交作业可能不太顺利，因为没有完全敞开心扉让大家看到，所以请龙达（หลวงตา，指德高望重的僧侣）直接给出建议。 我自己也在修行，而且一直在这样实践：感觉自己的心就像一个圆圆的石头，然后努力地把这块石头推到山顶。但现在我不是努力地把石头推上山，而是自己站在山顶上，小心地保护石头不要滚下山，小心地守护自己的心不要堕落，不要向下流淌。当石头滚下山的时候，我就努力地跑去抓住它，再把它弄回山顶。我努力地保持自己的心像一个圆圆的石头一样，停留在山顶上，不要滚下去。如果能做到，我就很高兴，说自己就在做这些，不知道是对是错。 龙达说错了，因为这里面既有“我们”，又有“心”，还有“对”和“错”。但在日常生活中我仍然这样实践。今天我正在寻找这种心理活动。这就是我的弱点，因为一旦这样说，就会再去创造出一个“我们”来，这就是无明，去教导自己，去寻找我们做错的事情。不是停止一直以来的错误修行方式，而是再去创造一个新的“我”，去寻找我们做错的事情，为了不让我们犯错。这样就会一直有“我们”，“我们”，“我们”，这都是无明，都是自我。 我理解，如果龙达说了什么，那错的肯定是我们沉迷其中的心理活动。所以我反复思考，在日常生活中，到底什么样，怎么样。但实际上，那就是当下的心理活动，是当下存在的无明和执取，并且还有更好的、更正确的、更能守护的方式。 龙达所指的，就是看到所思所想，看到真实的“我们”，有“我们”的心，对好的状态感到满意，对不好的状态感到不满意，是这样吗？也就是说，从一开始就设定了错误的目标和意图。 刚才和医生聊，我们心中的因果关系，一开始就设定了错误的意图和目标，然后我们就在错误的道路上一直走下去，影响到今天。今天所展现的结果就是，我们有着无明的见解，也就是说，走错了方向，偏离了正道。所谓偏离正道，就是有自我，执着于自我，有“我们”，有“我们”的思考，或者“我们”的心。 当我们这样走错路的时候，我们就会一直在错误的道路上修行，因为我们带着“我们”去修行，然后又带着“我们”去守护“我们”的心，让它远离痛苦，保持纯洁，不让任何事物侵扰。当我们怀有错误的意图，有邪见，也就是无明的时候，这来自于八正道中的邪见，八正道是通往解脱的门户。也就是说，我们一开始就走错了方向，想要通往圣果，但结果却是相反的，也就是正见。因为我们有邪见，所以才会与正见完全相反。八正道最终都汇集于正见。如果我们有错误的见解，那么就会一直错下去。 如果我们带着自我，执着于自我去修行，认为我们必须到达涅槃，我们的心必须纯洁，必须纯净到不受任何事物侵扰。这样就既有“我们”，又有“我们”的心。这就是从头到尾都在走错路。一开始就是无我，根本没有“我们”的自我。有的只是当下，而当下也没有任何事物的生起和灭去，没有不生起的事物，也没有不灭去的事物。生起和灭去都在自然规律之中发生，不生不灭，不是自我，不是“我们”，不属于“我们”，这些都不是真实存在的。任何显现的事物，生起的事物，都终将生灭。 现在我们执着于之前出现的“我们”，执着于色与名是“我们”的自我，又执着于心或意识，执着于空无一物是属于“我们”的。所以我们一开始就错了，因为我们执着于存在的事物，但这种存在又是生灭的，无法执着，不能将其视为永恒的自我。我们又执着于心，想要它空无一物，认为心空无一物更好。它是空无，但我们却想把这种空无执着为“我们”的，这就等于说空无是有，是可以被我们执着的。然后又有“我们”去执着这种空无。这就是从头到尾的错误。这会导致邪见，无法进入四果。 这样就无法开始进入八正道。即使我们拥有修行者的名号几十年，最终还是会怀疑。如果以错误的自我，以执着于自我的方式去修行，有“我们”，有“我们”的，有“我们”的事物，有“我们”的心，那我们就走错了路。佛陀教导我们，要以无我的方式修行，而不是以执着于自我，认为有“我们”的方式修行。佛陀说：“诸法无我”，一切法都是无我的，没有自我。 如果我们这样走错了路，那么我们之前的许多疑惑就都是错的，因为我们从一开始就走错了，一直都有“我们”是属于“我们”的这种想法。即使现在，我们在过去和现在都有痛苦，如果现在我们仍然是无明的状态，那么未来我们还会继续痛苦，还会继续走在错误的道路上，因为我们一开始就错了，现在也错了，未来也必然会错。 龙达说，如果他要从吉利山来巴蜀府的佛法中心，但他一开始就带着自我，那这就等于他朝着南方走，朝着佛统府、碧武里府，甚至巴蜀吉利堪的方向走。或者，他也可能朝着北方走，朝着清迈、清莱的方向走。而巴蜀府的佛法中心在东北方向。 我们从一开始就走错了路，因为我们的想法是错误的，意图是错误的。当我们开车的时候，我们把车头朝着南方，或者朝着北方，而不是朝着东北方向。现在那些真正精通的老师，能够看穿过去，知道过去所犯的错误会影响到今天，知道现在的因会导致未来。他们甚至在我们还没有出发，还没有产生心理活动的时候，就已经知道了。如果知道心中存在这样的错误见解，他们就知道，一旦心中开始有活动，那方向就错了，因为错误的见解一开始就存在于心中。当他们完全看透、看穿心中的错误见解时，他们并不会去看那些已经表现出来的行为。他们知道，如果心中存在这样的错误见解，那行为也必然是错误的。明白了吗？要理解得非常透彻。 我说：明白了。以前也多次接受过这样的教导，但还是会犯错。这说明我内心仍然执着于错误。如果龙达没有这样明确地指出，我还会以为自己是对的。因为我好像看到了当下的存在，它好像不是属于“我们”的，而是自己发生的，自己存在的。即使是现在的觉知者、理解者，也还是，我还是想不出来怎样做才是正确的，怎样做才是对的，这样还是从头到尾都是“我们”，仍然在寻找正确的方式。大概就是这样。我真是帮了倒忙，怎样才能达到无我呢？这比有自我更难，而不是完全无我。 龙达：是这样的，就像，就像，就像你刚才说的那句话，我也听过，那是佛陀教诲的核心。“诸法无我”，通常我们，我们总是从，如果我们像医生你所说的那样思考，认为一切都来自虚无，对吗？如果我们这样认为，这样说，那就意味着我们重视事物的生起，重视“之前”。然后就会有不生不灭的事物，我们试图让生灭的事物，去往不生不灭的事物。但我建议你换个方向，换个方向，重新理解，那就是一切，或者说一切法，只有一个，那就是虚无。虚无比所有事物都伟大，所有事物都只是它的一个子集，是已经产生的事物。任何产生的事物，都会在虚无之中消逝。也就是说，理解“诸法无我”的关键就在于此。就像，就像我们常说的“真相”，真正的真相就是虚无。但大多数人，包括我自己在内，过去都会关注生灭的事物，生灭的事物存在于不生不灭的事物之中。然后我们就会以我们的无明，以我们累世累劫的习惯，努力地抓住生灭的事物，想要到达不生不灭的状态。这是我们的习性。就像方向反了，简单来说就是邪见和正见。我们把方向反过来，认为真正的真相，或者说我们每天所说的“法”，就是虚无。而这才是真相，是虚无。但虚无并不意味着空性，这一点我们都知道。但虚无并不意味着存在任何事物。它存在，我们有觉知，但这是它的核心。而我们自己，总是从小事开始，从那些分散在虚无之中的小事物开始，然后试图去干预这些事物。有时我们甚至看不到它们，然后努力地去纠正它们。所以刚才你说，努力地寻找可以纠正的地方，这就说明我们仍然是邪见。 如果我们拥有正见，我们就会看到，我们努力寻找的、想要纠正的事物，实际上是生灭的事物。这是从无我的角度来看。如果说从“看”的角度来说，我们会从自我的角度去看。但大多数人都会从自我的角度出发，然后试图从自我走向无我。这是颠倒的理解。所以说“纠正”，我才会问你是否理解了它的核心。无我始于无我，而不是始于自我。自我是微小的，是不断在无我的心中产生的部分。这是发自内心的觉知，没有人知道，但却是发自内心的觉知，知道自然的运作方式就是如此。它就是这样，就是这样。如果我们忘记了这一点，只想着要去做什么，我们就会回到邪见的状态，也就是重新从自我出发，去纠正，去纠正，尽管所发生的一切，无论我们是否去纠正，都是自然生灭的。但糟糕的是，无论何时我们介入纠正，都会立刻带入自我，无明，概念，造作。这就是，这就是会使邪见加剧的原因，因为它会不断增加自我，增加无明，增加不理解。 但如果我们像我刚才说的那样理解，以正见理解，清晰地知道，即使有无明，即使有自我去调整和纠正，但总而言之，它也只是生灭的事物，这在无我之中是很自然的，对吗？就是这样，真相就是如此简单，就是无我。或者就像埃克哈特·托利所说的那样，一切的一切，就是虚无。但大多数人都会忘记这一点。注意观察，无论何时我们迷失，我们都会忘记这一点，忘记这个真理，忘记法，忘记虚无。总是会忘记，也就是说它不在我们心中，它从未存在于我们心中。我们心中没有无我，我们从未，可以说我们从未练习过。如果说练习的话，修行就是纠正错误的见解，将见解从自我转变为无我。这又是一种行为。修行不是行为，而是调整理解，调整方向，这样才能够，这样才能开辟道路。因为我们总是会迷失，但如果我们一开始就持有邪见，那就很难摆脱，很难摆脱误解。就像龙达所说的那样，如果我们从一开始就走错了路，那么一切都会朝着错误的方向发展。 但是，只要有一次，我们有了正确的见解，然后用正确的见解不断观察心的行为，正确的见解，或者说无我的状态就会不断增加。这种增加，可以说是一种新的习惯，与我们原本的习气、烦恼相反。也就是说，我们体内存在着一股力量，推动着我们以自己的行为产生后续的心理行为。这是原本的习性。这是完全相反的。我们要去纠正原本的习性吗？不是纠正，只是理解了新的道理。理解了吗？然后，无明，或者被烦恼、无明所推动的心理，就只是旧的习气显现出来，是从我们过去的行为中产生的，仅此而已。它并没有什么特别之处，没什么可怕的，没什么奇怪的，也不是什么需要摧毁的敌人。完全不是。它只是存在于我们体内，存在于我们的习气中，那些烦恼习气会显现出来。但由于有了新的理解，有了正见，我们不会对它们产生任何反应，因为这就是它们的本质。因为我们就是这样创造它们的，所以它们才会显现出来，然后我们看到它们，以无我的正见不断地看到它们。也就是说，这是，这是一个，我们已经听过很多次了，我们已经听过了。但通常听完之后，龙达的指示是，用原本的习惯去纠正，也就是直接介入去纠正。但如果我们当下有正念，我们就会意识到，我们介入的纠正，实际上是一种造作生灭。有了这种正念，我们什么都不需要做。甚至可以说，即使我们想要做些什么，那也仍然是造作生灭，并且还带有我们的介入，但这并没有什么大不了的，对吗？有了这种正念，一切就是这样，一直都是这样，一直都是这样。不知道是否对你有帮助，也不知道你是否会感到困惑。 我说：我正在尝试理解。实际上，当下的一切都在不断地涌现，涌现出来。当它们涌现的时候，正如您所说，必须要有正念和内心的觉知。也就是说，涌现出来的事物，会伴随着觉知，觉知到这是什么，那是什么。会有一个“知者”，也就是“我们”，作为知者，不断地觉知，然后就会明白真相，看到那些涌现出来的事物，实际上是来源于，来源于，这样就能看到真相。然后就会发现，不需要知者，也不需要观看者，因为它就是真相。然后真相就会以自己的方式展现，然后就会发现，与其需要一个知者，不如让真相自然显现。也就是说，无论发生什么，无论以何种方式发生，所有的一切都是造作生灭。它们不可能成为无我的，对吗？它们不可能成为无我的，因为一种事物不可能跳跃到另一种事物之中。它们是完全不同的本质。这一点我们必须，必须要，要称之为“精通”也可以，必须要理解，并且要从内心真正地看到，在实践中真正地看到，它就是这样的。要发自内心地相信它，而不是只在表面上看到。如果我们还没有看到这一点，这个真理就不会扎根，就不会转化为正见。否则，即使我们不断地练习，我们也无法始终保持正见。有时我们还会迷失。但有了这样的理解，我们的能力，或者说我们的理解就会不断增长。如果用过去的语言来比喻，可以说虚无会吞噬造作，可以说无我吞噬造作。也就是说，新的习惯会不断地吞噬我们错误的理解。就是这样。不知道你会不会觉得困惑，但即使觉得困惑，那也是正在涌现的事物。 龙达：但你现在的理解是什么？这就是我无法看到的，我无法看到你理解了什么。你的理解是一种造作，但你却认为你的理解就是最终的理解，认为在你的理解背后存在着“你”。但看到“你”的理解，看到这是一种造作，这和理解、不理解是完全不同的。我们理解，或者不理解，事物的本质就是如此。我们会这样理解，这样理解，但我们却看不到，看不到是因为我们没有练习。你的心中有一个旗帜，你的心中插着一个自我的旗帜，由于我们的习惯，一旦出现这样的问题，我们就必须找到答案，或者找到解决方法。但我们从未想过，真正的问题，实际上只是造作。它并不需要任何答案。大多数人看到问题，就想要找到答案，但真正的问题只是一种造作。如果我们好好想想，它就是一种造作，无论是问题、理解、不理解，还是我们的行为，都没有“我们”。一切的一切都是自然。它们会自行生灭，不需要我们去纠正什么，因为那就是它们的本质。否则，就会陷入原本的习惯之中。我们必须要看到这一点，必须精通，必须充分理解这一点。因为如果你不精通，那就反映出你不相信真理，而是相信你自己创造的真理。反思一下，如果我们理解了这一点，一个月内我们的内心就会发生改变。怀着虔诚和真实的见解，我们的自我意识会不断减弱，我们的“我”会不断减少。这不会立刻消失，而是会逐渐减少，凭借新的理解，而不是凭借任何行为。我们什么都没有做。你在听我说话的时候，我一直在问自己，我们要怎样做，我们要怎样才能达到虚无，我们要怎样才能看到，我们要怎样才能达到虚无，我们才能成为虚无。我们一直在想这些。无论你怎么说，你的内心都会想着这些，我们要怎样做，你说的这些我都理解，我理解了，我们要怎样做才能达到虚无，我们要怎样做才能看到，直到最后才看到，到最后才明白。这些一直都在。 龙达：也就是说，你明白了。你说我们信任自己，这就好像被重重地击打了。所以才会想要保护自己。 这只是被击中，击中心弦，但没有用心去看，只想着要创造想法，创造概念，然后我们要怎么做？这只是生灭，生灭，生灭。然后我们要怎么做才能达到虚无？这只是造作生灭。我们好像一直在思考，是不是像龙达说的那样？有时我们会意识到，哦，这只是当下显现。这很难，超出了一般思考的范畴，因为在我的内心深处，我一直期待着，我一直期待着要到达那个终点，到达大家所说的终点，到达龙达所说的终点。我们要怎样才能到达那个终点，到达虚无，到达涅槃？然后要怎么办呢？我们要怎样才能成为那样的存在？我们是否想要涅槃？是有“我们”还是没有“我们”？我意识到，自从早上醒来，就一直在想着这些。如果看到了，那就看到了。如果没有看到，就会寻找各种方法。寻找各种方法就意味着，在我的内心深处，一直有一个“我们”存在，一直有一个自我在那里，想要带着“我们”去涅槃，想要带着“我们”去涅槃，四处寻找涅槃，渴望涅槃。从早到晚，从早到晚都在想着这些。只要稍微放松一下，就会开始四处寻找，努力尝试。我们想要，我们想要成为，想要到达，想要成就涅槃，想要达到虚无。这其中有太多的“我们”，这是从无明中产生的，因为不明白真相。所以我们才会把“我们”执着为自我，然后整天不断地推动自己。认为涅槃是一种境界，一种状态，是可以到达的，而且是“我们”或者“我们”的心可以到达涅槃，可以成为涅槃。涅槃是一个地方，一种状态，或者存在于宇宙中的某个地方，或者存在于高于天堂的某个天堂，然后有“我们”可以到达那个地方。这是一种自疑惑开始就存在的错误见解。这就是所谓的“习气”。这种错误的见解就是一种习气。我们要在当下纠正错误的见解，这样才能消除习气。不是责怪这些是习气，所以才会这样，而是纠正当下的错误见解。因为过去一直都有着这样的错误见解，所以它才成为一种习气。在当下有指引者，那就可以将错误的见解转变为正确的见解，成为八正道。如果理解八正道，所有的正见都将汇集于一点，只有正定，这样就可以超越，可以解脱，没有“我们”可以超越，或者到达任何地方，彻底摆脱迷惑。一定要从内心看到，从内心觉知，而不是只是记住、理解。就像亲眼看到事物一样，必须亲眼看到。现在我们没有在内心看到，我们现在所持有的自我，一直都在挣扎，从早到晚都在挣扎，挣扎着想要抓住“我们”，带着“我们”去获得些什么，或者去成为些什么。然后涅槃就成了一种存在的事物，一个地方，一种状态，存在于高于天堂的某个地方，然后有“我们”可以到达那个地方，我们的心可以到达那个地方，可以得到那个地方，可以成为那个地方。这样就会一直挣扎，一直有问题。问题就是挣扎，想要努力寻找解决方法，而寻找本身就是一个问题。当问题成为苦因，就会导致执着于业报，成为轮回，成为痛苦，不断循环。如果现在还在寻找，那就说明仍然有无明在推动，也就是不明白真相，执着于自我，执着于“我们”，然后推动我们不断挣扎，因为不明白真理。不明白要如何实现真理。它还是无明，也就是不明白。明白之后，它就是正见了。阿姜·查说过，没有人可以到达或成为什么，我们只能消除愚痴。只要消除愚痴就可以了。 我认为，曾经有人为我看过星盘，然后他们说，我总是无缘无故地不快乐，并且会涌现出黑色的泉水，想要变得更好，想要变得更好。所以好像每天都没有什么事情可做。被这样说了之后，我好像更多地看到了这些心理活动。我认为痛苦的想法减少了一些。让更多的人来帮助我，请你们和尼韦医生一起来帮助我，帮助我更好地理解。女人可能更理解女人，男人不太理解女人。 说说你的亲身经历吧。蒲（音译）过去也这样，然后龙达一直说，一直说。要怎样纠正？要怎样看到？从你个人的经历出发，因为你在这方面被龙达说过很多次了。说了什么？你是怎么看到的？龙达说了什么？你是怎么知道的？你是怎么纠正过来的？龙达说了什么？你是怎么做的？你在内心做了什么之后，被龙达说了？说了之后你又是怎么纠正过来的？纠正到什么程度？现在你已经成为了大姐，是大家的大姐了。请分享一下妮医生（ หมอค่ะ）的经验吧。 实际上，看到B医生坐在后面，我几乎要忍不住笑了，因为我好像看到了自己在B医生身上，B医生问的问题，或者甚至是在听尼韦医生（หมอนิเวศน์）说话时的表现，都和以前的我很像。也就是说，当我们听别人说话的时候，我们的内心一直在思考，我们要怎么做？我们要看什么？我们还要理解什么？每次我们听龙达说话，听医生说话，听别人说话，就像B医生现在听的一样，都会好像有一个“我们”在。然后我们要怎么办？这是一种错误的理解，它会以一种自动的方式表现出来，甚至连我们自己都没有意识到，它建立在“我们”存在的感受之上。所表现出来的行为，都来自于相信“我们”存在的信念。我们所有的修行，好像都没有触及到这个信念。所以每次龙达指出问题，它都会变成我们要去做些什么才能看到龙达所说的。然后它就会变成一种越来越复杂的方式。我们知道得越多，我们的方法就会越精细。每次龙达都会说，错了。但当我们理解的时候，我们就会很高兴，并且会觉得理解了，理解了。眼泪都流出来了，理解了，太理解了。但当被要求拿起麦克风交作业的时候，当我们解释我们所理解的事情时，龙达就会说，不是，那里有一个理解着的“我们”。然后我们就会想，难道我们必须消除那个理解着的“我们”吗？然后修行就变成了寻找方法，变成了为了纠正而寻找方法。但那个等待着享受结果，等待着涅槃，等待着我们不想要的那种虚无状态的“我们”，仍然坚定地存在于我们的内心深处。练习得越多，就越会发现痛苦从未从心中消失。我们好像能感觉到内心深处的痛苦。我们总觉得我们还不是，我们还没有到达。里面会一直呼唤着，还不是，还没有到达。就像我早上醒来的时候，必须要想，我们必须做什么才能超越？我们必须放下什么？它好像是一种深藏于潜意识之中的无明，好像没有什么可以触及到它。一开始我不明白，龙达试图纠正这一点很久了。一直以来，我们的错误的理解就是我们执着于自我的这种感觉。龙达一直试图指出，我们感觉有一个被囚禁的“我们”，并且那个感觉自己被囚禁的“我们”，真的相信有一个囚禁着我们的监狱，然后我们必须从监狱里逃脱，去寻找解脱。每次龙达这样说，我们都觉得明白了，明白了，没有在监狱里的“我们”。但我们要怎样才能从监狱里逃出去？或者要怎样才能消除“我们”？然后它就变成了一种修行，变成了越修行越迷茫。我们一直在寻找方法，为了让“我们”从痛苦中解脱。我们总是走上这条路。 但是，最近我才开始意识到，实际上根本不存在“我们”。即使每个当下，我们都感觉有“我们”，但实际上根本没有。所以，好像一旦触及到这个角度，在心中，就好像那个巨大的无明团块，它好像会自己消散。不清楚它从哪里消失，从哪里消散。从真正开始看到无明，看到无明推动我们所做的一切，是从无明本身开始的。好像我们开始看到它是不真实的，从我们真正开始看到它是不真实的开始，所有那些被它推动的方法，都会变得没有，或者很少。并不是没有，而并非完全没有尝试保护一些小东西，但是，即使是尝试保护那些小东西，也没有任何存在真正拥有那些行为。这好像就像实际上过去我们一直在做的是，用相信它是自我的自我，去寻找方法让自我成为无我，但我们不知道实际上只要知道，感觉到它是自我的那个感觉，它本身实际上是没有自我的。想要去做些什么的方法就会慢慢安静下来。因为每一个发生的行为，都会被内心看到，它并不是真实存在的，因为我们真正地相信佛陀所说的，它从来没有真实存在过。但这不是我们要带着“我们”去证明佛陀的教导，而是要从佛陀的教导出发，那就是我已经看到了，我的自我不是真实存在的，所以任何升起的事物，都如佛陀所说，不是真实存在的。然后实践就会慢慢回到真理本身，它会慢慢平静下来，内心的痛苦也会慢慢减少。但痛苦的减少并不是因为外在的表现有所改变，而是因为减少了想要带着“我们”逃离什么的痛苦。然后，我们就会慢慢地平静下来，越来越冷静，因为我们不再渴望必须到达什么，必须成为什么，因为正在升起的事物中，根本没有“我们”的自我存在。它会从佛法中慢慢平静下来。我不知道是否分享了可以帮助医生反思自己的经验。但我觉得修行，一定要从这个角度出发，否则就是错误的。 听完蒲姐说的话，好像现在所发生的一切，都有我们没有触及到的根源。而现在所发生的一切，都是它的子孙后代。我们一直在忙于处理这些子孙后代，认为只要把这些都处理好了，它的母亲就会自己死去。但我们并没有意识到，听蒲姐说，这些子孙后代之所以会表现出来，是因为它的母亲还存在。但实际上，佛陀早就告诉我们，它的母亲是不存在的。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ ----- ก็ส่งการบ้านไม่ค่อยเป็นนะหลวงตาบ้าง。 ไม่เอาใจมาเปิดเผย。 แนะนำได้เลยนะ。 ก็ภาวนาอยู่นะคะหลวงตา。 หมอยังปฏิบัติแบบนี้。 เหมือนกับว่าใจอ่ะจิตใจอ่ะเป็นก้อนหินกลมๆ。 แล้วก็หมอคอยพยายามรักขึ้นเขายุก้อนหินขึ้นบนเขา。 แต่นี่มันไม่ได้ไปก้อนหินขึ้นเขาแต่หมอเนี่ยอยู่บนยอดเขาแล้วค่อยรักษาก้อนหินไม่ให้มันตกลงเขา。 จิตใจรักษาจิตใจไม่ให้ตกลงเขาไม่กินของเขา。 แล้วก็พอก้อนหินให้มันกิ้งลงเขาหมอก็พยายามไปไล่ตะคุุบมันตะคุบมันเอากลับมา。 พยายามจะรักษาจิตใจตัวเองอ่ะเป็นลูกชิกลมๆยกลมอยู่บนยอดเขาไม่ให้มันกินลงเขาเขาหมอก็รีบวิ่งไปสักกมันไปจับมันรีบเอากลับมาขึ้นบนเขาแล้วมันเอาขึ้นมาได้ก็ดีใจ。 บอกว่าทำอยู่แค่นี้。 บอกว่ามันถูกหรือผิดแบบนี้ลองดูสิ。 มันผิดค่ะเป็นยังไงอ่ะมันผิดทั้งมีตัวเราแล้วก็มีจิตใจแล้วก็มีที่ถูกแล้วก็ที่ผิด。 แต่ชีวิตประจำวันปฏิบัติแบบนี้。 วันนี้กำลังมองหากิริยาจิตที่เป็นแบบนี้。 นี่คือจุดอ่อน。 คือ。 พอบอกปุ๊บมันก็จะไปมีตัวเราอีกตัวนึงเป็นตัวใหม่ขึ้นมาเป็นอวิชาไปสอนว่า。 ไปมองหาในสิ่งที่เราทำผิดแต่นที่จะทบทวนไว้ปฏิบัติแบบนี้มันผิดทางมาตลอด。 ก็เลิกซะแต่เรากลับ。 ไปสร้างตัวใหม่มาไปมองหาสิ่งที่เราทำผิดเพื่อไม่ให้เราผิด。 มันก็จะมีเราตลอดตลอดเส้นทางเราเราเราเป็นอวิชาอัตราตัวตนตลอดเลยจะถือเป็นอัตราตัวตน。 เข้าใจว่าถ้าหลวงตาบอกอะไรเนี่ยสิ่งที่ผิดเนี่ยก็คือกิริยาจิที่เราหลงไปเป็นจริงๆเราก็เลยทุบมากินในหัวก็เลยปั่นว่าแบบในชีวิประจำวันเนี่ยอะไรยังไงอะไรยังไงอะไรยังไงแต่ว่ามันก็คือกยาจิที่ณปัจจุบันเลยที่เป็นวิชาอุทานในปัจจุบันและมีมีหมายที่จะดีกว่านี้。 ถูกต้องกว่านี้รักษาได้มากกว่านี้。 ค่ะ。 ที่ที่ผมตามหมายถึงก็คือเห็นสิ่งที่คิดก็คือเห็นเห็นความเป็นตัวเราจริงๆมีจิตใจของเราจริงๆมีความพอพึงพอใจในสภาวะทำมีความไม่พอใจเวลาที่มันไม่ดีอย่างนั้นถูกต้องไหมคะ。 คือมันตั้งเป้าตั้งเจตนาผิดตั้งแต่แรก。 เมื่อกี้ยังคุยกับหมอมาคุยกับหมอก็อาทิตย์มาตรงเนี่ย。 เหตุและผลในจิเราได้ตั้งเจตนาตั้งเป้าหมายที่ผิดไว้。 แล้วเราก็เดินทางผิดตลอดในดีตมาส่งผลมามาส่งผลผลในปัจจุบันที่แสดงผลในปัจจุบันคือเรามีมีความคิดเห็นเป็นวิชาที่คือผิดทางผิดทางธรรมคำว่าผิดทางธรรมคือมีอัตราตัวตนยึดถือเป็นอัตราตัวตนมีรักมีเรามีตัวเราแล้วก็มีคิดของเราหรือใจขอ。 งเรา。 เมื่อเราเดินทางแบบนี้ผิดปุ๊บเราก็ปฏิบัติผิดตลอดเวลาเพราะว่าเราเดินทางโดยเอาตัวเราไปปฏิบัติแล้วก็เอาตัวเราไปรักษาใจของเราให้พ้นทุกข์ให้ให้บริสุทธิ์ไม่มีอะไรมาเผ่ผ่านเมื่อเรามีเจตนามีมิจฉที่ดีคือความเห็นผิดที่เป็นวิว่าวิชาคือมาจากมิจฉที่กล่าวว่าสา。 มารถอาริยมมีองค์แปดเดิน。 คือประตูเก้าข้ามโลกประตูนิพานก็คือเริ่มต้นมา。 ระที่จะไปทางแห่งปริยผลผลที่ผ่านก็คือ。 สมาธติคือตรงข้ามเพราะเรามีมิจฉธติมันก็เลยตรงข้ามกับสมาธติมี8。 มันขึ้นไปสมาธติที่ท่านกล่าว่ามาทั้งหมดมารวมสมาธติถ้าเราเนี่ยมีความเห็นผิดกับผิดตลอดสายเลย。 ถ้าเราเดินทางด้วยเอาอัตราตัวตนที่ถือเป็นอัตราตัวตนไปเดินทางว่าเราจะต้องไปถึงนพานใจของเราจะต้องบริสุทธิ์สะอาดบริสุทธิ์ไม่มีอะไรมาเผี่ยวผ่านอย่างนี้มันก็มีทั้งตัวเรามีทั้งจิตใจของเราตอนนี้มันก็เดินทางผิดตลอดสายเริ่มต้นที่อ。 นัตา。 ไม่มีตัวตนของเรามาแต่แรกมีแต่ปัจจุบันขณะปัจจุบันก็ได้มีสิ่งใดเกิดสิ่งระดับสิ่งใดไม่เกิดสิ่งนั้นไม่ดับเกิดดับย่อเกิดดับอยู่ในธรรมชาติไม่เกิดไม่ดับว่าเป็นตัวตนเป็นตัวเราเป็นของของเราไม่มีอยู่จริงสิ่งที่มันมีเป็นก้อนเป็นแก่นเป็นของเที่ยงที่เป็นตัวเ。 ราเป็นของเราที่แท้จริงไม่มีไม่มีแต่แต่สิ่งใดที่ปรากฏขึ้นมามีเกิดขึ้นมาเกิดขึ้นมาย่อมเป็นสิ่งที่เกิดดับทั้งหมด。 ตอนนี้เราไปยึดถือทั้งตัวเราที่เกิดขึ้นมาในก่อนหน้านี้รูปนามเป็นตัวเราและไปยึดถือจิตหรือใจที่ความความไม่มีอะไรปรากฏเป็นของของเราเราเลยผิดตั้งแต่แรกว่ายึดถือในสิ่งที่มันมันมีแต่มันเป็นมีแบบเกิดดับยึดถือไม่ได้ว่าเป็นตัวตนที่เที่ยงก็ไม่มีและไปยึดถือ。 ใจอยากให้เป็นความไม่มีใจดีกว่าไม่มีมันเป็นความไม่มีแต่เราอ่ะจะยึดความไม่มีเป็นของของเรามันก็เท่ากับว่าความไม่มีเป็นสิ่งที่มีที่เราไปคิดิดได้แล้วก็มีตัวเราไปยึกว่าไม่มีได้。 มันผิดขึ้นทั้งร่องอันนี้มันเลยเป็นมิจฉทติ。 จะเดินทางได้เป็นจที่4。 นี้มันจะไม่เริ่มเข้าอริยมะในองค์8ดเลย。 แม้แต่เราได้ชื่อว่าเป็นปฏิบัติธรรมมากี่สิบปีมาเอาสงสัยที่กลับแต่ถ้าเดินทางด้วยมิชาที่เป็นอัตราตัวตนมีตัวเรามีของของเรามีสิของเราใจของเราเราเดินทางผิดระยมะพุทธเจ้าเดินทางด้วยอนัตาไม่ใช่เดินทางด้วยอัตราตัวตนที่ึถึงบ้านเป็นอัตรากล่าวว่าสเภสังังฆสัง。 ขาธรรัตราทำทั้งหมดมีแต่อนัตาไม่มีอัตราตัวตน。 ยังไง。 ถ้าอย่างนี้ถ้าเราเดินทางผิดอย่างนี้เราก็ต้องผิดตั้งแต่ใน。 สงสัยผ่านมาหลายสงสัยที่เราตั้งต้นผิดมาตลอดมีตัวเราเป็นของของเราถึงในปัจจุบันนี้เราจะมีความทุกข์มาในอดีตในปัจจุบันนี้ที่มีแต่ความทุกขๆในปัจจุบันนี้ถ้าเรายังเป็นวิชาที่แบบนี้อนาคตเราก็จะต้องไปทุกข์ต่ออีกเราก็จะต้องเดินทางที่ผิดอีกเพราะว่าเราเริ่มต。 ้นที่ผิดปัจจุบันก็ต้องผิดอนาคตก็ต้องผิด。 ตาบอกว่าพท่านจะเดินทางมาที่พุทธธรรมมศาสปชจากคีรีแต่ท่านเริ่มต้นเดินทางด้วยอัตราตัวตนเนี่ยเท่ากับท่านเนี่ยเดินไปทางทิศใต้เดินไปทางนครปฐมเพชรบุรีนวดไปทางประจวบคีรีขันธหรือไม่งั้นก็เดินทางขึ้นเหนือไปทางเชียงใหม่เชียงใหม่เชียงรายพุทธธรรมจากคีรีมาอยู。 ่ทางประตูอีสานอีสาน。 แต่เราเนี่ยเดินทางผิดตั้งแต่แรกคือเพราะเราคิดผิดเจตนาจะเดินทางผิดเวลาเราขับรถเราก็หาันหัวไปทางทิศใต้，ห，า，ั，น，ห，ัวไ，ป，ท，า，ง，ทิศเหนือไม่，ม，า，ทา。 งอีสาน。 ตอนนี้พ่อแม่ครูบาอาจารย์ที่ท่านแม่นจริงๆ。 ทะลุไปในอดีตที่ผิดในอดีตส่งผลจะส่งผลในปัจจุบันรู้เหตุในปัจจุบันจะส่งผลให้อนาคตท่านรู้ตั้งแต่ยังไม่ออกเดินทางยังไม่มีการเคลื่อนที่ของจิตเลยแต่ถ้ารู้ว่าถ้ามีความเห็นผิดไปอย่างนี้ใ。 นจิต。 ท่านก็รู้แล้วว่าพอเริ่มมีการเคลื่อนไหวในจิตมันก็ผิดทางแล้วเพราะมันมีความเห็นผิดตั้งแต่อยู่ในจิต。 เวลาท่านอ่านขาดอ่านความเห็นผิดในจิตเท่านั้นเนี่ยถ้าไม่ได้ไปอ่านจริริยาจิตที่มันแสดงออกมาแล้วแต่ถ้ารู้เลยว่ามันมีความเห็นผิดแบบนี้จริริยาจิตย่อมผิดแบบนี้。 เข้าใจไหมเข้าให้ละเอียด。 ยังไงเข้าใจแล้วเป็นยังไงตรงนี้บอกสอนที่ได้มาหลายครั้งแล้วเนาะ。 แล้วก็มันก็ยังผิดๆอยู่แสดงว่าในใจหมอยังมายึดถือที่ผิดไว้。 คือถ้าหลวงตาไม่บอกแบบชัดแบบนี้ก็จะยังคิดว่าถูกอยู่เลยนะคะเพราะวามันเหมือนกับว่าเห็นความมีในปัจจุบันนะมันแบบไม่ใช่ของเรามันเป็นเองเกิดเองเป็นเองแม้กระทั่งผู้รู้ผู้เข้าใจ。 ณตอนนี้คือ。 แบบมันก็แบบเขาเรียกว่าอะไรอ่ะก็ยังนึกไม่ออกว่าเราจะทำยังไงที่ถูกถึงจะทำยังไงให้ถูกก็เป็นตัวเราหมดสายเหมือนเดิมหาทางที่ถูกเหมือนเดิมเลยประมาณนี้ค่ะ。 หมอช่วยเลยเนี่ยจะทำยังไงไปถึงความไม่มีมีตัวเราตัวนกว่าไม่มีไม่ใช่ไม่มีตัวเราเต็มที่。 การหลวงตา。 คือ。 อย่างนี้นะมันเหมือนกับเหมือนกับเหมือนกับที่มันคิดพูดประโยคนี้ผมก็เคยได้ยินแต่ว่าเป็นมันคือหัวใจของของคำสอนของพุทธเจ้าเลยว่าสไปธรรนัตาคือปกติเราเรามักจะเริ่มถ้าถ้าเราคิดถึงอย่างที่หมอมีบอกเนี่ยว่าทุกสิ่งมันเกิดจากในความไม่มี。 อะไร。 ถูก。 ถ้าเราเห็นอย่างนี้ถ้าเราพูดอย่างนี้นั่นหมายความว่าเราให้ความสำคัญกับสิ่งเกิดกับ。 ก่อน。 แล้วมันจะมีสิ่งที่ไม่เกิดจาก。 ทักมา。 แล้วเราพยายามที่จะทำไอ้สิ่งไม่เกิดดับไอ้สิ่งเกิดแบบนี้。 ไปไอสิ่งที่ไม่เกินดับ。 แต่ถ้าผมดีกลับทางใหม่。 กลับทางใหม่กับทางใหม่ว่าทำความเข้าใจใหม่ว่า。 ทั้งหมดหรือสัจะธรรมมันมีหนึ่งเดียวคือความไม่มีอะไร。 ก็ไม่มีอะไรนะมันยิ่งใหญ่กว่าความมีอะไร。 ความมีอะไรมันเป็นสเซตขึ้นเป็นสิ่งที่เกิดมาแล้วก็。 สิ่งใดเกิดสิ่งลดับอยู่ในความไม่มีอะไร。 ก็คือว่าทำสติธรรนะตาหน้าตา。 คือหัวใจของมันได้อยู่ตรงนี้เลย。 เหมือนเหมือนเราใช้คำว่าถ้าเราใช้คำว่าความรู้แก่ใจอ่ะ。 ว่าแท้จริงน่ะจะทำความจริงมันคือความไม่มีอะไร。 แต่คนส่วนใหญ่。 แมจะลงรวมถึงผมเองนะสมัยก่อนก็คือเราก็จะมองสิ่งเกิดระดับสิ่งเกิดระดับสิ่งเกิดระดับอยู่ในความไม่เกิดระดับสิ่งเกิดระดับในความไม่เกิดระดับและมันก็จะมีความพยายามด้วยวิชาของเราเองเนี่ยที่เราข้ามพบข้ามชาติในดักในตัวเราอ่ะความสิ่งเกิดสิ่งดับเพื่อจะไปสู่。 สิ่งที่ไม่เกิดเป็นอนุสัยของเราเองเหมือนกับมันกลับทางกับทาง。 ถ้าพูดง่ายๆก็คือมิจทติ。 สัมมาธเรากลับอีกทางนึงว่าแท็จริงจะทำความจริงหรือทำโมที่เราพูดกันทุกวันทุกวันนี้เนี่ยมันคือความไม่มีอะไรและนี่คือทำความจริงเลยคือความไม่มีอะไรแต่เขาไม่มีอะไรไม่ใช่แปลว่าความว่างอันนั้นอันนั้นเราเข้าใจกันอยู่แล้วว่าแต่ความไม่มีอะไรไม่ใช。 ่ว่า。 มีอะไรแต่มันมีมันมีเรามีความรู้อยู่แต่นั้นคือหัวใจใหญ่ของเขาแต่เราเองเราจะเริ่มจากย่อยๆสิ่งเล็กๆที่กระจายกระจายอยู่ในความไม่มีอะไรแล้วเราก็พยายามที่จะไปยุ่งกับไอ้สิ่งเหล่านี้บางครั้งเราก็เราก็ไม่เห็นมันเนาะไม่เห็นมันแล้วก็พยายามเดินอย่างแก้ไขมัน。 นี้พอเมื่อกี้บอกพี่ก็พยายามหาทางแก้ไขตรงไหนวะตรงไหนวะแสดงว่าเราก็ยังเป็นมิจชีพอยู่ดี。 ถ้าเราเป็นสมาธิที่เราเห็นว่าสิ่งที่เราพยายามหาทางแก้ไขให้จริงมันก็คือสิ่งที่เกิดและสิ่งที่ดับอันนี้คือมองจากสิ่งที่เป็นอนัตาถ้าเราพูดถึงการมองนะเราจะมองจากสิ่งที่เป็นอัตาแต่คนส่วนใหญ่ว่าจะมองจากสิ่งที่อัตรานำอัตราไปสู่อนัตราอันนี้คือความเข้าใจผิ。 ดที่กลับด้าน。 ถึงถึงคำว่าแก้ถึงถือว่า。 ที่ผมถามว่าทำหัวใจมันอนัตามันเริ่มจากอนัตาไม่ใช่เริ่มจากอัตราอัตรามันเป็นส่วนที่เป็นย่อยๆๆๆที่มันเกิดจ，า，กเกิดจ，า，ก，อ，ย，ู，่，ใ，นใจของปนััต，า。 ตลอดเวลา。 มันเป็นความรู้แก่ใจที่ไม่มีใครเป็นคนรู้แต่เป็นความรู้แก่ใจว่าธรรมชาติจะทำมันเป็นอย่างนี้แหละมันเป็นอย่างนี้เป็นอย่างนี้แต่ถ้าเราหลงลืมแต่จะทำอันนี้เราจะกลับไปเป็นมิจฉที่ติเหมือนเดิมก็คือเริ่มจากอัตราใหม่แก้ไขแก้ไขแก้ไขทั้งที่สิ่งที่เกิดขึ้นเนี่ย。 ไม่ว่าเราจะแก้ไขหรือไม่แก้ไขธรรมชาติมันเป็นสิ่งเกิดดับ。 แต่มันแย่ตรงที่ว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่เราเข้าไปแก้ไขเนี่ยมันมีอัตราวิชาปรัชญาสังังพาราสวมเข้าไปทันทีตรงนี้คือความความเขาเรียกว่าความที่มันจะไม่มันทำให้ความเป็นมิชาที่เพิ่มขึ้นอีกเพราะมันมีความอัตราเป็นวิชาเพิ่มเพิ่มเพิ่มเพิ่มความไม่เข้าใจในเพิ่มเข้。 าไปอีก。 แต่。 ถ้าเราเข้าใจอย่างที่บอกนะเข้าใจเป็นสมาธิที่เราเจนว่าถึงแม้มันจะมีอวิชา。 ถึงแม้จะมีอัตราเข้าไปปรับแต่งแก้ไขแต่ทั้งหมดทั้งมวลอ่ะมันก็เป็นสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นมาแล้วก็ดับไปเป็นธรรมดา。 ในความเป็นอนัตาถูกไหมมันเป็นอย่างนั้นมันแค่นี้เองอ่ะมันเป็นจะทำความจริงมันมีแค่นี้คือความเป็นอนัตาหรือที่พระเอกโมเราพูดทั้งหมดทั้งหมดจะทำมันคือความไม่มีอะไร。 ซึ่งคนส่วนใหญ่ก็ก็จะหลงลืม。 สังเกตดูสิเมื่อไหร่ก็ตามที่เราหลงเข้าไปไปเราจะหลงลืมอันนี้ทุกครั้งเลยหลงลืมไอ้สัจะทำอันนี้ทำโมความไม่มีอะไรนะลืมทุกทีลืมคือมันไม่อยู่ในใจไง。 มันไม่เคยอยู่ในใจเราเลยข้อมูลไม่เคยอยู่ในใจเราในใจเราไม่มีอัตรานะตาไม่เคยอยู่ในใจเราเพื่อนเราเราเราไม่เคยไม่เคยเขาเรียกว่าเหมือนกับเราไม่เคยฝึกถ้าจะว่าฝึกนะถ้าพูดถึงว่าการภาวนาการวนาคือการแก้ไขความเห็นผิดให้ไม่เห็。 นถูก。 เริ่มเปลี่ยนจากเรื่องจากอัตราเป็นเรื่องจากอนัตราอย่างนี้เป็นกระทำอีกมันไม่ใช่ว่าการกระทำจะเป็นปรับความเข้าใจปรับปรับปรับทางกับความเข้าใจใหม่อย่างนี้มันก็ทำให้เขาเรียกว่าการการเส้นทางเดินอ่ะมันต้องมีอีกแหละเพราะวามันจะมีความหลงให้เข้าไปเรื่อยๆแต่。 ถ้าเราเริ่มจากมิจฉที่พอย่างนี้。 มันก็ยากที่ออกจาก。 ที่เราจะออกจาก。 ไม่ใช่ออกจากก็คือ。 ออกจากความเข้าใจผิด。 ยากที่จะออกจากความเข้าใจผิดเพราะอย่างที่หลวงตาท่านบอกว่า。 ามันเริ่มเดินทางผิดน่ะ。 ยังไงยังไงปกติแห่งจิตมันก็จะผิดไปเรื่อยๆ。 แต่ครั้งหนึ่งถ้าเรามีความเห็นถูก。 แล้วเราใช้ความเห็นถูกนั้นน่ะ。 สังเกตพฤติแห่งจิไปเรื่อยๆความเห็นถูกเนี่ยหรือความเป็นอนัตามันก็จะเพิ่มขึ้นเพิ่มขึ้นเพิ่มขึ้นเพิ่มขึ้นความเพิ่มขึ้นเนี่ยจะว่าแล้วมันก็คือความเคยชินอันใหม่ซึ่งตรงข้ามกับความเคยชินอันเดิมซึ่งเป็นอศวะนิสัยของเราก็คือในตัวเราเป็นตัวผลักดันให้เกิดพฤติ。 แห่งจิตต่อมาด้วยพฤติกรรมของเราอันนี้คืออันเดิมอนุสัยของเราอันนี้คือตรงกันข้าม。 ถามว่าเราไปแก้ไขอันเดิมไหมไม่ได้แก้ไขถึงจะเข้าใจใหม่เฉยๆ。 ไม่เข้าใจไหมเสร็จแล้วเนี่ยวิชาหรือผู้เตจิตที่ถูกผลักดันจาก。 อวสัยอวิชาเนี่ย。 มันก็เป็นเพียงของเก่าๆ。 ที่ลอยออกมาลอยออกมาลอยออกมา。 จากผลตามที่เราเคยทำไว้แค่นั้นเองมันไม่ได้มีอะไรที่。 พิเศษ。 น่ากลัว。 พิสดาร。 หรือศัตรูร้ายกาจที่จะต้องให้ทำลายมันไม่ใช่เลยมันเป็นสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่มันมันนอนเนื่องอยู่ในตัวเราในสันดานของเราที่อสาวะนิสัยเนี่ยมันจะโผล่ขึ้นมาแต่ด้วยความเข้าใจเสียใหม่ที่เป็นสมาธิที่เราไม่ได้เป็นอะไรกับเขาอยู่แล้วเพราะนี่คือธรรมชาติของเขาเพราะ。 เราสร้างมันมาแบบนี้。 ก็เพจะให้มันเห็นเกิดขึ้นมาแล้วก็เห็นมันเห็นมันไปเรื่อยๆด้วยความเข้าใจที่เป็นสมาธิที่เป็นอนัตา。 ตรงๆก็คือเป็นเป็นเป็นจุดที่。 ถามว่า。 มันๆๆกเราก็เคยฟังแล้วแหละ。 เราก็เคยฟังแล้วแหละเราก็เคยฟังแหละแต่ส่วนใหญ่แหละพอฟังเสร็จเนี่ยลงตาชี้ก็จะเป็นลักษณะนี้คือแก้ไขด้วยด้วยวะนิสัยเดิมๆคือเข้าไปแก้ไขแต่ถ้าเรามีสมาชิิในขณะปัจจุบันนั้นน่ะเราจะแล้วว่าการแก้ไขของเราที่กระโดดเข้าไปแก้ไขแท้จริงมันเป็นเป็นสังขารเกิ。 ด。 คร。 ับ。 ด้วยสมาชิิแบบนี้。 ไม่ต้องทำอะไรไม่ถึงใช้คำว่าไม่ต้องทำอะไรให้เป็นอะไร。 ถึงแม้เราจะโดดเข้าไปทำอะไรให้เป็นอะไรมันก็ยังไม่สังขารเกิดดับอยู่ดีที่มีตัวเราเข้าไปเกี่ยวกับเนื่องมันก็ไม่ได้。 ไม่ได้เป็นปัญหาอะไรมากมายก่ายกรองใช่ไหมด้วยสมาธแบบนี้มันก็เป็นอย่างนี้มันก็เป็นอย่างนี้ตลอดเวลาตลอดเวลาตลอดเวลา。 ไม่ทราบว่าบางช่วยหรือเปล่าไม่รู้งงนะ。 ลองอยู่นะคะเหมือนกับจริงๆแล้วมันก็ในปัจจุบันขนาดนี้ทุกอย่างมันก็แบบลอยออกมาลอยออกมาออกมา。 ไม่。 ร้อยมาเนี่ยมันต้องมีอย่างที่บอกวามันต้องมีสมาชิิที่ความรู้แต่ใจด้วยว่ามันเหมือนกับว่าไอ้สิ่งที่ลอยออกมาเนี่ย。 ไม่ๆมันก็จะมีมีมีมีมีความรู้ว่าไอ้นี่เป็นไอ้นั่นไอ้นั่นไปไอ้นี่นะมันก็จะมีผู้รู้คือตัวเราอ่ะที่จะเป็นผู้รู้ผู้รู้ผู้รู้พอมันรู้ไปเรื่อยๆเนี่ยมันก็เป็นสัจธรรมและมันจะเห็นแล้วที่แท้เนี่ยไอ้ที่มันลอยออกมามันก็เกิดจากเกิดจากมันเห็นความจริงไงมันก็เลย。 กลายเปนวามันไม่ต้องมีผู้รู้หรือผู้ดูเพราะมันคือความจริงมันก็จะทำความจริงมันเป็นแบบนั้น。 มันก็เลยกลายเป็นแทนที่จะมีผู้รู้มันกลายเป็นความความรู้แก่ใจ。 ที่ไม่ต้องมีใครจะเป็นผู้รู้ก็คือถึงมันจะเกิดยังไงอีกท่าไหนยังไงทั้งหมดทั้งมวลน่ะมันเป็นสังฐานเกิดดับมันไม่มีทาง，ท。 ี่จะเป็น。 ถ้าไม่มีอะไรที่เป็นอนัตาได้เลยใช่ไหม。 มันไม่มีทางเลยมันเป็นไปไม่ได้ที่ธรรมชาติสิ่งหนึ่งจะกระโดดไปธรรมชาติอีกสิ่งหนึ่งเป็นไปไม่ได้มันคนละคนละธรรมชาติกันเลยตรงนี้ตรงนี้ต้องต้องเขาเรียกว่าต้องต้องจะเรียกว่าแม่นก็แม่นต้องเข้าใจก็ต้องเข้าใจแล้วก็ต้องเห็นด้วยเห็นด้วยจากใจจริงๆว่าเวลาปฏิบั。 ติจริงๆเห็นจริงๆว่าเธอมันเป็นอย่างนี้จริงๆนะ。 คือมันเป็นเป็นจริงในใจจริงๆไม่ใช่。 ใช่ไม่เห็น。 ถ้าเราไม่เห็นยังไม่เห็นสัจทำข้อนี้ไอ้ความเป็นสัจธรรมเนี่ยมันจะไม่เกืนกินมันจะไม่เกินความเขาเรียกสมาธิเนี่ยมันจะมันก็ไม่ใช่ว่าสมาตลอดเวลาบางทีเราก็จะหลงไปแต่ด้วยความเข้าใจแบบนี้ความเป็นสามารถหรือความเข้าใจก็จะพพูพ่อพูนพคนขึ้นเรื่อยๆถ้าจะเปรียบเที。 ยบคำพูดสมัยก่อนก็จะบอกว่าความไม่มีอะไรมันคเป็นนะตามก็จะกลืนกินวิสังขารกินสังขาร。 พูดอย่างนั้นก็ได้ก็คือความเคยชินใหม่ที่มันเกินในความความความเข้าใจผิดของเราไปเรื่อยๆไงครับมันเป็นอย่างนั้น。 ไม่รู้จะงงบ้างอย่าพูดจะงงว่านะคือถ้าจะงง。 มันก็เข้าใจนะคะ。 เข้าใจที่พูดอยู่แล้วมันก็แบบนี้มันก็ต้องทำยังไงมันก็เป็นสิ่งที่ลอยออกมาอีกอ่ะไม่แต่ความเข้าใจของพี่ตอนนี้มันเป็。 นอะไรอ่ะ。 ใช่ตรงนี้ผมพี่ไม่เห็นเนี่ยขนาดติดนี้เลยว่าหมอพี่มีความเข้าใจหมอพี่ไม่เห็นเลยว่าไม่แต่ความเข้าใจของพี่ก็คือสังหารปรุงแต่งชนิดหนึ่งแต่พี่เข้าใจว่าความเข้าใจของหมอบคือคือความเข้าใจของหมอบีเบื้องหลังของความเข้าใจในคือมีตัวหมอบีอยู่แต่เห็นว่าความเข้า。 ใจอันนี้ให้ถึงสังการปรุงแต่งมันจะไม่ถึงความเข้าใจเราเข้าใจหรือเราไม่เข้าใจเลย。 สังหารปรแต่งธรรมชาติมันเป็นอย่างนั้น。 เราจะเข้าใจโอนเราเข้าใจอย่างนี้เราเข้าใจอย่างนี้。 แต่เราไม่เห็นไง。 เห็นเพราะเราไม่ได้ฝึกไง。 มีธงมีธงมีธงในใจคือมีตัวเราที่มีธงปักอยู่。 ด้วยความเคยชินของเราว่าถ้ามีคำถามแบบนี้เกิดขึ้นเราจะต้องมีคำตอบหรือมีทางออก。 แต่เราไม่เคยคิดเลยว่าแท้จริงคำถามที่เกิดขึ้นทุกๆคำถามเนี่ยมันเป็นเพียงสขาปรุงแต่งมันไม่ได้ต้องการคำตอบใดๆทั้งสิ้นคนส่วนใหญ่เห็นคำถามต้องการคำตอบแต่แท้จริงคำถามมันคือสิ่งเกิดจาก。 ถ้าเราคิดดีๆจิมันคือสิ่งเกิดจากจะเป็นคำถามความเข้าใจความไม่ชอบเข้าใจการกระทำในตัวเราไม่มีตัวเราทุกอย่างล้วนมันเป็น，ธ，ร，รมชาติใครเกิ，ด。 ทั้งสิ้น。 แล้วใหญ่ต้องใหญ่แก้ไข。 แต่ง。 เพราะมันเป็นธรรมชาติของมันอย่างนั้นอยู่แล้ว。 วามันเป็นมันก็จะเป็นเหมือนกับความเคยชินเดิมซึ่งต้องเห็น。 แต่ก็จะเห็นต้องแม่น。 ต้องเข้าใจสมาชิกที่ข้อนี้ให้แม่นๆ。 เพราะถ้าb。 ไม่แม่น。 มันสะท้อนอย่างหนึ่งว่าบบีไม่ได้เชื่อในสัธรรมแต่เชื่อตัวเอง。 ผลิตถ้าย้อนสอนr eเฟคกันน่ะ。 ถ้าเราเข้าใจตรงนี้ว่าภาษาธรรมทำหมอมันหนึ่งเดือนแค่นี้ด้วยความศรัทธาและเห็นจริงๆความรู้สึกเป็นตัวเรามันจะด้อยค่าลงไปเรื่อยๆความของเรามันจะลดลงเรื่อยเรื่อเรื่อยๆมันจะไม่ได้หมดในทันทีมันก็จะลดลงเรื่อยๆเรื่อยๆด้วยด้วยความเข้าใจใหม่นะไม่ได้ด้วยการกระ。 ทำอะไรเลยนะ。 เราไม่ได้ทำอะไรเลย。 ตลอดเวลาที่บอกพี่ฟัง。 บริเวณ。 พูด。 ในใจตลอดเวลาสที่ฟัง。 ตลเราจะทำยังไง。 แล้วเราจะทำยังไงให้เราไปถึงความไม่มีแล้วเราจะทำยังไงเราจะมีวิธียังไงแล้วเราทำยังไงถึงจะเห็นแล้วเราจะทำยังไงเราถึงจะไปถึงความไม่มีเราถึงจะเป็นความไม่มีแล้วเราจะทำยังไงเราจะทำยังไงจะอยู่แค่นี้หมอพูดยังไงก็ตามก็จะในใจอยู่แค่นี้ว่าแล้วเราจะทำยังไงที。 ่หมอพูดให้เข้าใจพูดให้เข้าใจ。 เข้าใจ。 แล้วเราจะทำยังไงเราถึงไปถึงความไม่มี。 เราจะทำยังไงเราถึงจะเห็นความไม่มี。 เห็นท้ายก็เห็น。 ตอนท้ายก็เห็น。 สิ่งเหล่านี้อยู่จะขหลวงตา。 หมายถึงว่า。 ก็เห็นว่า。 พี่นิพูดว่า。 กลายเป็นว่าเราศรัทธาตัวเองนะมันก็เลยเหมือน。 โดน。 ดอกใหญ่ค่ะ。 มันก็เลย。 มันก็เลยรักษาตัวเองแต่เป็นแค่โดน。 โดยแล้วก็กระแทกใจแต่ไม่เห็นด้วยใจ。 ไม่ใช่ว่าให้ความคิดความแต่งแล้วเราจะทำยังไงมันก็เป็นความคิดแต่งเกิดดับเกิดดับเกิดระดับแล้วเราจะทำยังไงเราถึงความไม่มีแล้วเราจะทำยังไงมันก็เป็นเพลงแค่สังขาเกิดระดับ。 แต่เรากลับว่า。 มันมีช่วงที่ป่วนไปเลยเป็นแบบที่หลวงตาบอกอ่ะค่ะแล้วก็มีช่วงที่เห็นว่าเออมันก็เป็นความปรากฏณปัจจุบัน。 มันยากเหมือนกันเกินในเรื่องนี้เพราะว่า。 ในใจลึกๆกับหมอคาดหวังไว้ตลอดเวลาว่า。 ทำไงเราจะถึงจุดนั้น。 จุดที่ทุกคนพูดจุดที่หลวงตาพูดพูดทำยังไงเราจะถึงจุดนั้น。 เราจะถึงความไม่มี。 เราจะถึงที่พาน。 แล้วทำยังไงล่ะแล้วทำยังไงอ่ะแล้วเราถึงจะเป็นสิ่งนั้นเราจึงจะนิพพาน。 มีอะไรอ่ะ。 มันมีเรา。 ไม่มีตัวเราตรงนี้เข้าใจวามันเป็นเลยถึงว่าตั้งแต่ตื่นเช้าขึ้นมาก็ประมาณนี้。 ตั้งแต่ตื่นเช้าจะอดเย็น。 ถ้าเห็นก็เห็นถ้าไม่เห็นก็ไปหาวิธีต่างๆนานาเลย。 อะไรที่ปัญหาวิธีต่างๆนานาก็คือว่าในใจลึกๆมันเป็นตัวเรา。 มันยืนพื้นที่มีอัตราตัวตนไว้แล้วจะเอาตัวเราไปที่ผ่านานจะเอาตัวเราไปที่พานเราดิลนค้นหาไปที่ผ่านานแสวงหาที่ผ่านานในใจลึกๆมาตั้งแต่เช้ายันเย็นยเช้ายันข้า่ำเช้ายาค่ำมีแต่เมื่อไหร่ที่ว่าจากการป。 ระจำ。 ก็จะหล่นค้นหาพยาบาล。 มีเราอยากได้อยากเป็นอยากถึงอยากบรรลุอยากสำเร็จนพพพาน。 อยากถึงความไม่มี。 ก็มันมีเนี่ยมันผลักดันออกมาจากจากอวิชาคือความไม่รู้ไม่รู้จะทำความจริงมันก็เลยเป็นวิชาที่คือความเห็นผิดเนี่ยมันผลักออกมาจากผลักดันออกมาจากความไม่รู้ว่าวิชามันก็เลยยึดถือเป็นอัตราตัวตนแล้วก็เลยผลักดันอย่างนี้ทั้งวันสิ่งที่มีเป็นเมืองเป็นส。 ภาวะ。 ที่จะต้องไปถึงได้และพูดจะไปถึงนั่นคือตัวเราหรือใจของเรา。 จะต้องไปถึงปพานการเป็นพานเป็นเมืองหรือเป็นสภาวะหรือเป็นสิ่งที่อยู่ในอวกาศหรือเป็นสวรรค์ชั้นใดชั้นหนึ่งที่มันเหนือสวรรค์ขึ้นไปแล้วจะมีตัวเราเนี่ยไปถึงสิ่งนั้นได้。 มันก็มันเป็นความเห็นผิดมาตั้งแต่เป็นสงสัยก็คือที่บอกว่าเป็นสาวะคือเนี่ยความเห็นผิดอันนี้มันเป็นอสสาวะเราก็แก้ความเห็นผิดในปัจจุบันเนี่ยมันจะได้คิดอสสาวะ。 ไม่ใช่ว่าเราโทษว่านี่เป็นอสสาวะมันก็เลยดิลงแบบนี้มันเป็นอสสาวะที่ลงไปตามปัสสาวะไม่ใช่แล้วก็เข้าใจผิดคือต้องแก้ความเห็นผิดในปัจจุบันเพราะมันเห็นผิดมาอย่างนี้ชาติมันเป็นสาวะมาในปัจจุบันนี้มีผู้ชีแน่แล้วมันก็เปลี่ยนจากความเห็นผิดเป็นสัมาที่ติดเป็นอ。 ริยมะมีองค์แปที่หลวงปู่บ้านทั้งขมารวมลงสมมาธมีสมาธเดียวแค่นั้นเนี่ย。 มันก็ข้ามได้แล้ว。 พ้นทุกข์ได้ไม่มีตัวเราข้า่าหรือจะไปมีค่า。 สิ้นหลงได้สิ้นหลงสิหลงลง。 ที่นักวิชา。 มันต้องเห็นได้ใจรู้ได้ใจไม่ใช่สัญญา。 จำได้เข้าใจ。 ยาเนี่ยยาคือความรู้จากใจรู้แก่ใจเหมือนดักตาเห็นลูกเนี่ย。 มันต้องตายเห็นรูปตอนนี้เราไม่ได้เห็นมันในใจว่าเนี่ยความเป็นอัตราตัวตนที่เราถือในปัจจุบันขณะที่มีอยู่ในใจเราเนี่ยมันดิ้นตลอดเวลาเลยมันจะทำให้ตั้งแต่เช้ายันข้ามดิ้นมีตัวเราดิมีตัวเราดิ้นตัวเราดิ้นว่าเราจะถือมีตัวเราจะไปเอาอะไรไปได้เลยเป็นอะไรมันเล。 ยกลายเป็นว่านผ่านเป็นสิ่งที่มีอยู่เป็นเมืองเป็นสภาวะเป็นสิ่งที่เหนือสวรรค์。 แล้วก็มีตัวเราเนี่ยจะไปถึงสิ่งนั้นมีจิใจของเราจะไปถึงสิ่งนั้นไปได้สิ่งนั้นไปเป็นสิ่งนั้นมันก็เลยดิ้นเป็นปัญหาอยู่ตลอดเวลาปัญหาคือความดิ้นรนพยาอยากหาหาหนทางทีเดียวที่หาก็เป็นปัญหาและปัญหาเนี่ยกับคำที่ว่าหาและกปตันที่หาเนี่ยหาหนทางมันก็เป็นปัญห。 า。 แห。 ละ。 เมื่อไหร่ปัญหามันเป็นสมุดไทยเป็นเหตุให้เกิดทุกข์เป็นเหตุให้เกิดพติดกับสมบาติเป็นพบเป็นชาติเป็นทุกข์วนเวียนอยู่อย่างนี้ยังมีการหาอยู่ในปัจจุบันก็แสดงว่ามันมีวิชาเป็นตัวผลักดันออกมาคือความไม่รู้ยึดเป็นอัตราตัวตนเป็นตัวเราเป็นของเราและผลักดันให้มีต。 ันดิินออกมาตามความไม่รู้แจ้งในสัจธรรมความจริงว่าไม่รู้แจ้งจะทำความจริงมันก็คือมามันก็เป็นวิชาที่รู้แจ้งแล้วก็มันก็เป็นวิชาแล้วก็เ，ป。 ็นสมาธติ。 ท่านภูเขาวพระแม่อาจารย์ท่านว่า。 มันไม่มีใครไปได้เป็นอะไรหรอกมีแต่หายโง่อย่างเดียว。 ไอโง่อย่างเดียว。 อยากโง่อยู่ให้มันหายโง่นั่นแหละ。 คือคิดวามัน。 คือเคยมี。 คนดูกะละมังให้แล้วเขาก็บอกว่าเราแบบหมายถึงอยู่ดีๆก็ไม่ได้มีความสุขอะไรแล้วก็จะมีน้ำพุสีดำขุดออกมาอยากดีกว่านี้อยากดีกว่านี้เลยเหมือนวันๆไม่มีจะทำอะไรวะ。 ก็พอเหมือนกับเราพอโดนแบบนี้ก็คือก็คือเห็นกริยาติดเหล่านี้มากขึ้นอยู่นะคะหลวงตาความคิดความทุกข์ก็คิดว่าเบาบางลงบ้，า。 งอยู่ค่ะ。 เดี๋ยวมีคนไปมาอีกทีมาช่วยกันประกบกับท่านกับหมอนิเวช่วยกันเอาบอกนั่งผู้หญิงอาจจะเข้าใจผู้หญิงดี。 ผู้ชายไม่ค่อยเข้าใจผู้หญิงเลย。 มาช่วยกันกับประเทศ。 พูดมาจากประสบการณ์ตรงได้ปุก็เป็นแบบนี้มาก่อนแล้วลูกตาก็ว่ามาเรื่อยๆว่ามาเรเลยแล้วแก้ยังไงเห็นยังไงหรือยังไงจากประสบการณ์ตรงที่เพราะว่าตรงนี้โดนหลวงตาว่าดีมากแล้วบ่อยมากเลย。 ว่ายังไงแต่ว่าว่ายังไงเห็นยังไงแล้วลูกตาว่าแล้วเห็นยังไงรู้ไงแล้วแก้มายังไงว่ามายังไงแล้วเราไปทำยังไงโดนจะตาว่าไปทำยังไงภายในจิตแล้วโดนลูกตาว่าไปทำยังไงภายในจิตแล้วโดนลูกวงตาว่าว่าแล้วแก้มายังไงแก้ยังไงจะมาถึงละเอ็ดขึ้นพรุ่งนี้มันละอย่างที่สุดตอ。 นนี้เป็นพี่ใหญ่และมันก็เป็นพี่ใหญ่ของทุกคนแล้ว。 ขออาการน้ำตาของการที่หมอค่ะ。 คือจริงๆนะเห็นคุณหมอบีนั่งอยู่ข้างหลังได้ยิ้มแทบจะ。 จะไม่รู้จะหบยังไงเพราะว่าเหมือนเห็นตัวเองในในคุณหมอดีแบบนี้ว่าคำถามที่คุณหมอบีถามเราตามมาหรือว่าแม้แต่แสดงอาการเวลาฟังที่หมอนิเวศน์อ่ะมันคือตัวเราที่เราจะทำแบบนี้มาก่อนเหมือนกันก็คื。 อว่า。 เวลาเราฟังอ่ะเราฟังคนโดยที่ข้างในใจอ่ะมันหมุนว่าเราต้องทำยังไงเราต้องดูอะไรเพิ่มแล้วเราต้องเข้าใจอะไรทุกครั้งที่เวลาเราฟังจากน้องตาฟังที่หมอฟังคนมาพูดเหมือนคุณหมอพี่ฟังตอนนี้มันก็จะเหมือนมีตัวเราอ่ะแล้วเรา。 ย。 ั。 ง。 ไ。 ง。 ม。 ั。 น。 เ。 ป。 ็。 น。 ความเข้าใจผิดท。 ี。 ่。 ท。 ี。 ่。 ม。 ั。 นจะ。 a c t่นแบบนี้。 ออกมาโดยอัตโนมัติค่ะโดยที่แม้แต่เจ้าตัวเองอ่ะก็ไม่รู้ว่า。 มันยืนพื้นมาจากความรู้สึกว่ามันมีตัวเรา。 ยาอาการที่แสดงตั้งขึ้นมามันมาจากความเชื่อว่ามันมีตัวเราโดยที่การปฏิบัติทั้งหมดของเราที่มันเหมือนมันลงไปไม่ถึงความเชื่อตัวนี้เลยมันเลยกลายเป็นทุกครั้งที่หลวงตาบอกมันจะกลายเป็นวิธีเราต้องไปทำอะไรเพื่อให้เราไปเห็นแบบ。 นั้น。 มันก็จะกลายเป็นวิธีที่ซับซ้อน。 มากขึ้นไปเรื่อยๆ。 ยิ่งเรารู้มากขึ้นวิธีเราจะยิ่งละเอียดแนบเนียนมากขึ้นเรื่อยๆทุกครั้งตาก็จะบอกวามันผิดแต่ว่าเวลาเราเข้าใจสังเกตว่าเราจะดีใจและจะรู้สึกว่าเข้าใจและค่ะน้ำตามันเข้าใจและเข้าใจมากเลยเกแต่พอให้จับไมค์ส่งการบ้านพอเราพูดอธิบายสิ่งที่เราเข้าใจตาก็จะบ。 อ。 กว。 ่า。 ไม่ใช่มันมีตัวเราผู้เข้าใจ。 แล้วเราก็เลยแค่แบบนี้มีตัวเราผู้เข้าใจแสดงว่าเราต้องไปไม่มีตัวเราผู้เข้าใจคือการปฏิบัติมันเลยเป็นวิธีการมาเพื่อแก้ไขวิธีการมาเพื่อแก้ไขแต่ว่าตัวเราที่รอเสวยผลทุกอย่างหรือรอนพพานรอความไม่มีอาการอย่างที่เราไม่อยากได้ยังอยู่ยืน。 พื้น。 ในใจตลอดเวลานะคะ。 ยิ่งปฏิบัติแบบนี้ก็จะเห็นว่าความทุกข์ก็ไม่เคยไม่เคยหายไปจากใจเลยทุกมันเหมือนความทุกข์ลึกๆเรายังรู้สึกว่าเรายังไม่เป็นเรายังไม่ได้ข้างในจะรู้สึกว่าจะพูดเรียกร้องตลอดว่ายังไม่เป็นยังไม่ได้ยังไม่ถึงว่าเหมือนตอนเช้าพี่ตื่นมามันต้องบอ。 กว่า。 เราจะต้องทำยังไงให้เราผ่านเราจะต้องปล่อยตัวไหน。 คือมันเหมือนมันเป็นมันเหมือนมันเป็นวิชาที่มันเหมือนฝังอยู่ในในจิตใต้สำนึกที่ที่มันเหมือนไม่มีอะไรท，ี，่，ส，า，ม，า，ร，ถ，จะ，ล，้，ว，งลงไปไปถึง，ส，ิ。 ่งนี้ค่ะ。 ตอนแรกก็ไม่เข้าใจคือหลวงตาบอก。 หนูวงตาพยายามแก้ไขตรงนี้นานมากคือตั้งแต่ไหนแต่ไรอ่ะแท้จริงแล้วอ่ะความเข้าใจผิดของเราคือความมีตัวเราที่ยึดถือไว้แบบนี้。 หลวงตาก็พยายามจะชี้วามันรู้สึกว่ามีตัวเราที่ถูกหังคุกแล้วตัวเราที่รู้สึกว่ามีตัวถูกขังคุกก็เชื่อจริงๆว่ามีคุกที่ขังเราและเราก็จะต้องแหกคุกออกไปหาความพ้นทุกข์แบบนี้。 คือทุกครั้งที่หลวงตาพูดเราก็รู้สึกว่าเข้าใจค่ะเข้าใจมันไม่มีตัวเราที่อยู่ในคุกแต่เราจะทำยังไงให้เราออกไปจากคุกหรือทำยังไงให้เราไม，่。 มีตัวเรา。 มันก็เลยเป็นการปฏิบัติที่ที่มันเหมือนยิ่งที่ปฏิบัติยิ่งวนนะคะมันวนอยู่ในการแสวงหาวิธีการเพื่อที่จะมาทำให้ตัวเราพ้นไปจากความทุกข์ทุกครั้งมันก็จะไปแต่เส้นทางนี้ไปแต่ทางนี้ตลอด。 แต่ว่าเพิ่งมาเริ่มจะเกตตรงที่ว่า。 ความจริงแล้วอ่ะมันไม่เคยมีตัวเรา。 ต่อให้ทุกขนาดจิตอ่ะมันรู้สึกว่ามีตัวเราอ่ะแต่ความจริงแล้วอ่ะมันไม่มี。 มันเลยเหมือนกับว่าพอมันเริ่มมาสะกิดมุมนี้ปุ๊บเนี่ยมันเหมือนไอ้ตัวก้อนอวิชาที่อยู่ในใจที่เรารู้สึกวามันเป็นก้อนใ，ห。 ญ่อ่ะค่ะ。 มันเหมือนมันมันจะลงไปเอง。 มาจากจางไปจากไหนมาจากทางไปจากความที่เริ่มเห็นอวิชาจริงๆที่ผลักดันให้เราทำทุกสิ่งทุกอย่างมาจากตัวมันนะคะเหมือนมันเริ่มเห็นตัวมันเองเป็นขอ。 งไม่จริง。 เพราะมันเริ่มเห็นตัวมันเองเป็นของไม่จริงวิธีการทั้งหมดที่ถูกผลักดันจากตัวมันน่ะมันเลยไม่มีหรือมีก็มีน้อย。 มันไม่ใช่มีแบบแบบแสวงหาแบบแบบแสวงยาบๆเลยนะคะแต่มันก็มีความพยายามจะรักษาอะไรเล็กๆน้อยๆแต่ว่า。 แม้แต่ความพยายามรักษาเล็กๆน้อยๆก็ไม่ได้มีตัวตนของใครเป็นเจ้าของกิริยาอาการนั้นๆอยู่จริงๆ。 มันเหมือนกับแท้จริงแล้วที่ผ่านมาเราอ่ะ。 เอาอัตราที่เชื่อวามันเป็นอัตราจะไปหาวิธีการเพื่อจะทำอัตราให้เป็นอนัตรา。 แต่เราไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วอ่ะมันแค่รู้ว่าไอ้ความรู้สึกว่าเป็นอัตรานั้นน่ะตัวมันเองน่ะแท้จริงมันไม่ได้มีตัวตนอยู่จริงๆ。 วิธีการที่จะไปทำอะไรมันก็เลยเหมือนจะค่อยๆสงบลงไป。 เพราะว่าทุกกิริยาอาการที่เกิดขึ้นมามันจะถูกเห็นจากใจวามันไม่ได้มีอยู่จริงๆ。 เพราะว่าเราเชื่อพุทธเจ้าจริงๆว่ามันไม่เคยมีอยู่จริงๆ。 แต่มันไม่ใช่การที่เราจะเอาตัวเราอ่ะออกไปพิสูจน์คำสอนพระพุทธเจ้าแต่มันคือการตั้งต้นจากคำสอนของพุทธเจ้าเลยก็คือว่า。 ฉันเห็นมาแล้วว่าความเป็นตัวตนของเราไม่ได้มีอยู่จริงๆ。 เพราะฉะนั้นสิ่งใดที่มันขึ้นมามันก็คือสัจธรรมที่ท่านบอกแล้วคือมันไม่ได้มีอยู่จริงๆ。 มันก็เลยเป็นการปฏิบัติที่พึ่งจะกลับการมาสู่ความจริงของสัจธรรม。 มันจึงค่อยๆสงบลงความทุกข์ในใจมันก็ค่อยๆน้อยลงแต่มันไม่ได้น้อยลงจากอาการเปลี่ยนไปแต่มันน้อยลงจากความทุกข์ที่อยากจะเ，อ，า，ตัวเราพ้นไปจ，า。 กอะไรค่ะ。 มันก็เลยค่อยๆสงบใจมากขึ้นเย็นใจมากขึ้นจากการที่ไม่ได้โหยหาสิ่งที่จะต้องไปถึง。 สิ่งที่จะต้องไปเป็น。 เพราะว่าสิ่งที่กำลังขึ้นมาไม่ได้มีตัวตนของเราอยู่ในนี้จริงๆ。 มันก็จะค่อยๆสงบลงไปเอง。 จากพระธรรม。 อย่างนั้นนะคะก็เลยไม่รู้ว่า。 แชร์ประสบการณ์ให้หมอสะท้อนตัวเองได้ไหมนะคะแต่ว่า。 ใจที่ที่ปฏิบัติน่ะมันก็เห็นวามันผิดแต่ตรงนี้มันผิดเพราะมุมนี้จริงๆค่ะ。 ก็พอฟังแม่ปูพูดเนี่ย。 มันเหมือนกับ。 เขาเรียกว่าอะไรอ่ะ。 สิ่งที่เป็นณปัจจุบันน่ะมันมีรากที่เราไม่ได้ไปแตะมันแต่ว่าสิ่งที่เป็นณปัจจุบันน่ะมันเป็นลูกหลานเลยแล้วเราก็มัวแต่ยุ่งวุ่นวายกับสิ่，ง。 เหล่านี้。 โดยคิดว่า。 พอจัดการทุกอย่างยยเดี๋ยวแม่มันจะตายเอง。 เสร็จแล้วพอ。 แต่มันก็ไม่รู้ตัวเลยค่ะแล้วก็ฟังไม่พูดก็คือลูกหลานมันเนี่ยที่มันแสดงออกทั้งหมดนะเพราะว่าแม่มันยังอยู่。 แต่ว่าจริงๆแล้วอ่ะ。 สัทำบอกไว้อยู่แล้วว่าแม่มันไม่มี。