从亲身经历和听闻佛法中走向自我理解的旅程


“师父您好，我叫甘。”一位退休女士认真地开始了对话，“我之前来过这里一次，是（五月）17号，但那天是当天来回。这次特意来登记参加禅修，因为有三个晚辈开车送我来。”

师父问她准备得怎么样：“那你有回去听佛法开示吗？”

“有听，至少每天听两三个文件。”甘回答，“有些能理解，但有时候还是不太明白，因为别人的例子可能和我的经历不一样。但是一直听下去，有时候会自己明白过来，从我们日常生活的例子中明白。”

甘举了一个真实发生的例子：“比如前几天，我走过去看到一群人围着买彩票。一开始我意识到自己想走过去看看，但走了半路，又意识到，这是贪欲啊，我是想中彩票吗？这样算是‘觉知’了吗？”

“一开始是知道自己要走过去看看，但当意识到是贪欲的时候，就告诉自己不买了，因为这是贪欲，想中彩票。”她进一步解释，“但另一个念头又说，中了也好，可以拿钱来做很多功德。这样对吗？”

师父解释道：“这叫做有‘正念’，可以说是‘克制贪欲’，但还不是‘如实知自性’。这是觉知到自己正在做什么，要去买彩票，要去责备别人，或者要放纵自己的贪欲，然后及时觉察并放下。这叫做有正念，克制贪欲。”

“但还不是‘如实知自性’，”师父强调，“但也要这样练习，就是要先借助‘行’（思维造作），让它先帮助我们。”

甘讲述了新冠疫情期间的经历：“如果不是听了隆达师父的开示，我可能就要去看心理医生了。因为那段时间我一个人在家，但感觉不是一个人。有声音在争吵，吵了一整天。它命令我，然后自己又吵起来。比如，要做饭，它就命令说要做丛林咖喱，另一个声音说太麻烦了，做煎蛋就行了。结果那天我既吃了丛林咖喱又吃了煎蛋，说明那时候我是跟着念头走了。”

“但是听了隆达师父的开示，就明白心里有很多念头。”她补充道，“但真正的心只有一个，但它是‘不停止说话的心’。”

师父进一步解释：“那些争吵的声音，就是‘行’（思维造作），它是心的层面。”

甘继续说：“它为各种事情争吵，即使是小事，比如擦地板，它也会说不要做，会滑倒的。”

师父于是解释了修炼的阶段：“第一阶段，是‘跌倒后才意识到’，就是被贪欲带着走，然后才意识到。这是每个人都要练习的基础阶段。”

“第二阶段，是‘看到心自己在争吵’，即使我们是一个人。”师父说，“这说明你进步了。”

“但吃东西这件事，还是会被它带着走。”甘承认，“就是它争论是只吃煎蛋，还是麻烦一点做丛林咖喱，最后两样都做了。”

“但是更细致了，”师父鼓励道，“就是它没有给别人带来麻烦，除了你自己。”

甘谈到了更加细微的心的觉知：“有时候会觉得，我‘知道’还是‘不知道’，因为听了隆达师父的开示。”

“你很细致，”师父称赞，“你能观察得很细致。”

甘谈到了第一次参加禅修回来的经历：“回来后，很烦那些念头的声音。以前不太听得到，但来禅修后，它让我们把世俗的方法用在佛法上，这是不对的。”

“曾经问过隆达师父，为什么不让记住他教的东西。”她回忆道，“隆达师父说，那时候贪欲遮蔽了一切，要回去先练习‘单纯的觉知’。”

“现在明白了，”甘说，“就像做饭一样，如果按照直觉去做，就会做得很好。但如果去想应该放什么，味道就会不对。”

她谈到了听佛法开示的增加：“有时候听得太多，觉得自己要变成三藏经了。”

“然后心里就会产生疑问，”她补充道，“比如‘心向外驰求’，也是最近才明白的。”

甘谈到了第一次向隆达师父忏悔的经历：“那时候很怕隆达师父，因为心告诉我隆达师父很凶。但听了佛法开示后，就明白了，也不怕了。”

师父总结了心的细微之处：“敏感的人会想很多，不可能‘定’下来（处于平静状态）。”

“这样是定不下来的，”师父说，“因为心太细微了。”

甘问到剩下的7天里如何修行：“请隆达师父指点一下。”

师父建议观察说话和停止说话时的区别：“停止说话后，内在就开始造作，我们就看到它在造作，就放下它，心就平静了。”

“如果你能看到这一点，就太棒了，”师父说，“就是心能在念头造作中保持平静。”

甘讲述了曾经滑倒但有正念，所以没有受伤的经历：“就像慢动作一样，让我能够及时转身。”

师父称赞道：“那说明正念很好。”

甘观察到心的平静，即使心里还有念头：“现在看到了，心是可以平静的，即使内在还在说话。”

“很厉害，”师父称赞，“可以说你已经看透了自己的心。”

师父解释了“如实知自性”来自于小女孩Fahsai的话：“它是自然地知道我们，而不是我们去知道。”

甘提到了Fahsai，曾经一起参加禅修的小女孩：“她很厉害。”

师父解释了Fahsai曾经比喻的“疯子”和“哑巴”：“‘哑巴’是‘心’，不能思考，不能造作，但知道我们内在有争吵。而‘疯子’是‘造作的心’，整天都在争吵。”

“如果能把‘疯子’和‘哑巴’分开，这就是最厉害的。”师父说，“就是心明白地知道，心只有一个，是‘哑巴’，是‘无为’（不造作）。而造作的，是‘疯子’。”

“当身体（五蕴）分解时，只有‘疯子’会消失。”师父解释，“但作为‘哑巴’的心，是不朽的，没有生灭。”

“如果当下苦时能找到心、找到法，到达心、到达涅槃，就是找到了‘哑巴’，并与‘哑巴’同在。”师父总结道，“而最后的心，是‘哑巴’，是自动的，不是造作出来的。”

甘表示理解：“明白了，因为把‘我’带进去做，就是努力。”

“如果努力去造作让自己成为‘哑巴’，就是把‘我’带进去了。”师父强调。

对话以甘对内心旅程更深刻的理解结束，通过听闻佛法和观察亲身经历。


---


翻译以下佛法讲座为中文，要求：
1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：”
2. 完整翻译，不遗漏内容
3. 翻译结果输出为对话问答的形式
4. 不要包含泰语，全部翻译为中文
5. 保证翻译后的文本通顺，易读

---

กานต์ค่ะพระอาจารย์มายังไงมาจากไหนฟังฟังมาก่อนมั้ยอะไรยังไงค่ะคือตั้งใจมาค่ะตั้งใจมาลงทะเบียนมาตั้งวันนั้นที่มาหาหลวงตาวันที่1616ค่ะ17ค่ะมาครั้งนึงแล้วแต่มาเช้าเย็นกลับ.

แล้วก็เลยเลยหาวิธีการลงทะเบียนที่จะมาตั้งใจเพราะน้องเป็นคนขับรถพามา3คนน่ะค่ะแล้วตั้งใจว่าแล้วหลวงตาบอกว่าให้เพียนจะพยายามเพียรไงใช่ใช่ค่ะแล้วกลับไปได้ไปฟังมั้ยฟังค่ะวันนึงอย่างน้อยต้อง2หรือ3ไฟล์ดีแล้วดีแล้วแล้วเป็นยังไงบ้างอะก็เข้าใจว่ามันก็เข้าก็มันก็เก็ทแต่มันไม่ไม่จะไม่ค่อยจ๊ากไม่ค่อย.

เพราะว่ามันอย่างเวลาตัวอย่างของคนอื่นน่ะค่ะมันไม่เหมือนตัวอย่างของเราตัวอย่างคนอื่นเนี่ยเหมือนเราเอาของเรานั่นแหละอะอย่างตัวอย่างคนอื่นเหมือนเราเอาของเราเหมือนคนอื่นมั้ยคือถ้าพอฟังไปแล้วฝ่ายไหนเนี่ยเราไม่3ารถจะได้เราก็พยายามมันจะไม่ยอมปล่อยแต่พยายามอย่างตอนนั้นน่ะตอนฟังฝ่ายเค้านั้นไอ้รู้เรากับเรารู้อะก็พยายามว่าจะเข้าใจแต่มันก็ไม่เข้าใจพออยู่อยู่มันจะเข้าใจมันไปเข้าใจเอ็งโดยที่ตัวอย่างของเราค่ะ. ไม่รู้ว่าถูกหรือผิดเอองั้นอะเอาตรงนี้เลยอย่างงั้นตรงนี้เลยอะค่ะคือว่าเดินไปเห็นคนเค้ามุงซื้อลอตเตอรี่กัน.

อ่าเรารู้เราเนี่ยเราเรารู้เนี่ยว่าให้เดินไปดูเค้าบอกให้เราสังขารบอกให้เราเดินไปดูลอตเตอรี่เราเดินไปครึ่งหนึ่งเราก็รู้ว่าเอ้ยมันนี่เป็นกิเลสนะเราอยากถูกอิตาลีหรอ. อย่างเงี้ยแสดงว่า.

เรารู้แล้วใช่มั้ยคะเรารู้เราแล้วใช่มั้ยคะตอนแรกเรารู้ว่าเราจะเดินไปดูนั่นตอนนี้พอพอไปไปรู้ว่ามันเป็นกิเลสเราก็บอกว่าเราไม่ซื้อละเพราะว่ามันเป็นกิเลสหรืออยากถูกลอตเตอรี่เหรอแต่อีกตัวนึงมันก็บอกว่าถูกก็ดีอย่าได้มาทําบุญเยอะเยอะเนี่ยค่ะแต่อันนี้ถูกมั้ยคะตัวอย่างนะแต่ว่าถูกไม่หมายถึงยังไงหมายถึงว่าความหมายของไอ้เรารู้ก็รู้เราแค่มันกลับความรู้เรากับเรารู้เนี่ย.

ไม่เข้าใจว่ามันเข้าใจถูกหรือเปล่าเดี๋ยวเดี๋ยวมันยังไม่ไม่ถูกต้องค่ะแต่แต่ก็ก็คืออันนั้นคือมีสติอยู่ค่ะคือก็เรียกว่าขัดใจกิเลสยังแต่ยังไม่ใช่เป็นธรรมชาติที่รู้เราแต่เป็นการขัดใจกิเลสรู้ตัวอยู่อ๋อแต่ว่าจะไปซื้อลอตเตอรี่หรือว่าจะไปตําหนิติเตียนคนอื่นเค้าหรือจะไปว่าร้ายคนอื่นเค้าหรือว่าจะปล่อยให้ไหลไปแล้วก็รู้เท่าทันอ๋อแล้วก็ละจะได้เรียกว่าขัดใจกิเลสมีสติ.

ขึ้นมาลงแล้วลงไปแล้วก็มีสติลงไปตามกิเลสแล้วมีสติขึ้นมาอย่างนี้เรียกว่ามีสติขึ้นมายังไม่ใช่รู้เราอ๋อค่ะแต่ก็เรียกว่ารู้ตัวขึ้นมามีสติรู้ตัวขึ้นมาก็ดีก็ดีดีดี. อยู่ระหว่างท่านที่ว่าฝึกฝนมีสติขึ้นมาลงลงไปตามกิเลสแล้วก็มีสติรู้ตัวขึ้นมาลงไปแล้วก็มีสติรู้ตัวขึ้นมาแต่ยังไม่ใช่ไปรู้เราค่ะ. ยังเป็นธรรมชาติที่รู้เรา.

แต่ก็ต้องฝึกอย่างเงี้ยคือเราต้องสั่งอาศัยสังขารไปก่อนให้มัน70พรุ่งนี้มันมันช่วยเราก่อนใช่มั้ยคะก็ก็ถูกแล้วแหละมันก็ต้องอาศัยสติที่เป็นสังหารก่อนอย่างงี้นะฮะค่ะคือเราไม่มีกิเลสอะรู้สึกตัวขึ้นมาเราไม่มีกิเลสก็รู้สึกตัวขึ้นมา.

ถ้าถ้าถ้าไม่ฟังฝ่ายหลวงตาเนี่ยก็ต้องไปหาจิตแพทย์แล้วเพราะว่าตอนชกโควิดเนี่ยไม่เอาไปไหนอยู่บ้านคนเดียวปรากฏว่ามันไม่ใช่อยู่คนเดียวมันอยู่กับใครก็ไม่รู้ที่เถียงทะเลาะกันทั้งวันเลยค่ะ.

มันสั่งงานเราอย่างงู้นอย่างงี้แล้วเสร็จแล้วอย่างเช่นตัวอย่างนะคะเพราะชีวิตประจําวันน่ะต้องทําอาหารทานเองอ่ะแล้วเสร็จแล้วไม่ได้ออกจากบ้านมันก็สั่งเราว่ามันจะกินแกงป่านะให้แกงป่าเราก็บอกว่าแล้วอีกตัวก็บอกหูยยุ่งยากไปแกงทําไมไข่เจียวใบนึงก็อิ่มแล้ว. แล้วศิลปะปรากฏว่าเราก็ไหลตามมันเพราะว่าไปรู้ตัวตอนที่กําลังกินข้าวมีทั้งแกงป่าแล้วก็มีทั้งไข่เจียว. แสดงตอนนั้นเราไปกับเขาแล้ว. สักวันวันวันนึงอ่ะคือช่วงโควิดอะก็ฟังไฟล์หลวงตากับชีวิตประจําวันทําอะไรกินอยู่เลยค่ะ.

แต่ว่ามันเหมือนมันเหมือนกับไม่ใช่อยู่คนเดียวถ้าถ้าเป็นถ้าเป็นไปได้คนอื่นเค้าที่เค้าไม่ไปแบบทําอะไรเงี้ยเค้าก็คิดว่าเราไม่ใกล้เราใกล้บ้าละแต่ว่าพอฟังหลวงตาแล้วหลวงตาบอกมันอย่างงี้แหละมันไอ้สังขารมันมันไม่ใช่มีตัวเดียวอะไอ้จิตนี่มันมีหลายตัวใช่มั้ยคะแต่จิตมันมีตัวเดียวมันจิตเป็นขนาดจิตแต่เป็นขนาดจิตขนาดจิตมันพูดไม่หยุดแต่ว่ามันมันมันมีตัวเถียงกันน่ะ2ตัว.

เออมันมันเถียงกันก็นั่นน่ะมันก็คือไอ้ไอ้ที่มันปรุงแต่งน่ะมันเถียงกันอ๋อค่ะ.

มันก็เป็นขนาดจิตไงค่ะเป็นขนาดจิตอันนี้พูดไอ้นี่เถียงไอ่นี่เถียงอันนี้พูดไงมันพูดไม่ได้พูดพร้อมกันหรอกใช่ค่ะมันไม่พูดพร้อมกันเออแต่มันเถียงกันมันเถียงกันมันเป็นขนาดจิตมันไม่อยู่คน.

ไอ้นี่พูดไอ้นี่ฝ่ายไอ้นี่ก็หยุดอีกฝ่ายนึงก็พูดเถียงกันไปเถียงกันมาเถียงนิจิตนั่นแหละอ๋อค่ะคือไอ้จิตนั่นแหละมันเถียงกันก็ก็เพราะว่าฝั่งฝ่ายของตั๊กก็โอ้โหมันเป็นอย่างงี้เองเป็นธรรมดาก็เลยไม่ใช่ถ้าเป็นปกติถ้าเราไม่รู้ไม่ได้ฟังฝั่งตาสงสัยจะไปปรึกษาหมอแล้่าไม่เปล่าเพราะว่าอยู่คนเดียวแต่ทะเลาะกับเค้า. เวลาเวลาจะทํางานถูบ้านแล้วมันบอกว่าอย่าทําเลยเดี๋ยวลื่นล้มนะอย่างเงี้ย.

โหเดี๋ยวลื่นไม่คุ้มนะอะไรอย่างเงี้ยค่ะมันจะแบบถ้าถ้าของขี้เกียจเนี่ยมันจะแบบเนี่ยแล้วก็บางทีฟังฝ่ายถ้ามันเบื่อเนี่ยเปิดมันไม่ยอมไอ้ไอ้มันไม่ยอมฟังเลยค่ะเราบอกเอ๊ะมันเป็นมาอย่างเงี้ยก็เราตั้งใจจะฟังเงี้ยถ้ามันไม่ยอมฟังอะมันดื้อดื้อกับจิตรอ่ะไม่ใช่กูไม่ฟ้าใจมันไม่ฟังมันไม่ส่งถึงกันใช่มั้ยคะเออ.

ก็โยมก็จะเห็นว่ามันไม่เหมือนกันเนาะเนี่ยขั้นขั้นระดับเบสิคระดับระดับพื้นฐานระดับที่หนึ่งนะจะอธิบายเป็นระดับเลยคือขั้นในการฝึกฝนน่ะเปรียบเนี่ยนะเปรียบเหมือนเนี่ยขั้นที่ว่าล้มแล้วก็รู้สึกตัวล้มจะไปซื้อลอตเตอรี่ล้มจะไปมีกิเลสผ่าป่าตรงนี้แกใจลงไปเนี่ยล้มไปมีกิเลสไปพอใจไม่พอใจจะไป.

ไปก็หลงไปกับเค้าจริงจริงไม่พอใจก็หลงไปตําหนิติเตียนนินทาว่าร้ายวิพากษ์วิจารณ์เค้าจริงจริงอิจฉาริษยาเค้าจริงจริงอันนั้นคือล้มไปเลยแล้วก็รู้สึกตัวขึ้นมาล้มไปแล้วรู้สึกตัวนี่มาอันเนี้ยเป็นขั้นพื้นฐานที่ทุกคนต้องฝึก.

ขั้นพื้นฐานเนี่ยสําคัญมากคือล้มไปแล้วก็รู้สึกตัวขึ้นมาล้มไปแล้วก็รู้สึกตัวขึ้นมาลงไปแล้วรู้สึกล้มขึ้นคือไปคิดตึ้งตื่นตอนปรุงแต่งนี่ไปตามที่ที่ถูกที่ถูกใจกับไม่ถูกใจเนอะอันนี้ก็อันนี้ก็อันนี้รู้เนอะอันนี้ขั้นพื้นฐานต้องฝึกฝึกประจําเลยขณะที่กระทบลงไปแล้วก็รู้สึกตัวขึ้นมาลงไปก็รู้สึกตัวขึ้นมาอันเน. มันเป็นขั้นของที่ว่ากิเลสปรุงจิต. หมายถึงว่ากิเลสภายนอกลูกเสียงกลิ่นลดพระสิ่งที่มากระทบกายภายนอก5ประตู. มาล่อมาล่อมาลวงให้หลงแล้วก็.

ส่งจิตออกนอกส่งจิตออกนอกไปไหลไปหลงไปไปตามกิเลสพอใจไม่พอใจอะตามขณะที่กระทบเนี่ยขณะที่กระทบ.

อันเนี้ยก็รู้สึกตัวขึ้นมารู้สึกตัวขึ้นมาเรียกเรียกว่ากิเลสมาปลงจิตเรียกหรือเรียกว่าตรงจิตออกนอกเดี๋ยวนี้.

ยังจะเรียกไปหรือเปล่าถ้าถ้าสอนอย่างงี้เดี๋ยวเดี๋ยวเดี๋ยวโยมโยมไอ้ที่โยมเนี่ยว่าหลงลงไปมีกิเลสแล้วโยมก็รู้สึกตัวอันนี้อันนี้พื้นฐานเข้าใจมั้ยเข้าใจมั้ยอันนี้โยมก็ก็เป็นพื้นฐานแล้วอันนี้เรียกว่าลงแล้วรู้สึกตัวขึ้นมาลงแล้วมาเนอะอันนี้พื้นฐานทุกคนต้องฝึกแล้วกรณีที่2เนี่ยมันมันที่ยมเห็นว่ามันไม่เหมือนกันคืออันเนี้ยมันไม่หลงไปตามกิเลสเราอยู่คนเดียวเนี่ยเราจะเห็นว่ามันแท้จริงมันมีกิเลสตัณหาเป็นเพื่อนมันทะเลาะกันอยู่ข้างใน.

ค่ะแต่นี้อีกขั้นนึงแสดงว่าโยมเนี่ยเก่งขึ้นอะไรพัฒนาขึ้นโยมแล้วเห็นว่าอยู่คนเดียวเนี่ยมันก็ทะเลาะกันเองได้พุทธอยู่คนเดียวพูดกับตัวเองคนเดียวพูดกันไปพูดกันมาพูดกันไปพูดมาคือทะเลาะกับตัวเองพูดอยู่คนเดียวนั่นแหละค่ะเดี๋ยวก็ไปติดกันมาได้อันเนี้ยเก่งมากเลยนะเก่งมากเริ่มพัฒนาอีกขั้นนึงตอนนี้มันก็มีปัญหามีอย่างที่ว่าไอ้พอพอไปเห็นเนี่ยเป็นพูดอยู่คนเดียวเนี่ยคือหลงหลงไปกลับที่มันพูดอยู่คนเดียวมั้ย.

ทะเลาะกันอยู่ข้างในใจแล้วลงด้วยมั้ยลงไปร่วมผสมโรงกับมันมั้ยลงไปตามมันมั้ยไม่ไม่ค่ะเออถ้าไม่ลงเนี่ยก็เรียกว่าพัฒนาไปถึงขั้นอีกขั้นแนลสูงมากเลยก็คือว่าอ้าวปล่อยมันทะเลาะกันไปแต่ไม่แปลอะไรกับมันในใจเราอะแต่แต่ถ้าเรื่องเรื่อง.

การกินน่ะหลงไปกับมันเพราะว่าอันเนี้ยมันก็คือมันก็ขาดสติไปจนช่วงไงคือโยมอ่ะมันทะเลาะกันว่าเห้ยเราแค่กินไข่เจียวก็พอแล้วทําไมต้องไปทําแกงป่าให้ยุ่งยากเฮ้ยเนี่ย.

อ้าวมันก็ทะประเทียงก็ไปเถียงกันมาอ้าวก็ทําไข่เจียวอย่างเดียวไม่ต้องไปแกงป่าอะไรอย่างเงี้ยมันเราไปแกงป่าอยากกินแกงป่านี่เป็นกิเลสเราต้องขัดใจขัดใจขัดไปไปพอนั่งโต๊ะกินข้าวมีแกงป่ามากินแต่แกงป่าไข่เจียวไม่กิน.

แต่เนี่ยมันก็คืออันเนี้ยมันก็คือเรียกว่าขาดสติเป็นโชคไปตามตามใจกิเลสกิเลสแล้วก็ไม่เป็นไรหรอกครับก็มันมันแล้วไปแล้วก็จบไปแต่กิเลสตัวนี้เราไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นแต่เราเดือดร้อนเอง. แต่มันก็มันก็ดีกว่าแรกที่หลงไปตามกิเลสต่างต่างนี้ไกลใจเลยอะค่ะแต่อันเนี้ยมันก็คือ. ยกก็เก่งฮะคือเอาไปกินเกลปะเอาทีแรกเราจะกินไข่เจียวหงายไปกินเกมปะอะไรนั้นก็คือ.

แต่มันก็ละเอียดขึ้นมาแล้วล่ะละเอียดขึ้นมากว่าลงไปภายนอกเหมือนที่โยมบอกว่ามันก็ไม่ได้ทําให้ใครเดือดร้อนเนอะค่ะแต่มันก็คือถ้าถ้าตามใจบ่อยบ่อยมันก็จะหลงเงินแต่ถ้าไม่ตามใจเค้าอะเค้ากินน้อยแล้วไม่มีแรงมันไม่ยอมทําอะไรเลยแต่ถ้ากินเอาตามใจเค้าแล้วก็อู้อ้วนนะจะขยันงานบ้านนี้ถูบ้านกว่าบ้านไม่หยุดเลยเลยต้องตามใจเค้าอะแล้วไม่ชอบกินอาหารซ้ําด้วยค่ะเออทําใหม่. เค้าทําใหม่เราก็บอกว่าเหลือทิ้งเสียดายอะมันบอกว่าก็ทีหลังก็ทําอาหารจานเดียว.

จะได้ไม่ต้องทิ้งเราก็บอกเสียดายทิ้งแล้วแปลกอ่ะไอ้ไอ้จานน่ะไอ้แกงอันนั้นน่ะมันก็กินอร่อยแล้วแต่พอครั้งที่2จะไม่อร่อยเลยเออเออทั้งทั้งที่มันไม่ได้ไปทําอะไรเลยก็ปกติปกติปกติเหมือนคนทั่วไปอะไรกินซ้ําก็ไม่อร่อยละแต่แต่มีช่วงบางช่วงที่ไม่ได้ยินมันเนี่ยเราก็เอ๊ะตอนนี้เราเราเราสภาวัฒนธรรมเราหล่นแน่แน่เลยเพราะว่าเราไม่ได้ยินเค้าพูดเค้าพรากเออแต่พอมาฟังฝ่ายหลวงตาบางฝ่ายที่บอกว่าไอข้างบ้านมันหนวก.

พอเอ๊ะเสียงมันหายไปไหนคุณตาก็บอกเพียงแต่เราไม่ไปใส่ใจมันก็ไม่ได้ยินถูกมั้ยคะเราก็ไม่พอเราลองลงไปลองจับกลับไปดูสิอ๋อเห็นก็ตอนแรกก็เอ๊ะสงสัยช่วงนี้เราลดแน่แน่เลยอะเพราะว่าเราไม่ได้ยินมัน.

ก็เลยนั่นน่ะค่ะแล้วอีกอย่างหนึ่งก็คือบอกว่าพี่ไม่เอาตัวเราเรากลัวเอาตัวเราเข้าไปเราก็ไม่ให้เป็นไม่ให้มีประธานให้มีแต่กิริยารู้ก็รู้แต่กริยาแต่ถ้าเป็นผู้รู้เป็นประธานอะเราชอบเอาตัวเรารู้ตัวนะเพราะว่าเราเอาตัวเข้าไปบางครั้งก็รู้บางครั้งก็ไม่รู้โอ้โยมเนี่ยละเอียดมากนะมันก็ละเอียดเพราะว่าเรารู้หรือไม่รู้เพราะฟังไฟล์หลวงตาวันนึงบางวันโยมเดี๋ยวก่อนโยมเป็นครูเปล่าเนี่ยไม่ค่ะเป็นเหรอส่วนส่วนใหญ่กูจะเรียนนี่เป็นครูเป็นผู้ตรวจสอบบัญชีค่ะ.

ว่าโอ้โหละเอียดมากเลยโยมนี่ละเอียดมากเลยนี่โอ้โหได้จิตโยมได้ละเอียดขนาดนี้.

ช่างสังเกตค่ะนั่นน่ะสิก็ก็ต้องฉีดสาระเดี๋ยวถามว่าเป็นครูเปล่าเนี่ยเพราะว่าปกตินิสัยครูเนี่ยโอ้โหแบบว่าจะละเอียดจะกินนี่หนักเข้าไปนั่นอีกโยมละเอียดในจิตบ้านเลยโยมดูสังเกตดูที่โยมพูดนี่ความละเอียดดิสังเกตมากเลยเพราะละเอียดสิคะถ้าเป็นโสดอะค่ะ.

อยู่คนเดียวมาโดยตลอดตอนนี้กินบํานาญคนเลี้ยงตัวคนเดียว.

แต่ตอนที่คราวนั้นน่ะที่จะสารธรรมเค้าไปครั้งแรกเลยอะค่ะกลับมาเนี่ยโอ้โหรําคาญมากเลยเสียงพากย์เนี่ยแต่ก่อนไม่ค่อยได้ยินไม่ค่อยรู้เลยแต่มันเป็นความนึกคิดที่เราวางแผนนะคะเวลาเราทํางานเราก็จะต้องวางแผนว่าเราจะต้องทําอย่างงั้นทําอย่างงี้เพราะว่าทางโลกอะถ้าเราไม่วางแผนงานเราไม่สําเร็จนะคะอืออืออือเพราะว่างานเรามีจํานวนเท่าเนี้ยถ้าเราไม่คํานวณวางแผนให้เป็นวันที่เราจะทําอย่างนี้อย่างเงี้ยแล้วบางทีมีแผนหนึ่งแผน2แผน3เงี้ยเออเออพอแผนหนึ่งมันไม่ได้อย่างใจเราก็ต้องทําแผนเปลี่ยนแผน2แผน3เนี่ยคือเราทีนี้.

ข้อปฏิบัติธรรมอ่ะที่มันไม่มันไม่หลุดสักทีเพราะว่าเราเอาทางโลกมาใช้ทางปฏิบัติธรรมเออถ้าถ้าเราปฏิบัติธรรมแล้วเราจะต้องไม่มีแบบอัตราตัวตนแล้วก็ไม่ต้องเอาวิธีการทางโลกมาใช้.

ถูกมั้ยคะแต่ต้องแบบว่าไม่แต่ก่อนเนี่ยที่สงสัยเคยเคยมาหลวงตาครั้งนึงแล้วหลวงตาว่าไปว่าตอนเนี้ยอยากรู้นั่นอยากรู้นี่ซักใหญ่หลวงตาบอกว่ามันมันบังธรรมความกิเลสมันอยากมากเคยถามหลวงตาสิว่าทําไมไอ้วิทยายุทธไอ้ที่เวลาสอนไปแล้วไม่ให้จําให้ทิ้งไปเพราะว่าน่าจะซักหลังจะบอกว่าเอ้ยตอนเนี้ยอธิบายไปก็ไม่รู้เรื่องหรอกเพราะอยากรู้อยากเห็นอยากอะไรไปหมดเลย. มันบังหมดเพราะฉะนั้นกลับไปเศร้าเศร้า. 10ไปเลย. แล้วบอกเดี๋ยวต้องกลับมาใหม่ให้ได้.

เสร็จแล้วเพราะว่าอะไรมั้ยเพราะสมมุติว่าฟังฝ่ายนี้ไปแล้วเอ๊ะเรื่องอะไรนะถึงจะอยู่เลยจําวิทยายุทธแล้วให้ลืมที่สอนไปแล้วก็ไปสู้กับเค้าให้ลืมเพราะรู้แล้วค่ะว่าเพราะว่าเรายังทําทําอาหารเนี่ยอาหารไหนที่เราทําเองเนี่ยแล้วเราทําเองเนี่ยมันอัตโนมัติมันไปไปปุ๊บปุ๊บปุ๊บเลยแต่ถ้าเรามานึกว่าเดี๋ยวจะใส่ไอ้นั่นอ่ะเดี๋ยวใส่นี่รถเพี้ยนเลยค่ะ. แต่ถ้าเราทําแบบว่าเออตามอัตโนมัติอะรถจะไม่เพี้ยน. เพราะว่าต้องทํากับข้าวทานคนเดียวอยู่ไงแล้วเหลือทิ้ง. แล้วตอนเจอเมื่อวันที่17มาหลวงตาบอกเพียนนะว่าโอ๋ตอนนี้ต้องเพียนให้ได้คือคือมันไม่.

จดจําถึงขนาดนั้นนะคะว่าจะความควายจะฟังเยอะบางทีฟังมากมากเอ๊ะเราจะเป็นเป็นเป็นพระไตรลานป่าวเนี่ยแกยังนึกไปถึงอันนั้นนะแต่ถ้าสงสัยอะไรนะคะสักพักนึงเดี๋ยวเนี่ยยังยังอย่างที่ที่ที่บอกว่าส่งจิตออกนอกอ่ะเมื่อคืนนี้เองอะที่มันเด้งมาเมื่อ4ปีที่แล้วที่ที่.

พี่พระอาจารย์สอนส่งจิตออกนอก2อ่ะค่ะแล้วจะแยกจิตใจให้ได้คือเป็นศัพท์สมมติที่หลวงตาบอกว่าเราต้องมาคุยกันว่าอันนี้สวดสมมติแล้วเราจะรู้กันพูดกันรู้เรื่องตอนแรกก็ไม่เข้าใจหรอกเพราะตอนนั้นเคยมาถามว่าไอ้เรื่องแกจะสิกเนี่ยมันส่งไปวิญญาณธาตุยังไง. ไงมันจะไปยังไงแต่ตอนนี้เข้าใจหมดตั้งแต่ฝั่งไฟอันเนี้ย.

ถ้าเป็นแบบเนี้ยนะนึกอธิษฐานเอาเลยนึกถึงพระพุทธเจ้าพระธรรมอิสระนึกถึงหลวงตานึกถึงบุญบารมีของเราอะถ้าแผ่นนั้นท่องประจําค่ะอ๋อนี่มันก็เป็นหมดเลยนะเนี่ยทําเอาหมดเลยทุกอย่างแล้วหลวงตาก็คงจะจําไม่ได้ครั้งแรกที่ไปศาลาทําอาแล้วเค้าทําเค้าทําเวิร์คชอปกันแรกแรกเลยอะแล้วเสร็จแล้วความที่แบบกลัวหรือกลัวหลวงตามากคลานเข้าไปเพราะหลวงตากําลังคุยกับพวกน้องน้องเค้าอยู่อะคุยไปถามหลวงตาทําจะมาขอขมาค่ะ.

เพราะว่าจิตน่ะมันบอกว่าหลวงตาดุดุเสียงก็ดังแล้วหลวงตาก็สวดเป็น3วลีตามไม่ทันเหรอคะแต่ก็ก้มหน้าก้มตาไม่ยอมเงยหน้าแล้วก็กลัวมากตอนนั้นอะพอตอนหลังตั้งแต่ไปนะฟังอะไรก็รู้หมดแล้วก็ไม่กลัวเลย. เพราะว่าถ้าหลวงตายิ่งวาดนั่นแหละ. เราอ่ะทําให้เราอ่ะเหมือนอย่างกับสะกิดเราให้มันเราเราหายอะ.

ตรงที่จุดที่เรานั่งแล้วอีกอย่างนึงคิดว่าคนที่เซนซิทีฟเนี่ยไม่มีทางไม่มีทางแช่อะเพราะมันคิดตลอดเวลาเลยอะใช่มั้ยคะใช่ใช่คนเซนซิทีฟเว้ยอ้อค่ะความคิดเยอะคิดเยอะมันก็ยังยังไม่มีทางแช่แต่ละโยมอะตอนนั้นโทรฟังแล้วเพราะหลงทางนี่เราไม่เคยแช่เลยเนอะบ่นตลอดเวลาไม่มีเวลาโยมแช่ไม่ได้เร็วมากเลยพูดกันเร็วจิตกันเร็ว.

แล้วก็อะไรละละเอียดอีกต่างหากแบบว่ามันจุ๊บจิ๊บจุ๊บจิ๊บไปหมดเลยโอ้โหแบบว่า.

อย่างงี้แช่ไม่ได้หรอกโอ้โหก็เป็นเพราะหลวงตาทิ้งในน่ะค่ะตอนแรกไม่รู้หรอกเพราะว่าเสียงอะไรมันพูดอยู่ข้างในเนี่ยแหละที่แท้อ๋อไอ้ความนึกคิดของเราเนี่ยเรานึกคิดว่าเดี๋ยวเราเดี๋ยวเราจะไปโน่นเดี๋ยวจะไปนี่ก็คือสังขารมันมันปลงแล้วมันลักษณะนั่นแหละแล้วพอดีเป็นคนช่างสังเกตนะคะอือฮึก็เลยหลายอย่างสมแล้วเป็นผู้ตรวจ.

ผู้ตรวจบัญชีก็อย่างเงี้ยโอ้ยละเอียดมากนะละเอียด.

เก่งเดี๋ยว7วันเลยค่ะสนใจชี้แนะหน่อยค่ะ7วันที่อยู่นะคะฮะอยู่ใน7วันค่ะ.

ต่ําอันที่2ค่ะตอนนี้เหนื่อยยังเหนื่อยไม่เหนื่อยเลยค่ะไม่เหนื่อยเลยค่ะพูดจะเหนื่อยป้ะฮะเหนื่อยมั้ยเนี่ยไม่เหนื่อยค่ะไม่เหนื่อยไม่รู้มีพลังยังไง. เหรอพูดพูดจนถึงระหว่างได้มั้ยได้ค่ะโอ้โห.

มีเรื่องเล่าให้หลวงตาฟังเยอะเลยแต่อย่างนี้ยังนึกไม่ออก. ทําให้คนอื่นเลยคะ. เดี๋ยันนี้ไม่ได้คนอื่นไม่ได้พูด.

สังเกตไว้ตอนที่อีอีอีตอนพูดอะ.

กับไอ้ตอนหยุดพูดเป็นยังไงมันต่างกันเพราะว่าเวลาถ้าพูดไปแล้วเนี่ยมันไม่ได้มันไม่ได้ปรุงแต่งมันจะออกมาจากจิตพอหยุดพูดเสร็จแล้วเป็นไงที่ที่หยุดแล้วหลวงตาหยุดพูดไปสักครู่นึงนึกก็นึกแหละตอนนี้ปรุงแต่งละเอ๊ะเดี๋ยวจะพูดไรดีเนอะ. มึงแต่งแล้วอือว่าเดี๋ยวจะทํายังไงจะส่งไมค์ให้คนอื่นดีมั้ยอะไรอย่างเงี้ยเออเออ.

จะปล่อยปูแต่งไป. ก็ปล่อยปล่อยพูดแต่อย่างที่บอกอะแหละคือว่าพอหยุดพูดข้างในพอเริ่มปลูกแต่งเราก็เห็นว่าปรุงแต่งก็ปล่อยมัน. แล้วก็. ใจก็สงบ. แต่ปรุงแต่งปรุงแต่งไปก็คือว่าอยู่ด้วยกันอย่าเป็นเพื่อนกัน.

จิตที่มันคิดถึงตอบปรุงแต่งก็มันก็ปรุงแต่งเพราะปากหยุดพูดปุ๊บพูดพูดนานแล้วเหนื่อยเหนื่อยเลยหยุดหยุดพูดเพราะหยุดพูดปุ๊บมันก็คิดเอาว่าหาเทาจะพูดอะไรอีกจะพูดอะไรเนี่ยก็คือจิตมันก็ปรุงแต่งก็ปรุงแต่งไปแต่ใจยอมสงบได้นะเมื่อกี้เนี่ยขนาดว่าโยมหยุดพูด. หยุดพูดแล้วก็. แต่ใจโยมสงบแต่ความคิดปนจิตเนี่ยที่มันคิดปรุงแต่งอะมันก็จะคิดปรุงแต่งว่าจะเอาเอามาให้ใครพูดดีหรือเราจะพูดต่อหรือหาเรื่องอะไรพูดอะไรอย่างเงี้ย. แต่ความจริงตอนที่หยุดน่ะจะโยนสงบอยู่ชั่วครู่นะแล้วโยมไปสังเกตเอง.

จะเห็นว่าพอปากโยมหยุดพูดปุ๊บไอ้ที่ข้างในมันยังคิดปรุงแต่งว่าจะเอามาให้คนอื่นพูดแล้วเราจะพูดต่อเองหรืออะไรอย่างเงี้ยหรือจะพูดเรื่องอะไรแต่ใจยอมสงบอยู่ได้.

เนี่ยถ้าโยมเห็นตรงเนี่ยสุดยอดเลยคืออาจโยมสงบได้ในต้องการที่จิตมันคิดคิดปรุงแต่งว่าจะพูดอะไรต่อหรือจะให้เอามาให้คนอื่นพูดบ้างเดี๋ยวเราให้พูดทีหลังอะไรเงี้ยเราหายเหนื่อยได้เราค่อยพูดต่อก็ได้อะไรอย่างเงี้ยเราได้พูดได้สักคืนอะไรอย่างเงี้ยก็. แต่ความจริงอ่ะ. ถ้าโยมเห็นเนี่ยตอนที่ปากโยมไม่พูดข้างในอะจิตมันก็ยังคิดปรุงแต่งแต่ใจโยมสงบได้ในท่ามกลางที่จิตคิดปรุงแต่งได้นี่คือยอดคนเราเรียกว่าอริยะ. บุคคลธรรมดาก็เป็นพระอริยได้. ถ้าสงบได้ในรับการจีที่ปรุงแต่ง. ใจสงบได้ในทําการจิตที่ปรุงแต่งไม่ใช่ไปไล่ดับจิตที่ปรุงแต่งให้มันไม่พูดข้างใน.

เพราะของอะไรทุกอย่างมันซ้อนกันแว้บอยู่ข้างในตั้งใหม่มันของของทุกอย่างมันซ้อนกันอยู่มันแบบว่ามันต้องละเอียดมากอ่ะถึงจะเห็นน่ะค่ะ.

มันไวมากเลยคือคือแบบว่าที่ฝึกสติอะนะคะคือถูบ้านอยู่เนี่ยถูบ้านอยู่แล้วก็มันลื่นมันลื่นน่ะมันเป็น small momotion น่ะซึ่งเหมือนดูในหนังสโลโมชั่นเลยค่ะเราก็เลยพอเรามีสติเราก็เลยคว้าประตูห้องน้ําได้ก็เลยไม่เลิศร้มอันนั้นมีอยู่ครั้งนึงมันมันมันไปบ้านพี่สาวแล้วมันต่างระดับนิดเราไม่ยกเท้ามันก็จะลื่นแต่มันก็เป็นโปรโมชั่นอีกอะก็เลยก็เลยจิตก็บอกว่าให้เอามือ.

เข้าลงแล้วหน้าเราเราก็จะไม่โดนแล้วก็แต่ว่าแต่ว่ามือเนี่ยมันต้องเจ็บนะคะก็เลยเอามือเท้า2มือก็ไม่ไม่เป็นไรล้มเอาแบบเอาหน้าลมคือคือมันสั่งเราเรียบร้อยเลยค่ะ. แต่มันเป็นถ้าแต่มันเร็วอ่ะมันเราต้องตามทันมันเลยเป็นสโลโมชั่นอ่ะ.

คิดไปเองรึเปล่าคะดีแล้วมันก็คล้ายแบบพอสติมาเร็วเนี่ยมันจะ.

มันสามารถทันมันเหมือนอะไรเกิดขึ้นมันเหมือนสโลปอร์ชั่นค่ะเราสามารถพลิกตัวได้เลยได้คือคือตัดสินใจได้ว่าถ้าเราล้มปุ๊บไปเลยเนี่ยใช่ใช่คือมันมีมันมีสติเราให้เอามือลงเออเออค่ะอันนั้นน่ะมันมันมันขณะนี้ไม่ได้ฝึกมาดีนะขณะยังมีสติเลยอันเนี้ยมันจะเหมือนกับความเร็วมันเหมือนกับแต่มันกลับเป็นภาพสโมโลชั่นในใจเราทําให้เราสามารถพลิกแพลงได้.

2ครั้งแล้วที่ที่ที่เจออะค่ะอืม. ทุกครั้งเราล้มไปปั๊บจะไปรู้ตัวด้วยว่าจอห์นที่เราล้มไปแล้ว. แต่อันนี้มันเพิ่งเกิดได้ไม่ไม่นานมานี้นะคะ. แต่ก่อนนี้ก็ล้มไปเลยกระแทกไปเลย.

แล้วจะหยุดพูดสักพักแล้วเป็นไงเห็นมั้ยว่า. ใจสงบได้ในน้ํากลางไอ้ไอ้ตัวที่พูดอยู่ข้างในแต่ไม่ได้พูดแต่ออกปาก.

เห็นมั้ยเห็นค่ะตอนนี้เห็นแล้วค่ะเห็นว่ามันไม่มันไม่ปรุงแล้วมันเฉยได้ค่ะ.

เฮ้ยมันไม่ปากปากอยู่พูดแล้วเต๋อให้ข้างในมันไม่หยุดพูดมันก็มันพูดมันก็ยังพูดได้อยู่แต่ใจอะมันสงบได้ใจมันมันมันคือมันคนละอย่างกันเลยใจมันมันใจมันสงบจากความปลุกแต่งแต่ไอ้ไอ้ไอ้ความปรองแต่งอ่ะมันปรุงแต่งอยู่ในความสงบ. ยอมเห็นมั้ยใจมันมารู้มันรู้ว่าใจมันสงบมากเลยแต่ไอที่พูดมาอยู่เนี่ยยังพูดอยู่เลยในใจเราปากหยุดพูดแล้วแต่ข้างในยังพูดอยู่.

นิยมเห็นมั้ยเนี่ยพยายามดูมันเลยไม่ได้เห็นอ๋อเก่งเก่งเก่งเก่งเก่งเรียกว่าโยดูต่างจากโยมก็อ่านใจตัวเองขาดเก่งมากนะเนี่ยว่าค่ะอย่างนี้ไปพยายามดูกันไม่ได้อะไรอย่างเงี้ยมันต้องเป็นธรรมชาติที่หยุดพยายามดูคือต้องเป็นธรรมชาติอย่างเงี้ยอยู่เพราะว่าโยมไปพยายามดูปุ๊บไอ้ที่พยายามดูนะคือปรุงแต่งใช่พยายามจะดูด้วยใจที่สงบเนี่ยมันก็ปรุงแต่งอันนี้มันก็เสียเรื่องเลยมันเป็นกิเลสตนาแล้วโยมก็เลิกเลิกไม่พยายามดูยังไงถูกต้องแล้วแล้วทีนี้อาโยก็เนี่ยฝ่าลูกตาพูด.

ค่ะแต่ปากโยมไม่พูดแต่เนี่ยขณะที่โยมไม่พยายามดูมันเนี่ยแต่โยมก็ฟันหลวงตาพูดด้วยใจที่สงบอยู่ใจสงบแต่ข้างในอะมันไม่มันก็ยังพูดได้ผู้พูดแข่งกับหลวงตาได้แต่ใจสงบอยู่โดยที่โยมมาไม่ไปตั้งใจดูมันอันนี้ถึงจะถูกต้องตามธรรม. เรียกว่ารู้เราอ๋อพี่โยมถามตั้งแต่แรก. แต่ถ้าเราได้ไปตั้งใจรู้ตอนแรกน่ะโยมบอกว่าอย่างเงี้ยตั้งใจจะดูมาแล้วอันเนี้ยไม่ใช่เอาเราไปรู้ไม่ใช่รู้เราอ๋อ.

อ๋อค่ะค่ะเข้าใจแล้วค่ะหนูหล่อเรารู้แค่ให้กลับคําพูดเนี่ยมันไม่พลิกอย่างเงี้ยความหมายมันต่างมันมามันมาจากไอ้คําเนี้ยมันมาจากที่เนี่ยน้องฟ้าใสเนี่ยอายุ11ขวบตอนเนี้ยเมื่อก่อนเนี้ยก็10กว่า10ขวบเนี่ยน้องฟ้าใสเนี่ย. เอามาพบสภาวธรรมอย่างเนี่ยแล้วก็กะโพล่งออกมาว่าอ๋อมันมันรู้เราไม่ใช่ธรรมชาติมันรู้เราไม่ใช่อือเอาเราไปรู้เนี่ยก็มาจากฟ้าใสเนี่ย.

มาจากน้องฟ้าใสน้องฟ้าใสที่สารธรรมอะไปกันครั้งแรกอะใช่ใช่ใช่ไปครั้งแรกตอนนั้นอายุยังแค่กี่ขวบนะไปศาลาทําครั้งแรกนี่จําได้เพราะว่าเค้า8ขวบเค้าขอเปลี่ยนห้องไปกับน้องนี้แล้วเสร็จแล้วห้องนั้นน่ะมันไม่มีเตียงแล้วบัวเค้ากับกับกับยายเล็กอะเค้าเค้าจะต้องเค้าอยากจะนอนกับยายเค้าจะใส่ไอ้ที่นอนไปนอนด้วยกันได้เค้าก็เลยขอเปลี่ยนห้องเลยจําแม่นเลยว่าวันนั้นเค้าไปครั้งแรกแล้วเค้าก้าวไปโอ้โหนี่แปลกตั้งแต่8ขวบนี่11ขวบ3ปียังจําได้เลยว่าเก่งมากครับ.

ละเอียดยิ่งดีคืออันนี้ไม่ธรรมดาเลยเพราะเขาเปลี่ยน.

เค้าเปลี่ยนห้องไงเราบอกก็ดีสิได้ไปนอนเตียงไม่ต้องนอนพื้นที่ศาลาทําอะค่ะอืมละเอียดจริงจริงนะเนี่ยเนี่ยรู้เรามาจากมาจากฟ้าใสเนี่ยแหละอ๋อแล้วจะเอ๊ะทําไมคําพูดนี้แค่กลับคําแล้วมันทําไมมันต่างกันใช่ใช่ใช่เพราะกลับหลวงตาบางคําเนี่ยมันอื้มจริงจริงเลยคือมันเหมือนอย่างกับแค่กลับคําอะมันมีความหมายมันต่างกันเลยอะเออใช่ใช่ใช่.

อืมมันฟ้าแตกฟ้ากับดินเลยแต่ไฟเนี่ยเก็บไว้เลยเพราะเพราะว่าอยากฟังเออแล้วหนูทําไม่เลยเอาเอาหนูเขียนการ์ตูนในกระดานจะมาอธิบายยังไงอ้าอธิบายให้ยายฟังกูด้วยเลยยายฟังกูด้วยเลยทุกคนก็ฟังกันด้วยการ์ตูนที่หนูเขียนมามาดูซิไม่ใช่การอธิบายที่บัวด้วยมาลงมายังไงลูก. ไหนไหนที่อธิบายยังไง. อ๋อชาร์จยังไม่จบเออชาร์จชัดเขียนชาร์จจบแล้วอธิบาย.

มันมีการ์ตูนมีอะไรมองไม่เห็น. พูดพูดซิอะว่าไงมา. อะอธิบายบวมคุณอธิบายเหรอลูกอะได้อะโอกาสจะขนานอันนี้มาตราบัวบางกระดาลูกนั่งบางกระดาน.

เอาว่าไงอันนี้มาจากที่หลวงตาอธิบายเมื่อวานจะค่ะเรื่องไอ้.

ไออะไรนะไอ้บ้ากับไอ้บ้าใช่ไอ้บ้าไอ้ใบ้เป็นยังไงไอ้บ้าก็คือยายยังไม่ทันฟังมั้งไอ้บ้าไอ้ใบ้ยังไม่เคยฟังเนอะ.

อธิบายอย่างงั้นยายยังไม่เคยฟังอธิบายละเอียดซิไอบ้าใครใบ้ก็คือเหมือนไอว่ามันก็จะบ่นของมันไปตามตามตามความคิดบ่นไปเรื่อยเรื่อยอะค่ะเหมือนแบบที่เรื่อง. ยุ่งยากทําไฟขับเก๋งไปอยู่.

ก็คือเอ๊ยว่าส่วนไอบ้านก็มันก็รู้เฉยเฉยมันก็มันมันได้แค่รู้ว่าแล้วหนูก็เลยมาเขียนสตอรี่บอร์ดแบบไม่มีอะไรถามก็เขียนสตอรี่บอร์ดแล้วอะ.

แล้วอันชาร์ตที่หนึ่งคือมันแบบมันก็มีไอ้จอยว่าแบบว่าชั้นคือความสกปรกและไอ้ตัวที่2คือชั้นที่2ก็แบบว่ามันก็ไม่พูดอะไรมันคือมันมันเป็นตัวใบ้ก็เลยไม่วาดปาก.

แล้วอันที่3ก็คือมันก็มีอีกตัวนึงคุณขึ้นมาว่าไม่มันคือชาตตะขาบล่ะแล้วมันก็ไม่พูดอะไรอยู่ดีแถมก็เอาหัวด้วย.

แล้วก็แล้วก็อันที่5ก็คือมันมันไม่จบแค่ตัวเดียวมันโผล่มาอีกอีกกี่ตัวนะอีก3ตัวค่ะแล้วบอกว่าไม่มันคือชั้นแรกอีกทีแต่ก็บอกว่าไม่ไม่ไม่ไม่ไม่แล้วก็. อดีตก็คืออยู่อยู่ความสงบก็เงียบกินไปหมดเลย. แล้วมันก็เลยไม่เหลืออะไรเลยแล้วอันที่9ก็คือไม่เหลืออะไรเลยจริงจริงอะแบบอันที่8ยังมีไอ้ตัวนั้นอยู่แต่ว่าอันที่9ไม่มีอะไรเลย.

เข้าใจป่าวเนี่ย. ห๊ะ.

ผู้ที่พูดมาอย่าพูดใหม่ก็ก็คิดว่าไอ้ใบ้มันมันพูดไม่ได้ใช่มั้ยแต่มันก็คิดได้ถูกมะ.

ไอบ้ามันมันมันได้แค่รู้ค่ะมันมันไม่มีสิทธ์มาหมายถึงว่าใจจะอ๋อไอ้ใบ้หมายถึงใจอ๋อเปรียบเหมือนเป็นใจอะเปรียบเหมือนเปรียบเหมือนว่าไอ้คนใบ้เนี่ยเค้าเค้าไอ้คนใบ้ถ้าเป็นคนใบ้เนี่ยเค้าเค้าพูดได้ไอ้เค้าพูดไม่ได้แต่คิดได้. ใจแต่ถ้าใจเนี่ยมันมันคิดไม่ได้มันคือใจเป็นใบ้คิดไม่ได้.

แต่มันก็อยู่คู่กับคนที่คิดได้อยู่กับความคิดภายในใจเราเนี่ยแหละในใจเราเนี่ยมันมีไอ้เปรียบเหมือนว่าไอ้คนที่คิดปรุงแต่งได้อะแสดงอาการเนี่ยที่มันทะเลาะกันได้เถียงเฉียงเจียงกันได้เนี่ยมันคือคนบ้าไอ้บ้ากับไอ้ใบ้ไอ้ใบ้เนี่ยคือคือใจอะที่มันมันคิดไม่ได้มันตั้งแต่รู้ว่าไอ้เนี่ยมันทะเลาะกันมันรู้แต่มันรู้ใจมันได้แต่รู้ว่ามีการทะเลาะกันในตัวเราเนี่ยแต่มันไม่เถียงเค้าไม่ได้เพราะมันเป็นใบ้เออใช่เก่งหัวไว. ใช่และเนี่ยเนี่ยเดี๋ยวหลานเค้าพยายามที่ใบ้จ๊ะจ๋า.

ใช่ค่ะมันอยากจะถึงแต่มันเถียงไม่ได้มันมันพูดไม่ได้มันก็เลยไม่เถียงมันมันไม่มีความอยากในตัวมันด้วยมันไม่มีสิทธิ์จะไปอยากอะไรมันมีความอยากไม่ได้ถ้ามีความอยากนั้นเป็นได้บ้างใช่ใช่ใช่.

ก็บางคนนั่นกันก็เหมือนจิตน่ะจิตที่มันน่ะมีหลายตัวได้เดี๋ยวที่มันวิ่งไปวิ่งมาหลายตัวแล้วเสร็จแล้วมันก็เถียงกันเนี่ยแล้วก็เสร็จแล้วก็ไอ้ใจอะมันรับรู้ใจมันรู้ทุกอย่างแต่มันไม่มันไม่ไปเถียงไม่ไปต่อล้อต่อเถียงเพราะมันพูดไม่ได้มันใบ้เนี่ยโอเก่งมากนะโยมนี้โอ้เสียดายเสียดายมากเฮ็ด7วัน7วันนี้ทําไมเท่าไหร่ทําไมต้องเพียรเพราะวันนั้นหลวงตาบอกมาแล้วเพียนนะเพียนนะ.

ไอ้เราก็ฟังทุกวันเนาะฟายหลวงตาเพิ่งว่าเราไม่เพียนนะเราต้องให้เราเพี้ยนถ้าเพียนขนาดไหนบางวันเนี่ยบางคืนน่ะถ้าจิตมันตื่นไม่ยอมหลับเลย. ไม่นอนเลยมันจะต้องฟังต่อแต่ถ้ามันยังไม่อยากฟังอะงั้นก็ไม่ยอมฟัง. แต่พอติดตื่นแล้วนอนก็ไม่ง่วงไม่ง่วงนอนไม่อะไรเลย.

แต่หลวงตาพอพอ23วันปั๊บนะรู้จักคําศัพท์นี้ไหมแม่ชอบพูดว่าม่อยกระรอกหลับแบบว่าปิดไฟไม่ได้เลยหลับคาเตียงแม่ก็ชอบพูดว่าตอนเด็กเด็กอะโอ้โหมันม่อยม่อยกระรอกและคือหลับแบบม่อยกระรอกอะ.

สภาพไหม้กระรอกหมดสภาพเราหมดสภาพคือมันแค่จะลุกไปปิดไฟไม่ได้เลยภาษาคนละครสวรรค์ภาษาไปแปลกแปลกและอะไรพี่จุ้ยอะไรนะถล่มถอดทิ่มเหรอพี่จุ๋มบอกว่าเว้ยบอกผมแม่หายบ่อยมากเลยถ้าเถียงเถียงแม่เนี่ยเดี๋ยวมึงมึงอย่ามาถล่มโถทิ้มนะ. พี่ก็ถามว่ามันก็จริงแล้วแบบได้ยินที่แม่หนูใช้ประจํา.

ก็นี่ไงถ้าโอ้ถ้าเข้าใจแบบนี้ไม่ยากหรอกพอดีว่าถ้า.

เข้าใจเรื่องไอ้ไอ้ที่ที่หลานเค้าเปรียบเทียบเนี่ยข้างในอะไอ้จิตน่ะมันเป็นใบ้เป็นใบ้มันคือมันคิดไม่ได้มันแต่งไม่ได้ก็เพื่อไม่ได้อยากไม่ได้หรือจะจะมีความพยายามไม่อยากก็ไม่ได้มันเป็นใบ้อะคือมันกระเพื่อมไปได้ไหวตัวไม่ได้ทั้งหมดแหละอยากหรือไม่อยากไว้ได้ทั้งหมดอะแต่ที่อยากได้ก็เพื่อมได้ไหวตัวได้คือไอ้บ้าก็มันก็เลยบริสุทธิ์น่ะมันไม่ได้เถียงกับเค้าอะเพราะว่ามันเป็นใบ้มันก็เลยไม่ไม่เถียงกับเค้ามันก็เลยจิตบริสุทธิ์ใช่เป็นใจที่บริสุทธิ์หมดเออเก่งมากเลย. เก่งเก่งเก่งเก่งเก่ง.

ตอนตอนก่อนนะคะหลวงตาโอ๋ไม่ได้นะเราพอเราฟังไฟล์แล้วรู้เรื่องเนี่ยเราหลงตัวเองนะคะหลงแต่รู้ว่าหลงและพอตอนหลังเนี่ยเดี๋ยวมันก็ลืมเดี๋ยวมันก็บ้างอย่าไปยึดมันเลยแต่ว่าความควายหลวงตามันก็จะไม่ยึดหลวงตาก็ไม่ได้ที่หลวงตามันจะยึดอย่ายึดมันไม่มีใครตัดสินให้อ่ะอย่างเงี้ยถ้ามาเนี่ยที่เราคิดถูกเราคิดผิดเราก็ไม่รู้แต่ถ้ามาอย่างเงี้ยไหนจะพลังบารมีหลวงตาเนี่ยที่ผมพูดอยู่เนี่ยบุญบารมีหลวงตาหมดเลยนะเนี่ยพูด. ใจโดยที่ไม่ได้คิดมาก่อนเลยว่าจะพูดอย่างเงี้ย.

แล้วเสร็จแล้วอ่ะเอ๊ะก็เถียงนะเถียงว่าไม่ให้ยึดหลวงตาได้ยังไงอะถ้าไม่ยึดแล้วเราจะรู้ด้วยเราถูกหรือผิดคือไม่หาครูแล้วจะรู้ให้ตัดสินว่าถูกหรือผิดอะ.

ต้องยึดอะค่ะเพราะบางอย่างเนี่ยแล้วที่บอกว่าเอ๊ะทําไมอ่ะควรปฏิบัติธรรมแล้วทําไมถึงยังล่ะอะไรไม่ได้อะไรอ่ะก็เรายังไม่ถึงมันจะนิพพานนี่ค่ะยังไม่เอาทหารน่ะเราก็ยังแค่ซักโสดละบอลก็ยังดี.

เพราะว่าอะไรมั้ยคะตอนนั้นไม่เคยคิดเลยมาทางธรรมเนี่ยไม่เคยคิดเลยที่หลวงตาเด่าจะเอานิพอนู้นจะอุ๊ยรีบเถียงในนั้นเลยนะสําคัญที่แบบไม่เคยคิดเลยคิดแต่ว่าเกิดไปชาติหน้าขอให้ได้เป็นคนแล้วก็มีพ่อแม่ที่ดีส่งเราเรียนหนังสือแล้วได้ทํางานมีเงินเดือนกินมีบํานาญกินแค่นี้พอแล้วแล้วชีวิตเราก็มีความสุขแล้วแค่นี้ไม่เคยคิดเลยนะคะว่าจะต้องเอานิพพาน. ว่าต้องอะไรแต่พอบ่9มาเอ๊ะถ้าเราก้าวได้เราก็ต้องก้าวสิ.

เราจะอยู่ทําไมกับเราในเมื่อเราสามารถทําได้เราต้องทําสิถ้าเราสมานสามารถไม่ได้ก็แล้วไปแล้วตอนนั้นถึงได้บอกอุ้ยมาจนป่านนี้ตอนนี้มากับศาลรัฐธรรม2ที่ค่อยมาพักหลวงตามาจนป่านนี้อายุขนาดนี้แล้วจะทันมั้ยเนี่ยจิตมันบอกเอ๊ไทยสังขารนี้หรือเปล่าวะใช่ๆแต่พอพอมันมีปัญญามันเกิดก็บอกใช่ก็ใช่ไม่ใช่ก็ไม่ใช่สิจะไปทําอะไรได้อะ. ถูกมั้ยคะเพราะว่าถ้าใช่มันก็คือใช่ถ้าไม่ใช่ก็ไม่ใช่ทําอะไรไม่ได้หรอกเพราะว่ามันเค้ากําหนดมาให้เราแล้วอะ. อย่างอย่างโยมเป็นมะเร็งเมื่อตอนอายุ59ตอนจะเกษียณอะ. แต่เค้าไม่ให้ตายอะขนาดสเต็ปสามอะยังไม่ตายเลย.

พอให้คีโมมันเวลาคนจะไม่ตายให้คีโมนะโยมไปเหรอเป็นค่ะเป็นนางสาวแต่เป็นมะเร็งมดลูกเป็นเป็นมามากี่ปีแล้วเป็นตอนอายุ59ตอนนี้ก็เป็นมา10ปีแล้วค่ะ59เป็นมะเร็งมดลูกอะเหรอค่ะเป็นระยะที่เท่าไหร่หมอบอก9สเต็ป3.

ระดับ3ค่ะ3แล้วให้เค็มโอกี่เข็ม6เข็มโอ้โหมันหัวเข็มเนี่ยมันจะอย่างที่ท้ายถึงขั้น6เข็มแล้ันนั้นฟังคุณหมอจุ๋มกิ่งอะโอ้โหโอ้โหนึกไปถึงเหมือนเราเลยนะพอให้คีโมเข็ม23เนี่ยนี่หมอเจ้าหญิงฟังอยู่เปล่าเนี่ยโอ้โหนี่ดีมากเลยเนี่ยเออดีเลยดีดีดีดีเนี่ย2สามละ.

หลงทางโลกเลยอะเพราะว่าจะใกล้ใกล้เกษียณเค้าพาไปคาราโอเกะไปเราจะกลับจนดึกเลยแล้วตานี้ยังไม่มายังไม่มาทั้งปฏิบัติธรรมนะพอเสร็จแล้วก็บอกไหนอ่ะไหนบอกขอขอขออยู่ต่อเพื่อที่จะสะสมบุญไปรู้ว่าสมบัติที่เรามีอยู่เนอะเอาไปไม่ได้แต่จะเราจะสะสมบุญของเราสะสมสมบัติเราที่เอาไปได้แค่เนี้ยอย่างน้อยก็ได้เกิดเป็นคนไม่เกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานก็ยังดีอะไรอย่างเงี้ย.

พอไปสปีนึงได้มั้งคะก็มันก็พูดแบบไหนไหนอะไหนอ่ะบอกว่าขออยู่ขออยู่ทําไมอะแล้วยังทําตัวงี้หรออ่ะลุกพุทธและตาเนี้ยไปอาบน้ําท่าเทียบเทียบแต่สมัยก่อนเดินแค่จงกลมกับนั่งสมาธิทํายังทําไม่เป็น. จะนั่งสมาธิคนอย่างเงี้ยฟรุ้งไม่ได้เรื่องหรอก.

สัก10นาทีก็บุลุดละ5นาทีก็หลุดละถึงบอกพอพอเวลามาทางฝั่งนี้นะคะบอกว่าถ้าแบบว่าเข้าฌานเข้าญาณฟังพยานจะฟังเราทําไม่ได้หรอกเพราะว่าแค่10นาทีเรายังหลุดเหรอ. ฟุ้งก็คิดตลอดเวลาเนี่ยมันคิดปรุงแต่งตลอดเวลาพอมาเจอพระอาจารย์โอ้โหถูกทางเราถูกทางเรา. เพราะเราเราเรารู้ตลอดเวลาแล้่าเราฟุ้งอะไรเราพูดอะไร. แล้วรู้อะไรคือกิเลสอะไรไม่คือกิเลส.

ถ้าว่าจะแยกได้ในใจอะนะไม่ใช่ว่าไปนั่งแยกนะแต่หมายถึงว่าถ้ามันรู้แจ้งจากใจจริงจริงว่าอะไรเป็นไอ้ใบ้อะเป็นไอ้บ้ามันต้องแต่มันต้องอยู่ด้วยกันนะค่ะมันต้องอยู่ด้วยกะไอ้บ้าไอ้ใบ้ใจมันเป็นใบ้แต่มันต้องอยู่กับ.

ไอ้จิตที่ปลูกแต่งเหมือนเหมือนเป็นไอ้บ้าเงี้ยเออแต่ใจอะมันเป็นใบ้คือมันปรุงแต่งไม่ได้ถ้าใจอะมันรู้มารู้แก่ใจเรียกว่าเป็นปัญญาของใจเป็นวุทยานทรรศนะเป็นปัญญาใจรู้รู้รู้เป็นใจที่รู้ว่าใจอะ.

มันมีหนึ่งเดียวเท่านั้นเป็นเอโกทมโมคือมันอะเป็นใบ้แต่มันต้องอยู่ในท่ามกลางจิตที่ปรุงแต่งที่มันทะเลาะกันทั้งวันในใจเราเนี่ยมันทะเลาะกันทั้งวันมันพูดกันทั้งวันทะเลาะกันทั้งวันน่ะในใจเราเนี่ยอยู่กับคนอื่นก็ทะเลาะกับคนอื่นอยู่กับตัวเองกับทะเลาะกับตัวเองแต่ไอใบ้เนี่ยมันต้องอยู่อดเลยใจที่เป็นใบ้เนี่ยมันต้องอยู่กับไอ้ไอ้จิตที่มันทะเลาะกันเองทั้งวันนั่นแหละแล้วก็ใจอ่ะ.

มันรู้ว่ามันเป็นใบ้แต่ไอ้จิตที่ปรุงแต่งเนี่ยมันเป็นเป็นไอบ้าแต่ใจอะมันเป็นไอ้ใบ้เปรียบเหมือนอ่ะนะค่ะเออแล้วก็ทีนี้ถ้าใจเนี่ยมันจะไปแสดงกิริยาอาการหงุดหงิดหงุดหงิดไอ้บ้าได้มั้ยได้เพราะว่ามันเป็นได้เหรอมันเป็นใจมันแสดงกิริยาอาการได้ไหมแต่แต่ไอ้จิตอ่ะได้ฮะ.

ใจไม่ได้เพราะใจเขาเป็นเป็นวิสังขารเออใจเป็นวิสังขารมันเป็นใบ้มันแสดงมันเป็นปรุงแต่งไม่ได้แสดงกิริยาอาการไม่ได้ไอ้ที่หงุดหงิดรําคาญได้มันเป็นอะไรเป็นได้ที่เป็นจิตปรุงแต่งที่มันเป็นไอ้บ้าแต่มันทะเลาะกันทั้งวันเนี่ยมันหงุดหงิดแต่รําคาญแต่รําคาญนี่มันคือไอ้บ้าถ้าแยกไอ้บ้ากับไอ้ใบบ้าออกจากกันได้เนี่ยสุดยอดเลยมันแยกด้วยใจไม่ใช่ว่าเป็นเราไปนั่งแยกนะใช่คือใจอะมันรู้แก่ใจว่าใจอ่ะมันมีหนึ่งเดียวเท่านั้นพระเอกโกโตโมที่เป็นใบ้เป็นวิสังขาร.

ส่วนไอที่มันปรุงใต้เนี่ยหงุดหงิดรําคาญพยายามจะเอาตัวเราไปหลบอยู่ในห้องว่างบ้างพยายามจะให้มันเบาเบาสบายพยายามหงุดหงิดรําคาญจิตปรุงแต่งพยายามสลบไปนั่นหลบไปนี่ไอเนี่ยมันเป็นไอ้บ้าหมดไม่ใช่ใบ้. เข้าใจเนอะเข้าใจเชื่อว่าโยมเข้าใจอยู่เก่งมากแล้วนี่. ฉะนั้นทุกปัจจุบันขนาด7วันที่อยู่เนี่ย.

จะต้องรู้ใจมันจะต้องมันจะต้องเป็นไอ้ใบ้ส่วนจิตปรุงแต่งเนี่ยมันเกิดดับเกิดดับคือระดับไอ้บ้านมันก็ดับเกิดดับอยู่ตลอดเวลามันทะเลาะกับตัวเองทั้งวันน่ะทั้งคืนน่ะดับมันไม่ได้เนี่ยแต่ใจอะมันก็เป็นไอ้ใบ้ไปแล้วก็ไอ้ที่มันทะเลาะกับตัวเองทั้งวันทั้งคืนเนี่ยถ้าถ้ามันใจเป็นใจไอ้บ้าเป็นไอ้บ้าไม่ไม่มันไม่ไม่เข้าใจผิดปะปนกันมั่วงี้นะเวลาตายมันมันเวลาธาตุขันธ์แตกหลับแล้วมันแตกดับเฉพาะไอ้บ้า.

แต่ใจมันเป็นไอ้ใบ้มันเป็นวิสังขารมันมันไม่มีมันไม่มีการเกิดดับมันเป็นอมตะมันไม่มีการเกิดดับอย่างเป็นอมตะแล้วก็มันก็รู้แก่ใจว่ามันมีหนึ่งเดียวเท่านั้นน่ะที่มันเป็นเป็นไอ้ใบ้ที่เป็นอมตะที่ไม่มีตัวตนไม่มีรูปลักษณ์ไม่มีการปรุงแต่งอะไรถ้าทุกกระจกขนาดเนี่ยพบใจพบทําถึงใจถึงพระนิพพานคือพบไอ้พบไอ้ใบ้แล้วก็อยู่กับไอ้ใบ้และใจอะสุดท้ายอะใจอะเป็นใบ้อดการไม่ใช่ว่าปรุงแต่งให้เป็น.

นะมีคนปลอมนะปลอมพยายามมาให้คนที่ไม่ใช่เป็นใบ้มาปรุงแต่งให้เป็นใบ้อื้มอันนี้เข้าใจมั้ยเนี่ยเข้าใจค่ะเพราะว่าเอาตัวเข้าไปไปตัดไปเก่งเก่งเก่งเพราะตัวเข้าไปทําก็พยายามพยายามจะให้มีประธานให้มีแต่กิริยา.

เค้าเพิ่งจะทานเมื่อไหร่มันจะมีตัวอยู่ด้วยเลย.

แล้วถ้าเค้าพยายามจะปรุงแต่งให้ให้ตัวเองไปเป็นใบ้เป็นใจที่เป็นใบ้เป็นยังไงเค้าพยายาม.

ทําพยายามก็เนี่ยเอาตัวเข้าไปอีกละก็เอาตัวเข้าไปเนอะโอเคนะเก่งเก่งเก่งเก่ง.

---

以上的泰语，根据最开始的要求，全部翻译为中文