我想要藉此机会来分享一下最近的修行体验。这段时间，我依照听来的佛法进行实践，对每个念头生起的因果关系有了更深的理解。 比如，当内心平静时，就能更清晰地看到心中的“疯婆子”（烦恼）。 这个“疯婆子”就像脑海中那些相互矛盾、争吵不休的想法。 这就像我们在学习当下的实相，并接受它的本来面目，不再像过去那样逃避或试图压制。现在，我可以与它共处，把它看作是正常的一部分，并在每个当下学习。 即使“疯婆子”依然存在，我也更能觉察到它。 一旦它意识到自己被觉察，它又会去执着于那个觉知本身。 当内心平静时，这一点会非常明显。 即使是在诵经的时候，就像师父发照片给我的时候一样，当我看完视频，那份平静猛然袭来，然后内心就会抱怨：“为什么师父看起来如此平静、自然？为什么我不能平静？” 然后又会想：“那我该怎么办呢？” 内心就在不停地抱怨。 但我也同时看到，那个抱怨的念头存在，而平静也同样存在，它们是不同的部分。 我们就在每个当下学习。 不必去想需要学习什么，而是要从实相中学习，从与我们本就同在的自然中学习。 平静存在，念头的生起、波动、变化也同样存在。 那我们学习什么呢？学习到“心”就是平静。 而除了心之外，一切都是念头的生起、波动和变化。 平静不是通过努力去创造出来的，而是心的本来面目。 这种本来的自然，是无为的，是不生不灭的，是涅槃的自然，是平静的本性。 它是本来的自然，是纯净的本性，你可以用任何词语来形容它，它是不生不灭、不造作的。 它是平静、纯洁的。 没有人能使它变得平静，它之所以平静，是因为那是它本来的样子。 而在平静之中，也存在着念头的生起。 它们生生灭灭。 心是本来的自然，不生不灭，没有心识，没有任何形状。 念头的生灭就发生在从未止息的心之中。 没有人（是这些念头的主人）。 而且念头的生灭中并没有真实的“我”，因为它生灭不定，所以没有恒常不变的自我。 而那不生不灭、无所显现的，它已经表明了没有任何东西显现，当然也不会有自我存在。 在有生灭的造作中，没有恒常不变的自我，因为它一直在消逝。 这个不生不灭的自然，就是无为的本性，它没有任何显现，自然也就没有“我”的存在。 它会明白这个真理，学习这个真理，那就是： 心是本来的自然，没有任何显现，它不会感到痛苦，也没有受苦者。 心不会感到痛苦。 我们所感觉到的，那个会痛苦的“我”，那个会执取的“我”，那个试图不执取的“我”，都是生灭变化的。 那个试图不执着的“我”，那个执着的“我”，那个不执着的“我”，那个想要帮助自己不执着的“我”，那个想要努力帮助心变得纯净、不执着的“我”，这些都是生灭变化的。 它们不是真实的“我”， 看到的是，这个“我”是生灭的。 （师父说：）它很简单，但当解释时，你们不明白。 我也不知道为什么不明白，明明自然就是这样： 只有生灭变化的事物，在不生不灭的自然中生灭。 自然就只有这些，但那个不明白的，我不知道它不明白什么。 自然就是这样。 无论是我们身体的外部还是内部，都只有两种自然： 生灭变化的（造作），和不生不灭、不依赖任何条件的（无为）。 自然就是这些，没有第三个“我”。 造作是一个，无为是两个，没有“我”是三个。“我”的那个存在，是造作。 “我”的存在，那个“我”，那个“我的”，无论是“我这样”、“我那样”、“我这样”等等，一切都是造作，都属于造作的范畴。 当“我”的存在、“我的”存在，就像它们加入了造作的阵营，而且它们是生灭变化的，所以最终还是只有两样： 生灭变化的自然，必然在不生不灭的自然中生灭。 痛苦的自然，是生灭变化的自然。 从痛苦中解脱的自然，是不生不灭、没有任何显现的自然，我们假名为“心”。 在我们的身体、思想、内心之中，那个被称为“心”的自然，是不生不灭、没有痛苦的。 它一直都在。 而那生灭变化的自然，是不稳定的、痛苦的、无我的。 它就是痛苦的自然。 我们不必努力去达到那个不生不灭的自然，因为“我”是生灭变化的自然。 让生灭变化的自然，保持它生灭变化的本性，不生不灭的自然，就保持它不生不灭的本性。 但那个不生不灭的自然，它本身就具备觉知，它知道什么呢？ 它知道，除了它自身这个不生不灭的自然之外，其他一切都是生灭变化的。 只有唯一一个，就是那个不生不灭的法， 和生灭变化的自然。 我不觉得这有多复杂或多困难。 但我无法理解……不理解什么？不明白什么？ 既然自然就是这些，我们就需要具体地谈谈每个人不明白的地方。 自然就是这些。 今天我要讲万佛节。 （要讲的）就从这里开始。 这里非常重要。 万佛节是佛陀制定的日子，在这一天，有1250位弟子不约而同地聚集在一起。 每一个佛陀的时代都会有万佛节，在每一位佛陀的时代，不约而同聚集在一起的弟子人数可能不相同，但通常是1250人。 这些弟子都是佛陀亲自剃度，亲自授予比丘戒的（Ehi Bhikkhu Upasampada）。 他们都是证悟阿罗汉果位的圣者。 （佛陀）制定了很多戒律。 总而言之，核心的教义是：无论有多少佛陀降临，都要遵循相同的原则，也就是在弘扬佛法、传播佛法时，要做到： 1. 止恶， 2. 行善， 3. 让自己的心从痛苦中解脱出来。 （总共）三点。 每一位佛陀都会制定这样的戒律。 也就是 1. 止恶， 2. 行善， 3. 帮助修行者证悟真理， 断除执着，得到解脱。 这就是三点。 关于止恶，我们都明白。 我们作为修行者，就是要不断地努力止恶。 关于行善，我们也在不断地努力。 通过布施、持戒和禅修来行善。 我们现在已经到了最高层次的舍弃烦恼的阶段。 已经到了第三点，也就是让自己的心从痛苦中解脱出来。 已经在按照佛陀的教导来修行了。 我们都心知肚明，所以无需在此过多赘述。 就像（提问者）所说的。 因为……师父觉得很简单。 但当教导的时候，听者觉得困难，问题就在这里。 当（师父）作为一名数学老师，教数学时…… 哪里难？数学…… （师父）曾经是数学、科学、几何老师…… 那些…… 不到一小时就结束了…… 没问题…… 并不难…… 但听者（觉得）难…… （师父）也搞不明白…… 觉得…… 很容易啊…… 造作的自然，和无为的自然…… 就这些…… 没有恒常的自我、 “我”或“我的”…… 没有…… 无为的自然，就是不生不灭的…… 自然。 永恒的自然不存在…… 无为的自然，一无所有…… 既然一无所有，自然就没有自我…… 没有…… 没有超出无为自然的存在，没有多余的“我”。 “我”的存在， “我的”存在，（属于）造作的自然…… 它不可能变成无为的自然，因为（无为）是没有任何显现的。 “我”的、 显现的存在，它是属于造作一方的自然，它会出生、死亡、消散，最终什么也不留下…… 我们已经看到了…… 就让造作过去吧，让造作生灭吧。 （让）心（提问者）也让（心）生灭吧，不与它纠缠，就是这样。 这样心就不会痛苦…… 深入到细节…… 细节…… （提问者）所说的一切，都很好，都正确。 只是…… 一直以来都理解错了，而且一直错下去。 但现在你所说的，已经有了很大的改变。 但可能还需要在细节上做一些补充。 但真相是： 造作一直在那个生灭变化的自然中生灭，一如既往。 只是对细节的理解…… 还需要更深入的理解…… 需要更多的审视和思考…… 过去，我们总是执着于自我， 无论是对外部还是内部的执着，这都是个问题。 我们开始看到，并如实地看到，自我的本性真的是痛苦的。 看到执着的过患，我们才放下，最终才能看到真正的自然。 开始从执着中解脱，我们才开始看到真正的自然（就是）： 造作只是生灭的造作，（而）真正的自然是不生不灭的…… 现在…… 现在，我们不再认为，有“人”在努力看到造作在不生不灭的自然中生灭， 然后在心中暗自盘算： 当我们（看到）造作在不生不灭的自然中生灭，我们就会…… 我们就会…… 我们就会如何如何， 我们就能得到涅槃，我们就会空性，我们就会…… 我们就会这样那样，我们的心就会空性，我们的心就能得到涅槃。 这种理解是有偏差的…… 我们的内心仍然错误地立着一个标杆…… 你承认、 述说，你都明白，也同意， 但是你没有看到的是，我们立了一个标杆： 我们看到了这样，我们就能得到涅槃…… 我们就能从痛苦中解脱，我们就能（不）执着，我们就能空性。 我们没有看到的是，那个“我们将会…… 我们将会……” 的想法，就是一个造作， 它是在不灭的自然中生灭变化的自然。 我们没有看到，我们试图用“我们”去看到、 去了解…… 我们仍然期待，当我们像师父所教导的那样清晰地了解后，我们就能得到涅槃…… 内心深处就是这样想的。 这就像最初的错误在于： 原本它已经区分出造作和无为，但又多出一个“我” 这个多余的部分…… 它试图不成为造作，又想成为无为。 这样，它就在两个方面都犯了错…… 试图不成为造作，想要变成无为…… 它试图保持一种中间状态，因为它知道，去往任何一方都不对， 所以它试图保持在中立的位置…… 这样也不是全部的真相。 后来明白了（执着），所以很痛苦…… 试图执着于无为，也就是不生不灭， 也是痛苦的。 所以我们就理解（错误）了，做了我们称之为“无有爱”的事，也就是既不执着造作，也不执着无为， 试图通过保持中立来保护自己， 既不倾向于造作，也不倾向于无为…… 当我们（必须要） 师父教导关于“不休息、 不精进”时，我们就会看到： 不休息，就是当烦恼升起，我们顺着烦恼流走。 从最细微的无明开始，它会移动，然后其他的烦恼就会慢慢地涌现出来。 所以我们看到，它是从我们没有意识到的、 细微的无明开始的…… 执着于空虚、通透、轻盈和细微的舒适…… 它会不断地刺激烦恼升起， 它会在我们不知不觉中侵入…… 其他的烦恼会接踵而来…… 而精进，也就是用自我去精进…… 就会更痛苦， 就会被（烦恼）填满。 这两方面都是如此…… 所以我们就明白了， 我们被吓坏了。 但正如师父所说，仍然立着一个标杆： 如果我们不走向任何一方，那还是会有一个“我们”存在…… 不成为任何一方， 然后有一个“我” 不会（涅槃）等等…… “我”将会涅槃，“（提问者）我”那个“我们”，我们（心）会成为（那个） 做出行动的人，然后我们就能（涅槃）。 我们…… 我们需要看到，“我们”是造作，我们（保护）维持中立（也是）造作（会）消灭， 所以就让（它）消失吧…… 我们…… 我们就放过我们自己…… 不要…… 不要执着于它…… 今天明白了吗？ 明白了对吧…… 要经常观察它…… 那个去观察的念头也是（造作）…… 那我们该怎么办？…… 什么都做不了…… 不看到也不行，看到了想做什么也做不了。 看到（我们）想要期待什么也不行，看到（它们）都是造作…… 都在心中那个不生不灭的自然中生灭…… 没有了， 没有…… 没有“我们”是什么，没有“我们”不是什么。 只有当有“我”存在、有“我的”存在的感受时，它就会想要…… 知识、 理解和那种震撼的感觉…… 标准…… 现在要（想要）的是，心…… 它是（会）消灭的造作…… 即使是那些理解，那些觉悟，直到引发了全身心的震撼，那也是（会）消灭的造作…… 什么都没有，（即使）一丝一毫，是“我们”或“我们的”，没有…… 哪怕是觉悟，直到奇妙到引发了全身心的震撼， 震撼到一切都消失殆尽， 也没有什么可以称之为奇迹的，如果（仍然）执着…… 有了执着，就没有什么奇迹可言…… 如果不执着于任何事物，即使是有如此奇妙的体验，也仍然不执着，那才是真正的奇迹…… 奇妙到如此程度，你却仍然不执着， 这才是真正的了不起…… 奇妙到如此程度，它仍然不执着，这才是真正的人中龙凤…… 不执着，即使奇妙到了极点（也仍然）不执着， 这才是最了不起的人…… 也就是超越凡人的人…… 他被称为“圣者”…… 这就是为什么佛陀对巴希亚说： 看到就只是看到，听到就只是听到，觉知就只是觉知，觉悟就只是觉悟…… 无论觉悟…… 到何种程度，多么完美无瑕，都只是觉悟…… 没有什么（奇妙）到可以让我们去执着…… 执着于奇妙，就等于不奇妙…… 觉悟到如此奇妙的程度，却仍然不执着于这种觉悟…… 奇妙到如此程度，却仍然不执着，你就是最了不起的人…… 拥有智慧解脱，当下觉悟，却不执着于智慧解脱…… 有了当下奇妙的体验，却不执着于这种奇妙，你就是最了不起的人…… 被称为“圣者”…… 圣人与凡人的区别就在这里…… 没有什么值得或应该去执着的东西， 一无所有…… 没有什么可以拿来当做真正的 “我们”或“我们的”…… 你就是最了不起的人…… 因为一切都是…… 自然的，是自然的真相，而不是我们自己的真相…… 一切都是自然的真相…… 造作…… 凡是造作的，凡是生起的， 终将消逝…… 这就是自然的真理。 凡是生起的…… 最终（都）会消逝…… 凡是不生起的，就不会消逝…… 自然就是如此简单…… 这就是真相，是自然的真理…… 凡是生起的，终将消逝，我们所认为的恒常的自我，恒常的 “我” 和“我的”， 并不真实存在， 因为“我们”的身体、 思想、 感官、 知觉、 意志和意识， 都是生灭变化的， 都是生起的事物， 凡是生起的事物，都是无常的…… 因此没有恒常不变的“我”， 没有恒常的自我， “我们”的自我根本不存在， 因此没有需要被摧毁的自我…… 因为…… 恒常不变的事物并不存在，恒常不变的自我也就不存在…… 凡是生起的，凡是存在的事物， 终将消逝，这就是真理…… 没有人能够推翻这个真理。 每一位佛陀都发现了这个真理， 并证悟成佛…… 然后把所证悟的真理传授给…… 众生，使他们也能证悟…… 这被称为依教证悟，成为阿罗汉圣弟子…… 他们证悟的真理与佛陀相同， 只是依循佛陀的教导而证悟…… 依循（真理）：凡是生起的，都会消逝…… 凡是存在的事物，都会回归于虚无， 这就是真理…… 凡是不生起的，就不会消逝， 凡是不存在的，也就不需要回归于（虚无）， 因为它一开始就不存在…… 凡是生起的，凡是存在的事物， 终将消逝。恒常不变的自我， 我们认为是真实恒常的“我”和“我的”，根本不存在…… 根本不存在…… 即使是一丁点儿都没有，没有可以抓住、可以执取的实在内核。 无论是身体还是心灵，身体、心灵都没有任何东西可以作为实在的内核，可以作为自我，没有。 不要说没有自我，或者说自我需要被摧毁，没有谁需要去摧毁自我…… 从不生不灭的自然，没有任何显现的自然来看，它已经一无所有了， 自然也就没有自我，没有众生、个体、你我他了…… 自然就是这些…… 真相，自然的真相就只有这些。 每一位佛陀所发现的也仅此而已。 一切行皆无常，一切行皆苦，一切法无我…… 所有事物…… 都没有什么是我，不应该执着，误以为那是我们、我们的自我、属于我们的…… 八万四千法门，《三藏经》全部都概括在这里， 这就是最高的教义…… 他们说…… 自然是直截了当的，很简单，一点也不复杂，就只有这些…… 师父观察到，无论是（提问者），还是其他的弟子，师父都看到： 自然只有两种，凡是生起的，终将消逝，凡是不生起的，就不会消逝…… 而恒常不变的自我不存在， 恒常不变的自我，我们认为是“我们”和“我们的”恒常不变的自我，不存在。 但是“我们”和修行者，又多出了什么呢？ 多出了： 有生灭变化的事物…… 在不生不灭的事物中生灭，但是我们又多了一个认为“我们”不是生灭的事物，而且“我们”也不是不生不灭的事物…… 然后 “我们”又是什么呢？…… “我们”的存在， 我们的身体， 我们的思想， 我们的心， 不是生灭的事物， 也不是不生不灭的事物。“我们”是什么呢？ 其实就是“我们”， 就是“我们的”， 就是某种东西。 我们的修行（中），就多了一个 “我们”， 我们不要成为任何事物，不要成为（生灭变化）的造作， 我们不要成为（不生不灭）的无为， 但我们要成为（解脱）的圣人， 我们要成为阿罗汉…… 然后会怎么样呢？…… 这是愚痴和（错误的）知识一起显现（如同）双胞胎…… 非常清楚， 我没有什么可以责备的…… 是的…… 最终，一切都归于虚无， 万法皆空…… （提问者）你想成为虚无吗？ 过去…… 过去就是我们， 过去的（提问者）想要成为虚无吗？ 想去成为虚无吗？ （提问者）不想成为“有”。 （提问者）不想成为“有”。 试图阻止一切方法， 不让自己成为“有”， 不成为造作， （提问者）想要成为虚无…… （提问者）想要去…… 去往虚无。 如果（提问者）成为虚无，那还会有 “我们”成为虚无吗？ 对吗？ 从未有（提问者）…… （提问者）说，（提问者）不想成为造作。 （提问者）不想成为生灭的造作。 （提问者）想要成为无为， 也就是不生不灭的自然。 （提问者）想要成为一个在自然中没有任何显现的自然， 在显现的自然中，（提问者）然后会如何成为一个没有显现的自然呢？ 我们深思熟虑，我们一直以一种（错误）的知识来进行愚蠢的实践…… 仅此而已，没什么大不了的。 愚蠢就像（人们）所说的，在教导自己的父母和师长…… 始终是愚蠢， 就是这样…… 这不是说有“我们”就不好，没有“我们”就不好， 因为没有真正的 “我们”， “我们”才是生灭的造作…… 佛陀宣说了真理，然后来告诉我们，就是这样…… 这样（有些人会说）很高兴通过记忆（来学习）…… 这太容易了…… 我想要（获得）更多， 我们不知道（它）有多难…… 一旦明白了，要教导（他人）就很难了…… 就像过去教数学…… 一年才能学完的数学，不到一个小时就学完了…… 把佛陀所教导的一切， 全部都（归总）到（师父）这里来继续教导，最终都归总到一个念头中…… 不用再去寻找不生不灭的自然， 因为每一个当下都是生灭变化， 而且没有谁执着于那个生灭变化，不用再追问什么是生灭变化的自然了，因为一切都会自然地生灭变化，因为心知道一切都可以生灭，一切都能生灭…… 不是我们试图去寻找不生不灭的事物…… 这么说吧…… 他们说： 真正的真理是沉默的。 真正的真理是沉默的，思考的、造作的、波动的、 变化的事物 怎么会真实呢？ 能说出口的事物是不真实的， 也就是会生灭的造作。 真正的真理是唯一的，是沉默的…… 真正的真理是沉默的，那些会思考的，会造作的，会变化的，会波动的事物，会说话的事物，会移动的事物，都会消逝，都不是真实的…… 修行的方法…… 不是说…… 要去追寻真正的、沉默的真理。 我们想要得到真正的、沉默的真理…… 但不是说，那我们该如何才能成为（沉默）的呢？ 我们该如何才能沉默？我们该如何才能成为真正的真理？ 如何才能让我们的心成为真正的真理？ 我们该如何才能沉默？ 其实，我们天生就是沉默的，心是天生就沉默的…… 只是要知道，世界上、寺院里的众生…… 都是能说话的…… 而只有我们，是说不出话的， 是沉默的…… 只有我们是沉默的， 是天生就沉默的…… 只是知道，世界上、宇宙中的所有人，所有的灵魂，在无尽的宇宙中，世界中，都是不真实的， 都是生灭变化的…… 我们并不是指我们的“我们”， 而是“心”，并不是指“我们的”心， 而是假名为“心”的自然。 它只有一个，就是那个不生不灭的事物，我们称之为沉默， 沉默的心是唯一的， 我们称之为唯一的（觉知者）， 而生灭的是不沉默的…… 只有心，也就是“心”，或者可以比喻为“我们”，但这里的“我们”不是指我们自己，而是指代词， 指代“我们”这个代词， 就必然是沉默的…… 是沉默的…… 我们只需要知道，世界上、宇宙中的每一个人，每一个灵魂，他们都不是沉默的…… 只有我们是沉默的…… 只有 “我们” 是沉默的。 当心，它作为一个具有觉知力的元素，它认识到自己是沉默的，心就在我们里面，就在我们的心中，没有去其他地方寻找， 心作为一个具有觉知力的元素， 它知道它是唯一一个沉默的， 没有任何显现， 没有形象， 没有象征， 没有任何生灭的显现， 它是唯一一个沉默的…… 现在，当它是唯一一个沉默的…… 它需要不断地告诉自己：我是沉默的，我是沉默的。 所有的造作， 那些属于造作的事物，我们是沉默的， 我们的心是沉默的，我们是沉默的， 其他人都属于造作， 我们要记住，我们的心是沉默的，我们的心是沉默的，否则我们会不小心也变成能说话的人，我们是沉默的，否则我们会不小心也变成能说话的人…… 我们必须说，我们是沉默的，我们想要成为沉默的，我们保持着沉默，否则我们会一不小心，就变成…… 变成能说话的人…… 这样可以吗？ 自然…… 心是天生沉默的，也是不朽的…… 心是沉默且不朽的，它始终是（沉默）的，它需要努力使自己保持沉默吗？…… 仔细听我（所）说，我说的像是玩笑，但它很重要， 它和现在有关…… 心是沉默的，就像天生就是沉默的人一样，它需要不断地…… 我想成为一个沉默的人，怎样才能成为一个沉默的人？ 我想要成为一个沉默的人！ 心会发出这样的抱怨吗？…… 它会抱怨，心会抱怨说： 我想要成为沉默的， 想要成为沉默的心，如何才能成为沉默的心呢？ 如果心要抱怨（且）能说话，它会这样说吗？…… 不，它不会这样说。 因为什么呢？…… 因为它生来就是如此，而且它知道，它生来就是如此…… 心的核心是一个（有）觉知的（元素），知道（还是）不知道它是天生就沉默的呢？它知道什么呢？ 只是知道它是（天生就）沉默的， 不需要知道任何其他的事，只需要知道它是（天生就）沉默的。 因此它不需要不断地试图熄灭（想要）说话、（想要）说话、（想要）说话的念头： 否则你会说话，我就会失去沉默…… （想要）说话、（想要）说话， 试图熄灭心中的念头，心中的造作： 因为…… 不要思考和造作， 不要思考和造作，否则我的心就无法保持沉默了。 不要思考和造作，否则（我）的心就会（不）沉默。 试图熄灭自己心中的想法和造作， 害怕自己的心无法保持沉默， 那会怎么样呢？…… 它不会是这样，因为一个天生就沉默的人，生来就是沉默的，他不会像别人那样， 就像自己心中的感受， 就像其他人那样，他们能说话， 然后试图告诉自己心中所感受的， 他会试图告诉别人： 你们别说话， 否则我会迷失，也像你们一样变成能说话的人， 你们别说话哦，否则我就会迷失， 像你们一样变成能说话的人…… 沉默的心，沉默的人， 会做这些事吗？它不会这样做。 因为它知道，自己天生就是沉默的…… 如果将此进行对比，就能明白你们是如何修行的…… 你们一会儿要去试图熄灭念头， 一会儿又要努力保持心沉默， 不想有生灭变化，不想造作， 想要（心）跳跃到另一边， 成为不生不灭的无为， 我们既不想成为生灭变化的那一边， 又试图将自己从造作中拉出来， 将我们自己跳跃过河，来到无为的这一边， 然后把造作推到河的另一边， 然后它又想进来， 它又想进来了！ 新的一轮（烦恼）又来了！ 已经进来了！ 现在心是空虚的吗？来问（是否）心是空虚的了。 这是什么？ 它是一种（造作）， 它不是沉默的（心）。 想想看， 对比一下， 如果有一个人总是能说话， 肯定（会有）新的一轮（烦恼）。 现在又偷偷地溜进来了…… （你）沉默了吗？…… 我想（让寺院）里只有一个人…… 因为能说话的人都消失了！ 突然…… （新的烦恼）就又溜了进来…… 现在…… 现在（你）沉默了吗？又来问（我们）？…… 会（有）疯子来问吗？…… 只有疯子（会）走来走去然后（问）： …了吗？…… 那些沉默的人不会（问）， 那些不能说话的人…… 心啊，沉默的心说不出话， 但这并不意味着（它）无法波动， 无法变化， （那个人）， 总是来问“现在沉默了吗” 的人， 他的本性就是造作， 他的本性就是疯狂…… 只是不想沉默…… 对吗？ 看看这（新的烦恼又）来了。 他又来了， 来问…… 你能看出来吗？ 哪里是愚蠢的，哪里是聪明的？ 我并没有（说）你愚蠢， 而是说你的知识…… 也就是没能如实地认识（自己的）心，不明白，没看到。 看看…… 这并不难，但如果没有仔细思考， 你的修行就错了。 自然没有疯狂的一面， 只有沉默的一面。 疯狂就是它会思考、会造作， 会波动， 会变化， 这就是造作的本性， 而不是不（具有）波动和变化的本性。 自然就只有两面： 疯狂与沉默…… 疯狂是造作的本性， 沉默是无为的本性。 就是这样…… 疯狂与沉默…… 自然就存在于一起，就在我们的心中，疯狂与沉默…… 造作就在心中生灭…… 造作就是疯狂的本性， 而心是无法疯狂（的）。 造作消失了， 心也不会随着消失…… 它不像地下的电流， 它只会在我们心中生灭， 但它并不存在于心的实质中， 因为心没有实质…… 它没有 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ ----- กลับขอโอกาสลงการแล้วค่ะก็ช่วงนี้ก็ที่ฝึกปฏิบัติตามที่ได้ฟังฝ่ายด้วยนะคะก็เหมือนกับมันเข้าใจเรื่องของเหตุและผลมากขึ้นของการเกิดแต่ละขนาดจิตขนาดจิอย่างเหมือนตอนว่าก็ในช่วงที่มันสงบที่มันก็เห็นอีบ้ามากขึ้นที่。 มันพูดสวนจริงก็ทะเลาะกันเองอย่างนี้ค่ะ。 มันก็เหมือนกับมันได้ศึกษาความจริงในปัจจุบันแล้วก็ยอมรับ。 ตามความเป็นจริงของมันไม่จากเดิมที่มันเคย。 หนีบ้างพักใสบ้างอะไรยก็อยู่กับมันนะก็เห็นมันเป็นปกติมากขึ้นค่ะก็เรียนรู้แต่ละขนาดจิไปคือลงมันก็ยังมีอยู่ก็มันก็รู้ทันขึ้นแล้วมันก็ตัวอีบ้ามันก็จะเหมือนพอมันรู้มันก็ไปยึดรู้อีกอย่างนี้แล้。 วค่ะ。 ตอนที่มันสงบมันจะเห็นชัดเมื่อเลยอยู่แม้แต่สวดมนต์เนี่ยแบบที่มันบ่นเหมือนตอนที่หลวงตาส่งรูปมาให้เลยมันดูวีดีโอมันความสงบมันมากระแทกแล้วมันบ่นหลวงตาทำไมทำไมสงบมันเหมือนดูแบบเป็นธรรมชาติจังแต่ทำไมเราไม่สงบอะไรมันก็แล้วจะทำยังไงล่ะมันคือมันพูดบ่นอยู。 ่ข้างในได้เลยแต่มันเห็นเอามันตัวที่มันบ่นก็มีอยู่แต่ความสงบมันก็มีอยู่มันคนละส่วนกันอย่างนี้。 มันก็เรียนรู้ไปแต่ละขนาดจิต。 นิต้องไม่ต้องเรียนรู้ว่าเรียนรู้จริงๆรู้เรียกจากมันจริงๆ。 ธรรมชาติเป็นเพื่อนอย่างนั้นอยู่แล้ว。 ความสงบมีอยู่ความปรุงแต่งความกระเพื่อมความไหวตัวมีอยู่。 เรียนรู้อะไรเรียนรู้ใจเป็นความสงบ。 แล้วก็นอกจากใจแล้วทุกอย่างความปรแต่งความก็เพื่อนก็ไหวตัว。 ความสงบไม่ได้ไปทำให้สงบสงบเป็นธรรมชาติเดิม。 ธรรมชาติที่เป็นพิสังขารธรรมชาติที่เป็นอสังาตุอสังธรรม。 นพพานธาตุชตาธมันเป็นธรรมชาติของความสงบโดยธรรมชาติ。 ธรรมชาติเดิมธรรมชาติที่บริสุทธิ์เดิมจะเรียกว่าอะไรก็ได้คือธรรมชาติที่มันไม่ไม่เกิดไม่ดับให้ผมุงแต่ง。 มันเป็นธรรมชาติที่ความสงบบริสุทธิ์。 ไม่มีใครไปทำนะให้มันสงบได้มันเป็นความสงบเพราะวามันเป็นธรรมชาติเดิม。 ส่วนที่ในความสุมีความปรุงแสง。 ก็พูดแต่มันก็เป็นก็พูดแต่ไปเกิดดับๆไป。 ใจใจที่เป็นธรรมชาติเดิมที่มันไม่เกิดไม่ดับไม่มีไม่มีดวงจิตดวงใจไม่มีรูปลักษณ์อะไร。 เป็นธรรมชาติเดิมความแตมันก็ดับอยู่ในใจที่เป็นธรรมชาติไม่เคยดับนั่นแหละ。 แดง。 ก็ไม่มีใคร。 แล้วก็พูดแตก็ไม่มีไม่มีตัวตนของเราที่แจ้งอยู่จริงเพราะชื่อหมดแล้วก็เกิดดับมันก็เลยไม่มีตัวตนคงที่กว่าไม่พูดแต่่งไม่เกิดไปดับไม่มีอะไรมันก็ชื่อบอกแล้วว่าไม่มีอะไรปรากฏมันจะไม่มีตัวตนอยู่แล้วในสังขารที่เป็นคนแตเกิดดับมันยังไม่มีไม่มีตัวตนไม่มีตัวเ。 ราที่คงที่แน่นอนเพราะวามันดับตลอดเวลา。 ธรรมชาติที่ไม่เกิดไม่ดับที่เป็นพิสังขารหรืออสังตธรรมธาสมันก็เป็นธรรมชาติที่ไม่มีอะไรปรากฏย่อมไม่มีตัวเราอยู่แล้ว。 มันจะรู้ความจริงอันนี้เรียนรู้ความจริงอันนี้ว่าใจธรรมชาติไม่ปรากฏใจที่เป็นธรรมชาติไปปรากฏในมันเป็นท，ุ，ก，ข，์，ก，ับอะไรไม่ได้ไ，ม，่，มี。 ผู้ถูก。 ใจมันทุกข์อะไรไม่ได้。 ที่ที่รู้สึกว่ามีมีตัวเราเป็นเป็นทุกข์เป็นทุกข์ตัวเราเป็นทุกข์ตัวเรายึดยึดนี่ตัวเราพยายามจะทำให้ไม่ยึดอะไรมันเป็นที่เกิดดับตัวเราที่พยายามจะทำให้ไม่ยึดอะไรตัวเราที่ยึดตัวเรายึดยึดนี่ตัวเราไม่ยึดตัวเราจะช่วยตัวเราไม่ยึดตัวเราจะไปช่วยพยายามช่วยใจเ。 ราบริสุทธิ์ไม่ใจเราไม่แตอะไรในพรนี้มันเป็นดับ。 มันไม่ได้เป็นตัวเราเห็นว่าเราเนี่ยเป็นสิ่งเกิดดับ。 รองเท้าวงตาวามันง่ายแต่เวลาพออธิบาย。 พวกท่านไม่เข้าใจเราก็ไม่ทราบเหมือนกันวามันทำไมถึงไม่เข้าใจว่าธรรมชาติมันก็มีแค่นี้ว่ามีแต่เกิดดับเกิดดับอยู่ในธรรชาติไม่เกิดดับธรรมชาติมีแค่นี้เองแต่ไอ้ตัวที่ไม่เข้าใจไม่ทราบไม่เข้าใจ。 อะไร。 ธรรมชาติก็มีแค่นี้ถ้าภายนอกร่างกายเรากับภาในร่างกายเรามันก็มีธรรมชาติอยู่แค่สองสี่ต่อประเภทคือธรรมชาติที่เกิดระดับเดียวกับสังขารธรรมชาติที่ไม่อาจเกิดดับได้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเหตุไปจแตเรียกพี่สังขารหรืออสังธรรมธรรมชาติแค่นี้ไม่มีไม่มีตัวเราอีกหนึ่ง。 เป็นสาม。 สังหารเป็นหนึ่งวิสังขารเป็นสองและไม่มีตัวเราเป็นสามไม่มีตัวความเป็นตัวเราเป็นสังขาร。 ความเป็นตัวเราอ่ะเป็นตัวเราเป็นของของเราเราอย่างนั้นเราอย่างนี้เราอย่างนี้เราอย่างนี้อะไรก็ตาม。 สังขารธรรมชาติฝ่ายสังขารเมื่อความเป็นตัวเราเป็นของเรามันเหมือนกับวามันไปรวมอยู่กับธรรมชาติฝ่ายสังขารแล้วมันเป็นที่เกิดดับแล้วมันก็เลยกลายเป็นสองอยู่ดีก็คือธรรมชาติที่เกิดดับย่อมเกิดดับอยู่ในธรรมชาติไม่เกิดดับธรรมชาติที่เป็นทุกข์คือธรรมชาติที่เกิ。 ดระดับธรรมชาติที่พ้นจากความทุกข์คือธรรมชาติที่ไม่เกิดดับไม่ปรากฏอะไรที่สมุดภาษเรียกใจในร่างกายในจิตใจของเรา。 ในตัวเราเนี่ยคือธรรมชาติที่เรียกว่าจัยธรรมชาติไม่เกิดดับต่างชาติที่ไม่ถูกข。 มันมีอยู่แล้วส่วนใดธรรมชาติที่เกิดระดับเป็นธรรมชาติ。 ไม่เที่ยงเป็นทุกข์ไปหน้าตามันเป็นธรรมชาติที่เป็นทุกข์。 ธรรมชาติที่ไม่พ้นจากทุกข์ได้ก็คือธรรมชาติที่ไม่เกิดดับ。 มันก็ไม่ใช่ว่าตัวเราอ่ะจะต้องไปถึงธรรมชาติไม่เกิดระดับเพราะตัวเราเป็นธรรมชาติที่เกิดระดับแล้วก็ปล่อยให้ธรรมชาติที่เกิดดับมันเป็นธรรมชาติเกิดดับธรรมชาติที่ไม่เกิดดับก็เป็นธรรมชาติไม่เกิดระดับแต่ธรรมชาติไม่เกิดดับเนี่ยธรรมชาติที่มีความรู้อยู่ในตัว。 มันเองมันรู้อะไรก็รู้วามันในธรรมชาติไม่เกิดดับอย่างอื่นอ่ะเป็นธรรมชาติเกิดดับเลยมันหนึ่งเดียวเท่านั้นธรรมที่ธรรมชาติไม่เกิดดับธรรมชาติเกิดดับ。 เราไม่เห็นอะไรวามัน。 มันซับซ้อนหรือวามันยากเย็นแสงเขตอะไร。 แต่เราไม่เข้าใจว่า。 ไม่เข้าใจตรงไหนไม่เข้าใจอะไร。 ธรรมชาติไม่มีแค่ในเมื่อธรรมชาติมีแค่นี้。 เราก็ต้องมา。 มาพูดถึง。 รายละเอียดแต่ละคนไม่เข้าใจอะไร。 ธรรมชาติอยู่แค่นี้。 วันนี้จะพูดเรื่องมาฆบูชา。 เรื่องที่ส่วๆไปเอาตรงนี้เลย。 ไอ้ตรงนี้สำคัญ。 ผมมาฆบูชานี่ก็คือ。 ไปทำที่พระุเจ้าวางบัญญัติไว้ที่สาวก1250รูปมาประชุมพร้อมกันโดยไม่ในรัฐหมายคือวันวาฆบูชาวันนี้วันนี้พุเจนจะมีวันมาฆบูชา。 จะมีวันบาฆบูชาในช่วงอายุของพระองค์ร้านสาวกที่มาประชุมกันโดยไม่ได้หมายก็จะไม่เท่ากันกับละองค์。 มีหนึ่งพันสองร้อยห้าสิบรูป。 ที่พุทธเจ้าเป็นผู้บวชเองเป็นผู้บวชให้ที่ปเป็นทั้งหมดเลยไม่มีเลยไม่มีพระองค์ที่ไม่ใช่อาหารหมด。 บรรยายอะไรกันมากทั้งหมดแล้วไงหลักธรรมไว้ว่าไม่ว่าพุทธเจ้ากี่พระองค์มาก็ต้องวางหลักธรรมเหมือนกันทำคือในการสอนธรรมให้แพร่พระศาสนาเนี่ยทำหนึ่งบาปบำเพ็ญบุญขสามตใจให้ตัวเองให้ปราศจากความทุกข์และความทุกข์ให้ที่ผ่านม。 าพูด。 ผ่านานสามข้อ。 พุทธเจ้าทุกพระองค์。 ก็จะต้องมาวางบัญญัติแบบนี้。 คือหนึ่งละบาท。 บำเพ็ญบุญก็้อสามก็ฝคนที่จ่ายให้。 ปฏิผ่านให้ลูกแจ้งจะทำความจริงก็สิ้นยึดผ่านไป。 ก็คือสามข้อ。 เรื่องระบาปพวกเรา。 เราเข้าใจกันอยู่แล้วพวกพวกเราเป็นผู้ปฏิบัติธรรมก็รับบาป。 เราก็เปลี่ยนระบาดอยู่แล้ว。 ข้อเพ็ญบุแล้วก็เพอยู่แล้ว。 บำเพ็ญบุญธานศีลภาวนา。 พวกเรามาถึงขั้นที่ว่าสลากกเลสไปฐานสูงสุดแล้ว。 มาถึงมาถึงข้อสามที่。 คนที่จ่ายให้ตัวเองให้ที่ผ่าน。 มีอยู่ก็ปฏิบัติตามทสดตามคำตอบพระเจ้าอยู่แล้ว。 ก็รู้รู้กันอยู่แล้วเลยไม่ต้องมาพูดรายละเอียดกันมากตรงนี้เลยตรงที่ว่าอย่างที่。 ดาพูดนี่แหละ。 เพราะว่า。 คือ。 หลวงตาว่ามันง่าย。 แต่เวลาเขาสอนเนี่ย。 คนฟังเนี่ย。 มันยากจากตรงไหนก็เป็นปัญหาตรงนี้แหละ。 เวลามาก่อนลูกตาเป็นครูสอนเลขสอนคณิตศาสตร์อะไรนะ。 ยากอะไร。 คศาสตร์ไปก่อนเนี่ย。 ครูประกอบเป็นครูสอนคณิตศาสตร์วิทยาศาสตร์เรขาคณิต。 พวกนะกวนพอะไรเลยนะ。 ไม่ถึงชั่วโมงแล้ว。 ไม่อะไร。 มันไม่อยาก。 แต่คนฟังอยาก。 ลูกพ่อต่อไม่รู้เรื่องเลย。 คือ。 อยากเลย。 เห็นไม่ยากเลยสังขาร。 ธรรมชาติของสังขารกับสังขาร。 มีแค่นี้。 ไม่มีตัวตนไม่มีตัวเราของเราที่เที่ยงไม่มี。 ธรรมชาติไปสังหารก็เป็นธรรมชาติเกิดดับ。 ชาติที่เที่ยงไม่มี。 ธรรมชาติที่เป็นมิตรฐานไม่มีอะไรแล้วไม่มีอะไรเกิดดับก็ไม่มีตัวตนอยู่แล้ว。 ไม่มีหรอกธรรมชาติที่เกินสังขารมีตัวเราอีกตัวนึงเกินมาไม่มีความเป็นตัวเราเป็นของเราธรรมชาติฝ่ายสังขาร。 มันจะมาเป็นธรรมชาติฝมีต่างขาดไม่ได้หรอกเพราะเป็นมีอะไรปรากฏความเป็นตัวเราที่เป็นธรรมชาติปรากฏเนี่ยมันเป็นธรรมชาติฝสังขาเกิดตายสลายไปหมดไม่เหลือตัว。 ก็เห็นเนี่ย。 สาก็ปล่อยไปสาขาเกิดดับไปขายให้ก็ปล่อยขายเกิดดับไปไม่ไปอะไรกับมันก็แค่นั้นแหละใจก็ไม่ถูก。 รายละเอียดเจาะลงไปเลยรายละเอียด。 ธิดพูดมาทั้งหมดดีแล้วล่ะถูกต้องมาเข้าใจมาผิดตลอดนะจะผิดตลอดแล้วมาตอนนี้ที่พูดมันเปลี่ยนไปเยอะแล้วแต่มันอาจจะต้องมีรายละเอียดที่จะต้องทำเพิ่มขึ้นอีกหน่อยนึงนนั้นเองแต่ความจริงก็คือสังขารเกิดระดับอยู่ในธรรมชาติเกิดดับเหมือนเดิมแต่ความเข้าใจในรายละ。 เ。 อ。 ี。 ยด。 มันยังต้องการความเข้าใจอีก。 การพิจารณาดูต้องการอีกหน่อย。 ที่ผ่านมาเราเอาตัวตนไปยึดเอาตัวตนไปยึภายนอกดภายในปัญหาเอาตัวตนไปยึด。 ตอนนี้เราเริ่มมองเห็นและมองเห็นจะทำความจริงธรรมชาติของความเป็นตัวตนบรรทุกจริงๆนะบรรทุกจริงๆเห็นโทษของความยึดเราก็เลยละกลับมาเห็นธรรมชาติที่แท้จริงสักทีเริ่มคลจากความยึดมันก็เริ่มมองเห็นธรรมชาติที่แท้จริงสังขารมีแต่สังขารเกิดดับธรรมชาติไม่เก。 ิ。 ดด。 ับ。 ตอนนี้。 ตอนนี้เราไม่เห็นว่าไอ้ผู้พยายามไปเห็นสาขาเกิดดับอยู่ในธรรมชาติในดับแล้วมันหมายไว้ในใจว่าเมื่อเราสาเกิดดับโดยธรรมชาติในธรรมชาติในเกิดดับเดี๋ยวเราจะเดี๋ยวเราจะเดี๋ยวเราจะอะไรเดี๋ยวเราจะได้ผ่านเดี๋ยวเราจะว่าเดี๋ยวเราจะเดี๋ยวเราจะนี้เดี๋ยวใจของเราจะ。 ว่าเดี๋ยวใจเราจะได้ผ่านตรงนี้ที่มันเข้าใจคลดเคลื่อน。 เรายังเข้าใจมันยังมีใหม่ปไว้อยู่ผิด。 ยอมรับพูดเข้าใจหมดและเห็นด้วยแต่ที่ไม่เห็นคือเราหมายปากธงว่าเราเห็นแบบนี้เดี๋ยวเราก็จะนผ่าน。 เดี๋ยวเราก็จะพ้นทุกข์เดี๋ยวเราก็จะยึดเดี๋ยวเราก็จะว่างไอ้ตรงนี้เราไม่เห็นว่าไอ้ความคิดแตเดี๋ยวเราเดี๋ยวเราก็ยเดี๋ยวเราก็จะว่าเนี่ยมันเป็นสังขารแต่งมันเป็นธรรมชาติแตเกิดดับอยู่ในธรรมชาติไม่เคยดับเราไม่เห็นเราเอาตัวเราไปเห็นให้ได้ว่าเอาตัวเราไปรู้。 ไปเห็นแล้วเรายังคาดหมายว่า。 เดี๋ยวตัวเราเมื่อเรารู้เห็นชัดอย่างที่ลูกวงตาสอนเดี๋ยวเราก็จะนิพพาน。 ชัดเจนในใจตรงนี้ก็เหมือนกับว่าตอนแรกที่มันผิดก็คือจากเดิมที่มันเคยมันมีแยกออกเป็นสังขารกับวิสังขารแล้วก็มีตัวเราเป็นส่วนเกินมันมันก็พยายามที่จะไม่เป็นสังขารและพยายามเอาไปเป็นสังขารอย่างนี้มันคือมันผิดทั้งสองด้า。 นเลย。 พยายามที่จะไม่ให้ไปเป็นสังขารอยากมาเป็นพี่สังขาร。 มันก็พยายามรักษาไว้ให้มันอยู่กลางๆเพราะมันรู้ว่าไปทั้งสองฝั่งก็ไม่ใช่มันก็พยายามรักษาให้อยู่ข้างๆ。 มันก็ไม่ใช่ทั้งหมดเลยมารู้ว่าก็เป็นทุกข์。 พยายามมายึดวิสังขารความไม่เกิดดับก็เป็นทุกข์เราก็เลยเข้าใจทำได้เรียกว่าวิคะธรรมคือไม่ยึดทางสังขารและวิสังขารโดยพยายามกลับมารักษาตัวเองให้เป็นกลางไว้ไม่ไปทางฝั่งสังขารและไม่ไปฝั่งสั。 งขาร。 การที่เราต้องเวลาที่หลตาสอนเรื่องไม่พักไม่เพียงมันก็เห็นว่าเวลาที่ไม่พักก็คือมันมีกเลสมาแล้วไหลไปตามเริ่มจากไอ้ตัวโมหาในหน่อยมันจะขยับและกเลสอื่นมันก็จะค่อยๆกระพขึ้นเรื่อยๆก็เลยเห็นว่าเออมันเริ่มจากตัวโมหาเบาๆที่เราไม่รู้ตัวเล。 ยอ่ะ。 ยึดความว่างความปุ่มความโล่งความเบาสบายเล็กๆน้อยๆอ่ะค่ะ。 มันจะเป็นตัวกระพอขึ้นเรื่อยๆมันจะเข้ามาโดยไม่รู้รู้ตัว。 ตัวอื่นตามมาเต็มเลยเนี่ยนะคะ。 แต่พอ。 เพียนก็คือเอาตัวตนไปเพียรเนี่ย。 มันก็แบบ。 ทุกหนักเข้าไปอีกแน่นคือไปหมดเลยนะเจ้าขาทั้งสองฝั่งนี้。 เห็นก็เลยว่าเข็ดมากเลยแต่มันก็ยังมีที่หลวงตาบอกวามันยังมีหมาปากตรงว่าถ้าเราไม่ไปทั้งสองฝั่งมันก็จะมีตัวเราไปอีก。 ไม่เป็นทั้งสองฝั่งเลยแล้วมีตัวเราจะไม่ผ่านอะไรเนี่ย。 ตัวเราจะผ่านตัวขาตัวเราที่เราฝั่งเราจะเป็นเวลาทำแล้วเราจะผ่านเราเราเราก็ต้องเห็นว่าเราสังขารเรารักษาความเป็นกลางไว้นะสังขารก็ดับก็ปล่อยดับเราเราก็ปล่อยเราไป。 ไม่ไม่ไปยึดถือมัน。 วันนี้เข้าใจไหมเนี่ยเข้าใจเนาะ。 ต้องคอยก็สังเกตมันเรื่อยๆ。 ไอ้ตัวไปสังเกตก็เป็น。 เราจะทำไง。 ทำอะไรก็ไม่ได้เลย。 ไม่เห็นก็ไม่ได้เห็นแล้วจะไปทำอะไรก็ไม่ได้เห็นเราจจะคาดหมายก็ไม่ได้เห็นว่าสังขาทั้งหมดเลย。 เกิดดับในธรรมชาติไม่เกิดดับของใจ。 ไม่มีแล้วไม่ไม่มีเราเป็นอะไรไม่มีตัวเราเป็นอะไรไม่มีตัวเราไม่เป็นอะไรมีแต่ถ้าเมื่อไหร่ที่มีความรู้สึ，ก，เ，ป，็，น，ตัว，เ，ร，า，เ，ป็นของเรามั，น，จ，ะต。 ้องการ。 ความรู้ความเข้าใจและสภาวะ。 ที่มันสั่นสะเทือนมาตรฐาน。 ตอนนี้นะต้องกาใจ。 มันเป็นสังขารคือดับ。 แม้แต่ความรู้เขาเข้าใจความรู้แจ้งจนทำให้สะท้านสะเทือนสัเป็นทางกายแลใจมันก็เป็นสังหารขนาด。 ไม่มีอะไรเลยน้อยหนึ่งนิดนึงมันหนึ่งที่เป็นตัวเราเป็นของเราไม่มี。 แม้แต่ความรู้แจ้งจนมันอัศจรรย์จนสถทานสะเทือนไปทั้งกาและจิตสถทานไปหมดก็ดับ。 ไม่มีอะไรเลยที่อศจรรย์ถ้ายึดถือ。 มีการยึดถือไม่มีอะไรอัศจรรย์。 ความไม่ยึดถืออะไรเลยขนาดอัศจรรย์ขนาดนี้ยังไม่ยึดถือเลยเนี่ยอย่างนี้เลย。 อัศจรรย์ที่สุดและพูดอัศใจขนาดนี้มึงยังไม่ยึดถือเลยอัศจรรย์เลยคนนี้。 อัศจรรย์ขนาดนี้มันยังไม่ยึดถือเลยมันยอดคนจริงๆ。 ความไม่จะถือไม่้แต่อัศจรรย์จนถึงที่สุดในถือว่ายอดคนที่สุดแล้ว。 คือคนเหนือคน。 และเขาเรียกว่าอริยะ。 ทำไมที่พุทธเจ้าตัรัสกับไปยะ。 เห็นสักเห็นได้ยินสักยินรู้สักวรู้รู้แจ้งสักรู้แจ้ง。 ไม่ว่าจะรู้แจ้ง。 ขนาดไหนเลิศประเสริฐขนาดไหนสักแต่ว่ารู้แจ้ง。 ไม่มีอะไรเลย。 ที่อัศจรรย์ให้ยึดอได้。 ความยึดถืออัศจรรย์เท่ากับไม่อัศจรรย์。 รู้แจ้งขนาดอัศจรรย์ขนาดนี้เลยยังไม่ยึดถือความรู้แจ้งเลย。 อศจัยขนาดนี้ยังไม่ยึดถือเลยเนี่ยคุณเป็นคนที่ยอดคนที่สุดเลย。 มีปัญญาวิมติรู้แจ้งขณะนี้ยังไม่ยึดปัญญาวิมฒิ。 มีความอัศจรรย์ได้ขณะนี้ยังไม่ยึดความอัศจรรย์เลยคุณเป็นคนยอดคนที่สุด。 เรียกว่าปริยะ。 อริยบุคคลหรือพระอริยสงฆ์。 เนี่ยความเป็นอริยะกับบุคคลธรรมดามาต่างกันตรงนีนะ。 ไม่มีอะไรเลยที่ที่ควรสมควรจะยึดมั่นถือมั่นไม่มีเลย。 ไม่มีอะไรเป็นตัวเราเป็นของของเรายึดมาเป็นตัวเราเป็นของเราที่แท้จริงได้ไม่มีเลย。 คุณคือยอดคนที่สุด。 ก็ในเมื่อทุกอย่างมันเป็น。 ของธรรมชาติเป็นความจริงของธรรมชาติเช่นนั้นหมดเลยไม่ใช่เป็นความจริงของเรา。 มันเป็นความจริงของธรรมชาติหมดเลย。 สังขาร。 สิ่งใดเป็นสังขารเป็นสิ่งเกิดสิ่งนั้นยอมดับเป็นธรรมดา。 คือเป็นความจริงของธรรมชาติถ้าสิ่งใดเกิด。 จริงแล้วยดับ。 สิ่งใดไม่เกิดสิ่งนั้นก็ไม่ดับ。 ธรรมชาติก็มีแค่นี้。 มันเป็นความจริงสัจธรรมความจริงของธรรมชาติ。 สิ่งใดเกิดสิ่งนั้นยมดับหมดความเป็นตัวตนคงที่เป็นตัวเราเป็นของเราจึงไม่มีอยู่จริงเพราะว่าเมื่อตัวเราอ่ะร่างกายจิตใจรูปเวทนาสัญญาสถยาเป็นสิ่งเกิดดับขาหน้าขึ้นมาเป็นสิ่งที่มีขึ้นมาสิ่งใดเป็นสิ่งที่มีขึ้นมาเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นมาสิ่งนั้นเป็นสิ่งไปทั。 ้。 ง。 ห。 มด。 จึงไม่มีตัวเราที่คงที่ไม่มีอัตราตัวตนที่คงที่ความเป็นอัตราตัวตนของเราไม่มีเลยไม่มีอยู่จริงจึงไม่มีอัต，ร，า，ตัวตนที่จะต้，อ，ง。 ถูกทำลาย。 เพราะว่า。 สิ่งที่เที่ยงไม่มีอัตราตัวตนที่เที่ยวจะไม่มี。 สิ่งใดนี้ขึ้นมาสิ่งใดเกิดขึ้นมาถึงระดับคือสัจธรรม。 ไม่มีใครลบล้างสัจธรรมนี้ได้พระพุทธเจ้าทุกพระองค์มาค้นพบสัจธรรมนี้แล้วก็ตัดสรู้เป็นพระสัมาสัมพุทธเจ้า。 แล้วก็นำพระสธรรมที่ตรัสรมาสั่งสอน。 ให้หมู่เวรอาายสัตว์ได้ตรัสรู้ตาม。 เรียกว่าตรัสรู้ตามเป็นพระอรานสาวก。 ก็ตัดสรู้แบบเดียวกับพุทธเจ้าแต่เป็นผู้ตัดสรู้ตาม。 ตามสิ่งใดเกิดระดับ。 สิใดดีขึ้นมาสิ่งนั้นยอมดับหมด。 สิ่งใดเกิดสิ่งระดับสิ่งใดมีขึ้นมาสิ่งนั้นยมกลับคืนไปสู่ความไม่มีนี่คือสัจธรรม。 ส่วนสิ่งใดไม่เกิดสินั้นย่อมไม่ดับสิ่งใดไม่มีสินั้นก็ไม่ต้องกลับขึ้นไปสก็ไม่มีเพราะเป็นสิ่งที่ไม่มีแต่แรก。 สิ่งใดเกิดหรือสิ่งใดที่มีขึ้นมาสินั้นดับบความเป็นตัวตนอัตราตัวตนที่คงที่ไม่มีเลยที่เป็นตัวเราเป็นของเ，ร，า，เที่ยงแพ้คงท，ี，่。 ไม่มีเลย。 ไม่มีเลยน้อยนิดนึงหนึ่งไม่มีที่เป็นแก่งมีก้อนให้เป็นยึดถือเป็นตัวตนใดไม่มีต้องกายและจิตหรือกายร่างกายจิตใจไม่มีอะไรเลยที่เป็นก้อนเป็นแกหนึ่งนมนหนึ่งที่เป็นอัตราตัวตนได้ไม่มีจะบอกว่าไม่มีอัตราตัวตนอยู่ไม่มีอัตราตัวตนต้องถูกทำลายไม่มีใครจะต้องไปทำ。 ลายอัตราตัวตน。 โดยธรรมชาติไม่เกิดดับธรรมชาติไม่มีอะไรปรากฏมันย่อมไม่มีอะไรอยู่แล้วยังไม่มีตัวตนไม่มีสัตว์บุคคลตัวตนเราเขาอยู่แล้ว。 ธรรมชาติมีแค่นี้。 สัจธรรม。 ความจริงของธรรมชาติมีแค่นี้พุทธเจ้าทุกองค์ก็มาค้นพบแค่นี้สสังจาราทุกขาธรรตานาอภยะ。 ทำทั้งมวล。 ไม่มีอะไรเป็นอัตราตัวตนไม่ควรหลงยึดบ้านหรือบ้านว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นของของเรา。 ธรรมะแปดหมื่นสี่พันขันพระไตรปิฎกทั้งหมดรวมลงที่นี่ยอดที่สุด。 ที่บอกว่า。 ธรรมชาติมันตรงไปตรงมาง่ายๆไม่ซับซ้อนอะไรเลยไม่แค่นี้ย。 วงตาสังเกตเห็นว่าตาแล้วก็เพื่อลูกศิษย์ทั้งหลายลูกตาก็เห็นว่าธรรมชาติไม่มีแค่สองอย่างคือสิ่งใดเกิดสิ่ง，น，ั，้นดับส，ิ，ใ，ด，ไ，ม，่，เ，กิดสิ่งนั，้，น。 จะ，ไม่ดับ。 ความเป็นตัวตนของที่ไม่มีความเป็นตัวตนของที่เป็นตัวเราเป็นของเราที่คนที่ไม่มีแต่เรากับปฏิบัติผู้ปฏ，ิ，บ，ั，ต，ิ，จ，ะ，ม，ี，เก，ิ，น，ม，ีเงินคือม，ี，ส。 ิเกิดดับ。 เกิดดับอยู่ไม่เกิดดับแต่มีตัวเราเกินมาว่าตัวเราไม่ใช่สักสิ่งเกิดดับและตัวเราก็ไม่ใช่สิ่งไม่เกิดดับ。 แล้วตัวเราเป็นอะไรอย่างนั้น。 ความเป็นตัวเราเป็นร่างกายของเราเป็นจิตของเราเป็นใจของเราไม่ใช่ที่เกิดดับไม่ใช่สิ่งไม่เกิดดับตัวเราเป็นอะไรก็เป็นตัวเราเป็นของเราเป็นอะไรอย่างนั้นเราปฏิบัติตัวเราเกินมาเราจะไม่เป็นไรสักอย่างจะไม่เป็นสังหารเกิดดับเราจะไม่เป็นสถานแต่เราจะเป็นที่ผ่า。 นเราจะเป็นพระอรหันต์。 แล้วจะเป็นยังไงน。 มันความโง่กับวิชาคือความไม่รู้ตามความจริงกับวิชาก็การแกแสดงผ่าแฝด。 ชัดเจนไม่ด่าว่าไง。 เจ้าค่ะ。 สุดท้ายทั้งทั้งทั้งหมดก็รวมลงที่ความไม่มีทั้งหมดสุญญาตาทั้งหมด。 มีดาวอยากไปเป็นความไม่มีไหมที่ผ่านมาเนี่ยที่ผ่านมามันเราตัวเราดาวอยากไปเป็นความไม่มีอยากไปเป็นความไม่มีดาวไม่อยากไปเป็นความมีดาวไม่อยากไปเป็นความมีพยายามสกัดหนทางทุกวิธีทางไม่ให้ไปเป็นความมีไม่ให้เป็นสังขารดาวอยากเป็นความไ。 ม่มี。 ดาวอยากไปไปความไม่มีถ้าความไม่มีดาวแล้จะมีตัวดาวจะเป็นความไม่มีหรือใช่ไหมไม่เคยมีดาว。 บอกว่าดาวไม่อยากเป็นสังขารดาวไม่อยากเป็นสังขารเกิดดับดาวอยากไปเป็นพี่สังขารธรรมชาติที่ไม่เกิดไปดับดาวอยากเป็นธรรมชาติที่ไม่มีอะไรปรากฏในธรรมชาติปรากฏมีดาวแล้จะไปเป็นธรรมชาติมีตัวดาวจะเป็นเป็นธรรมชาติที่ไม่ปรากฏยังไงเราพิจารโดยดีเราปฏิบัติมาแบบเข。 าเรียกว่าวิชาปฏิบัติโง่ตลอด。 แค่นั้นเองไม่มีอะไรหรอกโง่มันก็เขาอนแม่ครูบาอาจารย์หรือเปล่าเนี่ย。 ไอโง่อย่างเดียวที่ผ่านาน。 ไม่ใช่ว่ามีตัวเราไม่ได้ไม่เป็นอะไรหรอกหรือไม่มีตัวเราไม่ได้ไม่เป็นอะไรหรอกเพราะว่าไม่มีตัวเราว่าตัวเราเป็นสังขาร，เ。 กิดระดับ。 พระพุทธเจ้าจะทำความจริงแล้วมาบอกอย่างนี้นะ。 อย่างนี้ดีใจไม่ได้ด้วยความจำ。 มันง่ายเวยไม่อยากกว่านี้เราไม่รู้ยากมากเลย。 พอเข้าใจแล้วก็มาสอนยากเลยวะ。 เหมือนเมื่อก่อนสอนเลข。 เลขทางเลก็เรียนกันปีนึงไม่ถึงชั่วโมงจบแล้ว。 ทำทั้งหมดที่ตาพระเจ้าสอนลงตามาสอนต่อต่อมันก็รวมโรงในขนาดจิตเดียว。 แล้วไม่ต้องไปหาธรรมชาติไปเกิดระดับเมื่อทุกปัจบัยขนาดมันเป็นมิตรที่เกิดดับไม่มีผู้เชถือที่เกิดดับไม่ต้องถามหาธรรมชาติเกิดดับจะเป็นธรรมชาติเกิดดับเองเพราะว่าใจเนี่ยมนรู้ย์ทุกอย่างเกิดดับอได้เลยทุกอย่างเกิดดับอได้เกิ。 ดดับ。 ไม่ใช่เราอ่ะจะพยายามไปหาสิ่งไม่เกิดระดับ。 เปรียบอย่างนี้。 ที่เขาบอกว่าของจริงยิ่งเป็นใบ้。 ของจริงนี่เป็นใบของคิดของปรุงแต่งของกระเพื่อมของไหวจริงได้ของพูดได้เป็นของไม่จริงคือเป็นสังขารระดั，บ，ข，อ，ง，จ，ร，ิ，งมีห，นึ่งเดียว，ค，ื。 อเ，ป็นใบ้。 ของจริงนี่เป็นใบของคิดของปรแต่งของไหวทิได้ของกระเพอมได้ของพูดได้ของเพื่อนที่ได้ก็ดับได้ของไม่จริง。 วิธีปฏิบัติวิธีปฏิบัติ。 ไม่ใช่ว่า。 ไปตามหาของของจริงคือที่เป็นใบอยากได้ของจริงที่เป็นได้。 ไม่ใช่ว่าแล้วทำยังไงเราจะเป็นไขทำไงเราจะเป็นได้ทำไงจะเป็นของจริงทำไงใจเราจะเป็นของจริงที่เป็นได้ทำไงเราถึงจะเป็นได้ทำไงก็เป็นได้โดยกำเนิดอยู่แล้วใจอ่ะใจมันเป็นได้โดยกำเนิด。 เพียงแต่รู้ว่าคนในโลกนี้และคนในศาลานี้。 เป็นคนที่พูดได้。 แต่เราเนี่ยหนึ่งเดียวที่พูดไม่ได้เป็นใบ้。 เราหนึ่งเดียวที่พูดไม่ได้เป็นใบ้แต่คนใดสลาคนในโลกนี้ทั้งหมดเนี่ยดวงพระจิตวิญญาณทุกุกดวงในทุกอาณจักรวาลโลกับธาตุเป็นของไม่จริงคือเป็นของเ。 กิดระดับ。 เราก็ไม่ได้หมายถึงตัวเราแต่ใจใจไม่ได้ใจของเราแต่มันเป็นธรรมชาติที่สมมุติเรียกว่าใจมีหนึ่งเดียวคือเป็นสิ่งไม่เกิดไม่ดับเรียกว่าเป็นป้ายใจที่เป็นได้มีหนึ่งเดียวเรียกว่าoทมหนึ่งเดียวเกิด。 ระดับคือไม่เป็นไร。 เป็นใจอย่าง่งเดียวคือใจหรือเปรียบเหมือนเป็นเราเราไม่ใช่หมายถึงตัวเรานะคือรรพนามที่เรียกเราเนี่ยคือเป็นใบ้。 สรรพนาที่สมมุติเราจะเป็นใบ้。 เป็นบ้าน。 เราก็เพียงแต่รู้ว่าทุกคนในโลกนี้ในจักรวาลนี้ทุกโดยจิตวิญญาณทุกดวงเขาไม่เป็นไร。 รอหนึ่งเดียวที่เป็นไร。 เราอย่างเดียวที่เป็นได้เมื่อใจอ่ะมันเป็นธาสรู้มันรู้จักมันเองวามันเป็นบ้าน้ายใจมันก็อยู่ในตัวเรานี่แหละอยู่ในใจเรานี่แหละไม่ไปหาที่ไหนล่ะใจมันเป็นธาสุรู้มันก็รู้วามันหนึ่งเดียวเท่านั้นนะที่เป็นใบ้ายที่ไม่ปรากฏอะไรเลยไม่มีการไม่ปรากฏรูปลักษณ์ไม่ม。 ีสัญลักษณ์ไม่ปรากฏการเกิดดับใดๆเลยมันหนึ่งเดียวที่เป็นใบ้。 ตอนนี้เมื่อมันหนึ่งเดียวเป็นใบ้。 มันจะต้องมาคอยบอกตัวมันเองว่ากูเป็นบ้ายกูเป็นป้ายสาทั้งหมดที่เป็นสาขาทั้งหมดเราเป็นใบ้ายใจเราเป็นใบ้ายใจของเราเป็นใบ้ายคนอื่นเป็นสาหารยังหมดเดี๋ยวเราต้องรีบบอกไว้ว่าใจของเรานะเป็นใบ้ายนะใจของเราเป็นใบ้เดี๋ยวเราจะหลงไปเป็นคนพูดได้เราเป็นใบเดี๋ยวเ。 ราจะหลงไปเป็นคนพูดได้。 เราต้องบอกว่าเราเป็นใบ้เราอยากให้เป็นป้ายเรารักษาความเป็นบ้ายไว้เดี๋ยวเราลอสติปุวกเราจะเป็นเป็นคนพูดได้。 คนเป็นได้มันเป็นได้โดยกำเนิด。 มันต้องมาคอยรักษาตัวเองอ่ะให้เป็นบ้ายแล้วก็ไปบอกว่าคนอื่นเนี่ยเขาพูดได้คนอื่นก็พูดได้เราต้องไปพูดเราต้องไปพูดเราต้องพยายามไม่พูดเราต้องพยายามไม่พูดเดี๋ยวเราพูดเราจะไม่เป็นได้。 มันจะเป็นอย่างนี้ไหมธรรมชาติ。 ใจมันเป็นธรรมชาติที่เป็นได้โดยกำเนิดเป็นอมตะด้วยนะเป็นอมตะ。 แล้วใจที่เป็นบ้านด้วยเรามตะเนี่ยมันเป็นวันอยู่แล้วมันต้องพยายามไปทำให้มันเป็นได้ไหม。 ฟังให้ดีนะพูดมันจะพูดเล่นเลยไอมันสำคัญมาถึงในปัจจุบันเนี่ย。 ไอ้ใจที่มันเป็นใบแล้วมันเหมือนคนเป็นบ้ายที่เป็นบ้านโดยกำเนิดมันต้องมาคอย。 หนูอยากเป็นใบ้ทำไงหนูจะเป็นใบ้ผมอยากเป็นได้ทำไงผมจะเป็นใบ้สักที。 ใจมันมาร้องเรียนแบบนี้ไหม。 มันมาร้องเรียนว่าใจอ่ะมันมาร้องเรียนว่าผมหรือหนูอยากเป็นใบ้อยากเป็นใจที่เป็นใบ้อยากเป็นใจที่เป็นบ้ายทำยังไงผมหรือหนูอยากเป็นใจที่เป็นบ้ายถ้าใจมาร้องเรียนพูดได้มันจะมาพูดอย่างนี้ไหม。 เออมันไม่มาพูดเพราะอะไรอ่ะ。 มันเป็นโดยกำเนิดแล้วก็มันก็รู้มันเป็นโดยกำเนิด。 หัวใจมันเป็นพรู้ไงไม่รู้มันเป็นได้โดยกำเนิดรู้อะไรอ่ะก็รู้วามันเป็นได้โดยกำเนิดไม่ไปรู้อะไรหรอกรู้วามันเป็นกำเนิดมันก็ไม่ต้องไปคอยไล่ดับสังขารจะพูดจะพูดจะพูดเดี๋ยวเธอพูดฉันจะไม่เป็นไรจะพูดจะพูดไประ้ดับสังขารหมดเลยในใจๆดับสังขารในใจหมดระ่ดับความค。 ิดความแตในใจหมดเพราะว่า。 อย่าคิดจะพูดแต่งจะคิดจะพแต่งเดี๋ยวใจฉันจะไม่เป็นใบ้。 อย่าคิดจะแต่งเดี๋ยวใจจะไปเป็นไปไล่ดับความคิดความปรแต่งในใจตนกลัวใจของตนจะไม่เป็นได้มันจะเป็นยังไงไหม。 มันไม่เป็นอย่างนี้เพราะไอ้คนเป็นใบ่อ่ะมันก็เป็นใบด้วยกำเนิดมันไม่เป็นไรบอกคนอื่นอ่ะเหมือนกับว่าอาการในใจตนก็เหมือนคนอื่นอ่ะที่เขาพูดได้ก็จะไปไล่บอกอาการในใจตนมันไปไล่บอกคนอื่นว่าเธออย่าพูดอย่าพูดเดี๋ยวฉันจะลงไปเป็นคนพูดได้อย่างเธอเธออย่าพูดพูดเด。 ี๋ยวฉันจะลงงเป็นคนที่พูดได้อย่างเธอ。 ใจที่เป็นได้เป็นคนที่เป็นได้มันจะทำอย่างนี้ไหมล่ะมันก็ไม่ทำอย่างนี้ก็เพราะว่ามันก็รู้ตัวมันเป็นบ้ายโดยกำเนิด。 ถ้าลมเปรียบเทียบตรงนี้แล้วจะเข้าใจว่าท่านปฏิบัติกันยังไง。 เดี๋ยวท่านก็ไปไล่ดับสังขารเดี๋ยวท่านก็มาพยายามรักษาใจให้เป็นใบ้ไม่ให้ไม่มีการเกิดดับไม่ปรุงแต่งอยากให้เรามาเป็น。 กระโดดข้ามฝั่งมาเป็นพี่สังขารเป็นใจที่ไปเกิดไปดับเราก็อยากไปเป็นฝั่งสังขารแล้วก็พยายามกันตัวเราออกมาจากสังขารเอาเรากระโดดข้ามฝั่งแม่น้ำมาอยู่ฝั่งสังขารแล้วก็ผักดันสังหารอยู่ฝั่งนู้นจะเข้ามาจะเข้ามาแล้วมาแล้วตาหลังใหม่ครับผ่านเข้ามาแล้วตอนนี้แต่ค。 นว่างเปล่าอย่างผมว่างเปล่าว่าเปล่าแล้วตอนนี้ว่างเปล่าแล้ว。 อันนี้เป็นบ้าอยู่นะมันเป็นบ้าธรรมชาติฝ่ายที่เป็นพแต่งเป็นบ้าอยู่。 มโนเป็นบ้ายแล้วเดี๋ยวขายมาหลังใหม่แล้วตอนนี้ใจว่างเปล่ายังมาถามใจว่าเปล่ายังเป็นอะไรมันเป็นความมันไม่ใช่ที่เป็นถามจะลองคิดดูสิเปรียบเทียบที่มีหนึ่งคนพูดได้หมดต้องหลังใหม่แล้วแอบเข้ามาตอ。 นนี้。 เป็นไรยัง。 ให้คนไป。 มีหนึ่งเดียวในตลานี้เพราะคนที่พูดได้หายไปหมดปุขายเข้ามาหลังใหม่นะ。 ตอนนี้เป็น。 ตอนนี้เป็นได้ยังมาถามได้ยัง。 จะขายก็มาถามไหม。 มันมีแต่คนบ้าผ่านก็มาถาม。 หรยัง。 ไอ้คนที่เป็นไม่ก็ปัญหาหรอกคนพูดไม่ได้。 ใจอ่ะที่เป็นใบ้าพูดไม่ได้แต่ไม่ได้ก็เพื่อไม่ได้ไหว้ตัวไม่ได้ไอ้พูดที่เข้ามาถามว่าตอนนี้เป็นยังเป็นยังเป็นธรรมชาติฝ่ายที่แตธรรมชาติฝ่ายที。 ่เป็นบ้า。 แต่ไม่อยากเป็นใบ้。 จริงไหมดูสิเนี่ยหลังใหม่เดี๋ยวมาแล้วมาถาม。 แล้วก็ดูที่ว่ามันโง่ฉลาดที่ไหนดีแล้วไม่ได้ว่าพูดโง่คือวิชาวิชา。 มันตาตามใจอยู่ก็ไม่รู้ไม่เห็นดูสิ。 ไม่ยากแต่ถ้าไม่พิจารณาให้รอบคอบโดยปฏิบัติยังไงธรรมชาติไม่มีส่วนที่เป็นบ้าก็เป็นใบ้ไอ้บ้าก็เปียกมันคิดมันจะมันถึงแต่ก็เพื่อมันไหวตัวได้เป็นธรรมชาติของสาขาไม่เป็นธรรมชาติของสาขาที่มันไม่ได้ก็เพื่อไม่ได้ไหวตัวไม่ได้เป็นธรรมชาติแค่สองอย่างบ้ากับได้บ。 ้าเป็นธรรมชาติกว่าที่เป็นสังขารธรรมชาติของพี่ขาแค่นี้。 บ้ากับใบ้。 แล้วธรรมชาติมันก็อยู่ด้วยกันในใจเรานี่แหละบ้ากับใบ。 สังขารมันก็เกิดดับใจ。 สังขารคือธรรมชาติฝ่ายที่เป็นบ้าส่วนใจเป็นธรรมชาติไปเป็นบ้านสังหารดับใจดับนอกใจได้หรอก。 มันไม่ได้เกิดดับไฟฟ้าในใต้ดินเลยหรอกก็เกิดดับในใจเราด้วยแหละแต่มันไม่อยู่ในเนื้อของใจเพราะว่าใจไม่มีเนื้อที่。 มันไม่ได้คนอยู่ในเนื้อของใจมันก็เกิดดับอยู่ในใจแต่มันน่ะไม่ได้ไปอยู่ฝังอยู่ในในใจหรอกมันก็อยู่นอกใจนี่แหละ。 ที่อยู่ในใจที่อยู่นอกใจก็คือใจมันไม่มีมันมีตัวตนไม่มีรูปร่างอะไรที่ไม่มีอะไรฝังเนเนื่อมันได้เนื่องใจได้เกิดดับอยู่ในความไม่มีอะไรก็แค่่。 นั้นแหละ。 แล้วก็ใจมันก็รู้ว่าใจมันเป็นใบสถานที่เกิดดับดับไปไม่มีใครจะต้องไปอะไรกับสังขาร。 ไม่มีใครไอ้บ้ายอ่ะมันไปอะไรอะไรกับสังขารเลย。 ไอ้บ้ายมึงกลัวว่าเดี๋ยวถ้ามีสังขารมากๆเดี๋ยวไอ้ใบมันจะไม่เป็นได้。 ถ้าสังขาปรแต่งคิดถึงต้องแต่พูดบ้าเดี๋ยวไอ้บมันจะไม่เป็นได้มันจะลอไปเป็นได้บ้ามันจะเป็นไหมได้กระใจมันเป็นบ้าอยู่ภายในใจยังไงอ่ะใจจะไม่เป็นบ้าได้ไหมคือใจเดิมใจแท้มันเป็นธรรมชาติความเป็นบ้าให้ได้ใจมันเป็นบ้ายังไงอ่ะใจมึงยังเป็นบ้าอยู่ดีแต่มันไม่เป็。 นบ้าได้หรอก。 ผมเป็นธรรมชาติคนละประเภทอาการที่เป็นบ้าก็เป็นบ้าอยู่นั่นแหละเป็นบ้าไปแต่ใจก็เป็นบเป็นอมตะมันเป็นอมตะอมตธรรมนะใจที่เป็นมันไม่ใช่เป็นเป็นเป็นมันเป็นอย่างนี้ไม่ได้นะ。 ที่มันเป็นบ้าเป็นบเป็นเป็นบคือธรรมชาติที่เป็นบ้าไม่ได้เป็นได้หรอก。 ไอ้คนเป็นโดยกำเนิดอยู่พูดได้แล้วก็พูดไม่ได้พูดได้อยู่พูดไม่ได้มันจะเป็นแบบนี้หรือเปล่าล่ะ。 ธรรมชาติมันตรงไปตรงมาง่ายๆ。 เราก็ไม่เข้าใจว่าถ้าไม่เข้าใจตรงไหนเข้าใจแม่ด่านะพูดชัดเจนเนี่ยเป็นตัวแทนของคนทั้งหลายด้วยแต่ละคนเลย。 ในทุกปัจจุบันามันไม่เข้าใจในขณะจิตว่าสิ่งที่มันเกิดขึ้นเวลามันบ่นพูดถ้าเจอสิ่งที่กระทบสัมผัสเข้ามาแล้วคิดมาปรุงแต่งในใจมันเป็นเพียงสิ่งเกิดดับและเป็นสังขารเป็นอีบ้าซึ่งมันก็ถูกรู้โดยใบอยู่แล้วโดยเขาก็ไม่ต้องจำเป็นต้องไปวางด้วยเพราะวามันเกิดมาแล้。 วมันก็ดับของมันเอง。 ได้มันก็รู้ของมันอยู่แล้วว่ามันเป็นได้แล้วมันก็รู้ว่าสังขารตัวบ้าก็คือบ้ามันก็ไม่ได้ไปยุ่งอะไรด้วยแล้วไม่ต้องไปทำลา，ย。 อะไรด้วย。 แต่ว่าสิ่งที่เราปฏิบัติผิดก็คือใช้แล้วก็อะไรว่า。 คือมันเหมือนกับมันหมายว่าอย่างนั้นมันก็จะทำอย่างนั้นอย่างนี้มันไม่ตรงไปตรงมามันลูกตาบอกได้จะ。 มัน。 เราใช้ความพยายามจะสุดความสามารถยังไงก็ตาม。 ความเป็นเราเราเราล่ะ。 จะไปเป็นเป็นใบได้เป็นใจเป็นได้ไหมไม่ได้ความเป็นเราเราเราเป็นของของเราหรือจิของเราหรือใจของเราเนี่ยเราจะพยายามช่วยเป็นใบ้ายเราจะช่วยใจของเราให้เป็นได้มันจะช่วยได้ไหมได้เพราะอะไร。 เข้าใจมันไม่บ้าไม่สามารถเป็นใบได้อยู่แล้วนะคะมันเป็นเกิดดับแล้วยิ่งพยาอย่างนั้นก็เป็นอีกบ้าเลยไปปฏิบัติเป็นอย่างนี้。 สารภาพเป็นเหมือนที่เราพูดแล้วสุดยอดเลยก็คือธรรมชาติกลับไปเหมือนเดิมแบบนี้。 เห็นไหม。 นี่แหละที่พูดถูกต้องหมดแล้วเนี่ย。 แค่่นั้นแหละ。 มีอะไรไหม。 พี่จะกลับแล้วเป็นไงบ้างอ่ะโอเคไหมเนี่ยจะคุยเนี่ยก็หมดเนี่ย。 ชัดเจนไหมเอามาพูดสิ。 กราบนมัสการหลวงตาเจ้าค่ะกราบกเจ้าหลวงตาคือ。 ไอ้บ้าเขาเป็นไอ้บ้าไอ้บ้าก็เป็นไอ้บ้าโดยธรรมชาติของเขาอยู่แล้วค่ะเมื่อไหร่ที่。 ไอ้บ้ามันจะพยายามเป็นไอ้บ้ามันก็ยังเป็นไอ้บ้าอยู่ดีแล้วค่ะ。 แล้วก็。 ไอ้บ้าจะพยายามมาเป็นไอ้บ้ามันก็ไม่ได้บ้าอยู่ดีนะถูกกว่าไม่ถูกแต่。 พยายามจะรักษาให้มันเป็นใบ。 ก็เป็นไอ้บ้าตรงนี้ก็สำคัญสำคัญ。 ไอบ้าจะพยายามไปไอบมันจะพยายามยังไงมันก็เป็นอะไรมันก็ได้บ้าไม่เป็นไรล่ะคนทำกันเยอะแต่ที่สุดไอพยายามสายเป็นเพราะมันกล，จ。 ะเป็นบ้า。 ไอ้ตัวนี้สำคัญ。 มันอยากจะเป็นไอ้บ้าอยากเป็นอมตะ。 ถมันอยากเป็นไอบ้างอย่างเป็นธรรมมันเป็นอะไรที่สำคัญที่สุดเลย。 ใช่ไหมพีท。 เป็นวิชา。 ที่แอบแฝงในไอ้ใบที่มันพยายามจะรักษาให้มันเป็นไอ้ใบค่ะอย่างเป็นอมแต่มันเป็นไปได้มันเป็นไอ้บ้า。 เบไอ้ทีเดียวที่กระดูกกระดิกที่มันจะพยายามรักษาให้มันเป็นไอ้บ้าอย่าเป็นธรรมันคือไอ้บ้ามันไม่ใช่。 นะคะพรุ่งนี้。 ตรงนี้แหละที่มองไม่เห็น。 เพราะว่าผิด。 ไอ้บ้าที่พยาจะมาเป็นไอ้บ้านและเห็น。 เห็นแล้วว่าขนาดจิที่ไอ้วามันแสดงกิริยาการพฤติกรรมเป็นบ้ามันจะอยากมาเป็นไอบ้าผิดเห็นอยู่。 แต่ผิดไม่เห็น。 ไม่รู้ททานในใจตนก็คือ。 ไอ้บ้ายมันพยายามจะรักษาให้มันน่ะเป็นบ้านอย่างเป็นธรรมดาแท้จริง。 ไอ้บ้ายที่พยายามจะสายใบให้เป็นอย่างเป็นมันไม่ใช่ใบล่ะมันเป็นไอ้บ้า。 เนี่ยที่ผิดไม่เห็น。 มันเนียนมาก。 มันเนียนมากคือ。 มันเนี่ย。 มาเป็นได้ใบปลอม。 มันเป็นไอ้ใบปลอมเนียนมากเลยมันปลอมเป็นไอใบ้โดยที่เราไม่รู้ตัวเลยนึกวามันไม่จริง。 มันปลอมเป็นได้บ้ายแม้แต่เรายังไม่รู้ต้องทันมาเลยมันพอเป็นใจเราไอ้บ้าเป็นใจที่เป็นบ้ายอย่าง。 แต่มันปลอมเนียนมากเลยว่ะเราจะนึกเลยว่ะใจเราเป็นบ้าน้ายแล้ว。 ใจเราเป็นบ้านแล้วแต่ที่จริงใจที่เราเป็นบ้ายไอ้บ้าอาการที่มันได้นะมันมาปลอมเป็นบ้านเนียนมาก。 หลวงตาเจ้าค่ะไอ้ตัวที่หลวงตาชี้เมตตายาค่ะมันแสดงกริยายังไงอ่ะเจ้าค่ะที่จะสังเกตได้มีไหมเจ้าค่ะ。 อิ่มว่าเราเป็นไงบ้าง。 อิ่มใจว่าเราเป็นไอบ้างเรามาเที่ยวนี้สุดยอด。 เริ่มสุดยอดแล้ว。 มันจะรู้สึกอิ่มเอใจแล้วมันจะรู้สึกแบบ。 ไอ้บ้ามันปลอมเนียนว่ามันเป็นมันมาปลอมแทนได้ไหม。 รู้สึกว่าไอ้บ้าของเราได้。 สุดยอดสุดยอดมากเลยมาเที่ยวนี้เราเป็นสุดยอดเราไอเราไปได้แล้วสุดยอด。 ว่าจะกลับแล้วเลยดับคุณตาที่เมตตาสุดยอด。