันลักษณะมันไม่เหมือนกันนะ. ใช่ไหม. ใช่ถ้ามันเหมือนกันมันจะมันจะแตกต่างกันได้ไง. มันจะเหมือนกันจะแตกต่างกันได้ไงมันแสดงว่ามันต้องพฤติกรรมมันมันแตกต่างกันทั้งพูดได้ว่ามันไม่มันไม่ใช่อันเดียวกันค่ะมันจึงต้องไม่เหมือนกันที่แตกต่างกัน. มันก็ต้องใช้การสังเกตอย่างเดียวเลยเพื่อให้เห็นว่ามันต่างกันตรงไหนขณะนี้มันเป็นตัวนี้ขณะนี้มันเป็นตัวนี้อยู่ไรเงี้ยค่ะได้หลวงตาจึงบอกอะที่บอกว่ามันเหมือนไอ้เมื่อก่อนเนี้ยไอ้ไอ้เด็กแฝดที่ร้านโจ๊กอ่ะแฝดผู้หญิงอ่ะคู่นั้นน่ะเมื่อตอนเล็กเล็กอะที่มาใส่บาตรแยกไม่ออกนะไอ้2คนเนี่ยแยกไม่ออกคนไหนพี่คนไหนน้องเพราะแต่พอมันโตขึ้นเนี่ยอ้าวก็แยกออกคือทุกคนพี่อ้วน. รอลใหม่ก็ก็แยกออกแต่ตัวเล็กเล็กนะแยกไม่ออกคอยดูเลยนี่มันหว่าหน้าตามันใส่ชุดก็เหมือนกันถ้าเห็นคุณนะไม่รู้เลยแต่ถ้ามันมามองถ้ามันมามามายืนพร้อมกันนะสังเกตดีๆมันจะมองออกเพราะว่ามันไม่ใช่เป็นคนเดียวกันนะถ้าเป็นคนเดียวกันมันก็ไม่แยกไม่ออกดิแต่อันนี้มันเป็น2คนน่ะแฝดมันเป็นแฝดกันแสดงว่ามันต้องแตกต่าง. เพราะงั้นไอ้ไอ้เราเนี่ยมันเป็นจิตที่บ่นไปพูดไปพรากเลยกับรู้จิตที่กําลังบ่นเนี่ยมันคนละอันกันเหมือนแฝดกันเหมือนจะคล้ายกันว่าแต่มันเป็นคนละอันกันแสดงว่ามันต้องมีมีข้อที่ที่แตกต่างถ้าสังเกตดีดีแล้วทีเนี้ยเราต้องสังเกตให้แย่จนออกหรือว่าก็ปล่อยวางไปให้หมดเลยอะไรอย่างเงี้ยมันจะปล่อยวางมันต้องดูซะก่อน. ไม่ต้องรู้ซะก่อนอะไม่รู้แล้วมันก็มั่วอะสิเราก็ไปกลายเป็นคนไปอยู่เหมือนชีวิตชาวบ้านคือเห็นอะไรก็พูดไปตามที่เห็นได้ยินอะไรก็พูดไปตาม. หมายถึงว่าหมายหมายถึงว่าคือเราไม่ได้พูดออกปากไมค์อะค่ะหลวงตาแต่หมายถึงว่าเราต้องแยกในจิตให้ออกว่าตอนเนี้ยในจิตเราอ่ะมันไปเป็นคนคนคิดกับอีกอันนึงคือรู้ว่าจิตมันคิดคือมันจําเป็นต้องแยก2สภาวะอันเนี้ยให้ขาดออกจากกันอันเนี้ยคือจําเป็นที่สุดเลยเพราะว่าถ้าสักแต่ว่ารู้ตัวเราอะกําลังกําลังจิตที่คิดเป็นจิตที่คิดไม่ไปเป็นในจิตที่คิดเนี่ยมันจะเป็นนิพพาน. อะค่ะก็สักแต่ว่ารู้ว่าเนี่ยตัวเราซึ่งเป็นจิตที่กําลังคิดอะไรอยู่ในใจเนี่ยอันเนี้ยมันจะเป็นนิพพานแต่ถ้าเราเนี่ยไม่เห็นจิตที่คิดคือเราอะเป็นคนคิดบ่นพูดในใจแล้วออกปากเลยหรือว่าแอบว่ากันในใจคิดอยู่ในใจอย่างเนี่ยมันก็จะไปสู่ภพชาติไปสู่กรรมอีกมันต่างกันฟ้ากับดินนะค่ะถ้าเป็นผู้รู้เนี่ยไอ้สัตว์ต่างประรู้จิตที่มัน. เป็นอวิชาปริญญาศักราชศักราชังในปฏิชาพระบาทสัตวก็จะไปหลงไปเป็นมันถ้าหลงไม่เป็นมันเข้าเข้าวงจรปฏิจักษ์พระบาทไม่ลงไม่เป็นมันคือศักตวลรู้มันก็จะไม่เข้าวงจรปฏิจบาทมันต่างกันฟ้ากับดินถ้าสักตวรู้มันจะไม่เป็นประติจัตโรงพยาบาลถ้าลงไปเป็นมาเนี่ยมันจะเป็นปฏิจักษ์โรงบาลเดี๋ยวนั้นต้องรู้ไงเราจะบอกว่าปล่อยวางปล่อยวางไม่เอาหรอกรู้สึกมันยุ่งยากจริงๆไอ้เนี่ยเราไปเป็นหรือเราไปเป็นไอ้ปฏิจาทุกวันหรือเปล่าล่ะ. หรือว่าไม่เป็นถ้าสักแต่ว่ารู้น่ะไอ้ไอ้ตัวบทอยู่ข้างในอ่ะพูดพลากอยู่ข้างในเห็นอะไรแล้วมันพูดพลากอะไรอยู่ข้างในสักตะรู้ว่ามันก็ไปเข้าวงจรปฏิจจราดแต่ถ้าไปสักตะวันรู้ไปเป็นมาตาเนี่ยก็เข้าปฏิจจาดแล้ว. เข้าใจแล้วหลวงตา. ไอ้ที่เค้าบอกว่า. ว่าหลวงตาว่าโอ้ยไปวางบดปล่อยวางเหมือนไม่รู้อะไรไม่มีเค้าไม่เข้าใจจริงจริงเค้าไม่เข้าใจจริงมันไม่ใช่ว่าปล่อยวางโดยไม่รู้มันต้องรู้ซะก่อนว่าอะไรเป็นอะไรแต่ไม่มีเขาไม่ให้ยึดถืออะไรแต่ต้องรู้ว่าอะไรเป็นอะไรรู้อะไรเป็นวงจรปฏิจจรวรู้อะไรไม่ใช่วงจรปฏิบัติมันต้องรู้ในเรียนรู้จากในจิตของเรานี่แหละ. มันจะไปเรียนรู้จากที่ไหนอ๋อหนูเข้าใจแล้วหลวงตาว่าที่มันต้องแยกเพราะว่าถ้าเราไปเป็นน่ะตัวนั้นมันจะเป็นจิตวิชาแต่ถ้าเราแค่เห็นว่าเราพูดมันมีตัวเราพูดพูดพากย์อยู่เนี่ยตัวนั้นมันก็เป็นแค่สังขารในชั้น5เฉยเฉยถูกแล้วแค่นี้เนี่ยที่สอนว่าไม่รู้กี่ปีก็พูดตรงนี้แหนะเนี่ย. แล้วเดี๋ยวไฟล์เสียก็เยอะมากเลยอันเนี้ย. อุ๊ยแต่อย่างเนี้ยเต็มเลย. ใช่ฮัลโหลแต่พูดมาเป็นพันรอบแล้ว. กราบขอบพระคุณหลวงตาโทษค่ะ. แล้วคนก็บอกว่าฟังหลวงตาไม่รู้เรื่อง. เพราะว่าหลวงตาสอนไม่รู้เรื่องสอนยากมันละเอียด. ก็เพราะเค้าไม่เห็นตรงนี้นะ. ไอ้ตรงเนี้ยมันมันละเอียดมากเลย. ผมไม่ไม่เห็นไอ้ไอ้ไอ้ตัวเราเนี่ยคือจิตสังขารเนี่ยมันมันมัน. มันเป็นพุพุพลูพลาดตลอดเวลาเนี่ย. เราก็จะไปเป็นมันนะพอไปเป็นมันจะเป็นสังขารในปฏิญาณทุกวันแต่ถ้าสักถ้าบรรลุ. ไปเป็นวันก็เป็นสังขารในคณะธรรมดาเกิดเองดับเองเรื่องปกติมันไม่มีใครไปยึดถือมัน. ตํารวจมันต่างกันฟ้ากับดิน. ยึดหลวงตาจึงพูดตรงเนี้ยมากที่สุด. แต่คนไม่เข้าใจมากที่สุด. ตัวเนี้ยยากที่สุด. มันหนูว่าทฤษฎีมันเข้าใจแต่ว่าในจิตอะมันแยกยากเหมือนกันค่ะมันต้องสังเกตจริงจริงมันถึงจะเห็น. โต๊ะเกตไงถึงว่าในหลายไฟล์เสียงตามบอกว่าต้องเป็นนักสังเกตตัวยงต้องเป็นนักสังเกตตัวยงแต่ไม่มีอะคนฟังข้ามไปตรงนี้นักสังเกตตัวยงต้องไปนักสังเกตตัวยงจริงจริงนะ. แต่คนข้ามตรงนี้ไปเลยเราสังเกตตัวยงขอโอกาสค่ะเผื่อเป็นประโยชน์คือที่เมื่อกี้หลวงตาพูดถึงในภาคปฏิบัติคือเหมือนแบบเวลาอย่างงี้ได้มั้ยคะว่าไม่ไม่แน่ใจว่าแบบนี้แพรเข้าใจถูกมั้ยอะคะมีครั้งนึงที่แพรทํางานปกติเวลาคนทํางานอะค่ะเหมือนจะไปคุยกับลูกน้องอย่างเงี้ยมันจะต้องเอาเหตุและผลไปคุย. ปรากฏว่าวันนั้นที่จะเอาตัวเนี่ยไปทํางานน่ะมันดันเห็นแยกอะค่ะหลวงตาว่า. ไอ้ตัวผู้ตัวข้างเนี่ยคือตัวมันเหมือนมันแยกออกไปอะค่ะในภาคปฏิบัติ. ตัวที่. เป็นแพรเลยนะตอนนั้นน่ะมันแยกออกไปแล้วมันมารู้มันไม่ยอมทําตามในสิ่งที่แพรกําลังจะไปว่าลูกน้องอย่างเงี้ย. สิ่งนั้นน่ะมันที่อันนี้ใช่ไหมคะที่หลวงตาพูดเรื่องฝาแฝด. คือถูกแล้วอย่างนี้แหนะเพราะว่ามันยากตรงนี้ที่ใครจะปฏิบัติมาเห็นอย่างนี้ได้ค่ะเพราะคือว่าอ้าว. เออต่อไปไอ้นี่มันก็พูดพูดพรบภาพมันก็พูดพากษ์แล้วมีอารมณ์ด้วยเอ๊ะแต่ทําไมมัน. ทําไมคล้ายกับ. แล้วผู้ที่จะไปเห็นในภาคเหนือมันไม่ไปลงกับมันนะอย่างใกล้ๆนี้น่ะแต่ว่าเหมือนกับว่าเรากําลังโมโหอยู่ในข้างในอ่ะกําลังโมโหอยากจะวาดจากอะไรคือมันก็โมโห. แต่มันเหมือนเราไอ้ที่โมโหไม่ใช่ตัวเรามันเหมือนกับว่าเฮ้ยทําไมเราไม่ไม่โมโหจริงจริงวะเนี่ยคือไอ้พวกโมโหเนี่ยมันกลับเหมือนกับเป็นอีกตัวนึง. จริงจริงอะเราควรจะโมโหแต่เอ๊ะทําไมไอ้ข้างในเราเหมือนโมโหแต่ทําไมเราไม่โมโหเงี้ย. มันก็พูดยากเหมือนกันนะ. มันเป็นของเหมือนเป็นของเป็นเองนะคะเออมันต้องเป็นเอไปตั้งใจไม่เป็นหรอกแต่ต้องฝึก. คือมันเหมือนไอ้ตัวในเราเนี่ยมัน. มันมันไอ่ตัวไหนก็ไอ้ตัวไหนเราเนี่ยมันมันเหมือนแบบว่ามัน. พ้นจากเราไปหรือเราหรือว่าไอ้ทัดไอ้ไอ้ธรรมชาติรู้เนี่ยมันมันพ้นจากไอ้ตัวไหน. คือไอ้ตัวในเนี่ยมันมันหมดอํานาจสิ. หลอกหลอกให้รู้ได้อีกแล้ว. --- 以上的泰语，根据最开始的要求，全部翻译为中文