师： 我想告诉各位法友，不要执着于外物。说到真金和假金，看似简单，实则复杂。复杂之处在于“我”的存在，让事情变得难以分辨。就像早上我举的例子，两个人处于不同的状态。一个人，就像我说的，曾经见过心，或者了解心，体验过那种状态。而另一个人，即使了解心，也无法解释它。因为心本身无法解释，我们只能用五蕴尽量去描述，让它更接近心。但即使见过心，了解心，有时还是会迷失。就像简蒂玛，她也会迷失。之所以迷失，我认为最重要的原因是，实际上并不真正了解心，或者涅槃的真谛。

徒： 我也常常怀疑，为什么以前的导师们没有把涅槃讲清楚，让我们能理解呢？

师： 哦，现在我明白了。如果导师们让我们理解涅槃，他们担心的一件事可能是，会在心中创造一个虚假的涅槃。早上就有一个例子，有人试图创造一个虚假的涅槃，认为心是空无一物，然后试图用自己的“我”去操控。只要有什么事情发生，就认为那是错觉。然后他们就好像自己是空性的，是具有觉知的，认为知道了就是知道了，知道规律了。

但实际上，他们并没有看到真相，他们试图去觉知各种事物，实际上那只是意识的中心，是带有自我意识和无明的妄想。这就形成了双重作用，加上对错误的理解产生的执着。这种错误的理解，源于不了解真正的涅槃是什么。因为不真正了解，所以就只能猜测，然后一直猜测下去。时间长了，就变成了信念，认为那就是涅槃。直到今天早上，才发现其实已经误入歧途很多年了。

所以我说，你今天来是幸运的。幸运在于，如果你今天不来，你就不会消除错误的理解，还会认为你所做的是正确的。这样就变成了，实际上是假金，却认为自己是真金。但假金其实不难识别，如果我们认识真金的话。所谓认识真金，就是我们自己曾经见过真金一次，或者见过其他人是真金的状态，然后我们就能看到一些特征。即使看不到，也能从外在的行为举止中看到，这样的状态肯定不是真金。我们知道它不对劲，只是有时不知道为什么。

如果我们的观察不够细致，他们就不知道，他们认为自己是真金，是无所不知的觉知，知道一切事物的生灭。然后他们就固定住自己的空性。我之前说过，他们用五蕴与他们认为的觉知——空性——连接起来，并固定在一起。一旦固定在一起，本来应该运动的自然就无法运动了。这个需要运动的自然是什么？就是我们的五蕴，它需要运动。如果它无法运动，就好像把我们冻结住，变得僵硬，为了成为心，我们必须保持静止。如果认为觉知就是静止，就是保持平静，那就是一种误解。因为误解，就出现了这样的行为。这源于错误的理解，不真正认识心。

所以，就像我总结的四点，第一种人，完全不了解，就是持“邪见”的人，他们不了解真相，不知道什么是五蕴，什么是心。他们不了解这两者的自然状态，最重要的是，他们不知道这两者是如何运作的，不知道有存在的事物，是从空无中产生的。他们完全不理解这一点，只是来这里，然后离开，他们相信自己所走的道路，认为觉知就是这样，空性就是这样，然后认为自己就是觉知。

几乎所有人都渴望涅槃，但我认为几乎百分之百的人，不了解涅槃是什么。所以明白了为什么以前的导师们没有直接教导这些，没有解释这些。昨晚我和一位老师聊天，我说：“我们的老师，真是太伟大了。”他直接告诉我们这些。这种教导方式，既有优点也有缺点。优点是，有智慧的人，会认识到并能够在心中分辨。缺点是，会产生幻想，不了解然后胡乱猜测，那就麻烦了。

但是，如果我们理解了，就像第二种人那样。如果理解没有被自我意识所阻碍，理解并不难。刚才医生说不难，是因为万事万物，如果我们假设我们什么都不知道，那么本来没有什么是不可言说的本初状态，然后就会有事物产生。有一次，我讲了一个佛陀时代的故事，一位僧人要去问佛陀问题，结果遇到了从水中升起的泡沫。我和一位老师聊天时说，水底还有微粒，然后升起泡沫，仍然能感受到有东西存在。

但我们想象一下，从空无中升起一个影子。影子升起，然后在空无中消失。这最接近空无的状态，它从一开始就是空无，然后升起一个影子，让人理解，以前我们一直记得老师教导的“心的影子”，你们记得吗？有一个“五蕴是心的影子”，对吧？五蕴是从空无中产生的。不是从有形状的心中产生的，而是从空无中产生的。就像水底升起的泡沫，水底仍然有我们可以感知到的微粒，但空无之中什么都没有，却可以有事物产生，那就是影子，或者妄想。然后妄想会消失，回到空无。这就是正见。

那么现在我们每天的生活是什么样的呢？就像之前有人说的，最初什么都没有，不管是过去，不管是遥远的过去，还是未来，甚至是现在，都是空无。不是说过去我们什么都没有，现在我们有什么，不是的，现在仍然什么都没有，但“有什么”却存在于“什么都没有”之中。就像很久很久以前那样，只是没有人执着，没有人认为“这就是我”，没有人执着于妄想，认为“这就是我”，也没有人执着于空无，认为“这就是我”。

这些事物仍然在每个当下发生，这就是最高的佛法，它在每个当下都是真实的。如果一个人没有闭上眼睛，没有闭上耳朵，并尝试理解，观察内心，这些事物就会在我们的内心时刻发生。我经常问自己，如果观察，是不是会有“我们”去观察？其实并没有观察，而是好像只是知道，“哦，原来是这样。”并没有观察什么，我们经常会感觉，“哦，原来是这样。”之所以会“哦，原来是这样”，是因为我们看到了，看到什么？看到妄想从空无中升起，然后消失。“哦，原来这就是所谓的生灭。”妄想是从空无中产生的，然后消失在哪里？这就变成了，嗯，它认识了。而那个升起的事物，就是我们自己，就是我们心中的妄想，它升起然后消失。

我们说的不是身体，身体是粗糙的，容易看到，因为它最终会消散，回归到地水风火。我们撇开身体不谈，人们最不了解的是，发生在空无之中的事物。那么空无中有什么？它什么都没有。所以，以前我们会用“如理作意”这个词，但昨晚我和一位朋友聊天，问她：“你的心中有什么？”她回答说：“我的心中只有生灭，我试图修正和调整生灭，让它变成我想要的样子。”但她忘记了最崇高的真理，那就是空无。它从未存在于心中，它从未存在于我们的心中。

如果空无从未存在于心中，那么真理在哪里？如果真理在哪里？我们去寻找真理，真理在哪里？没有，每个人都忽略了真理，却去关注生灭的事物，然后试图调整它。这是因为习惯，实际上，根基是空无，我们忘记了。我们忘记了，其实不是真的忘记了。其实什么都没有存在过，所以没有人忘记。不是有人忘记了，而是理解错了，是一种错误的理解，认为“我们执着于这个，这就是我们”。那么该怎么办呢？理解正确就行了。

如何理解正确？在当下，我们内心的状态是怎样的？它与佛法相符吗？我们可以在每个当下，用自己的心去观察。这样一直下去，当然了，就像我说的，即使理解了，认识了心，曾经见过，也仍然会迷失。不是说认识了心，就能到达涅槃。不是这样的，仍然会像这样。因为我们的习惯，仍然会迷失，但我们的迷失，是接近核心的迷失，接近核心，不会太远，不会迷失到森林里，因为我们有核心。我们理解了这个道理，但是核心不能忘记，真理是什么。这里是大多数人会忘记的地方。

然后他们会问，什么时候才能到达终点？不知道，没有。 真理只存在于当下。 到达了吗？ 不是， 不是关于空无吗？ 不是。不是。佛法只有当下，当下是从空无中产生的生灭，然后回归到空无。你真的看到了吗？问问自己，你真的在心里看到了吗？在真正看到的瞬间，如果一个人没有太过于执着，会有一种东西始终伴随，那就是内心的平静。

如果我们不执着，就会看到内心的平静，一种不是妄想的状态。始终伴随着。不需要刻意去观察，它就像一件东西翻转到另一面，一旦翻转，它就完全翻转到另一面了。但它不是翻转到另一面，让原来的那一面消失，而是翻转后两面同时存在。“哦！这就是我们认识的心。”“哦！原来心是这样的。” 所以我才说，如果我们曾经认识了心，以后我们就会知道，那个不是心。 一旦认识了真金，我们就会知道，那个是假金。

或许仍然会因为我们还有些许迷失，仍然需要修行。所谓修行，是一种“忘记”，借用之前一位朋友的话，忘记，不，不忘记了，不忘记了，就是百分之百的心，就是不再迷失成为妄想。但那只是一个正确的理解，而不是一种希望。如果是一种希望，我们希望自己到达涅槃，那就不是，那是邪见。 但是我们所努力的，是如实地看到真理。 仅此而已，如实地看到它，因为它在我们的心中每个当下都是真实的。

所以我才说， 有了所有的知识，知道得再多，最终都只是这些。这件事就像，如果导师们不这样教导我们，我们就会误解，就会有邪见，就会相信以这种方式修行。最终，就会一直相信下去，就会迷失在森林里，就会浪费我们出生的机会。 我们出生是为了解决这个错误的理解，真理到底是什么？ 所以， 嗯，所以理解了，也理解了修行的人， 因为我们也曾经是修行者，也经历过这些。

但是我说的这些， 不是说我们成为了什么。 就像我说的，如果我们不固执，不懈怠，就像老师说的， 如实地看到真相。那么就什么都没有， 只有在我们的日常生活中。我们使用我们的五蕴， 当使用五蕴时，实际上老师并没有过多的要求。 因为他给我们的练习，是教科书上没有的。 比如，在水中进行意念的练习， 如果有人细心观察，就能知道什么是正念。什么是妄想， 什么是平静， 它们可以同时区分开来。

昨晚我还和一位老师聊天，我说： “实际上，诵经就像在水中进行意念的练习一样， 因为诵经的时候，你的正念就在诵经上。 当你的正念在诵经上时，就会有妄想。 在所有的妄想之下，仍然有平静。 它在我们的所有姿势中，每个当下都会发生。” 如果我们能够应用和理解这一点，我们就能将它应用到不同的事物中。应用到我们的日常生活中，而不会迷失在那些事物中。

但是，迷失是不可避免的， 这是很正常的， 因为我们有时会错误理解。 这是一个可能发生的事情。 这不是一个问题， 如果错了，就改正。如果理解错了，就改正， 仅此而已。 但是，如果我们走在正确的道路上， 我们就会看到我们自身的发展。 以我们自己的真诚， 我们会看到，我们的错误理解会越来越短。它会越来越短， 越来越短， 然后内心的平静或什么的， 就会扩展开来， 我们自己会知道， 嗯， 我们怎么样了。 这就是把很多事情融合在一起，与今天早上看到的事情联系起来。 认为我们很幸运， 有这么好的老师， 没有词语能够形容他。

徒： 早上我也在现场，对事情了解得很透彻，能分辨真金和假金。医生您通过早上的事情，也看到了，也从内心领悟了佛法。我常常怀疑，为什么以前的导师们没有把涅槃讲清楚，让我们能理解呢？感谢您，老师。我就是想问早上问的那个问题，现在明白了吗？为什么那些去不丹的人说，人们也找到了心，找到了作为涅槃的觉知，但为什么他们又会迷失呢？对吧？早上问的。简蒂玛去那里说了什么？老师是要说，你明白了吗？要解释吗？为什么他们…老师的很多学生也找到了觉知，曾经找到了觉知，曾经找到了心，为什么他们还会迷失呢？心，平静，寂静。

老师说了很多次，“沉默之声”。但现在每个人都忘记了，你忘记了吗？忘记了沉默之声，忘记了作为沉默之声的心，然后就忙着去寺庙，挣扎着用我们的自我去寻找涅槃。他们经常这样。作为沉默之声的心，老师经常说，“没有声音的声音”。那只能用心去了解，不能用耳朵去听，因为那是一种有声音的安静的声音。我们用心去了解，我们经常找到安静，作为安静的声音，那就是涅槃，但我们却抛弃了它，然后用自我去寻找不是安静之声的涅槃，在心中与自然界中所有事物的安静融为一体，这就是涅槃。老师，你怎么解释的，理解了吗？理解了什么？你们理解了吗？

忘记了。实际上，沉默之声并没有消失，它一直都在。但是当我们迷失在妄想中时，它就消失了，但它并没有存在于妄想中。所以当它出现时，它就会渴望安静，所以就妄想地去寻找。你忘记了吗？

对。然后也记不起来了。承认，回家都不对了？无法记住它。真的是很快。

昨天我们也和朋友谈论了这个问题。他困惑地问我关于修行的问题。他曾经经历过，然后消失了，然后又回来了，混淆了，要去寻找，然后来问我修行的方法。我已经和另一位朋友聊过了，你说说。

因为人们一直在运动，所以会随着事物流动。因为蕴的妄想一直在变化，生灭生灭，在某一瞬间，它一进入其中，就完全消失了。

实际上，一旦我们走向世俗，我们就抛弃了我们的原则，就像…我们的原则脱落了。医生说，脱落了不远，但事实上，有时候走向世俗，会脱落得很远。一旦脱落得很远，想要再回来，就不知道该怎么回来了。就像简蒂玛一样，似乎回不了家了。

但实际上，并没有经过很长的时间。因为回去之后，每次上楼到房间，看着佛像，都有一个感觉，为什么我每次都想哭。就像昨晚，朋友回想起念诵“佛陀”，然后意识到要平静需要时间，然后走了大约半个小时，感觉疲惫和酸痛。然后就坐了下来，转向佛塔的方向，然后礼拜，然后想着佛陀，然后想着我的老师。然后，念诵“佛陀”，感觉不想再念诵了。然后只是坐着，然后眼泪就流下来了。我很困惑这些眼泪是什么？这些眼泪从哪里来？为什么我一直流泪？因为通常我不是一个多愁善感的人，不是一个容易哭的人。但为什么我一坐下，就会一直流泪呢？拿纸巾去。然后想着如果有机会，想要问老师，这些眼泪是什么？它们从哪里来？但是坐着坐着，就明白了。我们是多么愚蠢。我们为自己的愚蠢而哭泣。人们因为世上的痛苦而哭泣。一旦心遇到了佛法，遇到了真理，就会为自己的愚蠢而哭泣。它想哭，它就哭，但是它哭泣出来的是一种不同的状态。以前的哭泣，是哭泣出世间痛苦的状态。但现在，是为自己的愚蠢而哭泣。

师： 老师一直教导我们， 我们的心本来就是光明的。但我们一生，从小到大， 一直将垃圾带进来， 让我们光芒的心无法显现出来。

徒： 我认为自己非常幸运。 但在内心深处， 怜悯老师。 老师用半生的时间，来引导我们。如果没有老师，我不知道现在会在世界的哪个角落。 因为环境并不适合修行。 但是老师一直尝试着。曾经和老师拜见过一位大师，大师说： “有什么疑问吗？”我说没有。 他说：“怎么会有呢？你什么都没做。我们并不认识自己。就像我们很痛苦，然后站在蚂蚁窝上，有人告诉我们出来，我们却不愿意出来。然后他们拉我们出来，我们也甩开他们的手。” 但那时，我们是多么的愚蠢啊。 似乎要理解了， 但似乎又不了解。因为必须修行， 然后就一直处于痛苦之中。 实际上， 已经是人生的晚年了。感谢老师。 努力引导着。 说得更清楚一点， 就像牵着一头牛进入佛法之路。

师： 看到了吗？ 它安静又寂静。 此时它安静又寂静。 整个内在和外在的世界都安静又寂静，没有内在和外在的区别。 它安静又寂静，应该说整个世界都安静又寂静。 然后知道它是多么安静又寂静。 那知道安静寂静的东西就是涅槃的奴隶。 不是说，知道但是它并不安静寂静， 那只是妄想。

但是安静寂静，它遍布整个世界， 遍布整个宇宙， 不区分内在和外在， 内心领悟。 确定了。 了解它的心是安静寂静的， 它用心了解， 遍布整个宇宙是安静寂静的， 成为一体。 没有分别。既了解又安静， 又从动物，人类，自我的空性中了解， 没有任何关于妄想的念头渗入， 一切都安静寂静。 禁止妄想的思想， 但它无法渗透到安静中。

它既安静又寂静， 知道它遍布整个世界。遍布整个世界。 那知道它的心安静的声音是涅槃。 真的吗？ 真的明白了。 但是如果知道了但是不安静， 知道了然后只理解了， 那只是从妄想中理解。 那是一个信号。它还不是了解是真的，看到是真的。 而是既知道又看到， 然后理解并且理解是真的， 是真正安静寂静的自然。 它安静寂静的极致， 称之为完全的安静。 我会是安静。 你们理解吗？它安静到极点。 知道了。 不需要说话， 不需要解释。

但是大家都用心知道了。 它就是这样的， 本来就是这样， 已经发生了几天了，本来就这样。什么时候心安静寂静， 与自然界中的安静寂静成为一体。 如果它只有外在是安静寂静的， 但是我们的心不安静寂静， 与自然界不成为一体， 那还不是涅槃。 因为那只是外在的涅槃。 但是我们的心不是涅槃的奴隶。 因为那是我们的心，是我们的自我，是属于我们的。 我们的心不是自然界的心。它不与自然界成为一体。 因为我们执着于那个心是属于我们的， 所以它不安静寂静， 不在自然界中。

但是如果自然界的心已经存在于我们之中， 我们不带走，我们不执着，它就与自然界相同。 安静寂静， 是一个安静寂静的心， 似乎与自然界融为一体， 那就被称为涅槃。谁听从并且遵从教导， 根据教导如实地修行。那个人就会找到一颗安静又寂静的心， 与老师所说的自然融为一体， 找到心就找到了佛法，找到了佛法就到达了涅槃， 就是这颗心。一颗安静寂静的心，与自然成为一体。

不是去妄想的让它安静，让它静止，让它冷漠。 不是去努力变成空白，紧紧抓住空白，知道然后紧紧抓住空白，知道然后变成空白紧紧抓住空白，这是错的，对吧？是错的。 这是通过妄想造成的，和金子相比，就像假金。那是引导出来的，不是自然的心。很多人都这样做。 如果有人还在这样做，就会失去机会。他们说脱节，是比脱节更加糟糕，这是错过了最后一班飞机。非常非常糟糕。如果还执迷不悟。

我们看到很多人仍然这样执迷不悟，仍然在内心中这样执迷不悟，不肯改变，仍然认为自己是对的，已经做到了，已经空了。所以很难说。指出也看不到。如果长时间深入骨髓的愤怒地责骂。如果在内心争论，嘴上不说也在内心争论，那就会失去机会。我们不想看到自然界因安静寂静而丧失，懒得再多说。自然界安静寂静。 如果安静，就好，不需要多说。还没习惯，很快就会忘记，然后就忘记了，忘记了，回到世俗，就全部忘记了。这个哭泣，为世俗的痛苦而哭泣，为自己的愚蠢而哭泣。 来这里坐着哭泣。 是多么的愚蠢啊。 实在是太愚蠢了，愚蠢了许多世。 为自己的愚蠢而哭泣。


---


翻译以下佛法讲座为中文，要求：
1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：”
2. 完整翻译，不遗漏内容
3. 翻译结果输出为对话问答的形式
4. 不要包含泰语，全部翻译为中文
5. 保证翻译后的文本通顺，易读

---

อยู่ในเหตุการณ์เมื่อเช้าด้วยแล้วก็รู้เข้าใจเรื่องถ่องแท้รู้อะไรเป็นทองแท้ทองปลอมไหนหมอลองเนี่ยเหตุการณ์จากเมื่อเช้าด้วยแล้วหมอก็รู้เห็นด้วยแล้วก็หมอก็. พุทธธรรมออกมาจากใจด้วยนะ.

ครับของโอกาสครับคุณตา.

ก็ขอกับญาติธรรมทุกท่านไม่ฉีดด้วยนะครับก็คือเอ๊ะไอ้ไอ้เรื่องเรื่องเรื่องทองแท้ทองปลอบเนี่ยจริงมัน. ถ้าจะว่าไปมันก็ง่ายมันก็ง่ายแต่ว่ามันยากมันก็ยาก.

ทีนี้ไอ้ไอ้ไอ้ไอ้ไอ้ความความความยากมันน่ะมันอยู่ตรงที่ว่ามันมีไอ้ไอ้ตัวเราเนี่ยที่มันทําให้ยุ่งยากอย่างอย่างตัวอย่างเมื่อเช้าเนี่ยที่ที่หลวงตาพูดถึงเนี่ยก็จะเห็นได้ชัดว่าคือมันก็จะมีคนอยู่2คนที่มีสภาวะที่แตกต่างกันคนหนึ่งคนหนึ่งเนี่ยเค้าก็เคยอย่างที่หลวงตาบอก. ว่าคนที่เคยพบใจหรือรู้จักใจรู้จักใจก็รู้จักและว่าเออมันเคยผ่านเคยประสบแบบเนี้ย.

กับอีกคนคนหนึ่งเนี่ยถามว่าคนที่รู้จักใจเนี่ยก็จะอธิบายเรื่องใจเนี่ยไม่ได้ก็อย่างอย่างที่ว่ามันก็เป็นแบบนั้นแหละคือจะอธิบายยังไงอะมันก็ไม่ใช่ใจหรอกเพราะว่าใจอะตัวเค้าเองเค้าอธิบายอะไรไม่ได้เพียงแต่ว่าเราใช้ขันธ์5พยายามอธิบายให้มันใกล้เคียงที่สุดว่ามันเป็นยังไง. แต่เค้าเคยเจอแล้วล่ะแต่ว่าถึงแม้จะเคยเจอเคยรู้จักใจเคยพบใจ. แต่บางครั้งบางคราวเนี่ยมันก็ยังหลงไป. อย่างอย่างอย่างพี่จันทิติมาเนี่ยอย่างที่เมื่อกี้อาจารย์ยกตัวอย่างอาจารย์ทิมาก็ก็จะหลงไปเพราะว่าด้วยด้วยความที่เหตุที่หลงไปเนี่ย. เหตุผลสําคัญสําคัญที่คิดว่าน่าจะเป็นก็คือแท้จริงอ่ะไม่รู้จัก. ใจหรือนิพพานจริงจริง.

ก็ยังหลายหลายครั้งผมก็สงสัยเหมือนกันว่าเอ๊ะทําไมสมัยก่อนพ่อแม่ครูอาจารย์ทั้งหลายเนี่ยไม่ได้พูดเรื่องนิพพานให้เข้าใจว่ามันเป็นยังไง.

อ๋อเธอก็เลยมาเข้าใจว่าอ๋อที่ถ้าพ่อแม่กลัวอาจารย์พูดให้เราเข้าใจเรื่องนิพพานเนี่ยสิ่งหนึ่งที่ท่านคิดว่าน่าจะกลัวก็คือการไปสร้างหรือว่าสร้างนิพพานปลอมขึ้นมาไว้ในใจซึ่งเหตุการณ์เมื่อเช้าก็จะมีอีกเคสนึงที่พยายามสร้างนิพพานปลอมให้รู้ว่าใจเนี่ยเป็นความไม่มีอะไรว่าใจไม่มีอะไรเนี่ยเค้าก็พยายามที่จะเอาตัวเค้าเนี่ยครับ.

มีอะไรเกิดขึ้นก็อะอันเนี้ยหลงอันเนี้ยหลงแล้วเสมือนหนึ่งตัวเองเนี่ยก็คือว่าเป็นอะไรที่เป็นความว่างเป็นความรู้เพราะชื่อมันว่าถ้ารู้ก็คือรู้เฉยเฉยแล้วพอรู้กฎไงแต่ความจริงเค้าไม่เห็นว่าความจริงที่เอาตัวเค้าพยายามที่จะไปรู้เห็นต่างต่างเนี่ยแท้จริงอ่ะมันเป็นสถานศูนย์แต่งแล้วก็เป็นสังขารปรุงแต่งที่มีอัตราตัวตนเป็นอวิชชาผสมเข้าไปด้วย. มันก็เลย2เด้งและด้วยความยึดมั่นถือมั่นด้วยความยึดมั่นถือมั่นที่เกิดจากความเข้าใจผิด.

ความเข้าใจผิดอันนี้เกิดจากความไม่เข้าใจในเรื่องนี้ผ่านจริงจริงว่านิพพานจริงจริงอะมันเป็นอย่างไรเพราะในเมื่อมันไม่รู้จักจริงจริงแล้วเนี่ยมันก็เลย.

ก็เลยถ้าเรียกว่าทิดทักเอาอันนี้คงน่าจะใช่เพราะน่าจะใช่เรื่อยเรื่อยเรื่อยเรื่อยเนี่ยเพราะนานนานเข้ามันก็ไปเป็นความเชื่อไปเลยว่าอันเนี้ยคือใช่นิพพานจนกระทั่งเมื่อเช้ามาแต่จริงจริงเค้าก็พังตามาเป็นมาหลายปีหลวงตาก็เลยบอกว่าเออโชคดีนะที่ที่วันนี้คุณมา.

ความโชคดีก็คือถ้าคุณไม่มาวันนี้คุณก็ยังไม่หายความเข้าใจผิดแล้วคุณก็ยังคิดว่าสิ่งที่คุณทําเนี่ยเข้าใจถูกอันเนี้ยมันก็เลยกลายเป็นว่าแท้จริงอะเป็นทองปลอมแต่คิดว่าตัวเองอะเป็นทองแท้แต่ว่าทองแท้เนี่ยมันก็สังเกตไอ้ทองปลอมอะมันก็สังเกตไม่ยากหรอกถ้าถ้าเราเราเคยรู้จักทองแท้แล้วเนี่ยคําว่ารู้จักทองแท้เนี่ยส่วนตัวเราเคยสมมุติเราเคยเจอทองแท้สักครั้งนึง.

หรือว่าเคยเห็นคนอื่นว่าเป็นทองแท้เป็นยังไงเนี่ยแล้วเราสามารถจะมองเห็นอะไรบ้างเนี่ยเราก็จะรู้ว่าถึงจะไม่เห็นอะนะก็จะมองเห็นจากกิริยาภายนอกว่าแบบเนี้ยอะถ่องแท้มันไม่ใช่เป็นอย่างงี้นอนนอนน่ะอันเนี้ยมันไม่ใช่แน่แน่เราก็รู้อยู่แต่บางทีเราไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรแค่นั้นเองถ้าถ้าความละเอียดเราไม่มากพออันนั้นน่ะก็คือเค้าไม่รู้เค้าคิดว่าเค้าเป็นทองแท้เค้าคิดว่าเค้าเป็นธาตุรู้ที่รู้ทุกอย่างรู้ทุกอย่างเกิดดับเกิดดับแล้วเค้าก็ว่า.

เค้าก็ตรึงความว่างของเค้าไว้อันที่หลวงตาว่าก็คือเอาขันธ์5ไปผูกกับสิ่งที่เค้าคิดว่าเป็นธาตุรู้ก็คือความว่างตึงไว้ด้วยกันเพราะมันตึงเข้าไปด้วยกันปุ๊บเนี่ยไอ้สิ่งที่มันเป็นธรรมชาติที่มันต้องเคลื่อนไหวอะมันเคลื่อนไหวไม่ได้และไอ้ธรรมชาติที่มันเคลื่อนไหวคืออะไรก็คือขันห้างเราอะมันต้องเคลื่อนไหวอะมันเคลื่อนไหวไม่ได้พอเคลื่อนไหวไม่ได้มันก็เหมือนสต๊าฟตัวเราไว้ให้แข็งให้แข็งเพื่อเราจะเป็นใจแล้วเราต้องอยู่นิ่งนิ่งเพราะถ้ารู้ว่าคืออยู่นิ่งนิ่งรู้เฉยเฉยอย่างเงี้ยมันก็เป็นการเข้าใจผิดไงพอเข้าใจผิดก็มีพฤติกรรมแบบนั้น.

มาให้เราเห็นซึ่งในส่วนตรงนั้นน่ะก็ก็มันเกิดจากความเข้าใจผิดความไม่ไม่รู้จักใจจริงจริงเพราะฉะนั้นเพราะฉะนั้นเวลาอย่างที่หลวงตาสรุป4ข้อเนี่ยครับคนที่เออไม่รู้เลยคือคือไอ้มิจฉาทิฐิเลยก็คือแบบแบบที่เล่าให้ฟังก็คือไม่ไม่รู้ความจริงเลยไม่รู้ว่าอะไรเป็นขันธ์5ไม่รู้ว่าอะไรใจ.

ไม่ไม่รู้จักธรรมชาติของ2สิ่งและที่สําคัญก็ไม่รู้ว่าจริงจริงแล้วธรรมชาติ2สิ่งเนี่ยเค้าทํางานกันยังไงทํางานกันยังไงว่าไอ้ของที่มันมีอยู่อ่ะมันเกิดจากความไม่มีอันเนี้ยเค้าไม่ได้เข้าใจตรงนี้เลยคือเค้ามาแล้วก็เดินเลยเดินเลยแล้วก็เดินไปเค้าก็เชื่อในสิ่งที่เค้าเดินอ๋อถ้ารู้เป็นอย่างงี้ความว่าอ๋อโอเคโอเคเดี๋ยวเรารู้ละเดี๋ยวเราจะไปว่างว่างนี้โอ้เราเป็นถ้ารู้คือทุกคนน่ะ.

เส้นเนี้ยจะปรารถนาติพานแต่ผมว่าร้อยร้อยละเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์น่ะไม่รู้จักนิพพานว่าคืออะไรเนี่ยก็เลยเข้าใจว่าเออเหตุผลว่าทําไมพ่อแม่ครูอาจารย์สมัยก่อนเนี่ยท่านไม่สอนตรงนี้ไม่ได้อธิบายตรงนี้แต่ก็ยังคุยกับคุยกับหลวงปู่เมื่อคืนว่าโอ้หลวงตาหลวงตาของเราเนี่ยช่างแบบประเสริฐแบบแบบนั้นมากจริงจริงอะคือท่านบอกเราเลยท่านบอกเราเลยอย่างเงี้ย.

ก็ก็การบอกแบบเนี้ยก็ยังคุยกับหลวงปู่ว่าบอกแบบเนี้ยมันก็จะมีทั้งข้อดีและข้อเสียคือข้อข้อดีก็คือคนที่มีปัญญาก็คือรู้จักแล้วก็สามารถแยกแยะได้ในใจเราเนี่ยนะแต่คนที่ข้อเสียคือมโนไปเลยคือไม่รู้จักแล้วก็แบบมั่วไปเลยเงี้ยมันก็มันก็ลําบากนะแต่แต่ถ้าเราเข้าใจแล้วเนี่ยเข้าใจอย่างที่หลวงตาว่าประเภทที่2เนี่ย.

คือเข้าใจผมว่าความเข้าใจเนี่ยถ้าไม่ได้มีอัตราตัวตนไปขวางเนี่ยความเข้าใจเนี่ยไม่ได้ยากเมื่อกี้ที่หมอบอกว่าไม่ยากเพราะว่าสรรพสิ่งทั้งหลายเนี่ยถ้าเราสมมุติเราไม่เคยรู้อะไรเลยเนี่ยแล้วมันไม่มีอะไรธรรมชาติเดิมแท้ที่ไม่มีอะไรที่ไม่โมบอกเนี่ยไม่มีอะไรแล้วมันก็มีสิ่งนั้นเกิดขึ้นมา.

หลายครั้งเนี่ยมีครั้งหนึ่งที่หลวงตาเล่าเรื่องเกี่ยวกับพระองค์หนึ่งสมัยพุทธกาลที่ว่าจะไปถามคําถามพระพุทธเจ้าแล้วไปเจอไอ้ต่อมน้ําที่เกิดขึ้นจากในน้ํายังยังยังคุยกับหลวงปู่ว่าพื้นน้ําเนี่ยมันยังมีตัวนะแล้วก็ขึ้นไปต่อมน้ํานะมันยังมีความรู้สึกว่ามันมีของอยู่แต่เราลองจินตนาการว่า. ของที่ไม่มีอะไรเลยอ่ะแล้วเกิดมีเงาขึ้นมา.

มันมีเงาขึ้นมาได้แล้วเงาเนี้ยมันหายไปในความไม่มีอะไรอันเนี้ยมันจะใกล้เคียงกับความไม่มีอะไรที่สุดคือมันไม่มีอะไรตั้งแต่แรกแล้วมันมีเงาขึ้นมาเลยทําให้เกิดความเข้าใจว่าสมัยก่อนถ้าเราถ้าเราจําภาพทําของที่หลวงตาเคยสอนเสมอว่าเงาของใจจําได้มั้ยมีอันนึงที่เราเงาของใจสังคารคือเงาของใจนี่แหละเงาของใจเกิดจากความไม่มีอะไร.

ไม่ใช่เกิดจากใจที่มีรูปร่างแต่มันเกิดจากความไม่มีอะไรเสมือนหนึ่งต่อมน้ําที่เกิดจากพื้นน้ําแต่พื้นน้ําเนี่ยมันยังมีลักษณะที่มันเราสามารถสัมผัสได้แต่ไอ้ความไม่มีอะไรเนี่ยมันมันไม่มีอะไรแต่มันมีสิ่งที่เกิดขึ้นมาได้ก็คือเงาหรือสังหารคุมแต่งแล้วไอ้สังหาริมก็จะหายกลับไปในความไม่มีอะไรอันนี้คือความเข้าใจเป็นเป็นเรียกว่าเป็นสัมมาทิฏฐิเลย.

แล้วคําถามก็คือว่าแล้วทีนี้เราเป็นอยู่ทุกวันเนี้ยคืออะไรก็อย่างที่แม่โมบอกเดิมทีมันไม่มีอะไรเดิมทีแม้แต่เดิมทีอันนั้นอดีตอดีตไกลโพ้นลาอนาคตหรือแม้แต่ปัจจุบันมันก็คือความไม่มีอะไรมันไม่ใช่ว่าเมื่อก่อนเราไม่มีอะไรแล้วปัจจุบันเรามีอะไรไม่ใช่มันก็ยังไม่มีอะไรเหมือนเดิมแต่ความมีอะไรมันก็เกิดขึ้นอยู่ในความไม่มีอะไร.

แบบแบบเนี้ยเหมือนเหมือนสมัยไกลอันไกลโพสต์สมัยก่อนเพียงแต่ว่ามันไม่มีใครไปยึดฉวยว่าไอ้เนี่ยเป็นเรายึดฉวยว่าไอ้สิ่งที่ปรุงแต่งอะเป็นเราแล้วก็ยึดฉวยว่าความไม่มีอะไรเป็นเราแค่นั้นเองสิ่งเหล่าเนี้ยมันก็ยังเกิดขึ้นในทุกขณะปัจจุบันอันนี้คือภาษาธรรมสูงสุดที่มันเป็นจริงในทุกขณะปัจจุบันถ้าคนที่ไม่ได้ปิดตาไม่ได้ปิดหูแล้วพยายามทําความเข้าใจ. สังเกตในใจสิ่งเหล่าเนี้ยมันเกิดขึ้นในใจเราอดเวลา. สังเกต.

ในใจหลายครั้งผมก็จะถามตัวเองว่าเอ้าถ้าสังเกตเนี่ยมันจะมีตัวเราไปสังเกตมันเหมือนกับว่าจริงจริงมันไม่ได้สังเกตมันเหมือนกับมันรู้อ่อแบบนี้เองเหรอเนี่ยมันไม่ได้สังเกตอะไรเราหลายหลายครั้งเราก็จะรู้สึกว่าอ๋อแบบนี้เหรออ๋อแบบนี้เหรอเหตุที่อ๋อแบบนี้เหรออ๋อเพราะเราเห็นไงเห็นอะไรเห็นสิ่งปรุงแต่งที่เกิดขึ้นจากมันไม่มีอะไรแล้วมันก็มีขึ้นมาแล้วเมื่อหายไปอ๋ออ๋อเป็นแบบนี้เหรอที่เค้าเรียกว่าเกิด.

สังขารเกิดจากความไม่มีอะไรแล้วหายไปไหนมันก็กลายเป็นว่าอืมมันรู้จักไงและไอ้สิ่งที่เกิดขึ้นน่ะมันก็เป็นคือตัวเรานั่นแหละคือจิตปรุงแต่งของเราเนี่ยแหละที่มันเกิดขึ้นแล้วก็หายไปเราไม่ได้พูดถึงกายนะกายนั้นมันหยาบมันเห็นง่ายเพราะมันเกิดสุดท้ายมันต้องดับกลับไปเป็นดินน้ําลมไฟอันนั้นเราเราตัดทิ้งไปแต่สิ่งที่คนส่วนใหญ่ไม่รู้ก็คือสิ่งที่มันเกิดขึ้นในใจในความไม่มีอะไรเนี่ยต่างหาก.

แล้วถามว่าความไม่มีอะไรมันมันมีอะไรมันไม่มีอะไรอยู่แล้วงั้นถ้าเราเราเราสมัยก่อนจะใช้คําว่าโยนิโสคําไม่ได้โยก็คือว่าแต่เมื่อคืนคุยกับหญิงว่าถามหญิงว่าในใจหญิงอะมีอะไรบ้างในใจหญิงก็มีแต่สิ่งเกิดดับและพยายามแก้ไขปรับแต่งสิ่งเกิดดับให้มันเป็นอย่างที่ใจเราอยากได้ให้เป็นไปตามที่มีใจเราอยากได้ให้อย่างที่ตัวเราอยากได้แต่สิ่งที่หลงลืมไปเลยคือพระสัจธรรมที่สูงที่สุดคือความไม่มีอะไร.

ที่มันเป็นพื้นอยู่ไม่เคยอยู่ในใจเลยมันไม่เคยอยู่ในใจเราเลยงั้นถ้าสมมุติว่าความไม่มีอะไรมันไม่เคยอยู่ในใจถามว่าแล้วพระสัจธรรมอยู่ตรงไหน.

ถ้าสัตว์ทําอยู่ตรงไหนเรามาค้นหาพระสัตว์ธรรมพระสัตว์ธรรมอยู่ตรงไหนไม่มีทุกคนมองข้ามพระสัตว์ธรรมแต่ไปมองในสิ่งที่มันมีเกิดดักเกิดดับแล้วไปปรับแต่งเหตุนี้เพราะความคุ้นเคย. สิ่งที่แม่ชีโมบอกใช้จริงอ่ะพื้นมันด้วยความไม่มีอะไรเราลืมไป.

เราลืมไปว่าจริงจริงอะมันไม่มีอะไรยังคุยกับหลวงปู่ว่าแท้จริงมันไม่ได้ลืมไปแท้จริงมันไม่เคยมีอะไรอยู่แล้วมันไม่มีใครลืมมันไม่มีใครลืมแต่มันมีแต่คนเข้าใจผิดถ้ามีคนลืมมันยังมีคนอยู่แต่ถ้ามันเข้าใจผิดเนี่ยมันเป็นความเข้าใจผิดไม่ใช่มีคนเข้าใจผิดแต่เป็นความเข้าใจผิดว่าอ๋อเรายึดอันเนี่ยมันเป็นเรา. แล้วถามว่าแล้วยังไงอะก็เข้าใจให้ถูก.

เข้าใจถูกยังไงอะก็ในขณะปัจจุบันเนี่ยในใจเราเป็นยังไงอะมันสอดคล้องกับภาษาธรรมยังไงอะเราสังเกตดูดูได้ด้วยใจของเราในทุกขณะปัจจุบันปัจจุบัน.

อย่างเงี้ยไปเรื่อยเรื่อยแน่นอนล่ะอย่างที่หลวงตาว่าแม้จะเข้าใจรู้จักใจรู้จักใจแล้วเราเคยเห็นละเคยพบมันก็ยังก็หลงไปเหมือนกันมันไม่ใช่ว่ารู้จักใจแล้วจะถึงใจถึงพระนิพพานมันไม่ใช่อย่างงั้นมันก็ยังลักษณะเหมือนกับว่า.

ด้วยความเคยชินของเรามันก็จะมีอย่างเงี้ยหลงหลงบ้างแต่ว่าความหลงของเราเนี่ยมันถ้าเราพูดถึงว่าถ้าเราหลงอ่ะมันก็แบบหลงอยู่ใกล้ใกล้หลัก.

ใกล้ใกล้หลักไม่ไกลมากมันไม่ได้หลงไปเข้าป่านู่นเพราะเรามีหลักอยู่ไงเราเข้าใจเรื่องเราเข้าใจละแต่ว่าเราจะหลงไปบ้างเป็นเป็นธรรมดาเป็นเป็นทางเดินของเราแต่หลักเนี่ยต้องไม่ลืมว่าพระสัจธรรมมันคืออะไร.

นะตรงเนี้ยตรงนี้คือสิ่งที่สิ่งที่สิ่งที่ที่ที่คนส่วนใหญ่จะลืมแล้วก็ถามว่าแล้วเมื่อไหร่อย่ามาคุยกับเมื่อเช้ากับหลวงปู่แล้วเมื่อไหร่มันจะไปถึงที่สุดไม่รู้ไม่มี. เพราะสัจธรรมมันมีแค่ปัจจุบันขณะ. ถึงไม่ถึง. ถามว่ามันเป็นเรื่องความไม่มีอะไรไหม. ไม่ใช่.

ไม่ใช่ธรรมะมีแต่ปัจจุบันปัจจุบันก็คือสิ่งเกิดดับเกิดดับจากความไม่มีอะไรแล้วก็กลับไปสู่ความไม่มีอะไรเห็นจริงไหมถามตัวเองว่าเห็นจริงไหมในใจเราเห็นจริงไหมเห็นจริงขณะที่เห็นจริงในเสี้ยินาทีที่เห็นจริงถ้าคนไม่ได้หมกมุ่นมากมาก. มันจะมีสิ่งหนึ่งที่ปรากฏคู่กันเสมอเสมอนี่คือความสงบในใจ. ถ้าเราไม่หมกมุ่นนะเราเห็นความสงบในใจความ. ความที่ไม่ใช่สิ่งปรุงแต่ง.

คู่กันเสมอไม่ต้องไม่ต้องสังเกตตั้งใจสังเกตจริงจริงมันเหมือนกับของที่มันพลิกไปอีกด้านนึงพลิกปุ๊บเนี่ยมันมันพลิกไปอีกด้านนึงเลยแล้วแต่มันไม่ใช่พลิกไปอีกด้านนึงจนอีกด้านที่มีอยู่มันหายไปมันพลิกแล้วมันเกิดคู่กัน2ด้านโอ้โหนี่แหละเรารู้จักใจละอ๋อใจเป็นแบบนี้ถึงบอกว่าถ้าครั้งหนึ่งเนี่ยเราเคยรู้จักใจเนี่ยต่อไปเราจะรู้ว่าไอ้เนี่ยไม่ใช่ใจเมื่อรู้จักทองแท้แล้วเราก็จะรู้ว่าไอ้เนี่ยทอง.

ถามถามว่าถ้าเรารู้จักทองปลอมแล้วเราจะเก่งเป็นทองแท้อดมันก็ยังด้วยด้วยด้วยความที่เรายังหลงอยู่บ้างมันก็จะต้องเดินทางคําว่าเดินทางก็คือ. เรียกว่า.

ความความลืมของขอยืมคําแม่มลืมอ่ะลืมเลิกไม่ลืมละถ้าจะไม่ลืมและก็คือว่าไม่ลืมและก็คือว่ามันเป็นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ก็คือว่าไม่ไม่ไม่หลงลืมไปเป็นสังกัดกรุงไทยอีกแล้วแต่ถามว่าอันนั้นก็เป็นเป็นอาไม่ใช่ความหวังแต่เป็นความเข้าใจที่ถูกต้องมันไม่ใช่ความหวังถ้าความหวังเนี่ยเราจะหวังว่าเราจะนิพพาน.

อันนั้นไม่ใช่อันนั้นเป็นมิจฉาทิฐิไม่ใช่ไม่ใช่อันนั้นเป็นมิจฉาทิฐิแต่แต่แต่สิ่งที่เพียรน่ะก็คือเห็นสัจธรรมแบบเนี้ยตามที่มันเป็นจริง. เท่านั้นเองจะทําตามที่มันเป็นจริงเป็นจริงเป็นจริงเพราะมันเป็นจริงของมันทุกขณะอยู่แล้วในในใจของเรานั้นน่ะถึงบอกว่าบางที. ความรู้ทั้งหมดเนี่ยรู้เยอะแยะตาแป๊ะไก่หมดเลยแต่มันจบอยู่แค่เนี้ย.

มันเป็นเรื่องที่แบบโอ้โหแบบเออถ้าถ้าว่าไม่เราไม่พ่อแม่ครัวอาจารย์มาสอนเราแบบเนี้ยเราก็จะเราก็จะเข้าใจผิดเป็นมิจฉาทิฎฐิแล้วเราก็จะเชื่อว่าวิธีเนี้ยปฏิบัติตามตามทางแบบนี้ไปเรื่อยเรื่อยเรื่อยเรื่อยเรื่อยสุดท้ายมันก็ก็คือ.

เชื่อไปเลยว่าเป็นแบบนั้นมันก็มันก็หลงเข้าป่าไปมันก็มันก็เสียดายเสียดายโอกาสที่ที่ที่ที่เราได้เกิดมาว่าเออเกิดมาเพื่อเพื่อแก้ไอ้ความเข้าใจผิดอันนี้แหละว่ามันมันจริงจริงแล้วสัจธรรมความจริงอ่ะมันเป็นอะไรเพราะฉะนั้นก็เลยอืม. ก็เลย.

ก็เข้าใจเนอะก็เข้าใจคนปฏิบัตินะครับเพราะว่าเราเราก็เป็นคนปฏิบัติคนนึงเหมือนกันที่ที่ที่ผ่านแบบนี้เหมือนกันแต่ก็ที่พูดอย่างเงี้ย.

ไม่ใช่ว่าพูดแล้วเราเราเป็นอะไรหรืออะไรแต่อย่างที่บอกครับในเมื่อถ้าเราหนึ่งเราไม่สามารถทิฐิแล้วเราก็ไม่ไม่พักไม่เพลียอย่างที่หลวงตาว่า. เห็นจริงตามจริงแบบเนี้ย. มันไม่มีอะไรอะมันก็มีแค่เนี่ยในในใน.

ชีวิตประจําวันประจําวันของเราเนี่ยแล้วเราก็ใช้ขัน5ของเราเนี่ยขันธ์5ทํางานทีเนี้ยไอ้เวลาใช้ขัน5ทํางานเนี่ยจริงจริงหลวงตาเนี่ยท่านไม่ตามมากนะเพราะว่าแบบฝึกหัดที่ท่านให้มาเนี่ยเป็นแบบฝึกหัดที่ไม่มีเขียนในตําราอย่างอย่างการทําอธิษฐานจิตในน้ําเนี่ยถ้าใครเป็นคนที่ช่างสังเกตได้รู้เลยว่าสติอะมันเป็นยังไง.

สิ่งปรุงแต่งเป็นยังไงความสงบเป็นยังไงมันแยกกันได้ในในขณะเดียวเลยยังคุยกับหลวงปู่เมื่อเช้าว่าเออจริงการสวดมนต์เนี่ยมันก็เหมือนการทหารจิตในน้ําแหละเพราะการสวดมนต์น่ะสติคุณอยู่กับสวดมนต์มั้ยขณะที่สติคุณอยู่กับสวดมนต์อะมันก็มีสังขารปรุงแต่งอยู่แล้วภายใต้สังหารปรุงแต่งทั้งหมดเนี่ยมันก็มีความสงบอยู่มันมันเกิดขึ้นในทุกขณะในอริยาบทของเราอยู่แล้วถ้าเราเป็นคนที่จะประยุกต์และเข้าใจตรงเนี้ยเราก็จะไปประยุกต์กับสิ่งต่างต่าง.

กิจวัตรประจําวันเราได้หมดโดยที่เราไม่ได้หลงไปกับกับสิ่งเหล่านั้นแต่นั่นแหละว่าไอ้ไอ้หลงไปอะมันก็ต้องมีบ้างก็เป็นธรรมดาเป็นธรรมดาเพราะว่าความเค้าเรียกว่าความเข้าใจผิดในบางเวลามันก็ยังมีอยู่เป็นเป็นเรื่องเป็นเรื่องที่ที่เกิดขึ้นได้อย่างงี้ละกันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ซึ่งก็ไม่ได้ไม่ได้เป็นอ่าเป็นปัญหาเพราะว่าผิดก็แก้ไขใหม่.

เข้าใจผิดก็แก้ไขใหม่ก็แค่นั้นเองแต่ว่าถ้าเราเราอยู่บนทางเนี่ยเราจะเห็นการพัฒนาการของโดยตัวเราเองด้วยด้วยความซื่อสัตย์ของเราเองเนี่ยเราเห็นว่าไอ้ความเข้าใจผิดของเราเนี่ยมันจะสั้นลง. มันจะสั้นลงสั้นลงแล้วก็ไอ้ความสงบใจหรืออะไรเนี่ยมันก็จะแผ่ขยายเราจะรู้แก่ใจเองอะว่าเออนะ. เราเป็นยังไงนะครับ.

ก็อันนี้ก็เป็นในการเอาเอาหลายหลายเรื่องมายําเป็นเป็นเรื่องเดียวกับกับที่ที่ที่เห็นว่าเมื่อเช้าซึ่งก็ถือว่าพวกเราโชคดีแล้วครับที่ที่ได้หลวงตาเป็นพ่อแม่ครัวจานที่แบบแบบประเสริฐสุดสุดหรือว่าท่านท่านโอ้โหแบบไม่มีไม่มีคําว่าหลวงตาสรรหาแล้วคําคําที่ที่ไม่รู้ไม่มีคําที่เหมาะที่สุดสําหรับหลวงตาไม่มี. คําคํานั้นไม่มีฮะมันพูดไม่ได้มันไอ้นี่. ครับครับขอบพระคุณคุณลุงท่าน.

ไม่พูดทีละที่ที่ถามเมื่อเช้าเลยเข้าใจยังทําไมวะคนเขาที่มาพบเมื่อที่ภูฏานบอกว่าคนก็มาพบใจใช่ไหมพบธาตุรู้ที่เป็นนิพพานธาตุแล้วทําไมเขากลับไปหลงอีกเนาะใช่ไหมเมื่อเช้านี้. อาจารย์ที่มาไปว่าไงเนี่ยหลวงปู่ว่าจะพูดอะเข้าใจจะอธิบายมั้ยตรงเนี้ยว่าทําไมคนเค้ามา. ลูกศิษย์ลูกตาหลายคนก็พบธาตุรู้เคยพบธาตุรู้หมดแล้วเคยพบใจแล้วทําไมมันยังหลงกลับไปอีก. ใจ. สงบสงัดเสียงเงียบปัจจัยที่เป็นเสียงเงียบอ่ะ. แล้วเค้าเค้าก็เคยพบกันแต่ละคนน่ะพบใจที่เป็นเสียงเงียบแล้วอยู่ทําไมไปหลงอยู่การคงแต่งไปหานิพพาน.

เนี่ยหลวงปู่ธีระก็ถามคําถามแหละเมื่อเช้าเนี่ยผมพูดเข้าใจยังเข้าใจหรืออะไรอธิบายเนี่ยพวกนี้ก็ไม่ได้เข้าใจแกพูดอะหลายคนก็เคยได้ยินเสียงเงียบในใจตนเสียงเงียบเป็นธรรมชาติอยู่แล้วเสียงเงียบอ่ะเดอะสาวออฟไซเรนซ์พูดบ่อยมากเลยเดอะสาวออฟไซเรนซ์แล้วอยู่อยู่ทุกคนก็ลืมไปเลยที่คีโมวาลืมไปเลยลืมเสียงเงียบนั่นไปเลยใจที่เป็นเสียงเงียบไปเลยอ่ะแล้วไปยุ่งกับวัดแล้วก็ไปดิ้นรนเอาไอ้ไอ้ความพรุ่งแต่งเอาตัวเราไปหานิพพานอีก. แล้วก็พบอย่างนี้บ่อยบ่อยใจที่เป็นเสียงเงียบหรือซาวด์ออฟไซเรียนนะพูดบ่อยมากเลยไอ้เสียงที่ไม่มีเสียงเนี่ย. ที่ไม่รู้ได้ใจเท่านั้นแหละมันเอาหูไปฟังไม่ได้เพราะมันมันเป็นเสียงมีเสียงเสียงเงียบ.

มารู้ด้วยใจเราเคยพบบ่อยบ่อยเสียงเงียบเนี่ยใจที่เป็นเสียงเงียบอะนั่นคือนิพพานแต่เรากลับทิ้งมันไปแล้วเราก็เอาตัวเราไปหานิพพานที่ไม่ใช่ไม่ใช่เสียงเงียบในใจที่เป็นหนึ่งเดียวกับสิ่งเงียบในธรรมชาติทั้งจักรวาลมันเงียบสงบสงัดนั่นคือนิพพาน. หลวงปู่เดี๋ยวอธิบายเถียงยังไงอะเข้าใจแล้วก็ได้ไม่เข้าใจแล้วเข้าใจยังไง. มันลืมเลยครับมันลืมไปครับ.

คือเสียงเงียบจริงจริงแล้วมันมันไม่ได้หายไปไหนมันมีอยู่ตลอดแต่เวลาเรามาหลงปรุงแต่งเนี่ยมันมันก็เลยหายไปแล้วมันไม่ได้อยู่ฝั่งปรุงแต่งนะครับทีนี้เวลาเวลามันทกขึ้นมาเนี่ยมันก็โหยหาเสียงเงียบก็เลยปรุงแต่งไปหา. มดลืมไปครับ. มันลืมไปต้องบอกต้องยื่นคําคีโมลืมไปใช่มั้ยจากที่มา.

ใกล้จะค่ะมันหลงไปขณะจิต.

มันลืมไปเนอะ.

แล้วมันก็จําไม่ได้ด้วยจําไม่ได้เลย.

ยอมรับกลับบ้านไม่ถูกรึไง.

มันมันไม่3ารถไปจํามันไงเจ้าคะ. มันมัน. เร็วจริงจริง.

เมื่อวานนี้เราก็คุยกับโยจิ๋่าเรื่องนี้.

เค้าก็งงงงมาถามเรื่องการปฏิบัติอะนะเพราะมันไอ้ไอ้ก็เคยเป็นอยู่แล้วแล้วก็หายไปแล้วกลับมามั่วมั่วจะไปหาจะมาถามวิธีปฎิบัติแล้วก็คุยกับดิ๋วแล้วนะพูดซิอ๊ะแล้วยังไงอะ.

น้ําตาเจ้าคะก็คนมันเคลื่อนไหวอยู่ตลอดไงคะมันก็เลยแบบว่าไหลไปกับสิ่งที่มัน. มันเคยชินอะนะคะเพราะมัน. สังขารของขันธ์เนี่ยมันมันเปลี่ยนแปลงอดเวลา. เกิดดับเกิดดับแล้วมันขณะฉีดหนึ่งมันพอมันเข้าไปอยู่ในนั้นปุ๊บมันหักเลยหายหมดเลย.

รัฐมนตรีว่าไงอะมันยังไงหรือเปล่าอย่างที่จะอธิบายเค้าว่ารึเปล่า.

คือจริงจริงเนี่ยนะคะคือพอเราไปทางโลกเนี่ยหลักที่เรามีอยู่เนี่ยเราก็ทิ้งหลักเหมือนเหมือน.

เราเราหลักหลุดไปเลยแล้วก็ที่หมอพูดบอกว่าหลักหลุดอ่ะมันหลุดไม่ไกลหรอกแต่ความจริงอ่ะบางทีไปทางโลกมันหลุดไปไกลตามันหลุดไปไกลเสร็จเนี่ยพอจะกลับมาอีกทีเนี่ยกลับไม่ถูก.

แต่เหมือนได้เจอที่มาเหมือนกลับบ้านไม่ถูกอะฮะแต่แต่พอมาแต่แต่ความจริงมันก็ไม่ได้ว่าทิ้งช่วงหางนะคะหลวงตาเพราะว่าตอนกลับไปอะก็ทุกครั้งที่ขึ้นห้องพักแล้วก็มองมองรูปพระพุทธรูปอ่ะก็มีพระพุทธเจ้าอะก็มีความรู้สึกว่าทําไมเราอยากร้องไห้ทุกครั้งเลย. แล้วอย่างอย่างเมื่อคืนเนี้ย. โยงกลับไปโยงก็.

ก็ภาวนาพุทโธแล้วก็รู้ตั่ากว่าจะสงบอะมันต้องใช้เวลาแล้วโยมก็เดินไปประมาณครึ่งชั่วโมงนึงแล้วรู้สึกมันเหนื่อยแล้วมันเมื่อยแล้วก็แล้วก็นั่ง. นั่งแล้วก็หันหน้าไปทางเจดีย์แล้วก็กราบแล้วก็นึกถึงพระพุทธเจ้าแล้วนึกถึงหลวงปู่มีหลวงปู่ธาอะไรเงี้ยค่ะ. แล้วก็. ก็ภาวนาพุทโธมันก็มีความรู้สึกว่ามันไม่อยากภาวนาและ. แล้วก็นั่งเฉยเฉย. แล้วอยู่อยู่น้ําตามันก็ไหล. โยมก็.

สงสัยว่าไอ้น้ําตาลเนี่ยมันเป็นอะไรน้ํามันไหลมาจากอะไรทําไมฉันน้ําตาไหลเรื่อยๆเพราะปกติเนี่ยฉันก็ไม่ใช่เป็นคนสําออยอะไม่ใช่ว่าจะเป็นคนร้องไห้ง่ายอะแต่ว่าทําไมฉันนั่งแป๊บนึงอ่ะฉันก็น้ําตาไหลทุกที. เอากระดาษไป.

แล้วก็นึกว่าถ้ามีโอกาสเนี่ยอยากถามหลวงตาว่าไอ้น้ําตาลเนี่ยมันคืออะไรมันมาจากไหนแต่พอนั่งไปนั่งไปเนี่ยมันก็รู้ว่า. มันโง่ไง.

เออมันร้องไห้กับความโง่ของตัวเอง. ร้องไห้กับความโง่ของตัวเอง. คนเราร้องไห้มากับความทุกข์จริงจริงในโลกนี้มากมายแล. พอใจมันพบทําเนี่ย. เริ่มพบทําพบสัจธรรมมันก็ร้องไห้กับความโง่ของตัวเอง. มันเป็นมันอยากร้องไห้มันก็ร้องไห้แต่มันมันร้องไห้ออกมาจาก. สภาพธรรมที่แตกต่างกันไอ้ร้องไห้เมื่อก่อนเนี่ยมันร้องไห้ออกมาจากสภาพธรรมที่เป็นทุกข์. แต่อันเนี่ยมันร้องไห้กับความโง่ของตัวเอง.

หลวงตาก็สอนมาตลอดว่า. จิตประภัสสรน่ะมันมีอยู่แล้วในตัวเรา.

แต่ทั้งชีวิตน่ะตั้งแต่เล็กจนโตอ่ะเราก็เอาขยะเข้ามาทําให้จิตประภัสสรเราอะไม่เคยออกมาให้เห็นเลย. แล. โยมก็.

คิดว่าตัวเองอะโชคดีมากเลยแต่ในลึกลึกสงสารหลวงตา. ที่. ที่ลากจูงมาทั้งชีวิตหลวงตา. ครึ่งวันชีวิตอะ.

ถ้าไม่มีหลวงตายมก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ไปอยู่มุมไหนของโลกละ. เพราะว่าสิ่งแวดล้อมอ่ะมันไม่ได้เอื้อ. ที่จะมาทางธรรม. แต่หลวงตาก็พยายาม.

อันนี้เคยไปเจอหลวงปู่สมัยกับหลวงตาหลวงปู่สมัยก็บอกว่า. ถามว่า. มีอะไรสงสัยมั้ย.

โยมก็บอกว่าไม่มีท่านก็พูดบอกว่าเออจะมีได้ยังไงแล้วไม่ได้ทําอะไรเลยเราก็ยังไม่รู้ตัวแล้วท่านก็บอกว่าเหมือนเราอ่ะมีความทุกข์อ่ะแล้วยืนอยู่บนหลังมดแดงแล้วมีคนบอกให้ออกมาแล้วก็ไม่ยอมออกแล้วเขาไปจูงให้ออกมาก็สลัดมือแต่ตอนนั้นน่ะก็ยังโง่มากเลยอ่ะ. เหมือนกับก็พอพอจะเข้าใจอ่ะแต่มันเหมือนมัน. มันไม่รู้.

เพราะว่าจะต้องปฏิบัติธรรมแล้วมันก็อยู่ความทุกข์มาเรื่อยเรื่อยเรื่อยเรื่อยเรื่อยเรื่อย. จริงจริงเนี่ยมันก็เป็นบั้นปลายชีวิตอะ.

ก็ขอบคุณหลวงตา. ที่พยายามจูง. จะเรียกเอาให้มันชัดๆอ่ะก็เหมือนจูงควายตัวนึงอ่ะให้มันเข้าทางทําให้ได้อะ.

เห็นมั้ย. มันเงียบสงบสงัดไปหมดเลย. ขณะนี้มันเง. สงบสนัด. มันเงียบสงบสงัดไปทั้งโลกทัศน์ภายในภายนอกไม่แบ่งแยกภายในภายนอก. มันเงียบสงบเป็นต้องเรียกว่าโลกเงียบสงบไปสงัดไปทั้งทั่วนัจักรวาล. แล้วก็เงียบสงบสงัดแล้วก็รู้ว่ามันช่างเงียบสงบสงัดนะไอ้ที่รู้ว่าเงียบสงบสงัดไอ้นั่นคือทาสของนิพพาน. แต่ไม่ใช่ว่า. รู้แต่มันไม่เงียบสงบสงัดอันนั้นเนี่ยมันเป็นปรุงแต่ง.

แต่ไอ้ที่เงียบสงบสงัดมันทั้งไปทั้งโลกธาตุไปทั่วอาณาจักรวาลไม่แบ่งแยกภายในภายนอกบรรลุด้วยใจเนี่ย. แน่แน่ใจที่รู้มันเงียบสงบสงัดมันรู้ด้วยใจไปทั่วอณจักรวาลว่าเงียบสงบสงัดเป็นหนึ่งเดียวกันไปหมด. ไม่มีการแบ่งแยก.

ทั้งรู้ด้วยทั้งเงียบสงบด้วยทั้งว่างเปล่าจากสัตว์บุคคลตัวตนเราเข่าไม่มีความปรุ่งแต่งเรื่องอะไรเลยในใจแทรกซ้อนมันเงียบสงบสงัดไปหมด. ความคิดปรมแต่งของการห้ามมีอยู่แต่มันแทรกเข้ามาในความเงียบสงบไม่ได้เลย. แล้วก็เงียบสงบสนานแล้วก็รู้ว่ามันเงียบสงบสงัดไปทั้ง.

ทั่วหน้าจักรวาลโลกธาตุบรรยากาศธรรมชาติมันช่างเงียบยิ่งนักเงียบยิ่งนักเงียบยิ่งนักไม่รู้ด้วยใจไอ้ที่รู้ใจว่ามันเงียบยิ่งนักเงียบสงบสงัดยิ่งนักอ๋อนี่เหรอนิพพานธาตุแปลว่าทาสคนนิพพานเป็นงี้เหรออ๋อเป็นงี้เหรอเนี่ยอย่างงี้เนี่ย. ให้มันอ๋อจริงจริงอย่างเงี้ย. แต่ถ้ารู้แล้วไม่เงียบรู้แล้่าเข้าใจเฉยเฉยอันนั้นน่ะมันแค่เข้าใจจากปรุงแต่ง. เป็นสัญญา.

มันยังไม่ใช่ทั้งเงียบทั้งสงบทั้งสกัดทั้งธรรมชาติที่สิ้นสุดแล้วก็รู้ว่ามันจะเงียบสงบสงัดยิ่งนักไอ้ที่รู้เนี่ยเนี่ยแล้วก็เงียบด้วยแล้วก็รู้ด้วยว่าเงียบสงบสงัดอีกนะไอ้รู้นี่เนี่ยคือนิพพานธาตุเป็นทาสรู้. ไม่ใช่รู้แล้วก็เข้าใจเข้าใจแต่รู้ก็รู้ยังปรุงแต่งอยู่นั่นแหละไม่เงียบไม่สงบสงัด. โลกธาตุจะวุ่นวายอยู่เลยทั้งภายในภายนอก. อันนั้นบัญชีนิพพานธรรมชาติของนิพพานเป็นธรรมชาติของความปรุงแต่ง.

หรือรู้แล้วพยายามไปทําให้มันนิ่งนิ่งอึดอึดอยู่ข้างในอันนั้นไม่ใช่ธรรมชาติที่มันเงียบสงัดไปทั้งโลกทาสแต่มันไปกดให้นิ่งอยู่ข้างใน. โดยเราเข้าใจผิดว่าไปนิ่งนิ่งว่างว่างอยู่ภายในไอ้นั่นมันสะกดจิต. มันคนละเรื่องกัน. มันคนละอย่างกันเลยไอ้ที่มันไปกดจิตไอนี้นิ่งเงียบเงียบ. อยู่ข้างใน. แต่เงียบสงบสงัดมันเงียบสงบสลับกันทั่วอาณาจักรวาลโลกธาตุนั้นไม่มีขอบเขต. รู้ดีใจอ่ะที่รู้ด้วยใจมันเงียบสงบสนัดไอที่รู้ดีใจมันเงียบสงบสนัดคืนที่ผ่านทาส.

หัวใจมันจะเงียบสงบสงัดยิ่งนัก. ใจช่างเงียบสงบยังนะ. ใจเราจะเงียบสงบสงัดยิ่งนัก. มันเงียบสงบสงัดไปถึงก้นบึ้งก้นบึ้งของใจที่น้ําตาชอบพูดก้นบึ้งของใจเป็นใจที่ไม่มีก้นทะลุไปทานันจักรวาล. มันเงียบสงบไปถึงกลบของใจ. เป็นใจที่ไม่มีก้นทะลุไปส่วนในจักรวาล. ใจที่มันเงียบสงบสนัดแล้วมันรู้ว่าใจฉันเงียบสงบสกัดนั้น. ใจเชงเงียบสงบสงครามนะ. และใจนี้ไว้เทใจเราหรือใจใคร. เป็นใจเดียวกันหมดพุทธเจ้าเพราะปัจเจกพระเจ้าอนุรักษ์สาวกก็ใจนี้เนี่ย. ที่เงียบสงบ. ใจจะเงียบสงบสงัดไปทั้งธรรมชาติอยู่เนี่ยใจคนนิพพาน. ปัจจัยที่ผ่านไม่ใช่ใจเราหรือใจของใคร.

มันไม่ใช่ว่าไปทําให้นิ่งนิ่งทําให้ว่างว่างทําให้เอ้อเอ๋อทําให้เบาเบาสบาย. ไปขึงความว่างไว้อย่างที่เราทําหลายคนทําผิดกันที่หลวงตาบอกว่ามันผิดมันผิดแล้วหลายคนก็ไม่เช. เอาความคิดปรุงแต่งของตัวเองมาขวางทํามันก็เลยไม่ไม่เข้าถึงสัจธรรมความจริงถึงจะพูดยังไงเค้าก็.

ใช้ทิฐิมานะ. อัตราตัวตนอวิชามาขวาง. เพราะว่าเค้าว่างเปล่ารู้ด้วยความว่างเปล่ารู้ด้วยความว่างเปล่า. อันเนี้ยมันว่างเปล่าปลอม. มันไม่ใช่ธรรมชาติที่มันเงียบสงบสงัดมันเหมือนกับแทบจะอึดอัดไปทั้ง. ธรรมชาติเลยมันก็จะหายใจไม่ออกแต่มันก็โล่ง. แต่มันก็เหมือนกับแทบจะหายใจไม่ออกมันนิ่งมันเงียบสงบไปหมด.

ทั้งรู้ท่านเห็นท่านก็ใจและใจเป็นจริงนั่นในเดือนที่ผ่าน. ไม่ใช่เข้าใจ.

ไอที่เข้าใจมันยังมันยังไม่ได้เป็นจริงทั้งรู้ตั้งเห็นแล้วเข้าใจและเข้าใจเป็นจริงเป็นธรรมชาติที่เงียบสงบสงัดจริงจริง. มันเงียบสงบสงัดกิ๊ฟเลยเรียกว่าเงียบกริบ. ผมจะเงียบธรรมดาเงียบกริบเลยไหมเงียบกริบ. ดู. มันเงียบมาก. มันไม่ต้องพูดไม่ต้องอธิบาย. แต่ทุกท่านรู้ได้ด้วยใจ. แล้วมันก็เป็นอย่างเนี่ยธรรมชาติมันก็เป็นมาอย่างนี้. แล้วเราก็3ารถจะรับรู้ได้มันเป็นเหมือนอย่างนี้ตั้งหลักหลายวันมาแล้วก็เป็นอย่างนี้.

เมื่อไหร่ใจเงียบสงบสกัดเป็นหนึ่งเดียวกับความเงียบสงบสงัดในธรรมชาติในจักรวาลเป็นหนึ่งเดียวกันนั่นแหละคือนิพพาน. แต่ถ้ามันเงียบสงบ.

แค่ภายนอกแต่ใจของเราไม่เงียบไม่สงบสงบเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาตินั้นยังไม่นิพพานเพราะว่ามันเป็นแค่นิธาตุนิพพานภายนอก. แต่ใจของเราไม่เป็นทาสนิพพาน. เพราะว่ามันเป็นใจของเราเป็นตัวเราเป็นของเราใจของเรามันไม่ใช่เป็นใจของธรรมชาติ.

มันก็เลยไม่เป็นใจที่เป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติเพราะเราไปยึดเอาใจนั้นมาเป็นของเรามันก็เลยไม่เงียบไม่สงบสงันอยู่ในธรรมชาติแต่ถ้าใจธรรมชาติมันมีอยู่แล้วในเราเนี่ยนะเราไม่เอาเราไม่ยึดผิดตัวมันก็เป็นใจเดียวกันเงียบสงบสงัดเป็นใจที่เงียบสงบสงัดเหมือนเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาตินั่นแหละเรียกว่านิพพาน.

ใครที่เชื่อฟังและปฏิบัติตามคําสอนตามประสพธรรมคําสอน.

ผู้นั้นก็จะพบใจที่เงียบสงบสงัดเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติที่ท่านกล่า่าพบใจพบทําถึงใจถึงปฏิภาณก็คือใจนี้แหละ.

ใจที่เงียบสงบสงัดเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติไม่ใช่ไปปรุงแต่งให้มันเงียบให้มันนิ่งให้มันเฉยไม่ใช่ไปทําแบบลุกว่างว่างขืนความว่างไว้รู้แล้วขืนความว่างไว้รู้แบบให้มันเป็นว่างว่างให้ขืนความว่างไว้อันนี้มันผิดใช่มั้ยผิด. อันนี้มันปรุงแต่งให้มันเป็นถ้าเทียบทองคําก็เหมือนกับทองคําปลอม. อันนั้นนําไปปรุงแต่งให้เป็นใจปอไม่ใช่ใจธรรมชาติ.

หลายหลายคนก็ทําแบบนี้ถ้าใครยังทําแบบนี้อยู่นะฉันจะเสียโอกาสแล้วก็เรียกว่าไอ้ที่เค้าบอกว่าตกเทรนตกเทรนนี่มันยิ่งกว่าตกเทรนด์นี่มันตกเครื่องบินเที่ยวสุดท้าย. นี่มันตกเครื่องบินเที่ยวสุดท้ายเลยเที่ยวนี้. แย่มากมากเลยถ้ายังดื้ออยู่อย่างนี้หลายหลายเราเห็นหลายคนยังดื้ออย่างนี้อยู่เลยยังดื้อแบบนี้อยู่เลยในใจ. ยังไม่ยอมเปลี่ยนแปลงและคิดว่าตัวเองทําถูกแล้วตัวเองเป็นแล้วตัวเองว่างแล้ว. ก็เลยพูดยากมาก. ชี้ก็ไม่เห็น. ชีวะมากเข้ากระดูกก็โมโหก็ว่า. ก็เถียงในใจปากไม่เถียงก็เถียงในใจมันก็เลยหมดโอกาส. เราก็ไม่อยากจะดูว่าธรรมชาตินิ่งที่เงียบสงบซะล่ะต้องเสียไปขี้เกียจบ่นมาก.

ธรรมชาติเงียบสงบสนัด. อยู่อย่างนี้ถ้าบ้างก็ดีไม่ต้องพูดมาก.

ยังไม่ชินโม้ว่าเดี๋ยวก็ลืมอีกแล้วก็ลืมไปมันลืมไปเห็นไหมมันลืมไปแล้วก็ลืมอีกกลับไปอยู่โลกลืมหมดเลย.

ไอนี่ก็ร้องไห้อะมันก็ร้องไห้ในความทุกข์ในโลกกับร้องไห้แก่ความโง่ของตัวเองที่มานั่งร้องไห้กัน. มันโง่มากมากเหลือเกินโง่มานานหลายภพชาติเหลือเกิน. ร้องไห้กับความโง่ของตัวเอง.

---

以上的泰语，根据最开始的要求，全部翻译为中文