徒：感觉好像找不到路，不清晰。道路不清晰，就像GPS信号不好，不稳定，不清楚。 师：因为有时候信号上升，然后下降，然后又上升，又下降。即使上升，也不是沿着正确的道路一直上升。最终还是偏离了道路，然后下降。然后寻找道路，又下降，寻找道路。有时候上升，有时候又下降。而且这个下降，寻找道路，什么时候我们以“我”去找寻解脱涅槃之道，又下降了。所以说道路不清晰。 徒：感觉会交替出现，所以才会起起伏伏，起起伏伏，起起伏伏。 师：是的。这其实留下了迷惑的痕迹，让你能够看到。当念头升起的时候，就会发现，实际上并不需要做什么，然后就会平静下来。所以它还没有到达终点。当去做什么的时候，噢，又知道自己迷惑了。噢，实际上并不需要做什么，于是就平静了。但是平静之后，并没有看到“任何事物，有生起是自然的，有消亡也是自然的”这个规律，存在于不生不灭的本性之中。并没有从当下这一刻继续看到。 又迷惑了。噢，又迷惑了。然后知道这是迷惑，然后，噢，平静。噢，又迷惑了。知道这是迷惑，然后平静。平静了就安住于平静，但是平静之后并没有看到“任何事物，有生起是自然的，有消亡也是自然的”，或者说“任何事物生起，那个事物就会消亡；任何事物不生起，那个事物就不会消亡”。生灭存在于不生不灭的本性之中，并没有用心去感受，用心去体会，就像盲人看东西一样。明白吗？这就是我们说的，修行不清晰。可以很明显地看到不清晰，没有觉知，没有看到，没有通过觉知清晰的生起的原因。 徒：是的，所以修行只停留在迷惑、知道这是迷惑，然后平静。知道这是迷惑，然后平静。而平静的这个阶段，仅仅是开始，并不是说迷惑、知道这是迷惑，然后平静了，就到达终点了，不是的。迷惑、知道这是迷惑，然后平静，因为平静，这仅仅是开始看到生灭存在于不生不灭的本性之中，或者说，这个平静存在于不平静的本性之中。这个平静，当看到不平静的时候，才刚刚开始。因为平静，仅仅是开始看到不平静。 这个不平静，它生灭于平静之中，平静存在于不平静之中，这仅仅是开始。并不是说迷惑、知道这是迷惑，然后平静了，就结束了，不是的。这仅仅是最初的基础而已。平静了是为了看到不平静，不是平静了就让心静止在平静之中。明白了吗？ 徒：明白了。修行还没有到达那个点。 师：任何一个人，能够在混乱之中，或者在不平静之中保持平静，那就是圣者。圣者就是圣人，圣僧也是一样。任何一个人能够在不平静之中保持平静。必须看到不平静，但是心能够保持平静。这不平静，不是我们去让它平静，让它努力去平静。平静是为了看到不平静，然后心能够在不平静之中保持平静，这才是圣者。 徒：感觉好像曾经看到过那里。当平静下来的时候，就看到了，每一个进来的东西都是不平静的，所以就没有去理会那些东西。但是我觉得可能还不够，所以还会反复，就像尊者您说的那样。 师：对，它还没有进入到当下这一刻。我无法详细解释“没有进入到当下这一刻”，它还很粗糙，对，这样去看还很粗糙，非常粗糙。它还不是能够当下离苦涅槃的当下，无法详细解释。这个录下来了吗？ 徒：录下来了，尊者。顶礼请求讲解。噢，从这里开始，之前的删掉，然后从这里开始重新录，从这里开始录新的。 师：好。因为上次来的时候没有录，重新录，详细解释这里。就是让...过来辅助一下。噢，...过来帮助补充一下，每个人都注意一下这里，等一下每个人都要出来帮助详细讲解。专心听，专心听这里，因为这里非常详细，是最重要的。 实际上，修行佛法就是学习自然的真理（实相）。所以，无论如何，都必须准确地理解真理。实际上，要问什么是自然的真理，它当然是不会改变的，因为真理就是真理。那就是说，自然有两种类型，它们共存，无论是过去、现在、未来，这些都不会改变。第一种自然是重要的组合（行/造作），对吗？这种组合的自然，所有的众生，所有的宗教都知道，就是通过眼、耳、鼻、舌、身、意所感知到的各种存在。这些存在都会生灭，无常，苦，无我。 大家都知道，这种自然，所有人都认识。但是，实际上，还有另外一种自然，这种自然，如果要说的话，只存在于佛教的教义中，是佛教独有的真理。那就是非组合（无为）的自然，它无法被组合。 为什么一般的众生不知道呢？因为它没有任何显现，无法用眼、耳、鼻、舌、身、意去感知这种自然，这种非组合的自然。它没有任何显现，但是，正因为没有任何显现，所以它不曾生起，不曾消亡。因此，不曾生起，不曾消亡，但它没有任何显现，不曾生起，不曾消亡，所以是不朽的。 徒：那么，这种没有任何显现的自然，它和空性有什么不同呢？ 师：它和空性不同，因为空性是没有任何显现，但它是“无”（nothing）。但是，这种自然，我们说只存在于佛教中，所以有一个简称叫做“佛性”（Buddha），它本身具有觉知，即使不曾有任何自体显现，没有觉知者的自体，没有觉知的行为。 但是它具有觉知，这很神奇。但在这神奇之中，实际上它就是一种自然。但是为什么佛陀能够发现这个呢？因为实际上这种自然是一直存在的，不曾消失过。但是需要佛陀的觉悟智慧才能发现，噢，还有另外一种自然。一般人只认识眼、耳、鼻、舌、身、意，但是这个“意”，是“意”之门，只感知思想、情绪、感受。 但实际上，有一个“心”，它是承载一切生灭的容器。所有的众生都有，心，或者说一切在哪里生灭？思想、情绪、感受，痛苦极了，痛苦极了，在哪里生灭？从心生起。在哪里？找不到。 但是所有人都知道，所有的众生都知道，一切都从心生起，但是找不到心。佛陀发现了，实际上，除了眼之门、耳之门、鼻之门、舌之门、身之门、意之门，还有另外一个感官，类似于那个，叫做“心”，它是一种没有任何显现的自然，无法被组合，是一种没有任何显现，是不生不灭，无来无去，无所住的。 这个是不朽的。有些祖师称之为不朽的元素（不死界），但是没有任何显现，也被称为“空性界”。这种自然，无法像“有”一样，像组合一样，有苦有乐。所以它不曾快乐，不曾痛苦。没有痛苦，所以其中没有烦恼，所以也被称为“涅槃界”，或者有时候叫做“觉知界”，因为在没有自体显现的时候，却能够具有觉知。它知道什么？它知道有什么在它之中生灭。 它也知道它本身是“无”，它的觉知只有这些。它不像组合那样，通过色、受、想、行、识来工作，知道这个叫做“枕头”，这个是“水”，可以用来喝等等，如果知道，不是这样知道的。这是“有”的觉知。因此，作为“无”的“心”，它能够觉知，它的觉知只有这些。它知道生灭的东西不是它，它本身是“无”。但是问它知道什么，它知道一切，但是没有觉知者，没有觉知的行为。因此，这里的真理必须，就像，它在每一刻都是这样的。每一刻，每一刻，实际上。事实上，没有过去，没有未来，只有当下生灭，当下生灭，当下生灭，当下生灭，只有这些。因为什么？因为地元素没有觉知，水元素没有觉知，风元素没有觉知，火元素没有觉知，空元素也没有觉知。所有在这里说的这些，都是从觉知元素中出来的，只有觉知元素知道一切，只有觉知元素具有觉知。现在，这个觉知元素，它觉知当下，它无法觉知什么？觉知过去，觉知未来，没有的。它只能觉知当下。比如，假设...坐在这里。 ...知道吗？如果这样问，能够知道自己坐着吗？知道。知道这个行为叫做什么，不管叫做坐姿还是什么姿势，但是知道现在身体是这样的。 当下，现在身体是这样的，但是能够知道它站着吗？ 徒：不能。 师：不能。如果知道，它是这样知道的，它是觉知当下。它能知道，噢，正在开车过来吗？ 徒：不能。 师：不能。它只能这样觉知，这是觉知元素的真理，是觉知元素的特性，就是觉知当下。因此，并没有真正的过去，因为所有的觉知都是通过觉知元素，而不是通过地、水、风、火或空元素。所以说，噢，知道过去，知道过去，不不不，没有的。只有当下生灭，当下生灭，当下生灭，当下生灭。即使想到过去，想到未来，也是在当下想。因此，实际上，它只是这个觉知元素。 实际上，它的觉知只有这些。因此，事实上，在每一个当下，觉知元素的觉知只有：组合在不生不灭之中生灭，就是在觉知元素之中。实际上只有这些。 所以，并不是说，噢，舍弃这些生灭，生灭，生灭，生灭，每一个当下，要说这些“有”在这样生灭，生灭。 在每一个当下生灭，要说它是众生、个体、我、他吗？要说它是恒常的，或者说它是“我”、“我执”吗？ 徒：不能。 师：不能。这是事实，这是真理。这个“无”，知道一切，即使是看到的，摸到的，也知道那不是“我”、“我执”。这个“无”，要说它是“我”、“我执”吗？ 徒：不能。 师：因此，实际上，自然只有两种类型，无论是组合还是非组合，或者其他的什么，这两种类型，都不曾有真正的“我”、“我执”存在。这是真理。真理，无论是谁，是什么，都无法推翻这个真理，因为真理就是真理。 现在，在当下，如果只是理解到这里，组合就是“有”，会生灭，但是它在哪里生灭？在“无”之中。每个人的心都有，即使是所有的众生，所有的界，都有心。这就是佛性，就是觉知元素。 它也只能这样觉知，每一个当下都只有这些。实际上只有这些。当只有这些的时候，问一下，会有受苦者吗？当下没有。当下没有真正的受苦者，因为知道了，“有”都是没有自体的，生起于“无”之中，“无”也没有自体。当下没有受苦者。当下没有受苦者，那个当下，就叫做“暂时解脱”。就是这样。涅槃存在于当下。 但是，当迷惑的时候，迷惑什么？大部分是迷惑执着这个“有”，执着这个身体、心，执着思想、情绪、感受是“我”，执着这个身体是“我”。这种执着，迷惑执着，为什么说“迷惑”？ 因为什么？它真的是迷惑，因为执着了，但是它真的能够执着吗？ 徒：不能。 师：所以说是迷惑执着，在虚拟的世界，就是思想的世界。问一下，思想的世界真的存在吗？大家现在都坐在这里，都在思考，它存在吗？ 徒：不存在。 师：如果存在，就拿出来展示一下。它存在吗？它不存在。一切都发生在思想的世界中，就像一个虚拟的世界，不曾真实存在过。只有这些。 佛法，实际上，如果要说得多，可以分出很多，但是如果要说得少，实际上可以全部归纳。因为什么？所有的各种各样的“有”，都归结于生灭的组合。包括整个宇宙，无限的宇宙，“有”都只是生灭的组合，并且存在于什么之中？存在于不生不灭的“无”之中。所以只有这些，当归纳的时候。 如果要分开，分开，分开，分开，越是分开，越是复杂，越是细微，越是分开，但是如果不曾理解，实际上它是无常、苦、无我的，越是分开越是迷惑。反而没有益处。 因此，如果理解这里，所有的各种各样的行为，或者各种各样的思想，各种各样的感受，各种各样的情绪，各种各样的行为，全部归纳起来，实际上它是“有”，只是生灭的组合。 那么，问一下，对于生灭的组合，要厌恶它，还是喜爱它，还是什么？会想要拥抱它，但是实际上能够做到吗？ 徒：不能。 师：不能。没有人能够拒绝，比如正在开心，开心，希望这个开心，这个快乐能够一直存在下去，无论怎么执着，它也只能执着空虚，实际上不曾执着到，因为等一下不好的事情来了，就结束了。 只是理解这里，就是这样。即使再怎么想执着，也无法执着。因此，有时候，真正的修行，是来看到与愿望相反的真相，而不是去想，我要怎么放下，我要怎么放下，我要怎么放下“我”，它没有可以执着的，但是它没有可以执着的。那个说要执着的“我”，它也没有。 所以一切都颠倒了。因此，来来去去，和很多人聊过之后，来来去去，很多人执着“我”、“我执”，又是“我”、“我执”，不想有“我”、“我执”。实际上，以前，也曾经是这样的，但是现在不是了。不是的意思是，已经知道了真相。那个感觉是“我”、“我执”的，只是生灭的东西，是“有”。问一下，这个“有”，生灭的东西。 要厌恶它吗？会想要爱它，它就消亡，要厌恶它，它也消亡。因为所有的“有”，生起都是为了消亡，没有任何“有”生起而不消亡。所以，并不是去修行什么，而是要在每一个当下生起正见。就是这样。所以，并不是，必须，就像，噢，它还会反复。这个会反复的东西是什么？ 徒：它是“有”吗？ 徒：是的。 师：需要厌恶它吗？说，它又反复了。 徒：不需要。 师：所以，没有必要去对这个反复产生烦恼。因为这个反复，它是组合，是组合的行为，它在反复，它在生灭，它结束了，只有当下。“有”也在“心”中生灭，“心”没有任何东西。 无论什么时候，只要不执着这些“有”，不进入这些组合，也不迷惑说，噢，我要这个“无”，要执着这个“无”。这个“无”，仅仅能够执着，它就是“有”，因为“无”它没有价值，没有意义，不是吗？ 因此，如果“无”实际上没有任何价值，没有任何意义，但是它在心中还有价值，表明那是“有”。它迷惑了“有”，认为它是“无”。非常想要“无”，非常想要“无”。这个想要的“无”，它在感受中抓住了“有”。它在感受中赋予“无”价值，认为这个非常好。这样，问一下，这个组合出来的“无”，“无”，这个“无”，它是“心”的“无”，还是“佛性”？ 徒：不是。 师：这就是，它类似于，每一个当下都只有这些，真理只有这些。那么，如果，噢，如果是无明，迷惑执着，也不是想要迷惑，不是的，噢，它也...即使迷惑也是“有”，对吗？ 当迷惑执着是“有”的时候，也没有什么，这个受苦者，这个“有”已经生起了。问一下，噢，要迷惑，然后没有受苦者？噢，它不是的，自然就是这样的。 因为任何时候，只要是无明，迷惑认为有“我”，就有受苦者，因和果是同时存在的。任何时候，理解了，像这样，不迷惑有“我”是真实的，去执着，就没有受苦者。那个时候就是“暂时解脱”。就这样，每一个当下。而且，并不是我们去说，觉知元素，它这样觉知。至于我们自己，噢，我们自己呢？就是这个觉知元素。 我们自己，它是什么自然？它是组合的自然。但是，修行者的问题，实际上，它却用作为“有”的“我”去学习组合，真的是，生灭，生灭，生灭。但是它忘记了，应该把它们归类。“有”和“有”，在一起。至于那个...“有”，它是“无”。 但是，大部分，这里，这里是“我”，对吗？即使知道是“有”，但是修行的时候，不不不，组合生灭，思想也生灭，情绪也生灭，什么都生灭。但是忘记了，应该归纳，这是“有”。 但是“有”，自然只有两种类型，这个是“有”，它们是同样的生灭的东西。这个觉知者，看到者，理解者，努力去理解者，想要得到涅槃，要离苦什么的。 这些作为“有”的，都要和思想、情绪、感受等等一切在一起，让它们在一起。远离“有”，就是不曾生灭的“无”。只有这些。 实际上...已经解释完了。实际上...觉得就像是亲身经历，当尊者...的时候，就看到了自己的修行方法。通常，我们会迷惑地用“我”去挣扎，寻找方法，努力去觉知，放下，说那个是这个，这个是那个，是组合，这个不是组合。就是当我们迷惑...那个时候会很混乱。当混乱的时候，当有正念升起的时候，噢，实际上自然只有生灭的东西，然后生灭于“心”中。假设正念这样提醒，它就会停止行动一会儿。当停止行动一会儿，心就会感觉平静下来。但是当心平静下来的时候，我们却没有像尊者说的那样看到真相。我们丢弃了这个真相，然后又回到正常的生活中。 有时候，我们又回到...寻找，就像以前一样，而我们没有注意到，在平静下来的这段时间里，它让我们学到了什么。所以就会这样生活：挣扎寻找，挣扎寻找，然后当正念智慧来了，平静，平静了，又挣扎寻找，挣扎寻找，然后平静。 所以就变成了像尊者说的那样，有时候上升，有时候下降，有时候上升，有时候下降。而且我们不知道，这种行为，它是什么？它是组合的自然。 心没有真正学习到这个真相，因为在平静的时候，就变成了我们平静了，然后就没有学习，然后又回来挣扎。所以就是在组合中奔跑。 错误的点在于，我们没有真正理解平静的益处是什么。当我们没有真正理解它的时候，我们就丢弃了它，然后又回到使用思想、理解的系统，就像以前一样。即使那个系统，我们以为使用这个方法会让我们放下。 所以我们就一直使用。但是实际上，所有的使用，就像尊者说的，它是...它是用“我”去学习“我”自己。而学习“我”自己的“我”，却期望着放下，最终找不到，就放弃了，然后又回来平静。 如果这样修行，它一定会反复，因为它是用“我”、“我执”来行动，为了帮助“我”、“我执”不再受苦。所以就看不到当下发生的真相，从真正的“心”中。 因为我们不理解，所以无论我们怎么说，产生了多少知识、见解、理解，它都不是放下，它会变成继续挣扎，而我们不知道，那个当下，就是挣扎。我们以为我们正在理解。所以它是一种反方向的修行。但是，当我们开始像...解释的那样理解真相。 只是让心从当下挣扎的努力中平静下来，心就...它就会感受到平静。但是当平静了之后，就像利用这个机会，作为黄金机会，去知道，当我们平静的时候，思想组合一直存在。思想组合不会消失。无论如何，即使我们感觉多么平静，思想组合都一定存在。如果我们从心中真正学习，理解这个真相，我们就不会厌恶思想组合，然后跑去追求平静。 因为实际上，平静是为了知道，即使在有思想组合的时候，平静也存在。这两个必须一直在一起。 当心开始这样学习的时候，它就知道了真相。在变化中，是不平静，是挣扎，是什么，它都是生起的，然后变化。在平静的心中，就是...自然。 这是从真正学习的“心”中学习自然的真相，而不是从“我”、“我执”的努力去帮助它。 但是去帮助它的“我”、“我执”，却被平静的“心”认识到，它也是当下思想组合的一种形式。 即使是当下努力去做什么，要成为什么，也都是当下的真相。当我们用心去学习这个真相的时候，它就不是...迷惑就会自己减少。 然后就会开始理解，生灭的自然，它也是变化的，它也没有“我”。至于平静，当然它不是“我”。所以就是接受自然的真相，真正学习这个真相。从当下“心”中。 从当下“心”中学习这个真相，它有什么价值？就是...理解真相，它超越了用“我”去理解。因此。 当它超越了用“我”去理解，它就是自然在学习自己。而在那个当下，它本身就没有“我”，因为自然本身就不曾有“我”。“我”的出现，是当迷惑的时候，有一个人，去努力做什么，无论是改变组合，还是执着“心”。“我”的出现是在那里，它不是在组合中出现，也不是在“心”中出现。 当这些真相出现，它显现它自己，它显现它自己的真相，它就消除了当下的“我”。那就是当下的涅槃。所以，并不是我们用思想的系统，去希望，必须到达未来的涅槃，必须成为未来的涅槃。我们必须到达...那个，它会自己消失。因为来理解当下正确的真相。 最终，当理解了，挣扎着用“我”去成为什么，它就会消失，每一个当下。但是无论什么时候，只要真的进入了，感觉到的那个正念智慧，它也...因为它实际上没有“我”。 所以就停止了迷惑地去建立一个“我”，放在那里，为了保护自己，像这样，注意自己，分析自己。当我们努力分析自己的时候，因为我们努力去帮助自己，这个，我们必须看到这个行为，它来自于努力用“我”去帮助“我”，所以我们就必须建立一个“我”。 但是如果这样理解真相，让自然自己学习，无论什么时候，只要迷惑有“我”出现，迷惑认为有“我”，当正念智慧觉知到，它就结束了。因为真相的基础，它不曾有“我”存在。所以就是学习自然的真相。 像这样，就是开始进入圣道。但是只要还建立一个“我”，为了分析自己，去成为什么，不成为什么，要做这个，不做那个，这个...如果这样，它就会偏离道路。因为努力去管理什么的“我”，等于有一个“我”一直存在于心中。 如果这样做，我们以为我们正在修行佛法，但实际上，它不是真正的修行佛法，它是错误的理解。是邪见，要用“我”去解脱什么，要用“我”去得到什么。它会一直偏离道路。所以，分享一个经验。 就是这样。哪一天还不理解，就会做这样的行为，而我们不知道，我们以为这些行为，是我们走向离苦，走向涅槃，但实际上，这些所有的行为，都是苦的道路。 因为自然的真相，正因为它没有“我”，所以它是生灭于不生不灭的自然之中的。它是自然的完整。而这个，是没有“我”的自然。但是我们建立一个“我”，要帮助自己没有“我”，那个就是有“我”。而且我们很奇怪，我们去修行，用有“我”，然后要让我们没有“我”。 因为你越是建立自己，就像尊者说的，以前不理解尊者说的，我们努力...然后有一个男人要来帮助...像这样...如果我们听了，就会笑，噢，是的，是的，没错。但是当我们在心中真正做行为的时候，我们就是那样做的。 我们反而建立一个“我”，然后努力去帮助自己，分析，检查，放下一切。即使那个行为，反而是... 如果不这样理解，就会一直那样做，并且希望，有一天我们会涅槃，有一天我们会清净，有一天我们会什么，像这样。 最终，就来觉知到要帮助“心”的行为，或者说帮助自己，它只是平常的生灭的东西。 但是，我们在这里说的这些，必须从真正观察它的“心”中看到。但是如果没有真正观察它，就像，它的细微程度不够，就会迷惑地去做这些行为，一直做，按照习惯。但是如果理解了尊者说的，或者听了... 和善知识交谈，或者尊者说，就是，尊者只是指出了错误的理解。而错误的理解是自然的剩余物。所以，不需要做什么。我们错误的理解是，如果尊者说什么，我们就会去改正。 那个东西必须没有，那个东西必须消失。下次见到尊者，尊者必须说，改正了。它会变成改正的道路。因为它变成了改正的道路，它就进入了循环，就是我们，会用“我”去改正。 但实际上，只是，这个东西是自然的剩余物。当它显现的时候，就学习它，它只是组合。当不迷惑地去和它做任何事情，它就是平常的生灭的东西。它就是心的平静，是当下的涅槃。 像这样。这个是看到的经验，从修行中，它错在哪里。所以，也许可以分享。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求： 1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：” 2. 完整翻译，不遗漏内容 3. 翻译结果输出为对话问答的形式 4. 不要包含泰语，全部翻译为中文 5. 保证翻译后的文本通顺，易读 --- มันเหมือนยังหาทางไม่เจอนะ. ไม่ชัดเจน. เส้นทางไม่ชัดเจน. เหมือนการเดินทางอริยมร. เส้นทางไม่ชัดเจนเหมือนกับจีพีเอสไม่ไม่. ไม่ได้ไม่แน่นไม่ชัดเจน. เพราะว่ามีเดี๋ยวบางทีก็คลื่นแล้วก็ลงแล้วก็คลื่นแล้วก็โลงเงี้ยเอาคลื่นก็ไม่มันไม่ได้ขึ้นไปตามทางมากไปเรื่อยเรื่อย. แต่สุดท้ายก็ออกนอกพรรคแล้วก็ลง. แล้วก็หาหนทาง. รถลงหาหนทาง. เดี๋ยวก็ขึ้น. เดี๋ยวก็ลงอีกและตัวลงแหละหาคนไทยเมื่อไหร่ที่พี่ตัวเราไปหาหนทางนิผ่าน. เอาตามเพื่อความหลุดพ้นเอาลงอีกแล้ว. หรือแบบว่าไม่ชัดเจนเส้นทางเพราะว่า. ใครจะเดินทางด้วยอัตราตัวตนน่ะมันไม่แสดงว่ามันไม่ได้ไม่ได้ชัดเจนในเส้นทางเพราะในเส้นทางของอารีญามาร์คไม่มีอัตราตัวตนสัพเพธรรมะอนัตตาทําทั้งมวลมีแต่อันตาอัตตาไม่มี. ก่อนมาแสดงว่าเอาอัตราตัวตนไปหานิพพาน. เอาอัตราตัวตนไปปฏิบัติเอาอัตราตัวตนไปกระทําเพื่ออัตราตัวตนเพื่อผลประโยชน์ของอัตราตัวตนตัวเรา. หรือจิตของเราหรือใจของเราให้พ้นทุกข์ให้นิพพาน. มันจะมีเหมือนสลับกันไปมาค่ะแล้วเนี่ยสลับกันไปมาก็เลยขึ้นขึ้นลงลงขึ้นขึ้นลงลงขึ้นขึ้นลงลงนั่นแหละอืมค่ะ. ก็จริงร่องรอยของความหลงไว้จะให้เห็นพอมันนึกขึ้นได้มันก็เอ้าก็ความจริงมันไม่มันไม่ต้องทําอะไรเลยเงี้ยค่ะมันก็มันก็สงบไปอย่างเงี้ยค่ะ. ก็เลยมันยังไม่. ไม่ถึงที่สุด. พอไปทําอะไรก็อ้าวก็รู้ตั่าหลงไปเลยอ้าวความจริงมันไม่ต้องทําอะไรมันก็เลยสงบแต่พอสงบแล้วมันไม่เห็นว่าธรรมชาติสิ่งสิ่งใดสิ่งหนึ่งมีความเกิดขึ้นธรรมดาย่อมดับไปธรรมดาอยู่ในธรรมชาติไม่เกิดไม่ดับ. มันไม่ได้เห็นต่อไปจากในปัจจุบันขณะต่อจากนั้น. อ้าวหลงอีกแล้วอ้าวหลงอีกแล้วแล้วก็รู้โทษฐานแล้วก็อ้าวสงบอ้าวพอหลงอีกแล้วรู้ทดแทนแล้วก็สงบสงบแล้วก็อยู่ความสงบแต่สงบแล้วไม่เห็นว่าสิ่งใดสิ่งหนึ่งมีความเกิดขึ้นธรรมดาแล้วดับไปเป็นธรรมดาหรือว่าสิ่งใดเกิดสิ่งนั้นดับสิ่งใดไม่เกิดสิ่งนั้นไม่ดับสิ่งเกิดดับย่อมเกิดดับอยู่ในธรรมชาติไม่เกิดไม่ดับไม่ได้เห็นด้วยใจรู้ด้วยใจเหมือนดับตายเห็นรูป. ใช่ไหม. เนี่ยเราว่าแล้วไม่ชัดเจนการปฎิบัติมันมันมองเห็นเลยว่าไม่ชัดเจน. ไม่ไม่ได้รู้ไม่ได้เห็นไม่ได้ผ่านก็รู้กันเหตุที่ชัดเจนมาเนอะ. ค่ะมันมันเลยปฏิบัติอยู่ในขั้นแค่ว่าหลงรู้โทษทัณฑ์. แล้วก็ความสงบลงรู้ทันแล้วก็สงบแล้วก็ไอ้ขั้นตอนสงบเนี่ยเพิ่งจะเริ่มต้นนะ. ไม่ใช่ว่าลงรู้ทันแล้วสงบแล้วนี่มันถึงที่สุดแล้วไม่ใช่นะคือหลงรู้ทันแล้วสงบเพราะสงบเนี่ยมันเพิ่งจะเริ่มต้นเห็น. ความเกิดดาบย่อมเกิดดับอยู่ในธรรมชาติในเกิดดับหรือว่ามันมีความสงบเนี่ยอยู่ในท่ามกลางธรรมชาติที่มันไม่สงบ. แล้วเนี่ยสงบเมื่อเห็นความไม่สงบมันพึ่งจะเริ่มต้นนะพอคือสงบเนี่ยเพิ่งจะเริ่มต้นให้เห็นความไม่สงบ. ว่าความไม่สงบเนี่ยมันเกิดดับอยู่ในความสงบความสงบเนี่ยมันสงบอยู่ในท่ามกลางความไม่สงบ. มันเพิ่งจะเริ่มต้นแต่ไม่ใช่ว่าพอล้งรู้ทันแล้วก็สงบแล้วก็จบแค่นี้ไม่ใช่นะอันนี้มันยังเป็น. เบื้องต้นเบสิคเฉยเฉย. พอสงบแล้วเพื่อสงบเพื่อเห็นความไม่สงบไม่ใช่สงบเพื่อไปจิตอยู่นิ่งอยู่ด้วยความสงบ. เข้าใจป่าวแม่ค่ะเข้าใจค่ะปฏิบัติไปไม่ไม่ถึงตรงนั้นอะเนอะว่า. ผู้ใดเนี่ยสงบได้ในท่ามกลางความวุ่นวายหรือท่ามกลางความไม่สงบได้เนี่ยนั่นคืออริยะ. อารยะเป็นอริยบุคคลอริยะสงฆ์ก็เหมือนกัน. กูผู้ใดสามารถสงบได้ในท่ามกลางความไม่สงบ. มันต้องเห็นความไม่สงบนะแต่ใจมันน่ะสามารถสงบได้นะครับความไม่สงบไม่ใช่เราไปทําให้ความไม่สงบเนี่ยพยายามไปให้มันสงบ. สงบเพื่อเห็นความไม่สงบ. แล้วก็สามารถใจสงบได้ในท่ามกลางความไม่สงบนั่นจึงเป็นอริยะ. มันรู้สึกว่ามันก็เหมือนเคยมันก็เห็นตรงนั้นนะคะพอพอมันสงบแล้วเนี่ยมันก็เลยเห็นว่าแต่ละอย่างที่เข้ามามันเป็นความไม่สงบอะค่ะมันก็เลยไม่ได้ไปยุ่งอะไรกับตรงนั้นแต่ว่าหนูว่ามันอาจจะยังไม่มากพอค่ะ. มันก็เลยยังกลับไปกลับมาวันที่หลวงตาบอกค่ะ. แบบไม่มันยังไม่. มันไม่เข้าไปถึงปัจจุบันขณะ. เดี๋ยวมึงอธิบายละเอียดไม่ได้เข้าไปถึงปัจจุบันขณะมันยังมันยังหยาบหยาบอยู่เดี๋ยวการเห็นเช่นนั้นยังหยาบมากเลยเดี๋ยวยังหยาบมากนะมันยังไม่ได้เป็นปัจจุบันขนาดที่ที่ที่จะพ้นทุกข์นิพพานในปัจจุบันได้มุ้ยช่วยอธิบายโดยรายละเอียดอันนี้อัดไว้ใช่มั้ยได้แล้วหลวงปู่แล้วค่ะกราบขอแกะอ๋อตรงเนี่ยอาทิตย์แล้วมาลบทิ้งเลยแล้วก็เริ่มเริ่มตรงนี้เริ่มอัดอัดตรงนี้ใหม่เอ้า. เพราะว่าคราวที่แล้วมามันไม่ได้นั่นอัดใหม่อัดอธิบายตรงนี้ละเอียดไง. คือจิบปุ้บมาสวมกันหน่อยอ้าวแล้วแต่จิ้มมุ้ยมาช่วยกันเสริมไอ้ทุกคนตรงเนี้ยให้ดูเดี๋ยวเดี๋ยวทุกคนก็ออกมาต้องออกมาช่วยกันพูดให้ละเอียดขึ้น. ตั้งใจฟังนะไอ้ตั้งใจฟังตั้งใจฟังตรงนี้. เพราะมันตรงนี้มันรายละเอียดมากที่สําคัญที่สุด. คือจริงจริงแล้วเนี่ยการปฏิบัติธรรมก็คือการเรียนรู้สัจธรรมของธรรมชาติเพราะฉะนั้นเนี่ยยังไงก็ตามเนี่ยมันจะต้องแม่นในสัจธรรมจริงจริงแล้วถามว่าสิ่งที่เป็นสัจธรรมของธรรมชาติเนี่ยมันย่อมไม่เปลี่ยนแปลงอยู่แล้วเพราะสัจจะคือสัจจะนะนั่นคือธรรมชาติน่ะมันมีธรรมชาติสงฆ์ประเภทที่เค้าอยู่ด้วยกันไม่ว่าจะ. ปัจจุบันอนาคตสิ่งเหล่านี้ล้วนไม่เคยเปลี่ยนธรรมชาติที่หนึ่งคือธรรมชาติสําคัญปรุงแต่งถูกมั้ยน้องเมย์ซึ่งธรรมชาติสังขันปรุงแต่งเนี่ยทุกสรรพสัตว์ทุกศาสนารู้จักหมดแหละคือความมีทั้งหลายที่ให้รับรู้ได้นะทางอายตนะตาหูจมูกลิ้นกายใจน่ะรับรู้ได้เป็นความมีสิ่งเหล่านี้ล้วนเกิดดับไม่เที่ยงเป็นอนิจจังทุกขังอนัตตา. นะซึ่งซึ่งอันเนี้ยก็ก็จะรู้กันเนอะว่าธรรมชาติอันเนี้ยทุกคนล้วนรู้จักกันแต่อันเนี้ยมันจริงจริงแล้วปรากฏว่ามันมีอีกธรรมชาตินึงธรรมชาติเนี่ยถ้าพูดถึงก็คือมีในคําสอนพระพุทธศาสนานี่แหละเป็นสัจธรรมที่มีเฉพาะในศาสนาพุทธศาสนานั่นคือธรรมชาติที่เป็นส่วนของวิสังขารมันปรุงแต่งไม่ได้. ทําไมคนทั่วไปสรรพสัตว์ทั่วไปถึงไม่รู้ก็เพราะมันเป็นความไม่มีอะไรปรากฏมันไม่สามารถเอาอายตนะตาหูจมูกลิ้นกายใจไปรับรู้ธรรมชาตินี้ได้ธรรมชาติที่เป็นวิทย์สังขารเนี่ย. มันเป็นความไม่มีอะไรปรากฏ. แต่คันนี้เนี่ยด้วยความที่ไม่มีอะไรปรากฏของที่ไม่มีอะไรปรากฏมันจึงไม่เคยเกิดไม่เคยดับ. เพราะฉะนั้นเนี่ยสิ่งที่ไม่เคยเกิดไม่เคยดับแต่มันเป็นความไม่มีอะไรปรากฏเนี่ยความไม่เคยเกิดไม่เคยดับก็เลยเป็นอมตะ. แต่ถามว่าอ้าวแล้วธรรมชาติเนี้ยที่ไม่มีอะไรปรากฏหนะมันมันมันมันก็เหมือนไม่เหมือนความว่างยังไงอะมันไม่เหมือนเพราะว่าความว่างมันเป็นความไม่มีอะไรปรากฏแต่มันเป็นนอตติ้งไงแต่ธรรมชาติเนี่ยที่บอกว่ามีเฉพาะในพุทธศาสนาเนี่ยจึงมีชื่อย่อว่าพุทธะมันมีความรู้ในตัวเองแม้จะไม่เคยมีตัวตนใดใดปรากฏไม่มีตัวตนของผู้รู้ไม่มีกิริยาอาการผู้รู้. แต่มันมีความรู้อันนี้จึงเป็นอเมซซิ่งแต่ในความเป็นอเมซซิ่งจริงจริงก็คือธรรมชาตินึงนั่นแหละแต่ทําไมพระพุทธองค์จึงค้นพบอันนี้เพราะว่าจริงจริงธรรมชาติเนี้ยเป็นสิ่งที่มีอยู่แล้วไม่เคยหายไปไหนแต่ความที่ว่าต้องใช้ปัญญาตรัสรู้ของพระพุทธองค์ไงถึงจะค้นพบได้ว่าอ๋อธรรมมันมีอีกธรรมชาตินึง. คนเราโดยทั่วไปน่ะมันรู้จักแต่ตาหูจมูกลิ้นกายใจแต่ใจเนี้ยคือประตูใจที่รับรู้แค่ความคิดอารมณ์ความรู้สึก. แต่จริงจริงแล้วมันมีใจอะที่เป็นภาชนะรองรับความเกิดดับของทุกสิ่งอะซึ่งสรรพสัตว์ทั้งหลายมีอยู่แล้วใจหรือที่บอกว่าทุกอย่างเกิดดับที่ไหนความคิดอารมณ์ความรู้สึกทุกข์เหลือเกินทุกข์เหลือเกินเกิดดับที่ไหนเกิดจากที่ใจและ. จะอยู่ไหนพาพาพาสิปรากฏผ่าหาไม่เจอ. แต่ทุกคนรู้หมดสรรพสัตว์รู้หมดว่าทุกอย่างล้วนเกิดจากที่ใจแต่หายใจไม่เจอนั่นแหละพระพุทธองค์ทรงค้นพบว่าจริงจริงแล้วนอกเหนือจากประตูตาประตูหูประตูจมูกประตูลิ้นประตูกายประตูใจมันมีอีกอายนะหนึ่งคล้ายคล้ายอย่างงั้นเรียกว่าใจซึ่งเป็นธรรมชาติที่ไม่มีอะไรปรากฏปรุงแต่งไม่ได้เป็นความไม่มีอะไรปรากฏเป็นความไม่เกิดไม่ดับไม่มีไปไม่มีมาไม่มีการตั้งอยู่. สิ่งนี้เป็นอมตะพ่อแม่ครูอาจารย์บางองค์ท่านก็เรียกเป็นอมตะธาตุแต่ความไม่มีอะไรปรากฏก็ได้ชื่อสุญยัตตาธาตุธรรมชาติเนี้ยจะสุขทุกข์เหมือนความมีเหมือนสังฆารปรุงแต่งไม่ได้มันจึงไม่เคยสุขไม่เคยทุกข์อะไรนะความไม่ทุกข์เลยไม่มีความเร่าร้อนอยู่ในนั้นเลยก็จึงได้ยื่นนิพพานธาตุหรือบางทีเรียกว่าธาตุรู้เพราะว่าในขณะไม่มีตัวตนปรากฏแต่ดันมีความรู้ได้. มันรู้ว่าอะไรมันรู้ว่ามีอะไรเกิดดับอยู่ในมันได้. แล้วมันก็รู้ว่าตัวมันเป็นความไม่มีความรู้มันมีแค่เนี้ยมันไม่ได้รู้เหมือนสังขารปรุงแต่งที่รู้ทํางานโดยใช้รูปเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณรู้ว่าไอ้นี่เรียกมอญไอ้นี่เป็นน้ําเอาไว้ดื่มกินอะไรถ้ารู้ไม่ได้รู้แบบนี้อันนี้เป็นความรู้ของความมีเพราะฉะนั้นเนี่ยใจที่เป็นความไม่มีอะไรปรากฏเค้ารู้ได้ความรู้ของเค้าคือแค่เนี้ย. เค้ารู้ว่าสิ่งเกิดดับไม่ใช่เค้า. เค้าเป็นความไม่มีแต่เค้าจะถามเค้ารู้อะไรเค้าก็รู้ทุกอย่างแต่ไม่มีตัวผู้รู้ไม่มีกิริยาอาการรู้นะ. เพราะฉะนั้นสัจธรรมตรงเนี่ยมันต้องเหมือนกับว่าแล้วมันเป็นเช่นนี้ทุกขณะ. ทุกขณะทุกขณะจริงจริงในความเป็นจริงนะ. มันไม่ได้มีอดีตมันไม่ได้มีอนาคตหรอกมันมีแต่. ปัจจุบันขณะเกิดดับปัจจุบันขณะเกิดดับปัจจุบันขณะเกิดดับปัจจุบันขณะเกิดดับมันมีแค่นี้เพราะว่าอะไรเพราะธาตุดินไม่มีความรู้ธาต้ําไม่มีความรู้ธาตุลมไม่มีความรู้ธาตุไฟไม่มีความรู้ธาตุอากาศก็ไม่มีความรู้ไอ้ที่มานั่งพูดกันทั้งหมดเนี่ยมันออกมาจากธาตุรู้หมดแหละเป็นเพียงธาตุเดียวที่รู้ทุกสรรพสิ่งเป็นทาสเดียวที่มีความ. รู้คราวนี้ไอ้ธาตุรู้เนี่ยมันรู้ปัจจุบันมันไม่3ารถรู้รู้อะไรเป็นรู้อดีตรู้อนาคตไม่มีนะ. มันรู้ได้แค่ปัจจุบันอย่างเช่นสมมุติน้องเมย์นั่งอยู่เน. น้องเมย์รู้มั้ยถ้าถามอย่างนี้รู้ได้ไหมว่านั่งอยู่รู้รู้ได้เนอะว่ามันมันกิริยาเนี้ยจะเรียกมันชื่ออะไรก็ตามจะเรียกมันท่านั่งหรือท่าอะไรก็แต่รู้ว่าตอนนี้บอดี้เป็นแบบนี้อยู่. เอาปัจจุบันตอนนี้ที่บอดี้เป็นแบบนี้อยู่แต่ไปรู้ว่ามันยืนอยู่ได้มั้ยไม่ได้ค่ะไม่ได้ถ้ารู้มันรู้แบบเนี้ยมันรู้เป็นปัจจุบันมันจะไปรู้ว่าเอ้ยกําลังขับรถมาได้มั้ยไม่ได้ไม่ได้. มันรู้ของมันได้แค่เนี้ยเป็นสัจธรรมความจริงของธาตุรู้เป็นคุณสมบัติของธาตุรู้คือรู้ปัจจุบันเพราะฉะนั้นเนี่ยมันจึงไม่ได้มีอดีตจริงจริงเพราะว่าการรู้ทั้งหมดผ่านถ้ารู้ไม่ได้ผ่านธาตุดินน้ําลมไฟหรืออากาศเลยเพราะฉะนั้นบอกที่บอกว่าเอ้ยรู้ว่าอดีตรู้อดีตโนโนไม่มีมันมีแต่ปัจจุบันเกิดแบบปัจจุบันเกิดแบบปัจจุบันเกิดดับและปัจจุบันเกิดจากปัจจุบันเกิดดับ. ต่อให้คิดไปในอดีตคิดไปในอนาคตมันก็คิดณปัจจุบัน. เพราะฉะนั้นเนี่ยจริงจริงแล้วเนี่ยมันเป็นเพียงแค่ไอ้ถ้ารู้เนี่ยนะ. จริงจริงน่ะมันรู้ของมันแค่เนี้ยเพราะฉะนั้นเนี่ยในความเป็นจริงในทุกขณะปัจจุบันจึงความรู้ของธาตุรู้คือมีเพียงสังขันปรุงแต่งที่เกิดดับในความไม่เกิดดับคือในธาตุรู้เนี่ย. ความจริงมีแค่นี้. เพราะฉะนั้นมันจึงไม่ใช่ว่าเอ้ยละไอ้สิ่งเกิดดับเกิดดับแว็บแว็บแว็บแว็บทุกขณะปัจจุบันอะจะมาบอกว่าไอ้ความมีที่เกิดดับเกิดดับอย่างอยู่อย่างเงี้ย. ที่เกิดดับทุกขณะปัจจุบันน่ะจะบอกว่ามันเป็นสัตว์บุคคลตัวตนเราเขาได้ไหมจะบอกว่ามันเที่ยงหรือเป็นอัตราตัวตนได้มั้ยไม่ได้ไม่ได้อันนี้คือแฟกซ์อันนี้คือสัจธรรมไอ้ความไม่มีอะไรเลยที่รู้ทุกอย่างขนาดไอ้ที่เห็นเห็นมีมีจับได้นั่นได้ยังรู้เลยว่าไม่ใช่อัตราตัวตนไอ้ของไม่มีเลยนะจะบอกว่าเป็นอัตราตัวตนได้มั้ย. ไม่ได้เพราะฉะนั้นธรรมชาติจริงจริงเนี่ยจึงมีอยู่2ประเภทไม่ว่าจะเป็นสังขารปรุงแต่งหรือวิสังขารหรืออะไรอย่างนี้ก็ตามทั้ง2ประเภท. ล้วนไม่เคยมีอัตตาตัวตนอยู่จริงนี่คือสัจธรรมสัจธรรมเนี่ยไม่ว่าจะเป็น. ใครหรืออะไรไม่สามารถล้มล้างความจริงได้เพราะสัจจะคือสัจจะ. คราวนี้เนี่ยในขณะปัจจุบันเนี่ยถ้าเข้าใจแค่อย่างเนี่ยว่าไอ้ปรุงแต่งก็คือความมีที่เกิดดับแต่มันเกิดดับอยู่ในไหนอยู่ในความไม่มีซึ่งใจทุกคนมีอยู่แล้วแม้แต่สรรพสัตว์ทุกทุกภพภูมิล้วนมีหมดใจนี่คือพุทธะก็คือถ้ารูนี่แหละ. แล้วเขาก็รู้ได้แค่เนี้ยทุกขณะปัจจุบันมันจึงมีแค่นี้จริงจริงเมื่อมีแค่นี้ถามว่าจะมีผู้ทุกข์ไหมณปัจจุบันไม่มีขนาดที่ไม่มีผู้ทุกข์จริงจริงเลยตรงเนี้ยเพราะว่ารู้แล้่าไอ้ความมีก็ล้วนไม่มีตัวตนไอ้ความเกิดอยู่ในความไม่มีไอ้ความไม่มีก็ไม่มีตัวตนขนาดนั้นไม่มีผู้ทุกข์ขนาดที่ไม่มีผู้ทุกข์เนี่ยขณะนั้นน่ะก็เรียกเป็นประทังควิมุทนั่นแหละ. ก็แค่นั้นเลย. มิพรานจึงมีในปัจจุบัน. แต่คราวนี้ขณะที่หลงเนี่ยหลงว่าเอ้ยส่วนใหญ่จะหลงคืออะไรหลงยึดถือไอ้ความมียึดถือร่างกายจิตใจนี้ยึดถือความคิดอารมณ์ความรู้สึกเป็นเรายึดถือร่างกายนี้เป็นเราไอ้ความยึดถือหลงยึดถืออย่างเนี่ยหลงยึดถือเป็นเราจริงจริงนะทําไมถึงใช้คําว่าหลง. เพราะว่าอะไรมันหลงจริงจริงเพราะขนาดมันยึดไงแล้วมันยึดได้จริงมั้ยไม่จริงมันจึงหลงยึดได้ในโลกเสมือนคือโลกความคิด. ถามว่าโรคความคิดมีจริงมั้ยอะทุกคนก็นั่งอยู่ตอนนี้ก็คิดอยู่แล้วมันมีมั้ย. ไม่มีถ้ามีก็ออกมาโชว์มันมีมั้ยมันไม่มีทุกอย่างเกิดขึ้นอยู่ในโลกความคิดซึ่งเป็นเหมือนโลกเสมือนที่ไม่เคยมีอยู่จริงมันมีแค่นี้แหละ. ธรรมะจริงจริงถ้าจะพูดให้มากก็มากแตกไปได้สารพัดแต่ถ้าจะพูดหดเข้ามาจริงจริงแล้วมันหดได้หมดเพราะว่าอะไรความมีหลากหลายทั้งหมดมันตกอยู่แค่สังขารที่เกิดดับ. รวบทั้งจักรวาลทั้งอนันตจักรวาลความมีล้วนเป็นแค่สังฆทานที่เกิดหลักและอยู่ในอะไรอยู่ในความไม่มีที่ไม่เกิดไม่ดับ. มันจึงมีแค่นี้เมื่อรวบเค้าไง. การจะแตกแตกแตกแตกไปนะถ้าแตกแตกยิ่งแตกไปเท่าไหร่นะจะอยากยิ่งแย่ยิบย่อยเท่าไหร่นะแยกแยกไปแต่ถ้าไม่เคยเข้าใจว่าจริงจริงมันเป็นอนิจจังทุกครั้งอนัตตานะยิ่งแยกยิ่งงง. กลับไม่เกิดประโยชน์. เพราะฉะนั้นเนี่ยถ้าถ้าเข้าใจตรงเนี้ยความมีทั้งหมดหลากหลายกิริยาอาการหรือสารพัดเรื่องของความคิดสารพัดเรื่องของความรู้สึกสารพัดเรื่องของอารมณ์กิริยาอาการหลากหลายทั้งหมดรวบออกมาจริงจริงมันคือความมีซึ่งเป็นเพียงสังขันปรุงแต่งที่เกิดดับ. และถามว่าสังหารปรุงแต่งที่เกิดดับจะต้องไปเกลียดหรือไปลักหรือจะไปอะไรมันจะรักอยากกอดไว้แต่จริงจริงทําได้มั้ยไม่ได้ไม่ได้ไม่มีใครปฏิเสธได้แบบว่ากําลังแฮปปี้แฮปปี้ขอให้ความมีความสุขแฮปปี้แบบเนี้ยอยู่ไปจะยึดไงก็ตาม. มันก็ยึดได้แค่ลมลมแรงแล้งของจริงมันไม่เคยยึดได้เพราะเดี๋ยวสถานการณ์เรื่องร้ายเข้ามาก็หมดล่ะ. มันก็แค่เข้าใจตรงเนี้ยแค่แค่นั้นอะว่าต่อให้อยากยึดยังไงมันก็ยึดไม่ได้เพราะฉะนั้นบางทีอะการภาวนาจริงจริงอะมันคือการมาเห็นความจริงที่กลับตาลปัตรไม่ใช่ไปนั่งมองว่าทําไงชั้นจะปล่อยวางทําไงชั้นจะปล่อยวางทําไมชั้นจะปล่อยกูอะมันไม่มีให้ยืดนะแต่มันไม่มีให้ยืดไอ้พูดจะยืดน่ะมันก็ไม่มี. มันเลยกลับตาลปัตรกันหมดเพราะฉะนั้นไปไปมามาน่ะพอคุยหลายหลายคนไปไปมาหลายหลายคนเก็บอัตราตัวตนน่ะเป็นอัตราตัวตนอีกละไม่อยากมีอัตตาตัวตนจริงจริงที่ผ่านมาไม่ไม่ได้เป็นก็เคยเป็นแบบนี้มาก่อนแต่ตอนนี้ไม่เป็นไง. ไม่เป็นหมายความว่ามันรู้ความจริงแล้ว. ว่าไอ้ความรู้สึกเป็นอัตตาตัวตนน่ะเป็นเพียงสิ่งเกิดดาบเป็นความมี. ถามว่าไอ้ความมีที่เกิดดับไปอะ. จะไปเกลียดมันหรอมันก็จะไปรักมันก็ดับจะไปเกลียดมันก็ดับเพราะความมีทุกอย่างเกิดมาเพื่อดับไปไม่มีความมีใดเลยที่เกิดและไม่ดับ. มันจึงไม่ใช่การไปปฏิบัติธรรมอะไรแต่มันคือการเกิดสัมมาททิฐิในทุกขณะปัจจุบันน่ะ. แค่นั้นอะ. มันเลยไม่ใช่ว่าไม่. ต้องแบบว่าเหมือนกับว่าเออมันยังกลับไปกลับมาไอ้สิ่งที่กลับไปกลับมาได้มันคืออะไร. มันคือความมีไหมใช่ค่ะและต้องรู้สึกรังเกียจมันไหมว่าเนี่ยมันกลับไปกลับมาอีกแล้วไม่ต้องค่ะมันจึงไม่ไม่จําเป็นต้องไปมีกิเลสกับไอ้การกลับไปกลับมา. เพราะว่าไอ้กลับไปกลับมามันเป็นมันเป็นสังขารปรุงแต่งเป็นกิจปรุงแต่งที่มันกลับไปกลับมามันเกิดดับของมันไปหมดละมันมีแต่ปัจจุบัน. ความมีก็เกิดดับอยู่ในใจที่ไม่มีอะไร. เมื่อไหร่ก็ตามไม่ลงยึดถือไอ้ความมีทั้งหลายไม่ลงเข้าไปเป็นสังขารปรุงแต่งทั้งหลายแล้วก็ไม่หลงว่าโอ้ยชั้นจะเอาความไม่มีจะยึดความไม่มีไอ้ความไม่มีแค่ยึดได้จริงอะมันคือความมีเพราะความไม่มีมันไม่มีค่าไม่มีความหมายปะ. เพราะฉะนั้นเนี่ยถ้าความไม่มีจริงจริงมันไม่มีค่าไม่มีความหมายอะไรในตัวมันจริงจริงแต่ยังมีมีคุณค่าในใจอะแสดงว่านั่นเป็นความมีมันหลงมันหลงความมีว่าไม่มีอ่ะอยากได้ความไม่มีมากเลยอยากได้ความไม่มีไอ้ความไม่มีที่อยากได้หน้ามันไปกุมความมีขึ้นมาในความรู้สึก. มันไปรู้สึกให้ข้าให้ความหมายความไม่มีนั้นปรุงความไม่มีขึ้นมาในความรู้สึกว่าอันเนี้ยเวิร์คมาก. อย่างเงี้ยถามว่าไอ้ที่ปรุงขึ้นมาความไม่มีความไม่มีอันเนี้ยมันใช่ความไม่มีที่เป็นใจหรือเป็นพุทธะ. ไม่ใช่. เนี่ยมันจะมันคล้ายคล้ายกับทุกขณะปัจจุบันมันมีแค่เนี่ยสัจธรรมมันมีแค่นี้. แล้วถ้าเกิดสมมุติว่าอ้าวแล้วถ้าเกิดเป็นอวิชาหลงยึดถือก็ไม่ได้อยากจะหลงไม่ได้โอ้มันก็โอเคขนาดหลงก็เป็นความมีถูกมั้ย. เมื่อลงยึดถือเป็นความมีก็ไม่ได้เป็นไรก็ได้ไอ้ผู้ทุกข์ซึ่งเป็นความมีเกิดขึ้นแล้วถามอ้าวแล้วจะให้หลงแล้วไม่มีพูดอ๋อมันไม่ได้ก็ธรรมชาติมันเป็นแบบเนี้ย. เพราะขณะใดที่เป็นอวิชชาหลงยึดถือเป็นจริงเป็นจังเนี่ยปฏิญจสมุทรประวัติหมุนน่ะเห็นมั้ยเริ่มต้นด้วยอวิชชาท้ายสุดอะไรชาติชรามรณโสปะริเทวะอุปยาศักดิ์. เอ้าก็เนี้ยธรรมชาติมันเป็นเช่นนี้ถ้าเข้าใจตรงนี้ได้นะไม่มีอะไรเลย. ขณะใดที่เป็นอวิชาหลงว่าเป็นตัวตนก็มีผู้ทุกข์เหตุกับผลมันไปด้วยกันขณะใดที่เข้าใจแล้่าอย่างเงี้ยไม่หลงมีตัวตนเป็นจริงเป็นจังไปยึดถือก็ไม่มีผู้ทุกข์ขณะนั้นก็เป็นประทังทวิมุต. ก็ว่ากันเป็นขนาดขณะ. และไม่ใช่ว่าเราไปว่าถ้ารู้เค้ารู้ของเค้าแบบนี้. ส่วนไอ้ตัวเราอะอ้าวแล้วตัวเราไงก็ไอ้ถ้ารู้. ตัวเราเนี่ยมันเป็นธรรมชาติไรมันเป็นธรรมชาตินี่เป็นธรรมชาติสังขารแต่คณิตปัญหาของผู้ปฏิบัติจริงจริงแล้วเนี่ยมันกลับเอาตัวเราที่เป็นความมีอะไปเรียนรู้สังขารจริงด้วยเกิดดับเกิดดับเกิดดับแต่มันลืมไปนี่มึงเอามาเข้าพวกกันสะความีกับความมีนะให้อยู่ด้วยกันส่วนเอ็กซ์เลยความมีอะมันเป็นความไม่มี. แต่คณิตส่วนใหญ่น่ะนี่นี่ตัวเราอยู่นี่ใช่มั้ยทั้งทั้งที่รู้เป็นความมีแต่ปฏิบัติจริงโนโนสังฐานเกิดดับความคิดก็เกิดดับอารมณ์ก็เกิดดับอะไรก็เกิดดับแต่ลืมไปมันต้องเอามารวบไ่านี่. ความมีแต่ความมีธรรมชาติมีแค่2ประเภทไอ้นี่คือความมีด้วยกันเป็นสิ่งเกิดดับเหมือนกันไอ้ผู้รู้ผู้เห็นผู้เข้าใจผู้พยายามทําความเข้าใจผู้อยากได้นิพพานจะพ้นทุกข์อะไรนะ. ซึ่งเป็นความมีทั้งหลายนี่นี้ก็ต้องอยู่ไปอะกับความคิดอารมณ์ความรู้สึกนู่นนี่อะไรทุกอย่างอะให้มันอยู่คู่กันพ้นจากความมีจึงเป็นความไม่มีที่ไม่เคยเกิดรัก. มีแค่นี้เลย. นิมนต์แม่ปุ๊บเดี๋ยวคือจริงจริงพี่มุ้ยอธิบายไปหมดแล้วนะคะคือจริงจริงปุ๊กว่ามันเหมือนเป็นประสบการณ์ตรงที่พอหลวงตาเทพพี่เมย์อ่ะมันก็เลยทําให้เห็นวิธีการปฏิบัติของตัวเองเหมือนกันว่าปกติอ่ะเราจะหลงเอาตัวเราอะเข้าไปดิ้นรนค้นหาวิธีการเข้าไปพยายามที่จะรู้ละปล่อยวางว่าอันนั้นเป็นอันนี้อันนี้เป็นอันนั้นเป็นสังขารอันนี้ไม่ใช่สังขารคือพอเราหลงแบบ. ตอนช่วงนั้นมันจะมั่วพอมันมั่วปุ๊บพอมันมีสติขึ้นมาว่า. เออมันจริงจริงธรรมชาติมันมีแค. ของเกิดดับแล้วก็เกิดดับอยู่ในใจสมมติสติมันเตือนขึ้นมาอย่างเงี้ยมันก็หยุดการกระทําไปแป๊บนึงพอหยุดการกระทําไปแป๊บนึงอ่ะใจมันก็จะรู้สึกว่ามันสงบลงแต่พอใจมันสงบลงแล้วปุ๊บเรากลับไม่ได้เห็นความจริงแบบนี้เหมือนที่หลวงตาบอกคือเราทิ้งความจริงเนี่ยไปแล้วเราก็กลับไปใช้ชีวิตตามปกติ. บางทีเราก็กลับไปที่โดนค้นหาเหมือนเดิมโดยที่เราไม่ได้สังเกตเลยว่าช่วงเวลาที่มันสงบลงอ่ะมันทําให้ได้เรียนรู้อะไรอย่างเงี้ยมันก็จะใช้ชีวิตอยู่ในแบบนี้คือดิ้นรนค้นหาดิ้นรนค้นหาเสร็จพอสติปัญญามาสงบสงบเสร็จดิ้นรนค้นหาดิตรอนค้นหาเสร็จสงบ. มันก็เลยกลายเป็นอย่างอย่างเป็นอย่างที่หลวงตาบอกคือเดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลงเดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลงแล้วเราก็ไม่รู้ว่าไอ้พฤติกรรมแบบเนี้ยที่ทําอดเวลามันคือธรรมชาติฝั่งสังขารปรุงแต่ง. คือใจอะเค้าไม่ได้เรียนรู้ความจริงนี้จริงจริงเพราะว่าช่วงเวลาที่สงบอะมันก็กลายเป็นเราสงบแล้วแล้วก็ไม่ได้เรียนรู้แล้วก็กลับมาดิ้นรนใหม่มันก็เลยเป็นการวิ่งอยู่ในฝั่งสังขารปรุงแต่งอยู่อดเวลาเวลาปฏิบัติจริงจริงอะไรอย่างเงี้ยค่ะ. คือจุดผิดพลาดเนี่ยมันคือความที่เราไม่เข้าใจมันจริงจริงว่าคุณประโยชน์ของความสงบคืออะไรพอเราไม่เข้าใจมันจริงจริงเนี่ยเราก็จึงทิ้งมันไปแล้วก็กลับไปใช้ระบบของความคิดความเข้าใจกลับมาใช้เหมือนเดิมทั้งทั้งที่ระบบนั้นน่ะเรานึกว่าการใช้แบบนี้จะทําให้เราปล่อยวาง. เราก็เลยใช้ใหญ่เลยแต่จริงจริงทุกการใช้อ่ะมันเป็นที่หลวงตาบอกดีมันคือการตกเขามันคือการเอาเราอะเข้าไปเรียนรู้ตัวเราเองแล้วเราผู้เรียนรู้ตัวเราเองอะกลับเป็นผู้ที่คาดหวังความปล่อยวางอยู่ในนั้นแล้วสุดท้ายหาไม่ได้ก็เลิกดีกว่าก็กลับมาสงบ. คือถ้าการปฏิบัติเช่นเนี่ยมันจะบ่นแน่นอนเพราะว่ามันบนอยู่ในการใช้อัตราตัวตนมาทําเพื่อช่วยเหลืออัตราตัวตนไม่ให้ทุกข์อีกต่อไปมันก็เลยไม่เห็นสัจธรรมความจริงที่เป็นความจริงที่เกิดขึ้นในปัจจุบันขณะจริงๆจากใจจริงจริงแบบนี้ค่ะ. คือความที่เราไม่เข้าใจแบบเนี้ยมันทําให้การปฏิบัติยังไงอะคือเรามาพูดกันเท่าไหร่ความรู้ความเห็นความเข้าใจเกิดขึ้นเท่าไหร่มันกลับไม่ใช่การปล่อยวางมันจะกลับเป็นการดิ้นต่อไปเรื่อยเรื่อยโดยที่เราไม่รู้ตั่าขณะนั้นน่ะคือการดิ้น. เรานึกว่าเรากําลังทําความเข้าใจอยู่. มันเลยเป็นการปฏิบัติกลับด้านตลอดเวลา. แต่ว่าเมื่อเราเริ่มเข้าใจความจริงเหมือนอย่างที่พี่มุ้ยได้อธิบายไปแล้วอ่ะ. คือแค่เราสงบใจลงจากความพยายามดิ้นรนในปัจจุบันขณะอ่ะจิตมันก็มันก็คือมันจะสัมผัสได้ถึงความสงบอยู่แล้วแต่พอที่สงบแล้วเนี่ยก็เหมือนอาศัยแค่โอกาสเนี้ยเป็นโอกาสทองที่จะรู้ว่าตอนที่เราสงบอะความคิดปรุงแต่งยังมีอยู่ตลอดเวลา. ความคิดปรุงแต่งจะไม่เคยหายไป. ยังไงก็ตามต่อให้เรารู้สึกสงบแค่ไหนอ่ะความคิดปรุงแต่งจะต้องมีอยู่ตลอดเวลา. ถ้าเราเข้าใจความจริงแบบนี้จากใจเรียนรู้จริงจริงอ่ะเราจะไม่รังเกียจฝั่งความคิดปรุงแต่งแล้วจะวิ่งไปเอาความสงบ. เพราะว่าแท้จริงอะสงบเพื่อให้รู้ว่าแม้แต่ตอนที่มีความคิดปรุงแต่งอยู่อะความสงบก็มีอยู่มัน2อันเนี้ยมันต้องอยู่คู่กันอดเวลา. คือเมื่อใจมันเข้าใจแบบนี้อะในขณะถัดไปที่ความปรุงแต่งแม้แต่ความปรุงแต่งดิ้นรนจะให้อะไรเป็นอะไรมันเกิดขึ้น. ใจที่มันสงบมันจะรู้ว่า. ในความปรุงแต่งนั้นน่ะยังไงก็มีความสงบที่อยู่ด้วยกัน. 2ธรรมชาติจะต้องอยู่ด้วยกันอด. คือพอใจมันเริ่มเรียนรู้แบบนี้ขึ้นน่ะมันก็ได้รู้ความจริงว่าในความที่เปลี่ยนแปลงเป็นความไม่สงบเป็นความดิ้นรนเป็นอะไรก็ตามมันเป็นของที่เกิดขึ้นแล้วก็เปลี่ยนไป. ในความสงบใจซึ่งเรียกคือทํา. ธรรมชาติอะค่ะ. มันเป็นการเรียนรู้ความจริงของธรรมชาติจากใจที่เรียนรู้จริงจริงแต่ไม่ได้เรียนรู้จากความพยายามจากอัตราตัวตนที่จะไปช่วยมัน. แต่ตัวตนที่จะไปช่วยมันกลับถูกใจที่สงบอะรู้จักว่ามันก็เป็นหน้าตานึงของความคิดปรุงแต่งในปัจจุบันขณะนั้นนั้น. แม้แต่ความพยายามที่จะทําอะไรให้เป็นอะไรในขณะปัจจุบันนั้นนั้นก็คือความจริงในปัจจุบันขณะนั้นนั้นเช่นกัน. พอเราเรียนรู้ความจริงแบบนี้ไปด้วยใจเองอ่ะมันจึงไม่ได้ไม่. คือความหลงอะมันจะน้อยลงไปเอง. แล้วมันก็จะเริ่มเข้าใจว่าธรรมชาติฝั่งที่เกิดจากอะมันก็เป็นของเปลี่ยนแปลงมันก็ไม่มีตัวเราส่วนความสงบแน่นอนมันย่อมไม่ใช่ไม่ใช่ตัวเรา. มันก็เลยเป็นการยอมรับความจริงของธรรมชาติจริงจริงเรียนรู้ความจริงจริงจริงแบบนี้. จากใจในปัจจุบันขณะ. คือการเรียนรู้ความจริงแบบเนี้ยจากใจในหนึ่งปัจจุบันขณะมันมีคุณค่ายังไงคือคือความเข้าใจความจริงอ่ะมันหลุดพ้นไปจากความที่เอาตัวเราเข้าไปเข้าใจเพราะฉะนั้น. เมื่อมันหลุดพ้นจากการเอาตัวเราไปทําความเข้าใจมันก็คือธรรมชาติที่เรียนรู้กันเองและในหนึ่งปัจจุบันขณะนั้นนั้นน่ะมันจึงไม่มีตัวตนโดยธรรมชาติอยู่แล้วเพราะธรรมชาติอะเค้าไม่เคยมีตัวตนอยู่แล้วความมีตัวตนน่ะมันเกิดขึ้นเมื่อหลงมีคนคนนึงอะเข้าไปพยายามกระทําอะไรทั้งจะไปเปลี่ยนสังขาร. หรือว่าจะมายึดใจความมีตัวตนมันมันไปเกิดที่ตรงนั้นมันไม่ได้เกิดที่สังขารแล้วก็ไม่ได้เกิดที่ใจ. คือพอความจริงพวกเนี้ยมันมันเกิดขึ้นมันแสดงตัวตนแล้วมันแสดงความจริงของมันเองอ่ะมันจึงหมดความมีตัวตนในหนึ่งปัจจุบันขณะนั้นก็เป็นนิพพานในในปัจจุบันขนาดมันจึงไม่ใช่นิพพานที่เราเอาระบบความคิดอะเข้าไปหมายว่าจะต้องไปถึงนิพพานข้างหน้าจะต้องไปเป็นนิพพานข้างหน้า. เราจะต้องไปถึงคือไอ้ตรงนั้นน่ะมันจะมันจะหายไปเอง. เพราะว่าความมาเข้าใจความจริงที่ถูกต้องในปัจจุบันขณะจิตอย่างเงี้ยค่ะ. สุดท้ายพอเข้าใจคือความดิ้นรนที่จะเอาตัวเราไปเป็นอะไรมันจึงหายไปเป็นขนาดจีบแต่ถ้าเมื่อไหร่ที่หลงเข้าไปจริงจริงอะความรู้สึกตัวที่เป็นสติปัญญารู้สึกตัวขึ้นมามันก็มันก็ไม่เป็นอะไรเพราะว่าตัวตนของเราจริงจริงอย่างที่เราเชื่อมันไม่ได้มี. มันจึงเลิกที่จะหลงไปตั้งตัวเราขึ้นมาไว้ตัวนึงเพื่อที่จะไปรักษาตัวเองไว้อย่างเงี้ยคอยดูตัวเองไว้คอยวิเคราะห์พอที่เราพยายามวิเคราะห์ตัวเราเองอะเพราะว่าเราพยายามจะช่วยเหลือตัวเราอันเนี้ยเราต้องเห็นพฤติกรรมว่ามันเกิดจากความพยายามจะเอาตัวเราไปช่วยเหลือตัวเราเราก็เลยต้องตั้งตัวเราขึ้นมา. แต่ถ้าความเข้าใจความจริงแบบเนี้ยให้ธรรมชาติเขาเรียนรู้กันเองเนี่ยเมื่อไหร่ก็ตามที่หลงมีตัวตนขึ้นมาหลงคิดมีตัวตนเมื่อรู้สติปัญญารู้เท่าทันมันก็จบไปเพราะพื้นของความจริงอ่ะมันไม่เคยมีเราอยู่แล้ว. มันจึงเป็นการเรียนรู้ความจริงของธรรมชาติจริงจริง. แบบเนี้ยเนี่ยคือเริ่มเข้าสู่ทางอริยมรรคค่ะแต่ถ้าตราบใดที่ยังตั้งเราไว้เพื่อที่จะวิเคราะห์ตัวเราให้ไปเป็นอะไรไม่เป็นอะไรจะทําอันนั้นไม่ทําอันนี้อันนี้ไม่คือถ้าเป็นอย่างงั้นมันจะนอกทางตลอด. เพราะว่าความเป็นเราอ่ะที่พยายามจะจัดการอะไรอะมันเท่ากับมีตัวเรายืนพื้นอยู่ในใจอะอดเวลา. แล้วถ้าทําแบบเนี้ยเรานึกว่าเรากําลังปฏิบัติธรรมอยู่แต่จริงจริงอะมันไม่ใช่การปฏิบัติธรรมจริงจริงมันคือความเข้าใจผิด. ที่เป็นมิฉาทิฐิที่จะเอาตัวเราไปหลุดพ้นอะไรและเอาตัวเราไปได้อะไรมันจะเดินออกนอกทางตลอดไปค่ะ. คือก็เลย. เป็นแชร์เป็นประสบการณ์ว่า. มันเป็นแบบนี้จริงจริงวันไหนที่ยังไม่เข้าใจมันก็จะทําพฤติกรรมอย่างเงี้ยโดยที่เราไม่รู้ตัวเรานึกว่าพฤติกรรมพวกเนี้ยเป็นการที่เรา. จะจะไปสู่ความพ้นทุกข์ไปสู่นิพพานแต่จริงจริงอ่ะการกระทําพวกนี้ทั้งหมดมันเป็นทางแห่งความทุกข์. เพราะธรรมชาติจริงๆคือเขาด้วยความที่เขาไม่ได้มีตัวตนเขาจึงเป็นธรรมชาติที่เกิดดาบในธรรมชาติที่ไม่เกิดดับ. มันเป็นความ. สมบูรณ์ของธรรมชาติอยู่แล้วและอันเนี้ยคือธรรมชาติที่ไม่มีตัวตนของเราอยู่แล้ว. แต่การที่เราตั้งตัวเรามาจะช่วยเหลือตัวเราให้ไม่มีตัวตนน่ะนั่นน่ะคือความมีตัวตน. แล้วเราก็แปลกมากที่เราไปปฏิบัติโดยที่เอาความมีตัวตนแล้วจะไปทําให้เราอะไม่มีตัวตน. เพราะคุณยิ่งสร้างตัวเองขึ้นมาเท่าไหร่เหมือนที่หลังตาบอกว่าเมื่อก่อนก็ไม่เข้าใจที่หลวงตาบอกว่าเราพยายามจะพูดผู้ชายผู้หญิงบริสุทธิ์น่ะแล้วมีผู้ชายจะมาช่วยให้บริสุทธิ์อย่างงั้นจะจะไม่บริสุทธิ์ถ้าเราฟังเราก็หัวเราะว่าอ๋อเออค่ะค่ะใช่แต่เวลาเราทําพฤติกรรมในจิตจริงจริงอะเราทําแบบนั้น. เรากลับตั้งตัวเราขึ้นมาแล้วพยายามจะช่วยเหลือตัวเราวิเคราะห์ตรวจสอบเช็กปล่อยวางทุกอย่างทั้งทั้งที่พฤติกรรมตรงนั้นน่ะกลับเป็นชายชี้จะไปช่วยให้หญิงอ่ะบริสุทธิ์. คือเมื่อไม่เข้าใจแบบนี้สักทีก็ยังทําอย่างนั้นน่ะอยู่เรื่อยไปและก็มีความหวังว่าแล้ันนึงเราจะนิพพานวันนึงเราจะบริสุทธิ์วันนึงเราจะอะไรก็ตามอะไรเงี้ยค่ะ. สุดท้ายแล้วมันก็เลยมาเป็นมารู้เท่าทันพฤติกรรมที่จะมาช่วยใจนั่นเองหรือว่ามาช่วยตัวเราไรเงี้ยว่ามันเป็นเพียงของที่เกิดดับธรรมดา. แต่สิ่งที่มาพูดกันเนี่ยมันก็มันต้องเห็นจริงๆจากจากใจที่ที่สังเกตมันจริงๆเงี้ยค่ะแต่ถ้าไม่ได้สังเกตมันจริงๆอ่ะมันก็เหมือนกับความละเอียดมันไม่พอมันก็จะหลงไปทําพฤติกรรมพวกเนี้ยไปเรื่อยๆตามความเคยชินแต่ถ้าเมื่อเข้าใจหนูตาบอกซะแล้วหรือว่าได้ฟัง. ได้คุยกันกับกัลยาณมิตรหรือว่าตาบอดก็คือมันคือการที่หลวงตาท่านชี้ความเข้าใจผิดเฉยเฉยซึ่งความเข้าใจผิดมันเป็นส่วนเกินธรรมชาติ. ก็แค่ไม่ต้องทําอะไร. คือความเข้าใจผิดของพวกเราอะก็คือถ้าหลวงตาบอกอะไรอะเราจะไปแก้. สิ่งนั้นต้องไม่มีสิ่งนั้นต้องหายไปมาเจอหลวงตาครั้งต่อไปหลวงตาต้องบอกว่าแก้ได้แล้ว. มันจะไปเป็นทางแก้เพราะมันไปเป็นทางแก้อ่ะมันก็เข้าสู่วงจรอีกก็คือเราอ่ะจะเอาตัวเราอะไปแก้. แต่จริงจริงมันแค่ว่าสิ่งเนี้ยมันเป็นสิ่งเกินธรรมชาติก็เมื่อมันแสดงตัวก็เรียนรู้ซะว่ามันเป็นเพียงสังขารปรุงแต่ง. เมื่อไม่หลวงเข้าไปทํากับมันจริงจริงมันก็เป็นของเกิดดับธรรมดา. มันก็เป็นความสงบใจเป็นนิพพานในหนึ่งขณะจิตนั้นนั้น. ไปแบบเนี้ยค่ะก็อันเนี้ยเป็นประสบการณ์ที่ที่เห็นจากการปฏิบัติมาว่ามันผิดพลาดตรงไหนค่ะก็เลยเผื่อจะได้แชร์กันค่ะค่ะ. ละเอียดมากนะละเอียด. เนี่ยที่อยากให้พูดก็ว่ามันพูดจบ. ประสบการณ์ตรงที่ได้รู้ได้เห็นจริงจริงภายในที่ได้รู้ได้เห็นแต่จริงจริงภายในจิตใจแล้วมาตีแผ่. ตรงนี้สําคัญมากไม่ได้ว่าเกิดจากความจํา. แต่เกิดจากความรู้ความเห็นมาจริงจริง. --- 以上的泰语，根据最开始的要求，全部翻译为中文