这段话是帮助某人回答问题，感觉有点累，大家一起来帮忙就会好很多，还剩很多力气。 某人提问，刚才听某人教导是明白了，但还是觉得有点迷糊，是“我们去知道”还是“知道我们”？ 刚才听某人说“我们去知道”，那个人也说“当我们去迷失”，然后知道自己迷失了什么吗？我是理解了，但是回到自己身上，就有了自我，让我觉得看别人和看自己不一样。就迷失成“我们想要知道”，就变成了“我们去知道”这样。 有什么方法可以分辨，我们是否在不知不觉中将自我投入到思考中，将自我投入到成为知者，以及是否意识到我们正在迷失，我们正在思考，我们正在成为知者，将自我投入其中？怎么说才好？ （心里想就好，不要自己回答） 来自于觉性。如果它认为正在做，正在做，以这种方式做，以这种方式做，但是知道，就是心会认为知道，知道，正在这样做，一直这样做。 （正在回答的人，看着提问的人） 什么？问某人（人名）？ 刚才某人（人名）说了什么？再说一遍？ 心里想到正在做什么，就是那样。它是什么样，就是什么样。它会虚构说正在做，再做，做，正在做。它虚构说此刻它正在做“老鼠”或者正在做什么，就去知道它就是那样。 某人（人名）是想让某人知道那样吗？ 这样，某人在当下看到它表现出想要解脱痛苦或者什么的欲望了吗？ 是的，只要看到，就知道了。 意思是说，就一直知道，一直在当下时刻接受，一直在当下时刻接收。 （另一位女士） 我要问些什么呢，那些隐藏起来的迷失，不明显，没有意识到的，某人要怎么通过呢？ 如果一直知道，有个隐藏的提问在心里，但是没有问出来，这是一个很重要的问题。 可以回去问，然后保留着，一直这样也可以，只是知道，只是这样一直知道。 什么时候通过？某人想要涅槃，这样知道，什么时候可以通过？ 怎么做？ 一直这样下去？ 女士，你是在封闭“四神足”吗？ （指的是正在使用精进、决心吗？） 过去的就是在当下结束，在当下心中结束。 没有说这样做然后我们会在什么时候涅槃。 过去当下时刻没有去者，没有去往未来涅槃的去者。没有来者，没有在过去徘徊的，没有在未来幻想的，没有在未来渴望的。 不结束（束缚）于过去。 在当下也不担心，不执着。 昨晚通过的意图。 不是说如果一直这样知道，我们就会在什么时候涅槃。 我们一直知道，我们一直知道，我们一直知道。 还在用自我去知道。 然后我们一直知道，然后我们期待，期望我们什么时候可以涅槃，我们什么时候可以涅槃？ 这就变成了不在当下，而是在未来。 未来我们一直知道，我们不能一直知道，然后去未来涅槃。 这样它就在当下思考了，现在就思考，认为有自我会在未来涅槃。 并且牢牢地扎根。 就变成了扎根于“过去”，“未来”，并且有自我在未来涅槃。 这，这，就变成了全部执着，也执着涅槃，也执着自我。 过去就是在当下这里。 当下时刻是自然法则的生灭，生灭于不生不灭的自然法则之中。 没有执着者。 噢，我的天。 只有这些。 有生必有灭。 有生必有灭。 无生则无灭。 而且生灭的只是原本不生不灭的心的宇宙中的一小部分尘埃。 心是原本不生不灭的宇宙。 所有的问题本质都只有这些。 在我们心里和外面的世界里，所有行蕴，都是真相。 任何生起的事物，必然会灭去，一切生灭都在原本宇宙的一小部分尘埃里。 我们的心与宇宙合一，是相同的自然。 所以说心就是，就是原本的宇宙。 因此，认为我们是怎样虚构的，都只是一小部分尘埃，粉尘在原本的宇宙里。 心不是“去”，心在我们里面，而是同样的原本宇宙。 一定不要去区分内外。 自我并不存在。 心就是没有事物，没有尽头的自然。 当心没有事物，没有自我，就不会再有自我成为任何痛苦的东西。 假设性的语言称之为“涅槃”。 心是原本的宇宙，自然没有自我，心无法执着任何东西，行蕴还会继续生灭，不会马上死去，因为没有自我去执着。 不能执着心，保护心，它不能（有）。 不能用心去执着任何东西，因为没有自我，没有形象，没有象征。 它能做到什么？ 不能执着自己，不能拿开放下。 它是自然的如是，是原本的宇宙如是，是涅槃如是。 是它自己的，是自然的如是，是它自己，是“众生”，是自然的如是。 我们的眼睛是自然的如是。 不是我们必须去让它成为，不是我们去成为涅槃。 我们会成为什么？ 而是涅槃的自然是永不停止，不生不灭的。 何时开悟？ 开悟什么？ 就知道它，认识它自己，它是不生不灭的，没有事物显现的。 显现的自然是生灭的自然，是所有痛苦。 是“三法印”（无常、苦、无我），是痛苦。 但是有一个唯一的自然，就是觉性，是不生不灭的自然，是同样的自然。 觉性是所有一样的自然。 在佛陀，辟支佛，声闻弟子，在民众和所有宗师身上都有觉性。 因为觉性与地、水、风、火融合在一起。 但是我们不认识它（觉性）。 觉性与地、水、风、火、空气结合，总共六种元素。 （阿罗汉）在佛陀、辟支佛、声闻弟子中，也在这里面，也在所有宗师中，也在所有民众中。 但是我们不认识佛像，所以才迷失于虚构的生灭之中。 但是图像是从像哑巴一样的人开悟而来。 那个在佛堂里会说话的人，佛堂里所有会说话的人，就像是心的症状，或是持续生灭的心的症状。 但是知道是从哑巴的状态而来。 哑巴只有一个。 在这佛堂里只有一个人，所以称为“一心”。 因此，假设一下，在哪？ 从哑巴那里来的孩子（觉性）。 无论在哪个国家，在哪个宇宙。 孩子来自，就像认识了哑巴的心，就是心是，就像孩子从哑巴那里来。 孩子从天生的哑巴那里出来，那就是一样的觉性。 就是知道那个知道的人是哑巴。 但是被知道的自然，是那个行蕴的生灭。 就是，它会说话。 在心里它是可以一直说话的行蕴，但是那个知道是不能说话的，它不能思考虚构，它是，它知道它是哑巴。 它也知道行蕴可以说话。 但是那个哑巴，它也从自己（里面）知道它是哑巴。 从哑巴那里知道其他人会说话，但不是用哑巴去知道行蕴，去一直看行蕴生灭。 如果用哑巴一直看行蕴生灭，就修错了。 它会变成，那个哑巴它，它是行蕴生灭。 那个会说话的人一直盯着他。 那个会说话的人一直盯着他。 如果我们一直盯着所有会说话的人，我们就会变成哑巴。 我们想要成为哑巴。 就是成为不能思考虚构，不能动弹的心。 就像是天生的哑巴。 真正的某，原本的某天生就是哑巴，就像是天生的哑巴。 不能思考虚构，不能说话，不能动摇。 但是当我们想要成为哑巴，我们想要成为哑巴，但是那个“我们”，我们想要成为哑巴，它是什么？ 它是虚构的自然，是能说话的自然。 如果我们这样修行，就像是我们反着来。 我们把佛堂里能说话的人融化自己，变成哑巴。 但是哑巴，他天生就是哑巴。 他就知道他是哑巴了。 他也知道其他人可以说话，他也和能说话的人在一起。 他不需要想让他自己成为哑巴。 好好地，那个哑巴的心，就像是在这市场上哑巴的人。 心的症状，心的症状是持续思考虚构、摇摆、动弹。 就像是在这市场上会说话的人。 我们想要成为哑巴。 我们想要是，我们寻找所有的方法，然后我们就会成为哑巴。 这样可以吗？ 如果我们想要成为哑巴，我们想要成为哑巴，我们努力寻找所有的东西，我们努力做所有的事情。 努力去知道行蕴，用自我努力去知道行蕴生灭。 用自我努力去知道行蕴生灭，为了我们成为哑巴，让我们成为哑巴。 我们用自我努力去知道行蕴生灭，为了让我们成为哑巴，为了维护我们心的状态是哑巴，这样可以吗？ 如果我们这样做，我们昨晚就是，就是它保持不变的自然，就像它是哑巴的自然。 它是可以虚构的自然。 它是哑巴的自然和是哑巴的自然。 哑巴的自然只能是哑巴。 哑巴是什么？ 就是知道它肯定是哑巴。 就是心成为了哑巴。 就是没有事物显现的自然。 没有移动，没有震动。 不是空荡荡的感觉。 不是说它会是生灭的症状。 但是那个哑巴的自然，它，它是知道内心从心里发出的自然，它是唯一的哑巴。 而且如果是都知道的哑巴都一样，就是过去一样的就都是一样的。 那就等于像是所有哑巴都一样。 所有不能说话的都一样。 它是一样的。 但是能说话的人，他们会不一样。 他们会一直说不一样的话。 但是从哑巴那里来的哑巴只有一个。 就是知道是从哑巴的状态而来。 哪个人是哑巴，它就从哑巴那里知道，它也认识自己是哑巴。 因此如果知道会是相同的哑巴，特性相同，属性相同。 就是从哑巴那里知道。 然后知道什么？ 就是知道自己是哑巴。 但是其他人能说话，也不要盯着能说话的人。 我们是哑巴，不要一直盯着能说话的人，然后我们变成哑巴。 这样可以吗？ 这样就做错了。 即使我们这样教导，还是有很多人虚构让我们成为哑巴。 然后去看行蕴生灭。 看见食物生灭。 但是我们是哑巴。 我们是哑巴。 我们是哑巴。 我们的心是哑巴。 我们经过的心是哑巴。 我们的心是空荡荡的。 但是仔细观察， 我们说的心是空荡荡的，然后（行蕴）持续生灭，一直在持续生灭。 我们会看见那个哑巴的心，真的是哑巴吗？ 生灭个不停呢。 它是哑巴，但是我们，就说我们是，但是我们，当我们去成为哑巴的时候，我们成为哑巴，因为感觉是我们是。 它是虚构的自然。 即使我们成了，看起来我们是从空荡荡的状态来的觉性，然后（行蕴）生灭。 但是仔细观察，那个从空荡荡状态下去的，那个知者是个疯子，说个不停。 但是修行的时候，它不看，没有注意到那个自哑巴状态而来的知者。 我们不知道生灭的不同。 那个自哑巴状态而来的知者说个不停呢。 不是哑巴啊。 仔细观察，就会看见，真正的哑巴里面，有我们是一个假的哑巴，有一个人偷偷地藏在哑巴的自然里。 我们说是哑巴，是和假的哑巴合在一起，然后虚构欺骗别人说我们是哑巴。 但是我们却告诉所有人，我们，我们欺骗所有人，我们是哑巴。 我们对所有人，我们，我们不（知道）别人。 别人的症状我们，我们知道每个人的症状。 但是我们像是能一直说话。 一直在手机里说话。 心理一直往外跑，知道别人家的事情。 知道所有的事情。 简直就是爱管闲事。 但是却说我们一直对朋友好。 一直为他人好。 我们是，我们是哑巴吗？ 哑巴只是外表而已。 只是知道它是哑巴， 但是并不是知道，哑巴只会知道而已，它成为哑巴，因为它知道它是哑巴。 但是这个不是哑巴， 不是哑巴啊。 努力告诉我们是。 我们是，我们去成为哑巴。 我们是，我们是，我们是。 我们是，我们是空荡荡的，一直在空荡荡。 一会儿又来了。 又偷偷地进来了。 空荡荡了吗？ 还没有， 还没有，偷偷地进来了。 现在我是什么样？ 现在这个是什么？ 还没有看见自己。 不认识自己啊。 喜欢这样做，说多少遍也不听， 然后去改正自己，然后又待在哑巴的状态里。 但是你不是，你总是要问，总是想来问， 不会来问那个被指出在干什么的事情，而是来问。 但是想来问，想被认可为哑巴。 想被认可为是。 真是疯了。 因为没有看见自己，一直这样。 一天到晚手机不离手， 一直在说话，一直在创造。 一直管别人的事情。 别人的事情都知道。 自己的事情像个疯子。 像个疯子。 一件事都不知道。 你说知道所有的事情，却不知道一件事情。知道一件事情，就是不知道所有事情。 但是如果知道，知道所有事情，那是什么？ 知道心是哑巴。 认识真正哑巴的心。 不是假的。 不是假的。 就是告诉任何人，知道的真实是从心里知道它是天生的哑巴。 它不能说话。 它就是心。 哑巴的心就是，它不能思考虚构。 不能震动。 不能摇摆。 形象是没有的。 没有自我。 没有形状。 它就像是哑巴一样。 就是没有任何可以说话的象征。 它不能说话。 这就是它不能思考、虚构、震动、摇摆。 如果心不认识心，就无法找到心，找到法，到达心，到达涅槃。 执着于心，执着于天生的哑巴。 他说真正的更加沉默。 思考的，虚构的，震动的，摇摆的才是假的。 假的什么？ 因为那个可以思考，震动，摇摆的东西是行蕴生灭。 它是痛苦的。 它是无我。 它是非常痛苦。 称为是不真实的。 但是真正的，它是永生的。 它不生不灭。 不破裂。 不损坏。 因为它是没有事物显现的自然，只能有真实。 真实只有一个。 就是觉性。 真实只有一个。 假的数不胜数啊。 如果认识真实，就只有一个。 知道一件事情，就知道所有的事情。 知道所有别人家的事情，却不知道一件事情，不知道自己是哑巴的心。 一天到晚疯疯癫癫。 但是却虚构说自己是哑巴。 这些事情必须自己去观察。 不要问别人。 我们教了去观察。 就像是双胞胎。 疯狂的自然和哑巴的自然就像是双胞胎。 然后在一起。 就像是， 就像是他们在一起。 就像是是双胞胎一样。 靠在一起。 就像是暹罗双胞胎一样。 连在一起。 为什么说他们连在一起？ 然后他们很像。 无论哪个地方在哪里， 在那里，那个疯狂的就在一起。 是一对双胞胎。 很难分开，哪个是哥哥弟弟。 谁是哥哥弟弟，谁是疯子，疯子一直连在一起。 无论何时都要遇到疯子。 无论何时都是疯子。 但是现在我们每天都遇到疯子。 但是在遇到疯子之后就迷失了，说自己不是。 去告诉他。 去胡思乱想。 自己是，说心是哑巴了。 心是，是涅槃了。 仍然疯疯癫癫。 所以就只能看见假的，看不见真的。 它是贴在一起的。 所以那个疯子就是疯子，不能分开。 但是疯子不会消失。 想着自己是哑巴。 然后后面又来了。 现在我怎么样？ 我现在是在什么样的心里？ 努力地去问别人。 努力去后面。 开车来了那么远，就是想问，现在我是怎么样的心。 是开车来那么远的心。 那么用心地来了那么多。 还是疯疯癫癫，自己都不知道。 在问之前应该要知道，也许从离开家的时候就应该知道了，在出发前就应该知道了。 已经不用知道了。 不是来了之后才能说话。 来问， 要把那个疯疯癫癫的自然来问他， 让我们认可他是， 是。 想要在佛陀那里被认可。 区分出来有那么困难吗？ 只要稍微观察， 即使他们是长得很像的双胞胎， 也是可以区分出来的。 只能靠观察。 除了观察没有别的方法。 观察之后就会， 他们是很像的双胞胎。 然后怎么知道呢？ 他们是连在一起的。 疯狂会一直在一起。 不是说所有都死了。 全都消失。 不是这样。 他们是连在一起的。 但是想分开说 这是叫做哑巴的人， 这是叫做什么的人。 不是说一旦心疯狂了， 所有疯狂的东西就都死了，消失了，我们只有疯狂。 不是这样的。 是知道现在 这个是叫做哑巴的人， 这个人 很难。 这样的状态就使得要成为 是连在一起。 因为有生必有灭。 这里是疯狂的自然。 是有生必有灭的。 但是不生的， 就不会灭。 是哑巴的自然。 生灭就在不生不灭的自然里生灭。 因为生灭只是宇宙最初的一小部分尘埃。 因此，宇宙和生灭的自然是相互依存的。 因为生灭，某行蕴生灭。 疯狂的自然， 是疯狂在原本的宇宙里生灭，在不生不灭的心里。 但不是我们理解错了， 我们成为了疯癫的宇宙，然后疯狂的自然消失了。 它还没有消失。 它是疯狂的自然。 它仍然会持续地生灭虚构。 但是心是疯狂的， 但下一世它仍然是虚构疯狂。 它是相互依存的。 我们会说它是连在一起的双胞胎。 就是行蕴是疯狂的。 自然是疯狂的。 比如某某某。 是虚构的自然。 是某某的自然。 而心的自然， 真正的心，原本的心，纯净的心， 它是哑巴的自然。 就是它没有形象显现。 没有自我显现。 不生。 不灭。 不虚构。 它是原本的宇宙的自然。 为什么原本的宇宙都是一样的。 去某某只有一个。 就是唯一的佛。 不是，不是只有一个某某。 就是某某是都一样的。 疯子某某， 它是不能说话的。 不能思考。 不能震动。 不能摇摆。 去比较真正的哑巴的某， 是哑巴的。 真实的是 不是哑巴 真实的是 谎言 它是一种天然的共存。 仔细观察。 要为了认识而观察 什么是 什么 它不会迷惑到痛苦。 但是如果观察出来， 然后努力去执着 拿自我去和一起（接上文）拿自我去和那个（哑巴）一直在一起。 不会和那个（疯狂）的自然在一起。 这样对吗？ 他学习是为了学习，不是为了执着。 学习疯狂的自然和哑巴的自然， 但是不是说学习是为了执着。 而是学习去看到根本没有自我。 一点点都没有。 一个微尘都没有。 没有自我，没有属于我们的东西。 只有疯狂的自然， 就是这样的疯狂。 任何疯狂， 或者任何生起， 都必然会灭去。 生灭。 疯狂的自然生灭， 哑巴的自然生。 那个没有任何事物显现的， 不生。 不灭。 阿罗汉和须陀洹有什么区别？ 须陀洹， 知道疯狂的自然，任何生起的事物，必然会灭去。 任何恒常的自我， 属于我们的东西， 永恒不变的一点点都没有。 这是须陀洹。 在心里看见，在心里知道。 不是用想的，用虚构的。 在心里看见，在心里知道。 就像是眼睛看见东西。 这样在心里看见。 心里的像，是怎么样的， 就是怎么看见。 眼睛看见东西， 看见图画， 眼睛看见的是生灭。 那个什么都没有的，就像是心。 就是宇宙。 是空气。 是原本的宇宙。 然后， 画布就是生灭的东西。 画布的自然， 生灭。 就像是疯狂的自然。 然后它在佛堂里生灭。 佛堂是一个开阔的空间。 自然中的空，就像是纯净的心。 自然的本质是， 它就是生灭， 生灭于不生不灭的自然之中。 就是空气的自然。 空气是没有事物显现的。 画布在不生不灭的自然里生灭。 在宇宙之中。 当眼睛看见这样的时候， 眼睛看见画布生灭， 在没有事物生灭的自然之中。 眼睛看见画布生灭在自然之中。 他是这样看见的。 是用眼睛看见，不用刻意去看。 不用故意去看。 不用努力去看。 不用刻意、故意、努力地去看。 然后看见画布生灭吗？ 如果没有。 不用有意图去看，故意去看。 努力去看。 没有看见的意图。 用观察来代替刻意、故意、努力。 可以看见， 或者知道画布生灭，也不用有刻意、故意、努力地去知道，去看见。 它就是自然地知道看见。 看见生灭于不生不灭的自然之中。 画布自己生灭于它自己的不生不灭的自然之中。 看见它自己。 看见自然如是。 在眼睛看见这样的时刻， 就是智慧。 心来自， 从心里看见行蕴在心里生。 就像画布生起又灭去。 所有的症状， 自己生灭， 自己灭去。 在心里面，那个空荡荡的什么都没有的。 生灭于空荡荡的空气里。 然后心从心里知道， 心里的行蕴， 它也是生灭于心那个空荡荡的什么都没有的自然之中。 同时这样看见。 就像是阿难尊者看见光。 称为某看见某。 生灭就像眼睛看见东西。 那一刻， 阿难尊者， 有一位声闻弟子， 就知道了涅槃。 当时他要去佛陀的房间下面， 要去拜见佛陀。 下雨了。 就在下面等着。 下雨了，然后雨水从上面流下来， 碰到地面。 产生水泡， 生灭， 生灭， 生灭。 然后他看见水泡自己生，自己灭。 自己生，自己灭。 在水面上。 没有任何人让它生。 没有任何人让它灭。 它是自然的如是。 当因缘让水泡存在的时候， 水泡就存在。 但是当因缘消失， 水泡生起然后自己灭去，是自然的。 能够知道内心， 在心里看见，生灭， 就生灭于不生不灭的自然。 回到出生，从没有事物中产生。 消失在没有事物中。 然后他发现了心中那个什么都没有的东西。 因为心里是什么都没有了。 他就会知道没有执着行蕴的人， 也没有执着那个什么都没有的心的执着者。 它是自然的。 没有自我。 行蕴也没有任何事物是恒常的， 是我们的。 那个没有事物， 称为没有事物， 它也没有众生， 自我， 我们， 他们。 没有我们。 没有自我，没有属于我们的东西在行蕴里， 和非行蕴里， 或者在那个没有事物显现的自然里。 只能知道，知道什么？ 知道这个真相。 称为佛。 这就是涅槃。 不是我们去执着行蕴生灭为涅槃。 不是执着那个行蕴生灭的空为涅槃。 而是知道有行蕴生灭， 在不生不灭的自然里。 但是真实的是， 在行蕴里没有我们， 没有属于我们的东西。 还有在那个没有事物生灭的自然里， 是非行蕴， 也没有我们， 没有， 没有什么是属于我们的东西。 只有自然如是，任何事物生起， 必然会灭去。 这样在心里知道， 在心里真实地看见。 不只是想想， 或者虚构。 证得须陀洹。 就像是阿若憍陈如听佛陀说完法。 然后从内心发出来， 不是用嘴巴说出来。 从心里说出来： “凡有生法， 皆是灭法。” （凡是任何有生起的事物，都必然会灭去。） 佛陀看见， 有一个智慧想要知道， 想要知道这是不是在心里这样看见了， 然后就不再回头了。 不再回头， 不再来回。 在心里知道，不再回头了。 任何生起， 都必然会灭去。 生灭。 憍陈如证悟了， 证悟了。 佛陀要给他改名了， 叫“憍陈如” “阿若憍陈如”， 意思是证悟者。 知道什么？ 就知道自然， 任何事物生起， 必然会灭去。 任何事物生起， 必然会灭去。 不管是我们的身体， 众生， 自我， 我们， 他们。 不管是感受、想法、情绪。 不管是看到的东西。 任何事物生起， 必然会灭去。 到达空气。 觉性到达这里， 执着那个作为知者的心，要寻找莲花。 那个原本的心， 不是， 不是， 不是那个。 不是心。 原本真正的心， 自然不生， 不灭， 没有事物显现， 是非行蕴。 不是， 不是行蕴。 和执着行蕴， 和那个不生不灭的心。 然后， 当执着生灭的自然， 和不生不灭的自然， 就知道了。 你们所有的人， 就知道了。 就会知道， 自然任何事物生起， 必然会灭去。 自然任何事物生起， 必然会灭去。 还有生灭的自然， 任何生起的事物， 在心里生灭。 在那个不生不灭的心里。 然后在生灭的自然里， 没有我们， 没有属于我们的东西。 还有心的自然， 就是非行蕴，不生不灭的。 没有我们， 没有， 没有众生， 自我， 我们， 他们。 他们就都， 喜欢佛法。 可爱的。 所有， 不管是行蕴， 还是非行蕴。 没有迷失执着的人。 没有迷失执着的人。 只是知道， 只是知道任何迷失执着， 行蕴生灭， 生灭于不生不灭的自然里，一直这样。 只是知道。 不执着任何世间的事物。 他就知道了涅槃。 阿罗汉和须陀洹的区别就在这里。 必须要认识疯狂的自然和哑巴的自然。 不是虚构。 我是哑巴了吗？ 我是哑巴了吗？ 现在我是哑巴了吗？ 是虚构。 心已经成为了。 找到心，找到法，到达心，到达涅槃。 执着于心， 没有执着于心的人了。 它就知道了。 今天已经结束了。 已经结束了。 不是我们是心。 问我们是心。 我们是执着的心。 你们和知道什么在一起？ 知道结束了， 不是知道我们是什么。 知道我们是什么， 就会执着了。 如果我们是， 如果我们是什么， 就不能。 我们是食物了。 我们涅槃了。 我们是心了。 如果我们是什么， 就会。 如果我们是什么。 但是如果认识心， 就知道在自然里没有我们是什么。 没有我们， 没有自我， 没有属于我们的东西。 只有自然。 所有的都是无我。 没有事物是我们， 是自我， 是属于我们的东西。 都是无我。 所有的都是佛法。 所有的都是法。 所有的都不应该迷失。 就是行蕴， 和非行蕴。 （女士）明白了。 如果有个人去成为疯子， 它就， 它就是疯子。 如果我们想要成为哑巴，它就... 很多人修行想要成为， 想要成为，却不能成为。 就虚构说已经是哑巴了。 成为哑巴，成为哑巴。 因为有接受的人， 有接受那种行为的人。 比如想要成为哑巴， 就有想要去成为哑巴的人。 一直有幕后操纵， 会一直有幕后操纵。 就是这样， 不会结束。 执着就不会停止， 会一直累。 累。 我照照镜子。 顶礼某人。 请允许我汇报功课。 回去之后，和佛陀谈过话。 他告诉我，没有自我， 身体不恒常。 要如实地认识。 这样之后，继续观察身体。 用分开来观察， 像比丘尼早课做的，32个身体部分。 反复去做。 有时候觉性会自己走。 我所理解的是，还有“我”（我执）时不时地冒出来。 如果偶尔想去得到什么东西的时候，它就执着了。 是完全执着吗？ 还是执着。 知道自己还在执着。 什么的自然？ 是行蕴。 行蕴。 疯狂的自然。 是疯子。 就疯吧。 但是心它， 不是我们努力让自己不执着。 让自己不执着。 我们执着， 我们执着， 我们还在执着。 然后努力让自己不执着。 我们执着， 我们执着， 我们是什么的自然？ 是行蕴。 是疯子。 去让自己不执着， 让心不执着， 是什么的自然？ 是我们想要， 不成为执着的心， 是什么？ 是... 说明我们整天都在这样。 最近感觉像是一个星期都在发疯。 因为努力不去执着自己是， 然后被身边的人，被妈妈说压力大。 对吗？ 妈妈压力大， 然后来知道妈妈。 在来见某人之前的3-4天， 我才知道自己疯了一个星期。 努力不执着。 努力让自己不执着。 缓解压力。 压力。 其实就是只要知道对吗？ 这些是由于... 不管是野心， 还是挣扎着想要放下身体， 放下身体。 所有的， 都没有了。 没有生起。 可以有症状显现。 可以。 是什么？ 去对它做什么？ 如果我们去对它做什么， 会怎么样？ 这些， 赶紧做功课。 调整。 调整。 化好妆了。 不会逃脱的。 怎么说也不会逃脱。 糊涂。 今天还一整天都糊涂。 做了什么，好像情绪刚意识到自己疯了一个星期。 因为努力想要放下身体。 现在是， 还是疯狂，还是混乱。 就让爸爸和哥哥提醒我。 自己没有觉性。 就让爸爸和哥哥帮忙提醒。 现在没有觉性。 失去觉性。 失去觉性。 然后呢？ 说完就结束。 然后就结束。 然后又会有新的生起。 对吗？某人？ 可以。 有情绪残留。 明天考试很多。 入夏安居之后，考试不断。 所以可能会累积压力。 昨天晚上考完试。 压力大吗？ 妈妈。 承认我们会接受。 谢谢您。 升起了觉性， 升起了没有意识到的觉性。 身边的人就会提醒。 然后愚痴就会来。 非常感谢。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ ----- ช่วยน้องตาตอบเลยเหนื่อยนะเนี่ยมาช่วยหน่อยจะได้หายเื่อย。 เหนยังเหลือื่อแข็งแรง。 พี่นี่。 พี่ลิงว่าลิงจะถามหน่อย。 ว่าไง。 เมื่อกี้ก็ฟังหลวงตาสอน。 ก็เข้าใจแต่ว่าก็ยังเห็นว่ามันก็มั่วๆอยู่ว่า。 เอาเราไปรู้หรือรู้เราอะไรอ่ะ。 เมื่อกี้ที่ฟังหลวงตาบอกว่า。 อะไรนะ。 เราไปรู้อ่ะ。 พี่คนนั้นก็บอกว่า。 พอเราไปหลง。 แล้วก็รู้ไหมล่ะว่าหลงอะไรเนี่ยก็เข้าใจแต่พ่อมาดูตัวเองก็。 มีความเป็นตัว。 ขึ้นมาอย่าทำให้เออถ้ารู้ว่า。 การที่。 ดูคนอื่นเนี่ยจะดูตัวเองเนี่ยมันไม่เหมือนกันนะคะ。 มันก็หลงไปเป็นว่า。 เราอยากจะรู้。 ก็เลยกลายเป็นว่า。 เอาเราไปรู้อย่างนี้。 วิธีบอกบอกปยังไงวามันจะแยกได้ไงวะเราหลงเราไปคิดเอาตัวเราลงไปคิดเอาตัวเราลงไปเป็นผู้รู้โดยที่ไม่รู้ตัวกับที่รู้ตัวขึ้นมาว่าเรากำลังลงคิดเรากำลังคิดเรากำลังไปเป็นผู้รู้เอาตัวเราก็ไปแล้วจะบอก。 อยู่。 บอกว่ายังไงดีในใจนะครับอย่าตอบเองนะครับ。 มาจากธาตุรูป。 นะ。 อยู่แล้ว。 ก็คือถ้ามันคิดว่าทำอยู่ทำอยู่ทำแบบนี้ทำแบบนี้ทำแบบนี้ทำแบบนี้อยู่แต่ว่ารู้。 ก็คือใจมันจะคิดว่ารู้รู้ๆทำอย่างนี้อยู่แล้วทำอย่างนี้อยู่นั้น。 ปำอยู่เนี่ยหนูตอบมองหน้าค้นถามด้วย。 อะไรถามถามพี่ติดต่อ。 เมกีน้องคลินิกบอกว่าอะไรนะคะอีกรอบ。 ใจมันคิดออกว่าทำอะไรอยู่แบบนั้นแหละ。 มันเป็นยังไงก็เป็นอย่างนั้น。 มันจะมว่าทำอยู่ทำอีกทำทำอยู่มันมโนว่าขณะนี้มันกำลังเป็นหนูเราหรือทำอะไรอยู่ก็รู้ไปวามันเป็นอย่างนั้น。 น้องที่นี่ก็ให้ป้าเลิงรู้ไปอย่างนั้นเลยใช่ไหมคะ。 อย่างนี้อย่างนี้ป้าลิงเห็นในปัจจุบันว่ามันแสดงว่ามันมีความอยากขึ้นมาแล้วล่ะอะไรยว่าอยากจะพ้นทุกข์หรืออะไรอ่ะค่ะคร，ั。 บแค่เห็น。 หาก็รู้หมายถึงว่าก็รู้รู้ไปในปัจจุบันขณะไปเรื่อยๆ。 สวัดีครับ。 รับรู้ในปัจจุบันขณะไปเรื่อครับ。 หนูจะถามอะไรแล้วค่ะ。 แต่คนที่ลงค์แอบอยู่。 แบบอยู่ไม่เห็นไม่รู้ตัวป้าจะจบผ่านได้ยังไงถ้ารู้ไปเรื่อยๆเนี่ยมีตัวแอบถามต่ออยู่ในใจแล้วแต่ไม่ถามออกมา。 เป็นคำถามที่สุดสำคัญเลยกลับไปถามแล้วก็เก็บเอาไว้。 ไปเรื่อยๆอย่างนี้ก็ได้แต่รู้ได้แต่รู้ไปเรื่อยๆอย่างนี้ปัจจุบันที่ผ่านตอนไหนอ่ะป้าอยากนพพานรู้อย่าง，น，ี，้，ว，่，า，จ，ะพาน，ตอนไหนทำไ，ง，ไ。 ปเ，รื่อยๆ。 ผู้หญิงปิดอิฐานอยู่หรอคะ。 หน้าใช่。 ที่ผ่านมาก็คือจบในปัจจุบันจบที่ใจในปัจจุบัน。 ไม่มีว่าจะทำไปอย่างนี้แล้วเราจะไปนิพานในอนาคตเมื่อไหร่。 ที่ผ่านมาปัจจุบันขณะไม่มีผู้ไป。 ไม่มีผู้ไปนพพานในอนาคต。 ไม่มีผู้มาไม่มีผู้ที่หวยหาไปในอดีต。 ไม่มีผู้ที่เพ้อฝันไปในคตความปรารถนาไปในอนาคต。 ไม่จบปากกับอดีตที่ผ่านมา。 ในปัจจุบันก็ไม่กังวลไม่ยึดมั่นถือมั่น。 เมื่อคืนที่พานเจนะ。 ไม่ใช่ว่าถ้าเรารู้ไปเรื่อยๆอย่างนี้แล้วเราเราจะรีผ่านตอนไหนเรารู้ไปเรื่อยๆเรารู้ไปเรื่อยๆเรารู้ไปเรื่อยๆยังไม่เอาตัวเราไปรู้แล้วเรารู้ไปเรื่อยๆแล้วเราจะคาดหมายคาดหวังว่าเดี๋ยวเราจะได้ผ่านตอนไหนเราจะได้ผ่านตอนไหนมันกลายเป็นวามันไม่อยู่กับปัจจุบัน。 ได้มันเป็นอนาคต。 อนาคตเรารู้ไปเรื่อยๆเรารู้ไม่ได้แล้วเราจะไปผ่านในอนาคตอย่างนี้มันคิดไว้ในปัจจุบันเลยเดี๋ยวนี้เลย。 คิดดว่ามีตัวเราจะยึผ่านในอนาคตและยึพันธปักตรงไว้ด้วย。 กลายเป็นว่าปตรงที่ผ่านมาอนาคต。 แล้วก็มีตัวเราจากผ่านในอนาคตอันนี้มันอันนี้มัน。 กลายเป็นยึดหมดเลยยึดนพพานด้วยและยึดตัวเราด้วย。 ที่ผ่านมาคือในปัจจุบันนี่แหละนะปัจจุบันเกิดหนักคือธรรมชาติที่ธรรมชาติเกิดดับเกิดดับอยู่ในธรรมชาติไม่เกิดดับผู้。 ยึดไม่มี。 โอแม่ก็แค่่นี้้แหละ。 สิใดเกิดสิ่งนั้นดับสิได้เกิดสินั้นดับสิ่งใดไม่เกิดสิ่งนั้นไม่ดับ。 และสิ่งเกิดดับได้เป็นแค่เศษเสี้ยวธรีของจักรวาลเดิมที่ไม่เกิดไม่ดับของใจใจคือจักรวาลเดิมที่ไม่เกิดไม่ดับ。 ธรรมชาติทุกปัญหามีแค่่นี้้แหละในใจเราและธรรมชาติภายนอกสังขารทั้งหมดเนี่ย。 เป็นสัสิ่งใดที่หนึ่งที่เกิดขึ้นมาธรรมดาสิ่งนั้นยมดับไปเป็นธรรมดา。 ระดับทั้งหมดในยอมเกิดดับอยู่เป็นแค่เศเที่ยวธของจักรวาลเดิมใจเราเป็นหนึ่งเดียวกับจักรวาล。 เป็นธรรมชาติเดียวกันก็เรียกว่าใจคือก็คือจักรวาลเดิมฉะนั้นน่ะความคิดว่าผมแต่งเป็นเราเป็นตัวเรายังไงก็ตามเป็นแค่เสื้อทุรีผงทุรีในจักรวาลเดิมของใจใจไม่ใช่ไปใจอยู่ในตัวเราแต่เป็นชาติจักรวาลเดิมเดียวกันต้องไปแบ่งแยกภายในภา。 ยนอก。 กูจะึถือไม่มีใจก็เป็นธรรมชาติไม่มีอะไรเรื่อยไปเมื่อใจก็ไม่มีอะไรไม่มีตัวตนจะไม่มีตัวตนเป็นสิ่งใดเป็น，ท，ุ，ก，ข，์อีก，ต，่，อ，ไ，ป，ภาษาสมมุติเ，ร，ี。 ยก，ว่าพาน。 หัวใจเป็นจักรวาลเดิมแล้วธรรมชาติไม่มีตัวตนใจมันยึดอะไรไม่ได้ต้องหารก็คงเกิดดับไปยังไม่ตายไม่ได้หรอกเพราะไม่มีตัวตนไปยึดจะยึดใจรักษาใจก็ไม่ได้มันไม่จะเอาใจไปยึดอะไรก็ไม่ได้เพราะไม่มีตัวตนไม่มีรูปลักษณ์ไม่มีสัญลักษณ์มันสามารถอะไรได้จะยึดตัวเองก็ไม。 ่ได้มันจะทำไปวางก็ไม่ได้มันเป็นธรรมชาติที่เป็นเช่นนั้นเองเป็นจักรวาลเดิมเช่นนั้นเองเป็นที่พาน。 อย่างนั้นเองเป็นของเขาเองเป็นธรรมชาติที่เป็นอย่างนั้นเองเป็นเขาเองเป็นสัตา。 เป็นธรรมชาติที่เป็นเช่นนั้นเองตาเราเป็นธรรมชาติที่เป็นอย่างนั้นเองไม่ใช่เราต้องไปทำให้เป็นไม่ใช่เราจะไปเป็นที่พพานเราจะเป็นอทิพพานแต่ธรรมชาติคนที่พานเป็นธรรมชาติดีไม่เคยไม่ดับ。 เกิดไม่ดับได้ชาติที่รู้แจ้ง。 รู้แจ้งอะไรก็รู้ว่ามันเนี่ยรู้จักมันเองวามันเป็นไม่เกิดไม่ดับไม่ปรากฏอะไรธรรมชาติที่ปรากฏได้เป็นธรรมชาติที่เกิดดับแล้วเป็นทุกข์หมดเนี่ยเป็นจังทุกครั้งหน้าตาเป็นทุกข์แต่มีธรรมชาติหนึ่งเดียวแล้วก็ธรรโูเป็นธรรมชาติที่ไม่เกิดไม。 ่ดับ。 เป็นธรรมชาติเดียวกันชาติรู้เนี่ยเป็นธรรมชาติเดียวกันทั้งหมดในพุทธเจ้าบาเจพระเจ้าสาวกในในประชาชนและศาชาติทั้งหลายก็มีธาตุรู้อยู่เพราะว่าถ้าุรู้เนี่ยมาผสมอยู่กับธาตุดินน้ำลงไปแต่เราไม่รู้จักท่า。 นรู้。 ธรู้ผสมกับธาสดินธาตุน้ำธลมธตุไฟธาตุอากาศร่วมเป็นหธาตุพระลอยู่ในพุทธเจ้าปัจเจพระเจ้าพสาวกมาอยู่ในเรานี้ด้วยและอยู่ในศาสฉย์ทั้งหลายอยู่ในประชาชนทั้งหมด。 แต่เราไม่รู้จักพดรูปมันก็เลยเป็นลงแต่ความปรแต่งเกิดดับแต่ถ้ารูปเป็นธรรมชาติที่บรรลุออกมาจากเหมือนคนเป็นใบ้แล้วก็รู้คนที่พูดได้ที่อยู่ในศาลาเนี่ยคนที่พูดได้อยู่ในศาลาทั้งหมดเนี่ยเหมือนกับเป็นอาการของจิตหรืออาการของใจที่เกิดดับตลอดเวลาแต่ผู้รู้ที่。 รู้มาจากความเป็นป้ายคนเป็นป้ายมีหนึ่งเดียวหนึ่งคนที่อยู่ในสลานี้จึงเรียกว่าจิตหนึ่ง。 ดังนั้นน่ะสมมุติว่า。 ที่ไหนอ่ะที่ลูกมาจากคนเป็นียนบ้าย。 ไม่ว่าอยู่ประเทศไหนอยู่ในจักรวาลไหน。 ลวกมาจากเปรียบเหมือนว่ารู้จักใจที่เป็นป้ายคือใจที่เป็นเปรียบเหมือนลวกมาจากคนที่เป็นได้คนที่เป็นป้ายโดยกำเนิดเนี่ยลูกออกมาจากคนอื่นโดยกำเนิดเนี่ยมันคือความรู้อันเดียวกันคือรู้ว่าไอ้คนไอ้ผู้รู้เนี่ยมันเป็นป้ายแต่ธรรมชาติที่ถูกรู้มันธรรมชาติของไอสั。 งหารเนี่ยมันเกิดดับมันคือมันพูดได้ในใจเนี่ยมันเป็นสังขารที่พูดได้ตลอดเวลาแต่ไอ้ที่รู้เนี่ยมันพูดไม่ได้มันคิดแต่ไม่ได้มันเป็นมันรู้วามันเป็นใบ้แล้วมันก็รู้ว่าสังขารเขาจะพูดได้。 แต่。 คนที่เป็นป้ายเนี่ยมันก็รู้อยู่จากเองวามันเป็นบ้ายรู้ออกมาจากคนเป็นป้ายโดยรู้คนอื่นว่าพูดได้แต่ไม่ใช่เอาคนเป็นบ้ายไปรู้สังขารไปคอยดูสังขา。 รเกิดดับ。 ถ้าเอาคนเป็นบ้านไปค่อยดูสังฐานเกิดดับปฏิบัติผิดนี้。 มันกลายเป็นว่า。 ไอ้คนเป็นบ้านมันมันเป็นสังขารเกิดดับไปไอ้คนที่พูดได้คนจ้องดูเขาไว้คนที่พูดได้ก็ไปจ้องดูเขาไว้คนที่พูดได้ก็ไปต้องดูไว้ถือว่าถ้าเราจ้องดูทุกคนที่พูดได้เดี๋ยวเราจะเป็นได้。 เราอยากจะเป็นใบ้คือเป็นใจหรือจิที่เป็นบ้ายคือคิดตอนปรแต่งก็เพื่อไม่ได้ไหวตัวไม่ได้เปรียบเหมือนคนที่เป็นบ้ายที่พูดไม่ได้โดยกำเนิดจิตแพ้จิตเดิมแท้เป็นบ้ายโดยกำเนิด。 เปรียบเป็นได้โดยกำเนิดก็คิดปรุงแต่งไม่ได้พูดไม่ได้ไว้จริงไม่ได้。 แต่เมื่อเราอยากเป็นใบ้ายเราอยากเป็นได้。 แต่ความเป็นเราเราเราเราอยากเป็นได้มันเป็นอะไรมันเป็นธรรมชาติที่ปรุงแต่งธรรมชาติที่พูดได้ถ้าเราปฏิบัติแบบนี้มันก็เหมือนกับว่าเราปฏิบัติกลับด้านเราเอาคนที่พูดได้ในศาลานี้。 จะละลายตัวเองอ่ะให้กลายเป็นคนใบ้。 แต่คนไม่อ่ะมันเป็นได้โดยกำเนิดมันก็หรือว่าวามันเป็นได้แล้วมันก็รู้คนอื่นพูดได้มันก็กับคนอื่นที่พูดได้แล้วมันก็ไม่ต，้，อ，งอยากให้มันเ，อ。 งเป็นไม่。 ให้ดีนะไอ้คนเป็นใจที่เป็นป้ายเนี่ยมันเหมือนกับคนที่เป็นบ้านอยู่ในตลาดนี้อาการของจิตอาการใจที่มันคิดแต่งกับเพื่อไหว้ตัวตลอดเวลาเหมือนกับคนที่พูดได้ในตลานี้。 เราอยากเป็นบ้านเราอยากเป็นเราหาคนทางวิธีทำทุกอย่าง。 แล้วเราก็จะเป็นป้ายมาว่าเราจะเป็นป้าย。 ธรรมชาติเป็นจริงนะมันทำได้ไหมอย่างนั้นน่ะถ้าเราอยากเป็นบ้ายเราอยากเป็นบ้ายเราพยายามหากับทุกอย่างเราพย，า，ย，ามทำทุ，ก，อ，ย，่，า，ง，พ，ยายามไปรู，้，ส。 ัง，ขารไว้。 เอาตัวเราพยายามไปรู้สังขารเกิดดับไว้เอาตัวเราพยายามไปสังขารเกิดดับไว้เพื่อเราเป็นป้ายให้เราเป็นป้ายการที่เราเอาตัวเราพยายามไปรู้สังขารเกิดดับไว้เพื่อเราเป็นใบเพื่อรักษาสถานะความเป็นจัยของเราให้เป็น。 ป้าย。 มันจะเป็นไปได้ว่าอย่างนี้ถ้าเราทำอย่างนี้เมื่อคืนเราเนี่ยคือธรรมชาติที่มันคงใต้ที่ระเปรียบหมือวามันเป็นธรรมชาติที่เป็นบ้าคือธรรมชาติที่ปรแต่งได้คือธรรมชาติที่เป็นบ้ากับธรรมชาติที่เป。 ็。 นบ้า。 ธรรมชาติที่เป็นได้มันได้แต่เป็นได้คือเป็นได้คืออะไรก็รู้จักวามันแนเป็นบคือใจได้เป็นบ้ายคือเป็นธรรมชาติที่ไม่ปรากฏอะไรไม่มีการเคลื่อนไหวไม่มีการกระเพื่อมไม่ใช่เป็นความรู้สึกว่าๆความรู้สึกวามันจะเป็นอาการเกิ。 ดดับ。 แต่ธรรมชาติที่เป็นบ้าน้ายเนี่ยมันมันเป็นธรรมชาติที่รู้แก่ใจออกมาจากใจวามันเป็นใบ้ายหนึ่งเดียวเท่านั้นเองกทมและถ้ารู้ที่เป็นใบ้ายเหมือนกันหมดคือที่ผ่านมาเหมือนกันหมดเนี่ยมันก็คือเท่ากับเหมือนคนเป็นใบ้ายเหมือนกันหมดคนไม่พูดไม่ได้เหมือนกั。 นหมด。 มันเหมือนกัน。 แต่คนที่พูดได้เนี่ยมันจะต่างกันก็พูดต่างกันตลอดเวลา。 แต่คนเป็นป้ายที่รู้ออกมาจากคนเป็นบ้านมันมีหนึ่งเดียวเองกทมคือคนที่รู้มาจากจะเป็นได้คนไหนเป็นได้มันก็รู้ออกมาจากคนเป็นได้แล้วมันก็รู้จักเดียวมันเป็นได้มันจึงถ้ารู้จะเป็นได้เดียวกันเหมือนกันเป็นลักษณะเดียวกัน。 คุณสมบัติแบบเดียวกันคือรู้ออกมาจากความเป็นป้าย。 แล้วรู้อะไรก็รู้ว่าตัวเองเป็นได้แต่คนอื่นพูดได้ก็ไม่ไปต้องเราคนพูดได้ด้วยเราเป็นได้ไม่ค่อยจ้องดูคนที่พูดได้แล้วเร，า。 เป็นบ้าย。 มันเป็นไหมแบบนี้อย่างนี้มันทำผิดธรรมชาติ。 แม้แต่เราสอนแบบนี้ยังก็มีหลายคนมโนว่าให้เราเป็นป้ายไว้แล้วไปดูสังขารเกิดดับ。 เห็นอาหารเกิดดับแต่เราเป็นไม่เราเป็นได้เราเป็นไม่ใจของเราเป็นไม่ใจของเราที่ผ่านใจของเราว่างเปล่าแต่สถานเกิดดับบแต่เราเป็นได้เราเป็นใจที่ว่างเปล่าเราใจที่ว่างเปล่าแต่สังเกตเห็นดี。 ๆว่า。 ใจที่ว่าเปล่าเนี่ยที่เราบอกว่าเราเป็นใจที่ว่าเปล่าแล้วเกิดดับตลอดเวลาตลอดเวลา。 ที่เราจะเห็นว่าไอ้ใจที่เป็นป้ายเป็นป้ายจริงหรือเปล่า。 เกิดดับดับไม่หยุดนะ。 มันเป็นบ้าแต่เราอ่ะก็ว่าเราเป็นว่า。 แต่เราเนี่ยเมื่อเราไปเป็นไปเมื่อไหร่เนี่ยเราจะเป็นบ้าเพราะว่าความรู้สึกเป็นเราเป็นมันเป็นธรรมชาติที่ผมแตก。 ต่อให้เราได้เป็นมดูว่าเราเป็นความรู้ที่ว่างเปล่าลงไปจากความว่าเปล่าแล้วสาเกิดดับแต่สังเกตดีๆนะนะไอ้ผู้ที่ลงไปจากความว่างเปล่าเนี่ยไอ้ผู้รู้เนี่ยเป็นผ้าอยู่พูดไม่หยุด。 แต่เวลาก็ปฏิบัติมันไม่ดูที่วาไม่สังเกตเห็นวาไอ้ผู้รู้ที่ว่าเป็นออกมาจากความเป็นป้ายเราไม่รู้ต่างการเกิดดับไอ้ผู้รู้ที่ออกมาจะเป็นได้พูดไม่หยุดนะไม่ใช่เป็นบ้ายหรอก。 เกตดีๆก็เห็นว่าไอ้ความเป็นป้ายแท้จริงอ่ะมีเราอ่ะที่เป็นป้ายเทียมเป็นคนนอยู่ไปแอบฝังตัวอยู่ในในธรรมชาติที่เป็นบ้านเราว่าเป็นป้ายเอาเป็นรวมกับว่าเป็นป้ายปลอมไว้แล้วก็เป็นมโดนหลอกคนว่าเราเป。 ็นใบ。 แต่เราก็ไปบอกคนทั้งหลายเหมือนกับเราเราหลอกว่าคนทั้งหลายล่ะเราเป็นบเราไปทั้งหลายเรานะเราไม่เราไม่คนอื่นอาการการเราเรารู้เลยทุกคนอาการเกิดแต่เราเราเหมือนกับเราพูดได้ตลอดเวลาตัวเองคบอกตัวเองพูดอยู่ตลอดเวลาพูดในโทรศัพท์มือถือทั้。 งวัน。 จิออกนอกรู้เรื่องเขาเข้าชาวบ้านรู้เรื่องไปหมด。 เรียกว่าเสือกไปหมดเลย。 หมดแต่บอกว่าเราแต่เราเป็นเพื่อนตลอดเวลาชาวบ้านตลอดเวลาเราเป็นเราเราเป็น。 หรือเปล่าหรอ。 เป็นบ้านมันก็ไอ้ที่พูดได้เปลือกเลยได้มันเป็นบ้าแต่ไม่ได้จะรู้ว่าเนี่ยบ้า。 แต่ไอ้ไอ้บ้ายเนี่ยมันได้แต่รู้เฉยๆมันอ่ะเป็นบ้ายวามันเป็นบ้ายแต่นี่เป็นบ้าไม่ใช่ไม่ใช่บ้ายหรอก。 พยายามบอกเราเป็นเราเป็นก็ได้เราไปเป็นบ้านเราเป็นเราเป็นเราเป็นเราเป็นเราเป็นเราว่างเปล่าตลอดเวลาเปล่าเดี๋ยวก็มาแล้ว。 แอบเข้ามาหลังใหม่ว่าเปล่ายังยังยังยังเข้ามาแอบมาหลังใหม่ยังตอนนี้ผมเป็นยัง。 อันนี้เป็นอะไรอยู่ยังไม่เห็นตัวเองไม่รู้ตัวเองเลยชอบทำแบบนี้ว่าเท่าไหร่ก็ไม่ชื่อแล้วไปแก้ไขตัวเอง。 แล้วก็มาโดนอยู่ในมาเป็นบ้านอยู่นั่นแหละแต่เธอไม่ได้เธอจะต้องมาถามว่า。 อยากมาถามจะไม่มาถามที่โดนดูแล้วเป็นมาถามแต่อยากมาถามอยากให้รับรองว่าเป็นใบ้。 อยากให้เป็นมันเป็นอะไรมันเป็นบ้าเมื่อไม่เห็นตัวเองอ่ะตัวเองตลอดเวลาเลยอ่ะโทรศัพท์มือถือทั้งวันคุยทั้งวัน。 สร้างทั้งวันสอดเสือกเรื่องชาวบ้านทั้งวันเรื่องชาวบ้านรู้หมดเรื่องของตัวเองเป็นบ้าเป็นบ้านไม่รู้ไม่รู้เรื่องเดียวที่ท่านบอกว่ารู้ทั้งหมดเนี่ยไม่รู้หนึ่งรู้หนึ่งเนี่ยไม่รู้ทั้งหมดคือรู้ทั้งหมดไม่รู้หนึ่งแต่ถ้ารู้รู้ทั้。 งหมด。 ก็คืออะไรรู้ใจเป็นบ้านรู้จักใจที่เป็นบ้านที่แท้จริงไม่ใช่ปลอมไม่ใช่ปลอมคือบอกใครเลยแล้วแล้วปลอม。 จริงมันแก่ใจว่าเป็นบ้านโดยกำเนิดมันพูดไม่ได้หรอกมันคือใจจิใจที่เป็นบ้านแล้วมันคือมันคิดถึงตอนแตไม่ได้ก็เพื่อไม่ได้ไว้ตัวไม่ได้รูปรักษณ์มันไม่มีไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างมันจะเหมือนกับคนที่เป็นได้คือไม่มีสัญลักษณ์อะไรที่พูดมันพูดไม่ได้นี่คือมันคิดไม่。 ได้ผมแต่งกับเพื่อนไหว้ตัวไม่ได้。 ถ้าใจไม่รู้จักใจซะแล้วเนี่ยพบใจพบทำถึงใจถึงไม่ผ่านานพบใจแล้วก็พบใจที่เป็นบ้ายโดยกำเนิด。 ที่ท่านกล่าวว่าของจริงยิ่งเป็นใบ้ายของคิดของผมแต่งของกระเพ่มของไหวจริงของพูดได้ของไม่จริง。 ไม่จริงอะไรเพราะว่าไอ้ของที่คิดได้ก็เพได้ไว้จริงได้อันนี้มันเป็นสังขารเกิดดับมันเป็นทุกข์มันแพหน้าตามันเป็นทุกข์มากมันจะเรียกว่าเ，ข。 าไม่จริง。 แต่ของจริงอ่ะมันเป็นอมตะมันไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทำลายเพราะเป็นธรรมชาติที่ไม่ปรากฏอะไรเลยได้แต่ขอ，ง，จ，ร，ิ，ง，ข，อ，ง，จ，ริ，ง，ม，ี，หนึ่งเดีย，ว，ค。 ือคนทำโม。 โกธโบของจริงมีหนึ่งเดียว。 ของปลอมมากมายก่ายกองนะเนี่ยถ้ารู้จักของจริงอ่ะมีหนึ่งเดียวรู้หนึ่งที่รู้ทั้งหมดรู้ทั้งหมดรู้เรื่องชาวบ้านทั้งหมดเลยแต่ไม่รู้หนึ่งไม่รู้ใจตนเองที่เป็นได้。 เป็นบ้าทั้งวันแต่มนว่าตัวเองเป็นป้าย。 เรื่องเหล่านี้มันต้องสังเกตเอา。 จะไปถามใคร。 เราสอนแล้วสังเกต。 เหมือนคู่แฝด。 ธรรมชาติของความเป็นบ้ากับธรรมชาติเป็นบ้ายเหมือนกับเป็นแฝดเหมือน。 แล้วอยู่ด้วยกันมันเหมือนกับว่าเปรียบเหมือนเปรียบเหมือนมันอยู่ด้วยกันติดกันมันเป็นแฝเหมือนกันเลยนะ，ต，ิ，ด，ก，ั，น，เ，ห，ม，ือ，น，ก，ินจันสยาม，จ，ั。 นท，ติดกัน。 ทำไมว่าเรียกว่าเป็นติดกันแล้วมันเหมือนกันมาก。 ก็เมื่อไหนบ้านที่ไหนอยู่ตรงนั้นเนี่ย。 ไอตรงไหนบ้าอยู่ตรงติดกันไอคนนึงคนบ้า。 ติดกันน่ะแฟนเหมือนอ่ะเหมือนที่มันแยกยากมากเลยว่าอะไรเป็นพี่เป็นน้องคนไหนเป็นพี่เป็นน้องคนไหนเป็นไอ้คนไหนเป็นไอ้บ้านไอ้บ้าติดกันตลอดไอเมื่อไหร่ก็ต้องพบไอบ้าเมื่อไหร่ก็ต้องไอบ้าน。 แต่ตอนนี้เราทุกวันนี้มันพบแต่ไอบ้าแต่มันไปพบไอบ้แล้วมันหลว่าตัวเองไม่ได้ไม่ไปบอกเขาโทไปมโนทั่วตัวเองก็เป็นบ่ายว่าใจเป็นใบแล้วใจเป็นเป็นที่พานแล้วเป็นบ้าอยู่。 มันก็เลยแต่ดแท้ไม่ออกแต่เทียม。 มันไม่มันอยู่ด้วยกันติดกันก็ไอบ้าก็ไอไอบ้านมันก็ไอ้บ้าไม่ออกไม่เจอแต่บ้าไม่เจอสักที。 คิดตัวเองอ่ะเป็นว่าแล้วแล้วก็หลังใหม่เข้ามาแล้วตอนนี้หนูหนูเป็นหนูใจที่เป็นใจเดี๋ยวบ้านหลังใหม่แล้ว。 อุตส่าห์ไปหลังใหม่นะขับรถมาตั้งไกล。 จะมาถามว่าตอนนี้。 ผมเป็นใจที่เป็นยังหนูเป็นใจที่อุตส่าห์ขับรถมาตั้งใจมาก็ตั้งเยอะแยะมันเป็นบ้าอยู่ยังไม่รู้เลยไอ้ที่มาถามได้แล้วบอกว่าความจริงมันรู้ตัวน่าจะรู้ตัวตั้งแต่ออกจากบ้านแล้วก็ก่อนเดินทางจะมาถามเขาไม่ต้องรู้ตัวแล้วไม่ใช่ว่าจะมาพูดได้มาถามว่าคิดแต่จะมาถาม。 ก็ได้ไงนจะเอาธรรมชาติที่มันบ้ามาถามเขาว่า。 ให้เราอ่ะรับรองว่าเป็นเป็นเป็นๆรับรองในพระพุทธเจ้ารับรอง。 มันแยกออกไม่อายุยุ่งยากอะไรหรอกมันสะเก็ดดีๆเกต่อให้มันเป็นแฝดเหมือนที่มันหน้าตามันเหมือนกันว่าไงแต่มันที่ดีมัน。 ออกได้นะ。 มันต้องสังเกตอย่างเดียวเลยนอกจากสังเกตแล้วไม่มีวิธีอื่นเลย。 สังเกตแล้วจะมันเป็นแฝดเหมือนกันมากเลยแล้วจะรู้ได้ไงล่ะติดกันอีกว่าจะอยู่ด้วยกันบ้าจะอยู่ด้วยกันตลอดเวลาไม่ใช่ตายหมดหายไปหมดไม่ใช่นะอยู่ติดกันแต่มันอยากออกแล้วว่านี่คือไอ้คนชื่อว่าไอ้นี่คือคน。 ชื่อ。 ไม่ใช่ว่าพอใจเป็นบ้าแล้วไอ้บ้าตายหมดเลยหายหมดแล้วเราก็เป็นบ้าอย่างเดียวไม่เหลือ้บ้าแล้วไม่ใช่นะ。 คือมนรู้แต่เพียงว่าตอนนี้ไอ้เนี่ยคือไอ้ใบ้ไอ้คนนี้ใจขนาดยากสภาวะอย่างนี้ก็มาทำให้เป็นไอ้เนี่ยเป็นบ้ามันอยู่คู่กันมันอยู่ติดกันเพราะว่าสิ่งใดเกิดสิ่งนั้นยมดับไปเป็นธรรมดาไอ้ตรงนี้คือธรรมชาติที่เป็นบ้าเป็นสิ่งใดเกิดนั้นยมดับไปเป็นธร。 รมดา。 แต่สิใดไม่เกิดสิ่งนั้นไม่ดับคือธรรมชาติที่เป็นใบ้ายเกิดดับย่อมเกิดดับอยู่ในธรรมชาติไม่เกิดดับเพราะสิ่งเกิดดับเป็นแค่เศษเสี้ยวทุรีของจักรวาลจักรวาลเดิมที่ไม่เกิดไม่ดับ。 ดังนะเนี่ยามันจักรวาลมันก็อยู่คู่กับธรรมชาติที่เกิดระดับนั่นแหละเพราะเกิดดับเนี่ยจิตสังขารเกิดดับธรรมชาติที่เป็นบ้าเนี่ยที่เป็นบ้าเนี่ยมันเกิดดับอยู่ในใจที่เป็นจักรวาลเดิมที่มันเกิดไม。 ่ดับ。 แต่ไม่ใช่ว่าพอเราเข้าใจผิดพอเราไปเป็นใจที่เป็นจักรวาลเป็นป้าและธรรมชาติที่เป็นบ้าหายไป。 มันก็หหมยังไม่ตายมันเป็นธรรมชาติที่เป็นบ้าอยู่มันก็ยังเกิดเกิดระดับแต่งอยู่แต่ใจเป็นบ้าแต่ขันหน้ามันคงแต่งเป็นบ้ามันอยู่คู่กันเราจะบอกวามันเป็นแฝดติดกันคือคันเป็นบ้าธรรมชาติที่เป็นบ้าลูกเป็นพระยาสาขาวิยาเป็นธรรมชาติปรุงแต่งธรรมชาติทำงานส่วนธรรมช。 าติของใจเนี่ยใจแท้ใจเดิมใจบริสุทธิ์เนี่ยมันเป็นธรรมชาติที่เป็นได้คือมันไม่ปรากฏรูปลักษณ์ไม่ปรากฏตัวตน，ไ，ม，่เกิดไม่ดับไ，ม，่。 ปรุงแต่ง。 มันเป็นธรรมชาติที่เป็นจักรวาลเดิมนั้นทำไมจักรวาลเดิมมันเหมือนกันหมดไปคนธโมหนึ่งคือพุทธเดียวไม่ใช่ไม่ใช่คนนี้่งเดียวคือธรรมชาติที่เป็นมันจะเหมือนกันหมดธรรมชาติของคนเป็นมันก็พูดไม่ได้คิดแต่ไม่ได้ก็เพื่อไม่ได้ไว้ัยตัวไม่ได้มาเทียบกับจิตที่เป็นบ้ายข。 องจริงนี่เป็นบ้ายของของคิดของผมแต่งของเพื่อนของไว้จริงได้คือของไม่จริง。 ของจริงนี่เป็นได้。 ของคิดของแต่งของกระเพ่มของไหวจริงของผู้ใดของไม่จริง。 มันเป็นธรรมชาติอยู่คู่กัน。 สังเกตที่ดีๆ。 สังเกตออก。 สังเกตเพื่อรู้จัก。 ว่าอะไรเป็นอะไร。 มันจะได้ไม่หลงไปอยู่กับอะไรเป็นทุกข์。 แต่ถ้าสังเกตออกแล้วพยายามจะยึด。 เอาตัวเราไปอยู่กับไอ้ๆตลอดเวลาจะไม่ขอไปอยู่กับธรรมชาติแต่ที่ไม่ได้ได้แล้วไหมกว่าเดิม。 เขาเรียนรู้ให้เรียนรู้เพื่อยึด。 เรียนรู้ธรรมชาติที่เป็นบ้ากับธรรมชาติที่เป็นใบ้แต่ไม่ได้ว่าเรียนรู้เพื่อยึดแต่เรียนรู้ให้เห็นว่าไม่มีตัวเราเลยน้อยหนึ่งนิดนึงมนูหนึ่งไม่มีตัวเราเป็นของเราเลยมีแต่ธรรมชาติที่เป็นบ้าก็เป็นบ้ากนี้สิ่งใดที่เป็นบ้าหรือสิ่งใดเกิดสิ่งนั้นยมดับไปเป็นธรร。 มดาเกิดดับธรรมชาติที่เป็นบ้ามันเกิดดับที่เป็นบ้ายเกิดธรรมชาติที่ไม่มีอะไรปรากฏไม่เกิดไม่ดับ。 พระโสดาบัน。 กับพระหารตรงไหนอ่ะ。 พระโสดาบันเนี่ย。 รู้จักธรรมชาติที่เป็นบ้า。 ว่ามีสิ่งใดเกิดแล้วสิ่งนั้นยมดับไปเป็นธรรมดา。 สิ่งที่เป็นตัวตนคงที่เป็นตัวเราของเราเนี่ยที่เที่ยงแท้อยู่น้อยหนึ่งนิดนึงมันที่ไม่เคยดับไม่มีเลยนี่คือพระอาบัน。 เห็นได้ใจรู้ได้ใจไม่ใช่สัญญาเอามโนเอา。 เห็นได้ใจรู้ได้ใจเหมือนต่างตาเห็นรูป。 การว่าเห็นได้ใจลูกในใจเหมือนลูกเห็นยังไงมันก็เห็นอย่างนี้。 ตาท่านเห็นรูปเนี่ย。 เห็นรูปรูปภาพเนี่ย。 ถ้าเนี่ยมันเกิดดับไอความไม่มีอะไรเปรียบเหมือนใจคือจักรวาลเป็นอากาศคือจักรวาลจักรวาลเดิมแล้วก็。 ผ้าคือสิ่งเกิดดับ。 ธรรมชาติของผ้าเนี่ยเกิดดับเหมือนกับธรรมชาติที่เป็นบ้าแล้วมันเกิดดับอยู่ในศาลาเป็นศาลาเป็นอากาศเปิดโล่งโลกความว่างของธรรมชาติในเปรียบเหมือนเป็นใจที่บริสุทธิ์ธรรมชาติของธรรมชาติเป็นมันก็เป็นเกิดดับเกิดดับอยู่ในธรรมชาติไม่เกิดดับคือธรรมชาติของอากาศ。 ที่ว่าป่าเปียบวันนี้เป็นอากาศที่เป็นปรากฏอะไร。 ผ้าในเกิดดับอยู่ในธรรมชาติไม่เกิดดับในธรรมชาติจักรวาล。 เมื่อขนาดเดียวในที่ที่เห็น。 ตายเห็นผ้าเกิดดับ。 อยู่ในธรรมชาติที่ไม่มีอะไรเกิดดับตาเห็นผ้าเกิดดับอยู่ในธรรมชาติระดับ。 ท่านเห็นแบบนี้。 มันเห็นด้วยตาโดยไม่ต้องเจตนาเห็นไม่จงใจเห็นพยายามเห็น。 ไม่ต้องเจตนาจงใจพยายามตั้งใจที่จะเห็น。 แล้วเห็นผ้าเกิดดับไหมเนี่ย。 ถ้าไม่มีไม่ต้องมีเจตนาเห็นจงใจเห็นพยายามเห็นเจตนาที่จะเห็นมีอยู่คำสิพยายามสะเกษก็คือเจตนาจงใจตั้งใจพยายามท่านสามารถเห็นมาหรือรู้ว่าผ้าเกิดดับโดยก็ไม่ต้องมีเจตนาจงใจตั้งใจพยายามที่จะรู้ที่จะเห็นมันก็รู้เห็นโดยธรรมชาติเห็นถ้าเกิดดับอยู่ในธรรมชาติท。 ี่เกิดดับ。 ผ้าผืนนี้เกิดดับอยู่ในธรรมชาติที่ไปเกิดดับของเขาเองเห็นของเขาเองและเห็นธรรมชาติที่เป็นเช่นนั้นเองเห็นธรรมชาติที่เป็นเช่นนั้นเองในขณะที่ตายเห็นอย่างนี้คือปัญญาใจมาจากจากใจก็เห็นสังขารที่เกิดในใจเหมือนดังผ้าเกิดขึ้นมาระดับอาการทุกอาการทุกอาการตัวเ。 องระดับตัวเองในใจที่เป็นความไม่มีอะไร。 เนี่ยเกิดดับอยู่ในอากาศที่ว่างเปล่า。 แล้วก็ใจก็รู้ออกมาจากใจว่า。 สังขารในใจเนี่ยมันก็เกิดจากอยู่ในธรรมชาติของใจที่เป็นความว่างเปล่า。 ไม่มีอะไรเลย。 เห็นพร้อมกันอย่างนี้ในการอธิปรายเห็นลูกเรียกว่ายาเห็นจิต。 เกิดดับเหมือนตาเห็นรูปขนาดนั้นเนี่ย。 พระ。 หลานสาวกองค์หนึ่งก็。 รู้นพพานเลยขนาดที่จะไปไปถึงใตทุคบดีพุทธเจ้าจะไปกพุทธเจ้าฝนตกมาเลยรออยู่ที่ใต้ถุนพอดีฝนตกมาแล้วก็ฝนจากใจไหลมากระทบกับพื้นืน้ำทำให้เกิดต่อน้ำเกิดดับเกิดดับเกิดดับ。 แล้วท่านก็เห็นตน้ำเกิดเองกับเองตัวเองกับเองในพื้นน้ำ。 โดยไม่มีใครทำเกิดไม่มีใครทำดับมันเป็นธรรมชาติที่เป็นเช่นนั้นเองเมื่อเหตุปัจจัยทำให้ต้มน้ำมีอยู่ตน้ำก็ไม่อยู่แต่เมื่อเหตุปัจจัยดับไปต้มน้ำเกิดแล้วก็ดับไปเองโดยเป็นธรรมดาการที่รู้ได้ใจในใจและเห็นว่าที่เกิดดับเ。 นี่ย。 ก็เกิดดับมาจากธรรมชาติที่ไม่เกิดดับกับกลับมาเกิดไม่เกิดขึ้นมาจากความไม่มีอะไรดับหายในความมีอะไรแล้วถ้าก็พบใจที่ความไม่มีอะไรแล้วเพื่อใจได้เป็นความไม่มีอะไรแล้วถ้าจะรู้ว่าไม่มีผู้ยึดทั้งสังขารและไม่มีผู้ยึดใจที่เป็นความไม่มีอะไรมันเป็นธรรมชาติที่。 ไม่มีตัวตนสังขารก็ไม่มีอะไรเป็นคงที่ที่เป็นตัวตนของเราในความไม่มีอะไรชื่อไม่มีอะไรมันก็ไม่มีสัตย์บุคค，ล，ต，ั，ว，ต，นเ，ร，า，เขาไม่มีเ，ร，า。 อย，ู่แล้ว。 ไม่มีเราไม่มีตัวเราเป็นของเราในสังขารและ。 วิสังขารหรือใจที่เป็นธรรมชาติที่มีอะไรปรากฏ。 ได้แต่รู้แกก่ใจรู้อะไรก็รู้ความจริงอันนี้。 เรียกว่าพุทธ。 ที่เป็นพุทธะนี่แหละเขาเรียกว่านพพาน。 ไม่ใช่เราไปยึดเอาสังขารเกิดดับเป็นที่ผ่านไม่ใช่เป็นยึดเอาคำว่างที่เป็นที่เกิดดับของสังขารเนี่ยว่าเป็นที่ผ่านแต่รู้ว่ามีสังหารเกิดดับหยุดธรรมชาติไม่เกิดดับแต่มันเกินไปคือทั้งในสังขารก็ไม่มีตัวเราไม่มีของของเราแล้วก็ทั้งในธรรมชาติที่ไม่มีอะไรเกิดด。 ับที่เป็นวิสังขารก็ไม่มีตัวเราไม่มีไม่มีอะไรเป็นของของเรา。 มีแต่ธรรมชาติที่เป็นเช่นนั้นเองตลอดเวลาว่าสิ่งใดเกิดสิ่งนั้นยกดับไปเป็นธรรมดาการรู้ในใจเห็นจิตใจได้่นนี้การรู้ในใจเห็นในใจจริงไม่ใช่แค่สัญญาหรือบรรเอาเอาบรรลุโสดาบันดังที่ธญาฟังพระเจ้าจบแล้วก็ออกมาว่าในใจไม่ได้พูดออกมาว่าออกมาจากใจว่าจริิสมุทยธร。 รมติสิใดจริงมีความเกิดขึ้นเป็นธรรมดาสิ่งเหล่านั้นยมดับไปเป็นธรรมดา。 พุทธเจ้าเห็น。 วิญญาณอยากรู้มีพยาญาอยากรู้ว่า。 ยะเห็นจะทำนี้แล้วในใจ。 แล้วไม่กลับคืนอีกแล้ว。 ไม่กลับคืนกลับกกลับไปกลับมาอีกแล้วยิได้ใจไม่กลับคืนอีกแล้วอ่ะสิใดเกิดสิ่งนั้นจะดับไปเป็นธรรมดาได้เกิดดับโกสิวภูมิกภูมิญแจ้งแล้วรู้แจ้งแล้วนะจะเปลี่ยนชื่อใหม่ว่าอย่า。 ชื่อกวนธญาอญญากลปัญัญาแปลว่าผู้รู้แจ้ง。 รู้จักอะไรก็รู้จว่าธรรมชาติ。 สิ่งใดเกิดสิ่งนั้นยำดับไปเป็นธรรมดาสิ่งใดเกิดสิ่งนั้นยดับไปเป็นธรรมดาไม่ว่าจะเป็นร่างกายเราสัวบุคคตัวต้นเราขาวไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกนึคิดอารมณ์ไม่ว่าจะเป็นรูปตามกับหน้าสิ่งใดเกิดสิ่งนั้นดับไปเป็นธร。 รมดา。 เจ้าสตณสูตรลูกไปอากาศวิญญาณเข้าไปถึงเนี่ยยึดถือใจที่เป็นผู้รู้ที่ต้องตามหาบัวท่านว่าใจที่เป็นทาสเดิมเนี่ยไม่ใช่ไม่ใช่ไม่ใช่หน้าหน้าไม่ใช่ใจใจเดิมแท้ธรรมชาติไม่เกิดไม่ดับไม่ปรากฏอะไรที่เป็นวิสังขารไม่ใช่ไม่ใช่ขหน้าลูกจากสาขาวิและยึถือตั้งสังขารแล。 ะใจที่เป็นธรรมชาติที่ไม่เกิดไม่ดับ。 แล้วก็。 เมื่อสิยึดถือทางธรรมชาติ。 เกิดดับและธรรมชาติไม่เกิดดับก็รู้แจ้งแกก่ใจเจ้าทั้งหลายทั้งหลายรู้แจ้งแก่ใจ。 รู้จะแกก่ใจว่าธรรมชาติสิ่งใดเกิดสิ่งนั้นยมดับธรรมชาติสิ่งใดเกิดสิ่งนั้นยดับไปเป็นธรรมดาและธรรมชาติที่เกิดระดับเนี่ยสิ่งใดเกิดสิ่งเป็นธรรมดาในใจมันเกิดระดับที่ใจที่เป็นที่ไปเกิดร。 ะดับ。 แล้วก็ในธรรมชาติของที่เกิดดับไม่มีตัวเราไม่มีของเราและธรรมชาติของใจคือเป็นวิชาการที่ไม่เกิดระดับนั้นไ，ม，่，มีตัวเ，ร，า，ไ，ม，่，ม，ี，จากบุคคลต，ั，ว。 ตน，เราเขา。 ทั้งหลายเหล่านั้นก็เลยเพธรรมาน่ารักอภยะทำทั้งมวลทั้งที่เป็นสังขารและพี่สังขารไม่มีผู้หลงยึดบ้านถือบ้านไม่มีผู้หลงยึดบ้านถือบ้านอยู่กับรู้แจ้งแก่ใจว่าสิหลงยึดบ้านบ้านทั้งสังขารที่เกิดดับเกิดดับอยู่ในธรรมชาติที่ไม่เกิดดับตลอดกาลอยู่กับรู้แจ้งแกก่ใ。 จเช่นนี้ไม่ยึดถือใดๆในโลก。 ท่านก็รูปที่ผ่าน。 พระหารกับพระสบาลต่างกันตรงนี้เอง。 ท่านจะต้องรู้จักธรรมชาติที่เป็นบ้ากับธรรมชาติที่เป็นบ้า。 ไม่ใช่มโน。 เราเป็นบ้านยังหนูเป็นบ้านยัง。 ผมเป็นบ้ายังตอนนี้ผมเป็นบ้ายัง้มโนเป็นมโน。 หัวใจมันเป็นไปแล้วพบใจพบทำถึงใจถึงผ่านแล้วยึถือใจไม่มีผู้ยึดถือใจจะแล้วมันก็รู้แจ้งแใจว่าวันนี้สิ้นพูดเสวยแล้วคิดว่าแล้วไม่ใช่เราเป็นใจแล้วว่าถามเราเป็นใจแล้วเราเป็นใจยึดถืออยู่。 พระเจ้าทั้งหลายอยู่กับรู้อะไรก็รู้แจ้งสิ้นเสวยบ้านไม่ใช่รู้ว่าเราเป็นอะไรรู้ว่าเราเป็นอะไรอ่ะมันจะึถืออยู่แล้วถ，้。 าเราเป็น。 ถ้าเราเป็นอะไรมันไม่ไหวเราเป็นอาหารแล้วเราผ่านแล้วเราเป็นใจแล้วถ้าเราเป็นอะไรอ่ะมันจะหมดถ้าเราเป็นอะไร。 แต่ถ้ารู้จกับใจว่าไม่มีเราเป็นอะไรในธรรมชาติไม่มีเราไม่มีตัวเราไม่มีของของเราจะเพย์ทำงาน。 อนัตาทำทั้งหมดสถานไม่มีอะไรเป็นเราเป็นตัวเราของของเราเป็นอนัตาหมดเพทำมานายะทำทั้งมวลไม่ควรลงคือทำที่เป็นสังขารแ。 ละสังขาร。 หัวใจ。 เข้าใจค่ะ。 ก็ถ้าไปมีคนไปเป็นไอ้บ้ามันก็มันก็เป็นไอ้บ้าอยู่ดี。 เออถ้าเราอยากเป็นไอใบมันก็เป็นหลายคนปฏิบัติอยากเป็น。 ยา。 เป็นไม่ได้สักทีก็มโนแล้วว่าเป็นป้ายแล้วเป็นได้。 เป็นเพราะว่ามีผู้ที่จะรองรับ。 มีผู้ที่จะรองรับการกระทำแบบนั้นว่าอย่างเช่นอยากจะเป็นไอ้ใบก็มีผู้ที่อยากไปเป็นไอ้ใบมีเบื้องหลังการกระทำตลอด。 จะมีเบื้องหลังการกระทำตลอดก็นั่นแหละบ。 จะไม่จบเหตุ。 วงก็ไม่เหนื่อยนะถือไม่ค้างไว้ก็เหนื่อยอยู่นั่นแหละเมื่อย。 ว่ากระจก。 นสการค่ะหลวงตาขออนุญาตส่งกลับบ้านค่ะ。 กลับไปก็มีได้ไปคุยกับพระพุทธเจ้ามาท่านก็บอกมาว่าตัวเราไม่มี。 ไกลไม่เที่ยง。 รับรู้ตามความเป็นจริง。 อย่างนี้เสร็จแล้วก็เลยไปยังพิจารณากายอยู่โดยใช้ตัวแยก。 อาการสามสิบสองที่แม่ชีท่านทำวัดเช้าค่ะ。 ทำวนไปวนมาก็บางทีสติมันก็ไปเอง。 เท่าที่เข้าใจก็ยังมีอีกอ่ะโผล่ขึ้นมาเป็นระยะระยะหากอยากไปเอาอะไรสักอย่างในบางครั้ง。 มันยึดอยู่ยดเต็มๆไหมเนี่ยยังยดอยู่ก็ยังรู้ว่ายังยอยู่ธรรมชาติที่เป็นอะไร。 เป็นสังขารสังขารธรรมชาติที่เป็นบ้านะเป็นบก็เป็นบไปแต่ใจมัน。 ไม่ใช่เราพยายามจะทำให้ตัวเราไม่ยึดทำให้ตัวเราไม่ยึดเรายึดเรายึดเรายังยึดอยู่เรายังยึดอยู่แล้วพยายามจะทำให้ตัวเราไม่ยึดเรายึดเรายึดเราเป็นธรรมชาติของความอะไรเป็นสังขารเป็นบ้าจะทำให้เราตัวเราไม่ยึดให้ใจเราไม่ยึดก็เป็นธรรมชาติที่เป็นอะไรเป็นเราอยาก。 ไม่เป็นใจที่ไม่ยดก็อยากไม่เป็นใจที่เป็นก็เป็นอะไรก็เป็นแสดงว่าเราเป็นทั้งวันนะ。 ช่วงหลังจะเข้าใจว่าเหมือนเป็นบ้ามาเป็นอาทิตย์เลยเพราะว่าพยายามจะไม่ยึดตัวเองเป็นแล้วก็ให้คนใกลียงโดนมแม่เครียดใส่。 ใช่ไหมแม่เครียดก็เลยมาแม่。 มารู้ตอนช่วงก่อนจะมาหาหลวงตาประมาณสามสี่วันนี้ค่ะว่าเป็นบ้ามาเป็นอาทิตย์เลยพยายามจะสิ้นยึดพยายามจะทำให้ตัวเองไม่ยุด。 ปลความเครียดด้วยเครด。 คือจริงๆก็คือแค่รู้ใช่ไหมคะว่าพวกนี้คือเกิดจากบทไม่ว่าจะเป็นการทะยอทยาหรือการดิ้นรนที่จะพยายามวางกาย。 ปล่อยกาย。 ทุกอย่างนะบันจะไม่มีแล้วไม่มีขึ้นมามีอาการมาปรากฏไว้จริงได้ก็เพื่อน่มได้มีอาการปรากฏได้ต้องเป็นอะไรไปทำอะไรกับมัน。 เราไปทำอะไรกับมันเนี่ยก็อะไรอีกอาเนี่ยช่วรีบทำการบ้าน。 ปรับแต่งปรับหน้ามาที่โรยหน้ามาแล้วเนี่ย。 ไม่รอดหรอก。 ว่าไงก็ไม่รอดมึมาอยู่เมื่อวานนี้ก็ยังมึนอยู่ทั้งวันก็ทำอะไรอยู่แล้วก็เหมือนอารมณ์เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าเป็นบ้ามาเป็นเป็นอาทิตย์เลยเพราะพยายามที่จะปล่อยกายให้ได้เป็นตอนนี้เป็นเป็นบ้าอยู่วุ่นวายเดี๋ยวให้พ่อพี่กับพี่เขาเ。 ตือน。 ตัวเองไม่มีสติก็ให้พ่อพี่กับพี่เขาค่อยเตือนหน่อยตอนนี้ไม่มีสติขาดสติขาดสติ。 ก็。 ไปยังไงต่อดิ。 พูดแล้วก็แล้วก็จบแล้วก็มาจบก็มีมาใหม่ขึ้นนะได้。 ใช่ไหมพี่นิค。 ได้。 มีอารมณ์ตกค้างมหาชัยนะ。 พรุ่งนี้สอบเยอะค่ะหลังจากเข้าพรรษาสอบรัวๆค่ะก็เลยอาจจะเครียดสะสมสอดเสร็จเมื่อวานตอนเย็น。 เครียดเหรอ。 แม่ค่ะยอมรับว่าเรารับ。 ขอบพระคุณค่ะก็มีสติขึ้นมาขึ้นมาไม่รู้ตัวแล้วเดี๋ยวคนข้างเคียงก็จะเดือน。 แล้วโมหก็ต่อย。 ขอบพระคุณมากค่ะ。 ประกาศ。