211211A-4 放下“知者”


徒： 顶礼法师！如果今天没有问题要请教，我想借此机会感谢法师的慈悲教导。如果我有什么冒犯或过失之处，请允许我忏悔并请求宽恕，希望一切罪过和业障都能消除。如果有什么要指点的，也请您告知。

师： 从一开始我就在指点您了，从一开始就来了。不是吗？

徒： 是的，因为从早上开始，您就一直在指点我们。

师： 这是纯正的佛法，完全清净。不需要向外寻求，而要向内观照我们的心。

徒： 赞叹！法师。我感到内心的平静，在寂静中体会到一切，这才是本来的心、本来的自性，它不在寺庙里。

师： 不在身体里，不在佛像里，它就在心里。无论身在何处，都要倾听内心的寂静之声。

徒： 我听了，但不确定是不是。有位不知道名字的师兄。我在听那位师兄分享，法师慈悲地教导我们要观察那个“知者”。就像看到那个“知者”，一直持续地观察下去。然后它会自己停止吗，法师？还是会继续观察下去？

师： 它会分离出来。不要执着于“知者”。即使知道自己在“言说”（内心独白），“知者”也不知道。“知者”知道“心”在“言说”，而不知道“心”将要说什么。新的“心”会一直“言说”下去，直到我们死亡，一直如此，不会停止。

徒： 那么，内心的平静在哪里呢？

师： 内心的“言说”就像闪电、雷鸣、霹雳。而内心的平静就像天空。但它与“言说”的心无关，它们是分开的。内心的寂静之声，是宇宙之声，没有边界。如果“知者”在每个当下，即使知道“心”在“言说”，“知者”知道“心”在“言说”，它自己也在“言说”、“言说”、“言说”，一直“言说”。“知者”会一直“言说”下去，没有止尽。即使在“言说”，为什么“知者”……“言说”会停止呢？内心的寂静、平静在哪里呢？它就像在“言说”的心中，但它又不“言说”。就像是本来的基础，然后只有“言说”出现，然后消失，然后新的“言说”又出现。但实际上，我们内心的平静一直存在。

徒： 如果我们不去执着它，对吗？

师： 是的。因为本来的自性是寂静、平静、涅槃的元素，它是永恒的，没有人能摧毁它。即使是自然也无法摧毁它自己。因为它是唯一的，没有人能摧毁它。因为它不显现任何东西，所以它不会被摧毁。显现的自然都会被摧毁，因为自然如果有显现，无论是光、声音、形象，都是因缘和合而成，都会被摧毁。有物质的都会被自然摧毁，生起然后灭去是正常的。但只有一个唯一的自然，超越一切，是唯一的，无法被摧毁，那就是没有任何显现的自然。因为它没有任何显现，所以无法被摧毁。明白了吗？

徒： 谢谢您。这个“言说”、“言说”、“知者”在每个当下。

师： 这个“知者”在每个当下，是“心”在造作，“言说”、“言说”就是思考、分别、判断什么是，这被称为“言说”。就是“心”去观察每个当下的各种事物。这个“心”在每个当下必须知道什么是，或者什么是，这是自然的。这被称为“行蕴”。当去观察每个当下时，必须是喜欢或不喜欢。如果喜欢，就是乐受；如果不喜欢，就是不乐受。没有喜欢或不喜欢，就是苦受。这被称为“受蕴”。然后是“想蕴”，记住形象、声音、气味、味道、触觉、法尘、故事，记住过去、现在、未来，记住想法、造作。然后是“行蕴”，知道什么是，知道应该不应该，知道时间、地点、人物、场合，知道什么应该想、不应该想，知道善、恶、福、罪、功德、过失，这就是“行蕴”。

师： 因此，在日常生活中，“心”是“知者”，知道声音、气味、味道、触觉、内心的感受、身体的感受，所有这些都是被“知”的对象。“心”是“知者”，知道当下的感受。形象被称为感受，声音被称为感受，气味被称为感受，味道被称为感受，触觉被称为感受，内心的感受、想法、精神状态、身体状态，每个当下都被称为感受。即使是想法也被称为感受，因为它是可以被“知”的。知道在想什么，有什么样的感受，有什么样的行为。“知者”在每个当下被称为“心”。然后被“知”的每个当下，无论是形象、声音、气味、味道、触觉、身体的接触，以及感受，也就是可以被“心”知道的，都被称为感受。感受在佛法中，在巴利语中，不是像通常理解的感受。通常理解的感受是指，例如说“有感受”了，就是生气了。而巴利语中的感受，是指被“心”知道的。被知道的各种东西，眼睛看到的形象，鼻子闻到的气味，舌头尝到的味道，身体感受到的，以及内心感受到的，即使是眼睛看到形象，也有意识来“知”。听到声音，也有意识来“知”声音。必须有眼识来“知”形象。耳识来“知”声音。必须有“识”，“识”来“知”形象、声音、气味、味道、触觉、法尘，就是知道被“知”的。也就是说，“心”或“识”就是“知者”。“心”和“识”是一样的，就是“知者”，知道在当下接触到的，这被称为感受。当“识”或“心”在当下知道感受时，必须有“行蕴”，也就是另外三个“蕴”。在“知”产生的每个当下，“五蕴”会完整地运作。每个当下，都有“色”、“受”、“想”、“行”、“识”这五个“蕴”。比如，当看到纸张时，“色”是被“知”的，“识”就是去“知”那个形象。或者感受是这样被“知”的，然后“识”去“知”。然后“行蕴”、“受蕴”、“想蕴”这三个“蕴”会组合起来，在每次“知”的过程中组合起来。

师： 因此，这个“知者”，被称为“心”、“识”、“识蕴”，因此必须“言说”，就是知道然后思考、分别什么是，知道然后思考、分别善、恶、福、罪、功德、过失、喜欢、不喜欢、应该说、不应该说、应该想、不应该想、应该做、不应该做。因此，这是自然的，它不会导致烦恼和痛苦的产生。这是轮回的原因，知道之后，必须有“受”，喜欢、不喜欢、没有喜欢或不喜欢，知道时间、地点、人物、场合，知道应该不应该。这是“五蕴”的运作过程，不会导致烦恼和痛苦的产生。烦恼和痛苦是执着为自我、为“我”。然后执着身体或心是“我的”，然后执着为“我”，然后用“我”去执着孩子、田地、房子、家，都是自我，然后又继续执着。当接触到“五蕴”运作的过程，也就是“识”运作，与“行蕴”一起，或者说“心”和“行蕴”一起运作，在当下，就会有“我”参与其中。如果喜欢“我”，如果“我”喜欢，就会陶醉、执着、欢喜。如果“我”不喜欢，就会希望它消失，希望它变成那样或这样。或者跟随它去争吵。如果喜欢，就执着、陶醉、欢喜；如果不喜欢，就争吵、打架、辱骂、诽谤、诋毁，或者无法忍受就逃避、离婚、分手。就是有喜欢、不喜欢，跟随“受”而去，跟随“受”而有“爱”。涅槃就是没有“爱”。因为没有人迷失在“受”中。

师： 因此，这个“言说”一直存在吗？一直存在，只要还没有死亡。“识”可以去“知”，然后会有“行蕴”来组合另外三个“蕴”，使知道什么是，应该不应该，知道时间、地点、人物、场合，知道什么应该不应该。它会成为管理者，去做各种各样的事情。越是学习、了解、记忆、分析，就越能成为优秀的管理者。这不会导致烦恼和痛苦的产生。导致烦恼和痛苦的产生是从有“爱”开始，有欲望。如果没有“爱”，就没有痛苦。但问题是，任何喜欢的东西，都想得到、想拥有。如果不是想要得到、想要拥有为“我的”，就想成为、想成为那样、想成为这样。如果能成为，就很好；如果不能成为，就会痛苦、怨恨、无法忍受。这样就想成为那样，就会痛苦。现在有“爱”，想得到、想拥有、想成为。如果是想得到、想拥有，就是“欲爱”；想成为那样、这样，就是“有爱”。如果是“有爱”，就是对当下不喜欢、不满意的，想要它不是这样，想要它是这样。比如，不想老、不想病、不想死、不想分离。不想身心痛苦，不想经历痛苦，不想经历失望，不想经历不圆满。但是，就有想要、不想要，这就是“爱”。这三种“爱”是“取”的根源。“取”导致痛苦。是“有”、是“生”、是“老”、是“死”、是痛苦、悲伤、忧愁、怨恨。因为有“爱”是根本原因。“爱”是苦的根源，没有“爱”，就没有“取”，“取”就没有“有”、“生”和一切痛苦，一切轮回，这就是涅槃。只要没有“爱”。怎么才能没有“爱”呢？就是在每个当下，在心里，有“五蕴”运作的过程，无论是喜欢或不喜欢的感受，都没有人执着，这就是涅槃。因为没有“爱”。对内心产生的东西没有“爱”。对外部没有“爱”还不是涅槃。因为对外部没有真正的“爱”，但对内部有“爱”。就是还没有看到“心”和“行蕴”，看到“心”和“行蕴”运作的过程，对内心的“心”和“行蕴”没有“爱”。这才被称为涅槃。或者涅槃被称为没有“五取蕴”。“五蕴”是什么？就是从“识”开始，“识”去“知”，然后有“行蕴”、“受蕴”、“想蕴”这三个“蕴”来组合。然后就产生了每个当下的“知”，就像我们一个人在心里说话，这被称为“言说”。“知者”“言说”，“知者”是什么？每个当下，就像我们一个人在心里说话，然后没有人迷失在其中。如果没有人迷失在其中，这就是涅槃，被称为没有“五取蕴”。然后问，什么时候……这样一直“知”下去，什么时候“知者”会停止“言说”？没有的。“知者”也会灭去。“五蕴”运作的过程必须一直“言说”，直到“五蕴”灭去，也就是“五蕴”死亡，才会停止“言说”。但什么时候涅槃呢？当下就可以涅槃，只要不去执着，不去执着这个“知者”“言说”，这被称为没有“五取蕴”，这就是涅槃。

徒： 明白了，法师。我最近一段时间，经常来向法师行禅。好像能更频繁地看到“言说者”。但是，当有“言说”时，就会有……为什么这样？就像要去压制、强迫不让“言说”。然后，就像……啊，然后……想到，那个不想“言说”的也是造作。然后，看到这样之后，就像……可能是我自己想的，就好像内心平静了，然后……就没有去观察那里了，法师。

师： 这是修行者的道路。我们来看，修行者追求涅槃。当去“知”任何东西时，“识”去“知”各种事物。然后会有“行蕴”来组合，就像一个人在“言说”，一个人在“言说”当下所“知”的。但修行者会犯错误，就是执着“识”是“我”，把“我”放在“知”上，把“我”作为“知者”。

徒： 是的。

师： 成为……然后来“知”、“言说”的“心”。“识”运作，与“行蕴”一起。“言说”就像一个人在说话，有思考、分别、判断的想法，内心就变成了把“我”放在“知”上。执着“我”在“知”上。因为本来自然的“知”，是“知”的元素，它不显现任何东西，不显现“知者”的形象。但产生了执着“知者”是“我”，就把“我”放在“知”上，就像内心的“言说”。然后让这个“知者”不“言说”。而是去“知”因缘生灭，但这个去“知”的，让它保持在“知”上，不生不灭。问题就产生了。有痛苦。痛苦不在因缘生灭上，痛苦在这个“我”放在“知”上。不管知不知道，它都会生灭。但“我”放在“知”上，它不生灭，烦恼和痛苦就在这个“我”放在“知”上。但看到“知者”在每个当下生灭，烦恼和痛苦就不会停留在“知者”上。内心就空了。

徒： 我可能有把“我”放在“知”上的情况，对吗，法师？

师： 只要如实地知道、看到。不要去看到那个放在“知”上的，它是因缘生灭。不要去执着那个放在“知”上的，来放下那个放在“知”上的。每个当下。有放在“知”上的，就来放下那个放在“知”上的，就是不执着。那个放在“知”上的，它去“知”什么？它就会带来痛苦，烦恼就在这个放在“知”上的。然后放下它，它就是烦恼的集合。喜欢、不喜欢，都在这个放在“知”上的。然后放下，不要执着这个放在“知”上的，看到它是生灭的，看到它是无常的。本来的自性不生不灭，不破不坏，没有任何东西。因此，这个放在“知”上的，是自然的额外部分，它不显现任何东西，它是显现的，就去执着它。

徒： 如果我们这样，就会看到“言说者”，而我们自己没有放在“知”上，对吗？这是自动的，对吗？

师： 但我们必须先消除那个放在“知”上的。

徒： 这个会消失吗？

师： 如果你不去放在“知”上。但知道我们的心是怎样的，不需要去“知”。看到吗？

师： 这就是答案。但如果我们不放在“知”上，我们的心，不需要去“知”。有烦恼、没有烦恼、快乐、痛苦、开朗、忧愁、与谁有问题、与自己的心有问题、或者与谁有问题，它都知道。有怎样的想法、造作，是烦恼、不是烦恼，它都知道。喜欢、不喜欢，不需要去放在“知”上，它自己知道。

师： 你有问题，因为你去放在“知”上。如果没有放在“知”上，它自己知道，是自然的。如果它自己知道，那就好了。但如果执着“我”是知道的，就会产生问题。因为“我”是知道的，“我”就不喜欢。如果喜欢，“我”就喜欢；如果不喜欢，“我”就不喜欢，就有问题了。如果去执着，即使不放在“知”上，但内心有任何东西产生，都知道，但执着“我”是知道的，就会有问题。怎么才能没有问题呢？就是“我”有问题。即使没有放在“知”上，但知道内心会产生什么，“知者”还是有问题。对内心的感受有问题。希望心只是好的，不希望它不好。放下那个有问题的，不是去放下有问题的内心，而是放下那个对内心有问题的。如果放下那个有问题的，不去放下那个有问题的内心，而是放下那个对内心有问题的。明白了吗？

徒： 明白了。

师： 解释一下。

徒： 就是我把“我”放在“知”上，认为我必须这样“知”，才是正确的。但这个“知者”，实际上，它什么也没有，它是生灭的。

师： 是的，然后只要放下这个，它就顺其自然。就是我们去……那个……就是试图去放下内心的感受，有问题的内心的感受。但实际上，内心的感受并不是真正的问题。真正的问题是，有一个人，对内心的感受有问题。以前，是对外面有问题，说丈夫有问题、母亲有问题、兄弟姐妹有问题。但实际上，不知道谁有问题。但说所有的人都有问题。去工作，工作单位有问题。以前工作有问题。所以辞职回家。以前不常在家，经常工作，就回家了。家里人多，最后，家里人……家人有问题。以前工作时，团队里的人有问题，只有他自己没有问题。但实际上，是你自己有问题。其他人也有问题，但你去执着有问题。就不明白了。辞职回家，然后抱怨家里人有问题。这个人有问题，那个人也有问题。在家呆不下去了，就离开家租房子住。因为和家里人住不下去，家里人有问题。但实际上，谁有问题？我们自己有问题。但责怪家里人有问题。然后租房子住，租的房子正好靠近寺庙，靠近修行的地方，靠近法师的道场。就去寺庙修行。修行、修行、修行，寺庙里的人有问题。有问题。修行有问题，就会有问题。有问题。一开始，在寺庙里好好的，突然开始不见人了。开始不见人，去哪里了？寺庙里的人有问题。就去别的地方。现在，就去找地方一个人安静地住，不见人。见不到人。现在，他们说养狗、养猫作伴。一天到晚不和任何人说话，不见任何人，因为见到人就手抖。见到法师，就手抖。见到法师，就像见到寺庙里的人一样，手抖、眼神……这样就无法解决了。就是见到人就全身发抖。见到人就发抖。这样，不知道到底谁有问题。但如果不从一开始就解决，就像法师一开始就提醒的，去责怪别人有问题，最后就会无法挽救。而且会越来越无法挽救。有很多人，这里也有人是这样。有人是这样。在家就责怪家里人有问题，在工作单位就责怪工作单位的人有问题。搬家、租房子、租住处。搬家、工作单位。最后，责怪一切都有问题。但是，如果不解决问题的根本，也就是自己的心有问题。

师： 但问题的原因是因为有烦恼，对吗，法师？想去执着为自我。没有看到执着为自我，认为自我真的存在，而是创造了一个自我。创造自己，认为别人都有问题，我们自己没有问题。但实际上，问题就在于我们创造了一个自我。如果没有看到自我，自我就会成为主宰，一切都有问题。如果要向谁忏悔，要原谅，也无法真心原谅，不是从心里真正的原谅。但很多人都认为我们没有错。别人有问题，我们没有问题，我们没有错。别人对我们不好，我们没有对别人不好。很多人都是这样。责怪别人，只看到别人的问题。但真正的问题在于自我。因此，当目标错误，解决问题的目标错误，就会痛苦。一直逃避问题，逃离工作单位，逃离家，逃离工作单位，逃离家。离开住处，离开寺庙。去哪里都有问题。最后，怎么才能逃离自己的心呢？一个人去森林里住。一个人去森林里住，说有问题吗？一个人去森林里住，也会对青蛙的声音、蟋蟀的声音有问题，对鬼有问题，害怕鬼。对蛇有问题，害怕蛇。对老虎有问题，害怕老虎。对一切都有问题。为什么？最后，自己的心有问题。然后需要依靠药物。会无法挽救。当我们提醒时，不相信，不听，固执，有我慢、自我、自尊心强。但最后，以悲伤告终。可悲。依靠药物。到底谁有问题？我们自己。但我们自己实际上没有问题，对吗？出生为我们自己，在这个世界上，没有我们自己。但不是说，我们突然就变成这么大，这么胖。不是说，突然就变成这么胖，坐在法师面前。本来没有我们自己。一开始在母亲的肚子里，没有我们自己。从没有我们自己开始，然后在这个世界上有了我们自己，然后呢？它会灭去，会死亡，最后没有。

师： 因此，我们自己、我们自己、我们自己，对一切都没有问题，这本来就没有。但我们迷失了，执着……执着为我们自己，很大。别人都有问题，只有我们自己没有问题。但实际上，有问题的是我们自己。很多人都是这样，修行者。修行了，但不听，然后……要看到自我不存在。或者只看到自己，不要责怪任何人。即使有任何感受产生，都会有一个去干涉、处理的。即使是内心的感受。但有自我，去干涉、处理自己的内心感受。不是说只对外面的一个人，只对外面的一个人。最后，问题严重到无法解决，最后，责怪自己的心。说自己的心总是有问题。希望心这样，不要那样，然后又那样，最后，对自己的内心感受感到压力。不是吗？最后，对自己的心有问题。不是只对外面有问题。变成精神病，对自己的心有问题。越来越严重。但没关系，解决方法是看到真正的根源，谁没有真正的问题。但有一个，对一切都有问题。对所有人都有问题，对身体的感受有问题，对所有的内心感受都有问题。有一个人，这个家伙。这个麻烦的家伙。然后放下它。就会从痛苦中解脱。但如果只放下别人，只放下心，只放下内心的感受，只放下其他东西，但保留“我”，就会痛苦。如果放下“我”，就会解脱痛苦，涅槃。但如果“我”对一切都没有问题，然后放下一切，就会一直这样下去。一直这样下去。从工作单位搬到工作单位，从家搬到家，从住处搬到住处，从寺庙搬到寺庙。最后，怎么才能逃离自己呢？一个人住，也无法逃离自己。但必须看到谁有问题。“我”自己有问题。然后看到“我”，放下“我”。如果不能放下“我”，就得吃药才能睡觉。但就像空了一样。“我”会怎样，不管它，与“我”无关了。现在“我”放下“我”了，与“我”无关了。放下“我”，内心就空了。

师： 但放下“我”。因为放下“我”，就从“我”中空了，从“我们”中空了，从“他们”中空了，这就是涅槃。真正的涅槃是，没有众生、个人、自我、“我们”、“他们”在里面，内心就空了。如果放下“我”，然后……从“我们”中空了，从“他们”中空了，这就是涅槃。不是说涅槃是空虚的感觉。不是。内心从想法、感受是“我们”、“他们”、“他们”、“我们”中空了。这就是涅槃。但如果感觉空虚、发呆，不和任何人说话，这样就是……傻瓜。老师说，傻瓜。这不是空。所谓的从“我们”、“他们”中空了，从众生、个人、自我、“我们”、“他们”中空了，就是从假设中空了。要忏悔，要原谅。但“我”不认为它错了。我们没有错，他们错了。我们是对的，他们是错的。我们是好的，他们不好，他们先说我们。我不让步。但不把自己的感受作为标准。忏悔，也不百分之百地忏悔。要原谅，也不百分之百地原谅。要放下，也不放下，什么都执着。因为把自己的感受作为标准。把自己的感受作为标准。但现在，把自己的感受作为标准，什么都不喜欢，什么都不喜欢，什么都不喜欢。因为把自己的感受作为标准。如果没有任何标准，任何东西都可以，就像它本来的样子。就像它本来的样子。就会……它本来的样子，就没有任何东西需要设置，就不会把痛苦设置在那里。什么都不喜欢，因为不符合设置的标准。因为设置了“我”，设置了自我，设置了“我们”，设置了“我”。因为设置了“我”，什么都不喜欢。他们先说我们，对我们不好。一直这样。它把“我们”设置在那里。因此，就会痛苦。如果没有“我们”，就没有人，没有“我们”，就有“他们”。但如果没有“我们”，没有“他们”，就结束了，内心什么也没有。就没有痛苦。如果人们睡觉，身体绑在一起。争吵、生气，把身体绑在一起睡觉，没有“我们”，没有“他们”，完全睡着了。然后醒来，有“我们”，有“他们”，就争吵。解开绳子，又继续争吵。但当身体绑在一起时，睡着了。没有“我们”，没有“他们”，什么也没有。但醒来，有“我们”，有“他们”，就产生了自我，产生了自尊心，说他说了我们。他对我们不好，说我们，我们没有对他好，因此，就有“我们”，有“他们”，执着在心里。但实际上，如果真的睡着了，众生真的没有，没有“我们”，没有“他们”。但睁开眼睛，就记得，然后又继续。

师： 有些人说，阿罗汉，如果争吵了很多年，打架十多年了。以前还是新出家的时候，就是因为争吵，在法会上见面。但他们互相问候，就像平常一样。认为“我们”和“他们”，说他先打我们，他先和我们争吵，没有了。遇到，就……以前打过我们，以前说过我们，以前没有“我们”，没有“他们”了，没有“他们”，没有“我们”在心里。到达本来的心，超越一切。造作，造作不在超越造作的内心，只在造作上，只是内心的感受。但到达超越造作的心，是空，没有众生、个人、自我、“我们”、“他们”。遇到，就正常地遇到。明白了吗？

徒： 明白了。

师： 那么，谁说自己是阿罗汉。但我们，还有喜欢的感受、不喜欢的感受、爱、恨，还在心里。还执着，多少年过去了，还在心里，还在心里，遇到，还在心里，无论是爱还是……不是。有“我们”，有“他们”。有爱，但爱……不是只有……遇到前任，很久没见了，说已经是阿罗汉了，遇到前任还……这样……不是。有“我们”，有“他们”。简单地看，没有“我们”、“他们”，就没有了。但不……不……不……，就是固执，这就是自我，它很大。……忏悔，我们原谅，说原谅，它不接受，保留着，不知道为什么要保留，痛苦。但必须保留。痛苦，但还是要保留。但当看到是痛苦，……涅槃更好。为了涅槃，愿意放弃一切。这么小的事情，为了……都能做到，为了这么小的事情，放弃不了。为了涅槃，愿意放弃一切，放弃、放弃、放弃，原谅、原谅。不执着，愿意……也可以。也可以。为了涅槃，好吧，好吧。但原谅，也不原谅，放弃，也不放弃。吝啬、贪婪、……，然后说，这是修行吗？都是……涅槃，解释不了，不愿意放弃。我们没有，放弃地位、名誉、快乐、……财产、金钱、家庭。领导、……地位、名誉。都没有，放弃彩票。放弃一切，土地、财产，放弃，没有任何东西是我们的。你们大家供养的钱财，都是为了僧团，为了传播佛法。没有任何东西是我们的，一分钱也没有。不是我们的，都是僧团的，为了佛法事业。我们死了，也是僧团的，因为现在也是僧团的。不希望你们把钱……积攒起来，积攒起来做什么？但现在我们在建设，就拿来建设。建设道场，建设……禅堂。正在建设禅堂，20间。男众的7间，这个……快完成了。负责的总工程师，来帮忙……快完成了。或者15号就可以交付了。可能会晚一点，大概20号、这个月，男众的禅堂就完成了。最后，女众占领了。女众说不够住，不够住。女众都占领了，男众……女众的禅堂完成了，去建设男众的禅堂，男众的禅堂完成了，男众去……但女众……如果男众太多，就……新年的时候，会宣布，男众……没有帐篷，就给蚊帐。用蚊帐罩着睡，在树下。在树下的禅堂，用蚊帐罩着睡。女众都占领了，女众是主宰。女众都喜欢修行。有能力。

徒： 哦，明白了。

师： 都很厉害。必须是优秀的人，才能认真。

徒： 感谢法师！


---


翻译以下佛法讲座为中文，要求：
1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：”
2. 完整翻译，不遗漏内容
3. 翻译结果输出为对话问答的形式
4. 不要包含泰语，全部翻译为中文
5. 保证翻译后的文本通顺，易读

---
211211A-4 ปล่อยวางผู้รู้
ขอ
[เพลง]
กราบนมัสการนะคะขนมตาก็
ถ้าวันนี้ไม่มีคำถามขนมตายอ้ะ
ก็อยากจะมาขอบพระคุณหลวงตาในความเมตตาค่ะ
แล้วก็ถ้าประมาทพลาดพังอะไรก็ขออนุญาตเอา
โหสิกรรมด้วยค่ะขอขมาด้วยค่ะๆโหสิกรรม
ทั้งหมดนะจะได้เป็นโทษบาปเป็นกรรมใดๆ
ก็ครับถ้าหลวงตามีอะไรชี้แนะก็รบกวนด้วย
ค่ะ
เกิดชี้แนะชี้ไปก็ที่แน่เราไปด้วยนั่น
แหละหนูมาตั้งแต่ต้นทาง
ตั้งแต่ต้นทางมาเลยค่ะอ่ะ
ไม่ใช่เหรอ
ก็เพราะตั้งแต่ชี้แนะคนแรกมาเลยตั้งแต่
เช้านี้
และเป็นธรรมแท้ธรรมที่บริสุทธิ์หมดไปหมด
จด
ก็ไม่ต้องหาเอาข้างนอกแต่หาได้ไปในใจเรา
ค่ะสาธุค่ะหนูตา
มีความสงบความเพื่อนทุกความเงียบก่อนสกัด
มันคือใจเดิมแท้จิตเดิมแท้ไม่ได้อยู่ที่
วัด
มีบอดี้ที่หลวงตาไม่อยู่ที่พระพุทธรูป
น่าจะอยู่ที่ใจอยู่ที่ไหนก็ให้ฟังเสียง
เงียบไปในใจ
มีกระเป๋าใส่เลนส์
อ้ะเหม็นเหมือนที่ฟังอ่ะไม่แน่ใจน่าจะ
เป็นน้องนะคะท่านๆนะคะชื่ออะไรไม่รู้แรก
โห
ก็นึกโอโห้
หาที่ที่ฟังน้องโอ๋ค่ะที่ที่หลวงตาเมตตา
บอกว่าให้ดูผู้ที่ไปผ้า
คะแล้วก็เหมือนผู้ที่เหมือนเห็นตัวที่แบบ
ไปรู้เงี้ยหาลงตาแล้วพอถ้ามันเห็นผู้รู้
ตรงนั้นแล้วก็เห็นต่อเนื่องไปเรื่อยๆค่ะ
แล้วสักพักมันจะมันจะหยุดเองหรือว่าลงต้า
มันก็จะเห็นต่อไป
ว่ามันจะแยกออก
อย่าตื่นปูรู้ตกปัจจุบันขนาดแม้แต่ว่ารู้
ว่าตัวเองอ่ะพูดภาคจิตนะจิตไม่รู้มารู้
จิตว่าจิตเนี่ยพูดภาคและจิตที่ไม่รู้ว่า
จะพูดว่าไอ้จิตอันใหม่มันก็พูดภาคเรื่อย
ไปจนกว่าเราจะตายเป็นอย่างนี้ไม่มีหมด
ทิ้ง
แล้วความสงบเป็นเกิดอยู่ตรงไหนอ่ะความสงบ
ในคือ
แต่มันคือเปรียบ IG ที่พูดภาพเหมือนฟ้า
แลบฟ้าร้องฟ้าผ่า
อ่าส่วนเลขความสงบได้มันคือใจที่เหมือน
ท้องฟ้า
แต่มันไม่ได้เกี่ยวกับจิตที่พูดภาพมันก็
ลานกัน
มีเสียงเงียบในใจอ้ะมันเป็นเสียงแห่ง
จักรวาลแล้วขอบเขตไม่ได้
ถ้าแจกผู้รู้ทุกกระจกขนาดเนี่ยแม้แต่ว่า
ว่าไปรู้ว่าจิตพูดพากย์ผู้รู้ว่าจิตพูด
ภาพก็พูดผ้าเองก็พูดว่าพูดว่าพูดว่าพูด
ว่าตลอดเวลาผู้รู้ทุกก็จะเป็นอาจจะพูดว่า
ตลอดเวลาไม่มีจบสิ้น
แม้แต่จะพูดถ้ายังไงอ่ะเอาทำไมผู้รู้ทุก
ประตูด้วยนะพูดภาพจะหยุดเลยแล้วความเงียบ
ความสงบเสียเงียบอยู่ที่ไหนมันก็คือพูด
มันพูดภาคอยู่ในถ้ำกลางใจที่มันไม่พูดภาพ
และก็คือเหมือนมันเป็นเหมือนพื้นเดิมแล้ว
มันก็จะมีแค่ตัวพูดภาคโผล่ขึ้นมาแล้วมัน
ก็ดับไปแล้วก็พูดภาคใหม่แต่ว่าจริงๆความ
สงบในใจของเราเนี่ยมันมีอยู่ตลอดเวลาอยู่
แล้วถ้าเราไม่ได้ไปลงมันใช่ๆเพราะว่าไอ้
ธรรมชาติเดิมแท้ที่เป็นความเงียบความสงบ
สงัดที่เป็นนิพพานธาตุถึงจะตัดธาตุมัน
เผ็ดอมตะเป็นอมตธาตุคือไม่มีใครทำลายมัน
ได้
หรือแม้แต่ธรรมชาติก็ทำลายตัวเองไม่ได้
ว่ามันเป็นหนึ่งเดียวที่ไม่มีใครทำลายมัน
ได้คือมันไม่ปรากฏอะไรมันจะไม่ถูกทำลาย
สีธรรมชาติปีปรากฏยอมถูกทำลายได้หมดเพราะ
ธรรมชาติถ้ามันมีปรากฏขึ้นมาไม่ว่าปรากฏ
แสงที่เสียงประกอบรูปลักษณ์ไรขึ้นมามัน
เป็นสังขารปรุงแต่งบ้านถูกทำลายได้หมด
มีวัตถุทำร้ายโดยธรรมชาติมะเร็งเกิดขึ้น
แล้วก็ดับไปเป็นธรรมดาแต่มีธรรมชาติหนึ่ง
เดียว XO ทั้งหมดที่เป็นธรรมหนึ่งเดียว
เท่านั้นที่ไม่อาจถูกทำลายได้คือธรรมชาติ
ที่ไม่มีอะไรปรากฏเมื่อมันไม่มีอะไรปรากฏ
จึงไม่สามารถถูกทำลายได้
เข้าใจนะคะต่างๆกับขอบคุณนะเนี่ยธรรมชาติ
ที่พูดผ้าพูดภาพพุทธพระพุทธพลาดผู้รู้ทุก
ปัจจุบันค่ะเนี่ยจิตผู้รู้ปุ๊บทุก
ปัจจุบันขนาดเนี้ยเป็นจิตปรุงแต่งพูดภาพ
พูดภาคอะไรก็คือคิดตึกต่อปรุงแต่งว่าอะไร
เป็นอะไรเรียกว่าพูดภาพ
ก็คือจิตที่ไปดูอะไรทุกปัจจุบันขนาดต่างๆ
เจ้านี้ไกลใจทุกประจำขนาดจะต้องรู้ว่า
อะไรเป็นอะไรรู้อะไรเป็นอะไรหรือว่าอะไร
เป็นอะไรโดยเป็นธรรมชาติ
ก็คือเรียกว่าเจตสิกคือพอไปดูในทั้งตัว
ขนาดจะต้องเป็นถูกใจไม่ถูกใจถ้าถูกใจก็
เป็นสุขเวทนาไม่ถูกใจก็ไม่ถูกพัฒนาไม่ถึง
การถูกใจไม่ถูกใจก็เป็นทุกข์กระตุกไปษณา
รีย์เรียกว่าเป็นธนาขันแล้วก็สัญญาจำได้
จำรูปจำเสียงจำกินจำรถจำธรรมะลมจำเรื่อง
ราวจะผลต่อพระจำสิ่งที่บาทจำเรื่องราวได้
จำความคิดจำความปรุงแต่งได้แล้วก็
สังขารก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไร
รู้อะไรควรไม่ควรลูกกาละเทศะบุคคลโอกาส
สถานที่รวบอะไรคนคิดของผู้กระทำไม่ควรคิด
ว่าผู้กระทำรู้ดีรู้ชั่วรู้บุญรู้บาปรู้
ก็ส่วนในกุศลนี่คือสังขาร
ก็เพราะฉะนั้น
การรับรู้ทุกประจำวันอาทิตย์เนี่ยจิตที่
ไปจิตคือผู้รู้รูปเสียงกลิ่นรสโผฏฐัพพะ
อาการหมดไฟในใจอาการทางกายอาการทางใจทั้ง
หมดเป็นอารมณ์ที่ถูกรู้จิตคือพูดไม่รู้
อารมณ์ในปัจจุบันขณะรูปก็เรียกว่าอารมณ์
เสียงก็เรียกว่าลมกินก็เรียกว่าอารมณ์รถ
ก็เรียกว่าอารมณ์พุทธะพระจริงที่มาสัมผัส
ใจก็เรียกอารมณ์อาการหัวใจความคิดอาการ
อาการทางจิตอาการตั้งใจทุกจะต้องเป็นขนาด
ก็เรียกว่าอารมณ์แม้แต่ความคิดก็เรียกว่า
อารมณ์เพราะว่ามันเป็นสิ่งที่ถูกรู้ได้
ว่ากำลังคิดอะไรกำลังมีอารมณ์ยังไงจะ
ละเมียการอย่างไรผู้ที่ไปรู้ทุกจะขนาด
เรียกว่าจิตแล้วก็ติดที่ถูกรู้ทุกตัวขนาด
ไม่ว่าจะเป็นรูปเสียงกลิ่นรสโผฏฐัพพะพระ
มีสิทธิบัตรสัมผัสกายแล้วก็ทำอารมณ์คือ
อาการที่ถูกรู้ได้ด้วยใจเรียกอารมณ์หมด
เลย
อารมณ์ของภาษาพระเนี่ยภาษาบาลีเนี่ยไม่
ใช่เป็นอารมณ์เหมือนภาษาไทยอารมณ์ภาษาไทย
หมายถึงว่าคนไทยเราบอกว่ามีอารมณ์แล้วนะ
คือของขึ้นเนี่ยคนไทยอารมณ์คือของขึ้น
ด่วนอารมณ์ที่เป็นภาษาภาษาบาลีภาษา
ปะเนี่ยคืออารมณ์เนี่ยเป็นสิ่งที่ถูกรู้
ทั้งใจสิ่งที่ถูกรู้ต่างๆสีตุ่นต่างหูที่
ตัวรูปจมูกสีถุงรู้แต่งรินสิ่งที่ถูกรู้
ทางกายและก็สิ่งที่ถูกรู้ต่างใจแม้แต่ทาง
ตาเนี่ยตาเห็นรูปมันก็มีมโนวิญญาณมารู้
อยู่ดีกูดินเสียงก็ต้องมีมันมีบาโลวิญญาณ
เนี่ยไม่รู้เสียงอยู่ดีมันก็ต้องมีเนี่ย
จักษุวิญญาณเป็นรูปต่างๆ
โสตะวิญญาณไปลูกไปรู้เสียงมันก็ต้องมี
วิญญาณวิญญาณเนี่ยไปรู้ไปรูปเสียงกลิ่นรส
โผฏฐัพพะธรรมารมณ์ก็คือรู้สิ่งที่ถูกรู้
ด้านนั้นมีการก็คือผู้จิตหรือวิญญาณก็คือ
ผู้รู้จิตวิทยาเนี่ยเดียวกันคือผู้รู้คือ
พูดอะไรก็ผู้รู้สิ่งที่มากระทบในปัจจุบัน
ขนาดเรียกว่าอารมณ์
เมื่อวิญญาณหรือจิตวิทยาเนี่ยไปรู้อารมณ์
ในปัจจุบันอ่ะจะต้องมี 7 สิคืออีก 3 ขัน
คันหน้าเนี่ยทุกปัฏนาที่เกิดการรับรู้
เนี่ยคันหน้าจะทำงานเต็มกระบวนของขันนาฏ
ทุกปัจจุบันหนักขณะจิตหนึ่งจะมีประกอบก็
ได้ลูกเป็นขนาดสัญญาสังขารวิญญาณทั้ง 5
ขันทุกครั้งไป
เล่นเมื่อทุกคนเดียวกระดาษเนี่ยลูกเป็น
สิ่งที่ถูกลูกวิญญาละวิทยาก็ไปรูปนั้นรูป
หรืออารมณ์เป็นอย่างนี้ถูกรู้และวิญญาณก็
ไปรูปเล่นเมเจสติกวัฒนาสัญญาสังขาร e3
ขันมาประกอบมาประกอบในการรู้ทุกครั้ง
ดังนั้นเนี่ย
ท่านผู้รู้เนี่ยเรียกว่าจิตวิญญาณวิญญาณ
ขันธ์เนี่ยจึงต้องพูดภาคคือรู้แล้วก็คิด
ต่อปรุงแต่งว่าอะไรเป็นอะไรรู้แล้วก็คิด
ถึงต่อปรุงแต่งว่าว่าดีว่าชั่วบุญบาปกุศล
อกุศลถูกใจไม่ถูกใจแล้วควรพูดไม่ควรพูด
ควรคิดในควรคิดก็ทำให้ควรกระทำดังนั้น
เนี่ยมันเป็นธรรมชาติอันนี้มันไม่ได้ขอ
ให้เกิดกระบวนการของกิเลสและความทุกข์
เป็นตัวการของคาชาติที่ว่ารู้แล้วเนี่ย
มันจะต้องมีเวทนาถูกใจไม่ถูกใจไม่ถึงการ
ถูกใจไม่เป็นกุศลลูกกาละเทศะบุคคลโอกาส
สถานที่ลูกควรไม่ควร
อันนี้มันเป็นกระบวนการของขันหน้าไม่ได้
ก่อให้เกิดกิเลสและกองทุกข์
มีกิเลสและความทุกข์มันยึดถือเป็นอัตตา
ตัวตนเป็นตัวเรา
อีกแล้วประยุทธ์วาดร่างกายหรือจิตใจเนี่ย
เป็นของเราแล้วก็ยึดมาเป็นตัวเราต้องตัว
แล้วก็เอาตัวเราเนี่ยไปยึด
หน้าเด็กอ่อนคิดบ้านที่บ้านเป็นอัตตาตัว
ตนและยุตินุชอีกนี้ต่ออีกทีนึง
จะได้นัดเวลาพอกระทบของกระบวนการทำงานของ
ขาหน้าคือวิจารอาคารทำงานร่วม 7 สติกหรือ
ว่าจิตเจตสิกทำงานเกิดขึ้นมาปัจจุบันอะก็
จะมีตัวเราเข้าไปส่วนเป็นเจ้าของคือถ้า
ถูกใจเรา
ถ้าเราก็จะเพลินใจติดใจยินดีถ้าไม่ถูกใจ
เราเราก็จะให้อยากให้มันหายไปอยากให้
บรรดาอับไปอยากให้มันเป็นอย่างบนหรือว่า
ก็ลงไปตามมันไปทะเลาะกันเนี่ยเรือนถ้าถูก
ใจก็ติดใจเปิดใจยินดีไม่ถูกใจวันนี้ก็
ทะเลาะกันก็รอบอกแรงกันด่าว่าการติฉิน
นินทาว่าร้ายก็ทบกระทั่งกันหรือว่าทนไม่
ได้ก็หนีไปหย่ากันเลิกกันไปเนี่ยก็คือมัน
มีถูกใจไม่ถูกใจถูกใจไม่ถูกใจไปตามเวทนา
ลงไปตามพัฒนาเรียกว่ามีตัณหา
เหรียญหลวงไปตามพัฒนาด้านหน้านิพพานคือ
มันสิ้นตัณหาครับเพราะว่าไม่มีผู้หลงไป
ตามไปธนาที่เกิดขึ้น
จะได้นัดถามวาดดังนั้นผู้พูดภาพเนี่ยมัน
มีตลอดเวลาไหมไม่มีตลอดเวลาเพราะขนาดยัง
ไม่ตาย
นักวิจารณ์อาหารเป็นไปรับรู้ได้แล้วเตาจะ
วิธีการจ่ายจะต้องมีมีเจตสิกเข้ามาประกอบ
อีก 3 ขันทำให้รู้ว่าอะไรเป็นอะไรแล้วก็
ควรไม่ควรลูกอาลัดเอสอาร์บุคคลโอกาสฐาน
ที่รู้อะไรควรไม่ควรมันจะกลายเป็นผู้
บริหารระดับระดับต่างๆไปทำกิจการงานกัน
ได้ไง
ยิ่งเป็นคนที่ตาเกษเรียนรู้จักสระเกศ
เรียนรู้ต่อความเข้าใจจดจำเรียนรู้
วิเคราะห์มันก็ยังกลายเป็นนักบริหารที่
เก่งเงินไปเรื่อยๆ
คะอันนี้ไม่ได้ก่อให้เกิดกิเลสและความ
ทุกข์ก่อให้เกิดกิเลสและความทุกข์ก็มัน
เริ่มต้นตรงมีตัณหานะมีความอยากถ้าไม่มี
ปัญหาความทุกข์ไม่มี
แต่ปัญหาคือสิ่งใดที่ถูกใจก็อยากได้อยาก
เอา
แต่ถ้ามันไม่เป็นที่ว่าอยากได้อยากเอามา
เป็นของเราก็อยากจะเป็นอยากจะเป็นอย่าง
เขาอยากจะเป็นการอยากจะเป็นอย่างนี้อยาก
จะเป็นอย่างที่ก็เป็นก็จบกันได้ดีๆก็อยาก
จะเป็นอย่างเขาก็ดีกับทุกแล้วคับแค้นใจทน
ไม่ได้อย่างนี้ก็อยากจะเป็นอย่างเขาก็ทุก
เลยตอนนี้มีตัณหาอยากได้อยากเอาอยากเป็น
ถ้าเป็นที่พบปะอยากได้อย่างเอาไปกามะ
ตัณหาอยากเป็นอย่างนั้นอย่างนี้เป็นเพราะ
ว่าตัณหาถ้าเป็นที่ภวตัณหาก็คือมันเป็นใน
สิ่งที่ไม่ถูกใจไม่พอใจที่กระทบใน
ปัจจุบันขณะด้วยความอยากให้มันไม่เป็น
อยากให้เป็นอย่างนี้เช่นว่ากระทบจะไปนะ
ไม่อยากให้แกไม่อยากให้เจ็บไม่อยากให้ตาย
ไปอยากให้พัทธภาพ
ถ้าไม่อยากให้จิตใจร่างกายเป็นทุกข์ไม่
อยากให้ประสบความทุกข์ไม่อยากให้ประสบ
ความผิดหวังไม่อยากให้ประสบความไม่สมหวัง
แต่อันเนี้ยมันก็เลยมีความอยากไม่อยาก
อยากไม่อยากอยู่นะเนี่ยนั่นคือตัณหา
มีเงินปัญหา 3 นี่แหละเป็นบ่อเกิดก็
อุปทาน
a คอร์ดบ้านที่บ้านใช้เป็นทุกข์
เนี่ยเป็นภพเป็นชาติเป็นชรามรณะทุกข์โศก
เศร้าเสียใจคับแค้นใจก็เพราะมีตัณหาเป็น
ต้นเหตุ
แก้ปัญหาที่เป็นสมุทัยใหญ่สิ้นตัณหาก็
มีสิทธิสิทอุปทานที่อุปทานก็สิ้นภพชาติ
และความทุกข์ทั้งมวลที่การเวียนว่ายตาย
เกิดทั้งมวลก็คือนิพพานอ่ะสิ้นปัญหาอย่าง
เดียวจะที่ตัณหาแดงเดียวได้ไงก็คือทุก
ประจำค่ะหนาในใจเราเนี่ยมีกระบวนการทำงาน
ของขันธ์ 5 เกิดขึ้นไม่ว่าจะเป็นอาการที่
ถูกใจไม่ถูกใจไม่มีผู้กับเพศบ้านที่บ้าน
นั่นแหละเรียกว่านิพพานเพราะไม่มีตัณหา
ต่อสิ่งที่เกิดขึ้นในใจและเราอ่ะไม่มี
ตัณหาต่อภายนอกมันยังไม่ได้ผ่านการ
ก็เพราะว่าไม่มีตัณหาตัวจริงได้ภายนอกแต่
มันมีตัณหากับภายในอยู่
ก็คือมันยังไม่เห็นจิตเจตสิกก็เห็นอาการ
เหมือนการทำงานของจิตเจตสิกเราไม่มีตัณหา
ต่อจิตเจตสิกภายในใจ
เอาอันนั้นแหละจึงเรียกว่าเดี๋ยวผ่าน
ดีหรือที่ผ่านเรียกว่าสิบอุปทานขันธ์ 5
นะคะหน้าคืออะไรคือกระบวนการทำงานตั้งแต่
วิญญาณอาฆาตเนี่ยจิตวิญญาณอาคารไปรู้แล้ว
ก็มีเกศจะติดเป็นอ่าสัญญาสังขารอีก 3 คัน
มาประกอบ
คะแล้วก็มันก็เลยเกิดเป็นมีการรู้ทุกขนาด
จะมีเหมือนกับเหมือนกับเราพูดอยู่คนเดียว
ในใจเราคือพูดอยู่คนเดียวในใจแล้วเนี่ย
เรียกว่าพูดภาพผู้รู้พูดว่าผู้รุภาพคือ
อะไรทุกคนจะขนาดเนี่ยมันก็จะเหมือนเราจะ
พูดอยู่คนเดียวในใจเราทุกจักกันอ่ะแล้วก็
ไม่มีผู้ลงไปกับมันอ่ะ
ถ้าไม่มีผู้ไปหลงเชื่อถือเขา
We  are  the กินดิผ่านเรียกว่าสิ้น
อุปทานการ 5 เดือนที่ถามว่าแล้วเมื่อไหร่
เธอรู้ไปเงี้ยและเมื่อไหร่ที่ว่าไอ้ผู้
รู้เนี่ยมันจะเลิกพูดภาคไม่มีหรอกอ่ะผู้
รู้ว่าเดี๋ยวก็ดับไปกระบวนการทำงานของคัน
หน้ามันจะต้องพูดว่าจนกว่าค่ะน่าจะดับคือ
ค่าน่าจะตายบันทึกจะเลิกพูดภาค
มีแต่นิพพานตอนไหนอ่ะตอนนี้การได้ไม่ดับ
ก็เส้นไปยึดเส้นผู้ยึดถือเนี่ยไอ้ผู้รู้
พูดว่าต้องไปเจอกันอ่ะเรียกว่าศิษย์
อุปทานขันธ์หน้ามันจึงที่ผ่าน
คะแล้วก็จ่ายไม่เงี้ย
เข้าใจเจ้าค่ะหลวงตาพอดีเหมือนกับหนูช่วง
ที่ผ่านมาก็คือมีเดินจงกลมมาหาหลวงตาแล้ว
ก็เหมือนจะเห็นผู้พูดผู้พากย์ได้ได้บ่อย
ขึ้นนะคะแต่ว่าพร้อมเหมือนพอมีพูดภาคแล้ว
มันก็จะมีความเธอไปถ้าทำไมอย่างเงี้ยมัน
ก็คือเหมือนจะไปแบบกดข่มบังคับว่าไม่ให้
ไม่ให้พูดผ้าค่ะเสร็จแล้วพอแบบเหม็นอ้าว
แล้วก็แบบเอ๊ะขึ้นมาว่าไอ้ตัวที่ไม่อยาก
พูดผ้าก็เป็นตัวปรุงแต่งนี่นาเสร็จแล้ว
เพราะเห็นอย่างนั้นแล้วค่ะมันก็เลยแบบ
เหมือนกับอยู่ดีมันก็หนูอาจจะคิดไปเองมัน
ก็เหมือนมีความสงบภายในแล้วก็แล้วก็แบบ
เหม็นไม่ได้ไปดูตรงนั้นแล้วขนมตา
ถ้ามันเผ็ดถ้าเดินของผู้ปฏิบัตินะ
มีทางเดินของผู้ปฏิบัติ
เรามาดูว่าผู้ปฏิบัติมุ่ง 0 มาดิผ่าน
เนี่ยมันคือเวลามันมีเวลาไปรู้อะไรอ่ะ
จิตวิยานะคะเนี่ยก็ไปรู้อะไรต่างๆเจ้านี้
ไกลใจก็จะเอามามี 7 ตัวสิครับประกอบ
เหมือนกับพูดอยู่คนเดียวภาคอยู่คนเดียว
กับสิ่งที่รู้ในปัจจุบันขณะ
มีแต่ผู้ปฏิบัติธรรมเนี่ยมันจะผิดพลาดตรง
ที่ว่ายึดถือวิญญาละค่ะเนี่ยที่ไปรู้
เนี่ยเป็นตัวเราเอาตัวเราไปตั้งรู้ไว้เอา
ตัวเราได้เป็นผู้รู้
ค่าบริการเป็นว่า
และผู้ที่มารู้พูดมารู้ไอ้จิตที่พูดภาพ
เนี่ย
หมอวิทยาคารทำงานโรคเจตสิกเนี่ย
ขอพูดภาพเหมือนกูเป็นมันพูดอยู่คนเดียวมี
กิริยาที่คิดติดต่อปรุงแต่งที่ติดต่อปรุง
แต่งในใจเนี่ยเลยกลายเป็นว่าเอาตัวเรา
เนี่ยมาตั้งรวย
ก็คิดถึงตัวเราตั้งรู้ไว้
ก็เพราะว่าแทนที่จะเป็นน่ะธรรมชาติเนี่ย
ธรรมชาติเนี้ยที่มารู้เนี่ยมันเป็นธาตุ
รู้ที่มันไม่ปรากฏอะไรไม่ปรากฏรูปลักษณ์
ของผู้รู้ทองธาตุรู้แต่มันเกิดก็กดว่าจะ
ยึดถือให้ผู้รู้ได้เป็นตัวเรามันก็เอาตัว
เราได้ไปตั้งรู้เว้ยไอ้ความคิดจะตอบเพิ่ง
แต่งที่เหมือนกับพูดภาพในใจรอย
คะแล้วก็ทำให้ตัวไอ้ตัวผู้รู้เนี่ยทำให้
มันไม่พูดภาพ
มีแต่ให้ไปรู้อาทิมันสังขารเกิดดับแต่ไอ้
ตัวที่ไปรู้เนี่ยให้มันตั้งรู้ไว้เนี่ย
มันไม่เกิดไม่ดับตั้งค่าไว้
แก้ปัญหามันก็เลยเกิดคือ
มีความทุกข์อะมันไม่ได้อยู่กับไอ้สังขาร
ที่เกิดดับแต่ความทุกข์เนี่ยมันมาอยู่กับ
ไอ้ไอ้ตัวเราที่ไปตั้งรู้ไว้
หลังขาเนี่ยเราจะรู้เลยไม่รู้มันก็เกิด
ดับอยู่แล้ว
แต่สิ่งที่ไลค์สดเด้อไอ้ตัวเราที่เป็นไป
ตามรู้ไว้อ่ะมันไปเกิดดับกิเลสและความ
ทุกข์มันอยู่ที่ตัวเราที่เป็นตั้งรวย
แต่แต่เห็นว่าผู้รู้ทุกประจงกระดับจริง
เกิดดับกิเลสและความทุกข์มันก็เลยไม่มาคา
อยู่ที่ให้ผู้รู้
ใจมันก็เลยว่าเปล่า
คือหนูอาจจะมีอาการไปตั้งรู้ไว้ใช่ไหม
เค้าตา
ก็แค่ให้
รู้เห็นตามความเป็นจริง
ไม่ก็ไปเห็นในตรงแต่ผู้ตั้งรู้เนี่ยเป็น
ทางการเกิดครับอา
ว่าจะไปกลัวที่ตั้งรู้ก็มาปล่อยวางให้ผู้
สร้างดูอีกจริงทุกตัวค่ะนะมีคู่ต่างรู้ก็
มาปล่อยไว้ผู้สั่งดูนะเนี่ยไม่คือไม่ยึด
ถึงเลยภูตักดูมันจะเอาตัวเราไปสร้างดูแต่
กลับก็ปล่อยวางให้ผู้ตั้มรู้
เพราะว่าไอ้ผู้แต่งรู้เนี่ยมันไปรู้อะไร
อ่ะมันก็ใบมาสุขความทุกข์มันมีกิเลสอยู่
ที่ตัวที่ผู้ตั้งดู
แล้วก็ปล่อยมันก็เห็ดเป็นที่รวมของกิเลส
ว่าพอจะไม่พอใจก็มาอยู่ที่ไอ้ผู้ที่ตั้ง
รู้นี่แหละไอ้ตัวละผู้ตั้งรู้แล้วก็
อย่าปล่อยวางหรือติดยึดถือให้ผู้ที่ตั้ง
ดูนี่เห็นว่ามันเป็นสิ่งเกิดจับเห็นเป็น
สังขารไม่เที่ยง
ธรรมชาติเดิมแท้ไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทำ
ร้ายแม่กดอะไรดังนั้นให้ผู้ที่ตั้งรู้นะ
มันเป็นส่วนเกินของธรรมชาติที่ไม่ปรากฏ
อะไรมันเป็นประชาติที่ปรากฎก็จะยึดมันอ่ะ
ถ้าเราแล้วเราจะเห็นผู้พูดผู้พากย์โดยเรา
ไม่ตั้งรู้เองใช่ไหมคะเป็นอัตโนมัตินี้
ใช่ไหม
แต่เราต้องทำลายที่ตั้งรู้ไปก่อนครับ
สงสัยตัวนี้จะหายไป
ถ้าเกิดคุณแม่ไปตั้งดูอ่ะ
แต่มะรู้ไม่ว่าจิตใจเราเป็นยังไงอ่ะ
ไม่รู้จะให้
ดูไหมก็ไหนเห็นไหมก็เนี่ยคือคำตอบ
แต่ถ้าเราไม่ตั้งดูเลิกโดยจะดูหน่อยว่า
จิตใจเราเป็นยังไงเธอทำจิตใจแล้วก็ไม่
ต้องรู้อยู่แล้วมีกิเลสไม่มีกิเลสสุขหรือ
ตุ๊บป่องใส่เศร้าหมองมีปัญหากับใครมี
ปัญหากับใจของตัวเองหรือปัญหากับใครมัน
รู้อยู่แล้วมีความคิดปรุงแต่งยังไงเป็น
กิเลสได้เป็นกิเลสไม่รู้อยู่แล้วพอใจไม่
พอใจไม่ต้องไปตั้งรู้ว่าเรารู้เองแหละ
ตอบกลับเขาก็คืนค่ะคุณมีปัญหาว่าเมื่อไป
ที่ตั้งรู้ไม่มีแล้วมันก็รู้มันเองเป็น
ธรรมชาติรูปมันเองเออเมื่อมันลูกมันเอง
แล้วเนี่ย
ถ้ามันเนี่ยไม่รู้มาเองก็แล้วไปแต่ถ้า
ประยุทธ์ถือว่ากูได้เป็นคนรู้ก็เกิดปัญหา
ย
แต่กูเป็นคนรู้กูก็เลยไม่พอใจถ้าพอใจถูก
ใจกูก็ถูกใจพอใจไม่ถูกใจกูไม่พอใจก็มี
ปัญหาเองถ้าเป็นตัดถ้าไปยึดว่าแม้จะไม่
ตั้งรู้อ่ะแต่มันมีอะไรเกิดขึ้นในใจก็รู้
หมดแต่ยึดว่าตัวเราเป็นคนรู้ไอดีก็มี
ปัญหาอีก
ก็จะหมดปัญหาที่ได้ไงก็เดี๋ยวกูมีปัญหา
กับไปว่ากูไปซะ
หรือแม้แต่ไม่มีการตั้งลูกไอ้ที่ไม่มี
ตังค์อ่ะตังค์ดูแต่ไม่ว่าจะรู้ไหมว่าจะ
เราจะเกิดขึ้นในใจไอ้ปูรู้มันก็มีปัญหา
อยู่ดีไม่มีปัญหากับไอ้อาการที่อยู่ในใจ
คืออยากให้ใจมันจิตใจมันดีอย่างเดียวไม่
อยากให้มันไม่ดีก็ปล่อยไว้ผู้ที่มีปัญหา
ไปซะไม่ใช่ไปปล่อยวางจิตใจที่มีปัญหาแต่
ปล่อยไว้พูดไม่มีปัญหาแต่จิตใจเป็นซะมึง
อยากมีปัญหาดีนักไว้ว่ามันไปเลยอ่ะ
ถ้าปล่อยไว้ให้ผู้มีปัญหาไปไม่ได้ไปปล่อย
วางให้ไอ้จิตใจที่มันมีปัญหาแต่ปล่อยวาง
พูดไม่มีปัญหาต่อก็จิตใจ
รู้จักเข้าใจว่าเนี่ยเข้าใจค่ะ
มีแต่อธิบายกับด้วยอ่ะเข้าใจที่บ้านนิ
ก็คือเหมือนหนูเนี่ยไปตั้งรู้ไว้ว่าให้
ฉันต้องรู้แบบนี้แล้วมันจะถูกแต่ว่าไอ้
ตัวผู้รู้ตัวนี้มันก็จริงมันก็ไม่มีอะไร
มันก็เป็นตัวที่เกิดดับ
คะแล้วก็แค่ปล่อยวางไอ้ตัวนี้มันก็เป็นไป
ตามธรรมชาติ
ก็คือมานะพวกเรามันไปว่าพี่ตัว
ก็คือมันพญาไปปล่อยวางอากาศของใจอากาศวัน
กิดอากาศตั้งใจที่มีปัญหา
มีแต่ความจริงอาการไว้จิตและใจมันไม่ได้
เป็นเป็นปัญหาที่แท้จริง
แก้ปัญหาที่แท้จริงคือมันดีคนๆนึงอะที่
เป็นมีปัญหา
ต่ออาการของจิตของใจ
แต่เดิมเนี่ยมันเป็นมีปัญหาข้างนอกเลยเรา
บอกว่าสามีมีปัญหาเพราะแม่มีปัญหาพี่น้อง
มีปัญหา
แต่แท้จริงไม่รู้ใครมีปัญหากันแน่แต่ระบบ
คุณคนที่มีปัญหาหมด
มีแต่ไปที่ทำงานที่ทำงานมีปัญหาหมดกว่า
เดิมงานมีปัญหาหมด
ก็เลยลาออกจากที่ทำงานมาอยู่บ้านวันนี้
เป็นคนไม่เคยอยู่บ้านไม่ค่อยอยู่บ้านก็จะ
ทำงานก็มาอยู่บ้านในบ้านมีคนเยอะสุดท้าย
คนในบ้านมาพ้อคนที่ผ้ามีปัญหาหมดตอนที่ทำ
งานน่ะคนในทีมงานมีปัญหาบทเขาคนเดียวไม่
มีปัญหาแต่แท้จริงอ่ะมึงนั่นแหละมีปัญหา
คนอื่นก็มีปัญหาละแต่มือเพื่อไปกดมีปัญหา
ก็จะไม่เข้าใจทีเอ้าไปเราจะทำงานเล่าจะ
ที่ทำงานมาอยู่บ้านแล้วก็มาฟ้องว่าคนใน
บ้านมีปัญหากฎก็มีปัญหาคนนี้ก็มีปัญหา
อยู่บ้านไม่ได้แล้วนี่ออกจากบ้านมาเช่า
ที่อยู่
The  New จะบ้านชอบที่อยู่เพราะว่าอยู่
กับคนในบ้านไม่ได้แล้วคนในบ้านมีปัญหา
แต่ใช้จริงอ่ะใครมีปัญหา
นี้เฮ้อเราก็มีปัญหา
มีแต่โทษคนในบ้านมีปัญหา
ทำเสร็จแล้วมาเช่าอยู่เจ้าที่พักอยู่ก็
ชอบที่พักอยู่
พอดีที่พักมันอยู่ใกล้วัดใกล้ที่ปฏิบัติ
ธรรมใกล้สำนักของหลวงตาเธอเข้าไปอยู่ใน
วัดดีกว่าปฏิบัติธรรมปฏิบัติธรรมปฏิบัติ
ธรรมมาคนในวัดมีปัญหา
ถ้ามีปัญหาเอาปฏิวัติมีปัญหาก็จะมีปัญหา
มีปัญหาเอาตอนแรกก็อยู่วัดดีๆชักเริ่มไม่
เห็นหน้าแล้ว
เริ่มไม่เห็นหน้าหายไปไหนคนในวัดมีปัญหา
ก็ไปใหม่ตอนนี้ก็ไปหาที่เช่าอยู่คนเดียว
เงียบๆไม่เจอพูดนะไม่เจอหน้าผู้คน
มาเดินถามพูดไปหาแม่นะเนี่ยไม่หมดหรอกทุก
วันนี้เขาก็บอกว่า
แม่เลี้ยงหมาเลี้ยงแมวเป็นเพื่อน
ที่อยู่ไปวันๆนึงไม่พูดกับใครไม่พบหน้า
ใครเพราะเจอหน้าควรมือสั่นเลย
ลูกตาจะเข้าไปแก้ให้เปิดเจอหน้าโรงตาล
เห็นและก็แค่เห็นหน้าดวงตามือสั่นเลยต่อ
ไปเห็นแล้วเหมือนคนในวัดได้มีอาการมือ
สั่นตาสระเกศและอย่างนี้แก้ไม่ได้แล้วอ่ะ
ก็คือมีอาการสั่นหมดเลยก็เจอคนมีอาการ
สั่น
นะเนี่ยแล้วไม่รู้จริงๆเธอใครเป็นคนมี
ปัญหาแน่
แต่ถ้าไม่แก้ตั้งแต่แรกๆอย่างที่ลูกตา
เตือนตั้งแต่ละคนน่ะไปโทษคนอื่นมีปัญหา
สุดไทยอ่ะ
ว่ามันจะเกินเยียวยา
และก็จะไม่เข้ามาเกินเยียวยา
มีหลายคนน่ะในที่นี้ก็ยังมีคนเป็นอยู่
นี้เนี่ยมีคนเป็น
ถ้าอยู่บ้านก็โทษว่าคนที่บ้านมีปัญหาอยู่
ที่ทำงานก็โทษคนที่ทำงานมีปัญหา
เอายายไปเช่าบ้านเช่าเช่าที่พักอยู่
ตัวยาที่ทำงานยาย
น่ารักสุดท้ายกับโทษไปทั่วไปทุกอย่างมี
ปัญหาหมด
แล้วแต่
ถ้าไม่แก้ปัญหาที่ถูกจุดคือใจของจิตใจของ
ตัวเองครับมีปัญหา
แต่เหตุที่มีปัญหาเพราะว่ามีกิเลสใช่ไหม
คะเอาตาอยากไปกดตลอตยึดถือเป็นอัตตาตัวตน
ก็ไม่เห็นว่ายึดถือเป็นอัตตาตัวตนตอนเท่า
ที่อัตตาตัวตนอยู่จริงแต่สร้างเป็นอัตตา
ตัวตน
ก่อสร้างตัวเองตั้งเอาไว้คนอื่นมีปัญหา
หมดเราเองไม่มีปัญหา
แต่แท้จริงปัญหาอยากจะอยู่ที่เราสร้าง
อัตตาตัวตนขึ้นมา
อ่าเพื่อไม่เห็นอัตตาตัวตนมันก็อัตตาตัว
ตนเองเป็นใหญ่ฯลฯมีปัญหาหมด
ถ้าจะให้ไปกลับขอขมาใคร
จะให้อภัยก็ให้อภัยไม่ได้เต็มใจไม่ออกจาก
ใจจริงๆ
แต่หลายคนก็ปิดชิ้นนั้นว่าเราไม่ผิด
มีคนอื่นก็มีปัญหาเราไม่มีปัญหาเราไม่ผิด
คนอื่นทำไม่ดีกับเราเราไม่เคยทำไม่ดีกับ
คนอื่น
นะเนี่ยหลายคนก็เป็นเช่นนี้
ขอโทษแต่คนอื่นมองแต่สิ่งอื่นที่มีปัญหา
แต่ปัญหาแท้จริง
แต่มันอยู่ที่อัตตาตัวตน
ออกมาเลยเมื่อมองผิดเป้าแก้ปัญหาผิดเป้า
มันก็เลยเป็นทุกข์ไม่ได้
มีลมคิดดูสิหนีปัญหาไปเรื่อยๆนี้จะที่ทำ
งานนี้จับบ้านเหนียวจากที่ทำงานนี้จะบ้าน
นี้ออกจากที่อยู่ที่พักอยู่อาศัยนี่ออก
จากวัด
โครตถูกปีที่ไหนมีปัญหาหมด
หัวเรื่องสุดท้ายอ่ะ
ตัวเล็กแล้วจะหนีออกจากใจตัวเองได้ยังไง
อ่ะ
ผมก็อยู่ป่าคนเดียวแล้วอยู่ป่าคนเดียวบอก
ว่ามีปัญหาเหรอ
แม่อยู่ป่าวคนเดียวก็ได้มีปัญหากับเสียง
กบเสียงเขียดไปมีปัญหากับผีกลัวผีมีปัญหา
กับงูอีกกลัวงูมีปัญหากับเสือกลัวเสืออีก
เฮ้ยเงียบคะก็มีปัญหากับไปทั่วไปแล้ว
เอ๊ะทำไมอ่ะสุดท้ายใจของตัวเองแหละมี
ปัญหา
และก็ต้องพึ่งยา
คะเดี๋ยวจะเกิดเยียวยา
คะแล้วพรุ่งนี้เราเตือนๆก็ไม่ค่อยเชื่อ
ไม่ค่อยฟังดื้อมีที่ติมะมานะอัตตาตัวตน
ศักดิ์ศรีสูง
แต่สุดท้ายก็จบลงด้วยความเศร้า
แต่น่าเศร้า
หมอพึ่งยา
และก็จ่ายไม่ว่าใครมีปัญหาที่สุดตัวเรา
เจอแต่ตัวเราจริงๆก็ไม่มีปัญหาใช่ไหมเกิด
เกิดมาเป็นตัวเราได้คิดในโลกนี้ก็ไม่มี
ตัวเรา
แต่ไม่ใช่ว่าพวกข้าเนี่ยอยู่ๆก็เหาะมา
เป็นตัวใหญ่ขนาดนี้อ้วนตัวใหญ่ขนาดนี้เลย
มันไม่ใช่อยู่ๆก็หอบไออ้วนตัวใหญ่ๆมานั่ง
ต่อหน้าลูกตาขนาดนี้บ่อยไม่มีตัวเราแต่
แรกก็ตอนแรกในท้องแม่ก็ไม่มีตัวเรา
เชียร์ฟุตบอลๆจากความไม่มีตัวเราตั้งแต่
แรกแล้วก็มีตัวกูในโลกนี้แล้วจะรับมีแล้ว
เป็นไงมันก็ดับขึ้นเป็นจุดตายถูกก็ไม่มี
เดิมอ่ะ
หมอพจนาหน้าอาทิตัวเราตัวเราตัวเราไม่มี
ปัญหากับทุกสิ่งเนี่ยมันไม่มีแต่แรกแล้ว
แต่เราว่าหลงผิดๆก่อนยึดบ้านซื้อบ้านที่
ปิดปิด
ได้รับวันหยุดถือเป็นตัวเราใหญ่โตครับฟ้า
คนอื่นมีปัญหาบทเราคนเดียวไม่มีปัญหาและ
จริงอ่ะคนที่มีปัญหาคือเรานั่นแหละเนี่ย
เป็นอย่างนี้กันเยอะมากเลยผู้ปฏิบัติหลับ
และปฏิบัติไปแล้วก็ไม่ทำให้ฟังแล้วก็
อัตราย
ถ้าได้ก็ดูที่อัตตาตัวตนไม่มีอยู่จริง
หรอกหรือที่ตัวเองอย่างเดียวเดี๋ยวจะโทษ
ใคร
แม้ว่าวันละมันมีอาการอะไรเกิดขึ้นเนี่ย
มันจะมีตัวลายจุดคือมีตัวที่เข้าไปยุ่ง
วุ่นวายจัดการ
แม้แต่อาการของจิตใจอ่ะ
แต่มันก็มีอัตราตัวตัวนะที่เข้าไปยุ่ง
วุ่นวายกับอากาศร้อนจิตใจตัวเองมันไม่ใช่
ไปทุกวันว่าจะไปนอกคนเดียวได้เป็นโทษก่อน
ไปนอกเดียวนะ
เต็มที่มันมีปัญหาหนักจุดท้ายจากที่แก้ไข
คือสุดท้ายมาโทษไอ้โทษที่ใจตัวเอง
แต่ว่าจิตใจคนตัวเองชอบมีปัญหา
คะเดี๋ยวก็อยากให้จิบอย่างเนี้ยไม่เป็น
กันอีกแล้วก็จะเป็นกันอีกอย่างเป็นอย่าง
เนี้ยสุดท้ายก็เครียดกุดกับอาการภายในจิต
ใจตัวเอง
ไม่ใช่มั้ยสุดท้ายมีปัญหากับจิตใจขอตัว
เอง
ถ้าไม่ใช่มีปัญหากับที่ไปนอกอย่างเดียวนะ
กลายมาเป็นโรคจิตโรคประสาทมามีปัญหาตัว
จริงใจกว่าตัวเองยัง
ก็เลยจะเนี่ยหนักขึ้นไปเรื่อยๆแต่ก็ไม่
เป็นไรวิธีแก้คือ
ก็เห็นต้นเหตุที่แท้จริงว่ะใครว่าไม่มี
ปัญหาที่แท้จริง
แต่มันมีอยู่ 1 นึงอ่ะที่เป็นคอมีปัญหา
กับทุกสิ่ง
ถ้ามีปัญหากันทุกคนมีปัญหากับลูกอาการของ
กายมีปัญหาต่อทุกประการของจิตมันไม่อยู่
คนนึงหยุด 1 คนไอ้ตัวนี้ตัวแสบ
มาเฮ็ดไอ้ตัวแสบจริงๆอ่ะเออแล้วปล่อยวาง
มันไปซะ
แต่มันก็จะพ้นจากทุกข์ได้แต่ถ้าไปปล่อย
วางแต่คนอื่นปล่อยวางแต่จิตไปว่าแต่อาการ
น้องจิตไฟไว้แต่อย่างอื่นแต่เอากูไว้อ่ะ
ทุกตาย
อ่านแล้วตอบไปวางกูได้ฝนทุกข์นิพพาน
มีแต่ถ้ากูเนี่ยไม่มีปัญหากับทุกสิ่งแล้ว
ปล่อยวางทุกสิ่งนี้ก็ไปเรื่อยนี้ไม่ได้
เรื่องนี้ไปเรื่อยๆอันนี้จากที่ทำงานใหญ่
ที่ทำงานนี้เจ้าบ้านย้ายบ้านหรือจากที่
อยู่ย้ายที่อยู่นิ้วจากวัดใหญ่วัด
คุณสุดใจเริ่มจะดีออกจะกินตัวเองได้ไงอ่ะ
ก็เป็นไว้เมื่อคนเดียวจะคิดเองไม่ได้
แต่มันก็ต้องเห็นว่าใครมีปัญหากันแน่กู
นี่เองก็มีปัญหา
ก็จะเห็นกูแล้วก็ปล่อยวางกูไปไหว้กูหน้า
เจ้าปัญหาปล่อยวางกูไม่ได้นะไม่ต้องกินยา
นอนหลับเลยนะแต่เหมือนว่างเปล่าเลย
เออกูจะเป็นไงช่างไม่เกี่ยวกับกูแล้ว
ตอนเนี้ยกูปล่อยวางกูไปแล้วไม่เกี่ยวกับ
กูเถอะเออปล่อยวางกูไปแล้วจะได้แจ้ง
กูจะเป็นไงก็ช่างใจก็ว่างเปล่าอย่าง
เดียว
แต่ว่าป่าจะกู
ก็เพราะว่าป่าจะกูก็ว่าเปล่าจากมึงว่าป่ะ
จากเราว่าป่าจะเขาได้ในคืนนี้ผ่านนิพพาน
ที่แท้จริงคือไม่มีสัตว์บุคคลตัวตนเราเขา
อยู่ในนั้นในใจใจเลยว่างเปล่าจากสัตว์
บุคคลตัวตนแล้วก็เราเขา
ถ้าเกิดว่าป่าจะกูแล้วอ้าปากจับเงินว่า
ป่าจากเราว่าพอจะเข้าได้แดกคือนิพพาน
ถ้าไม่ใช่นิพพานคือความรู้สึกว่าง่ายเหอ
ไม่ใช่ๆนะมีคลื่นมันว่างเปล่าจะความคิด
ความรู้สึกเป็นเราเป็นเขาเป็นเขาเป็นเรา
อันแน่ๆมันคืนนี้ผ่านธาตุแต่ถ้าให้ความ
รู้สึกว่าเออเออว่าป่าเหว๋อวันๆเหอๆไม่
พูดกับใครไอ้ท่านเนี่ยมันติ๊งต๊องๆ
คุณซื่อบื้อพ่อแม่ครูบาอาจารย์บอกซื่อโม
ดักนั้นมันจะไม่ได้ว่างเปล่าไอ้คำว่าฝัน
ว่าป่าจากเราจะเขาว่าประจักษ์สัตว์บุคคล
ตัวตนเราขาวคือว่าป่าจะสมมติ
ก็จะให้ขอกลับมาก็ให้อภัยก่อน
แต่กูไม่คิดอ่ะมันผิด
ถ้าเราไม่ผิดเขาผิด
ถ้าเราถูกเขาผิดอยู่แน่ๆ
ดีเราดีเขาไม่ดีเข้ามาว่าเราก่อน
ผมก็ไม่ยอมลงแต่ใจ
แต่มันก็ไม่เอาตัวเองเป็นตัวตั้งหมดแจ้ง
ขอกลับมาก็ไม่บอกก็มาอยากร้อยเปอร์เซ็นต์
จะให้อภัยก็ไม่อะภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ให้
ปล่อยวางมันก็ไม่ยอมปล่อยวางมันก็หยิบไป
หมดอ้ะเพราะแหละไม่เอาตัวความถูกใจเราไป
ที่ตั้ง
หมอมโนความสุขใจเราเป็นที่ตั้ง
แต่ตอนนี้มันก็พอเอาทุกวันถูกใจเราไปที่
ตั้งอะไรก็ไม่ถูกใจก็เลยก็ไม่ถูกใจอะไรก็
ไม่ถูกใจอะไรก็ไม่ถูกใจหมดนะว่ามันเอา
ความทุกข์ใจไปที่ตั้งไว้ตอนนี้เบอร์อะไร
ทุกอย่างเลยไม่ถูกใจ
ถ้าทำไม่มีอะไรไปที่ตั้งมีอะไรก็ไปเจอกัน
เถอะเป็นอย่างที่มันเป็นเดี๋ยวก็จะไปเป็น
อย่างที่มันเป็นก็จะไปที่เป็นขนาดมันก็
ไม่มีอะไรต้องต้องตั้งไว้ก็ไม่รับความ
ทุกข์ใจตั้งไว้อะไรก็ไม่รู้ใจหมดเพราะว่า
มันไม่ถูกจัดจากที่ตั้งไว้
ก็เพราะว่ามันตั้งกูไว้ตั้งตัวตนไว้ตั้ง
เราไว้ตั้งกูไว้เพราะมันตั้งกูไว้อ่ะอะไร
ก็ไม่ถูกใจกูหมด
ต่อไปจะเจอกู
หมอเขาว่าเราก่อนก็ไม่ดีต่อเรา
รออยู่นั่นแหละมันก็เอาเราตั้งอยู่ใน
เมื่อก็เลยถูกเลยทุกๆจะได้ไม่มีเราจะได้
ว่าไม่มีใครแล้วไม่มีเราก็มีเขาผมที่เรา
ก็มีเขาเนี่ย
แต่ผมไม่มีเราไม่มีเขาก็จบแล้วไม่จ่ายไม่
มีอะไรอ่ะ
ก็ไม่มีทางหรอกนี่เขาความทุกข์ก็ไม่มี
ถ้าคนเราเนี่ยนอนหลับและตัวติดกันเนี่ย
ทะเลาะการกดกันแทบตายเอาตัวมัดกันไว้นอน
หลับไปอ่ะไม่มีเราไม่มีเขาดับสนิท
ก็เพราะตื่นบาร์บี้เรามีเขาทะเลาะกันเลย
แกะเชื่อก็มาทะเลาะกันต่ออีก
แต่พี่ตอนที่เอาตัวมัดติดกันเนี่ยหลับ
สนิทไม่มีตังค์เราไม่มีตังค์เขาไม่มีอะไร
เลย
แต่พอตื่นมามีเรามีเขาเลยมีอัตตาตัวตน
ความถือตัวถือตนเกิดขึ้นเลยว่าเขาว่าเรา
เขามีปัญหากับเราครับเขาไม่ดีกับเราก็ว่า
เราโคตรเราเรายอมดีด้วยมันก็เลยมีเรามี
เขายึดถือไว้ในใจฟ
มีแต่ถ้าจริงๆแล้วก็หลับจริงๆสรรพสัตว์
จริงๆไม่มีไม่มีทางเราไม่มีเขาแต่พอลืมตา
มามันจำได้ถ้าเราก็ต่ออีกเดี๋ยวไอ้ไม่
เปิดจะบอกว่าพระอะระหันเนี่ย
ถ้าเกิดทะเลาะกันมาหลายปี
อย่าตื่นการชกต่อยกัน 10 กว่าปีผ่านมา
เมื่อก่อนได้ยังเป็นพระใหม่ๆก็คือทะเลาะ
กันเพราะมาเจอกันในงานเนี่ย
แต่ท่านก็ทักทายกันตามปกติไอ้ความคิดว่า
เรากับเขาว่าเขาต่อยเราก่อนเขาทะเลาะกับ
เราก่อนไม่มีแล้วตลาดท่านใดมีว่าเราว่า
เขาอย่างนี้ไม่มีเจอหน้ากันนะครับแต่ก็
ไม่ดีและเรื่องว่า
เนี่ยเมื่อก่อนเนี่ยเคยต่อยแล้วก่อนเคย
ว่าเราก่อนก็ยังมั่นก่อนมันไม่มีเราไม่มี
เขาแล้วไม่มีไม่มีเขาไม่มีเราในใจท่านถึง
กับใจเดิมแทนที่สภาพที่พดต่างๆไปแล้วคน
ความปรุงแต่งความปรุงแต่งเนี่ยมันไม่ได้
อยู่ในในใจที่เป็นวิสังขารมันอยู่แค่
สังหารแต่งเป็นแค่อาการของใจ
แต่ถ้าถึงใจทีเป็นภิสังขารเป็นความว่าง
เปล่าจากสัตว์บุคคลตัวตนเราเขาไปแล้ว
แต่ว่าป่าจับตรวจฉี่ตัวใจไม่มีตัวตนแล้ว
มันก็เลยความคิดของแต่เรานี่มันไม่อยู่ใน
ใจท่านพบกันก็พบกันตามปกติ
ก็เข้าใจไหมเข้าใจจะ
ถ้างั้น a ใครดิบอกว่าอ้างว่าเป็นทหารไป
ล่ะถ้ามันไอ้พวกเราเนี่ยมันยังมีความสุข
ใจไม่ถูกใจความรักความชังยังติดอยู่ในใจ
และมันยังหยุดมันกี่ปีกี่ปีผ่านมาแล้วยัง
ค้างอยู่ในใจยังติดอยู่ในใจเจอหน้าก็ยัง
ติดอยู่ในใจทั้งความรักและความเช้าพญานี้
มันไม่ใช่
ว่ามันจะมีเรามีเขาอยู่
มีความรักแต่ความรักละครช้างไม่ใช่ความ
ชายอย่างเดียว
เอาปะเจอหน้าแฟนเก่าไม่เจอกันตั้งนานบอก
เป็นรู้รหัสแล้วจะเจอหน้าแปลนเก่ายังดื่ม
อยู่อย่างนี้มันก็
เอาเบอร์มึงไม่ใช่หรือไม่
ผมจะมีเรามีเขาไปอยู่
มาดูเองง่ายก็สิ้นมีเรานี่เขาจะแล้วก็ไม่
มีแหละ
เอาไอติมไม่ยอมขยับไม่ยอมไม่ยอมใครสัก
อย่างมาอยู่ที่เนี่ยก็ภูมิแต่งยึดถือนี่
แหละอัตตาตัวตนมันตัวใหญ่
เสือร้องไห้ขอเข้ามาเราให้อภัยให้บอกให้
อภัยมันก็ไม่ยอมค้างเอาไว้ลบไม่รู้จะเข้า
ไปทำไมทุกตายทุกแต่ก็ต้องเก็บเอาไว้ให้
ได้
ท่าเรือไปกินเนาะหนังไม่ลองหน้าเอาดูกวาด
แขวนคอมันก็จะต้องเก็บไว้ได้
5 สถานที่ทุกข์แสนสาหัสแต่ก็ยังจะเอา
เก็บไว้
แต่เมื่อเห็นว่าเป็นทุกข์เนื้อไปกินน้ำ
ไม่ลองนั่งแรกกันนิพพานอรนิภาดีกว่าว่า
ไอ้อย่างนี้สละเลย
ที่ยอมสละทุกอย่างเพื่อนิพพานไอ้เรื่อง
แค่นี้อุตส่าห์มันทุกอย่างลำบากฟังทำได้
แทบเป็นบ้าตายแค่นี้สลับไม่ได้
รีบพาไปยิ่งใหญ่แล้วกระดาษไหนเยาะทานิ
ภาระยอมสละได้หมดสลัดตลาดๆให้อภัยให้อภัย
ไม่ถือสายอมกราบเท้าก็เอาไอ้ๆกับเท้าก็
ได้
ก็จะกลับเท่าใดแล้วกันที่ผ่านโอเคๆๆกับ
เท่าไหร่ที่ผ่านโอเคเด็กเยอะเอ้ยไอ้เนี่ย
ให้อภัยก็แม่ฝ่ายเชื่อตลาดเข้าไปเที่ยว
สละพระเจ้าที่ผ่านมานั่งไกลมากเลยอ่ะ
มีอะไรอะไรก็ไม่ปล่อยวางทุกอย่างเดียวขี้
งกขี้หวงขี้เลยขี้เต็มไปหมดแล้วก็จะบอก
ว่านี่ขวานปฏิบัติยังไงอ่ะ
ก็มันขี้ไปหมดเลยเดี๋ยวไป
ปีที่ผ่านมันอธิบายได้แล้วไม่ยอมสละได้
ไหม
เราไม่มีแล้วสละบทลาภยศตำแหน่งสุขสันต์
แล้วเสริมทรัพย์สินเงินทองครอบครัว
ตำแหน่งหัวหน้าคณะผู้สาวผู้สาวนะคะหน้าตา
ก็สอบภาค 1 เครื่องล่าตายถ้าไปสาย 4
มีตำแหน่งลาภยศ
มีทั้งหมดดำไม่มีเลยสุขสันต์ลอตเตอรี่
สลากให้หมดแล้วก็ลาออกหมดที่ดินสมบัติ
ประทานสลัดไม่มีอะไรของเราเลยทุกวันนี้
สถานที่ดีเขาก็ให้อาศัยเผยแพร่พระศาสนาก็
จะของเราเงินที่พวกท่านทั้งหลายเข้าของ
ชอบติน่าที่ท่านทั้งหลายไอ้ถวายพานมาก็
เป็นให้เป็นของส่งหมดเลย
ต่อไปของ 2 ใช้จ่ายเพื่อเพื่อส่งเพื่อการ
เผยแพร่พระศาสนาอย่างเดียวเพื่อแพบเผย
แพร่ธรรม
ก็ไม่มีอะไรเลยเราไม่มีทุกอย่างไม่มีสัก
อย่างเดียวไม่มีเงินเจ้าสตางค์แดงเดียว
ไม่ได้มีของเราเป็นของสงฆ์หมดใจเพื่อ
กิจการพระศาสนาตายเราตายแล้วก็เป็นของส่ง
ไปเพราะทุกวันนี้ก็เป็นของส่ง
ชื่อหลอดจะไม่อยากที่จะให้ยัตเงินที่ยอม
ก็ทำบุญมาต่ำอะมาเก็บมากะไว้เยอะแยะมันจะ
เก็บประกอบว่าทำไมอ่ะ
แต่ตอนนี้มันมีการก่อสร้างเราขึ้นเธอก็มา
เอามาสร้าง
คำสั่งสำนักสร้างไอ้เนี่ยของพรรคไม่ฉี่
จะทราบกำลังสร้างความว่าไม่ g20 ห้อง
สหการผู้ชาย 7 แล้วนี่เนาะนี่ก็จะเสร็จ
อาจารย์ปกรณ์เนาะเนี่ยปกรณ์ที่เป็นหัว
หน้าวิศวกรใหญ่มาช่วยดูแลเนี่ยก็จะเสร็จ
และหรือวันที่ 15 นี้ก็จะส่งมอบได้ที่
บ้านเนี้ยเนาะประมาณอาจจะเลทหน่อยก็มา
ตะกี้สิบยี่สิบเดือนนี้ก็อาคารของผู้ชาย
ก็เสร็จแล้วสุดท้ายผู้หญิงครอบครองเอง
อย่าบอกผู้หญิงไม่พอได้ไม่พอนอนผู้หญิงไป
ครอบครองหมดเรียบผู้ชายตามเส้น
ก็ต่างอาคารผู้หญิงเสร็จเอาไปจากการผู้
ชายสร้างการผู้ชายเสร็จผู้ชายไปนอน
อาวีแต่ผู้หญิงผู้ชายฮะหาทำยายาก
ถ้าผู้ชายมีมากล้นในราคาแดงประกายเพชรเอา
จะเอาเต็นท์มาเดี๋ยวปีใหม่ว่าจะประกาศผู้
ชายผิดๆมาด้วยไม่มีเต้นก็มีมุ้งครอบให้
เอามุ้งครอบมันครอบนอนเอาตังค์เนี้ยตาม
ใต้ต้นไม้ครอบนอนแล้วนี่ลานธรรมแต่ต้นไม้
มุมขอบไปนอนแล้ว
โป้ผู้หญิงหมดแล้วผู้หญิงเป็นใหญ่
เว้ยผู้หญิงมีแต่ชอบปฏิบัติธรรมหมดเลย
มีปัจจัยอย่างเนาะจะโอ๋นี่เข้าใจละโหทั้ง
คู่เลยเนี่ยโอ๊ตเก่งนะไอ้โอทั้งคู่เลย
เนี่ยอ-ไซ-ค์-กว่านี่ก็ต้องผู้เก่งๆได้ดี
ๆ
ก็ทำดิเจน
ตอบกลับเขาก็คุณหลวงตา
[เพลง]
---

以上的泰语，根据最开始的要求，全部翻译为中文