好的，这是对你提供的佛法讲座的翻译，已经按照你的要求进行了整理和输出：

明日黎明即是卫塞节。

世俗的计时方式以午夜为分界，但以黎明为准则，黎明标志着新的一天。尽管午夜时分时间已经变更，但黎明时分才是真正意义上的新一天。

佛陀的时代，修行的方式是设立基准，通过折磨身体来达到瘦弱衰败、濒临死亡的程度。通过艰苦的修行，如禁食、屏住呼吸等，几乎要丧命，通过极端的苦行来寻求道路，不惜牺牲一切。愿意舍弃一切，只为获得涅槃。

但当时的理解是，涅槃是可以通过某种方式去获取和拥有的，因此佛陀努力去获得它，愿意舍弃一切，却唯独舍弃不掉想要获得涅槃的念头，想要将它占为己有，渴望获得彻悟，这本身就是一种误解。

即使竭尽全力寻找各种方法，也无法将涅槃占为己有。其实佛陀也和我们一样，愿意舍弃一切，也想要得到涅槃。

但当时并没有人教导，也没有人指引道路。想要获得，却不知道涅槃究竟是什么。四处求教，也没有人能通过修行而达到涅槃的境界。愿意舍弃一切，舍弃王位，舍弃家庭，舍弃一切幸福和舒适，却唯独舍弃不掉想要获得涅槃的念头，但并不知道涅槃到底是什么，这和我们又有什么区别呢？想要得到涅槃，却不知道涅槃是什么，四处寻访，却没有人能够回答。

最后，佛陀跟随导师学习，却依然无法超越痛苦。为什么无法超越？因为那仅仅是进入一种空虚的状态，平静之后，一切又恢复原样，痛苦依然存在。因此即使达到第七禅定，也无法超越。询问导师，导师也无法给出答案，因为他们所能达到的极限也仅此而已。

之后，佛陀又向更胜一筹的导师学习。导师能够达到第八禅定，这是最高境界。包括无色界的四种禅定，加上色界的四种禅定，总共是八种。色界的禅定，从有觉有观开始，直到觉观消失，然后喜悦产生，喜悦消失后，达到一心不乱的境界。

之后，导师又教授了四种无色界的禅定，从空无边处定开始，直到非想非非想处定结束。而导师能够达到的最高境界也仅止于此。这依然无法超越，因为这仅仅是暂时的，出定后一切又恢复原样。

痛苦依然存在。即使在禅定中能够暂时摆脱痛苦，但出定后一切依旧。因为有生，就必然有灭。佛陀问导师，是否还有比他更厉害的人？导师说，如果有人比我更厉害，我早就让他做我的老师了。当时，没有人能够超越他。他已经是当时最厉害的修行者了，能够达到最高的第八禅定，这已经是极其困难的境界了。

佛陀感到非常失望，因为似乎已经走到了绝路。当时已经找不到比这更高深的修行方法了。于是佛陀开始自己折磨自己，禁食、断水、屏住呼吸，多次昏厥。如果换作别人，可能早就死了。继续修行又该怎么办呢？

在卫塞节的前一天，一位名叫苏嘉达的女子用金钵盛着乳糜供养佛陀。佛陀心想，即使死了也不吃东西。但苏嘉达供养的乳糜是用金钵盛着的，她用金钵盛着九块乳糜。佛陀接受了供养，恢复了体力。

然后，佛陀将盛着乳糜的金钵拿到河边，发愿说，如果我能够证悟成佛，就让金钵逆流而上。

当时世间还没有佛陀，没有佛法，没有僧侣。不知道该如何寻找真正的佛法，不知道该如何修行，因此佛陀只能发愿，凭借自己积累的功德，希望能够证悟成佛。

金钵逆流而上，沉入水中，与之前三位佛陀的金钵叠在一起。当时，住在水下的龙王正在沉睡。

金钵碰撞的声音惊醒了龙王。

龙王惊醒后，发现佛陀已经证悟。佛陀的证悟是如此迅速。龙王醒悟过来之后，意识到自己已经沉睡了很久。

佛陀知道，今天将会是自己能够证悟的一天，因为之前的发愿都实现了。于是佛陀下定决心，从现在开始，将会坐在菩提树下的金刚座上，如果不能证悟，绝不起身。即使身体的血液枯竭，肌肉、筋脉、皮肤都干枯只剩下骨头，甚至直至死亡，也绝不起身。这一次的坐禅将会是最后一次。

佛陀以生命为代价，坚定了决心。这一天，是卫塞节的前一天，相当于今天的日子，明天就是卫塞节。

佛陀在白天发愿，然后开始精进修行。到了夜晚，分为三个时段，每个时段四个小时。

第一个时段，佛陀证悟了宿命通，了解到一切众生都在轮回中生死流转，并非死后就彻底消失，而是死了又生，生了又死，永无止境。一切众生，死后还会再次投生，并非死亡就意味着彻底的终结。

第二个时段，佛陀观察到，为什么一切众生会生死流转。什么导致了死亡，什么又导致了出生？因此，一切众生都在轮回中生死流转。

佛陀从夜晚的第一个时段开始，不断地思索。

众生之所以会死亡和出生，是遵循着因果法则。有业作为出生的根源，有业作为连接，有业作为同伴，有业作为依靠。做了什么样的业，就会得到什么样的果报。一切众生的生死流转，都是依照业力而行。

当佛陀明白，一切众生都因业力而生死流转后，便继续思索。

在夜晚的第二个时段之后，佛陀思考到，一切众生，都因业力而生死流转，出生后又必然会经历衰老、疾病、死亡、痛苦。那么，要如何才能摆脱生老病死，才能摆脱痛苦呢？出生后必然会衰老、生病、死亡、痛苦。生了就必然会死，相遇了就必然会分离。与所爱的人和事物分离是痛苦的，尤其是与自己的身体分离。当自己面临死亡时，会感受到极大的痛苦。

要如何才能摆脱这些痛苦呢？要如何才能摆脱出生呢？因为只要出生了，就必然会死亡。一切众生都要这样无休止地生死流转下去吗？难道没有尽头吗？出生之后，就要经历衰老、疾病、痛苦、死亡，这样一直持续下去吗？佛陀追溯痛苦的根源。死亡来源于什么？死亡来源于出生。

痛苦和死亡来源于什么？来源于生老病死。那么生老病死又来源于什么？来源于出生。只要有出生，就必然会经历衰老、疾病、痛苦、死亡。那么出生又来源于什么呢？出生来源于有。有，是指在心中创造了有，并且真实地相信有。当死亡来临时，就会接受之前在心中创造的，在心中创造了有，并且真实地相信有，这种有又来源于哪里呢？来源于执取，来源于对自我的执着和对属于我的事物的执着。

并且将这个自我，去执着于其他的事物，通过渴望去追求自己想要的东西。执取，来源于欲望。来源于对渴望的执着。因此，执取来自于贪爱，贪爱来自于想要得到、想要占有、想要成为，这些都来自于认为自己可以去执取。

那么贪爱又来源于哪里呢？贪爱来源于当感官接触到自己喜欢的事物时，就会产生贪爱，想要得到、想要占有、想要成为。当感官接触到自己不喜欢的事物时，就会产生厌恶，不想要它，不想要它存在，不满意当下的状况，如果不喜欢，就会想要摆脱它，想要让它消失。

贪爱是因为感受所引起的。如果感受没有达到喜欢或不喜欢的程度，就会沉浸在日复一日的消遣之中。如果没有什么刺激，没有喜欢或不喜欢的感受，夫妻之间就不会发生争吵，生活也不会有什么波澜。看看电影，玩玩手机，聊聊天，逛逛街，享受生活。这仅仅是一种消遣，因为没有喜欢或不喜欢的感受。

夫妻生活在一起，如果没有喜欢或不喜欢的感受，就会平淡地度过，没有痛苦的刺激，也就能够一直享受下去。而这种享受，就是贪爱的根源。因此，我们每天的生活，都充满了各种各样的享受，通过眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体，享受各种各样的想法和情绪，看电影、听音乐、玩手机、聊天、购物等等。

我们每天都生活在享受之中，却不知道这正是集谛，是导致产生贪爱的根源，而贪爱又导致产生执取，执取是有的根源，有是生、老、病、死、忧、悲、苦、恼的根源，因为贪爱是导火线。

顺着这个思路追溯下去，那么导致产生享受的原因是什么呢？导致产生享受的原因是感受，感受来自于感官与外界的接触。感官来自于哪里呢？感官来自于内六处和外六处，是内外六处相互作用的结果。内外六处的相互作用又来自于哪里呢？因为有名色，有名色才会有六处。

没有名色，也就没有六处，没有六处，也就没有感官，没有感官的接触，也就没有感受，没有喜欢或不喜欢的感受，也没有沉迷。有名色来自于哪里呢？来自于业识，是业识导致了名色的产生，是业识导致了在母亲的子宫里，父亲的精子和母亲的卵子结合。

业识是如何进入到精子和卵子的结合体中，从而使我们得以出生，成为一个胎儿的呢？如果没有业识，精子和卵子结合之后，也会很快地坏死。是业识进入到结合体中，才使胎儿得以形成，才有了我们今天的存在。那业识又是从哪里来的呢？是从行来的。

行，导致产生业识。因为佛陀在第二个时段了解到，一切众生的生死流转都遵循着因果法则。第一个时段了解了生死，以及生死遵循的因果法则。行，指的是心灵的造作。心灵的造作来自于哪里呢？心灵的造作来自于无明。因为无明，所以才会有心灵的造作。

因为不明白，所以才会不断地造作。因为不明白，所以才会有业识，才会执着于自我，执着于属于我的事物，从那时起，就有了痛苦的根源。如果不明白，就会以自我为中心，喜欢自己喜欢的，不喜欢自己不喜欢的，这样一来，就会没完没了。沉迷于自己喜欢的，排斥自己不喜欢的。无明是根本原因，不了解真相。

这就是十二因缘。生死轮回的根源，来自于当下这一刻。因为不明白，所以才会执着于自我，然后不断地造作，不断地轮回。而这种造作，从我们开始认为有“我”的那一刻就开始了。

当我们有了“我”的意识，就会不断地思考、不断地造作，然后就会将自我放在首位，想要得到、想要占有、想要成为。最终，一切都始于造作，从“有”开始，有了什么？有了知识，但是这种知识是错误的，是迷惑的。因为这种所谓的知识，其实就是自我，就是我们的灵魂，然后我们就会不断地被迷惑。

当有了错误的认知，错误的造作就会随之而来。而错误的造作又来源于哪里呢？来源于无明。来自于烦恼，来自于累生累世积累下来的习气。因此，无明在当下这一刻的造作，其实是遵循着每个人的习气。每个人的习气各不相同，习气就是一种习惯。

长期的习惯就会形成习气，而习气就是一种潜藏在内心的污垢。

因此，我们每个人生来就带有习气，就像滚雪球一样越滚越大。所以在思考、说话、做事，以及日常生活中的一切行为，都遵循着各自的习气。习气有六种，有贪欲习气的人，在思考、说话、做事的时候，遇到什么让自己感到愉悦的事情，内心就会充满贪欲。

贪欲会使人感到快乐和愉悦，无论看到什么、接触到什么，只要是自己喜欢的，就会沉迷其中，毫无节制。

听到自己喜欢的声音，就会沉迷其中，毫无节制。闻到自己喜欢的香味，就会沉迷其中，毫无节制。尝到自己喜欢的味道，就会沉迷其中，毫无节制，觉得美味极了。感受到自己喜欢的触感，就会沉迷其中，毫无节制，觉得柔滑细腻，内心会立刻兴奋起来。

各种各样的感觉会通过五官进入到我们的意识中，我们会记住那些图像、声音、气味、味道、触感，记住那些曾经亲吻拥抱的时刻，然后不断地回味、不断地沉溺。这些都是因为习气所致，是长期以来的习惯。

如果一个人有这样的习气，就会喜欢沉迷于各种感官的刺激。一旦接触到自己喜欢的事物，内心就会立刻兴奋起来，沉迷其中。

这是一种旧有的习气，是长期以来形成的习惯，喜欢沉迷于感官的刺激，总是感到满足和快乐。想要去除这种旧有的习气，就必须植入新的习气。植入新的习气，就是要经常思维观身不净。

不仅仅是我们的身体，包括我们所爱的人的身体，都是用皮肤包裹着污垢。在那层看似美丽的外表之下，隐藏着的都是污垢。身体的每一个孔窍都在向外流淌着污垢。眼睛里流出眼屎，耳朵里流出耳屎，鼻子流出鼻涕。那些我们深爱的人，一旦身体流出污垢，我们就会感到厌恶。

如果把他们身体排出的污垢放到我们正在享用的食物中，我们还会吃的下去吗？

我们所爱的人的身体里，到处都在流淌着污垢。更不用说大小便了，这些污垢都来自于我们所爱的人的身体里，会让我们感到恶心。所以要记住，要植入新的习气，不要再沉迷于旧有的习气。改变习气的方法就是要植入新的认知，要记住爱情和快乐是虚幻的，不要总是沉迷于感官的刺激。如果能够理解这一点，旧有的习气就会逐渐消失，新的习气就会逐渐形成。如果不植入新的认知，就很难改变旧有的习气。

就好比锄头，锄头的头部和手柄之间是用楔子固定住的。如果木头腐朽了，就必须更换新的木头。

以前，在龙普考那提蓬的寺庙里，有一个很大的古老的鼓，鼓身是用木头拼接而成的，已经使用了数百年甚至数千年，木头都已经腐朽了。更换的方法就是找来新的木头，按照原来的尺寸进行加工，然后将新的木头楔入。

原来的木头就会被顶出来，新的木头就会取而代之。所以没有所谓的古老的楔子，那些已经腐朽的木头，早就被替换掉了。我们看到的所谓的古老，其实只是一个名称而已，真正用来固定的木头，都是新的。

我们去参观那些古老的寺庙、古老的建筑，看到的所谓的古老，其实都是用新的材料仿造的。

关键在于要植入新的认知。如果那些有强烈习气的人，一旦感官受到刺激，情绪就会立刻爆发，如果总是关注这些情绪，就会被情绪所控制。要经常观身不净，让身体变得腐烂生蛆，要想象自己死后的样子，身体腐烂、肿胀，蛆虫从身体的各个孔窍中爬出来。要经常进行这样的观想，而不是放纵自己的情绪。

要不断地植入新的认知，让旧有的习气逐渐消失。要学会慈悲，慈悲一切众生，希望一切众生都能够脱离苦难。如果他们能够脱离苦难，就不会再有这些行为。我们自己也有无明，也要学会宽恕，宽恕那些让我们耿耿于怀、心怀怨恨的人。

总是责怪别人，总是认为别人不好。总是觉得一切都不如意，就连空气和昆虫打扰我们都不行，这样只会让自我越来越膨胀。

任何事情都不能触碰我们，否则只会让自我越来越强大。必须要慈悲，慈悲他人，才能让自己的内心平静。不要总是拿别人的错误来惩罚自己，这样等于既不慈悲自己，也不慈悲他人。总是喜欢批评别人、指责别人、埋怨别人。

那些有贪欲习气的人，总是对自己不满意，总是觉得不舒服。我们经常提醒他们，但他们总是听不进去。想要改变他们很难，必须要用慈悲心去感化他们，而不是总是责怪他们。要用慈悲心去对待他人，这样才能减少自己的烦恼，而不是让烦恼像滚雪球一样越滚越大。

要经常思考，自己的内心是否平静，不要总是自寻烦恼，不要总是批评别人、指责别人、埋怨别人。要知道，这样做不仅不会减少烦恼，反而会增加烦恼。想要减少烦恼，就必须要植入新的认知，用慈悲心代替抱怨。

为什么每次诵经都要以“愿一切众生都能够脱离苦难”开始呢？因为要先从自己做起。要先慈悲自己，才能慈悲他人。要如何慈悲自己呢？那就是要保持内心的平静，不要自寻烦恼，不要总是去议论别人的是非。要知道，我们并不了解真相。

不要总是受到媒体的蛊惑，要明辨是非，要知道自己还没有证悟，还不具备智慧，无法做出正确的判断。不要总是相信媒体，不要总是议论别人的是非，否则只会造下无边恶业，最终自食恶果。

不要自以为是，不要总是以自我为中心。最后只会受到恶业的报应。有些人，甚至在龙达摩诃布瓦弘扬佛法、帮助国家的时候，也会公开批评龙达摩诃布瓦。这些人最终都受到了恶报。他们的配偶患上了癌症，他们自己也病倒了。

我们好心劝他们忏悔，但是他们的内心并不认为自己有错。最终还是没有办法解决问题。

我们曾经遇到一个人，他来和我们一起修行。我们看到他的内心闪过一道光芒，但是这道光芒很快就消失了。原来，他在来修行之前，和父母发生了争吵，没有向父母道歉。结果修行也受到了阻碍。

他的父母也很幸运，因为他们也曾经批评过龙达摩诃布瓦，也因此受到了恶报。这对父母经营着一家很大的碾米厂。自从他们批评了龙达摩诃布瓦之后，他们的生意就开始一落千丈。他们不知道为什么自己的生意会变得这么差。

后来，他们的女儿告诉他们，是因为他们批评了龙达摩诃布瓦。于是，他们就去向龙达摩诃布瓦忏悔。他们很惊讶，因为他们的生意确实变得很差。所有的东西都坏掉了。

以前，他们的生意非常好，忙得连吃饭的时间都没有。但是自从批评了龙达摩诃布瓦之后，他们的生意就变得非常差。他们不知道为什么会这样。

在他们向龙达摩诃布瓦忏悔的第二天，他们的生意就恢复了正常，他们立刻前来感谢我们。他们的女儿也向父母道歉，然后修行也变得顺利了。这件事立刻就有了效果。

不要自以为是，不要总是以自我为中心。要知道，我们并不了解真相，也不了解他人。

总而言之，一定要远离那些自以为是的人。因为那些自以为是的人，总是以自我为中心，总是沉迷于感官的刺激，总是漫无边际地幻想。有这种习气的人，就是愚痴的人。

要经常慈悲，不要总是以自我为中心。要让自己的习气不再沉迷于感官的刺激，要让自己的内心清醒，不要总是生活在梦中。

醒来后，仍然像在做梦一样，总是浑浑噩噩的。

要经常练习正念，要用佛号或者其他任何能够让自己平静下来的方法来练习。不要让自己的心总是沉迷于感官的刺激。要时刻保持警惕，不要让心随波逐流。

这些就是愚痴的人。还有一种人，总是忧虑。无论做什么事情，都总是忧心忡忡。忧虑已经成为他们的习气。这样的人，必须要让自己的内心变得坚强，要经常保持正念，要用佛号或其他任何能够让自己平静下来的方法来练习。

当内心感到非常焦虑的时候，可以深呼吸，让焦虑的情绪逐渐消失。有些人，在重要场合或者面对很多人的时候，总是会感到紧张，甚至晕倒。

这些都是因为紧张所致。解决的方法就是深呼吸，让自己放松下来。

还有一种人，总是自以为是，认为自己很聪明，什么都知道，比别人都强。

要解决这个问题，就是要降低自己的姿态。

不过，这方面也需要特别小心。

有些人在改变的过程中，会变得抑郁。这是因为自尊心是他们赖以生存的东西。

如果让他们失去自尊心，他们就会觉得生活没有意义。改变自尊心很困难，必须慢慢地进行。不能一下子就彻底否定他们，要慢慢地引导他们，鼓励他们，帮助他们。

就像医生一样，必须要非常小心。就像雕塑家一样，必须要非常用心。如果用力过猛，就会适得其反。因此，在引导那些总是自以为是的人的时候，要格外小心，要慢慢地引导他们，让他们逐渐地改变。

一旦他们开始理解了，就可以让他们为社会做贡献。因为这些人通常都很有能力。

如果能够将他们的自尊心转化为力量，他们就会成为优秀的领袖。

那些真正有智慧的人，必须要了解这一点。要知道如何控制自己，如何利用自尊心为社会做贡献。不要让自尊心消失，否则只会让他们变得抑郁。

要让他们保持一定的自尊心，这样才能让他们更好地生活。

还有一种人，总是盲目地迷信。

盲目地迷信，并且没有智慧，这会非常危险。

那些盲目迷信的人，总是把父母老师的唾液涂抹在自己身上，认为这样做可以带来好运。他们愚昧无知，没有智慧。这些人只知道捐钱，捐几百万、几千万，却不知道这些钱会被用到哪里。他们甚至愿意花上百万去购买所谓的佛牌。

这种人就是盲目迷信的人，他们没有智慧。真正的信仰是建立在智慧的基础上的。

那些有智慧的信仰和盲目迷信是截然不同的。

那些盲目迷信的人，必须要有智慧，必须亲近有智慧的老师。

要接近那些有智慧的老师，而不是那些只会教你盲目迷信的老师。

要接近那些真正证悟的、有智慧的老师，他们能够帮助你解决烦恼，帮助你放下自我。

不要接近那些盲目迷信的老师，否则只会让你更加愚昧。那些都是来自于累生累世的习气所致。

佛陀将十二因缘逆向推导，就是为了告诉我们，生、老、病、死、忧、悲、苦、恼，都是来自于出生。出生来自于有。有来自于执取。执取来自于贪爱。贪爱来自于感受。感受来自于感官。感官来自于名色。

名色来自于业识。业识来自于行。行来自于无明。因为无明，所以才会不断地造作，才会执着于自我，沉迷于感官的刺激。

佛陀通过观察，发现无明来自于烦恼。因为不了解真相，所以才会按照自己的习气来行事，才会以自我为中心。无论是哪一种习气，都以自我为中心。

所以，最根本的原因就是无明，无明导致了行的产生。行导致了业识的产生。

名色、六入、触、受、爱、取、有、生、老、病、死，忧悲苦恼，都是无明所造成的。当无明消失，行也就消失。

所以，想要去除无明，就要从烦恼入手，用智慧来照亮无明。

光明驱散黑暗。

佛陀在黎明时分证悟了，证悟了无明，证悟了一切烦恼，证悟了业识。所有的一切，都是无常的，都是在不断地生灭变化。

所有的造作，都来自于一颗不造作的心。在没有造作的心中，所有的生灭变化，都只是虚幻的存在。

所以，真正的解脱之道，就是要找到这颗不造作的心，找到心中的平静。而这颗平静的心，是无限广阔的，它超越了一切，它包含了整个宇宙。

所有的造作，都只是一种能量的波动，都无法触及到这颗平静的心。

无论无明有多么强烈，都无法触及到这颗平静的心。

因为所有的造作，都是在空性中生灭的。

这颗空性的心，没有形状，没有符号，没有起点，没有终点。

所有的造作，都是从无明开始的。

而这颗空性的心，原本就没有任何造作，没有任何名相，没有任何五蕴，没有任何烦恼。

因此，圣人们说，有心就有无明和自我，没有心就没有无明和自我。

什么叫做“有”？什么叫做“没有”？

有，就是所有的事物都是无常的，都会回归到空无。

真正的空无，是无法用语言来描述的。

只有证悟了空性，才能获得真正的解脱。

知道了心的根源，就不会再被妄想所迷惑。

什么是“有”，什么是“没有”？

如果有任何人还执着于“有”，那么他就无法获得解脱。因为他仍然执着于虚幻的事物，仍然在轮回之中。

一切的“有”，都来自于“没有”。没有“有”，就没有“无明”。

当你知道了一切的“有”，都来自于“没有”的时候，你就找到了心的本源。

找到了心的本源，就获得了真正的自在。

找到了心的本源，就从生死轮回中解脱了。

这就是佛陀所证悟的真理。

当这个存在，这个情况，这个业力存在，那就意味着会有更多坏的情况出现。当所有的力量，时间，还有业力到达了一个极限值。

“当这个存在，这个情况，这个业力不存在时，意味着坏的情况都会消失”，这就是佛陀的教诲。

佛陀一生都在教导我们这个真理，所有的事物都是由因缘和合而成的。

当因缘生起，生死轮回和痛苦就会继续存在。

要如何才能结束生死轮回和痛苦呢？那就是要断除产生生死的因缘。

这就是佛陀在卫塞节的黎明所证悟的真理。

佛陀依次证悟了宿命通、天眼通、漏尽通。

宿命通是知道一切众生的生死轮回。

天眼通是知道一切众生的业力。

漏尽通是知道如何断除生死轮回。

这一切都来自于佛陀的慈悲。

如果佛陀没有慈悲心，就不会将他所证悟的真理告诉我们。

如果没有佛陀的教导，我们今天就不会有机会听闻佛法，就不会有机会证悟真理。

佛陀的功德、佛法的功德、僧伽的功德、涅槃的功德，都是无量无边的。

不要让烦恼、贪爱、自我阻碍你证悟涅槃。

要忏悔自己所造作的恶业，要忏悔自己曾经执着于自我，要忏悔自己曾经自以为是。

要忏悔自己曾经诽谤佛陀、诽谤佛法、诽谤僧伽，要忏悔自己曾经诽谤佛教。

这一切都是因为我们不了解真相，都是因为我们被妄想所迷惑，才造作了恶业，才在生死轮回中不断地受苦。

有些人被自己的心所欺骗，以为自己很聪明，其实只是被妄想所迷惑。

没有什么比自己的心更能欺骗自己了。是心欺骗我们，让我们按照自己的想法去造作恶业，让我们变得自以为是，让我们不听劝告。

是心阻碍我们证悟真理，是自我阻碍我们接近佛陀。

佛陀说，对于那些自以为是的人来说，佛法就像一座桥梁，他们无法通过。

即使想要向佛陀、佛法、僧伽、父母、老师忏悔，也会有一种力量阻碍他们，让他们无法真心忏悔。

是什么阻碍了他们呢？是自我，是自以为是。

是认为自己比一切都重要，是认为自己比佛法还要高。

这种想法来自于累生累世的习气。

只有彻底地去除心中的这种想法，才能够获得解脱。

要发自内心地承认，自己愿意按照佛陀的教导来修行，愿意成为一名阿罗汉弟子，而不是想要成为佛陀，更不是想要超越佛陀。

这是因为我们总是想要超越他人，总是想要成为最伟大的存在。

就是因为这个原因，我们才会一直在生死轮回中受苦。

因此，要向佛陀、佛法、僧伽、父母、老师忏悔。

不要再自欺欺人，不要再欺骗他人。

否则你的内心就会像钢铁一样坚硬，即使想要学习佛法，也只会像石头一样毫无反应。

要承认佛陀、佛法、僧伽、涅槃是至高无上的，而不是想要超越他们。


---


翻译以下佛法讲座为中文，要求：
1. 完整翻译为中文，不要包含泰语
2. 不遗漏内容
3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！

วันพรุ่งอรณแล้วก็เป็นวิสาขบูชา。
ทางๆทางโลกเรานับเที่ยงคืน。
แต่ทางทางอรุณณเป็นวันใหม่เป็นวันใหม่แต่ลูกเที่ยงคืนใหม่ณเวลาจะออกไปบบาทนี้ต้องเป็นวันใหม่。
ดนั้นเวลาพุทธเจ้า。
ปฏิบัติแบบว่าที่ตั้งจ่ายฐานว่า。
ทรมานร่างกายจนสลดสไหลเกือบตาย。
ทรมานด้วยความยากลำบากอดอาหารลมหาใจตลเกือบตายก็เกือบไปชนวันก็ปฏิบัติมาก่อนโดยความมุจะปนิผ่านยอมสละทุกอย่างนะ。
ยอมสละทุกอย่างยอมสละทุกอย่างเลยต้องการปพานแต่เข้าใจว่าที่ผ่านมามันคือสิ่งที่อยู่ข้างหน้าแต่สิ่งที่มีสิ่งที่สิ่งที่ไปเอามาเป็นเจ้าของครอบครองได้พระองค์จึงนที่จะไปเอาพระพานได้ยอมสละทุกอย่างแต่เหลืออย่างเดียวที่ผมไปสละจะไปเอาน。
พพาน。
ว่าเป็นของเราให้ได้จะตัดสรู้ให้ได้เข้าใจผิด。
ผมก็หาวิธีทางวิธีทางก็ไม่สามารถไปเอาพานมาครอบครองได้พุทธเจ้าก็เหมือนพวกเรานี่แหละ。
พระองค์ก็ยอมสละทุกอย่าง。
ก็อยากได้พนพานนะ。
มันไม่ไม่พบปนพานไม่สมัยนั้นไม่มีใครสอนไม่มีใครไปผ่านาน。
อยากกดจะไม่รู้ที่ผ่านมาคืออะไร。
ไปถามเขาทั่วมาอ่ะ。
ก็ไม่สามารถปฏิบัติได้ให้ผ่านานได้ยอมสละทุกอย่างสละราบัลังกสละครอบครัว。
สละความสุขสะดวกสบายทุกอย่างแต่ไม่สลาดอยู่อย่างเดียวคืออยากได้ปนิพานแต่พรู้ปฏิผ่านคืออะไรมันก็พวกเราเล，ย，อ，ยากกไม，่，อ，ย，า，ก，ไ，ด，้ผ่านแต่ผ，่，า。
นค，ืออะไร。
ไปเที่ยวถามหาเขาทั่ว。
แต่ก็ไม่มีใครตอบพระองค์ได้ครั้งสุดท้ายก็ไปเรียนกับบท。
บทที่แปดที่เจ็ด。
แล้วก็ยังไม่ได้ผ่านความทุกอีก。
ทำไมถึงไม่ได้ผ่าน。
มันได้แต่ต้องเข้าไปในฉเฉยๆสงบแล้วก็เสร็จแล้วก็อยู่ได้ชั่วคราวชั่วคราวก็ต้องออกมาอีกต้องต้องคืนตัวกลับมามันเป็นปกติมามีความทุกข์เหมือนเดิมอีกทำมันก็ไม่สามารถชาที่เจ็ดแล้วมันก็ยังไม่สามารถที่จะผ่านได้。
ก็ถามอะไรบท。
ไม่มีมันมนก็ทำได้แค่นี้ก็ทำได้แค่นี้แล้วก็ถามใครเก่งกว่าท่านก็คือมีอุทดาบท。
ดาว。
เวลาบทอุดาบทได้ชาที่แปดสูงสุดของชาติและคือรูปประชาประชาสีรวมและเป็นแปด。
รูปอาจารย์สี่ก็มีวิตกวิจารณ์ดับไปจะเกิดพิธีพิธีดับไฟเกิดสุขๆเกิดดับไปจะเกิดเอกคตาจิตเบขาชาสรูปประฌแล้วก็ก็ไปเรียนต่อสี่ฌอาศาจารวิยานะนะสัญญาสัญญาเป็นฌานเริ่มตั้งแต่อากาศเข้าอากาศาเป็นอา。
รมณ์。
แปดช้าแล้วจบเวลาลูกประชาเสียลูกแค่นี้สูงสุดแค่นี้。
ยังไม่ได้ผ่านอีกเพราะวามันได้แต่。
ชั่วคราวในชาออกเหมือนเดิม。
มันก็。
นี่แหละที่สุดแล้วความทุกข์มันก็อยู่ได้ในชนี่แหละแต่มาก็เหมือนเดิม。
ใจเพราะว่าามันมีทุกข์ได้มันต้อง้นทุกข์ได้。
ถามบวไม่มีใครเก่งกว่าบวชไหม。
ถ้ามีคนเก่งกว่าเราแล้วรู้ใครมีคนเก่งกว่าเราเราไปฝากลูกศิษย์ก็เป็นนานแล้ว。
มันไม่มีไม่มีสมัยนั้นไม่มีใครเหนือกว่านี้อีกแล้วสูงสุดแล้วคอบฤสีที่ได้ที่8สูงสุดแล้วยากที่สุด。
พระพุทธเจ้านั้น。
ผมเจ็บว่าทัยมากเลยเพราะว่าหมดหนทางจริงๆ。
จนแบบว่าสมัยนั้นไม่มีที่สูงสุดและที่เก่งที่สุดในสมัยนั้นไม่มีใครแล้วก็ก็ไปทรมานออกไปทรมานด้วยตัวเองอดอาหารอด。
น้ำกั้นลมหายใจเลยสลบสลายตั้งหลายครั้งถ้าเป็นคนอื่นตายไปแล้ว。
ผ่านจะทำยังไงไม่ได้。
จในวันใครวันนี้。
มันโกต่อวันวิสาขบูชานี่แหละให้วันนี้นี้น่าจะเป็นวันนี้ที่ที่วิสาขาเอาข้าย่ามาถวายใช่ไหมด้วยถาดทองคำด้วยขันทองคำ。
ไอผมได้ฉันก็ไม่ฉันก็มาเลยตายยังไม่ฉันเลย。
หมดแรงเลยดาวข้าปทุปญาทมาถวาย。
เป็นก้อนได้เก้าก้อนก่อนสิบเก้าก้อน。
องค์จันทเก้าบรรพยาธานปั้นเป็นสี่สิบเก้าก้อน。
มีกำลังขึ้นมา。
มีกำลังขึ้นมา。
แล้วก็ที่ว่าอธิษฐานอากาศทองคำเอาขาัดทองคำที่ใส่พัฒนาทองคำที่ใส่ข้าวสี่สิบเก้าก็มาเป็นทองคำนะก็เอาไปที่ฐาน。
หมดหนทางแล้วไม่ไม่รู้จะทำอะไรแล้วก็ต้องใช้อธิษฐานแล้วก็หมดหนทางไม่มีตอนสมัยนะไม่มีพุทธเจ้าพระธรรม，พ，ร，ะ，ย，ส，ง，ค，์，เ，กิ，ด，ข，ึ้นในโลกย，ั，ง。
ไม，่ปรากฏ。
ไม่มีไม่รู้จะค้นหาพระธรรมแท้ได้ยังไงไม่รู้วิธีก็ต้องอธิษฐานเอาไปที่ศาานบุญเรามีที่จะสรรพระทธเจ้าได้。
ก็ขอให้ทองคำในหรือทองคำเนี่ยลอยพวนน้ำ。
ได้คือทวนกระแสได้กระแสน้ำทกระแสเลสได้。
เอาไปที่ฐานลอยฐานลอยทวนขึ้นมาลอยทวนกระแสแล้วจมลงไปใน。
เน็ดในน้ำ。
แล้วก็ไปทับอยู่กับ。
บาทที่มีมาแล้วสามถาดองเป็นองค์ที่สี่ในภทรกลับนี้มีห้าองค์。
มีพุทธเจ้าพระองค์และพัฒนากลับนี้พระองค์พระองค์ที่สี่ก็เป็นภาพกันก็ไปกับ。
พญานาคที่อยู่ใต้บรรดานี้ก็หลับมาเป็นช่วง่วกลับเชกัน。
พอเสียงถดไปกระทบกัน。
ก็。
ตื่นมาพุทธเจ้าแล้วก็。
สมเด็จไป。
แป๊บเดียวพุทธเจ้าเกิดเร็วมากเลยตัวเองหลับมานานเท่าไหร่。
เจ้ารู้ว่าวันนี้จะเป็นวันที่จะสามารถสรู้ได้เพราะว่าอธิษฐานแล้วก็เป็นจริงทั้งที่ผมอธิฐาน。
ก็ตั้งสใจถามเลยว่านับตอนนี้เป็นต้นไป。
จะนั่งอยู่ที่ใต้ต้นโพธิ์บัลลังก์ที่ใต้ต้นโพธิ์นี้เอาที่ใต้ต้นโพธิ์เป็นบัลลังก์。
จะไม่ขอลุกจากนี้ไปถ้ายังไม่ตัดสรู้จะไม่ขอลุกจากที่นี่ไปอีกเลยตลอดชีวิต。
แม่เลือดเรือ。
หนังจะเหือดแห้งไปถึงกระดูก。
เลือเนื้อเส้นเอ็นเสหนังไปถึงกระดูก。
นถึงแก่ความตายก็จะไปขอลุกไปจากที่นี่อีกเลยการนั่งครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย。
ตั้งสะจายตาแน่วแน่แลกกับชีวิต。
ในวันนี้。
วันโกนต่อกับวันนี้แหละเปรียบมันเป็นวันนี้วันพรุ่งนี้จะเป็นวิสาขบูชา。
อธิษฐานไว้กลางวัน。
แล้วก็ทำความเพียร。
ถึงยาม。
ยามแรก。
มันมีสามอย่างนะแรกแรกกลางคืนมีสามอย่างแบ่ง4444สามสิบสองอย่างแรก。
อย่างแรกก็สี่ทุ่มสี่ทุ่มแรกสี่สี่。
ตัรัสรู้。
เพวาสารปฏิยาอย่างรู้。
ชีวิตทุกชีวิตทุกสรรพสัตว์ทั้งหลายเวียนว่ายตายเกิดไม่ใช่เกิดแล้วหายสาสูญไป。
เกิดแล้วก็ตายตายแล้วก็เกิดเกิดแล้วก็ตายตายแล้วก็เกิดเกิดแล้วก็ตายตายแล้วก็เกิดอยู่นั่นแหละ。
ทั้งหลายเนี่ยตายแล้วยังต้องไปเกิดอีกไม่ใช่ว่าตายแล้วไม่เกิดหายสับสน。
อย่างที่สองพิจารณาว่าทำไมรรพสัตว์ทั้งหลาย。
เหตุใดจึงตายแล้วเกิดอะไรเธอแล้วตายแล้วไปยังไงอะไรเป็นเหตุให้เกิดอะไรเป็นเหตุให้ตายก็ทั้งหลายเวนตายวันเกิดเป็นเ。
พราะอะไร。
ก็พินาต่อเนื่องไปอีกตั้งแต่ยามแรก。
สี่สี่สิบกลางคืนสิบสองแบบสิบสองชั่วโมงก็สี่สามสิบสองสี่เท่าไหร่อ่ะสี่ทุ่มห้าทุ่มหกทุ่มที่หนึ่งที่สอง。
เขาแบหรือเปล่าน่าจะเอ。
กบ。
ตั้งหลายที่ตายตายมันเป็นไปตามอะไร。
สุยามสองชุดจักรญาานว่าทั้งหลายตายเป็นเกิดเป็นไปตามกรรม。
มีกรรมเป็นกำเนิดมีกรรมเป็นเผพันธมีกรรมเป็นพวกพมีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัยทำกรรมใดไว้ยอได้รับผลของกรรมอันนั้นมตการกรรมมตยตากรรมโยที่กรรมพันธุกรรมปฏิจารนากยานามว่ากรรมยาันตรีทั้งหลาย。
มีการเปลี่ยนแดนเกิดมีการส่งผลให้ไปเกิดที่แตกต่างกันเมื่อเกิดมาแล้วมีการเป็นผู้ที่ส่งเสริมมีกรรมที่สนับสนุนมีกรรม，ม。
าตัดร้อน。
เป็นไปตามกรรม。
เมื่อพระองค์รู้แล้วว่ามทั้งหลายที่โดยจิตวิญาณตายแล้วเกิดรถเป็นไปตามกรรม。
พระองค์ก็。
หลังจากปีสองไปแล้วพระองค์ก็พิจารณา。
ว่า。
เมื่อสรรพทั้งหลาย。
เวียนตายเวียนเกิดไปตามกรรมเมื่อเกิดมาแล้วก็ต้องมาแก่มาเจ็บมาตายมาทุกขมาเกิดมาแก่มาเจ็บมาตายมา。
ทำอย่างไรเล่าถึงจะพ้นจากความเกิดความแก่ความเจ็บความตาย。
ถึงจะพ้นทุกข์ได้。
การเกิดแล้วเมื่อเกิดแล้วก็ต้องมาแก่มาเจ็บมาตายมาถูก。
เกิดแล้วก็ต้องตายมีแล้วก็ต้องจากพบกันก็ต้องพัดพาากความพัดจากคนที่รักสิ่งที่รักเป็นทุกข์ในโลกโดยเฉพาะพัดจากตว์สังขาร，ข。
องตัวเอง。
เป็นทุกข์ในโลกเมื่อตัวเองถึงแก่จะถึงแก่ความตายก็จะทุกข์ในโลก。
ทำยังไงที่จะพ้นจากความทุกข์นี้ได้ก็พ้นจากความเกิดแล้วยังไงจะพ้นจากความเกิดได้เพราะถ้าเกิดแล้วก็ต้องตาย。
สรรพสตว์ทั้งหลายจะต้องเรียนียนตายเรียนียนเกิดอย่างนี้เลยไปหรือยังไรไม่มีวันจบสิ้นเกิดแล้วก็ต้องมาแก่มาเจ็บมาทุกขมาตายมาแก่มาเจ็บทุกขจนตายอยู่อย่างนี้เหรอนาย。
ย้อนมาว่าความตายมาจากอะไร。
ความตายมาจากการเกิด。
วันเกิด。
ความทุกข์ความทุกข์แล้วก็ตายมาจากอะไรไม่ต้องมาเกิดมาแก่มาเจ็บมาตายก็มาจากการเกิดเมื่อมีการเกิดก็ต้องมาแก่มาเจ็บมาตายมาทุกข์แล้วก็มาตายแล้วการเกิดมาจากอะไร。
การเกิดก็มาจาก。
ชาติมีการเกิดขึ้นการเกิดมาจากไหนก็คือมาจาก。
มีพบขึ้นมาพบก็คือสร้างพบไว้ในใจและเป็นพบที่จริงๆ。
เมื่อตายแล้วรับแต่สร้างมาในใจก่อน。
ที่สร้างไว้ในใจและไปทราบพบจริงมาจากไหนอ่ะพบก็มาจากอุปทานคือความยึดมั่นถือมั่นเป็นตัวเราเป็นของของเรา。
แล้วก็เอาตัวเราเนี่ยไปยึดมั่นถือมั่นสิ่งอื่นต่อไป。
ไปแสวงหาสิ่งที่ตัวเองอยากด้วยความอยาก。
อุปทาน。
ความยึดมั่นหรือบ้านมาจากไหนก็มาจากปัญหาความยึดลนทะยานอยากกด้วยความยึดมั่นถือมั่นดังนั้นความยึดมั่นมั่นอุปทานมันมันเกิดมาจากปัญหาเองคือความดิ้นลนทะยานอยากเมื่อมีความดิ้นลนทะอยากมาก็เลยอยากอยากอะไรแหละก็อยากได้อยากเอาอยากเป็นนี่แหละในสิ่งที่คิดว่า。
มันเป็นอุปทาน。
แล้วปัญหามันไหนอ่ะปัญหามันก็มาจากว่าเมื่อกระทบต้องหัวที่ไกใจแล้วถ้าชอบใจมันก็มีปัญหาที่ทะยานอยากอยากได้อยากเอา。
อยากเป็น。
เมื่อกระทบสิ่งที่ไม่ชอบใจๆแกก่ใจทุกขณะามันไม่ชอบใจดินไม่อยากไม่อยากให้มันได้ไม่อยากให้มันเป็นยังไงไม่อยากให้เป็นอย่างนี้ไม่พอใจกับสิ่งที่กระทบในขณะนั้นถ้าไม่ชอบใจก็ดิโดนรักใสอยากให้มันหายไปให。
้ได้。
อยากให้มันพ้นไปให้ได้。
เพราะปัญหาเป็นเพราะเวทนาเป็นเหตุถ้าเป็นเวทนาที่มันไม่ถึงขั้นถูกใจไม่ถูกใจมันก็จะเพลินเป็นหน้าที่เพลินไปวันๆนึงถ้าไม่มีอะไรกระทบไม่ถูกใจไม่ถูกใจไม่ต้องไม่ทะเลาะกันผัวเมียไม่ทะเลาะกันไม่มีเรื่องอะไรมากระทบใจดูหนังความมือถือคุยกันจอไปช้อปปิ้งไปตามโ。
ทรศัพท์มือถือ。
มันก็เป็นหน้าที่เป็นไปไงเพราะวามันไม่ได้มีการกระทบที่ถูกใจไม่ถูกใจ。
อยู่ด้วยกันผัวเมียไม่มีการกระทบถูกใจไม่ถูกใจก็เป็นใจไปไม่มีทุกข์กระทบทุกขให้อะไรก็อยู่กันไปเป็นชอบใจไปเรื่อยๆเพลินใจเป็นบเกิดของปัญหาสหภนีทางการวาสนาภนาวิปวาสนา。
ความเพลินใจเป็นบ่อเกิดของตณ。
ดังนั้นพวกเรามีชีวิตอยู่ในแต่ละวันมีความเพลินใจไปตั้งตาทั้งหูทางจมูกทั้งล้นทั้งกายเพลินคิดเพมีอารมณ์ไปดูหนังฟังเพลงเล่นเล่นได้เล่นโทรศัพท์มือถือคุยกันเพช้อปปิ้งเพลินคุยเลย。
ชีวิตมีความเป็นอยู่กับเพลินเจริญใจเป็นวันๆนึงอันนี้เราหารู้ไม่ว่านี่เป็นสมุติฐานของเป็นๆเป็นสมุดไทยเป็นเหตุที่ทำให้เกิดปัญหาและปัญหาเป็นเหตุให้เกิดอุปทานหลงยึดมั่นถือมั่นประทานเป็นบเกิดพบพบเป็นบ่อยเกิดชาติชลาวนะทุกขศเศร้าเสียใจกับแกงใจมีความเพลิ。
นใจเป็นเหตุ。
มันก็ไล่ไปเดี๋ยวเอารถไปนานมาจากไหนอ่ะ。
ที่ทำให้เกิดความเพลินใจก็เวทนาก็มาจากภาษาเนี่ยมีการกระทบต่างๆอยู่ในแ่ใจและภาษาไหนเนี่ยภาษาก็มาจากเนี่ยมีอายนะภายนอกกับภายในกระทบกันมีการกระทบกันกับอายนะภายในกับภายนอกและการกระทบกันภายในกับภายนอกมาจากไหนก็เพราะว่ามีขหน้าขึ้นมามีนามลูกคือจึงทำให้เ。
กิดมีหน้าขึ้นมาอายนะ。
ไม่มีปัญหามาก็เลยมีอายตนะ。
หน้ามีอายนะเลยมีการกระทบกระทบเสร็จก็เกิด。
ทนาถูกใจบ้างไม่ถูกใจบ้างเป็นกลางๆบ้างกระทบแล้วก็หลงเพลินไปตามที่ถูกใจไม่ถูกใจเป็นกลางๆ。
มีความนันทิเป็นตัวเพลินใจประกอบไปมาจากไหนหน้าก็มาจากวิญญาณที่เป็นวิญญาณกรรมส่งผลด้วยความยึดวิญญาณกรรมส่งผลให้มาเกิดเป็นนามลูกเป็นหน้าขึ้นมามาจากไหนวิญาณกรรมที่มามาเข้า。
ไอ้ก้อนเลือดที่เป็นซp e rของพ่อกับใครยของแม่ผสมกันในท้องแม่เนี่ย。
มันมาได้ยังไงอ่ะวิญญาณกรรมเนี่ยมันมาเข้าอยู่ในมาเข้าผสมในเลือดมันเลยทำให้เป็นเด็กเกิดขึ้นมาให้เป็นเรามันเกิดขึ้นมาในท้องแม่ได้ญางมาผสมเกิดพวกเราไม่ได้หรอก。
มันก็แทงไปตั้งนานแล้ว。
ที่มันผสมต้องไม่ไม่แทงมาจากไหนอ่ะมาจากสังขารกรรม。
สถานกรรมทำให้เกิดวิญญาณกรรมที่มาตามกรรมนี่。
เพราะว่าถ้าคงรู้มาจากว่าการเกิดทั้งหลายตายแล้วก็เกิดเกิดแล้วก็ตายเป็นไปตามกรรมในยามที่สอง。
อย่างแรกรู้การเกิดมีการเกิดการตายแล้วก็เป็นไปตามกรรมในยามที่สองและเป็นการเกิดการตายบุเพนิวาสารยานยามที่สองทุกปทยานวพสทั้งหลายเกิดเกิดตายมีความทุกข์เสียใจเป็นไปตามกรรม。
สังขารกรรมมาจากไหนสังขารกรรมที่ก่อสร้างสร้ากรรมในจิตใจหลวงแต่งไปเนี่ยมันมาจากไหนความหลแต่งสังขารเนี่ยสังขารคือความหลงแต่งมาจากไหนก็คือความหลงคือความไม่รู้ว่าวิชาคือความหลงของเลยหลแต่งเนี่ยหลแต่งความไม่รู้แต่งไปเร。
ื่อย。
ด้วยความไม่รู้เมื่อหลวงพ่อแต่ด้วยความไม่รู้ก็เลยก่อให้เกิดวิญญาณกรรมเนี่ยยึดถือเป็นตัวเราเป็นของของเราเนี่ยเริ่มขึ้นมาตั้งแต่นั้นอ่ะเป็นทุกข์ขนาดจิตไปเมื่อหลงแต่งไม่รู้แล้วก็เอาตัวเราเป็นปรแตผมแต่งแล้วก็เอาเราเป็นปรแต่งถูกใจก็ถูกใจเราไม่ถูกใจไม่。
ถูกใจเราตอนนี้ก็ยาวเลยถูกใจเราไม่ถูกใจเราก็หลงเพลินไปก็ตามไปเรื่ออยเลยวิชาเป็นต้นเหตุ。
ความไม่รู้ความจริงนี่เอง。
เรื่องปฏิจาุบาตนี่เอง。
ว่าที่มาที่ไปการเวียนว่ายตายเกิดมันมาจากสิ่งมันมาจากในปัจจุบันขณะนี้เพราะความไม่รู้แล้วก็หลงเอาตัวเราไปปรุงแต่งปรุงแต่งเป็นตัวเรามันก็วนอยู่เนี่ยเอาเราไปปรุงแต่งได้ปรุงแต่งเอาตัวเราก็ไปมีส่วนได้เสียอยากได้อยาเอาอยากเป็นแล้วก็สุดท้ายเนี่ยมันเริ่ม。
มาจากปรแต่งเป็นตัวเราจากความมีขึ้นมามีอะไรก็มีความรู้กันมาแต่มันรู้ผิดรู้หลงรู้อะไรว่าไอ้ความรู้ที่มั，น，ร，ู，้，อะไ，ร，ต，่，อ，อะไรเนี่ยคื，อ，น，ี่。
คือเรา。
หรือนี่คือจิตวิญญาณของเรา。
แล้วมันก็เลยกลายเป็นลูกหลงมาเรื่อย。
เมื่อรู้หลงปเวลา。
แต่งมันก็ปรแต่งที่ผิดๆด้วยความรู้หลงนั่นแหละ。
และความคุแต่งผิดด้วยความรู้หลงมาจากไหนอ่ะวิชา。
ก็มาจากอาสาวะ。
นิสัยสันดานมาสั่งสมมาเป็นดอกเบี้ยทบต้นข้ามพบข้ามชาติมา。
ดังนั้นเนี่ยวิชาที่มันปรุงแต่งในเป็นความหลงในปัจจุบันขณะมันปรุงแต่งตามนิสัยสันดานของใครของมัน。
เพิ่มความเป็นนิสัยสันดานของใครของมันสัยก็คือความเคตัวเคยใจ。
จนก่อให้เกิดเป็นนิสัยสันดานเนี่ยเป็นอว่ากเลสเครื่องดองสันดานไม่ได้พูดคำหยาบนะเขาแปลแบบนี้จริงๆสันดานสั，น，ดานนะพ，อ，ข，ไ，ด，้，แ，ต，่เป็นสันดาน，แ。
ละขุดยาก。
ดังนั้นคนเราเกิดมาเนี่ยมันมีนิสัยสันดานติดมาเลยตั้งแต่เป็นดอกเบี้ยทบต้นเหมือนดอกเบี้ยทบต้นติดมาเลยเนี่ย。
มันก็เลยเวลาการเวลาจะคิดจะพูดจากกระทำอะไรใช้ชีวิตประจำวันมันมันก็เป็นไปตามนิสัยของใครของมัน。
นิสัยหรือจริตเนี่ยมันมีหกประการเนี่ยคนมีนิสัยที่เป็นราคาจริต。
การคิดการปรุงการพูดการกระทำเห็นอะไรพอกระทบอะไรต่างใจเนี่ยเลที่มันเกิดภูในใจมันก็จะหนักไปด้านการค้าความเพลใจจิตใจยดีนันทิเห็นอะไรก็ตามสัมผัสอะไรกระทบอะไรก็ตามามันถูกใจแล้วมันจะไปหลายๆเป็นการฉ。
ันทะ。
ขอให้ตายเห็นอะไรมันสวยๆหล่อๆงงๆแล้วก็ไหล。
หูได้ยินเสียงอะไรพบๆแล้วก็ไหลไม่มีสติเลยนะเนี่ย。
จมูกได้กินอะไรที่มันหอมชื่นใจไหลไม่มีสติ。
ลิ้นพอได้ลิ้มรสอะไรที่มันถใจไหลไปไม่มีสติเลย。
อร่อย。
ใจไหลไม่มีสติเลย。
สัมผัสอะไรที่มันถูกใจนี่มันเนียนนุ่มเนียนที่มันในใจขึ้นเลยกำเริมันจะขึ้นเลย。
อยู่ไม่กระทบต่างๆใจห้าประตูในปัจณะก็ด้านสัญญา。
จำลูกจำเสียงจำกลิ่นจำรสจำสัมผัส。
จำที่เคยเสียดสีเคยกอดเคยสัมผัสสัมผัสอะไรกันมาจะเอามาปรุงใจไปเรื่อยๆดูดื่มไปเรื่อยๆคืออันนี้มันคือก็นิสัยได้ชอบเป็นคือความเพลใจกระทบจะกาศว่าถ้าพวกที่มีความเพลินใจแบบนี้เป็นคือความ。
เพใจไปไหนชอบเพินใจไปใน。
สัมผัสอะไรที่ถูกใจไม่ได้มันจะเปิดใจอย่างนี้。
หลงเรียน。
จะต้องไอ้เนี่ยมันเป็นเล่มเก่า。
มันเป็นลิ่มเก่าคือมันมันเป็นอสัยที่เป็นเล่มเก่าคือ。
นิสัยสันดาานที่มันหนักด้านการกาฉันึงพอใจจิตใจยินดีในการที่ถูกใจพอใจอันนี้เพิดใจก็ไม่ใส่เข้าไปวิธีการเอาเรื่องเก่าออกก็ต้องตอกรีใหม่ใส่เข้าไป。
ฝนใหม่ใส่ก็ไปก็คือต้องพิจารนากรรมฐานหนังหุ้มขี้แผ่นเดียวคือตัวเราในหนังหุ้มขี้แผ่นเดียวแล้วก็คนที่เรารักหนังหุ้มขี้แผ่นเดียวข้างในข้างในหนังที่หุ้มไว้ดูสวยดูหล่อดูงามเนี่ยมีแต่ขี้ทั้งนั้。
นเลย。
มีรู้อะไรเจาะแผ่นหนังออกมาเป็นขี้ไหลออกมาหมดเลยเจารู้ตาก็มีขี้ตามาใส่ข้าวที่กำลังกินอยู่มาใส่ก็ต้มกำลังกินอยู่ของเขาที่เรารักมากก็กินไม่ลงมีเจาะรูหูก็ขี้หูไหลออกมาเอาของเข้ามามากินก็กินไม่ลงก็เจาะจมูกก็ไม่ขี้ลูกไหลอยู่จะรักเธอมากเอาเข้ามามากินก็。
กินไม่ลงเจาะรูปป่าก็ไม่ขี้ฟันเจาะเบื่อเอาไปกินเช้ามาเรากินข้าวต้มกินอะไรอยู่เขาตื่นเช้ามาไม่ทันรับปากเลยปากขี้ฟันออกมาพอเพื่อนมาใส่จากที่กำลังกินข้าวกินไม่ลงแล้วเขาเขาหนี้เดียวไว้เจาะรไว้ขี้ไหลหมดแล้วไม่ต้องพูดถึงรูตะวันหนักตะวันที่จะออกมานะปัสวะอุจจ。
าระของเขามาใส่ข้าวเรามาใส่ที่กำลังคิดอยู่เนี่ย。
รักมากกินเลยอร่อยมากเลยชื่นใจเนี่ยกูจะบอกว่าตอกรุ่นใหม่แต่ก็ไปอย่าไปสนใจกับเรื่อง่นเก่า。
วิธีจะแก้นสัยก็ตอกรุ่นใหม่ใส่ก็จำไว้เนี่ยความรักเพลใจจิตใจยินดีไม่ใช่มัวไปยุ่งกับวายกับเล่มเก่ารุ่นใหม่ต่อเข้าไปเล่น่มเก่าก็เด็นหลุดแล้วล่มใหม่ก็เข้าไปแทนเองรู้จักไม่ต่อล่มเนี่ยถ้าเข้าใจไม่ตอกลิ่มเข้าใจเนาะคือของอะไรที่มันถูกไว้แล้วเนี่ยเขาเข้าห。
ัวจอบอยู่ก็มีลิ่มอยู่เนี่ย。
มันเป็นเรื่องน้ำมันผูกแล้วมันหักคา。
หรือของอะไรเพที่ว่า。
ลองสมัยโบราณที่วัด。
หลวงปู่ขาวนาที่ทำกองเพลงมีกองทัพกองเพลงมีมีตั้งแต่สมัยเขาจะมาอยู่แล้วกองเก่าโบราณใหญ่มากแต่ไม้ที่เขาจะทำกองก็ทำที่แล้วมาต่อกันแล้วก็เอาไอ้พวกอะไรมายาไว้ไม้เก่าก็ผูกพังมาแล้วไม่รู้กี่ร้อยปีกี่พันปีมาแล้ววิธีแก้คือที่ไหนแล้วก็เขาทำที่ใหม่ทำไมขนาดเ。
ท่ากันวัดแล้วก็ทำให้มันเท่ากันแล้วก็ตอบใส่กลับไปใหม่。
บอกเอาให้ของเก่าทะลุออกไปแล้วก็เขาใหม่ก็ไปแทนบอกแล้วไม่มีเล่มเก่าอ่ะคือไม้เก่าที่หัวไปเนี่ยมันเป็นของใหม่หมดแล้วไม่มีหรอกโบราณที่ว่าเป็นโบราณมีแต่ชื่อแต่จริงๆที่ต่อเขาเป็นของใหม。
่หมด。
ที่เราเห็นเป็นของเก่าของเก่าของเก่าเลยเนี่ยมันไม่ได้เก่าแท้ไม่ได้เก่าแท้เราเป็นเมืองเก่าไปดูเมืองเก่าเก่ามากเลยเมืองเก่ากเห็นอะไรเนี่ยมันทำเก่านะเก่าไม่。
เกเขาเอาของใหม่มาใส่แต่ทำให้เป็นเก่าแต่ของเก่าปัญหาไปหมดแล้วไปหมดแล้วหมดแล้วเอาของใหม่ต่อเข้าไปไปหมดแล้ว。
เมื่อกเราไปไหว้ตามที่เก่าๆที่กุฏิเก่าที่ตลาดเก่าๆที่อะไรที่เมืองเก่าๆเราเป็นของเก่าก็ทำเหมือนทำไปไปหาไม้ที่เป็นของๆไม่มีเลยไม่มีแต่ทำเหมือนเป็นของเก่า。
วิธีการคือเข้าของใหม่แต่ก็ไปของเก่าก็หลุดหมดปัญหาของเก่าไม่ได้วิธีการที่จะใช้ของเก่ามันปลไปก็ไปคนที่มีการรารุแรงปัญหาหาจากที่เป็นด้านกระทบอะไรใจแล้วอารมณ์การมันคกำเริบปัจจุบันขนาดนี้จะไปสนใจกับอารมณ์การออกรีบหน่อยแต่。
ก็ไป。
เล่นหนังหุ้มขี้แผ่นเดียวพี่ให้มันเน่าหนอนขึ้นต้องตัวเราให้เน่าให้หนอนขึ้นให้ได้อื่นไอเขียวอืดหนอนไหลออกๆกูจะมูกปากเนี่ยเหมือนกับที่อะไรอ่ะไปดูภาพจมากเนี่ยเดี๋ยยo u t u b eไปมีก็ไปว่าเห็นนอนขึ้นแล้วก็เราตัวเราไม่ได้เราตายแล้วเราก็ต้องมีสภาพอย่างนี้เรา。
ต่อเนื่องไม่ขาดสายเรียกว่าบอกกล่มใส่เข้าไปแทนที่จะปล่อยให้มันเกิดเป็นความซุ้มซ่านเป็นการปัญหานาเพิ่มขึ้นได้เข้ามาแทรกแซงได้ที่หมายใส่ก็ไปเรื่ออยๆเนี่ยพี่สถานน้ำสิเนไหมสุดท้ายเนี่ยใหม่เข้าไปเก่าที่เป็น。
มันก็ไม่ก็ไปเรื่ออยคือจะไปสนใจกับจะพยายามโทรศัพท์ะโทรศัพท์ใหม่แต่ก็ไปคือเมตตาเมตตาเมตตาเมตตาเมตตาเมตตาเมตตาผู้อื่นปราฒนาให้ทุกท่านนาทุกทุกคนทุกวทั้งหลายเป็นวิชาเขาซึ่งเป็นแบบนี้ถ้าเขาเป็นวิชาแล้วก็เป็นพระนพานเป็นพระานแล้วก็ไม่เป็นอย่างนี้หรอกทุก。
คนเป็นวิชาหมดเราเป็นวิชาก็ต้องให้อภัยให้อภัยมันก็ไอ้ที่มันแค่ค้างคาผูกใจเจ็บกับค่าพยาบาทคอยของขึ้นใส่เขาคตำหนิเขาค่อยว่าเขาว่าเราดีกับเขาใครอะไรก็ไม่ถูกใจเราทุกอย่างไม่ถูกใจไม่ถูกใจดีกว่าอากาศอะไรแมลงอะไรรบกวนเราหน่อยไม่ได้เลยเราเป็นอาหารังการการตัวใ。
หญ่มากขึ้นเรื่อยๆ。
อะไรมากระทบเราไม่ได้เลยอ่ะ。
มันจะมีแต่กูๆูๆตัวใหญ่มากขึ้นไปเรื่อยๆเนี่ยมันต้องเมตตาจนเมตตาผู้อื่นใจตัวเองอ่ะสงบร่มเย็นอยู่ดีแล้วก็หาเรื่องเอาความคิดเอาความทุกแต่งเอาอารมณ์ที่มันที่มันร้ายๆที่มันเสียที่มันบูเน่ามาใส่จิตใจตัวเองอยู่ด้วยไม่เมตตาตนเลยเท่ากับไม่เมตตาคนอื่นด้วยไ。
ม่คนอื่นอะไรชอบเขาชอบว่าเขาชอบชอบประดประฉันอยู่นั่นแหละ。
นิสัยเป็นจริตประประจะให้ของก็ได้ดีไม่พอใจไม่ชอบใจนิสัยเป็นแบบนี้นิสัยสันดาานเสียแบบนี้เราเห็นอยู่เรอเตือนไปว่าพรวกไม่ได้มีอยู่ร้อย0เพิ่ม200เพิ่ม300ไม่ได้นิดไม่ได้เลยคนนี้นิสัยสดานเสียไม่ได้ด้วยยากไม่ได้ก็ต้องเมตตาให้เมตตาเอาไม่ใช่เมตตาเมตเมตตาจะตามคนอื่นเขาด้วยยให้ลดลงด้วยความเมตตาเมตตาเมตตามันเลยก。
ลายเป็นบวกทุกวันบวกเพิ่มขึ้นดอกเบี้ยเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วไม่ใช่ดอกเบี้ยลดลง。
ต้องพิจารนาเมตตาตนว่าจิตใจมันสงบร่มเย็นอยู่ดีหาเรื่องไปคิดไปพูดไปก็ตามไปตำหนิติเตียนวิพากษ์วิจารณ์เขาไม่ว่าหลยอะไรอะไรโมหไปหมดอย่างนี้แทนที่มันจะลดไปกลับเพิ่ม。
เรียกว่าจะมาลดได้มันต้องตอกดิ้นใหม่เข้าไปคือเอาเมตตาเข้าไปแทนเมตตาตนเมตตาผู้อื่นทำไมก็ต้องบอกว่าที่ท่านสวดก็แต่งมาเนี่ยบสุกตมีขอให้ข้าพเจ้าพจากทุกเธอก็เริ่มต้นที่ตัวเราก่อนนก่อนได้ไม่ใช่ว่าให้เมตตาคนอื่นเลยทเมต้นเมต้นยังไงเมตาต้นก็คื。
อว่า。
ใจมันสงบร่มเย็นอยู่ดีๆอย่าไปหาเรื่องหาเรื่องเอากระดูกเนื้อไม่ได้กินหนังไม่ลองนั่งเอากระดูว่าแขวนคอหาเรื่องจริงๆแล้วก็หาเรื่องไปต้องเตียมวิพากษ์วิจารณ์เป็นวุ่นวายกับพระยสงฆ์นู่นเนี่ยเราก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นยังไงเนี่ยเขาปฏิบัติดีปฏิบัติชอบหรือเปล่าก็。
ไม่รู้แล้วก็เป็นอะไรก็ไม่รู้เขาเป็นอัไซเมอร์ไม่ต้องไปรู้30ปี40ปีแล้วตั้งแต่ปี4065แล้ว。
แล้วเราก็ไปวิพากษ์วิจารณ์ตามเข้าตามสื่อตามอะไรเละวันนี้กรรมติดกรรมไปหนักไม่รู้เรื่องเลย。
เนี่ยไม่ได้กินน้องไม่ลองนั่งเอาตัวเราประเทศเราเป็นใหญ่ใหญ่กว่าทำเนี่ยสุดท้ายเนี่ยติดกรรมบานเบอร์ไม่รู้เรื่องเลยเนี่ยแล้วก็ติดกรรมหนักมากเลยเนี่ยหลายคนบางทีตอนสมัยลูกตามหาบัวยานสมโนท่านทอดประปาช่วยชาติ。
หลายคนบางทีนะแม้แต่เป็นลูกศิษย์เรามาฟังธรรมอยู่ๆก็ทะลุกลางป้องขึ้นมา。
ติว่าหลวงตามหาบัวโนแม่อาจารย์ที่ถือแล้วบอกว่าหาบัวพระรหันต์ลบาปกรรมหนักขอเดี๋ยวนี้อีกผส่งเสริมการสุดท้ายกลับไปผัวเป็นมะเร็งแล้วก็ภรรยาก็ไปเฝตาแขวนสาหัสเฝ้ากันจนผัวตายตัวเองก็แย่ต。
ามไป。
ทุกวันนี้แก้ไม่ตก。
เราอุตส่าห์ไปพูดบอกให้ขอขมาแต่มันไม่ได้ขอขมาออกจากใจใจมันยังรู้สึกว่าไม่ผิดสุดท้ายทุกวันนี้ก็ยังแก้ไม่ตกเลยเนี่ยมันทำจริงๆเลยแล้วก็เนี่ยพอดีมีอยู่มีอยู่คนนึงเนี่ยมาปฏิบัติธรรมกับเราเราเห็นจิตเขาอยู่ในฟังธรรมแล้วมันขึ้นมามันฟ้าแลบเหมือนไฟฟ้าช็อตข。
ึ้นไว้สว่างสว่างขนาดนี้มันจะว่าแบบดับไปเลยเนี่ย。
กำนาตามไอ้หนูก่อนมาปฏิบัติธรรมเองทะเลาะกับพ่อแม่มาเนี่ย。
เราเองไม่ได้ขอเข้ามา。
ไปขอเข้ามามาพ่อแม่ก่อน。
ปฏิบัติธรรมก็ติดอยู่นี่แหละ。
ย。
พอดีพ่อแม่เขาโชคดีเพราะอะไรไอ้หนูพ่อแม่ก็ไปติดกรรมกับตามมหาวัวไว้ไปต้องติดเตียนท่านทำให้เนี่ยพ่อแม่เองก็ติดกรรมกับลูกตามหาบัวเป็น，พ。
ระสงฆ์นะ。
ทำให้การค้าขายล้มล้มละลาย。
พ่อแม่เขาเนี่ยมีโรงสีใหญ่ตั้งสงสัยลงโรงสีใหญ่มากในจังหวัดนั้นน่ะตั้งแต่ไปตำหนิลงตามหมาวัวเนี่ยเห็นว่านะรถบรรทุก2เนี่ยไม่ได้วิ่งขายข้าวไม่ได้เลย。
ขายข้าวเหนียวเนี่ยไม่ได้เลย。
ขายไม่ออกเลยหมดเลยแล้วก็ไม่รู้สาเหตุว่าทำไมขายไม่ออกอยู่ๆเคยขายดีขายใหญ่ที่สุดขายไม่ออกเลย。
แล้วก็รู้สาเหตุให้ลูกสาวเนี่ยไปบอกพ่อแม่ว่าเราพูดแบบนี้。
เลยพ่อแม่ไปขอเข้ามาตามหาบัวขอเข้ามาตามหาบนั้นเลยขอเข้ามามาเลยตกใจเลยพ่อแม่ขอเพราะวามันขายไม่ออกจริแย่จริงๆเลย。
ทุกอย่างเสียหายเยยับหมดเลย。
ตามหาวัวนั้นเนี่ย。
ขายข้าวขายข้าวเหนียวขายข้าวเนี่ยในสีเนี่ยขายจนแบบว่าไม่มีเวลากินข้าวกลางวันเนี่ยขายดีมากเลยวิ่งเข้าววิ่งออกวิ่งเข้าวิ่งออกเก็บยังไม่ทันเลยต้องเอาใส่เลยเป็นอะไรใส่ใส่ใส่เลย。
ขายหมดแล้วสุดท้ายหมดในเวลารวดเร็วแล้วก็ไปซื้อมาอีกไปซื้อเพิ่มมาขายอีก。
วันนี้เพราะว่าแค่วันวันรุ่งขึ้นเองบ้างหรือสองวันผัวกับเมียเนี่ยรีบเดินทางมากราบเราใหญ่เลยกราบขอบคุณเรา。
แล้วก็ลูกเขาก็ไปขอขมาพ่อแม่มาฟังธรรมก็ชัดเจนขึ้น。
แล้วเรื่องนี้เห็นผลทันทีเลย。
ตามหาเรื่องชัดเลยนะไม่ได้กินตามไม่ลองนั่งกระดูกแขวนคอพวกมานะเธอเอาตัวตนเป็นใหญ่เนี่ยไม่รู้เรื่องเลยควรไม่ควรอะไรก็ไม่รู้ว่าเราก็ไม่รู้ว่าใครก็เป็นยังไงแต่เราอ่ะยังไม่ได้พาเลยเรายังไม่รู้พาเป็นยังไงเลยเราวิพากษ์วิจารณ์แหกล้านไปทั่วติดกรรมหนักเลยน。
ะไม่ได้กินหนังไม่ลองหน้าก็ดูมาแขวนคอไม่รู้ตัวเลย。
อย่าหาเรื่องดีกว่าเพราะว่าเราไม่รู้เขาเป็นยังไงเราสื่อเขาก็พูดไปเรื่ออยๆเราก็ไม่รู้ความจริงเป็นยังไงแล้วเราก็ไม่ได้รู้ไม่ได้ไปพานเราก็เราไปวิญาณอยากรู้วิชาญาณอยากรู้ลึถึงเราเราก็ไม่สามารถที่จะพิจารน。
าได้。
เราก็หลงเชื่อไปตามสื่อวิพากษ์วิจารณ์แหกรา้านไม่ได้กินหนังลองนั่งติดกรรมหนักอนันทยากรรมแล้วก็แย่เลยนะเนี่ยข้ามพบข้ามชาติไปยังไม่รู้ติดกรรมอะไรเลยเนี่ยหลายคนก็ยังเป็นแบบนี้อยู่ติดกรรมมาข้าข้ามชาติยาวนานยังไม่รู้ตัวเองติดกรรมอะไรเลยเนี่ยฟังทำไม่รู้。
เรื่องก็ต้องติดนี่แหละติดกรรมต้องปรามาทพุทธเจ้าวัดธรรพระโศปรามาศพระศาสนาปรามาศพระธรรมมาศผู้สอนธรรมผู้，ท，ี，่，ธ，รรมส，ามารถว่าห，า，ล。
ูก，ไม่ว่า。
เขาเป็นใครก็เป็นอะไรแม้แต่คาราบัก็สามารถเขาไม่ได้หาเรื่องเพราะว่าบางทีเราไม่รู้เขาเป็นเป็นระดับไหนเนี่ยเขาเรียกเนไม่ได้กินน้ำลองนั่งเอากระดูกมาแขวนหาเรื่องชัดๆเนี่ยหลายคนยังไม่รู้เรื่องเลยแบบนี้ขนา。
ดนี้。
มีคนนึงอ่ะได้รับมรดกที่ดินมาในกรุงเทพฯกลางเมืองเลยพาเราไปดูเริ่มโครงการคนมาจองซื้อเติมเลย。
พาเราไปเดินเราไปเดินดูอีกคู่ใหญ่เลยว่าผมตหนิต้องตามหาบัวขึ้นมาเขาก็ไปบอกสามีบอกว่า。
พระลูกตาหมอบนพระรหัสต์ได้อย่าไปต้องหนีไปบอกเมียหน่อยให้ขอเข้ามาผัวพูดมาทะลุป้องสนับสนุนพร้อมกับเมียเลยตั้งแต่นั้นมาคนที่จองคุยคุยว่าเขาจองหมดเลยไปมหมดแล้วทุกเฟสเขาทิ้งไปจองหมดเลย。
ทุกขมากเลยติดต่อมาขอปฏิบัติธรรมกับเราทุกแสทุกวันนี้ไม่ได้ไม่ได้ปฏิบัติธรรมได้หรอกแปลกมากธุรกิจก็เสียหาย。
หลายคนประสบแบบนี้ไหนเราเห็นมาเยอะแยะไม่ได้กินน้ำไม่ลองได้แต่ะดีกว่าแบบนี้หลายคนยังไม่รู้อะไรเลยไม่รู้อะไรซะเลยเดี๋ยวไอ้เนี่ยอันตรายมากรายกาดเนี่ยมานะพวกนี้มันเป็นอาหารการมาการพวกที่มีแต่อารมณ์เอาแต่เอาแต่ใจตัวเองเนี่ยติดกรรมหนักเยอะติดกันเยอะแล้。
วเป็นพวกโมหจริตจริตมันก็นิสัยสดานิสัยนิสัยสันดานมันไปหนักไปด้าน。
เพเพินเพลลินไปเรื่อย。
เปิดเพอฟุ้งซ่าน。
เพลินฟุ้ซ่านไปเรื่ออยอย่างนี้เป็นพวกโมหาจริต。
ใหม่เมตตาเข้าไปเมของตัวเองตัวเองเป็นตัวใหญ่。
จริตมันเคยเหมือนเพลินตาลอยใจลอยเหมือนเพลินตาลอยใจลอย。
จริมันตื่นแล้วเหมือนมันอยู่ในความฝันรู้จักไหมตื่นมาแล้วเนี่ยมันอยู่ในความฝันตลอด。
มันลอยๆหากินทำความฝันไปเรอย่างนี้เรียกปกติฝึกสติมากๆฝสสติมีกรรมบริกรรมก็มีกรรมมีเครื่องอยู่เครื่องจิตเครื่องจิตไว้อะไรก็ได้ที่มันถใจเราก็รอวันนี้ไปเที่ยวไหนเพลินตาลอยใจลอยกระทบอะไรก็แใจได้ยินก็พูดอะไรก็ไปเรื่อยนะเนี่ยระวังเนี่ยจรินะเนี่ยระระวังพ。
ูดออกอากาศไปทั่วโลกนะพูดอะไรไปเลยเลยไป。
งกระทบอะไรหน่อยมันเลยพรุ้งซ่านไม่รู้ตัวออกอากาศไปทั่วโลกระวังหวยเล่นพูดเล่นอะไรหวยทั้งยก็ถูกหวยถูกอะไรไปเรื่อยเฉยมันก็จะไปกระทบอะไรมันอยากจะพูดกระทบอะไรมันอยากจะพูดกระทจะพูดจริต้องมีสติสติสติสติอย่าให้สติแตกอย่าให้ขาดสติสติต้องให้รู้ตัวไว้รู้สึก。
ตัวไว้อย่าให้มันอย่าให้มันไหลไป。
พวกโมหาจริต。
พวกที่เป็นวิตกจริต。
วิตกจริตก็คือ。
จะทำอะไรก็วิตกกังวลอยู่นั่นแหละ。
วิตกกังวลกลได้เป็นนิสัยจริตจะทำจะ。
เขาบอกว่าตอนนี้จะให้ขึ้นเวทีตอนนี้จะให้พูดใหม่ตอนนี้เลยเพราะจะจับใหม่ๆจะมาก็ได้แหละเพราะถึงใหม่ก่อนหน้าเรามันจะมาไม่ทันถึงเราเลยเริ่มสั่นแล้ว。
เลยเหรอ。
จะคิดวิตกกังวลต้องฝึกต้องฝึกจิตใจให้มันมีเหมือนกันคล้ายๆโมหจริตต้องฝึกมันเข้มแข็งมีสติไว้มีเครื่องล่อไว้เครื่องล่อไว้บริกรรมไว้มีกระสินถึงคือมีเครื่องล่อจิตใจไว้จิใจไว้ให้มันจิตใจมีความเข้มแข็งขึ้นเวลามันประมาทมากๆกังวลว่าก็เอาเขาบอกว่าวิธีวิคมา。
แนหน้าอกไปหายใจยาวๆทำพลังโรงพยาบาล。
อาการประมาทใจสั่นมันก็ค่อย่อยหายไปเป็นจะขึ้นเวทีใหญ่ๆอะไรนะจะขึ้นพูดไม่รู้เป็นอะไรเราไม่ได้ตั้งใจจะเป็นลมเลย。
เคยไหมใหญ่ๆหรือวามันโชอะไรที่เขาให้แสดงคนดูเยอะหรืออะไรจะพูดมาพูดอะไรไปสัพูดอะไรไม่รู้เรื่องเลยมาให้，ไ，ป，พ，ู，ดงาน，เ，จ，้，า，ภ，าพงานแต่งงา，น，ร。
ู้，เรื่อง。
พูดอะไรไป。
จะ。
ไปหมดแล้วพูดแล้วไม่รู้ตัวเองพูดอะไรงงไปเลยตอนนี้มันมันประมาทไปเลยเนี่ยเวลาก็แก้ก็หายใจลตั้งใจหาใจยาวลึกสักพักนึงไปพูด。
ใจแนแนจะจะออกสัแล้วก็ทำบ่อยๆบ่หาใจลงมันก็อาการประมาทมันหายไปตอนนี้ไม่รู้เป็นอะไรเห็นไหมไม่ได้。
มันตรงกันข้าม。
อาการปัญหาหายเป็นมั้ง。
เห็นใหม่ไม่ได้ผิดมันตรงกันข้ามมาก่อนเห็นใหม่ไม่ได้สั่นประมาทลมจะใส่ตอนนี้เห็นใหม่ไม่ได้ไม่รู้คืออะไร。
วิจริตแล้วก็พุทธจริตพุทธจริตก็ก็กูเรารู้เราเห็นเราเก่งเรารู้มากกว่าใครเราเกกับใครเรามากกว่าใครเลยว่าก็รู้จักอีกกไหมก็ภาษาไทยแปลว่าอะไรพวกตัวลมันมัน。
จะบอกที่มานะมานะที่ดีเดี๋ยวก็ต้องไปนะที่แปลว่าอะไรแปลว่าอะไรจนแบบว่ามันเข้าใจง่ายพุทธจริตเรารู้เราเก่งอะไรหน่อยว่ารู้มากเรียนว่ารู้มากอะไรต้องแก้ต้องแก้แก้แก้ตัวเองลดลงมา。
ลลงมา。
แต่วันนี้มันจะแปลกอย่าง。
ที่เราแก้มาเนี่ย。
หลายปีแก้มาๆกูเนี่ย。
คือต้องค่อยๆแก้มากเลย。
เป็นซึมเศร้า。
มันเหมือนอีโก้เนี่ยมันเป็น。
คืออะไรหรอ。
ความภาคภูมิใจมันเป็นเครื่องอยู่。
ถ้าทำให้ความภาคภูมิใจมันหายไปในมันเหมือนชีวิตมันอยู่ไม่ได้แปลกมากเลยพรุ่งนี้เราที่เราแก้พุ่งนี้มานะ，ถ，้，า，แ，ก，้，ผิด，เ，น，ี，่，ยมันกลายเป，็，น。
ซึมเศร้า。
มันเหมือนกับมันความภาคภูมิใจความที่เราได้รับความยกย่องสรรเสริญเยินยอเลยนะมัน。
มันใหญ่ขึ้นเรื่อยๆนะแต่ใครก็ตามที่มามาทำให้เขาหมดความภาคภูมิใจหมดกำลังใจหมดความภูมิใจในตัวเองเลยลงไปนี่มัน。
มันเหมือนกับคนไม่ได้แล้ววันนี้่งนี้สุดท้ายซึมเศร้า。
เวลาแก้พรุ่งนี้ต้องระวังมากเลยเพราะว่าต้องค่อยๆล่มปลอบตเตะแตแก้ไขที่เดียวไม่ได้อะไรนะว่าไปกระทบยกบ้างชบ้างอะไรบ้างว่าบ้างอะไรพนี้ต้องความเป็นครูบาอาจารย์ต้องสุดยอดจริงๆ。
เหมือนเหมือนหมหายเลยอ่ะ。
เดี๋ยวขึ้นรูปขึ้นรูปต้องขึ้นให้ดีมากเลยเบี้ไปเบี้ยวมาเบี้ยวไปเบี้มาก็ตกแตๆเนี่ยแต่งๆอยากจริเนี่ยถ้าเขามีความภาคภูมิใจอยู่เก่งอยู่มันก็จะทำให้เขาดีมันก็ทำให้เขาอยู่ได้อะไรได้แล้วก็ถ้ารู้จักเอาเข้ามาใช้ก็ค่อยๆค่อยๆป้อนป้อนความรู้ความสามารถก่อนทำเ。
ข。
้。
า。
ไป。
ก็ทำเพราะเขาเข้าใจทำถึงใจความเป็นตัวตนหายไปประโยชน์เข้ามาใช้ประโยชน์ได้เยอะเลยพุ่งนี้。
เอาเข้ามาเป็นประโยชน์ได้เพราะว่าส่วนใหญ่เป็นคนสุดใจเป็นคนแห่งกองทัพธรรมเป็นคนกองทัพธรรมในพรุ่งนี้ก็มาจากพุทธจริตเป็นคนสุกองทัพธรรมเป็นนักปราชญเป็นเป็นทั้งบุญทั้งบเป็นนักปราชญอำนาจจิตเก่งกล้ามีความเชื่อมั่นตัวเอง่งสูงแล้วก็ที่มานะมันหายไปแล้วไงคน。
นี้เป็นขนสุขเป็นขนกองทัพทำได้ดีมาก。
ตัวนี้ก็。
แต่。
คนเป็นครูบาอาจารย์เขาต้องต้องไปเลจริงๆต้องคุพวกนี้อยู่ได้。
แล้วก็สามารถที่จะคอนโทรr o l c o nโทรr o l。
ตัวตน。
เราจะเอาไปใช้ประโยชน์เยอะแบบนี้。
อย่าไปทำให้ความภาคภูมิใจก็หายไป。
ความภาคภูมิใจหายไปไปซึมเศร้า。
มันก็ยากผมจะหายไปไหนก็เตะโด่งขึ้นมาหน่อย。
เสนหน่อยดีขึ้น。
อยาก。
ย。
ประเทศศรัทธาจริต。
จริตมานะพที่มันสัยนิสัยสถานติดแต่ละคนเป็นไปตามนิสัยสถานนั้นศรัทธาศรัทธาที่เป็นศรักษาที่เป็นปัญญาศรักษาที่เป็นศรัทธา，ด。
้วยปัญญา。
แต่สภาที่งมงายโอ้โหยากมากเลยวันนี้งมงาย。
งมงายอย่างเดียวเลยมันไม่ศรัทธาด้วยความงมงายพวกนี้ไม่มีปัญญา。
ปัสสาวะ。
เลิดน้ำหมากของพ่อแม่ครูบาอาจารย์ใส่กระนลหมดเหนียวอยู่ไม่ออกมันไม่เข้าเลยไม่มีปัญญาเลยรัศรัทธาหลอกไปหมดเลยทำบุญเท่านั้นกี่ล้านกี่ล้านจะได้ทำนั้นร้านได้ล้านมากก็ไปไม่รู้ได้เป็นอาหารจะพาพุทธเจ้าตั้งแสนตั้งเลย。
ศรัทธาแบบพวกนี้มันศรัทธาจริตคือพวกงมงายไม่มีปัญญาไม่ใช่ศรัทธาก็มีปัญญาพุทธมันแตกต่างกันฟ้าคดีนะพวกศรัทธามีปัญญากับศรักษามีปัญญาต่างกันพวกเราเข้าใจนี้นะพวกศรัทธาพวกศรัทธาที่มันคงงานไม่มีปัญญาต้องให้มีปัญญามากๆกันต้องเข้าหาครูบาอาจารย์ความทำแ。
ล。
้ว。
ก็。
โทรหาครูบาอาจารย์หาคนที่หาคนที่เราศรัทธาที่เขามีปัญญา。
ไม่ใช่ไปหาครูบาอาจารย์ที่สอนให้ให้งมงายแบบไม่มีปัญญา。
ต้องไปเข้าหาครูบาอาจารย์ที่ท่าน。
เป็นผู้มีปัญญาเป็นเลิศแล้วท่านก็พ้นทุกนพานด้วย。
ท่านก็มีปัญญาเป็นเลิศในการแก้ไข。
ในการแก้จริตให้แล้วก็ในการแก้จิตใจให้จนกระทั่งที่สุดสิ้นที่อัตราตัวตนผ่านานไปให้ท่านแก้ให้ต้องไปเจอครูบาอาจารย์ที่เขาศรัทธาด้วยครูบาอาจารย์ที่ศรัทธาที่มันพากันงมงายได้เรื่องนี้เหมือนกันว่าวิเนี่ยปฏิเนี่ยมันมาจากสาวะเป็น。
เหตุ。
ที่พุทธเจ้าตัดย้อนลงมาตั้งแต่ว่า。
การที่เกิดมาแก่มาเจ็บมาตายมาทุกข์เกิดมาแก่มาเจ็บมาตายมาทุกข์มาจากไหนล่ะก็มาจากการเกิดการเกิดมาจากไหนอ่ะการเกิดก็มาจากพบพบมาจากไหนพบมาจากอุปทานอุปทานมาจากไหนอุปทานมาจากปัญหาปัญหามาจากไหนก็มาจากเวทนาปัญหามาจากไหนทนาก็มาจากภาภาาไหนก็มาจากอายนายนายน。
ามาจากไหนก็มาจากน้ำรูปคือขหน้าเนี่ย。
น้ำลูกมาจากไหนอ่ะน้ำลูกก็มาจากวิญญาณวิญญาณมาจากวิญญาณไหนวิญญาณมาจากสังขารสังหารมาจากไหนอ่ะสังขารมาจากวิชาความไม่รู้ก็เลยคงแต่งไปเป็นอัตราตัวตนเป็นตัวเป็นเป็นเราเป็นของเราก็เป็นไปตามสัยกเลสเครื่องดองสดรเครื่องดสดารที่ทำให้เป็นความไม่รู้หลงไปก็มาจ。
ากนิสัยสดารทำให้หลงไปตามนิสัยสดานของใครของมัน。
แล้วก็พุทธเจ้ากษัตริย์ตรวจดูรู้ว่าวะมาจากไหนเล่าในเมื่อเอาวิชามาจากอาสาวะมาจากวิชาแนวเพราะความไม่รู้เท่าทันเนี่ยก็ลงไปตามนิสัยสดานตัวเองไปตามความเคตัวเคยใจมีอัตราตัวตนทุกตัวเนี่ยไม่ว่าจะเป็นจริต6ในด้านใดก็คือมีอัตราตัวตนเป็นตัวหลักเป็นตัวเราเป็นของเราความอัตราตัวตนไหนก็ความปรุงแต่ง。
ปรุงแต่งได้ก็ต้องอะไรก็ต้องเป็นวิชาดังนั้นเนี่ย。
บนตรงหัวเนี่ยคือ。
วิชาเป็นเหตุให้เกิดสังขารกรรมสังขารกรรมเป็นเหตุให้เกิดวิญญาณกรรม。
น้ำรูปยตสธนาประธานพบชาตินาณทุกข์สเศร้าเสียใจครับแค้นใจเมื่อวิชาดับเนี่ยสังหารกรรมระดับวิจารณ์กรรมระดับปฏิจารติดับพระกระบวนวิชามาจากไหนวิชาเข้ามาจากอาสาวะนี่แหละนิสัยความเคยตัวเคยใจของแต่ละคนในจริต6。
นี่แหละ。
แล้วจะแก้ยังไงอ่ะก็แก้ปดิ่มใหม่จะก็ไปจะได้ที่ใส่สดาน่ะมันก็ดับลงดับลงใจมันก็สงบเมื่อใจมันสงบแล้วมันก็เลยเห็นว่าสังขลาเนี่ยมันเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับในความไม่มีอะไรความมีมาจากความไม่มีสุดท้ายทั้งหมดเนี่ยไม่ว่าจะมีมีตั้งแต่เนี่ยปฏิระบาททุกตัวต。
ั้งแต่วิชาจนถึงนสุดท้ายการเกิดการความทุกข์สกเศร้าเสียใจใจลแต่เป็นสังขารทุกตัวในปฏิระบาติทุกตัวเป็นสังขารหมด。
สังขารมาจากไหนอ่ะสังขารในเหตุที่เกิดที่ดับของสังขาวามันเกิดดับที่ไหนสังขารในใจที่สร้างพบชาติสร้างมาจากในใจและไปก่อให้พบชาติจริงๆก่อให้เกิดความทุกข์เพื่อภัยกับตนเองและผู้อื่นในพบชาติในวัดตาสงสารก็มาจากการสร้างพบชาติในใจแล้วการสร้างพบในใจก็มาจากไห。
นมาจากวิชาคือความหลงไม่รู้ต้องการหลวงปุงแต่งแล้วหลงไปตามปรแต่งถือเป็นตัวเป็นตนเป็นตัวเราเป็นของเราแต่มาจากไหนมีแต่เป็นตัวเราเรามาจากความไม่มีมาจากความไม่มีก็เห็นต้นกำเนิดของมันคือเห็นต้นจิตจิตต้นนโดยหวนรู้ไปจิตผิดทันทีไปรู้ความลงไปตามความมีลงไปเป็น123456789230ไปเรื่อยมันไม่ลงมาที่ต้นของมันคือสุตาคือความ。
ไม่มี。
ดังนะเนี่ย。
ธรรมชาติที่แท้จริงคือธรรมชาติเดิมคือสุตาคือเริ่มที่ความไม่มีหนึ่งไม่ไม่มีตัวเราไม่มีของเรามันก็ไม่มีวิชาที่เป็นปฏิญาสักลาสักลาปัญญญาคือสังขารแต่งโดยเอาตัวเราไปผลักดันตามนิสัยสันดาานเราไปตามนิสัยสันดารเรานิสัยความเคยตัวเคยใจก่อให้เกิดสังขารกรรมแล。
้วก็สังขารกรรมก่อให้เกิดวิญญาณกรรมก่อพบก่อชาติเพิ่มขึ้นเป็นทวกุดอกเบี้ยต้นวิชาแล้ว。
มันก็รู้เท่าทันสังขารที่เกิดขึ้นจากความไม่มีไปพบใจที่ความไม่มีแล้ว。
สังฐานทั้งหลายเนี่ยมันเข้าไปไม่ถึงความไม่มีเข้าไปถึงใจที่สงบทะลุจักรวาลมันเป็นความสงบ。
ไปถึงกบึ้งของใจแต่ความก้วึ้งของใจเป็นใจที่ไม่มีก้นไม่มีขอบเขตทุกด้านบรรลุอนันต์จักรวาลทุกด้าน。
สังขารในใจทั้งหมดมันเป็นแค่คลื่นเป็นเว็บเป็นเป็นพลังงานเกิดดับๆมันเข้าไม่ถึงใจไม่ว่าจะเป็นสังขารที่เ，ป，็，น，อาสาวะอนสัยอย，่，า。
งไรก็ตาม。
เพราะสัยมันก็ความปรุงมันก็เป็นสังขารหมดว่าสัยความปรุงแต่งทั้งหมดในปฏิกาบัติทุกตัวมันเป็นสังขาร。
สังหารยกระดับที่ไหนเล่าก็เกิดดับที่ธรรมชาติที่ไม่มีอะไรปรากฏพบธรรมชาติที่ไม่มีอะไรปรากฏที่เป็นความสงบ。
เป็นความว่างเปล่าปราศจากรูปลักษณ์สัญลักษณ์ใดๆไม่มีจุดไม่มีต่อมไม่มีแหล่งกำเนิดของความไม่มีอะไร。
สังหารทั้งหมดในปฏิทุกตัวตั้งแต่วิชาก่อให้เกิดวะวะก่อให้เกิด。
เอาวิชาก่อให้เกิดว่าว่าเป็นบ่อยเกิดวิชาวิชาเป็นบ่อยเกิดสังฐานฐานก่อให้เกิดวิญญาณนามรูปวิชาประธานในปฏิญาติตั้งแต่วะวิชาวะว่าวิชาวนแต่เป็นสถานแตเกิดขึ้นมาจากความไม่มี。
คือใจที่บริสุทธิ์ธรรมชาติเดิมซึ่งเป็นความไม่มีไม่มีปฏิจาทุกบาททุกตัวเลย。
ไม่มีมาก่อนแล้วก็เริ่มมีปฏิบาทยบ้านบ้านเป็นตัวเราเป็นของของเราขึ้นมาจากจากความมีดังนั้นเมื่อมีความมีขึ้นมีจิตก็มีวิชามีอัตราตัวตนไม่มีจิตก็ไม่มีวิชาไม่มีอัตราตัวตนมาตั้งแต่นั้นดังนั้นเนี่ยวงบ้านท่านว่ามีจิตก็มีวิชามีอัตราตัวตนไม่มีจิตก็ไม่ม。
ี。
วิ。
ชา。
อะไรเอ่ยมีไม่มีไม่มีมีใครค้นพบจบประสงค์。
อะไรเอ่ยมีไม่มีไม่มีมี。
ประโยคแรกประทัดแรกมีไม่มีธรรมชาติที่มีทั้งหมดรวไม่เที่ยงจังทุกขังอนัตากลับขึ้นไปสู่ความไม่มี。
ธรรมชาติเดิมแท้ของความมีก็เกิดจากความมีคือความไม่มีผู้ใดพบความไม่มีนั่นแหละมีธรรมที่มั่นคงนั่นแหละคือองค์ธรรมเอกจริง。
รู้ต้นจิตจิตต้นโพนโหยหวนรู้ปลายจิตผิดทันทีต้นกำเนิดของจิตก็คือความไม่มีจิตที่คิดแตกำเนิดของจิตขึ้นมาแต่ละขนาดจิตรวมแต่มาจากความไม่มีความไม่มีอะไรปรากฏแต่เดิมนั่นแหละก่อนที่จะมีจิปรากฏนั่นแหละคือต้นจิตที่แท้。
จริง。
หลวงปู่มีไม่มี。
ถ้าใครอยากติดอยู่ที่ความมีมันก็ไม่มีทำ。
เพราะมันจะติดอยู่ในความมีนับไปเรื่ออยๆหนึ่งสองสาห้าหกสิบแปดเก้าสิบเจ็ดสิบสองสิบสามไม่ใช่สองสามเจสิบเก้าแล้วก็สุดท้ายอย่างนี้ก็ดีไม่ใช่ต่อไปเรื่อยความมีทั้งหมดจากความไม่มีนั้นความสิสิวะสิวิชาสิวิชาสิสังขารสิสั。
งขาร。
วิญญาณที่วิญญาณที่นำรูปสัยประสาทเวฒนาตันประธาน。
พบชาติสิ้นพบชาติสิกลางเวว่ายตาเกิดทั้งมวล。
การเวียนว่ายตายเกิดมาเกิดมาแก่มาเจ็บมาตายมาทุกทั้งหมด。
รวจากมีวิชาเป็นต้นเหตุคือความไม่รู้แต่จะทำความจริงที่กล่าวมาทิ้ง。
เมื่อรู้ความจริงซะแล้ว。
ไปถึงต้นจิตซะแล้วคือธรรมชาติความไม่มีซะแล้วว่าความมีทั้งหมดเกิดมาจากความไม่มี。
เมื่อพบใจที่เป็นคนไม่มีและผู้ใดพบใจผู้นั้นผมทำผู้ใดถึงใจที่เป็นคนไม่มีเสระแล้ว。
ได้ถึงพนพานแล้วก็พจากการเป็นรายตายเกิดมาเกิดมาแก่มาเจ็บมาตายมาทุกอีกต่อไป。
นี่แหละพุทธเจ้ารัปริศรีปฏิบัปญาตาเมื่อสิ่งนี้มีสิ่งนี้จะเกิดเมื่อสิ่งนี้เกิดสิ่งนี้จะเกิดเมื่อสิ่งนี้ไม่มีสิ่งนี้จึงไม่มีเมื่อสิ่งนี้ไม่เกิดสิ่งนี้จึงไม่เกิดกฎของอทปฏิญาตาหรือกฎของเหตุกับ。
ผลโร。
พระพุทธเจ้าตลอดชีวิตของพระองค์。
สอนแต่เรื่องนี้คือทำทั้งหลายเกิดแต่เหตุ。
เมื่อเหตุเกิด。
การเวนวยตายเกิดและความทุกข์ยังมีอยู่ความทุกข์และการเปลี่ยนวยตายเกิดมาให้เกิดให้แก่ให้เกียรติขายความทุกข์ย่อมมีอยู่เมื่อเหตุแห่งการเกิดไม่มีความทุกข์ทั้งมวลการเกิดมาแก่บาเจ็บมาตายมาทุกโลกไม่มีอีกต่อไป。
นี่แหละพระเจ้าวันษทะในยามสุดท้ายรุ่งอรุณพอดีซึ่งเป็นวันสาขบูชา。
ของชาวรุ่งอรณของวันนี้คืนนี้。
พุทธเจ้าตรัสรู้มาตามลำดับตั้งแต่ยามแรกรัสรู้บุพเพนิวาสปฏิญาณว่าดวงจิตวิญญาณทุกดวงตายแล้วเกิดเกิดแล้วตายตายแล้วเกิดเกิดแล้วก็ตายซ้ำอยู่ยวนี้มาเกิดมาแก่มาเจ็บมาตายมาทุกข์อยู่นี่แหละ่。
อย่างที่พระเจ้าจะควรต่อว่าเอาสรรพทั้งหลายมาเกิดมาแก่มาเก็บมาตายทุกโดยจิตวิญญาณ。
มันเป็นไปตามอะไรจึงรู้วามันเป็นไปตามกรรมอย่างที่สองจึงรัสรู้。
จประปตญาานอย่างยาเรียกยานคือความรู้แจ้งยามแรกรู้แจ้งว่ารรพว์ทั้งหลายตายแล้วเกิดเกิดแล้วก็ตายตายแล้วก็เกิดมาให้เกิดให้แก่ให้เจ็บให้ตายให้ถูก。
อย่างที่สองก็เกิดคือความรู้แจ้งแจ้งรู้แจ้งว่าสหลายเรียนียนตายเรียนียนเกิดมาแต่ละขณะเนี่ยมาจากขณะปัจจุบันนี่แหละแล้วส่งผลให้เกิดพบชาติต่อๆไปเป็นพบเป็นชาติจริงๆคือสร้างพบชาติในใจไว้นี่แหละคือเป็นไปตามกรรมว่าวิชาเป็นปัจจัยเกิดสังขารกรรมสังขารกรรมเป。
็นปัจจัยเกิดวิจารณกรรมและสร้างพบชาติในใจในแต่ละขณะ。
ในเมื่อมีเกิดปลายมาทุกเกิดมาแก่มาเจ็บมาตายมาทุกแล้วการมาเกิดมาแก่มาเจ็บตายมาจากทุกขมาจากไหนก็มาจากพบพบมาจากไหนก。
็พบมาจาก。
ชาติมาจากไหนก็มาจากอุปทานคือความคิดมั่นถือมั่นว่ามาจากไหนก็มาจากปัญหาอยากในความคิดมั่นถือมั่นปัญหามาจากไหนก็ปัญหามาจากเวทนาที่กระทบต่างๆที่แก่ใจแล้วมาจากภารษะแล้วก็มีมาจากยนะประตูตานี้จะกระทบกันก็มาจากมีการหน้ามีน้ำรูปขึ้นมาทำให้ยนะอายนะเกิดมีภา。
ษามีการกระทบและทำให้เกิดเวฒนาเมื่อเวทนาสุขเกิดความสุขใจเป็นสุขทนาก็เผิดใจจิตใจยินดีมีความทุกข์ใจกระทบไม่ถูกใจมีความทุกข์ใจไม่พอใจก็ดิ้นรนผักใสโวยวายโวยวายที่โพดีไฟายของขึ้นของขึ้นเนี่ยของขึ้นอะไรก็ต้องหนติเตนินทาว่าร้ายวิพากษ์วิจ。
ารณ์。
เลยตลอดวิพากษ์วิจารณ์นินทาวาร้ายพระพุทธเจ้าพระพระยสงฆ์จนถึงปนิพานจนถึงพระศาสนาพุทธศาสนาจติดไปกรรมหนักเป็นอนันตยกรรม。
ได้ผลของกรรมก็เลยเกิดเป็นเพราะความไม่รู้ก็เป็นวิชาไปจัยเกิดสังขารกรรมและสังการกรรมก็ก่อให้เกิดวิญาณกรรมก็ส่งผลให้พบของกรรมไปด้วยความไม่รู้และความไม่รู้ว่าวิชาไหนก็มาจากนิสัยสันดานที่ติดพบสร้างพบแต่ละพบชาติที่เกิดมาด้วยความไม่รู้นี่แหละสร้างกรรกา。
รคิดการพูดกระทำสร้างกรรมให้แก่ตัวเองโดยไม่รู้ตัว。
น่าจะจะพ้นกลับได้พ้นจากอาวิชาพ้นจากปัสสาวะจะพ้นสสาวะได้ไงก็พ้นจากวิชาจะวิชาได้จากความไม่รู้ก็ให้เป็นความรู้แจ้งขึ้นมา。
จะไม่รู้ก็แจ้งขึ้นมาเป็นสัจธรรม。
พระเจ้ามียานอย่างรู้ในยรุ่งอรุณว่าบัดนี้。
สิปัสสาวะแล้วเรียกสาวะพยายามสาวะวิชาดับไปด้วยความรู้แจ้ง。
สาวะที่ใส่สดานที่เกิดมาตามสสาวะในความไม่รู้ก็เป็นความรู้ขึ้นมา。
เข้าไปถึงธรรมชาติเดิมเพราะทั้งวิชาและอาสาวะเป็นสังขารแต่เกิดดับอยู่ในธรรมชาติที่ไม่มีอะไรปรากฏเป็นธรรมชาติที่มันเงียบสงบมันลึกไปถึงกของใจจนทะลุไปสู่อนจักรวาลทุกขอบเขตวิชาและอาสาวะเป็นแค่สังขารเกิดจากเป็นคลื่นพลังงานในความว่างมันเข้าไม่ถึงไม่ว่าว。
ิชาวะเป็นขีปนาวุธที่รุนแรงเพียงใด。
มันทำลายความว่างของจักรวาลไม่ได้มันทำลายได้แต่สิ่งที่มีมีอัตราตัวตนเข้าไปรองรับจึงทำให้เกิดสังขากรรมและวิทยากรรมอตราตัวตนเข้าไปรองรับสรรพสิ่งมันก็พ้นจากสังขากรรมและวิญาณกรรมในทั้งปวงเหตุนี้เรีย。
กว่า。
อย่างทั้งสามยามแรกเพนิวาสารยานคือความรู้แจ้งจากไม่รู้ก็รู้แจ้งกันมา。
อย่างที่สองก็ได้ยามอีกยานคือความรู้แจ้งในเรื่องของกรรมและยามจากความรู้แจ้งในเหตุและผล。
ในการเกิดและสิ้นการเกิด。
ในการเกิดเหตุของการเกิดก็คือพระวิชาเป็นเหตุให้เกิดสังขารกรรมสังคัญการเป็นเหตุให้เกิดวิญญาณกรรมวิญญาณการเป็นเหตุให้เกิดน้ำรูปจารยธนสเวฒนาตประธานพบชาติสวนาทุกข์ศเศร้าเสียใจกับแกนใจเวียนว่ายตายเกิดไม่รู้จบสิ้นกับเพราะวิชาคือความไม่รู้จะทำความจริงเข。
้าไม่ถึงธรรมชาติเดิมแท้ลงติดไปตามสังขารเอาตัวเราเข้าไปยึดบ้านหรือบ้านมีอะไรเกิดขึ้นก็เอาตัวเราเข้าไปรองรับเอาตัวเราไปยึดบ้านหรือบ้านด้วยความยึดมั่นเป็นตัวเราเป็นของของเรา。
ด้วยความไม่รู้ว่ามีความรู้แจ้งมา。
ว่าความเป็นตัวเราเป็นของเราที่แท้จริงไม่มีเพราะมันปรุงแต่งขึ้นมาจากความไม่มีเมื่อถึงความไม่มีคือไม่มีตัวเราไม่มีของของเราวิชาก็ดับไปวิชาดับไปสังขารกรรมก็ดับสังการกรรมดับวิญาณกรรมก็ดับวิญาณกรรมดับนามรูปเสยภาษเวทนาประทานชาติชรามรณะกับเทวะทุกโศกเศร。
้าเสียใจครับใจการเวียนว่ายตายเกิดทั้งหมดก็ดับทอง。
วันนี้สอนเต็มรูปแบบสอนเต็มภูมิภาคภูมิ。
ที่พระเจ้าได้ตรัสรู้ทุกอย่าง。
ระลึกถึงพระองค์。
ระลึกถึงบุญคุณของพระพุทธเจ้า。
ถ้าพระพุทธเจ้าไม่มีเมตตาอปมันญา。
ความเมตตาของพระองค์ไม่มีที่สุดได้มา。
เมื่อพระองค์ตรัสรู้แล้วไม่นำมาสั่งสอน。
มาถึงพ่อแม่ครูบาอาจารย์เราจนถึงทุกวันนี้。
ก็จะไม่มีเราในวันนี้。
ที่จะสามารถลูกตามเห็นตามตามพระองค์ได้ไม่สามารถที่จะตัรัสลุตามได้。
คุณของพุทธเจ้าคุณของพระธรรมมคุณของพระยาสงฆ์คุณของผลพานไม่มีที่สุดไม่มีประมาณประมาโนพุทธโธอปมาโนธโนสังคม。
จงอย่าเอากเลสปัญหาอัตราตัวตนข้อขวางทำข้อความพระนพพพานจเหตุโทษของกรรม。
ที่ได้ทำมาแล้วได้คิดได้พูดแต่กระทำแล้วทุกพชาติจนถึงในวันนี้ซึ่งวันพรุ่งนี้ก็จะเป็นรุ่งอรณก็เป็นวิสาขบูชาแล้ว。
ไม่เห็นคุณของพระพุทธคุณของพระธรรมมคุณพระสงฆ์คุณของพยาบาลานก็ต้องเห็นโทษ。
ที่ยึดมั่นถือบ้านเป็นอัตราตัวตนด้วยที่ติมานะถือตัวถือตนเป็นใหญ่การว่ามังปราง。
จนกระทั่งปรามาทพระพุทธพระธรรมพระยสงฆ์ประมาทพุทธศาสนาก็กรรมคำเขนมาหลายภพชาติ。
อัตราตัวตนเป็นใหญ่เห็นโทษของจิตหลงไปตามจิตแต่งลากไปให้ก่อกรรมมาทำเขียนก่อกรรมทำเขียนมาให้เป็นียนตายเป็นเกิดทุกขโศกเศร้าเสียใจครับแคใจไม่เป็นต่างๆการเป็นสัตว์สารเป็นอรกายเป็นสัวตลรกมาหลายชาติเต็มทีเพราะลงไปตามจิตที่ผมแต่งนี้ไม่รู้เท่าทันจิตวามันเป็น18。
บางคนเป็นมายาหลอกลวงให้ลุ่มลง。
สิ่งใดที่หลอกลวงให้ลุ่มหลงนั้นในพบในพบทุกชาติไม่มีสิ่งอื่นใดที่มากไปกว่าจิตแล้วเรานี่เองหลอกลวงเราได้ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้วไม่มีใครหลอกลวงเราได้มากเท่ากับจิตหลอกลวงเราให้คิดให้พูดทำไปตามคิดแต่ไปตามกรรมได้ที่ติมานะอัตราตัวต้นตัวกูของกูเป็น。
ใหญ่。
ไม่ฟังใครที่ติมานะ。
เอาความเป็นอัตราตัวตนก็ขวางพระธรรมทำก็เลยไม่สามารถถึงใจใจก็เลยไม่ถึงทำพระพุทธเจ้าที่ตัรัสว่าสถาคตสะพานเสียสำหรับผู้มีิติมานะแก่กล，้。
าแรงกล้า。
แม้แต่จะขอขมาต่อพระพุทธพระธรรมพระสงฆ์ขอขแต่พ่อแม่ครูบาอาจารย์ทั้งหลายจะสำนึกผิดก็ยังรู้สึกว่ามีบางอย่างมันลั้งเอาไว้มันลั้งเอาไว้ไม่ให้ยอมรับผิดด้วยใจไม่ให้ถึงใจไม่ขอเข้ามามาด้วยใจถึงใจมันมีบางอย่างที่ล้างเอาไว้อะไรแล้วล้างเอาไว้ก็มานะอัตราตัวตน。
หรือตัวตนคือกูเนี่ยกูเป็นใหญ่ครับฟ้า。
ครับเหนือกว่าทำทั้งปวง。
แล้วก็มันล้างไว้ไม่กูยอมใคร。
กูจะเป็นใหญ่ซะเองกูจะเป็นพระพุทธเจ้าซะเองกูจะต้องรู้ทำด้วยตัวคุณเองกูจะไม่รู้ทำได้คนอื่นเด็ดขาด。
มันติดมาข้ามพบข้ามชาติด้วยแรงอธิษฐาน。
ว่ากูจะไม่ยอมบรรลุธรรมได้ใคร。
แต่กูจะเพิพูดทำในตัวกูเองตั้งแต่นั้นมาก็ติดอยู่ในอสงค์ขายัยยาวนานเพราะกูจะไม่ฟังทำเพราะพุทธเจ้าองค์ใ，ด，แ，ล，้วเพื่อจะตัรั，ส，ร。
ู้ตามได้。
มันก็ขวางมาตั้งแต่ปันั้นเป็นต้นมา。
มันมีกรณีเดียวเท่านั้นต้องถอนขาดที่ใจ。
ถอนคำจจะอธิษฐานถอนขาธิใจ。
ยอมด้วยใจที่จะเป็นสรู้ตามพระธรรมคำสอนของพระสมณะโคดมสัมาสัมพุทธเจ้าปัจจุบันยอมเป็นอรหารสาวก。
ไม่ต้องการที่จะไปเป็นพุทธเจ้าเป็นพระพเจพระเจ้าขวางพระองค์ขวางวัฒธรรม。
ต้องการเอาเราไปเป็นใหญ่กว่าทำเอาเราเป็นใหญ่กว่าเหนือพระพุทธเจ้าองค์ปัจจุบันเราจะไปเป็นพระพุทธเจ้าตัวเองจะเป็นปัจเจกพุทธเจ้าตัวเองเป็นแค่พระอรต์สาวกไม่ยอม。
มันยิ่งใหญ่สักขนาดนี้กว่าเป็นอัตราตัวตนสิติมานะกูไม่ยอมใครกูไม่ยอมฟังคำกูไม่ยอมตัดสรู้ตามว่าจะธรรมขอ，ง，ใ，ค，ร，ก，ูจะ，เ，ป，็，น，ใหญ่กูจะเป็，น，ใ，หญ。
่ในโลก。
นั้นก็ขอเข้ามาต่อพุทธเจ้าพระธรรมพระสงฆ์ขอเข้ามามากับพ่อแม่คุณอาจารย์ด้วยใจจริงๆมีแต่กิริยาภายนอก。
มีแต่กริยาภายนอกแต่ใจหลอกตัวเองและหลอกผู้อื่น。
แข็งกระด้าเหมือนเหล็กกล้า。
ตั้งผ้าไว้ข้างในจะเหมือนบัวบ้าอย่างเดียว。
ไม่แม้แต่เว้นแต่พุทธเจ้าพระพระเจ้าพระธรรมพระานปนนิพานจะผิดอย่างเดียว。
กูจะเป็นใหญ่เองกูไม่ฟังทำใครกูจะตัดสรู้ด้วยตัวกูเองที่ติมานะอันนี้。
น่าเกลียดที่สุดในกว่าที่สุด。
แต่หลายคนก็ยังยึดบ้านถือบ้านมันไว้ว่าแม้แต่ขอเข้ามาก็ยังมีเหมือนบางอย่างมันล้างเอาไว้。
ไม่ยอมให้ขอเข้ามาต่อพระพุทธประทางพระยสงฆ์แม่กว่าอาจารย์มันมีบางอย่างล้างเอาไว้ไว้เป็นกติมานะ。
กูจะไม่ฟังครั้งกูจะไม่ฟังทำใครกูจะไปใหญ่ที่สุดในโลกเอาเลยได้อย่างนั้นเลยนะเนี่ยกูจะใหญ่ที่สุดในโลกก็เอา。
ชอบใครชอบมันไปที่ชอบที่ชอบ。
ถ้าอย่างนั้นเมื่อเราไม่ฟังทำใครมันก็ต้องไปที่ชอบที่ชอบ。
แต่หลวงตาแล้วสำหรับหลวงตา。
ไม่ไปไหนแล้ว。
ยอมติโลลาภต่อพระสมณะอุดมสัมาธรรมพุทธเจ้าขอเป็นแค่พระสาวกของพระองค์。
วันนี้ได้นำพระสตธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้าพระธรรมนาพดมที่พระองค์พระเมตตาอปมาญาถ่ายทอดพระธรรมที่พระองค์ศ，า，ส，ร，ออกมาจากพระทั，ย，ย。
ออสุทธิ์。
หมู่เวยาสัั้นเมตตาเป็นมายาไม่เลที่รักมากที่เขาพัฒนาให้โดนจิตวิญาณทุกขดได้ผลจากทุกข。
ขณะนี้ยังอยู่ในอายุศาสนาของพระองค์เราจะสรู้เองตั้งศาสนาเองแข่งกับพระองค์ไม่ได้。
เราต้องเป็นสาบของพระองค์。
และขอรัศรู้ตามพระองค์เป็นเพียงแค่อนพุทธธไม่ได้เป็นพระพุทธเจ้าหรือพระเจพุทธเจ้าเองขอเป็นแค่อนพุทธเป็นผู้รัสรบัดน，ี。
้เลยเถิน。
วังก็มีด้วยประการละ。